Desh-daaz, Fierce passion 4 nation

Maharana Hammir Singh (1326-1364 CE) : Recoverer of Chittorgarh and the slayer of Tughlaqs

2026-01-03T01:46:00.006-06:00

In the last decade or so thanks to the social media's prominence it has become amply clear to the Hindus of Gen X, millennial and later generations that they were offered a carefully crafted history of their ancestors to shape their critical thinking in a certain way. That certain way was to force you to believe that Hindu civilization was easily defeated and subjugated without any resistance to the invading Islamic marauders. Thankfully there is a clear, welcome and widespread trend to unlearn [the biased history], discover [the real one] and re-learn among Hindu masses. Though a little late, the government of India has also started to acknowledge the problem and NCERT has undertook initiatives to undo factually inaccurate and incomplete history that was served to kids through a nationwide curriculum.

Today to further the process of re-learning our glorious past, we will look at the forgotten story of Maharana Hammir Singh.

In order to understand the story and contribution of Hammir Singh, let's rewind it back a little into the history of Mewar.

Background:

After the fall of the Ranthambor fort ending the rule of the Chauhan king Hammir dev, the 13th Sultan of Delhi, Alauddin Khilji was emboldened to further his ambitions to capture more states of Rajputana and set his sights on one of the most prestigious seat of Hindu power in the medieval India, Chittor, under the princely state of Mewar. One of the documented reasons for Khilji's interest in Mewar was his infatuation with the queen Padmini of Mewar. He likely also had economic and commercial reasons for his interest in the kingdom as Mewar had an abundance of silver and zinc deposits which were used for making the armoury. Khilji also wanted to invade South India for its riches but Chittor stood in the way, both metaphorically and literally. He laid the first siege to the Chittor fort in 1302 CE. Laid down the dishonorable and unacceptable condition of surrender of Rajputs and acquisition of queen Padmini for himself in lieu of lifting the siege. A bloody battle ensued resulting in thousands of deaths on both sides but the Rajputs under the king Rawal Ratan Singh did not relent. Khilji understood winning Chittor was still a distant dream and offered truce. After the truce meeting when Rawal Ratan Singh escorted Khilji down the fort outside the fort walls, Khilji revealed his true colors and abducted Ratan Singh. The famously beautiful queen Padmini was a master planner and warrior herself. Along with the Mewar nobles, she planned the extrication of Rawal Ratan Singh and was successful in bringing back Ratan Singh with the supreme sacrifice of thousands of Rajputs along with the most notable contribution by the uncle-nephew duo of queen Padmini, Gora and Badal.

Allauddin replenished his resources by plundering the rest of the Rajasthan and returned to Chittor a year later in around February of 1303. Mewar had not yet recovered from her loss of many of her sons. After failing to carry the fort by assault, he decided to wait. He pitched his imperial pavilion between Bedach and Gambhiri rivers to play the long game. After seven long months of siege, Khilji managed to obtain a hill at a Southern point. Rawal Ratan Singh is said to have had the vision of the presiding deity of Chittor stating that the continuance of Rajput control over Chittor needed regal blood. Ratan Singh convened a midnight council of his nobles and announced his intention to carryout the advice of the divine vision. Twelve sons and nephews of Ratan Singh were lined up to lead the final frontal assault one by one. Eleven princes including the eldest Ari Singh were martyred in 3 days of Mewar's frontal assault. On the fourth day Ratan Singh proclaimed, " I give myself to Chittor now" and charged towards the enemy along with hundreds of his most able Rajput warriors to perform saka (Final war leading to supreme sacrifice). Inside the fort, the queen Padmini and 20,000 of her loyal maids, friends, noble womenfolk and ordinary female citizens of Chittor locked themselves to perform Jauhar, an act of super-human like unmatched bravery anywhere recorded in human history where the women offer themselves into the giant holy fire pits to avoid the captivity thus saving themselves from dishonor by the vicious Islamic hordes. Visualize young children being tied to their mothers before they enter the holy fire pits. 30,000 male soldiers and civilians were killed on the 26th August 1303 CE. Thus, after withstanding the Islamic onslaught for 600 continuous years, the greatest seat of Hindu resistance fell to the Islamic Invaders.

Maharana Hammir Singh: Recoverer of Chittor & the slayer of Tughlaqs (Reign : CE 1326-1364)

With the fall of Chittor after the battle with Allaudin Khilji in 1303 CE, the elder branch of the Guhil family, i.e. the Rawal branch had no successor left; the junior branch of Guhil family, Ranas of Sisoda village then took over the inheritance. It would be easy to understand by looking at the lineage chart below. Rawal branch of the Guhil family stopped at Rawal Ratan Singh while the secondary branch took the reigns. Many great warriors like Rahap, Mahap, Karan Singh sacrificed their lives trying to regain their ancestral place in a short span of three decades.

Finally Bhuvan Singh recovered the fort. Bhuvan Singh was succeeded by Laxman Singh, while power in Delhi had shifted from Khilji's to the Tughlaqs. Muhammad Bin Tughlaq attacked Chittor and Laxman Singh along with his son Ari Singh died defending Chittor. Chittor was lost once more. The younger son of Laxman, Ajay Singh, escaped with severe injuries and built his capital at Kailwada where he was sheltered and healed by Jain munis.

Before the attack by Tughlaq, elder son of Laxman Singh, Ari Singh went out to hunt boars in the jungles of Kailwada and came across a local girl in the village of Oondwa. She confronted him when he wanted to enter the cornfield while chasing the wounded boar. The girl ask him not to ruin the farm and wait for her to return with the game. To Ari Singh's utter amazement she came back with the carcass of the boar. Then she politely asked Ari Singh to cook the boar in the village and enjoy his meal. On their way to village Ari Singh, already impressed with her, noticed how carrying a milk pitcher on her head, she was also effortlessly dragging two buffaloes. Ari Singh contemplated, 'If I were to have a son from her, he would be a very strong and powerful man indeed.' He inquired about her family which happened to be Chadana Rajputs and asked for her hand from her father. Ari Singh marries this girl Urmila, but because she is no royalty, the marriage was kept a secret. Ari kept visiting Urmila regularly and they had a son who was named Hammir Singh. Hammir became the progenitor of the Sisodia clan, a branch of the Guhila dynasty, to which every succeeding Maharana of Mewar has since belonged.

Ajay Singh who escaped from the war with the Tughlaq and was settled in Kailwada had two sons, Sajjan Singh and Kshem Singh, both of whom were weak and ineffective. Ajay Singh was constantly challenged by a local mountain chief Moonja Baloch but was too old to fight him. Then, some samants loyal to his martyred elder brother Ari Singh told Ajay Singh about his brother's son from a secret marriage. Hammir Singh was beckoned from his village Oondwa at the age of thirteen. Hammir learned about the Moonja Baloch and set up his men at Semari village where Moonja was expected to attend an event. Hammir attacked Moonja and beheaded him, carrying back Moonja's head on his saddle-bow. Ajay Singh kissed his nephew, applied a teeka on Hammir's forehead with Moonja's blood. Thus, Hammir Singh became the king of Mewar, overcoming his circumstances through his extreme valor and twist of fate around CE 1326.

Now the long awaited daunting task of regaining the control of the ancestral seat of power, Chittor, rested on the able and broad shoulders of Hammir Singh. Hammir made Kailwada his residence and his first plan of action was to order the people of Mewar to vacate the plains and climb up the hills according to the 'scorched earth policy' of Mewar. This policy was made to render the plains of Mewar barren and useless for the enemy and create such hardships that they would starve in the absence of local farming and other commodities required for sustenance. This evacuation of the plains and shifting the entire population to the hills was a strategy that was carried out by successive Maharanas of Mewar to counter Islamic invaders. It was quite an amazing feat to achieve and even communicate such a message to the entire state in those challenging times. Even more baffling was the absolute trust the population had in their king to have joyously followed their Rana to a life of extreme hardship and adversity. We can only look back in awe at such trust and love showered by the entire population on their ruler and it is difficult to decide whose sacrifice among the two was greater - the Maharanas, who chose to famish the entire commerce of their state and lived a life of wandering warriors OR the people of Mewar, who followed the Maharanas to poverty and deprivation. Though employed by many Maharanas, the most remarkable results leading to victory with scorched earth policy were seen twice - first with Maharana Hammir and two centuries later with Maharana Pratap.

However, it was not an easy journey for Hammir. Even after putting his people through all these immense hardships, destroying local commerce, Hammir did not gain much military success. A time came when he did not even have the money to pay the salaries of his army. In the mean time, Tughlaq went back to Delhi, leaving Chittor in the hands of Maldev Songara (of Jalore) as his vassal. Maldev protected it fiercely and nursed the ambition of ruling the whole of Mewar someday. He was aware of Hammir Singh's designs but he considered him weak. Though Kailwada provided the perfect refuge from the plains, the repeated failures at recapturing Chittor began to drain out the Samants and friends of the Mewar Royal house. The campaign to free Chittor was losing steam and starting to disintegrate.

Hammir, dejected and drained, abandoned his home and retreated to Dwarka in Gujarat. En route to Dwarka, he camped at a village called Khod, a settlement of the local Charan community. Here Hammir chanced upon a female mystic named Birwadi Devi, daughter of Chakhda Charan. Birwadi Bai was locally believed as the incarnation of Hinglaj Mata. To her he narrated his misfortunes and failures to recover Chittor. This encounter between Hammir and Birwadi Devi not only changed his life but also the dimensions of the entire Hindu-Muslim conflict in the subcontinent irreversibly. Birwadi looked at Hammir and proclaimed,"O brave brother, go back to Kailwada! You will get Chittor back when you get a matrimonial offer from the most unexpected place, don't reject it! Accept it, as that will be instrumental in getting back your lost kingdom."

To which Hammir replied, " Bai (Sister)," how will I get Chittor back? I don't have a horse to ride, nor men to fight for me and no money even to feed my family."

Barwadi assured Hammir that her son Baruji will come over to Kailwada with a caravan of 500 horses and required wealth and resources to aid him with rebuilding his army to relaunch his mission with gusto. Hammir was inspired by Birwadi Devi's words and decided to follow her advice. In any case, he had nothing to lose by following her advice. Hammir returned to Kailwada and waited. As promised by Birwadi Devi, her son Baruji arrived with the resources and replenishment. Hammir honored Baruji by bestowing the Raj Kavi of Mewar and many villages given to him as grants. Baruji's descendants inhabit these villages to this day. Once again Bhils of Mewar rose to support the royal house of Mewar and supplied with thousands of warriors and bowmen to fulfill the dream. They also started the spy-ops to track the movements of the enemy troops.

Then, through a strange turn of events, Maldev, the vassal of Tughlaq who was handed over Chittor was advised by his trusted men to give his daughter to Hammir as it would truly expand his frontiers and save from repeated attacks from Hammir to recapture Chittor. For Hammir this was unacceptable as he would have to cease his campaign but at the same time he was convinced about Birwadi Devi's prophecy and accepted the matrimonial offer.

The marriage took place at Chittor and Jalore's Songara princess won Hammir's heart on their very first night. Songara princess too fell instantly in love with Hammir and helped him layout a plan to win back Chittor. She advised Hammir to ask for Maldev's servant Mauji Ram, to which bride's father Maldev consented. Mauji Ram came to Kailwada with the newlyweds and immediately approached Hammir, "Now is the time to make your move, for which you had sought my loyalties from Maldev."

Hammir followed the advice and along with Mauji Ram took his small army to Chittor on the pretext of hunting. At midnight, since the gatekeepers of the fort recognized Mauji Ram the gates of the fort were opened and Hammir entered the fort with his men and seized control, slaughtering whatever little resistance he faced from stationed Jalore army. This was 1326 CE when Chittor was recaptured by Hammir Singh. Maldev was furious when he learnt of this and gathered his army to attack Chittor. Hammir by now had gathered all his former aides, chieftains and repelled the attack by Jalore army led by Maldev and his five sons. Maldev informed Muhammad Bin Tughlaq and joint forces of Jalore and Tughlaq were preparing to march to Chittor. However in the meantime, the news of Hammir's ascendance to the throne and seizing of the Chittor fort spread like wildfire and learning about the pride of Hindwa Sooraj [The shining Sun of Hindus] being reinstated, people of Mewar started pouring in from the Western highlands and the valley of Kumbalgarh to cheer their beloved king. The glory of Chittor being restored was a signal for the people to return to their ancient abodes in the plains from the hills and other hideouts.

Armed with renewed zeal and fervor of the people and the samants of Mewar, Hammir amassed vast army and instead of waiting for the Tughlaq led army to attack, decided to march towards them to engage them at the place and time of his choice.

There are three routes to approach Mewar - the Western route through Marwar, the central route through Dewair and the Eastern route through the plateaus of Aravallis. Tughlaq was ill-advised by his counsellors to take the Eastern route where his massive army's numerical edge was rendered useless by the intricate and narrow passes of Mewar. Tughlaq was camped in the village named Singoli on the banks of Chambal river with 70,000 cavalry and 20,000 infantry. Despite being outnumbered by one to four, Hammir with his 20,000 cavalry mounted a surprise attack on the Tughlaq's army slaughtered them mercilessly killing nearly all of the Generals of the Tughlaq's army. Hammir also killed Maldev's grandson Haridas in a one to one combat. Not only Hammir achieved unbelievable and DECISIVE victory routing the joint forces of Delhi Sultanate and Jalore but he also succeeded in taking Muhammad Bin Tughalq as the prisoner.

This battle of Singoli in 1336 and its favorable outcome for the Hindu kingdom of Mewar had monumental consequences for the Indian subcontinent. It has been willfully ERASED from history books of India by the successive Muslim education ministers under Congress govt over the decades. The map below shows the village of Singoli in Rajasthan marked with a dotted red line.

All Hindus must know and recognize the coat of arms of this most significant erstwhile Hindu kingdom from Northern India which has inspired many many generations including the mighty Maratha Kingdom established by Shivaji Maharaj and will continue to do so in the future. Below is the current coat of arms for the House of Mewar.

Tughlaq was forced to surrender Ajmer, Ranthambore, Nagamand and Shivpuri to Hammir besides giving Rs. 50 Lak and 100 war elephants as a penalty. Hammir was so confident by now that while releasing Tughlaq he did not extract any promise from him of launching no further attacks on Chittor. Hammir reportedly said to Tughlaq as he stood locked in the chains in the royal court of Mewar : "If you were to attack Chittor again, be prepared that I will defend Chittor, not from within, but outside her walls."

It was this huge victory that earned Hammir Singh the honorary title of "विषम घाटी पंचानन"(Vishama Ghati Panchanan), the one who roars like a lion in the most trying times. This title was conferred to him many decades later by Rana Kumbha in KirtiStambh Prashasti. Mahavir Prasad Prashasti identify Hammir as Vanquisher of Turushkas.

Humiliated and defanged Muhammad Bin Tughlaq was released by Hammir and never recovered after this war. He turned towards the South and there too Tughlaq was defeated by the mighty Vijayanagar empire, another crucial fact suppressed to keep Hindu generations upon generations from knowing their glorious past. In the Jalore kingdom, Banbeer, son of Maldev made an alliance with Hammir and went on to become one of his most trusted lieutenants. Hammir became the SOLE prince with power and dominance in the North-West India surrounded by the Muslim states of Delhi, Malwa and Gujarat but capable of expelling all three simultaneously.

The power and prestige of Mewar state was so well consolidated by Hammir Singh that for the next SIX generations spanning over two centuries, Mewar not only repelled every Islamic attack on their territory but brought the war to enemies territory. The Hindu chiefs of Marwar, Ajmer, Boondi, Gwalior, Chanderi, Raesen, Sipri, Calpi, Abu etc brought their levies and paid their homage to the prince of Mewar. Mewar saw an unprecedented rise in wealth and prosperity in the times of Hammir. Trade Routes flourished and the people of Mewar became very rich.The architecture and scale of the buildings, columns and temples of those times bear testimony to this rebuilt prosperity.

Hammir invited Mata Birwadi Devi from Khod (Gujarat) to Chittor and hosted her with full honor and affluence. He even constructed a temple in her memory named Mata Annapoorna temple which stands even today inside the formidable walls of the fort of Chittor.

Hammir's conquest of the Delhi Sultanate and imprisonment of Muhammad Bin Tughlaq was a dagger into the heart of Islamists dreaming of Islamising India after capturing Chittor and Ranthambore and attempting near complete decimation of Sisodia Rajput clan of Mewar.

Hammir ruled uninterruptedly for almost 40 years, rebuilt Hindu temples all over the region all the way up to Gaya and Banaras. He passed away a natural death at a ripe age. He left behind a name deeply venerated in Mewar even today as one of the wisest, most gallant and invincible king of Mewar, bequeathing a well-established and extensive Hindu kingdom to his heirs.

Hammir's story from birth to death is a surreal saga of what Sisodia princes endured in medieval India to keep the land of Hindus FREE from Islamic invaders and sustain Hindu dharma and dharmiks (people) at the cost of their lives.

Whenever you visit Rajasthan and come across a life-size oil painting of Hammir Singh in any of the magnificent Mewar palaces, please take off your shoes, bow in reverence as a proud Hindu and offer your respects to the MAN who kept the flame of Hindu dharma alive against all odds.

If you are Instagram user, here is a nice and short infographic series on Hammir Singh that you may like.

View this post on Instagram

A post shared by श्री राजपूत करणी सेना बिहार 🚩 (@shri_rajput_karni_sena_bihar)

My sincerest gratitude and dandvat pranam to Shri Omendra Ratnu ji from whose book, "Maharans : A Thousand years war for Dharma" I have copied many paragraphs verbatim. Also sincerest gratitude to that Bengali patriot friend who was the inspiration behind penning this article.

વીર બાળ દિવસ : 26 ડિસેમ્બર

2024-12-30T21:27:00.002-06:00

વર્ષ 2022માં ભારતના તત્કાલીન પ્રધાનમંત્રી શ્રી નરેન્દ્ર મોદીએ શીખોના 10માં ગુરુ શ્રી ગોવિંદ સિંહના પ્રકાશ પૂરબ (જન્મ જયંતિ) 9મી જાન્યુઆરીના રોજ એક અત્યંત મહત્વની જાહેરાત કરી. 2022થી 26 ડિસેમ્બર દેશમાં વાર્ષિક "વીર બાળ દિવસ" તરીકે ઉજવવામાં આવશે.

પ્રસ્તાવના

આપણે આજથી થોડાક વર્ષ પહેલા દેશદાઝ ઉપર ગુરુ શ્રી ગોવિંદ સિંહના પિતા અને શીખોના નવમા ગુરુ શ્રી તેગ બહાદુરના પરમ બલિદાન અને તેમને મળેલા "બહાદુર " અને "હિન્દ કી ચાદર " વિશે વિસ્તારથી કરી હતી. આજે એજ કડીને આગળ વધારતાં આપણે ગુરુ ગોવિંદ સિંહ અને તેમના ચાર પરમ બલિદાની પુત્રો વિશે વાત કરશું.

આપણા દેશનું અને સંસ્કૃતિનું ખરેખર દુર્ભાગ્ય છે કે દેશની યુવા પેઢી જેવો ડિસેમ્બર મહિનો આવે કે તરત જ નકલી સફેદ દાઢી અને લાલઘૂમ પોશાક પહેરીને ફરતા બેડોળ સાન્ટા જોડે ફોટા પડાવા કૂદાકૂદ કરે છે પણ એમાના કોઈને પૂછીએ કે ભાઈ ચાર શહેજાદાઓ કોણ હતા તો તેમના મોઢા ઉપર તમને તરત જ મોટું પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ જોવા મળશે. ચાલો આ વાત જવા દઈએ અને વિષય પર આવીએ. 21થી 26 ડિસેમ્બરનું અઠવાડિયું એ "સાકા સરહન્દ" નું એટલે કે ચાર શહેજાદાઓની શહાદતનું અઠવાડિયું છે જે આપણાં ઇતિહાસની એક ખૂબ જ પ્રચંડ પરાક્રમની ગાથાનું પણ સાથે સાથે શોકમય પ્રકરણ છે. આપણો હિન્દુ ઇતિહાસ એક સે બઢકર એક એવી અકલ્પનીય અને અવિસ્મરણીય શૌર્યગાથાઓથી ભરેલો પડ્યો છે. શોપિંગ મોલમાં પેલી નાના બાળકોની ગેમ હોય છે ને કે જેમાં એક ત્રિપાંખી રોબોટિક હાથને કન્ટ્રોલ કરીને બાળકો એમનું મનગમતું સોફ્ટ ટોય ઉપાડે, એમ આપણે બસ ઇતિહાસમાં હાથ નાંખીએ એટલી જ વાર. એવી એવી કથાઓ વાંચવા અને જાણવા મળે કે મને આ ધર્મ અને દેશ પ્રેમને સુદ્રઢ કરતું બાળપણનું એક ગીત યાદ આવી જાય છે. જો પહેલા ના સાંભળ્યું હોય તો અહીં નીચે સાંભળો.

ગુરુ શ્રી ગોવિંદ દાસ

નવમા શીખ ધર્મગુરુ શ્રી તેગ બહાદુરનાના દીકરા એટલે કે ગુરુ શ્રી ગોવિંદ દાસ શીખોના છેલ્લા (દસમા ) ગુરુ હતા. ગોવિંદસિંહજીનો જન્મ માતા ગુજરીની કૂખે 22 ડિસેમ્બર 1666માં પટણા બિહારમાં થયો હતો. જ્યાં તેમણે જીવનના પહેલા ચાર વર્ષ વિતાવ્યા તે સ્થાને આજે પટણામાં આજે વિશાળ શ્રી પટણા સાહિબ ગુરુદ્વારા હયાત છે. ત્યારબાદ પરિવાર સહિત તેઓ માર્ચ 1672માં પંજાબ પધાર્યા. જુલ્મી ઔરંગઝેબના ફરમાન ઉપર શીખો અને હિન્દુઓના રક્ષક અને મુઘલોના કાળ એવા તેમના પિતા ગુરુ શ્રી તેગ બહાદુરની શહાદત બાદ માત્ર 9 વર્ષની ઉંમરે 29 માર્ચ 1676માં તમને ગુરુની ગાદીએ બેસાડવામાં આવ્યા હતા.

ગુરુનો પરિવાર

ગોવિંદદાસજી ના પહેલા લગ્ન 21 જૂન 1677માં માતા જીતો (પાછળથી માતા અજિત કૌર) સાથે આનંદપુરથી 10 કિલોમીટર ઉત્તરમાં આવેલ બસંતગઢમાં થયા હતા. લગ્નના અમુક વર્ષો સુધી સંતાન ના હોવાથી માતા ગુજરીના કહેવાથી ગુરુએ ચોથી એપ્રિલ 1684માં માતા સુંદરી સાથે બીજા લગ્ન કર્યા. બીજા લગ્ન બાદ માતા સુંદરીની કૂખે ગુરુના પહેલા પુત્ર બાબા અજિત સિંહનો જાન્યુઆરી 12ના 1687માં જન્મ થયો.

ત્યાર બાદ પ્રથમ પત્ની માતા જીતો સાથે ગુરુને ત્રણ અન્ય સંતાનો નીચે પ્રમાણે થયા.

બાબા ઝુઝાર સિંહ (માર્ચ 15 1691)
બાબા જોરાવર સિંહ (જાન્યુઆરી 9, 1697)
બાબા ફતેહ સિંહ (ફેબ્રુઆરી 17, 1699)

આ સિવાય ગુરુના માતા સાહિબ દીવાન નામે ત્રીજા પત્ની પણ હતા જેમની સાથે તેમના માત્ર આધ્યાત્મિક સબંધો હતા.

ખાલસા પંથની સ્થાપના

નાની ઉંમરે નવેમ્બર 1675માં જિહાદી મુઘલ શાસક ઔરગંઝેબ દ્વારા પોતાના પિતાની નૃશંસ હત્યા બાદ કુમળી વયે જ ગુરુ સમજી ચૂક્યા હતા કે હિંદુઓ અને શીખોના રક્ષણ અને ભવિષ્ય માટે 'યુદ્ધ એજ કલ્યાણ' સિવાય બીજો કોઈ માર્ગ શેષ નથી. ગોવિંદસિંહજીએ એપ્રિલ 1699માં આનંદપુરમાં બૈસાખીના ઉત્સવ દરમ્યાન ખાલસા પંથની સ્થાપના કરી તે પ્રસંગ જાણવા જેવો છે.

આનંદપુરમાં એક વિશાળ જાહેરસભામાં ગુરુએ પોતાની તલવાર ઉગામી અને સત્તાવાહી સ્વરે સભાને સંબોધીને કીધું

"મારે એક માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

સભામાં એકદમ ભય પ્રસરી ગયો અને બધાં સુન્ન થઇ ગયા. અમુક ક્ષણો બાદ ગુરુએ ફરી ઊંચા સ્વરે કીધું,

"મારે એક માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

એનો એજ સન્નાટો.ગુરુએ ત્રીજી વાર માંગણી કરી.

"મારે એક માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

ત્યારે લાહોરના એક ખત્રી ભાઈ દયા રામ આગળ આવ્યા અને બોલ્યા, "ગુરુજી, મારું મસ્તક આપની સેવામાં હાજર છે." ગુરુજી તેમને તંબુની અંદર લઇ ગયા અને અંદરથી એક મોટા ઘા અને કઈંક વજનદાર વસ્તુ (મસ્તક?) ભોંય ઉપર પડવાનો અવાજ આવ્યો. ગુરુજી લોહી નીતરતી તલવાર સાથે બહાર આવ્યા અને ફરી એજ માંગણી.

"મારે બીજું માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

સભામાં લોકો સ્તબ્ધ થઇ ગુરુને જોઈ રહ્યા. અમુક ક્ષણો બાદ ગુરુએ ફરી ઊંચા સ્વરે કીધું,

"મારે બીજું માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

એનો એજ સન્નાટો.ગુરુએ ત્રીજી વાર માંગણી કરી.

"મારે બીજું માથું જોઈએ છે, છે એવું કોઈ જે આપી શકે ?"

ત્યારે દિલ્હીથી આવેલા એક જાટ ભાઈ ધરમ દાસ આગળ આવ્યા અને બોલ્યા,"ગુરુજી, મારું મસ્તક આપની સેવામાં હાજર છે." ગુરુજી તેમને તંબુની અંદર લઇ ગયા અને ફરી અંદરથી એક મોટા ઘા અને કઈંક વજનદાર વસ્તુ (મસ્તક?) ભોંય ઉપર પડવાનો અવાજ આવ્યો. ગુરુજી લોહી નીતરતી તલવાર સાથે બહાર આવ્યા અને ફરી એજ માંગણી.

હવે સભામાં ચડભડ શરુ થઇ અને અમુક લોકો ગુરુને રોકવા માતા ગુજરીને બોલાવા ચાલ્યા.

ત્રીજીવારની માંગણીમાં જગન્નાથ પુરીથી આવેલા ભાઈ હિમ્મત ચાંદ આગળ આવ્યા અને પોતાનું શીશ ગુરુને ધર્યું. અને જાણે આ ક્રમ અટકી જ રહ્યો નહોતો. ગુરુએ હવે ચોથા મસ્તકની માંગણી કરી. હવે અમુક લોકો ઉભા થઇ સભા છોડી ભાગવા લાગ્યા જ્યારે અન્ય નજરો અને માથું નમાવી શૂન્યમનસ્ક થઇ ઉભા રહ્યા, તેમને એવું લાગવા માંડ્યું કે આજે કોઈ બચશે નહિ. આ વખતે દ્વારકાથી આવેલા મોહકામ ચાંદ આગળ આવ્યા. એજ સિલસિલો ચાલ્યો. ગુરુએ પાંચમી વખત મસ્તકની માંગણી કરી અને બિદાર(કર્ણાટક)થી આવેલા ભાઈ સાહિબ ચાંદ કે જે વ્યવસાયે હજામ હતા તે આગળ આવ્યા. ગુરુ તેમને તંબુમાં લઇ ગયા અને એજ ક્રમ. થોડીવાર પછી ગુરુ પાંચેય વ્યક્તિઓને જીવંત અને કુશળ મંગળ સ્થિતિમાં બહાર લઈને આવ્યા અને ઘોષણા કરી કે આ "પંચ પ્યારે" આજથી "ખાલસા" છે અને તેમને પોતાની મૂળ અટકો પડતી મૂકાવી "સિંહ" ની અટક આપવામાં આવી. તેઓ હિન્દૂ અને શીખ સમાજના લડવૈયા છે. ત્યારબાદ ગુરુજીએ આ પંચ પ્યારેને આદેશ આપ્યો કે તેઓ તેમને પણ " ખાલસા " ની દીક્ષા આપે. પાંચેય ભાઈઓ સમજી જ ના શક્યા કે તેઓ વળી શું ગુરુને દીક્ષા આપે. આમ ગુરુએ ગુરુ-શિષ્યનો ભેદ દૂર કરી સમરસતાનો સંદેશ આપ્યો. ગુરુ પોતે છઠ્ઠા ખાલસા બન્યા અને આજથી તેઓ ગોવિંદદાસ મટીને ગોવિંદસિંહ બન્યા.

ગોવિંદસિંહજી એ જ શીખોના જાણીતાં પાંચ પ્રતીકો કે જે 'ક' થી શરુ થાય છે તે ખાલસા પંથના અનુયાયીઓ માટે અનિવાર્ય હોવાનું જાહેર કર્યું. એ પાંચ પ્રતીકો છે, કેશ, કાંસકો, કડું, કિરપાણ અને કચ્છો.

ખાલસા પંથનો વિસ્તાર અને આનંદપુરના યુધ્ધો.

ખાલસા પંથની સ્થાપનાના ટૂંકા સમયમાં લોકોના ધાડેધાડાં આનંદપુર આવવા લાગ્યા અને પોતાને ખાલસા તરીકે સમર્પિત કરવા લાગ્યા અને થોડા જ દિવસમાં આશરે 80,000 સ્ત્રી-પુરુષોએ ખાલસા પંથ અપનાવ્યો. સ્ત્રીઓને પોતાની મૂળ અટક છોડી "કૌર"ની અટક આપવામાં આવી. આ સામાજિક ચળવળ અને ફેરફાર જોઈને નજીકના પહાડી રાજાઓએ સ્થિતિની નોંધ લીધી. તેમાં તેમને ગુરુ ગોવિંદ સિંહ એક સશસ્ત્ર સેના ઉભી કરીને એક રાજકીય તાકાત તરીકે ઉભરાતાં લાગ્યા અને એમાં તેમને તેમની નિજ સત્તાને જોખમ દેખાયું. આનંદપુર જે રાજ્યને આધીન હતું તેવા બિલાસપુરના રાજાના નેજા હેઠળ પહાડી રાજાઓએ વર્ષ 1700 થી 1704 સુધીમાં એક નહીં, બે નહીં, પૂરા પાંચ વાર આનંદપુર ઉપર ચઢાઈ કરી અને ગુરુની વધતી વગ અને ખાલસા પંથ ઉપર લગામ લગાવવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો.

આનંદપુર માટેનું છઠ્ઠું યુદ્ધ અને પલાયન

ત્યારબાદ પોતાની અસફળતાઓથી અકળાઈને પહાડી રાજાઓએ દિલ્હીના મુઘલ શાસક અને ગુરુના કુટુંબના તેમજ શીખોના પૈતૃક દુશ્મન એવા ઔરંગઝેબને સાથ આપવા મનાવ્યો. ઔરંગઝેબે વઝીર ખાનની આગેવાનીમાં મુઘલ લશ્કર મોકલ્યું અને 1705ના મે મહિનામાં આનંદપુર ઉપર છઠ્ઠી વખત ચઢાઈ કરી અને શહેરને ઘેરો ઘાલ્યો. તેમની યોજના શીખોને તેમનાં અનાજ-પાણી ખૂટી જાય ત્યાં સુધી ઘેરી રાખવાનો હતો. તેઓ પૂરા સાત મહિના એટલેકે 1705માં ડિસેમ્બર સુધી ઘેરો ઘાલીને બેસી રહ્યા. શીખોના પુરવઠા ખાલી થઇ રહ્યા હતા સાથે સાથે મુઘલોની ધીરજ પણ ખૂટી રહી હતી. એટલે વઝીર ખાને નવી ચાલ ચાલી. ગુરુને ઔરંગઝેબના મહોર વાળો પત્ર મોકલવામાં આવ્યો કે જો ગુરુ અને તેમના શીખો આનંદપુર છોડીદે તો તેમને સલામતીથી અહીંથી જતા રહેવાનો મોકો આપવામાં આવશે. પોતાના પિતાનું રીતસર ધડ ઉપરથી માથું ઉતારનાર ધર્માન્ધ ઔરંગઝેબથી ગુરુ ગોવિંદસિંહ રગેરગ વાકેફ હતા અને તેમને પૂરી શંકા હતી કે આમાં પણ તેની કોઈ ચાલ છે. પણ 7 મહિનાની ઘેરાબંદીથી શીખોના પણ અનાજ-પાણી ખૂટી ગયા હતા અને આ શરત સ્વીકારવા અને જોખમ લેવા સિવાય કોઈ ઉપાય નહોતો. 6 ડિસેમ્બર 1704ની રાતે ગુરુ પોતાના સમગ્ર પરિવાર સહિત આનંદપુરના કિલ્લામાંથી નીકળ્યા અને જ્યારે તેઓ સરસા નદી પર કરી રહ્યા હતા ત્યારે કપટી મુઘલોએ તેમના પર અણધાર્યો હુમલો કર્યો. જે ઘાતકી ઔરંગઝેબે પોતાના બાપને જેલમાં નાંખી, સગા ભાઈઓને સત્તા માટે મોતને ઘાટ ઉતારી દીધા હતા તે કોઈ પણ સંધિની શરતોનું પાલન કરશે એ શક્ય જ નહોતું. બાબા અજિત સિંહ(17) અને બાબા ઝુઝાર સિંહ(14) ઉપરાંત માત્ર 40 શીખ લડવૈયાઓ સાથે ગુરુ ભાગીને ચમકૌરના કિલ્લા સુધી પહોંચ્યા.

બાબા અજિત સિંહ (17) અને બાબા ઝુઝાર(14) સિંહની શહાદત

માત્ર ચાલીસ શીખો સાથે ગુરુ સાથે બે મોટા શહેજાદાઓ જયારે ચમકૌરના કિલ્લામાં હતા ત્યારે તેમની સામે લાખ સૈનિકોનું વિશાળ લશ્કર હતું. 7મી ડિસેમ્બરની પ્હોં ફાટતાં જ ગુરુને અને શીખોને મુઘલો આગળ સમર્પણ કરવાનો સંદેશ આવ્યો. બાબા અજિતસિંહે દૂતને ધુત્કારતાં જીવ બચાવીને પોતાના મલિક પાસે પાછા ફરવાનો આદેશ આપ્યો.

બાબા અજીતસિંહ મુઘલો ઉપર કાળ બનીને ત્રાટકતાં હોય તેનું માનચિત્ર.

શીખો જાણતાં જ હતા કે હવે કેસરિયા થવાનો સમય છે. શરૂમાં તેઓ પોતાની પાસે રહેલી "મસ્કેટ" બંદૂકોથી અને અન્ય જે પણ થોડા ઘણા હથિયારો તેમની પાસે હતા તેનાથી મુઘલોનો સામનો કર્યો. જયારે તેમના દૂરથી વાપરી શકાય એવા હથિયારો અને દારૂગોળો ખૂટી પડ્યા ત્યારે માત્ર પાંચ પાંચના સમૂહમાં તેઓ કિલ્લાની બહાર નીકળતા અને કાળ બનીને મુઘલો ઉપર તૂટી પડતા. આવા એક સમૂહની બાબા અજિત સિંહે આગેવાની લીધી અને કેટકેટલાય મુઘલોને માર્યા બાદ શહીદ થયા. મોટા ભાઈ અજિત સિંહને પોતાની આંખો સામે સિંહની જેમ બકરીઓ ઉપર તૂટી પડ્યો જોઈ અને શહીદી વ્હોરેલો જાણી નાના ઝુઝાર સિંહે પણ અન્ય એક પાંચના શીખોના સમૂહની આગેવાની લીધી અને કિલ્લાની બહાર નીકળી વાહેગુરૂ કે ખાલસા, વાહેગુરૂ કી ફતેહ ના જયઘોષ સાથે મુઘલો સાથે લડ્યો. હજારો જિહાદીઓના લશ્કર સામે કોઈપણ ગમેતેવો લડવૈયો કેટલી ઘડી લડે? પોતાના મોટા ભાઈની જેમ જ શક્ય એટલા જિહાદીઓના માથા ઉતારતો ઝુઝાર સિંહ પણ એક મહાવીરને શોભે એમ મોતને ભેટ્યો. શીખો અને હિન્દુઓના તારણહાર ગુરુના બંને શાહજાદાઓએ જ્યાં પ્રાણ છોડ્યા ત્યાં આજે શ્રી કતલગઢ સાહિબ ગુરુદ્વારા ઉભું છે. મહા પરાક્રમી શાહજાદાઓ અને શીખોના આ પ્રખ્યાત ચમકૌરના બીજા યુદ્ધ પહેલાં કહેવાયેલી ગુરુની નિમ્ન ઉક્તિ ખૂબજ પ્રખ્યાત છે અને છેલ્લા 350થી વધુ વર્ષોથી શીખ સમાજમાં અદમ્ય શૌર્ય, શક્તિ અને ધર્મ પ્રતિ અડગ સમર્પણના સંસ્કાર પૂરે છે.

चिड़ियों से मैं बाज लडाऊ ,

गीदड़ों को मैं शेर बनाऊ ,

सवा लाख से एक लड़ाऊ ,

तभी गोबिंद सिंह नाम कहाउँ !!

ગંગુએ માતા ગુજરી અને જોરાવર સિંહ અને ફતેહ સિંહને આશરો આપ્યો.

બાબા ફતેહ સિંહ(7) અને બાબા જોરાવર સિંહ(9) ની શહાદત

બાકીના શીખ લડવૈયાઓ અને ગુરુનો પરિવાર નદી પર કરતાં નાસભાગમાં છૂટો પડી ગયો. માતા સુંદરી અને માતા સાહિબ કૌર સરસા નદી પાર કરી હેમખેમ મોરિંદા પહોંચી ગયા. ગુરુના માતાજી ગુજરીજી તેમના નાના બે પુત્રો ફતેહ સિંહ(7) અને જોરાવર સિંહ(9) સાથે નદી પર કરી ખેરી (આજની તારીખે સહેરી) સુધી પહોંચી ગયા જ્યાં ગુરુના કોઈ ભૂતકાળના ગંગુ નામના રસોઇયાએ તેમને આશરો આપ્યો. ઇતિહાસમાં માતા ગુજરી અને ગુરુના 2 શાહજાદાઓની બાતમી મોરિંદાના ગવર્નરને કોણે આપી તેના ઉપર મતભેદો છે. કોઈ કહે છે કે ગંગુએ જ ઇનામની લાલચમાં દગો કર્યો તો કોઈ કહે છે કે માતા ગુજરીના જ કહેવાથી ગંગુએ તેમની ગામમાં હોવાની વાત ગામના સરપંચને કરી હતી જેથી ગામના લોકોનો સહકાર મળે પણ વાત કોઈના દ્વારા પૈસાની લાલચે મોરિંદાના ગવર્નર અને ત્યાંથી સરહન્દના વાઇસરોય નવાબ વઝીરખાન સુધી પહોંચી અને માતા ગુજરી અને બંને શાહેબજાદાઓની 21મી ડિસેમ્બરની સવારે ધરપકડ થઇ. મુઘલ સિપાહીઓએ તેમને સરહન્દ લઇ જતી વખતે જે લશ્કરી છાવણીમાં ત્રણેને ભૂખ્યા,તરસ્યા અને વગર ગરમ ધાબળાએ ઠંડીમાં ઝૂઝતા 22 ડિસેમ્બરની રાત્રે રાતવાસો કરવા રાખ્યા હતા ત્યાં આજેય કોતવાલી સાહિબ નામે ગુરુદ્વારા આવેલું છે. 23મીના દિવસે ત્રણેયને નવાબ વઝીરખાન સમક્ષ હાજર કરાયા. પોતાના વિશ્વાસઘાત કરવા છતાં આનંદપુરથી ગુરુ ગોવિંદસિંહ પકડમાંથી છટકી ગયા હોવાથી ધૂઆંપૂંઆ વઝીરખાન નાના શાહેબજાદાઓ અને માતા ગુજરીની ધરપકડથી ખુશ હતો. તેણે બંને શહેજાદાઓને જીવ વ્હાલો હોય તો ઇસ્લામ કબૂલ કરવા કહ્યું. બંને શાહજાદાઓએ હસીને વઝીરખાનની માંગણી ફગાવી દીધી. એક ઘડી થોભીને વિચાર કરી જુઓ કે કેવા પિશાચી વૃત્તિના મુઘલો હતા (આજેય ભારતમાં તેમના વંશજો છે, લાખો છે, રખે એમ માનતા કે આ માત્ર ભૂતકાળની વાતો છે) કે જેઓ 7 અને 9 વર્ષના બાળકોને ધર્મ પરિવર્તન માટે ડરાવી રહ્યા હતા. આ ઉંમરે બાળકોને ધર્મની શું સમજ હોય? અને કેવા વિરલા હતા એ ગુરુના પુત્રો કે જેમણે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર માંગણી ફગાવી દીધી. વઝીરખાને તેમને મૃત્યુદંડની સજા ફરમાવી. ત્યાં હાજર મલેરકોટલાના નવાબ મહમંદ ખાનના આગ્રહ ઉપર વઝીરખાને શહેજાદાઓને પોતાના નિર્ણય ઉપર વિચાર કરવા સમય આપ્યો અને ત્રણેને "ઠંડા બુર્જ" માં કેદ કર્યા. 2 દિવસના સમય બાદ, શાહજાદાઓ પોતાના નિર્ણય ઉપર અડગ રહેતા 25મી ડિસેમ્બરે વઝીરખાને બંને શહજાદાઓને દીવાલમાં જીવતા ચણી દેવાનો આદેશ આપ્યો. લોકવાયકા છે કે જ્યારે ચણાઈ રહેલી દિવાલની ઊંચાઈ તેમની છાતી સુધી આવી ત્યારે તે કાચી દિવાલ પડી ગઈ અને બંને કુમારોને ફરી એક રાત માટે નજીકમાં જ દાદી ગુજરી સાથે ઠંડા બુર્જમાં કેદ કરવામાં આવ્યા. 26 ડીસેમબરે તેમને ફરી દિવાલમાં ચણવામાં આવ્યા અને આ વખતે દિવાલ પૂરી ચણાઈ ગઈ. નજીકમાં જ જયારે માતા ગુજરીને સમાચાર મળ્યા ત્યારે તેમણે ત્યાંને ત્યાં જ પ્રાણ ત્યજી દીધા. તે દિવાલની જગ્યા, તે ઠંડો બુર્જ જ્યાં ત્રણેને ત્રણ રાત માટે ભૂખ્યા તરસ્યા ઠંડીમાં મરવા માટે રાખવામાં આવ્યા હતા તે સ્થાને આજે ફતેહગઢ સાહિબ ગુરુદ્વારા આવેલું છે. સરહિંદના એક મોટા વેપારી દિવાન ટોડરમલે બીજા દિવસે ત્રણેય મૃતકોના મૃત શરીર સન્માનપૂર્વક લેવડાવીને તેમના વિધિવત અંતિમ સંસ્કાર કર્યા.

આ કથા વાંચ્યા પછી દરેક દેશ અને ધર્મનિષ્ઠ વ્યકતિ સમજી શકશે કેઆપણા આદરણીય પ્રધાનમંત્રીશ્રી મોદીજીને આ વીર બાળ દિવસની પહેલ માટે જેટલો પણ આભાર માનીએ એ ઓછો પડે.

હિન્દૂ શૂરવીર - બપ્પા રાવળ (સાતમી સદી)

2023-12-30T03:19:00.007-06:00

સાતમી સદીમાં ભારતની ધરતી પર ભગવાન શિવના અંશ એવા કાલભોજ કે જે આગળ જતાં બપ્પા રાવળ તરીકે પ્રસિદ્ધ થયા તેઓ ગુહીલોત વંશના રાજા નાગાદિત્ય અને કમલાદેવીના ત્યાં જન્મ્યા. કહેવાય છે કે ગુહીલોત એ પ્રભુ શ્રી રામના પુત્ર લવથી શરુ થયેલી વંશાવલિ છે. આજ ગુહીલોત વંશ આગળ જતાં સિસોદિયા વંશ તરીકે પ્રખ્યાત થયો અને આજની તારીખેય ઉદયપુરના રાજ પરિવારમાં તેમની 1400 વર્ષોથી ચાલી આવતી અખંડ વંશાવલિની માહિતી મળે છે. એકલિંગ મહાત્મ્ય અથવા એકલિંગ પુરાણમાંથી મળતી માહિતી પ્રમાણે નાગાદિત્યના ઈડરના ભીલો સાથેના યુદ્ધમાં મૃત્યુ બાદ કમલાદેવી માત્ર 3 વર્ષના કાલભોજને લઈને પોતાના વડનગરા(નાગર) જાતિના વંશજો પાસે જતી રહી. તેમના વંશજો ગુહીલોત કુળના રાજ પુરોહિત હતા. ભીલોના આતંકના લીધે તેમના કુળના બ્રાહ્મણ કાલભોજને લઈને મેવાડના જંગલોમાં ભીંડેર નામના સ્થાને સ્થળાંતર કર્યું. અહીં યદુ કુળના ભીલોએ તેમને સંરક્ષણ આપ્યું અને ભીલોના રાજા માંડલિકે તેમને રક્ષણ આપવા સાથે સાથે તેમને યુદ્ધ કળાઓ અને યુદ્ધ કૌશલ શીખવ્યું. બપ્પાના સમયમાં વિકસેલા આ ભીલો અને સિસોદિયા વંશના સબંધો આજે પણ અકબંધ છે.

સમય જતાં બપ્પાનો ઉછેર રાજ પુરોહિત કુળની એક બ્રાહ્મણ સ્ત્રીએ ઉદયપુરથી થોડે દૂર નાગદામાં કર્યો હતો જેણે તેમને ગાયો ચરાવવાનું અને તેમની કાળજી લેવાનું કામ સોંપ્યું હતું. બાપા રાવળ ગાયોને ચરાવતા હતા. તેમાંથી એક ગાય વધુ દૂધ આપતી હતી પરંતુ સાંજે ગાય જંગલમાંથી પાછી ફરતી હતી તો તેનાં આંચળમાં દૂધ રહેતું નહોતું. બપ્પા રાવળ આ રહસ્ય જાણવા ગાયની પાછળ જંગલમાં ગયા. તેમણે જોયું તો ગાય હારિત ઋષિના શિવલિંગ પર દુગ્ધાભિષેક કરતી હતી. તે પછી બપ્પા રાવળ હારિત ઋષિની સેવામાં લાગી ગયા. એમ કહેવાય છે કે હારિત ઋષિના આશીર્વાદથી તેઓ મેવાડના રાજા બન્યા. સંભવત: આ હારિત ઋષિની પ્રેરણાથી જ બપ્પા રાવળે અહીં એકલિંગજી મંદિર પણ બંધાવ્યું હતું. તેઓ ગુહિલૌત (કદાચ અત્યારે ગહલોત અટક આવે છે તે હોઈ શકે) વંશના આઠમા શાસક હતા. ગુહિલૌત પહેલાં ગુહિલ કહેવાતા હતા એવો ઉલ્લેખ પણ ક્યાંક ક્યાંક મળે છે. અને ગુહિલોત પોતાને પ્રારંભમાં બ્રાહ્મણ કહેવડાવતા હતા. (ડૉ. ભાંડારકરે લખ્યું છે કે ગુહિલૌત આનંદપુર(ગુજરાતનું હાલનું વડનગર)ના નાગર બ્રાહ્મણ હતા.- આર. સી. મજુમદાર, શિવસિંહ ચૌહાણ લિખિત શ્રેણ્ય યુગ ભારતીય જનતા કા ઇતિહાસ ઔર સંસ્કૃતિ પુસ્તકમાં આ નોંધ આપેલી છે.)
ઉદયપુર પર રાજ કરનારા ગુહિલૌત વંશના લોકો આસપાસનાં ક્ષેત્રો પર પણ રાજ કરી રહ્યા હતા. જયપુરથી ૨૬ માઈલ દૂર દક્ષિણમાં ચત્સુ નામના એક નગરમાં મળેલા એક અભિલેખથી આ વંશના આવા જ એક વ્યક્તિની જાણ થાય છે. ગુહિલૌતની આ શાખાની સ્થાપના સાતમી સદી કે છઠ્ઠી સદીના અંતમાં કોઈ ભતૃ પટ્ટ (કે ભટ્ટ?)એ કરી હતી. ઉક્ત પુસ્તક શ્રેણ્ય યુગ અનુસાર, આ અભિલેખ મુજબ, ભતૃ પટ્ટ પરશુરામ સમાન હતા, જેમાં બ્રાહ્મણ અને ક્ષત્રિય બંનેના ગુણો હતા. તે સમયે બલિ પ્રથા હતી. બાપા રાવળની શક્તિ વિશે એમ કથા છે કે તેઓ એક જ ઝાટકામાં બે ભેંસની બલિ આપી શકતા હતા. તેમનું વ્યક્તિત્વ વિશાળકાય હતું.

બપ્પાને માં ભવાનીએ સ્વપ્નમાં દર્શન દીધા અને તત્કાલીન સમયના શક્તિશાળી અને સાર્વભૌમ એવા ચિત્તોડના મોરી વંશના શાસકોને ત્યાં સેવા કરવા જોડાવાની પ્રેરણા આપી. બપ્પા ત્યારના શાસક મનમોરીને જઈને મળ્યા અને રાજાએ તેમને સ્વીકારીને અમુક વિસ્તાર આપીને સામંત તરીકે નીમ્યા. આ એજ સમય હતો જયારે ઇસ્લામી આક્રમણકારીઓએ પહેલીવાર સિંધુ નદી ઓળંગીને ભારતવર્ષમાં પગ મૂક્યો હતો. સન 712માં માત્ર 17 વર્ષની ઉંમરે ધર્મઝનૂની મહંમદ બિન કાસમે સિંધના બ્રાહ્મણ રાજા દાહિર ઉપર હુમલો કર્યો હતો. કાસમના શરૂઆતના આક્રમણો દાહિર અને એના પરાક્રમી ભાઈએ નિષ્ફળ કર્યા હતા. કમનસીબે સિંધ પ્રાંતના બુદ્ધને માનનારા લોકોએ દાહિર સાથે છેડો ફાડી કાસમનો સાથ આપ્યો. નેરૂનમાં બુદ્ધ સમાજના આગેવાન ભાંડારકર સામાનીએ કાસમના લશ્કરને સિંધુ પર કરવામાં મદદ કરી, એટલું જ નહિ તેણે તેના લશ્કરને જરૂરી ખોરાક-પાણી પુરવઠો પૂરો પાડ્યો. આ ગદ્દારી/દગાબાજીના લીધે દાહિર અરોરના યુદ્ધમાં હાર્યા અને કાસમે તેનો અને તેના ભાઈનો શિરચ્છેદ કર્યો. તેમનું કપાયેલું મસ્તક બસરા સ્થિત અરેબિયાના ગવર્નર હજ્જાજ બિન યુસુફ ને મોકલવામાં આવ્યું અને તેની રાજકુમારીઓ સૂર્યા દેવી અને પ્રેમલા દેવીને હજ્જાજ બિન યુસુફ મારફતે ત્યારના ઉમ્મયદ ખિલાફતના પાંચમા ખલિફા અબ્દ-અલ-મલિક પાસે વેશ્યાઓ તરીકે દમાસ્કસ(હાલમાં સીરિયા નામના દેશની રાજધાની) મોકલી આપી. [હિન્દૂ વીરાંગનાઓ સૂર્યા દેવી અને પ્રેમલા દેવીએ કેવી રીતે પોતાના પિતા, કાકા અને રાજ્યના વિનાશનો બદલો લીધો તેની કથા પણ ખૂબ રસપ્રદ છે.]

એ કાળ અરેબિયાના ભાડૂતી સૈનિકોનો કાળ હતો. કાસમે સિંધમાં દાહિરની અઢળક સંપત્તિ હાથ લાગતા પોતાનું લશ્કર વધારવા માંડ્યું અને તેની નજર આગળ વધીને સિંધ કરતાંય વધુ મોટા, સંપન્ન અને શક્તિશાળી મેવાડ સામ્રાજય ઉપર હતી. પિતા અને કાકાની અરોરના યુદ્ધમાં વીરગતિ બાદ દાહિરના પુત્રે છટકી જઈને બપ્પા રાવળને જઈને મળીને આંખે દેખ્યો અહેવાલ આપ્યો. ખાસ કરીને કેવી રીતે હારેલા રાજ્યની સ્ત્રીઓ ઉપર હિન્દૂ સમાજે ક્યારેય ના સાંભળ્યું કે કલ્પના કરી હોય એવા જુલમ-દમનની વાત કરી. સ્ત્રીઓને જીવંત વ્યકતિ તરીકે ના જોતા માત્ર એક ઉપભોગની વસ્તુ તરીકે જોતા જિહાદીઓની આ વિકૃત રીત હિન્દૂ સમાજ માટે માનસિક આંચકારૂપ હતી. હા, યુધ્ધો તો પહેલાંય થતાં હતા અને હિન્દૂ રાજાઓ અંદર-અંદર લડતા જ હતા પણ લડતના અંતે જો પરાજિત રાજા જીવિત હોય તો કાં તો પરાજિત રાજાને દેશવટો અપાતો અથવા તે વિજયી રાજાનું આધિપત્ય સ્વીકારીને સામંતપદ સ્વીકારી લેતો. આમ માત્ર સત્તાનું હસ્તાંતરણ થતું, સામાન્ય નાગરિકો, વેપારી વર્ગ, કલાકારો, સંત સમાજ કે કૃષિ સમાજના રોજબરોજના જીવનમાં કોઈ ખાસ અંતર પડતું ન હતું.

બપ્પા રાવળ આ વૃતાન્ત સાંભળીને ક્રોધિત થઇ ગયા. એક કાબેલ રાજાને છાજે એવા દૂરંદેશીપણાના લીધે તેમને તરત જ એક સંગઠિત હિન્દૂ સમાજ દ્વારા મ્લેચ્છોના પ્રતિકારની જરૂરિયાત વર્તાઈ. અને આ સંભવિત યુદ્ધ લાબું અને લોહિયાળ હશે તેનો પણ તેમને ખ્યાલ આવી ગયો. તેમણે પોતાની રાજકીય કુનેહનો પરિચય આપતાં માળવા (હાલના મધ્ય-પ્રદેશ) પ્રાંતના ગુર્જર-પ્રતિહાર વંશના રાજા નાગભટ્ટ પહેલા સાથે લશ્કરી જોડાણ સાધ્યું. ત્યાર બાદ નાગભટ્ટ મારફતે દક્ષિણ ભારતમાં ચાલુક્ય વંશના રાજા જયસિંહ વર્મનને પણ ધર્મ-યુદ્ધ માટે નિમંત્રણ મોકલાવ્યું. જયસિંહ વર્મને તરત જ પોતાના કુમાર પુલકેશી રાજાને મોકલીને જોડાણ સ્વીકાર્યું. તે ઉપરાંત બપ્પાએ ગુજરાત પ્રાંતના જયભટ્ટને પણ સમજાવીને સાથે લીધો. આમ ધર્મને સર્વોપરી માનતા હિન્દૂ રાજાઓએ એક થઈને ધર્મ યુદ્ધને માટેની તૈયારીઓ શરુ કરી. આ બાજુ ઉમ્મયદ ખિલાફતે જુનૈદ અલ મુરીને 60,000 ના ભાડૂતી લશ્કર સાથે દક્ષિણ ગુજરાત, દક્ષિણ રાજસ્થાન ઉપર હુમલો કરવા મોકલ્યો. સન 738માં હાલના જોધપુર શહેરની આજુબાજુના વિસ્તારોમાં હિન્દૂ રાજાઓના 5000-6000ના સંયુક્ત સૈન્યે આરબોની 60,000 ની સેનાનો સામનો કર્યો અને તાલીમવિહીન ભાડૂતી સૈનિકોનો કચ્ચરઘાણ વાળી દીધો. આ યુદ્ધમાં કે જે ઇતિહાસમાં રાજસ્થાનના યુદ્ધ તરીકે ઓળખાય છે એમાં જુનૈદ મરાયો. આનાથી ઉમ્મયદ ખિલાફત અને ખલિફાને પવિત્ર વૈદિક ભૂમિ ઉપર પગ મૂકવું તો દૂર, તેની તરફ આંખ ઊંચી કરીને જોવું પણ નહિ તેનો સ્પષ્ટ સંદેશ મળ્યો. હજી 6ઠી જ સદીમાં ઉદ્ભવેલ નવા પંથના જે સંસ્કૃતિવિહીન જંગલી માનસિકતાવાળા અરબી લોકો કે જેઓએ માત્ર 20-30 વર્ષના ગાળામાં પર્શિયા(પારસીઓનો મૂળ દેશ - ઈરાન), મેસોપોટેમીયા(ઇરાક), સીરિયા (સૂર્ય), ઉત્તરી આફ્રિકા જેવી કેટલીય જગ્યાએ જૂની અને સમૃદ્ધ સભ્યતાઓનો ખુરદો બોલાવી દીધો તેમની હિન્દૂ રાજાઓ વિરુદ્ધ કારમી હાર થઇ. શરૂઆતના કાળના આ ઝનૂની અને વિસ્તારવાદી ઇસ્લામી આક્રમણકારીઓની હારની માત્ર ભારત જ નહિ પણ સમગ્ર વિશ્વ ઉપર ખૂબ લાંબા ગાળાની અસર પડી. જો સંયુક્ત હિન્દૂ સેના હારત તો આ સમૃદ્ધ હિન્દૂ રાજાઓના ધનના જોરે ઇસ્લામે ચીન ઉપર પણ ચઢાઈ કરી હોત અને ઉપર નોંધેલ અન્ય સભ્યતાઓની જેમ તેની સભ્યતાનો પણ નાશ કર્યો હોત.એટલે કે બપ્પાના સંગ્રામનો ચીનને મફતમાં આડકતરો ફાયદો મળી ગયો. અને માત્ર ચીન જ નહિ પણ પશ્ચિમમાં યુરોપના રાજ રજવાડાંઓને પણ ફાયદો થયો, પૂર્વમાં હિંદુઓને જીતી લીધા બાદ ઇસ્લામી આક્રમણકારીઓ પોતાની બધી જ તાકાત અને ધ્યાન તેમના પર કેન્દ્રિત કરત. એટલે કે સયુંકત હિન્દૂ સેના માત્ર વૈદિક ભૂમિ ઉપર રહેતાં સનાતનીઓ જ નહિ પણ વિશ્વના બધાં જ લોકો માટે ઇસ્લામ વિરુદ્ધ ઢાલ બની. નોંધવાની વાત એ છે કે કાળાન્તરે ધર્મના રક્ષણ માટે હિન્દૂ રાજાઓ પોતાની આપસી દુશ્મનાવટ કે હરીફાઈ ભૂલાવીને ઘણીવાર એક થયા જ છે પણ 1947 બાદના સ્વતંત્ર ભારતમાં સાલા કમ્યુનિસ્ટ અને ઇસ્લામી ઇતિહાસકારોએ આ બધાં તથ્યો ક્યારેય ભારતના હિન્દૂ સમાજને જાણવાં જ ન દીધા અને રાજસત્તાના જોરે બેફામ અપપ્રચાર કર્યો કે હિંદુઓ ક્યારેય એક થઇ શક્યા નથી અને માત્ર અંદરો-અંદર લડી મરતા હતા. બપ્પા રાવળમાં એટલી દીર્ઘ-દ્રષ્ટિ હતી કે ઇસ્લામી આક્રમણકારોને માત્ર રાજસ્થાનમાં હરાવીને તેઓ જંપ્યા નહિ. તેમને છેક ઇરાનની સરહદો સુધી પીછો કરી કરીને માર્યા. અરબી ઇતિહાસકારોએ નોંધ્યું છે કે સિંધુના પૂર્વી તટે તો શું, તેના પશ્ચિમી તટથી ઈરાનની સીમાઓ સુધી કોઈ જગ્યા ઇસ્લામી આક્રમણકારીઓ માટે સુરક્ષિત નહોતી. જીત્યા પછી દુશ્મનને જીવતો છોડાય જ નહિ એટલી સામાન્ય લશ્કરી સમજ અને સાહસ જે બપ્પા અને નાગભટ્ટમાં હતી તે સ્વતંત્ર હિન્દુસ્તાનના શાસક વર્ગમાં આજે 75 વર્ષે પણ જોવા મળતી નથી. જીવતા છોડે તો ફરી હુમલો કરે ને! ભારતના 1971ના મહા-મૂર્ખ શાસક વર્ગે 90,000 પાકિસ્તાની સૈનિકોને પાકિસ્તાન અધિકૃત કાશ્મીર પાછું લીધા વગર જ જીવતા પાછા આપી દીધા.

આરબોની બીજી સેના ગુજરાત થઈને દક્ષિણ ભારત તરફ જઈ રહી હતી. નવસારિકા (આજનું નવસારી) પાસે હિન્દુ રાજાઓના સંગઠને તેને લલકારી. આ યુદ્ધમાં સેનાનું નેતૃત્વ ચાલુક્ય રાજકુમાર પુલકેસી કરી રહ્યો હતો. આરબ સેના પર ભયંકર પ્રહાર થયો. આરબ સેના મુઠ્ઠી વાળીને પાછી ભાગવા લાગી. આથી તેમની સેના જ્યાં જ્યાંથી પસાર થતી ત્યાંના શાસકો આરબ સેના પર અચાનક હુમલો કરી આરબ સેનાને મારી નાખતા હતા. આ રીતે મેવાડમાં બાપા રાવળ, જાલોરમાં પ્રતિહારો, ઉત્તર ગુજરાતમાં ચપોત્કટ (ચાવડા), દક્ષિણ ગુજરાતમાં ચાલુક્ય, સૌરાટ્રના સૈન્ધવ, કચ્છના કાછેલા, કચ્છ અને સૌરાષ્ટના સમુદ્રી પ્રદેશ વચ્ચે મેર (મહેર)એ વીણી વીણીને આરબોને મારી નાખ્યા. સેનાના સેનાપતિ અલ હાકમનો વધ મેરોએ કરી નાખ્યો.આમ પીછો કરતાં કરતાં બપ્પા અફઘાનિસ્તાનના ગઝની સુધી પહોંચી ગયા અને ત્યાં ત્યારે કોઈ સલીમનું રાજ હતું.બપ્પાએ સલીમને યુદ્ધમાં હરાવ્યો અને તેની દીકરી સાથે વિવાહ કર્યા. અને જતાં જતાં તેમણે તેમના ભત્રીજાના હાથમાં ગઝનીનું સુકાન સોંપ્યું. બપ્પાના વિજયના લીધે ગઝનીમાં અમુક સદીઓ સુધી હિન્દૂ શાસન રહ્યું.આ એજ ગઝની કે જ્યાંથી આગળ જતાં 11મી સદીમાં મહમૂદ ગઝનીએ સમૃદ્ધ હિન્દૂ રજવાડાંઓ અને મંદિરો (ખાસ કરીને સોમનાથ) લૂંટવા માટે 17 વાર ચઢાઈ કરી. અને માત્ર ગઝનીનો સલીમ જ નહીં, સિંધુની પશ્ચિમી બાજુએ આવેલા ઘણાં નાના મુસલમાન રાજાઓને હરાવ્યા અને તેમની દીકરીઓ સાથે લગન કર્યા. કહેવાય છે કે આ જુદી જુદી રાજકુમારીઓથી બપ્પાના 130 સંતાનો હતા કે જે તેમની માતાઓના કુળથી ઓળખાતા. આજની તારીખે પાકિસ્તાન અને અફઘાનિસ્તાનમાં વસતા નૌશેરા પઠાણો બપ્પાના વંશજ છે. આ બધા યુધ્ધો બાદ જયારે બપ્પા રાજસ્થાન પરત ફરી રહ્યા હતા ત્યારે તેમણે થોડે થોડે અંતરે લશ્કરી ચોકીઓ ઉભી કરી જે ભવિષ્યમાં આક્રમણો ખાળવા માટે ખૂબ મહત્વની ભૂમિકા ભજવે. બપ્પાના નેતૃત્વમાં હિન્દૂ સેનાએ એવી ભવ્ય વિજયપતાકા લહેરાવી અને એટલું જ નહિ, પણ ઇસ્લામી આક્રાંતાઓના મન/મસ્તિષ્કમાં એવો ભય પેદા કરી દીધો કે આવનાર 400 વર્ષો સુધી તેમણે ફરી હિન્દુસ્તાન તરફ આંખ ઊંચી કરીને જોયું નહિ. બપ્પાના વિજયનો સૌથી મોટો પુરાવો એ છે કે આજની તારીખે તેમણે સ્થાપેલું મૂળ લશ્કરી થાણું રાવલપિંડી (પંજાબીમાં રાવળોનું પિંડ - ગામ ) આજે એક મોટું અને જાણીતું શહેર છે.

આ રાજસ્થાનના યુદ્ધમાં ભવ્ય વિજય બાદ બપ્પાનું ઘર-આંગણે કદ અને માન-સન્માન વધી ગયા. તેઓ હવે ચિત્તોડના મોરી વંશ પાસેથી સત્તા પડાવીને સામંતમાંથી રાજા થયા. આ યુદ્ધ બાદ જ તેઓ હિંદુઆ સૂરજ (હિન્દુઓના સૂર્ય) નામની ઉપાધિથી ઓળખાયા. ભીલોના રાજાએ બપ્પાને "રાવળ" (રા-રાજ્યના, વ-વરત્વ એટલે કે આશીર્વાદ, લ - લક્ષ્મી, એટલે કે રાજ્ય માટે આશીર્વાદ અને સંપત્તિ રૂપ) નું ઉપનામ આપ્યું. બપ્પાએ ચિત્તોડ ઉપર ત્યારબાદ 27 વર્ષ સુધી શાસન કર્યું અને પછી પોતાની આધ્યાત્મ ઉન્નતિ માટે રાજપાટ છોડી તેમના જ દ્વારા નિર્મિત એકલિંગજી મહાદેવ ( હાલના ઉદયપુરથી આશરે 30 કિમી ઉત્તરમાં)ની આસપાસના જંગલોમાં એકાંતમાં નિવાસ કરવા જતા રહ્યા. તેમણે એક સિદ્ધ તપસ્વી તરીકે બાકીનું જીવન ગાળ્યું અને આશરે 100 વર્ષ જીવ્યા. બપ્પા એક અજ્ઞાત સાધક તરીકે શેષ જીવન ગાળીને એકલિંગજી મંદિર નજીક કૈલાશ પુરી પાસે મોક્ષ પામ્યા. આજની તારીખેય ત્યાં એક શિવ મંદિર હયાત છે જેમાં બપ્પાના ગુરુ હરિત ઋષિ અને બપ્પાની પૂર્ણ કદની પ્રતિમા વિરાજમાન છે કારણકે મનાય છે કે અહીં જ તેમણે સમાધિ લીધી હતી.

સી.વી. વૈદ્યે પોતાના પુસ્તક "મધ્યકાલીન હિન્દૂ ભારત"માં બપ્પાના જીવનની તુલના તેમના સમકાલીન ફ્રાન્સના ચાર્લ્સ માર્ટેલ સાથે કરી છે. બપ્પાની જેમ જ માર્ટેલ પણ શૂન્યથી શરુ કરીને પેરિસમાં સત્તા સુધીની સફર કાપી. બપ્પાની જેમ જ માર્ટેલે પણ ઉમ્મયદ ખિલાફતના અબ્દ-અલ-રહેમાન-અલ-ગફીકીને ટુર્સના યુદ્ધમાં હરાવીને પશ્ચિમી યુરોપમાં ઇસ્લામના વિસ્તારને અટકાવ્યો. માર્ટેલ બાદ તેના પુત્ર પેપિન અને અન્ય વંશજો દ્વારા માર્ટેલ વંશ અમુક જ પેઢીઓ સુધી હયાત રહ્યું જયારે બપ્પા રાવલનો સ્થાપેલો મેવાડનો સિસોદિયા વંશ આજેય 1400 વર્ષોથી અખંડ છે અને ભારતની લોક્શાહીમાંયે ઉદયપુરની રાજગાદીએ વિરાજે છે. બપ્પા બાદ શક્તિ કુમાર, ખુમાણ પહેલો, ખુમાણ બીજો, ખુમાણ ત્રીજો વગેરે મેવાડનું સામ્રાજ્ય વધારતાં ગયા અને રાક્ષસી વૃતિના ઇસ્લામી આક્રમણકારીઓનો પ્રતિકાર કરતા રહ્યા. એમ કહેવામાં જરાક પણ અતિશયોક્તિ નથી કે બપ્પાની વીરતા અને અદમ્ય સાહસ અને એના પરિણામ સ્વરૂપ વિજય ના થયોહોત તો આજે ભારત નામનો કોઈ દેશ જ હયાત ના હોત અને આખાય વૈદિક ભારતનું સાતમી સદીમાં જ ઇસ્લામીકરણ થઇ ચૂક્યું હોત. પીડા અને ગુસ્સો માત્ર એટલી જ વાતનો કે જેના વીરતાના લેખ દરેક હિન્દૂ બાળકના મસ્તિષ્કમાં બાળપણમાં પ્રેરણા સ્ત્રોત રૂપે ઘૂંટાવા જોઈતા હતા તેને આજે કેટલાક ગણ્યા-ગાંઠ્યા હિંદુઓ જ ઓળખે છે. આ લેખ વાંચીને આપણા મહાન યોદ્ધાઓ અને તેમના અથાગ પ્રયત્નોને બીજા 2-4 હિંદુઓ પણ જાણે અને આપણો અમૂલ્ય વારસો સાચવે એટલી જ આકાંક્ષા સાથે...રામ રામ.

જતાં જતાં, કલ્પના કરો કે બપ્પા રાવળના સમયમાં આજની જેમ "Meme" બનવાનું પ્રચલન હોત તો લોકો કેવા બપ્પાના meme બનાવત એના 2-4 દાખલા.....

સ્ત્રોત :

Book : Maharanas, A thousand year war for dharma - by Omendra Ratnu.

હિન્દુ શૂરવીર - ગોપાલ પાઠા

2023-07-09T09:15:00.003-05:00

વીર દુર્ગાદાસ રાઠોડ હોય કે રાજા દાહિર હોય, જેમના પરમ બલિદાનોના લીધે આજે આપણાં હસતાં રમતાં પરિવારો બંધન મુક્ત અને પરમ શાંતિનું જીવન ગાળી રહ્યા છે તેવા વીરો અને વીરાંગનાઓને ભૂલાવી દેવાનું સામુહિક પાપ કરવા આપણે હિંદુઓ ટેવાઈ ગયા છીએ. બદ કિસ્મતે એક સમાજ તરીકે કૃતઘ્નતાનો દુર્ગુણ આપણે આત્મસાત કરી ચૂક્યા છીએ. અને એના પ્રાયશ્ચિત રૂપે જ આપણે દેશદાઝમાં આ શૂરવીર શ્રેણીમાં એવા પરમ બલિદાનીઓને યાદ કરીને અંજલિ આપીએ છીએ જેમના યોગદાન વગર આપણા આજના ભારતનું ભૂગોળ કૈક અલગ જ હોત. આજે આપણે વાત કરશું બંગાળના ઇતિહાસમાંથી જાણીજોઈને બાદ કરાયેલા વીર શિરોમણી યોદ્ધા ગોપાલ પાઠાની.

ખાસ કરીને કલકત્તાના હિંદુઓ જ નહિ પણ સ્વયં કલકત્તા શહેરનું અસ્તિત્વ આ વિરાટ વ્યક્તિત્વને આભારી છે એમ કહેવામાં જરાક પણ અતિશયોક્તિ નથી. ભારતીય સ્વતંત્રતાના માત્ર એક જ વર્ષ પહેલાં 1946માં ઓગસ્ટમાં ઘટેલા અત્યંત જઘન્ય એવા બંગાળના Direct Action Day(સીધી કાર્યવાહી દિવસ) નરસંહાર કે જેના પહેલા બે દિવસ માત્રમાં (16મી અને 17મી)ના જ ઓછામાં ઓછા 10,000 હિન્દુઓના કત્લેઆમ, નાબાલિગ તેમ જ વયસ્ક હિન્દુ અબળાઓના ચીરહરણ અને બળાત્કારો બાદ બાકીના લાખો હિંદુઓને સંહારના કાળમુખમાંથી બચાવનાર અને પાકિસ્તાનના સ્થાપક જીન્નાહ અને બંગાળના તત્કાલીન મુખ્યમંત્રી અને 'બંગાળના કસાઈ' તરીકે કુખ્યાત એવા સોહરાવર્દીના કલકત્તામાં હિંદુઓના સામુહિક નરસંહારના સયુંકત કાવતરાને એકલે હાથે નિષ્ફળ બનાવનાર સનાતની યોદ્ધો એટલે ગોપાલ પાઠા. હિન્દુ સમાજની કરુણાંતિકા એવી છે કે વર્તમાનમાં તેમની વિરુદ્ધ ખૂબ જ સક્રિય અને સફળતાથી આકાર લઇ રહેલા કાવતરાઓ (જમીન જેહાદ, લવ જેહાદ, UPSC જેહાદ કે ધર્માંતરણ કે અન્ય ) હોય કે ભૂતકાળમાં થયેલા કાવતરાંઓ કે પછી એમાંથી એમને તારનાર પરમ શૂરવીર સનાતનીઓ હોય, સમાજમાં લોકોને કોઈ જાણકારી કે દરકાર જ હોતી નથી. [અને પછી જયારે 1990ના કાશ્મીરવાળી થાય ત્યારે સ્વજનોના કત્લેઆમના મૂક સાક્ષી બનવા અને છાતી પીટી પીટીને રોવા સિવાય કોઈ જ વિકલ્પ રહેતો નથી.] હજી ગયા મહિને જ મે 13ના ગોપાલભાઈની 110મી જયંતિ પસાર થઇ અને થોડા કોઈક બંગાળીઓ દ્વારા ઓનલાઇન સંદેશાઓ સિવાય દેશમાં ક્યાંય કોઈ જ ઉલ્લેખ નહોતો. વિધિની વક્રતા તો એ છે કે જે હિન્દુ અબળાઓને ગોપાલભાઈ અને તેમના સાથીઓએ મુસલમાનોના જુલમથી બચાવી તેમના જ બાળકો આગળ જતાં કમ્યુનિસ્ટ/વામપંથી ઇતિહાસકારો થયા અને તેમણે ગોપાલભાઈ અને તેમની ભારતીય જાતીય બાહીનીને તારણહારના બદલે ગુંડા અને આતંકીઓ તરીકે વિદેશી સાહિત્યમાં અને પુસ્તકોમાં વર્ણવ્યા.

1913 - 2005 (91 વર્ષ)

ગોપાલ ચંદ્ર મુખોપાધ્યાયનો જન્મ 13 મેના રોજ કલકત્તાના બોબ બજારની મલન્ગા ગલીમાં એક બ્રાહ્મણ પરિવારમાં થયો હતો. તેમનો પરિવાર વ્યવસાયે કસાઈ હતો અને કલકત્તાના ભવાનીપુર વિસ્તારમાં માંસની દુકાન ચલાવતો હતો. એક ગુજરાતી તરીકે બ્રાહ્મણ પરિવાર અને વ્યવસાય માંસનો એ જાણીને મને ઘણું જ અચરજ થયું અને કદાચ તમનેય થાય. પણ ધ્યાન રહે કે પૂર્વી ભારતમાં જેવા કે બંગાળ, આસામ અને ઓરિસ્સામાં હિંદુઓ મોટી સંખ્યામાં માંસાહારી છે. માત્ર આપણા ગુજરાતમાં જ હિંદુઓ મોટી સંખ્યામાં શાકાહારી છે અને મૂળ વૈદિક આહાર પરંપરા જાળવે છે. ગોપાલ ક્રાંતિકારી અનુકુલ ચંદ્ર મુખોપાધ્યાયના કે જેઓ પ્રયાગરાજ યુનિવર્સીટી (અલાહાબાદ)ના જાણીતા ફિલોસોફીના અધ્યાપક હોવાની સાથે સાથે રાષ્ટ્રવાદી હતા તેમના ભત્રીજા હતા. અનુકૂલ ચંદ્રને 1964માં પદ્મ ભૂષણ પુરસ્કારથી સન્માનિત કરવામાં આવ્યા હતા. પારિવારિક વ્યવસાય સાથે જોડાયેલા હોવાથી બાળપણમાં ગોપાલે 'પાઠા' ( બંગાળીમાં નર બકરી) ઉપનામ મેળવ્યું, જ્યારે તેઓ મોટા થયો ત્યારે તેમણે માંસની દુકાન ચલાવવાની જવાબદારી લીધી. તેમના વ્યવસાયના ભાગરૂપે, તેમને નિયમિતપણે મુસ્લિમ વેપારીઓ સાથે વાતચીત કરવી પડતી હતી. ઈતિહાસકાર સંદિપ બંદોપાધ્યાય જેમણે મુખર્જીની મુલાકાત લીધી હતી તેમના જણાવ્યાનુસાર, પાઠાએ "મુસ્લિમો પ્રત્યે ક્યારેય દ્વેષ રાખ્યો ન હતો". પોતાના બ્રાહ્મણ સંસ્કારોને લીધે ગોપાલ પરગજુ અને ઉદાર સ્વભાવના માણસ હતા. પણ સાથે સાથે તેઓ બંગાળમાં મુસલમાનોના સંખ્યાબળના લીધે હિંદુઓની નબળી સ્થિતિથી વાકેફ હતા. તેમણે હિન્દુઓના રક્ષણાર્થે ભારતીય જાતીય બાહીની(વાહિની)ની સ્થાપના કરી હતી જેમાં આશરે 500-700 ખંતીલા અને પહેલવાનીનો શોખ રાખતાં હિંદુઓ જોડાયા હતા.

જિન્નાહ અને હુસૈન સોહરાવર્દીનું ભયાનક કાવતરું

જયારે દેશના ભાગલાની વાતો ચાલી રહી હતી ત્યારે પૂર્વ બંગાળ (હુગલી નદીની પૂર્વે આવેલો રાજ્યનો હિસ્સો ) માં મુસલમાનોની વસ્તી બહુમતીમાં હતી જે પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં ભેળવી દેવાનું જિન્નાહ અને મુસ્લિમ લીગના અન્ય હેવાનોનું સ્વપ્ન હતું. પણ ઔદ્યોગિક એકમો અને વસાહતો આ વિસ્તારોથી ઘણાં જ પશ્ચિમ બાજુએ આવેલા હુગલી નદીની નજીક એવા કલકત્તા અને તેની આજુબાજુના હાવડા, હુગલી, ઉત્તર 24 પરગણા અને દક્ષિણ 24 પરગણા જેવા જિલ્લાઓમાં હતા. અને આ જિલ્લાઓમાં બિહાર અને ઓરિસ્સાથી રોજીરોટી અર્થે આવીને વસેલા હિન્દુ કર્મચારીઓની બહુમતી હતી. જિન્નાહ અને સોહરાવર્દી સુપેરે જાણતાં હતા કે માત્ર પૂર્વ બંગાળની જમીન મળવાથી પાકિસ્તાનને પગભર કરી શકાશે નહિ. એટલે એમની મંશા હતી કે આ નદી નજીકનો આખો ઔદ્યોગિક પટ્ટો યેનકેનપ્રકારેણ નવા બનવા જઈ રહેલા પૂર્વ પાકિસ્તાનનો હિસ્સો બને. પણ તકલીફ એ હતી કે જે વિસ્તારોમાં હિન્દુ બહુમતી હોય તે વિસ્તારોની પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં વિલીનીકરણની માંગણી બ્રિટિશ સરકાર ફગાવી દેશે તે નક્કી હતું. આ બધું ધ્યાનમાં રાખીને ઔરંગઝેબને આદર્શ માનતો એવો જિન્નાહ અને સોહરાવર્દીએ એક ભયાનક કાવતરું રચ્યું. સોહરાવર્દી એ પોતાના મુખ્યમંત્રીના હોદ્દાનો ગેરફાયદો લઈને પોલીસ બેડામાંથી બિહારી હિન્દુઓની છટણી કરીને ત્યારના યુનાઇટેડ પ્રોવિન્સ (આજનું ઉત્તર પ્રદેશ)માંથી મુસલમાનો અને પઠાણોની ખૂબ મોટા પાયે ભરતી કરી. આ બે ધર્માન્ધ રક્તપિપાસુ મુસલમાન નેતાઓની યોજના જૂની અને જાણીતી તેમ જ સરળ હતી, પોલીસને નિષ્ક્રિય કરી નાખી હજારો હિંદુઓના ઠંડે કલેજે કતલ કરાવવા જેથી કરીને બાકીના લાખો હિંદુઓ જીવ બચાવવા સ્થળાંતર કરી જાય જેથી કરીને ઉપર જણાવેલ જિલ્લાઓમાં મુસલમાનોની બહુમતી હોવાનો દાવો કરીને એમને પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં ભેળવી દેવા માટે બ્રિટિશ સરકાર આગળ રજૂઆત કરી શકાય. એ પણ જાણી લેજો કે આવો રીતસરનો હિન્દુઓના નરસંહારનું ષડયંત્ર રચનારા અને અમલીકરણ પણ કરનારા આ લોકો ના પહેલા હતા ના છેલ્લા. હજી હાલમાંજ એમ કહી શકાય એવા 2019માં સમગ્ર મુંબઈ શહેરને પાણી પૂરા પાડતાં જળાશયોમાં ઝેરી રસાયણો ઉમેરી મોટાપાયે નરસંહાર કરવાના કાવતરાંનો પર્દાફાર્શ થયો હતો ખ્યાલ છે? ના હોય તો વાંચો અહીં.

આ પૂરી ચીવટથી અમલમાં મૂકાયેલા સુનિયોજિત કાવતરાં માટે શરૂઆતનો દિવસ પણ ઘણો સમજી વિચારીને નક્કી થયો હતો. 16મી ઓગસ્ટ, રમઝાનનો 18મોં દિવસ, મુસલમાનો માટે આ એ ઐતિહાસિક દિવસ છે જયારે પયગંબર મુહમ્મદનો બદ્રના યુદ્ધમાં કાફિરો વિરુદ્ધ પહેલો નિર્ણાયક વિજય થયો હતો જેના લીધે મક્કા ઉપરની ચઢાઈ શક્ય બની અને લોહિયાળ જંગ બાદ જીત મળી હતી. જીન્નાહનો તલવાર પકડીને ઉભેલો અને ઉન્માદી અને હિન્દુઓના જીવ લેવા આતુર એવા મુસલમાન બિરાદરોને જંગ માટે આહવાન કરતો હોય એવા ફોટા વાળા પોસ્ટરો આખાય કલકત્તામાં ફરતા થઇ ગયા હતા. મુસ્લિમ લીગના પ્રકાશન "The Star of India" તથા અન્ય મુસ્લિમ પ્રકાશનોએ મુસલમાનોને આ ઐતિહાસિક દિવસની કથાનું સ્મરણ કરાવી, પયગંબરના પગલે પગલે ચાલીને કાફીરોના કત્લેઆમને અંજામ આપીને બંગાળને "Land of the pure" (પવિત્ર જમીન) માં તબદીલ કરવા હાકલ કરી. જે કોઈ પ્રદેશ કાફિરોથી મુક્ત થઇ જાય તે મુલ્લાઓના કુરાનના અર્થઘટન પ્રમાણે "Land of the pure" થઇ જાય. સૈયદ મુહમ્મદ ઉસ્માન કે જે કલકત્તાનો મેયર હતો તેના નીચેના કુખ્યાત શબ્દોવાળા ચોપાનિયા મુસલમાનોના દરેક મહોલ્લામાં વહેંચાઈ ગયા હતા.

કાફિર ! તોદર ધોંગશેર આર દેરી નાઈ ! સર્બિક હત્યાકાંડો ધોતબેઈ!

(અનુવાદ : કાફિર! તારો અંત દૂર નથી! તને ચીરી નાખશું )

મુસ્લિમ લીગના નેતાઓએ દરેક મસ્જિદના ઇમામોને આગ ઝરતાં ભાષણો 16મી ઓગસ્ટ જુમ્માની નમાઝ (એટલે કે 1946 16 ઓગસ્ટે શુક્રવાર હતો) પછી આપવા માટે તૈયાર કરી આપ્યાં. તેમાં બંગાળની 'સફાઈ' કરવાના અને કાફિરોથી મુક્ત કરાવવાના સ્પષ્ટ આદેશો હતા. સોહરાવર્દી કે જે મુખ્યમંત્રી હતો તેણે સ્ટેજ પરથી ભાષણોમાં મુસલમાનોને ખાતરી આપી કે પોલીસ કે બ્રિટિશ લશ્કર તમારી આડે બિલકુલ નહિ આવે, મન ફાવે તેમ વર્તો અને તાકાત હોય એટલા હિંદુઓને મારી નાંખો. આ વાત પરથી યાદ આવ્યું કે આ પેલો હૈદરાબાદનો છછૂંદર ઓવેસી 15 મિનિટ માટે પોલીસ હટાવી લો તો હિંદુઓને 'બતાવી' દઈએની વાતો હવામાં નથી કરતો, આ લોકો જન્મજાત નિર્દોષોના હત્યાકાંડો રચવામાં અને અમલમાં મૂકવામાં માહિર છે અને એમની પાસે પેઢીઓથી ચાલ્યો આવતો વારસામાં મળેલો બહોળો અનુભવ પણ છે એટલે જ આમ જાહેરમાં બોલવાની હિમ્મત કરે છે.

1946માં કલકત્તાની 20 લાખ વસ્તીમાં 64% (12.8 લાખ) હિન્દૂ અને 33%(6.6 લાખ) મુસલમાન વસ્તી હતી. સોહરાવર્દી એ ધાર્યું હતું કે સદીઓના ઇસ્લામના આક્રમણનો સામનો કરીને શારીરિક તેમ જ માનસિક રૂપે ભાંગી પડેલા કાયર હિંદુઓ ધર્મ ઝનૂની અને લોહી તરસ્યા ઇસ્લામના સિપાહીઓનો પ્રતિકાર નહિ કરી શકે અને ચીભડાંની જેમ કપાઈ મરશે. એ માનતો હતો કે હિન્દુઓએ સ્વીકારી જ લીધું છે કે આપણે નબળાં અને મુલ્લા મજબૂત. અને થયું પણ એવું જ. જુમ્માની નમાજ પછી હજારોની ઉન્માદી મુસલમાન પ્રજા તલવાર, પ્રથમ વિશ્વ યુદ્ધના સમયની બંદૂકો, સળિયા, ધારિયાં, છરાં જે હથિયાર મળ્યું તે લઈને હિન્દુ દુકાનો, ધંધા અને રહેણાંક વિસ્તારોમાં ફરી વળી. મૂર્ખ હિન્દુઓ હંમેશાની જેમ જ ઊંઘતા ઝડપાયા. શરૂઆત કલકત્તાના મધ્યમાં આવેલા એસ્પ્લાનડે બજાર વિસ્તારથી થઇ કે જ્યાં મુસ્લિમ લીગે ખૂબ મોટી જાહેર સભાનું આયોજન કર્યું હતું. ત્યાં હિન્દૂ માલિકીનો જાણીતી શસ્ત્રો વેચતી દુકાન પર હુમલો કરીને તેના માલિક અને કર્મચારીઓ બધાના જ રીતસર માથા કાપી લીધા બાદ દુકાનમાંના શસ્ત્રો ચોરી લેવામાં આવ્યા. (રાજસ્થાનમાં કન્હૈયાલાલનું 2022માં માથું ઉતારી લીધું તું યાદ છે ને ? ) અને આ ઉન્માદી પ્રજાએ બંગાળે ક્યારેય પહેલાં નહોતો જોયો એવો નરસંહાર આદર્યો. માથું કાપી નાંખવું અથવા તો શોલે ફેશનમાં હાથ કાપી નાખવા એ તેમની સૌથી પ્રચલિત પદ્ધતિ હતી. અને પુરુષોના આ હાલ કર્યા બાદ સ્ત્રીઓની શું હાલત કરી હશે તે તમે સમજી શકો છો. સામુહિક બળાત્કાર કરીને મારી નાખવું અથવા તો જો ગમી જાય એને ગુલામ/વેશ્યા તરીકે ઘરે લઇ જવું એ ઇસ્લામના સિપાહીઓની SOP (Standard Operating Procedure ) હતી. ધ્યાન રહે આ કઈ 1000 વર્ષ જૂની વાત નથી, 100 વર્ષ જૂની વાતેય નથી. આ દેશને આઝાદ થયે જેટલા વર્ષ થયા માત્ર એટલી જ જૂની વાત છે.

આ બધામાંય મુસ્લિમ બહુલ મેતીઆબરૂઝ વિસ્તારમાં લિચુબાગાનમાં આવેલી કેસોરામ કોટન મિલ્સમાં થયેલો હત્યાકાંડ સૌથી વધુ કંપાવનારો હતો. મુસ્લિમ લીગના એક નેતા સૈયદ અબ્દુલ ફારુકીની આગેવાનીમાં મુસલમાનોનું ટોળું મિલ્સના પ્રાંગણમાં ઘુસ્યું અને આશરે જે 600 ઓડિયા હિન્દૂ મજૂરો કામ કરતા હતા તે દરેકેદરેકનું માથું કાપી નાખવામાં આવ્યું. માત્ર બે માણસો કે જેમના હાથ કાપવામાં આવ્યા હતા અને તેમને અચેત પડેલા જોઈ મરી ગયેલા માની ટોળું પાછું વળી ગયું તેઓ આપવીતી કહેવા બચી ગયા. માત્ર 16મી અને 17મીના બે જ દિવસોમાં મુસલમાનોએ હજારો વધુ હિન્દુઓના ઢીમ ઢાળી દીધા. કોઈક સ્ત્રોતોમાં 4000નો આંકડો અપાય છે તો અન્ય સ્ત્રોતોમાં 20,000 સુધીનો આંકડો અપાય છે. જે સ્ત્રોતો વધુ આંકડા આપે છે તેમનો દાવો એવો છે કે 3500 તો આધિકારિક રીતે સ્મશાનમાં બાળવા લવાયા હતા અને તદુપરાંત કેટ કેટલાયને મારીને ગંગામાં ફેંકી દેવાયા હતા.

હિન્દુઓનું સ્થળાંતર :

સોહરાવર્દીની યોજના મુજબ જ અણધાર્યા હુમલાથી હેબતાઈ ગયેલા હિન્દુઓએ પહેરેલ કપડે કલકત્તા છોડીને ભાગી જવાના મરણિયા પ્રયાસો આદરી દીધા. હાવડા સ્ટેશન પર જે મળે તે ટ્રેન પકડીને દેશમાં બીજે જ્યાં પણ ભાગી જઈ શકાય ત્યાં જતા રહેવા માટે બંગાળી હિન્દુઓના ધાડેધાડા આવવા માંડ્યા. કઈ કેટલાય પરિવારો જે નદી ઓળંગીને રાજ્યના પશ્ચિમ વિસ્તારમાં ભાગી જવા પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા તેમની નાની નાની દેશી હોડી/હોડકાંઓ મુસલમાનો તેમની મોટી ટગ બોટની ટક્કરથી ઉંધી પાડીને ડૂબાડી દેતા જેમાં બેહિસાબ હિન્દૂ સ્ત્રીઓ, બાળકો અને વૃદ્ધો ડૂબીને મોતને શરણ થયા. સોહરાવર્દીની ગણતરી હતી કે 2 દિવસમાં તો કલકત્તા 'ખાલી' કરાવી લઈશું અને પછી માલ્દા, ઉત્તર અને દક્ષિણ પરગણા, હાવડા, હુગલી વગેરેમાં માર-કાટ ચાલુ કરશું.

ગોપાલ પાઠાની દખલ

1946માં 33 વર્ષના ગોપાલનું મન પોતાના શહેર કલકત્તાની તેમજ પોતાના હિન્દુ સમાજની દયનીય સ્થિતિ જોઈને વ્યથિત થઇ ઉઠ્યું અને તેણે આ હેવાનિયતનો મક્કમપણે સામનો કરવાનો નિર્ધાર કર્યો. 17મીની રાતે તેઓએ તેમના ભારતીય જાતીય બાહીનીના સદસ્યો કે જે પહેલા જણાવ્યા પ્રમાણે અધિકાંશ પહેલવાની/કુસ્તી/મલ્લયુદ્ધમાં રુચિ ધરાવતાં હિંદુઓ હતા તેમની સાથે બેસીને પ્રતિકાર કરવાની વ્યૂહરચનાઓ બનાવી. રાતોરાત હિન્દુ લુહારોએ પોતાની નાની નાની ભઠ્ઠીઓમાં આખી રાત કામ કરીને તલવારો અને અન્ય સૌથી ઝડપથી બની શકે એવા શસ્ત્રોનું નિર્માણ કર્યું. ગોપાલભાઈએ પ્રજા સાથે ગાંધીની જેમ શબ્દોની રમત કરી નહિ અને સાફ શબ્દોમાં બંગાળી હિન્દુ સમાજને પ્રતિકાર કરવા અને એકના બદલે 10 મારીને બદલો લેવા માટે પ્રેરણા આપી. બંગાળમાં અન્ય પ્રાંતોમાંથી આવેલ લડવા સક્ષમ હિંદુઓ જેવા કે બિહારી,ઓરીયા વગેરે પણ નેતૃત્વ મળવાથી અચાનક લાગેલા આંચકામાંથી બહાર આવ્યા અને બદલો લેવા તૈયાર થયા. હિંદુઓ પાસે સંખ્યાબળ તો હતું જ, અભાવ હતો તો માત્ર હાકલ કરનાર અને જોશ પૂરનાર છત્રપતિ શિવાજી જેવા વીર સેનાપતિની.

18મી ની સવારે આગલા બે દિવસ મુજબ જ મુસ્લિમ લીગ અને તેના અન્ય ભાગ જેવા કે મુસ્લિમ લીગ વિદ્યાર્થી પાંખ અને મુસ્લિમ નેશનલ ગાર્ડ વગેરેના આતંકીઓ બાકી રહી ગયેલા વિસ્તારોમાં 'અધૂરું' કામ પતાવવા આવ્યા. તેમને હિન્દુઓએ રાતોરાત અમલમાં મૂકેલ યોજના અને 'કાયર' હિંદુઓ દ્વારા પ્રતિકારનો સ્વપ્નમાંયે ખ્યાલ નહોતો. તેઓ જેવા હિન્દુ વિસ્તારોમાં દાખલ થતાં તેવો તેમના ઉપર અણધાર્યો હુમલો થતો અને કંઈક સમજે વિચારે એ પહેલા તેઓ કપરી સ્થિતિમાં મૂકાઈ જતા અને પીછેહઠ કરવી પડતી. જયારે સોહરાવર્દીને આ સમાચાર મળ્યા ત્યારે તે આંચકો ખાઈ ગયો. 16 અને 17ના દિવસે તે પોતે લાલબજારની કંટ્રોલ રૂમ પોલીસ ચોકીમાં બેસીને પોલીસ બેડામાં રહેલા બ્રિટિશ અને અન્ય અફસરો અને સિપાહીઓને વિસ્તારો અંગે ખોટી જાણકારી આપીને તેઓ ઇસ્લામના સિપાહીઓને જિહાદના કામમાં અડચણ ના બને તેનું ધ્યાન રાખતો. બે દિવસમાં કલકત્તામાં બાકીનું 'કામ' આટોપીને 20મીથી પોતાના આતંકીઓને અન્ય જિલ્લાઓમાં લઇ જવાના એના મનસૂબા ઉપર પાણી ફરી વળ્યું. 18મી ની સફળતા બાદ હિંદુઓમાં પોતાની સ્વબચાવની તેમજ લડવાની કાબેલિયતમાં વિશ્વાસ પાછો ફર્યો. 19મી એ તો મુસલમાનોના વળતાં પાણી ચાલુ થઇ ગયા, હવે ગોપાલ અને તેના હિન્દુ સંરક્ષક દળોએ મુસલમાન વિસ્તારોમાં ઘૂસીને 16મી અને 17મીએ હિન્દૂ વિસ્તારોમાં આતંક ફેલાવનારાઓને શોધી શોધીને મારી નાખવાની કવાયત આદરી. 20મી આવતાં તો મુસલમાનોમાં હિન્દુઓના આ અણધાર્યા આક્રમક હુમલાઓથી ભય પેસી ગયો. વળી કોમી તોફાનોના સમાચાર દિલ્લી સુધી પહોંચી ગયા હતા એટલે સોહરાવર્દી ઉપર મુખ્યમંત્રી તરીકે સ્થિતિને કાબુમાં લેવા માટે દબાણ વધી રહ્યું હતું.તેના માટે હવે પોતાની ખુરશી બચાવવા સુધી વાત આવી ગઈ હતી. 21મી એ તો બ્રિટિશ વાઇસરૉયે તેને મુખ્યમંત્રી પદ ઉપરથી દરખાસ્ત કરીને વાઇસરોય શાસન લાગુ કરી દીધું. જો હજી પણ સ્થિતિ ના સુધરે તો વાઇસરોય બંગાળમાંથી મુસ્લિમ લીગની સરકારને જ બરખાસ્ત કરી દે એવી સ્થિતિ હતી. પદની સાથે સાથે જો સરકાર પણ જાય તે સોહરાવર્દી અને તેની પાર્ટી માટે ખૂબ જ નુકસાનકારક સાબિત થાત. આ કારણસર સોહરાવર્દીએ તેના ખાસ એવા જી.જી. અજમેરી અને શેખ મુજીબુર રહેમાન (એજ બાંગ્લાદેશ વાળો) ને ગોપાલ પાઠા જોડે સંધિ કરવા મોકલ્યા. તેમણે જઈને ગોપાલભાઈને મુસલમાનો ઉપર થઇ રહેલા હુમલા બંધ કરાવવા વિનંતી કરી. ગોપાલભાઈએ શરત મૂકી કે પહેલા તમારા આતંકીઓ પાસે હથિયાર હેઠા મૂકાવો પછી જ હિંદુઓ મૂકશે. સોહરાવર્દીએ શરત માન્ય રાખી. પણ આ સંધિ થઇ ત્યાં સુધીમાં હિંદુઓ કરતાં મુસલમાન મૃતકોનો આંક વધી ગયો હતો અને સૌથી અગત્યની વાત કે હિંદુઓમાં લડી લેવાની અને જરૂર પડે મારી નાંખવાની પોતાની કાબેલિયત ઉપર આત્મવિશ્વાસ પરત ફર્યો. સદીઓથી મુસલમાન સામ્રાજ્યનો અંતહીન જુલમ સહેતી હિન્દુ પ્રજા આમ રાતોરાત ઉભી થઇ અને defense તો ઠીક offense mode માં આવી ગઈ એ કઇં જેવી તેવી વાત નહોતી. અંતે બ્રિટિશ અને ગોરખા લશ્કરની ટુકડીઓએ પરિસ્થિતિને નિયંત્રણમાં લઇ લીધી.

આ હિન્દુ ઇતિહાસના દર્દનાક પ્રકરણના એકાદ વર્ષ બાદ પણ આઝાદી બિલકુલ પહેલા ગાંધી બંગાળના પ્રવાસ ઉપર હતા અને કારણકે બંગાળ સશસ્ત્ર ક્રાન્તિકારીઓનો ગઢ ગણાતું હતું તે હિંદુઓને પોતાના હથિયાર તેમને સોંપી દેવા માટે માંગણી કરી રહ્યા હતા. એ પ્રસંગનો ગોપાલભાઈ એન્ડ્રુ વહાઈટહેડને આપેલા સાક્ષાત્કારમાં ઉલ્લેખ કરતાં કહે છે, "ગાંધીએ મને 2 વાર બોલાવ્યો પણ હું ના ગયો. ત્રીજી વાર કોંગ્રેસના કોઈ સ્થાનિક નેતાએ કહ્યું કઈ નહિ તો જઈને થોડાક હથિયાર સોંપી આવો. હું ત્યાં ગયો અને જોયું કે લોકો જામ થઇ ગયેલા, જૂના કટાઈ ગયેલા ટૂંકમાં વાપરી ના શકાય એવી સ્થિતિમાં હોય એવા જ હથિયારોં જમા કરાવે છે. પછી ગાંધીના સચિવે મને કહ્યું," ગોપાલ, તું તારા હથિયાર કેમ ગાંધીજી પાસે હેઠા મૂકતો નથી?"

"આજ હથિયારોથી તો મેં મારા વિસ્તારની હિન્દુ સ્ત્રીઓના શીલની રક્ષા કરી છે. જયારે 1946માં કમનસીબે આ Great Bengal Killingsની વિભીષિકા થઇ ત્યારે ક્યાં હતા ગાંધીજી? હું તે (શસ્ત્રો )કોઈને નહિ સોંપું. બંદૂક તો શું, જો કોઈ એક ખીલીથી પણ મેં હિન્દુઓનું રક્ષણ કર્યું હોય તો એ ખીલી પણ હું જમા નહિ કરાવું.!!!"

જો ગોપાલ પાઠા ના હોત તો ?

કલકત્તાની 20 લાખની 66% હિન્દુ વસ્તીમાં 30% બહારના વિસ્તારોમાંથી આવીને વસેલા હિંદુઓ હતા કે જેઓ તે વિસ્તારના ભારત કે પાકિસ્તાનમાં વિલીનીકરણ માટેના લોકમતની કવાયતમાં ભાગ લઇ શકે નહિ. એટલે કે સ્થાનિક હિન્દુ વસ્તી જેઓ મત આપવા લાયક હતા તેઓ આશરે 9 લાખ હતા. વિશ્વના સંશોધકો જે જુદા જુદા નરસંહારોનું અધ્યયન કરે છે તેઓ જણાવે છે કે આવા વિપરીત સંજોગોમાં દર 100 લોકોની હત્યા થાય ત્યારે 4000 લોકો એટલે કે 40 ગણા લોકો સુરક્ષા માટે સ્થળાંતર કરે છે. આ ગણિત પ્રમાણે પહેલા બે દિવસમાં જે આશરે 10,000 હિન્દુઓના કતલ થયા તેનાથી 4,00,000 હિંદુઓ કલકત્તા છોડી ચાલ્યા ગયા હોત. તેથી સ્થાનિક હિન્દુઓની વસ્તી ઘટીને પાંચ લાખની આસપાસ આવી ગઈ હોત કે જે સ્થાનિક મુસલમાનોની 33% એટલે કે 6.6 લાખની વસ્તી કરતાં ઓછી થઇ જાત જેની લોકમતની કવાયતના પરિણામો ઉપર ગંભીર અસર પડત. તદુપરાંત સોહરાવર્દી અને જિન્નાહે રાતોરાત અન્ય પ્રાંતોમાંથી મુસલમાનોને હંગામી ધોરણે બોલાવી લોકમતમાં તેમની પાસે ખોટા મત નંખાવીને લોકમતના ધાર્યા પરિણામ લાવી વાઇસરોયને સોંપી કલકત્તાને પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં ખેંચી લઇ જવાની ફૂલપ્રૂફ યોજનાની બ્લ્યુ પ્રિન્ટ બનાવી હતી. એટલે જ લેખના શરૂઆતમાં જણાવ્યા પ્રમાણે કલકત્તા આજની તારીખેય ભારતનો હિસ્સો છે અને હિંદુઓ હજી પણ ત્યાં બહુમતીમાં છે તેનું એકમાત્ર શ્રેય વીર શિરોમણી ગોપાલ ચંદ્ર મુખોપાઘ્યાયને જાય છે. ગોપાલભાઈ 2005 સુધી (91 વર્ષ) જીવ્યા અને તેમણે કેટલાંય વર્ષો સમાજસેવામાં અને હિન્દુ સમાજની ઉન્નતિ માટે કાઢ્યા.

સ્મૃતિ

છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી હિન્દૂ સંહતિ નામના એક સંગઠને ગોપાલભાઈ પાઠાની સ્મૃતિમાં 16મી ઓગસ્ટે વાર્ષિક રેલીનું આયોજન ચાલુ કર્યું છે. બંગાળી હિંદુઓ રહી રહીને ઇતિહાસનું પુનરાવર્તન થઇ શકવાની ગંભીર શક્યતાને જોતાં ફરી પોતાના ઇતિહાસ તરફ સમસ્યાના સમાધાન માટે જોતાં થયા છે. 2017માં થયેલી આ વાર્ષિક રેલીમાં કલકત્તામાં આશરે 10,000 યુવાન હિન્દુ યુવક અને યુવતીઓએ ઉત્સાહપૂર્વક ભાગ લીધો હતો. કલકત્તા શહેરની હાલની વસ્તીની સરખામણીમાં ભલેને થોડાજ, પણ હજીયે પોતાનો સાચો ઇતિહાસ જાણનારા અને તેને આવનાર પેઢી માટે જીવંત રાખવા મક્કમ બંગાળી હિંદુઓ હયાત છે. અને આ ખૂબ જ જરૂરી છે કારણકે આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે તેલના કૂવા લઈને બેઠા હોવાથી મુસલમાનોનો એટલો બધો દબદબો છે કે વિકિપીડિયા ઉપરથી ગોપાલ પાઠાનું આખેઆખું પાનું જ ગાયબ કરી દેવાયું છે. આપણે આપણા શૂરવીરોની વાતો જીવંત નહિ રાખીએ તો કોણ રાખશે?

અમુક સત્યને વરેલા ઇતિહાસકારો પણ ગોપાલભાઈને પોતાના પુસ્તકોમાં તેમના બેજોડ કાર્ય બદલ તેમને છાજે એવું માન અને સ્થાન આપે છે. લેખક આશિષ વીગના પુસ્તક "Desire to see Sunrise Again" માંથી એક અંશ રજૂ કરું છું.

જતાં જતાં...

શક્ય હોય ત્યાં લેખ-સંગત કોઈ નાના સારા વીડિયોની લિંક મૂકીએ છીએ. આજે ગોપાલભાઈ માટે બે લિંક મૂકું છું, પહેલી યુટ્યૂબનો ટૂંકો એક મિનિટનો વિડીયો છે જયારે બીજો આ જ વિષયવસ્તુ અંગે વિસ્તારથી વાત કરતો વિડીયો છે. આશા છે કે આ લેખ દ્વારા તમને આપણાં ગૌરવવંતા ઇતિહાસનું ભૂલાઈ ગયેલું પાનું હાથ લાગ્યાનો ભાવ આવશે અને આપ અન્ય લોકો સુધી લેખ પહોંચાડશો...જય શ્રી રામ, જય હિન્દ.

Aurangzeb's persecution of Hindus during his reign (1658-1707)

2023-02-27T04:33:00.026-06:00

This past weekend my 7th grader kid walked up to me and sought a suggestion to write an article on any Mugal emperor as part of his history class assignment. He further said, the assignment is to write an article that shows both the good and bad side of the emperor. I suggested writing on Aurangzeb however also mentioned that there was nothing really ‘good’ about him that you would be able to find! So he went off and did his online reading and came back and said all the articles he came across only eulogized Aurangzeb for being a very capable administrator and military general and cannot find any details on his vices. I was surprised with this summary and started digging in what Google was showing. Started with a simple Google search “Who was Aurangzeb '' and it was eye-opening to see that top results are articles/posts from Western author (as opposed to Indic authors) Audrey Truschke who has avowed to whitewash the crimes of Aurangzeb against Hindus. She goes to the extent of saying that “Aurangzeb protected more Hindu temples than he destroyed. He employed more Hindus in his imperial administration than any prior Mughal ruler by a fair margin,”

It is incomprehensible that a so-called professor in the USA would lie through her teeth and make such unsubstantiated claims! That was how the idea of this post came to life.

Among avid readers of Indian history, there would be hardly anyone who has not come across
the works of Sir Jadunath Sarkar, a historian par excellence. Jadunath Sarkar was a Columbus for discovering past history from undiscovered documents. For long sixty years of his active life he produced many works of merit which entitle him the father figure of Indian history writing. His prolific pen produced at least fifty monumental works - all having the touch of a Ranke's technique delving deep into the original documents letters, diaries and other records. He learnt Persian, Rajasthani, Hindi, French, German, Portuguese and made a vast collection of original source materials at great pains and costs. Not content with the original sources, he visited those places and people connected with his work in order to understand the events more intimately. Educated in English literature at Presidency College, Calcutta, Sarkar at first taught English and later shifted to history during his tenure (1902–17) at Patna College. He chose Aurangzeb, the last major Mughal emperor, as the object of his life’s work. His first book, India of Aurangzib, was published in 1901. His five-volume History of Aurangzib took 25 years to complete and was published in 1924. Sarkar devoted another 25 years to his four-volume Fall of the Mughal Empire, completed in 1950. Two of Sarkar’s single-volume works are Chaitanya: His Pilgrimages and Teachings (1913) and Shivaji and His Times (1919). All his works demonstrate his vast knowledge of Persian-language sources and are skillfully written in English. Sarkar served as vice chancellor of the University of Calcutta (1926–28) and on the Bengal legislative council (1929–32). He was knighted in 1929.

So for this post, I am going to quote Sarkar verbatim to refute baseless claims by Audrey and her aides who have a rather poor understanding of Hindu history in general and Mughals in particular. It is likely that she is willfully indulging in presenting limited information to unassuming readers to create a certain impression of Aurangzeb that would disassociate him from his deeds.

Below content is from the 8th chapter of Sarkar’s book called, ‘A short history of Aurangzib (1618-1707)’. This chapter is labeled, “ Aurangzeb’s religious policy and Hindu reaction to it.” The chapter is broken down into 11 sub-sections in below order. If interested you can read all the sections or jump to the highlighted sections for Aurangzeb’s treatment of Hindus and curtailing their religious rights under his reign.

The Muslim State, its theory and character.
Political disabilities of non-Muslims.
Influence of the Quaranic political ideals on the Muslim population and the subject creeds.
Toleration under Islam exceptional and contrary to Quarnic law.
Aurangzib’s bigotry and temple destruction.
Jaziya or poll-tax on non-Muslims.
Repressive measures against the Hindus.
Hindus of Mathura district oppressed : peasant risings.
The Satnami sect : their rising, 1672.
The course of Sikh religion; change in the character and aims of it’s head.
Guru Govind, his ideal and career.

1. The Muslim State, its theory and character.

By the theory of its origin the Muslim State is a theocracy. Its true king is God, and earthly rulers are merely His agents bound to enforce His law on all. The civil authorities exist solely to spread and enforce the true faith. In such a State infidelity is logically equivalent to treason, because the infidel repudiates the authority of the true king and pays homage to his rivals, the false gods and goddesses. Therefore, the toleration of any sect outside the fold of orthodox Islam no better than compounding with sin. And the worst form of sin is polytheism, the belief that the one true God has partners in the form of other deities. Islamic theology, therefore, tells the true believer that his highest duty is to make "exertion (jihad) in the path of God,"* by waging war against infidel lands (dar-ul-harb) till they become a part of the realm of Islam (dar-ul-Islam) and their populations are converted into true believers. After conquest the entire infidel population becomes theoretically reduced to the status of slaves of the conquering army. The conversion of the entire population to Islam and the extinction of every form of dissent, is the ideal of the Muslim State. If any infidel is suffered to exist in the community, it is as a necessary evil, and for a transitional period only. Political and social disabilities must be imposed on him, and bribes offered to him from the public funds, to hasten the day of his spiritual enlightenment and the addition of his name to the roll of true believers."

*Jihad fi sabil ullafi (Quran, ix. 29). Por jihad see Hughes, 243-948, 710 Encyclopedia of Islam, i. 1041. "And when the sacred months are passed, kill those who join other deities with God, wherever ye shall find them...But if they shall convert....then let them go their way." (Quran, ix. 5, 6.) "Say to the Infidels, if they desist from their unbelief, what is now past shall be forgiven them. But if they return to it.....fight then against them till strife be at an end, and religion be all of it God's" (vili. 39-49).

2.Political disabilities of non-Muslims.

A non-Muslim, therefore, cannot be a citizen of the State; he is a member of a depressed class; his status is a modified form of slavery. He lives under a contract(zimma) with the State: for the life and property that are grudgingly spared to him by the Commander of the Faithful he must undergo political and social disabilities, and pay a commutation-money (jaziya).

He must pay a tax for his land (kharaj), from which the early Muslims were exempt; he must pay other exactions for the maintenance of the army, in which he cannot enlist even if he offers to render personal service instead of paying the poll-tax; and he must show by humility of dress and behaviour that he belongs to a subject class. No non-Muslim (zimmi) can wear fine dresses, ride on horseback or carry arms; he must behave respectfully and submissively to every member of the dominant sect.

As the learned Qazi Mughis-ud-din declared to Ala-ud-din Khalji, in accordance with the teaching of the books on Canon Law: "By these acts of degradation are shown the extreme obedience of the zimmi, the glorification of the true faith of Islam, and the abasement of false faiths. The Prophet has commanded us to slay them, plunder them, and make them captive.. No other religious authority except the great Imam [Hanifa] whose faith we follow, has sanctioned the imposition of the jaziya on Hindus. According to all other theologians, the rule for Hindus is 'Either death or Islam."

The zimmi is under certain legal disabilities with regard to testimony in lawcourts, protection under criminal law, and marriage. The State, as the other party in the contract (zimma), guarantees to him security of life and property and a modified protection in the exercise of his religion, he cannot erect new temples, and has to avoid any offensive publicity in the exercise of his faith.

The early Arab conquerors, notably in Sindh, followed the wise and profitable policy of leaving the shrines and religious practices of the non-Muslim population practically undisturbed. There was at first no wanton or systematic iconoclasm. With the growth of the Muslim population, however, the long enjoyment of unchallenged power bred in them a spirit of intolerance and a love of persecution. Every device short of massacre in cold blood was resorted to in order to convert heathen subjects. In addition to the poll-tax and public degradation in dress and demeanour imposed on them, the non-Muslims were subjected to various hopes and fears. Rewards in the form of money and public employment were offered to apostates from Hinduism. The leaders of Hindu religion and society were systematically repressed, to deprive the sect of spiritual instruction, and their religious gatherings and processions were forbidden in order to prevent the growth of solidarity and a sense of communal strength among them. No new temple was allowed to be built nor any old one to be repaired, so that the total disappearance of all places of Hindu worship was to be merely a question of time. But many of the more fiery spirits of Islam tried to anticipate the destructive hand of Time and forcibly pulled down temples. In this later age, particularly among the Turks, the old Arab toleration of false faiths appeared sinful. Outside their own realms, the destruction of temples and the slaughter of Hindus sanctified every war of aggression. Thus a frame of mind was produced in the Muslim community which habitually regarded plunder and homicide as the purest of human acts, as "exertion (jihad) in the path of God." The murder of infidels (kafir-kushi) is counted a merit in a Muslim. It is not necessary that he should tame his own passions or mortify his flesh; it is not necessary for him to grow a rich growth of spirituality. He has only to slay a certain class of his fellow- beings or plunder their lands and wealth, and this act in itself would raise his soul to heaven.

A creed whose followers are taught to regard robbery and murder as a religious duty, is incompatible with the progress of mankind or with the peace of the world.

3.Influence of the Quranic political ideals on the Muslim population and the subject creeds.
Nor has it been conducive to the true interests of its followers. Muslim polity formed "the faithful" into a body with no other profession than war. As long as there were any fresh lands to conquer and any rich kafirs to plunder, all went well with the State. The dominant body prospered and multiplied rapidly; even arts and industries, literature and painting of a certain type were fostered. But when the tide of Muslim expansion reached its farthest limit and broke in vain on the hills of Assam and Chatgaon, or the arid rocks of Maharashtra, there was nothing to avert a rapid downfall. The State had no economic basis, and was not able to stand a time of peace.

For, the cruel kindness of the Government had unfitted the dominant people for avocations of peace and the silent but deadly struggle for existence. War is the only trade they have a natural aptitude for, and peace means to them "unemployment," vice and downfall.

The settled principle of Islam ended by making the Muslims a privileged class, nourished on State bounties, naturally prone to indolence in peace times and unable to stand on their own legs in the arena of life. Public office came to be regarded as the birthright of the faithful, and so every inducement to display superior ability or exertion was taken away from them. The vast sums spent by the State in maintaining pauper houses, and in scattering alms during Ramzan and other holy days and joyous ceremonies, were a direct premium on laziness. Thus a lazy and pampered class was created in the empire, who sapped its strength and was the first to suffer when its prosperity was arrested. Wealth bred indolence and love of ease; these soon led to vice; and vice finally brought about poverty and ruin. At the same time, the treatment of the subject people prevented the full development of the resources of the State by them. When a class of men is publicly depressed and harassed by law and executive caprice alike, it merely contents itself with dragging on an animal existence. The Hindus could not be expected to produce the utmost of which they were capable; their lot was to be hewers of wood and drawers of water to their masters, to bring grist to the fiscal mill, to develop a low cunning and flattery as the only means of saving what they could out of the fruits of their own labour. Amidst such social conditions, the human hand and the human mind cannot achieve their best; the human soul cannot soar to its highest pitch. The barrenness of the Hindu intellect and the meanness of spirit of the Hindu upper classes are the greatest condemnation of Muhammadan rule in India. The Islamic political tree, judged by its fruit, was an utter failure.

As a widely travelled and profound modern philosopher writes, "Islam is a religion of absolute surrender and submissive- ness to God but to a God of a certain character-a War-Lord... The ritual of this belief embodies the idea of discipline...This military basis of Islam explains all the essential virtues of the Musalman. It also explains his fundamental defects- his unprogressiveness, his incapacity to adapt himself, his lack of initiative and invention. The soldier has simply to obey orders. All the rest is the affair of Allah." (H. Kevserling).

When public offices are distributed in consideration of race or creed and not of merit, the non-Muslim populations are thereby driven to conclude that they have no lot or part in such a State. The Islamic theocracy when set up over a composite population has the worst vices of oligarchy and of alien rule combined.

In Mughal India it was, in addition, the dominion of a small minority. And this minority differed from the politically depressed majority not in racial qualities, physical or mental. but in creed only. It was rightly felt by all persons outside the fold of the dominant creed that the power and resources of the community, entrusted to the Government for the public good, were being misused by being applied to the propaganda of a Church which aimed at their extinction. Such a State had no right to be called national; it did not rest on the love and devotion of the people.

4.Toleration under Islam exceptional and contrary to Quarnic law.

Such was the ideal of the State as conceived by orthodox Islam. No doubt, common sense often triumphed over logic and statesmanship over theology; or the weakness of human nature made it impossible for every king and every officer to enforce the intolerant system everywhere or in its entirety. Thus it happened that under Muslim rule there were periods when the Hindus enjoyed toleration and security of property, or when an enlightened and liberal king encouraged them to make progress in literature and art, wealth and public service, and his State grew in strength and material resources.

But such indulgence of infidelity was by its very nature precarious and exceptional. The Muslim world regarded it as a deplorable falling off from the orthodox ideal, and a wicked neglect of royal duty. The Muslim soldiery on whose sword depends the king's power, would regard the liberal Sultan as an apostate, unworthy to rule over them. Therefore, the growth and progress of non-Muslims, even their continued existence, is incompatible with the basic principles of a Muslim State. The political community is in a condition of unstable equilibrium, till either the dissenters are wiped out or the sceptre passes out of Muslim hands. Thus a chronic antagonism between the rulers and the ruled is set up, which has in the end broken up every Islamic State with a composite population. And the reign of Aurangzib was to illustrate
this truth.

5.Aurangzib's bigotry and temple destruction.

Aurangzib began his attack on Hinduism in an insidious way. In the first year of his reign, in a charter granted to a priest of Benares(Banaras), he avowed that his religion forbade him to allow the building of new temples, but did not enjoin the destruction of old ones. During his viceroyalty of Gujrat 1644, he had desecrated the recently built Hindu temple of Chintaman in Ahmadabad by killing a cow in it and then turned the building into a mosque. He had at that time also demolished many other Hindu temples in the province. An order was issued early in his reign in which the local officers in every town and village of Orissa from Katak to Medinipur were called upon to pull down all temples including even clay huts, built during the last 10 or 12 years and to allow no old temple to be repaired.

Next, on 9th April, 1669, he issued a general order "to demolish all the schools and temples* of the infidels and to put down their religious teaching and practices." His destroying hand now fell on the great shrines that commanded the veneration of the Hindus all over India such as the second temple of Somnath, the Vishwanath temple of Benares, and the Keshav Rai temple of Mathura.

The holy city of Mathura has always been the special victim of Muslim bigotry. It stood on the king's highway between Agra and Delhi. Aurangzib appointed a "religious man," Abdun Nabi, as faujdar of Mathura to repress the Hindus.

On 14th October, 1666, learning that there was a stone railing in the temple of Keshav Rai, which Dara Shukoh had presented to it, Aurangzib ordered it to be removed. And finally in January 1670, he sent forth commands to destroy this temple altogether and to change the name of the city to Islamabad. The destruction of Hindu places of worship was one of the chief duties of the Muhtasibs or Censors of Morals who were appointed in all the sub-divisions and cities of the empire. In June 1680, the temples of Amber, the capital of the loyal State of Jaipur, were broken down. In 1674 he confiscated all the lands held by Hindus religious grants (wazifa) in Gujarat.

*For a list of temples destroyed by him with quotations from authorities see Vol III (Appendix V)

6. Jaziya or poll-tax on non-Muslims.

For permission to live in an Islamic State the unbeliever has to pay a tax called JAZIYA, which means substitute money. ie, the price of indulgence. It was first imposed by Muhammad, who made his followers "fight those who do not profess the true faith, till they pay jaziya with the hand in humility." (Quran, ix. 29). The last two words of this command have been taken by the Muslim commentators to mean that the tax should be levied in a manner humiliating to the taxpayers: the taxed person must come on foot and make the payment standing, while the receiver should be seated. Women, children below fourteen, and slaves were exempted from the tax; blind men, cripples and lunatics paid only when they were wealthy; monks were untaxed if they were poor, but if they belonged to rich monasteries the heads of these religious houses had to pay. The impost was not proportioned to a man's actual income, but the assessees were roughly divided into three classes according as their property was estimated at not more than 200 dirhams ("the poor"), between 200 and ten thousand dirhams (the middle class'), and above ten thousand ("the rich”). Money-changers, cloth-dealers, landowners, merchants, and physicians were placed in the highest class, while artisans, such as tailors, dyers, cobblers, and shoe-makers were counted as "poor." This last class paid only when their professional income left a margin above the cost of maintaining themselves and their families. Beggars and paupers naturally escaped the tax.

The rates of taxation were fixed at 12, 24 and 48 dirhams a year for the three classes respectively, or Rs. 3 ⅓, Rs. 6 ⅔ and Rs. 13 ⅓. On the poor, therefore, the incidence of the tax was at least 6 per cent of their gross income; on the middle class it ranged from 6 to ¼ p. c., and on the rich it was always lighter even than 2 ½ per thousand. In violation of modern canons of taxation, the jaziya hit the poorest portion of the population hardest, and annually took away from the poor man the full value of one year's food as the price of religious indulgence. Akbar had abolished the tax and removed an invidious badge of degradation from the majority of his subjects (1564). Aurangzib reversed this policy.

By imperial orders the jaziya was reimposed on the "unbelievers" in all parts of the empire from 2nd April, 1679, in order, as the official historian records, to "spread Islam and put down the practice of tnfidelity." The Hindus of Delhi and its environs gathered together and pileously cried for the withdrawal of the impost. But the Emperor turned a deaf ear to them. Next Friday, the whole road from the gate of the Fort to the lama mosque was blocked by a crowd of Hindu suppliants. They did not disperse in spite of warning: and the Emperor after waiting vainly for an hour to go to the public prayer, ordered elephants to be driven through the mass of men, trampling them down and clearing a way for him. A temperate and reasoned letter from Shivaji urging the impolicy of the new impost and appealing to Aurangzib to think of the common Father of mankind and the equality of all sincere beliefs in God's eyes, met with no better. success. (Vide Appendix VI of Vol. III, or Shivaji, ch. 13).

The tax yielded a very large sum. In the province of Gujrat, for instance, it was 5 lakhs of Rupees a year; and we shall not be far wrong in holding that the jaziya meant for the Hindus an addition of fully one-third to every subject's direct contribution to the State. To be a Muslim was to be free from this extra taxation.

The officially avowed policy in reimposing the jaziva was to increase the number of Muslims by putting pressure on the Hindus. As the contemporary observer Manucci noticed, "Many Hindus who were unable to pay turned Muhammadan, to obtain relief from the insults of the collectors...... Aurangzib rejoices."

7.Repressive measures against the Hindus.

By an ordinance issued on 10th April, 1665, the mahsul or custom duty on all commodities brought in for sale was fixed at 2 ½ p. c. of the value in the case of Muslims and 5 p. c. in that of Hindu vendors.

On 9th May, 1667, the Emperor abolished the custom duty altogether in the case of Muslim traders, while that on the Hindus was retained at the old level. The real loss to the State was likely to be still greater as the Hindu traders had now a strong temptation to pass their goods off as the property of Muslims, in collusion with the latter.

A third instrument of the policy of putting economic pressure on unbelievers, was the granting of rewards to converts and the offering of posts in the public service, liberation from prison, or succession to disputed property, on condition of turning Muslim.

In 1671 an ordinance was issued that the rent collectors of the Crown lands must be Muslims and all viceroys and taluqdars were ordered to dismiss their Hindu head clerks (peshkars) & accountants (Diwanian) and replace them by Muslims. It was found impossible to run the administration after dismissing the Hindu peshkars of the provincial governors, but in some places Muslims replaced Hindu kroris (district rent-collectors), Later on, the Emperor yielded so far to necessity as to allow half the peshkars of the revenue minister and paymaster's departments to be Hindus and the other half Muhammadans. Under Aurangzib, "qanungo*-ship on condition of turning Muslim" became a proverbial expression; and several families in the Panjab still preserve his letters patent in which this condition of office is unblushingly laid down.

Some of the converts were, by the Emperor's orders, placed on elephants and carried in procession through the city to the accompaniment of a band and flags. Others got daily stipends, four annas at the lowest.

In March 1695 all Hindus, with the exception of the Rajputs, were forbidden to ride palkis, elephants or thorough-bred horses, or to carry arms. On certain days of the calendar, the Hindus all over India hold fairs near their holy places. Men, women and children in vast numbers gather together; booths are set up and packs opened by the traders. Here the village women meet their distant friends and kinsfolk, and enjoy the show. Aurangzib in 1668 forbade such fairs throughout his dominions. The Hindu festival of lamps (Diwali) and spring carnival (Holi) were ordered to be held only outside bazars and under some restraints.*Qanungo was considered to be a "walking dictionary" of prevailing rules, customs, traditions and practices.

8.Hindus of Mathura district oppressed : peasant risings.

Such open attacks on Hinduism by all the forces of Government naturally produced great discontent among the persecuted sect. Some frantic attempts were made on the Emperor's life, but they were childish and ended in failure. Early in 1669 a most formidable popular rising took place in the Mathura district.

Abdun Nabi Khan, who was faujdar of Mathura from August 1660 to May 1669, entered heartily into his master's policy of rooting out idolatry." Soon after joining his post he built a Jama Masjid in the heart of the city of Mathura (1661-1662) on the ruins of a Hindu temple. Later, in 1666, he forcibly removed the carved stone railing presented by Dara Shukoh to Keshav Rai's temple. When in 1669 the Jat peasantry rose under the leadership of Gokla, the zamindar of Tilpat, Abdun Nabi marched out to attack them in the village of Bashara, but was shot dead during the encounter (about 10th May). Gokla, flushed with victory, looted the pargana of Sadabad, and the disorder spread to the adjacent Agra district. At this Aurangzib sent strong forces under high officers to quell the rebellion. Throughout the year 1669 lawlessness reigned in the Mathura district. On 4th December Hasan Ali Khan attacked some rebel villagers. They fought till noon, when being unable to resist any longer, many of them slaughtered their women and rushed upon the swords of the Mughals, fighting with the recklessness of despair.

Next month Hasan Ali Khan defeated Gokla. The rebels, who mustered 20,000 strong, mostly Jat and other stalwart peasants, encountered the imperial forces at a place 20 miles from Tilpat. But after a very long and bloody contest they gave way before the superior discipline and artillery of the Mughals, and fled to Tilpat, which was besieged for three days and at last stormed at the point of the sword. The havoc was terrible. On the victors' side 4,000 men fell and on the rebels' 5,000, while 7,000 persons, including Gokla and his family, were taken prisoner. The Jat leader's limbs were hacked off one by one on the platform of the police office of Agra, and his family was forcibly converted to Islam.

Hasan Ali's strong measures had the desired effect, and peace was soon restored to the district, but for a time only. In 1686 the second Jat rising began, under the leadership of Rajaram, which will be described later.

End of sub-section 8.

IF you have reached this far in the article, you deserve kudos for being a patient reader and have a deep interest in the subject. At this point you can clearly see how Western historians such as Audrey are willfully indulging in whitewashing crimes of one of the most barbaric rulers of medieval/Mughal India. Thankfully we ordinary Hindus are now more alert than ever of these attempts and will tear apart such motivated narrative building campaigns.

Lastly, was curious how ChatGPT fares against Audrey in terms of fairness and research on the subject hence I asked this below. Enjoy the AI response!

Jay Shri Ram!

હિન્દુ શૂરવીર - અલ્લુરી સીતારામ રાજુ - રામપા વિદ્રોહ

2022-06-20T03:11:00.004-05:00

દેશદાઝ પર ભૂતકાળમાં આપણે એવા વિષયો ઉપર લેખોનો સમાવેશ કર્યો છે કે જે જયારે પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યા હતા ત્યારે તે વિષયો ઉપર પહેલવહેલા લેખ હતા અને એમના ઉપર આજે પણ ઇન્ટરનેટ ઉપર ખાસ માહિતી મળતી નથી. ઉદાહરણ તરીકે.

1) રામ જન્મભૂમિ ઇતિહાસ

2)કૃષ્ણ જન્મભૂમિ ઇતિહાસ

3) લાચિત બોરફુકન

4) આનંદબાઇ ગોપાલ જોશી

5) અયોધ્યા મુક્તિ સંગ્રામના ભૂલાઈ ગયેલા શૂરવીરો

6) સંભાજી મહારાજ

7) માનગઢ હત્યાકાંડ

હવે આજ શૃંખલાને આગળ વધારતાં આપણે આજે વાત કરશું આંધ્રના પરમ દેશભક્ત એવા આદિવાસી નેતા અલ્લુરી સીતારામ રાજુની. આપણે લેખને ચાર સરળ ભાગમાં વહેંચી દઈશું.

1) પૂર્વાધ :

બ્રિટિશ રાજમાં મોટાભાગનું વિંધ્યના પહાડોની દક્ષિણનું ભારત કે જેમાં આજના રાજ્યો જેવા કે કર્ણાટક, તામિલનાડુ, આંધ્ર અને કેરળનો સમાવેશ થાય છે તે બધાં જ "મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સી" નામના વિશાળ પ્રશાસનિક રાજ્યનો હિસ્સો હતા. અત્રે ધ્યાન રહે કે આ મદ્રાસ પ્રેસિડેંસીમાં નકશામાં દેખાતા નાના પાંચ રજવાડાઓ ન હતા, આ નીચેના પાંચ રજવાડા "મદ્રાસ પ્રિંસલી સ્ટેટ્સ એજન્સી" નામક અન્ય પ્રશાસનિક વિસ્તાર હેઠળ હતા.

1) ત્રાવણકોર

2) કોચીન

3) પુડુકોટ્ટાઇ

4) બાંગનાપલ્લે

5) સંદૂર

મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સીનો નકશો

આ મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સી હેઠળનો જંગલ વિસ્તાર જ 1902 સુધી 19,566 ચોરસ માઈલ હતો જે 1907 સુધીમાં વધીને 19607 ચોરસ માઈલ થયો હતો. 1922માં મદ્રાસ પ્રેસિડેંસીનો માત્ર આંધ્ર વિસ્તાર જ વધીને 19287 ચો. માઈલ થઇ ગયો હતો જેમાં ગંજામ, વિશાખાપટનમ અને ગોદાવરી મુખ્ય વિસ્તારો હતા. મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સીના આ આંધ્ર વિસ્તારનો પહાડી ભૂભાગ મુખ્ય બે વિભાગોમાં વહેંચાયેલો હતો, રામપા અને ગુડેમ, જે અનુક્રમે 700 અને 740 ચો. માઈલમાં ફેલાયેલા હતા. રામપા 30 અને ગુડેમ 10 જાગીરોમાં વહેંચાયેલા હતા. સ્થાનિક ભાષામાં જાગીરોને "મુત્તા" અને જાગીરદારોને "મુત્તાદાર" કહેવાતું હતું. અંગ્રેજોના આગમન પહેલાં આ મુત્તાદારો જ સ્થાનિક પ્રજા ઉપર નિરંકુશ રાજ ભોગવતા હતા, જેતે રાજા દ્વારા નિમાયેલા શાસક તરીકે એમની મરજી પ્રમાણે કર વસૂલવો, એમાં ફેરબદલ કરવો, વગેરે. આ રામપા વિસ્તારમાં બ્રિટિશ રાજ દરમ્યાન 2 વાર આદિવાસીઓએ તેમની સામે બળવો કર્યો હતો. સૌથી પહેલો બળવો 1879માં થયો હતો જે રામપાના પ્રથમ વિદ્રોહ તરીકે જાણીતો છે અને બીજો વિદ્રોહ 1922માં થયો હતો. આપણે આ દ્વિતીય બળવા ના પૂર્વાર્ધ વિશે વાત કરશું.

બ્રિટિશ રાજમાં આ મુત્તાદારોની નિરંકુશ સત્તામાં ઘણો મોટો કાપ આવી ગયો હતો, તેઓ હવે બ્રિટિશ સરકારના વચેટિયા માત્ર રહી ગયા હતા અને તેમને બ્રિટિશ રાજ માટે સ્વાભાવિક રીતે આક્રોશ હતો. તેઓ એક સમયે સ્થાનિક પ્રજા ઉપર જુલમ ગુજારતાં હતા, શોષણ કરતા. પણ હવે શોષિત અને શોસક બંને બ્રિટિશ રાજના વિરોઘી થઇ ગયા હતા. આદિવાસીઓના બ્રિટિશ વિરોધ પાછળ નિમ્ન મુખ્ય કારણો હતા.

1.1) પોડુ કૃષિ પદ્ધતિ ઉપર પ્રહાર

આજે પણ આંધ્રમાં વસતા આ કોયા પ્રજાતિના આદિવાસીઓ સામાન્ય રીતે પહાડોના ઢાળના વિસ્તારોમાં અમુક નાના વિસ્તારના વૃક્ષો કાપી જમીનનો ઉપયોગ ખેતી માટે કરતા. ઝાડ ડિસેમ્બરની આસ-પાસ કાપવામાં આવતા અને તેમના લાકડાનો શિયાળાની ઠંડીમાં બળતણ તરીકે ઉપગોય થતો, તેની રાખને તેઓ ખેતરોમાં ખાતર તરીકે ઉપયોગ કરતા. તેઓ સામાન્ય રીતે મકાઈ, રાગી અને સમાઈનું વાવેતર કરતા. નવા વર્ષે નવા ઢાળ ઉપર આજ ક્રમનું પુનરાવર્તન થતું અને આગલા વર્ષે જે જગ્યામાં વાવેતર થયું હોય તે વિસ્તારમાં બીજા 10-15 વર્ષ સુધી કે જ્યાં સુધી તે વિસ્તાર ફરી જંગલમાં પરિવર્તિત ના થઇ જાય ત્યાં સુધી ફરી વાવેતર કે ઝાડની કાપણી થતી નહિ. તેઓ જરૂર પૂરતાં નાના વિસ્તારમાં જ પોડુ કૃષિ કરતાં અને તેઓ જંગલ અને ઝાડના પૂજક હતા એટલે અંધાધૂંધ કાપણી દ્વારા જંગલ સંપત્તિનો વિનાશ તેમનો ઉદ્દેશ્ય નહોતો. પણ બ્રિટિશ રાજના કાયદાઓ મુજબ જંગલના કેટ કેટલાય માઈલોના વિસ્તારને "આરક્ષિત" જાહેર કરી દેવામાં આવ્યા અને પોડુ કૃષિને રાતોરાત ગેર-કાયદેસર જાહેર કરી દેવામાં આવી. સંપૂર્ણ-પણે પ્રકૃતિ ઉપર નિર્ભર અને સાવ અભણ આદિવાસીઓ માટે બ્રિટિશ રાજના કાયદાઓના લીધે "Forced Famine " એટલે કે કુદરતના લીધે નહિ પણ બ્રિટિશ રાજ નિર્મિત ભૂખમરાની પરિસ્થિતિ ઉભી થઇ ગઈ.

1.2) જંગલમાં સંગ્રહ ઉપર પ્રતિબંધ.

બ્રિટિશ રાજ પહેલાં આદિવાસીઓ જંગલમાંથી બળતણ માટેનું લાકડું, ફૂલો, ફળો, ઔષધીય વનસ્પતિઓ વગેરે સંગ્રહીને વેચીને પેટગુજારો કરતા અને તેમની સમજણ પ્રમાણેની આર્થિક પ્રવૃતિઓ કરતા. ટૂંકમાં તેઓ જંગલમાં કોઈપણ પ્રવૃત્તિ કરવા માટે સ્વતંત્ર હતા અને હજારો વર્ષોથી તેઓ આમ જ જીવન ગુજારવા ટેવાયેલા હતા. બ્રિટિશ વન વિભાગે 1882ના મદ્રાસ ફોરેસ્ટ એક્ટ હેઠળ આ જંગલ સંપત્તિના 'સંગ્રહ' ઉપર પણ પ્રતિબંધ મૂકી દીધો. અને હવે આ પ્રવૃત્તિ માત્ર અને માત્ર વન વિભાગના અધિકાર હેઠળ મૂકવામાં આવી, વન વિભાગે "ફૂલી" મજૂરી [ રેલવે પ્લાટફોર્મો ઉપર ફૂલી પ્રથા ક્યાંથી આવી ? ] પ્રથા શરુ કરી અને ખૂબ જ અલ્પ મહેનતાણું આપીને આદિવાસીઓ પાસે આ વસ્તુઓ ભેગી કરાવવાનું શરુ કર્યું. આ વસ્તુઓને વેચીને બ્રિટિશ સરકારે, પોતાની તિજોરીઓ ભરવાનું કુકર્મ શરુ કર્યું અને આદિવાસીઓની જીવનચર્યા ઉપર વજ્રઘાત કર્યો.

1.3) ફૂલી મજૂરી

બેકાર થઇ ગયેલા આદિવાસીઓને બ્રિટિશ સરકાર જંગલો કાપીને રોડ બાંધવાના કામ માટે મજૂરો તરીકે ઉપયોગમાં લેવા લાગી અને કાગળ પાર એવું બતાવવામાં આવતું કે ત્યારના પ્રવર્તમાન ધોરણો પ્રમાણે મજૂરી ચૂકવાઈ રહી છે પણ હકીકત કઈંક જુદી જ હતી. ભાષાના અવરોધના લીધે આદિવાસીઓ સાથે સંપર્ક માટે નિમાયેલી "ઐય્યપન કમિટી" નોંધે છે કે અમુક પ્રકારના કામ માટે કોઈ જ મહેનતાણું ચુકવાતું નહોતું. તદુપરાંત વન વિભાગના અધિકારીઓ જ સ્વીકારતા કે સરકારે નક્કી કરેલું મહેનતાણું છૂટક મજૂરી માટેના બજાર ભાવ કરતાં ઓછું હતું. વિશાખાપટનમના રાજના એજન્સી કમિશ્નર F. W. Stewart નરસપટમ સ્થિત ચીફ સેક્રેટરીને સપ્ટેમ્બર 12 1922ના રોજ લખેલા પત્રમાં નોંધે છે કે "રામપાના તહેસીલદારે રોડ બાંધકામના કાર્યમાં જોડાયેલા મજૂરોને એક પણ પૈસાની મજૂરી ચૂકવી નથી."

વન વિભાગના અધિકારીઓ અને સરકાર માટે સંગ્રહનો ઠેકો લેતા ઠેકેદારોની મિલીભગતના લીધે આદિવાસીઓનું ખૂબ શોષણ થતું હતું. ઘણીવાર રાજના કામો માટે 1858 એક્ટ 1 નો દુરુપયોગ કરીને ફરજીયાત અને વગર પૈસા ચૂકવે મજૂરી કરાવવામાં આવતી તેને ત્યાં સ્થાનિક ભાષામાં 'વેત્તિ' કહેતા.[જેને આપણે ગુજરાતીમાં "વેઠ" કહીએ છીએ] વેત્તિ કરતાં પણ વધુ શોષણ "ગોઠી" પ્રકારની મજૂરીમાં થતું કે જેમાં આદિવાસીઓને બંધક મજૂર બનાવવામાં આવતા. એટલું જ નહિ પણ જે કમનસીબ આદિવાસી બંધક મજૂર બનાવવામાં આવ્યો હોય તેના બાળકોને પણ આગળ જતાં આ પ્રકારની ખૂબ જ જુલ્મી અને શોષણવાળીવ્યવસ્થાનો વ્યવસ્થાનો ભાગ બનવું પડતું.

2) બાળપણ

છાપામાર યુદ્ધમાં પોતાનું નામ ઇતિહાસમાં નોંધાવી અમર થઇ જનાર એવા અલ્લુરી સીતારામ રાજુનો જન્મ વિશાખાપટનમથી આશરે 50 કિમી ઉપર ઈશાન (ઉત્તર-પૂર્વ)માં પંડારંગી નામે ગામમાં 4થી જુલાઈ 1897ના રોજ ક્ષત્રિય પરિવારમાં થયો હતો. અલ્લુરીના પિતા વેંકટરામ રાજુ વ્યવસાયે ફોટોગ્રાફર હતા અને તનજીકના મોટા શહેર રાજમુંદરીમાં ઠરીઠામ થયેલા હતા. વેંકટરામ ખૂબ જ સ્વતંત્ર મિજાજના હતા અને કોઈની હેઠળ કામ કરવું તેમને ફાવતું નહોતું. તે સમયે રસ્તા પરથી જો કોઈ યુરોપિયન વ્યકતિ પસાર થાય તો તેમના માનમાં ઝુકવાની કે સલામી આપવાની પ્રથા હતી, એક વાર વેંકટરામ અલ્લુરીને આવી રીતે કોઈ યુરોપિયનને સલામ કરતા જોઈ ગયા તો તેમણે તેને ઠપકો આપ્યો અને ફરી ક્યારેય આવી રીતે સલામી ન આપવા તાકીદ કરી. અલ્લુરીના માતા નારાયણમ્મા એક ધાર્મિક સ્ત્રી હતા. અલ્લુરીએ માત્ર 8 વર્ષની કુમળી વયે પિતાની છત્રછાયા ગુમાવી દીધી. ગામડે જ પ્રાથમિક શાળા પતાવ્યા બાદ હાઈ સ્કુલ માટે તેઓ કાકીનાડા ગયા જ્યાં તેમનો સંપર્ક મદદુરી અન્નપૂર્ણયા સાથે કે જે આગળ જતાં ગાંધી ચિંધ્યા સત્યાગ્રહના માર્ગે જોડાયા અને રાષ્ટ્રીય સ્તરે જાણીતાં થયા. તેઓ બંને ભેગા માતૃભૂમિના સ્વાતંત્ર્યના સ્વપ્નો જોતા અને ભણવાના ભોગે તેની વાતો, કલ્પના કરતા. અલ્લુરીને ધ્યાનમાં બેસવું પણ ગમતું એવું નોંધાયું છે. 1912માં તેઓ IV ફોર્મ (આજના શિક્ષણ સાથે આ ક્યાં બંધ બેસે તેની જાણ નથી) ભણવા વિશાખાપટનમ ગયા. ત્યાં તેમના કોઈ મિત્રની બહેન સીતા માટે તેમને ખૂબ પ્રેમ હતો જે તેઓ ક્યારેય વ્યક્ત કરી શક્યા નહોતા. કોઈ આકસ્મિક સંજોગોમાં જયારે તેનું અચાનક અવસાન થયું ત્યારે તેઓ ખૂબ જ નાસીપાસ થઇ ગયા અને તે સીતાની યાદમાં તેમણે પોતાના મૂળનામ અલ્લુરી રામમાં "સીતા" ઉમેરી દીધું ત્યારથી તેઓ અલ્લુરી સીતારામ તરીકે ઓળખાયા. ત્યારબાદ તેમના કાકા રામકૃષ્ણ રાજુ કે જે નરસપુરના તહેસીલદાર હતા તે તેમને તેમની પાસે લઇ આવ્યા અને તેમને ત્યાંની "Taylor" હાઇ સ્કૂલમાં દાખલ કર્યા. પણ મૂળ બળવાખોર પ્રકૃતિના અલ્લુરીને આ ગોઠ્યું નહિ, તેઓ તો કાકાનો ઘોડો લઈને તેને ડુંગરોમાં લાંબી સવારી માટે નીકળી પડતા. તેમને ઘોડેસવારી ઉપરાંત જ્યોતિષ શાસ્ત્ર અને હસ્તરેખા અભ્યાસમાં અને સ્થાનિક ઔષધીય વનસ્પતિઓમાં પણ રસ હતો. તેમણે વિદેશી પદ્ધતિ પ્રમાણેનો અભ્યાસ પડતો મૂક્યો પણ જાતે જ તેલુગુ, સંસ્કૃત, ઈંગ્લીશ અને હિન્દી ઉપર પકડ મેળવી. યુવાન વયે તેમને દેશાટનનો પણ ચસ્કો હતો. કહેવાય છે કે તેઓ હિમાલય ખૂંદવા નીકળ્યા હતા અને ગંગોત્રી અને નાસિક કે જે અનુક્રમે મા ગંગા અને ગોદાવરીના ઉદગમ સ્થાનો છે ત્યાંની મુલાકાતે ગયા હતા. હિમાલયમાં તેઓ મહાન ક્રાંતિકારી પૃથ્વી સિંહને મળ્યા કે જે બેડીઓમાં જકડાયેલા અને સિપાહીઓની વચ્ચે હોવા છતાં ચાલુ ટ્રેનમાંથી નીચે કૂદી ગયા હતા અનેજાણીતા થયા હતા. તેઓ બંને અન્ય ક્રાંતિકારીઓને મળવા હાલ બાંગલાદેશમાં સ્થિતઃ એવા ભાગલા પહેલાના ભારતના ક્રાંતિકારીઓના ગઢ એવા ચિત્તાગોંગ ગયા.

Reference Book for the citation

અંતે તેઓ હાલના આંધ્ર પ્રદેશ સ્થિત પપિકોન્ડા રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાનની નજીક આવેલી પપીની ટેકરીઓમાં સ્થાયી થયા. ઉપર પૂર્વાર્ધમાં જણાવેલ કોયા પ્રજાતિના આદિવાસીઓ સાથે થતો અન્યાય જોઈ તેઓ ખૂબ જ વ્યથિત થયા. આ ઉપરાંત સ્થળપુરાણ (સ્થાનિક ઇતિહાસ)માં એવું પણ નોંધાયું છે કે આવી વિષમ પરિસ્થિતિમાંયે આદિવાસીઓનું ધર્મ પરિવર્તન થતું જોઈ તેઓ ખૂબ જ રોષે ભરાતા. બ્રિટિશ રાજના વેપાર ભેગો યુરોપની અતિ-જાણીતી વટાળ પ્રવૃત્તિ અને તેમાં આગળ પડતો એવો પ્રોટેસ્ટન્ટ પંથ પણ ભારત આવ્યો હતો. પ્રોટેસ્ટંટોના 100 માંથી 80 સંપ્રદાયો તે વખતથી જ આ વટાળ પ્રવૃત્તિમાં જોરશોરથી જોડાયેલા હતા. પી. રાજેશ્વર રાવ પોતાના પુસ્તક "ધ ગ્રેટ ઇન્ડિયન પેટ્રિઅટસ" ભાગ 2માં અલ્લુરી પ્રકરણમાં નોંધે છે કે તે જમાનામાં 30 કરોડ રૂપિયા વાર્ષિક મિશનરીઓ ધર્માંતરણ માટે વાપરતા હતા.(જે આજની તારીખ પ્રમાણે આશરે 900 કરોડ થાય.) અને જયારે પણ ધર્માંતરણની વાત આવે છે ત્યારે મને કેન્યાના ભૂતપૂર્વ રાષ્ટ્રપતિએ કીધેલું એક જાણીતું વાક્ય હમેંશા યાદ આવે છે.

જે આફ્રિકાની ગરીબ પણ સ્વાયત્ત આદિવાસી જાતિઓ સાથે થયું એજ બ્રિટિશરાજના સમયથી આપણા દેશના આદિવાસીઓ સાથે આજે પણ થઇ રહ્યું છે.

વધારાની વાત : કહેવાતા 'કટ્ટર' હિન્દૂ એવા મોદી સરકારના આઠ-આઠ વર્ષ પછીયે હજીયે ભારત સરકાર વિદેશીઓને બેરોકટોક "મિશનરી" વિસા આપે છે કે જેથી કરીને તેઓ ભારતના સનાતન ધર્મની અને સંસ્કૃતિની ઘોર ખોદવાનું 500થીયે વધુ વર્ષોથી ચાલ્યું આવતું અવિરત કાર્ય ચાલુ રાખી શકે, પણ એ બધી દુઃખદ વાતો હાલમાં રહેવા દો.

સારો બાંધો, કદ-કાઠી અને દેખાવડાં હોવા છતાં ય 18 વર્ષે અલ્લુરીએ સંન્યાસ લઇ લીધો અને આજ રામપા અને ગુડેમના ડુંગરો-કોતરોમાં ભટકતા. તેમની તપસ્યા, જ્યોતિષનું તેમ જ ઔષધીય જ્ઞાન અને તે ઉપરાંત જંગલી પશુઓને વશમાં કરવાની આવડતને કારણે તેઓ સ્થાનિક આદિવાસીઓના લાડીલા થઇ ગયા અને આદિવાસીઓ તેમને દૈવી શક્તિવાળા સંત તરીકે જાણવા લાગ્યા. તેમની આ સંત તરીકેની ઓળખ તેમની પ્રસિદ્ધિનું કારણ બની. સ્થાનિક લોકો તેમને 'દેવુડુ' (દેવ) તરીકે સંબોધવા લાગ્યા. લોકોમાં એવો ભાવ જાગ્યો કે બ્રિટિશના 'જબરદસ્ત' જુલમી શાસનમાંથી આ દેવ જ આપણને મુક્ત કરાવશે અને યુવાન સંત અલ્લુરીને ત્યાંના લોકસંગીતમાં વણી લેવામાં આવ્યા. સામાન્ય રીતે કોઈ પણ વ્યક્તિ હયાત હોય ત્યારે તેનો ઉલ્લેખ લોક-સંગીતમાં નથી થતો, વ્યકતિના આ દુનિયામાંથી વિદાય લીધા બાદ જ તેમના નામનો લોક-સંગીતમાં ઉમેરો થતો હોય છે. આ બાબત પરથી ખ્યાલ આવે છે કે તેઓ કેટલા લોકપ્રિય હતા. તેમના એક સમયના સહાધ્યાયી અને ગાંધીવાદી અન્નપૂર્ણયા જેમનો પહેલાં ઉલ્લેખ કર્યો હતો તે નોંધે છે કે અલ્લુરી આદિવાસીઓને ધર્મરૂપી દૂધમાં દેશભક્તિની સાકાર ઘોળીને પીવડાવતાં.

3) વિદ્રોહ

અલ્લુરી તે સમયની રાજકીય ગતિવિધિઓથી સુપેરે પરિચિત હતા. ત્યારના કોંગ્રેસના પ્રચારકો દ્વારા મળતા સમાચારના લીધે અસહકાર આંદોલન વિશે તેઓ જાણતા હતા અને ગાંધીજીના અમુક પ્રયોગોનો તેમણે પોતાની વિદ્રોહની યોજનાને ગુપ્ત રાખવા એક જાતના માટે આવરણ તરીકે ઉપગોય કર્યો. તેમણે અંગ્રેજો દ્વારા ચલાવવામાં આવતી કોર્ટોના તથા દારૂના બહિષ્કાર માટે સ્થાનિક લોકોને અપીલ કરી અને તેમનું વચન ભોળા અને ભાવુક જંગલમાં વસતા લોકો માટે દૈવી આજ્ઞા સમાન હતું, ગોદાવરી અને વિશાખાપટ્ટનમમાં તેમને લોકોનો ઘણો જ સહકાર મળ્યો. કોર્ટોમાં કાગડા ઉડવા માંડ્યા અને દારૂનો લોકોએ મોટી સંખ્યામાં ત્યાગ કર્યો. ઠેકઠેકાણે નાની નાની પંચાયત કોર્ટો શરુ થઇ અને લોકોએ જાતે જ સ્થાનિક રીતે ન્યાય તોળવાનું શરુ કર્યું. અલ્લુરીએ પોતે ખાદી અપનાવી અને પાછળથી એ પણ બહાર આવ્યું કે તેમના સૈનિકો માટે પણ ખાદી જ વાપરવામાં આવતી. તેઓ આ બધી પ્રવૃતિઓના લીધે તેમની સશસ્ત્ર બળવાની યોજના ગુપ્ત રાખવામાં એ હદે સફળ થયા હતા કે જયારે ઓગસ્ટ 1922માં જયારે તેમણે 500 સૈનિકો સાથે 3 પોલીસ સ્ટેશનો ઉપર હુમલા કર્યા અને સ્વતંત્રતા માટે યુદ્ધની જાહેરાત કરી ત્યારે બંને કોંગ્રેસ આગેવાનો અને બ્રિટિશ સરકાર આંચકો ખાઈ ગયા. ચિન્તાપલ્લી, કૃષ્ણદેવીપેટ અને રાજવોમમાંગી આ ત્રણે સ્થળે એક પછી એક એમ 22,23 અને 24 ઓગસ્ટ 1922માં હુમલા થયા અને તેઓ 26 કાર્બાઇન બંદૂકો અને 2500 રાઉન્ડ ચોરી ગયા. ભારતના સ્વાતંત્ર્યતાના ઇતિહાસમાં જવલ્લે જ આવા ગોરીલા યુદ્ધનીતિના સફળ દાવ વિશે વાંચવામાં આવે છે. આ સફળતા બાદ તેઓ ઈશાન દિશામાં ગુદેમ તરફ રાવણ થયા જ્યાં એક સ્થાનિક ઉત્સવમાં ભાગ લઇ વધુ યુવાનોને પોતાની સશસ્ત્ર લડતમાં જોડવાનો તેમનો ઉદ્દેશ્ય હતો. ત્યાર બાદ તેમને 25 સપ્ટેમ્બરે દમણપલ્લીના ઘટમાં ફરી એક મોટી સફળતા મળી. તેમને ઓચિંતા હુમલા માટે બ્રિટિશ તૈયાર નહોતા અને તેમણે બે બ્રિટિશ ઓફિસરો સ્કોટ કોવર્ડ અને એલ. એન. હેયટરને ત્યાં ને ત્યાં ઠાર કરી દીધા. તેમણે સ્પષ્ટ સંદેશો આપ્યો કે તેમની લડત "ગોરાઓ" સામે છે. બ્રિટિશ સરકાર ટૂંકા સમયમાં ચાર ચાર હુમલાઓમાં માર ખાધા બાદ હચમચી ગઈ હતી અને "માલાબાર સ્પેશિયલ ફોર્સ" કે જેની પાસે વાયરલેસ સેટ જેવા ત્યારના અદ્યતન સાધનો, જંગલોમાં માલવહન માટે ખચ્ચરો ઉપરાંત જંગલોમાં લડવા માટે ખાસ પ્રશિક્ષણ મળેલું હતું તેમને લાવવામાં આવ્યા. પણ કારણકે આ દુર્ગમ વિસ્તારોમાં કે જ્યાં સ્થાનિક લોકોને જંગલના ખૂણે ખાંચરાની માહિતી હતી તેઓ એક જાતનું માહિતી તંત્ર હતા તેમજ તેમને અલ્લુરી માટે ખૂબ માન હતું, તેઓ બધી જ રીતે અલ્લુરી અને તેના સાથીઓનું રક્ષણ કરતા તેથી બ્રિટિશ સરકાર માટે તેમને શોધવું/પકડવું લગભગ અશક્ય હતું. બ્રિટિશ માટે અલ્લુરીને શોધવો એ ઘાસના પૂળામાં સોય શોધવા જેટલું કપરું કામ હતું. છેવટે બેચેન બ્રિટિશ સરકાર જેમ પહેલાં ઘણીવાર કરી ચૂકી હતી તેમ પોતાની લશ્કરી દમન નીતિ ઉપર આવી ગઈ. માહિતી આપનારને ઇનામથી માંડીને પોલીસને બાતમી ન આપવા તેમ જ અલ્લુરી અને તેના સૈનિકોને શરણ આપવા બાદલ "શિક્ષા-કર", આડેધડ ગામોંમાંથી ધરપકડ કરીને શારીરિક અત્યાચાર જેવા જાત જાતના ગતકડાં અજમાવા મંડી. અલ્લુરીની ધરપકડ માટે રૂપિયા 1500, તેમના જમણો હાથ ગણાતાં કોયા બંધુઓ ગામ ગણતમ દોરાની અને ગામ મલ્લુદોરાની ધરપકડ માટે 1000ના ઇનામ જાહેર થયા. માર્શલ લૉ અમલમાં મૂકવામાં આવ્યો કે જે પોલીસને વધુ સત્તા આપે કે જેથી કરીને તેઓ આદિવાસીઓ તેમજ ગામ વાળાઓ ઉપર વધુ અત્યાચાર આચરી શકે.

શિક્ષા કર રીતસર માથે બંદૂક તાકીને વસૂલવામાં આવતો. બીજી જૂન 1923 સુધીમાં બે મહિનાના ગાળામાં અંગેજોએ રૂપિયા 1768 એકત્ર કર્યા, જુલાઈ 21,1923 સુધીમાં લેવાના થતાં 1705 રૂ. ની સામે 5761 રૂ. ગરીબ પ્રજા પાસેથી વસૂલવામાં આવ્યા જે ત્યારના સમયમાં ખૂબ મોટી રકમ હતી. તે છતાંય સફળતા ના મળતાં અંગ્રેજોએ ગામેગામ રીતસર એક-એક ઘરની તલાશી લેવાનું ચાલુ કર્યું. પણ આ બધી વિપદાઓ છતાં લોકોએ ક્યારેય અલ્લુરી અને તેના સાથીઓ સાથે દગો ના કર્યો. ઘણાં વિસ્તારોના મુત્તાદારોએ પણ અલ્લુરીને સાથ આપ્યો ને અમુક જેમકે મકરામ મુત્તાના મુત્તાદાર બળવાખોરોને સાથ આપવાના ગુનામાં જેલભેગા પણ થયા. આ બધા પ્રયત્નો બાદ પણ લોકો ટસથી મસ નથી થઇ રહ્યા અને ઉલ્ટાનું વધુને વધુ લોકો અલ્લુરીની સાથે જોડાઈ રહ્યા છે જાણી બ્રિટિશ સરકારે "શિક્ષા-કર" નાબૂદ કર્યો. માલાબાર સ્પેશિયલ ફોર્સ પણ બળવાને જોરજુલમથી દાબી દેવામાં અક્ષમ રહ્યો અને છેવટે બ્રિટિશ સરકારે તેમના લશ્કરને બોલાવ્યું. બ્રિટિશ લશ્કરે અમાનુષી અત્યાચારોની સીમાઓ વટાવી દીધી. જેમના ઉપર અલ્લુરી અને તેમના સાથીદારોને શરણ આપવા કે મદદ આપવાની શંકા હોય તેમના ખેતરોમાં ઉભા પાક સળગાવી દેવા, ઘરો સળગાવી દેવા, તેમના પશુધનને મારી નાખવું અને તેમની સ્ત્રીઓ સાથે નિર્દયી કૃત્યો કરવા વગેરે. અંતે બ્રેકન(Bracken) કે જે પૂર્વ ગોદાવરીનો કલેક્ટર હતો અને રૂધરફર્ડ (R.T. Rutherford ) કે જે વિશાખાપટ્ટનમનો કલેકટર હતો તે બંને જાત જાતના કાવતરાં કરીને અલ્લુરીએ ચાંપેલી સ્વરાજની જ્યોતને બુઝાવી દેવામાં સફળ થયા અને સાતમી મે 1924ના રોજ, બળવાના આશરે 2 વર્ષ બાદ અલ્લુરીને કોંડાપલ્લીના યુદ્ધમાં ગોળી વાગી અને તે વીરગતિ પામ્યા. જો કે અમુક લોકવાયકાઓ એવી પણ છે કે તેઓ આ યુદ્ધમાંથી જીવતા બચી ગયા હતા અને બ્રિટિશરોને ભરમાવવા તેમની જગ્યાએ કોઈ અન્ય મૃત સૈનિકને મૃત અલ્લુરી જાહેર કરી દેવાયો હતો. અમુક વર્ષો બાદ એલુરુ, રાજમુંદરી અને ભીમાવરમ વગેરે સ્થળોએ અલ્લુરીના હોવાના દાવા થયેલા હતા.

તેમનો ખૂબ નિકટનો સાથી ગણતમ દોરા છઠી જૂન 1924ના રોજ વીરગતિ પામ્યા અને મલ્લુદોરા જીવતા પકડાયા અને તેમને આજીવન કારાવાસની સજા થઇ. દેશની આઝાદી બાદ આજ મલ્લુદોરા દેશની પહેલી લોકસભામાં આંધ્ર પ્રદેશના વિશાખા પટ્ટનમથી સાંસદ બન્યા.

4) મરણોપરાંત સન્માન:

આંધ્ર પ્રદેશ સરકારે આઝાદી બાદ અલ્લુરીના જન્મસ્થળ તેમજ તેમની ગતિવિધિઓના સ્થળોએ સ્મારકો બનાવડાવ્યા. આ સ્થળોની યાદીમાં ભીમાવરમ પણ શામેલ હતું. આ લેખમાં સૌથી પહેલો ફોટો તેમના ગામમાં આવેલ "અલ્લુરી વિગ્રહ પ્રાંગણ"માં તેમની પ્રતિમાનો છે.
અલ્લુરીના હયાત ભાઈઓને રાજકીય નિવૃત્તિ-વેતન આપવામાં આવ્યું.
એલુરુ શહેરમાં આજે પણ અલ્લુરીની સ્મૃતિમાં વિશાળ "અલ્લુરી સીતારામ રાજુ" સ્પોર્ટ્સ સંકુલ ઉભું છે.
ભારત સરકારે અલ્લુરીની સ્મૃતિમાં આ નીચેનો સ્ટેમ્પ બહાર પાડ્યો હતો જે સ્ટેમ્પ સંગ્રહના શોખીનો પાસે જોવા મળી શકે છે.

જતાં જતાં: આ મલ્ટીમિડીયાનો જમાનો છે એટલે જતાં જતાં આ અલ્લુરી માટે ઇન્ટરનેટ ઉપર પ્રચલિત અમુક ઇન્ફોગ્રાફિક્સ ઉપર નજર નાખતાં જાઓ અને જો RRR મૂવી હજુયે ના જોયું હોય તો આજે જ જોઈ નાખો !!

શૌર્ય દિવસ: અયોધ્યા મુક્તિ સંગ્રામના દસ ભૂલાઈ ગયેલા શૂરવીરો

2021-12-07T02:27:00.009-06:00

દેવરાહા બાબાજી

ડિસેમ્બર એટલે મજાનો મહિનો, એક તો વિદેશમાં નાતાલના લીધે એમાં લાંબી રજાઓ આવતી હોય અને ઉપરથી ડિસેમ્બરના પહેલા અઠવાડિયામાં આવતો આપણા હિન્દુઓનો શૌર્ય દિવસ. આપણે આપણું ગુમાવી ચૂકેલા સાહસ અને ધર્મદાઝને નવજીવન આપનાર ચીર-સ્મરણીય પ્રસંગ. આપણા ધર્મની જ્યોતને આવનાર સદીઓ સુધી જીવંત રાખવા માટે તેલ પૂરનાર બેજોડ સફળ પ્રયાસ. હકીકતમાં તો આ દિવસને ઉત્સવની જેમ ઉજવવો જોઈએ. થશે એય થશે, 10-15 વર્ષે એય થશે. હજીયે દેશમાં ઘણા હિંદુઓ એવા છે કે એમને આ દિવસની મહત્તા ખ્યાલ નથી પણ એની બહુ ચિંતા કરવી નહિ, આપણે વ્યવહારિક વાતોમાં નથી કહેતા કે ફલાણાંને 'ટ્યુબલાઈટ' મોડી થાય છે, એવું જ બીજું કઈ નહિ, આ બાકીના હિંદુઓ પણ વહેલે મોડે એની મહત્તા સમજી જશે અને આપણી સાથે જોડાઈ જશે. સમય બડા બલવાન...

તો આજના દિવસે હું તમને એવા દસ વ્યક્તિ વિશે જાણ કરવા માંગું છું કે જેમના વગર આપણા રામમંદિરનો પુનરોદ્ધાર થયો જ ના હોત. મને એ વાતનો આનંદ છે કે દુનિયાના 130થી વધુ દેશોમાં ફેલાયેલા લગભગ 7.3 કરોડ ગુજરાતીઓમાં કદાચ આ વિષય ઉપર માહિતી પ્રસ્તુત કરનાર હું પહેલો છું. મને હમેંશાથી એક વાત કઠે છે કે આપણે હિંદુઓ બહુ જ સરળતાથી આપણા શૂરવીરો/યોદ્ધાઓને ભૂલાવી દઈએ છે એટલે જ આજે શૌર્ય દિવસે આ વિષય પસંદ કર્યો. તો ચાલો શરુ કરીએ.

1) વૈરાગી અભિરામ દાસ

એવું મનાય છે કે મૂળ દરભંગા બિહારના રામાનંદ સંપ્રદાયના તપસ્વી અભિરામ દાસને વિવાદિત સ્થાન ઉપર ડિસેમ્બર 22-23, 1949ની રાતે પ્રભુ શ્રી રામની મૂર્તિ પધરાવવાનું શ્રેય જાય છે. ત્યારની સરકારે કરેલી FIRમાં તેમનું નામ મુખ્ય આરોપી તરીકે લખાયું હતું. તેઓ એક જાણીતાં "લડવૈયા" સંત હતા. તેમનું શરીર કસાયેલું હતું અને તેઓ કુસ્તીમાં પારંગત હતા. તેઓ હિન્દૂ મહાસભાના સદસ્ય થયા તે પહેલા કોંગ્રેસના સદસ્ય હતા અને 1981માં રામશરણ થયા.

2) દેવરાહા બાબાજી

આધ્યાત્મના સર્વોચ્ચ શિખરે પહોંચેલા દેવરાહા બાબાજી એક ખૂબજ રહસ્યમયી સંત હતા. કેટલાય વર્ષો સુધી હિમાલયમાં અજ્ઞાતવાસ બાદ તેઓ દેવરિયા, ઉત્તર પ્રદેશમાં સરયૂ નદીના કાંઠે 12 ફૂટ ઊંચો માંચડો બાંધીને તેના ઉપર રહેતા હતા અને માત્ર સવારે ન્હાવા માટે નીચે ઉતારતા હતા. તેઓ આહારમાં માત્ર દૂધ અને મધનું સેવન કરતા હતા. એ સિવાય તેમણે જીવનમાં કોઈપણ નક્કર પદાર્થ ગ્રહણ કર્યો નહોતો. તેઓએ અહીં જ સ્થાયી મુકામ કર્યો હોવાથી દેવરિયા જગ્યાના નામ ઉપરથી તેઓ 'દેવરાહા' બાબાજી તરીકે પ્રસિદ્ધ થયા. કહે છે કે તેમના જન્મ અંગે કોઈ જ માહિતી પ્રાપ્ત નથી પણ સ્થાનિક લોકવાયકાઓ મુજબ તેઓ 500 થી 900 વર્ષની આયુના હતા. [માનવામાં નથી આવતું ને, મનેય વાંચીને આંચકો લાગ્યો હતો, રસ પડે તો ગુગલ તો છે જ વધુ સંશોધન કરવા.] ત્યાં સુધી કે અમેરિકાના વૈજ્ઞાનિકોને પણ એમનામાં ખૂબ રસ હતો. દેશના પ્રથમ રાષ્ટ્રપતિ ડો. રાજેન્દ્ર પ્રસાદ, પંડિત મદન મોહન માલવીય, પુરુષોત્તમદાસ ટંડન, ઇન્દિરા ગાંધી, રાજીવ ગાંધી, અટલ બિહારી વાજપેયી જેવા કેટકેટલાય રાજકારણના દિગ્ગજો એમના અનુયાયી હતા. તેઓ પોતાના ભક્તોને અતિસરળ એવા બસ રામ મંત્રની દીક્ષા આપતા હતા.

एक लकड़ी हृदय को मानो, दूसर राम नाम पहिचानो
राम नाम नित उर पे मारो, ब्रह्म दिखे संशय न जानो ।

આ તેમનો જીવનમંત્ર હતો.

તેમની અધ્યક્ષતામાં 1984માં કુમ્ભ મેળા દરમ્યાન પ્રયાગરાજમાં ભરાયેલી 'ધર્મ સંસદ'માં સમગ્ર સંત સમાજે એકસૂરમાં 9મી નવેમ્બર 1989ના દિવસે રામ મંદિરના શિલા ન્યાસ અંગે નિર્ણય લીધો હતો. એમણે તત્કાલીન પ્રધાનમંત્રી રાજીવ ગાંધીને ને રામ મંદિર અંગે "બચ્ચા, હો જાને દે" એવો પ્રસિદ્ધ સંદેશ આપ્યો હતો. પ્રયાગરાજમાં 1989માં મહાકુંભના પવન પ્રસંગે તેમણે વિશ્વ હિન્દૂ પરિષદના મંચ ઉપરથી સંદેશ આપ્યો હતો કે "દિવ્યભૂમિ ભારતની સમૃદ્ધિ ગૌરક્ષા અને ગૌસેવા વિના અસંભવ છે. ગૌ-હત્યાનું કલંક મિટાવવું દેશ માટે અત્યંત આવશ્યક છે." બાબાજી પાસે ઘણી ચમત્કારી શક્તિઓ હતી જેવી કે પાણી ઉપર ચાલવું અને લોકોના તે જોયાના ઘણા પ્રત્યક્ષ પ્રમાણો ઉપલબ્ધ છે. કહેવાય છે કે "ઇમર્જન્સી" બાદની ચૂંટણી હાર્યા બાદ ઇન્દિરા ગાંધી બાબાના આશીર્વાદ લેવા આવી હતી અને તેમણે તેને પોતાના હાથના પંજાથી આશીર્વાદ આપ્યો જે એક રોચક ઘટના હતી કારણકે તેઓ સામાન્ય રીતે પોતાના પગનો અંગૂઠો અડાડીને ભક્તોને આશીર્વાદ આપતા હતા. આ ઘટના બાદ જ ઇન્દિરા ગાંધીએ કોંગ્રેસ પાર્ટીનું ચૂંટણી ચિન્હ "ગાય અને વાછરડું" બદલીને હાથનો પંજો કર્યો હતો. [ લખવા માટે સંશોધન કરતાં ખરી ખરી રસપ્રદ વાતો હાથ લાગી જાય છે !!]

3) મોરોપંત પિંગળે

નાગપુર "મોરિસ" કોલેજના સ્નાતક અને રાષ્ટ્રીય સવયંસેવક સંઘના પ્રચારક એવા મોરોપંતજી એક 'અદ્રશ્ય' અને કુશળ વ્યૂહ રચનાકાર હતા. દેશભરમાં આયોજન કરવામાં આવેલી 'યાત્રાઓ' અને 'શિલા પૂજન'ના કાર્યક્રમો કે જેના અંતર્ગત દેશના 6,00,000 માંથી 3,00,000 ગામોમાંથી મંદિર નિર્માણ માટે ઈંટો અયોધ્યા મોકલવામાં આવી હતી તેના રચયિતા હતા. તેઓ જાહેર જીવનથી દૂર અજ્ઞાત રહીને રામ મંદિર ચળવળનું નેતૃત્વ કરી રહ્યા હતા.

4) મહંત અવૈદ્યનાથજી

1980-90 દસકાના મધ્યમાં રામ મંદિર ચળવળના નેતૃત્વ માટે ગઠિત એવા રામ જન્મભૂમિ મુક્તિ યજ્ઞ સમિતિના પ્રથમ અધ્યક્ષ એવા શ્રી અવૈદ્યનાથજી એ બીજા કોઈ નહિ પણ આપણા ઉત્તર પ્રદેશના યશસ્વી મુખ્યમંત્રી શ્રી યોગી આદિત્યનાથજીના ગુરુજી. તેઓ જ આદિત્યનાથજી પહેલા સુપ્રસિદ્ધ ગોરખનાથ મંદિરના પીઠાધીશ્વર (મુખ્ય મહંત) હતા. આ ઉપરાંત તેઓ રામ જન્મભૂમિ ન્યાસ સમિતિના પણ અધ્યક્ષ હતા.

મૂળ કૃપાલ સિંહ બિશ્ત નામે જન્મેલ અવૈદ્યનાથજી ગૌરક્ષપીઠ (ગોરખનાથ મંદિર)ના તત્કાલીન પીઠાધીશ્વર મહંત દિગ્વિજયનાથજીના 1940માં અનુયાયી થયા બાદ આ નામ ગ્રહણ કર્યું અને સંસારનો ત્યાગ કરી મહંત બન્યા. 1969માં તેઓ ગોરખનાથના પીઠાધીશ્વર થયા અને આગળ જતાં હિન્દૂ મહાસભા સાથે જોડાયા. તેઓ પાંચ-પાંચ વાર ગોરખનાથથી ઉત્તર પ્રદેશ વિધાનસભામાં વિધાયક અને ચાર વાર લોકસભાના સાંસદ તરીકે ચૂંટાયા. બાબરી વિધ્વંસના કેસમાં તેમનું નામ પણ આરોપી તરીકે લખાયું હતું. તેમની અને યોગી આદિત્યનાથજીની મૂળ અટક બિશ્ત એ એક માત્ર યોગાનુયોગ છે, તેઓ બંને ભિન્ન પરિવારોથી આવે છે. 12 સપ્ટેમ્બર,2014ના રોજ 93 વર્ષની વયે અવૈદ્યનાથજી રામશરણ થયા.

5) સ્વામી વામદેવ

વામદેવજી એક અત્યંય મૃદુભાષી તપસ્વી હતા જે ગૌરક્ષાને વરેલા હતા. દેશભરના વિવિધ હિન્દૂ સંતો અને ધર્મગુરુઓને જયપુરમાં 1984માંરામ મંદિર ચળવળ માટે રાષ્ટ્રીય આયોજન કરી ભેગા કરવાનું શ્રેય તેમને જાય છે. 400 સંતો અને ધર્મગુરુઓ સાથે 15 દિવસ સુધી ખૂબ જ ઊંડાણમાં અને વિસ્તૃત ચર્ચા કરીને રામ મંદિર ચળવળની તેમણે રૂપરેખા તૈયાર કરી. પોતાની ઉંમરની ચિંતા કર્યા વિના 6 ઠ્ઠી ડિસેમ્બર, 1992 એ તેમણે કાર સેવાનું નેતૃત્વ કર્યું કે જેમાં મુલાયમ સિંહના આદેશ પર કર સેવકો ઉપર ગોળીબાર કરવામાં આવ્યો હતો અને આજ દિવસે નીચે યાદીમાં શામેલ આવે કોઠારી બંધુઓ ધર્મકાજે વીરગતિ પામ્યા હતા.

6) શ્રીશ ચંદ્ર દીક્ષિત

1982થી 1984 સુધી ઉત્તર પ્રદેશ પોલીસના ડિરેક્ટર જનરલ રહી ચૂકેલા દિક્ષિતજી રામ જન્મભૂમિ ચળવળના સૌથી આગવી હરોળના નેતા હતા. નિવૃત્તિ બાદ તરત જ તેઓ વિશ્વ હિન્દૂ પરિષદના ઉપ-પ્રમુખ તરીકે જોડાયા હતા. તેમના પોલીસ ખાતાના અનુભવના લીધે તેઓ સ્વાભાવિક રીતે જ એક ખૂબ જ કાબેલ અને સફળ વ્યૂહ રચનાકાર હતા. તેમણે જ વિશ્વ હિન્દૂ પરિષદના ચળવળ સાથે જોડાયેલી વિવિધ સ્થાનિક ઝુંબેશોની રચના અને અગવાઈ કરી હતી. 1990માં કર સેવામાં ભાગ લેવા બદલ તેમની ધરપકડ પણ થઇ હતી. આખરે 1991માં આપણા હાલના પ્રધાનમંત્રી શ્રી મોદી સાહેબના મત ક્ષેત્ર એવા વારાણસીથી તેઓ ભાજપના સંસદ તરીકે ચૂંટાયા હતા.

7) વિષ્ણુ હરિ દાલમિયા

જાણીતા દાલમિયા ઔદ્યોગિક પરિવારના વંશજ એવા વિષ્ણુ હરિજી 1992થી 2005 સુધી વિશ્વ હિન્દૂ પરિષદના પ્રમુખ રહ્યા અને તેમણે પણ મોરોપંત પિંગળેજી જેમ પડદા પાછળ રહીને ચળવળ માટે ખૂબ કાર્ય કર્યું. જયારે 1985માં શ્રી રામ જન્મભૂમિ ન્યાસની સ્થાપના થઇ ત્યારે તેઓ તેના કોષાધ્યક્ષ/ખજાનચી તરીકે નિમાયા હતા. બાબરી વિધ્વંસ પછી તેમની પણ અન્ય નેતાઓ સાથે ધરપકડ થઇ હતી.

8) દાઉ દયાળ ખન્ના

મૂળ કોંગ્રેસના એવા દયાળ ખન્ના 1960ના દાયકામાં ઉત્તર પ્રદેશમાં કોંગ્રેસ સરકારમાં સ્વાસ્થ્ય મંત્રી રહી ચૂક્યા હતા. આગળ જતા તેઓ રામ જન્મભૂમિ મુક્તિ યજ્ઞ સમિતિના જનરલ સેક્રેટરી બન્યા અને રામ મંદિર ચળવળમાં જોડાયા. તેઓએ 1983ની જાહેર સભાઓમાં અયોધ્યા, કાશી અને મથુરામાં મંદિર નવનિર્માણની વાત વહેતી કરી જેનાથી ચળવળને વેગ મળ્યો. સપ્ટેમ્બર 1984માં તેમણે સીતામઢી, બિહારથી પહેલી 'યાત્રા'નો આરંભ કર્યો હતો. તમે ધ્યાનથી વાંચ્યું હશે તો નોંધ્યું જ હશે કે 10 શૂરવીરોમાંથી 2 તો મૂળ કોંગ્રેસના નેતાઓ હતા અને આજ કોંગ્રેસ આજે કેરળમાં "ગૌમાંસ પાર્ટીઓ"નું આયોજન કરે છે જે અત્યંદ દુઃખદ છે. હું જાણું છું કે મારા વાચકોમાં એવા પણ છે જે ચુસ્ત હિન્દૂ પણ સાથે સાથે કટ્ટર કોંગ્રેસીઓ છે. એમને કદાચ આ વાંચીને દુઃખ થશે પણ જે છે એ આજ કટુ સત્ય છે.

9) કોઠારી બંધુઓ

મૂળ કોલકાતાથી આવેલા રામ અને શરદ કોઠારી સાગા ભાઈઓ હતા અને ઓક્ટોબર 1990માં કર સેવા માટે આવ્યા હતા. પૂરા 1000 કિલોમીટર ચાલીને આવેલા આ બે ભાઈઓ 30 ઓક્ટોબરના આયોજિત પહેલી કર સેવામાં જોડાયા હતા. બે દિવસ બાદ 2જી નવેમ્બરે 'મુલ્લા' મુલાયમ સિંહ એવા મુખ્યમંત્રીના આદેશ પર કરવામાં આવેલા ગોળીબારમાં બંને ઉપર પોલીસે 'પોઇન્ટ બ્લેન્ક' રેન્જથી ગોળીઓ ચલાવી અને તેઓ વીરગતિ પામ્યા. રામ કોઠારી માત્ર 23 વર્ષના હતા અને શરદ કોઠારી માત્ર 20 વર્ષના. એમની હત્યા બાદ દેશભરમાં હિંદુઓમાં રોષ ફાટી નીકળ્યો અને હજારો હિન્દુઓએ અયોધ્યા તરફ કૂચ કરી. એમને રામ મંદિર ચળવળના 'ભગત સિંહ બંધુઓ' તરીકે બિરદાવીએ તો જરાક પણ અતિશયોક્તિ નહિ ગણાય.

10) કલ્યાણ સિંહ

આ રાજનેતા વિશે લખવાના બદલે એમની એક નાની વિડીયો કલીપ રજૂ કરું છું જેમાં એમના જ શબ્દોમાં જાણીએ કે તેઓ કેવી રીતે આ ચળવળમાં હિસ્સેદાર હતા.

જતાં જતાં આ નીચેનો વિડીયો અને ફોટો જોતાં જજો, આ લેખમાંથી બીજું કાંઈ યાદ ના રાખો તો વાંધો નહિ, બસ આ વીડિયોમાં રજૂ થયેલ સંદેશ યાદ રાખજો....જય શ્રી રામ!!

માહિતી :
પ્રિન્ટના અંકમાંથી સાભાર

श्री राघवयादवीयम्

2021-05-15T04:40:00.002-05:00

By : Shri Sunil Sharma

क्या ऐसा संभव है कि जब आप किताब को सीधा पढ़े तो राम कथा के रूप में पढ़ी जाती है और जब उसी किताब में लिखे शब्दों को उल्टा करके पढ़े तो कृष्ण कथा के रूप में होती है । जी हां, कांचीपुरम के 17वीं शदी के कवि वेंकटाध्वरि रचित ग्रन्थ "राघवयादवीयम्" ऐसा ही एक अद्भुत ग्रन्थ है। इस ग्रन्थ को ‘अनुलोम-विलोम काव्य’ भी कहा जाता है। पूरे ग्रन्थ में केवल 30 श्लोक हैं। इन श्लोकों को सीधे-सीधे पढ़ते जाएँ, तो रामकथा बनती है और विपरीत (उल्टा) क्रम में पढ़ने पर कृष्णकथा। इस प्रकार हैं तो केवल 30 श्लोक, लेकिन कृष्णकथा (उल्टे यानी विलोम)के भी 30 श्लोक जोड़ लिए जाएँ तो बनते हैं 60 श्लोक।

पुस्तक के नाम से भी यह प्रदर्शित होता है, राघव (राम) + यादव (कृष्ण) के चरित को बताने वाली गाथा है ~ "राघवयादवीयम।" उदाहरण के तौर पर पुस्तक का पहला श्लोक हैः

वंदेऽहं देवं तं श्रीतं रन्तारं कालं भासा यः ।

रामो रामाधीराप्यागो लीलामारायोध्ये वासे ॥ १॥

अर्थातः

मैं उन भगवान श्रीराम के चरणों में प्रणाम करता हूं, जो

जिनके ह्रदय में सीताजी रहती है तथा जिन्होंने अपनी पत्नी सीता के लिए सहयाद्री की पहाड़ियों से होते हुए लंका जाकर रावण का वध किया तथा वनवास पूरा कर अयोध्या वापिस लौटे।

अब इस श्लोक का विलोमम्: इस प्रकार है

सेवाध्येयो रामालाली गोप्याराधी भारामोराः ।

यस्साभालंकारं तारं तं श्रीतं वन्देऽहं देवम् ॥ १॥

अर्थातः

मैं रूक्मिणी तथा गोपियों के पूज्य भगवान श्रीकृष्ण के

चरणों में प्रणाम करता हूं, जो सदा ही मां लक्ष्मी के साथ

विराजमान है तथा जिनकी शोभा समस्त जवाहरातों की शोभा हर लेती है।

" राघवयादवीयम" के ये 60 संस्कृत श्लोक इस प्रकार हैं:-

राघवयादवीयम् रामस्तोत्राणि

वंदेऽहं देवं तं श्रीतं रन्तारं कालं भासा यः ।

रामो रामाधीराप्यागो लीलामारायोध्ये वासे ॥ १॥

विलोमम्:

सेवाध्येयो रामालाली गोप्याराधी भारामोराः ।

यस्साभालंकारं तारं तं श्रीतं वन्देऽहं देवम् ॥ १॥

साकेताख्या ज्यायामासीद्याविप्रादीप्तार्याधारा ।

पूराजीतादेवाद्याविश्वासाग्र्यासावाशारावा ॥ २॥

विलोमम्:

वाराशावासाग्र्या साश्वाविद्यावादेताजीरापूः ।

राधार्यप्ता दीप्राविद्यासीमायाज्याख्याताकेसा ॥ २॥

कामभारस्स्थलसारश्रीसौधासौघनवापिका ।

सारसारवपीनासरागाकारसुभूरुभूः ॥ ३॥

विलोमम्:

भूरिभूसुरकागारासनापीवरसारसा ।

कापिवानघसौधासौ श्रीरसालस्थभामका ॥ ३॥

रामधामसमानेनमागोरोधनमासताम् ।

नामहामक्षररसं ताराभास्तु न वेद या ॥ ४॥

विलोमम्:

यादवेनस्तुभारातासंररक्षमहामनाः ।

तां समानधरोगोमाननेमासमधामराः ॥ ४॥

यन् गाधेयो योगी रागी वैताने सौम्ये सौख्येसौ ।

तं ख्यातं शीतं स्फीतं भीमानामाश्रीहाता त्रातम् ॥ ५॥

विलोमम्:

तं त्राताहाश्रीमानामाभीतं स्फीत्तं शीतं ख्यातं ।

सौख्ये सौम्येसौ नेता वै गीरागीयो योधेगायन् ॥ ५॥

मारमं सुकुमाराभं रसाजापनृताश्रितं ।

काविरामदलापागोसमावामतरानते ॥ ६॥

विलोमम्:

तेन रातमवामास गोपालादमराविका ।

तं श्रितानृपजासारंभ रामाकुसुमं रमा ॥ ६॥

रामनामा सदा खेदभावे दया-वानतापीनतेजारिपावनते ।

कादिमोदासहातास्वभासारसा-मेसुगोरेणुकागात्रजे भूरुमे ॥ ७॥

विलोमम्:

मेरुभूजेत्रगाकाणुरेगोसुमे-सारसा भास्वताहासदामोदिका ।

तेन वा पारिजातेन पीता नवायादवे भादखेदासमानामरा ॥ ७॥

सारसासमधाताक्षिभूम्नाधामसु सीतया ।

साध्वसाविहरेमेक्षेम्यरमासुरसारहा ॥ ८॥

विलोमम्:

हारसारसुमारम्यक्षेमेरेहविसाध्वसा ।

यातसीसुमधाम्नाभूक्षिताधामससारसा ॥ ८॥

सागसाभरतायेभमाभातामन्युमत्तया ।

सात्रमध्यमयातापेपोतायाधिगतारसा ॥ ९॥

विलोमम्:

सारतागधियातापोपेतायामध्यमत्रसा ।

यात्तमन्युमताभामा भयेतारभसागसा ॥ ९॥

तानवादपकोमाभारामेकाननदाससा ।

यालतावृद्धसेवाकाकैकेयीमहदाहह ॥ १०॥

विलोमम्:

हहदाहमयीकेकैकावासेद्ध्वृतालया ।

सासदाननकामेराभामाकोपदवानता ॥ १०॥

वरमानदसत्यासह्रीतपित्रादरादहो ।

भास्वरस्थिरधीरोपहारोरावनगाम्यसौ ॥ ११॥

विलोमम्:

सौम्यगानवरारोहापरोधीरस्स्थिरस्वभाः ।

होदरादत्रापितह्रीसत्यासदनमारवा ॥ ११॥

यानयानघधीतादा रसायास्तनयादवे ।

सागताहिवियाताह्रीसतापानकिलोनभा ॥ १२॥

विलोमम्:

भानलोकिनपातासह्रीतायाविहितागसा ।

वेदयानस्तयासारदाताधीघनयानया ॥ १२॥

रागिराधुतिगर्वादारदाहोमहसाहह ।

यानगातभरद्वाजमायासीदमगाहिनः ॥ १३॥

विलोमम्:

नोहिगामदसीयामाजद्वारभतगानया ।

हह साहमहोदारदार्वागतिधुरागिरा ॥ १३॥

यातुराजिदभाभारं द्यां वमारुतगन्धगम् ।

सोगमारपदं यक्षतुंगाभोनघयात्रया ॥ १४॥

विलोमम्:

यात्रयाघनभोगातुं क्षयदं परमागसः ।

गन्धगंतरुमावद्यं रंभाभादजिरा तु या ॥ १४॥

दण्डकां प्रदमोराजाल्याहतामयकारिहा ।

ससमानवतानेनोभोग्याभोनतदासन ॥ १५॥

विलोमम्:

नसदातनभोग्याभो नोनेतावनमास सः ।

हारिकायमताहल्याजारामोदप्रकाण्डदम् ॥ १५॥

सोरमारदनज्ञानोवेदेराकण्ठकुंभजम् ।

तं द्रुसारपटोनागानानादोषविराधहा ॥ १६॥

विलोमम्:

हाधराविषदोनानागानाटोपरसाद्रुतम् ।

जम्भकुण्ठकरादेवेनोज्ञानदरमारसः ॥ १६॥

सागमाकरपाताहाकंकेनावनतोहिसः ।

न समानर्दमारामालंकाराजस्वसा रतम् ॥ १७ विलोमम्:

तं रसास्वजराकालंमारामार्दनमासन ।

सहितोनवनाकेकं हातापारकमागसा ॥ १७॥

तां स गोरमदोश्रीदो विग्रामसदरोतत ।

वैरमासपलाहारा विनासा रविवंशके ॥ १८॥

विलोमम्:

केशवं विरसानाविराहालापसमारवैः ।

ततरोदसमग्राविदोश्रीदोमरगोसताम् ॥ १८॥

गोद्युगोमस्वमायोभूदश्रीगखरसेनया ।

सहसाहवधारोविकलोराजदरातिहा ॥ १९॥

विलोमम्:

हातिरादजरालोकविरोधावहसाहस ।

यानसेरखगश्रीद भूयोमास्वमगोद्युगः ॥ १९॥

हतपापचयेहेयो लंकेशोयमसारधीः ।

राजिराविरतेरापोहाहाहंग्रहमारघः ॥ २०॥

विलोमम्:

घोरमाहग्रहंहाहापोरातेरविराजिराः ।

धीरसामयशोकेलं यो हेये च पपात ह ॥ २०॥

ताटकेयलवादेनोहारीहारिगिरासमः ।

हासहायजनासीतानाप्तेनादमनाभुवि ॥ २१॥

विलोमम्:

विभुनामदनाप्तेनातासीनाजयहासहा ।

ससरागिरिहारीहानोदेवालयकेटता ॥ २१॥

भारमाकुदशाकेनाशराधीकुहकेनहा ।

चारुधीवनपालोक्या वैदेहीमहिताहृता ॥ २२॥

विलोमम्:

ताहृताहिमहीदेव्यैक्यालोपानवधीरुचा ।

हानकेहकुधीराशानाकेशादकुमारभाः ॥ २२॥

हारितोयदभोरामावियोगेनघवायुजः ।

तंरुमामहितोपेतामोदोसारज्ञरामयः ॥ २३॥

विलोमम्:

योमराज्ञरसादोमोतापेतोहिममारुतम् ।

जोयुवाघनगेयोविमाराभोदयतोरिहा ॥ २३॥

भानुभानुतभावामासदामोदपरोहतं ।

तंहतामरसाभक्षोतिराताकृतवासविम् ॥ २४॥

विलोमम्:

विंसवातकृतारातिक्षोभासारमताहतं ।

तं हरोपदमोदासमावाभातनुभानुभाः ॥ २४॥

हंसजारुद्धबलजापरोदारसुभाजिनि ।

राजिरावणरक्षोरविघातायरमारयम् ॥ २५॥

विलोमम्:

यं रमारयताघाविरक्षोरणवराजिरा ।

निजभासुरदारोपजालबद्धरुजासहम् ॥ २५॥

सागरातिगमाभातिनाकेशोसुरमासहः ।

तंसमारुतजंगोप्ताभादासाद्यगतोगजम् ॥ २६॥

विलोमम्:

जंगतोगद्यसादाभाप्तागोजंतरुमासतं ।

हस्समारसुशोकेनातिभामागतिरागसा ॥ २६॥

वीरवानरसेनस्य त्राताभादवता हि सः ।

तोयधावरिगोयादस्ययतोनवसेतुना ॥ २७॥

विलोमम्

नातुसेवनतोयस्यदयागोरिवधायतः ।

सहितावदभातात्रास्यनसेरनवारवी ॥ २७॥

हारिसाहसलंकेनासुभेदीमहितोहिसः ।

चारुभूतनुजोरामोरमाराधयदार्तिहा ॥ २८॥

विलोमम्

हार्तिदायधरामारमोराजोनुतभूरुचा ।

सहितोहिमदीभेसुनाकेलंसहसारिहा ॥ २८॥

नालिकेरसुभाकारागारासौसुरसापिका ।

रावणारिक्षमेरापूराभेजे हि ननामुना ॥ २९॥

विलोमम्:

नामुनानहिजेभेरापूरामेक्षरिणावरा ।

कापिसारसुसौरागाराकाभासुरकेलिना ॥ २९॥

साग्र्यतामरसागारामक्षामाघनभारगौः ॥

निजदेपरजित्यास श्रीरामे सुगराजभा ॥ ३०॥

विलोमम्:

भाजरागसुमेराश्रीसत्याजिरपदेजनि ।स

गौरभानघमाक्षामरागासारमताग्र्यसा ॥ ३०॥

॥ इति श्रीवेङ्कटाध्वरि कृतं श्री ।।

https://www.scribd.com/doc/281542977/raghavayadaveeyam-anulom-vilom-kavya

raghavayadaveeyam anulom vi... by Sunil Sharma

कृपया अपना थोड़ा सा कीमती वक्त निकाले और उपरोक्त श्लोको को गौर से अवलोकन करें कि यह दुनिया में कहीं भी ऐसा न पाया जाने वाला ग्रंथ है । जय श्री राम

શ્રીમદ વલ્લભાચાર્ય

2021-05-08T01:10:00.002-05:00

સાધુ વિવેકપ્રિયદાસજીની કલમે લખાયેલ અને બોચાસણવાસી અક્ષરપુરુષોત્તમ શ્રી સ્વામિનારાયણ સંસ્થા દ્વારા મુદ્રિત 'આપણો સાંસ્કૃતિક વારસો-ભાગ-2' માંથી સાભાર

આજે શ્રીમદ વલ્લભાચાર્યજીના 544માં પ્રાગટ્ય દિને એમના ચરણોમાં શીશ નમાવી સર્વે વૈષ્ણવોને તેમના જીવન અંગે પરિચિત કરાવવાનો એક નમ્ર પ્રયાસ.

મધ્યકાળ મુઘલ બાદશાહોનો સમય હતો. દેશમાં ભક્તિનો વિસ્તાર ઘટી રહ્યો હતો. શાંકર વેદાંતીઓની બ્રહ્મચિંતનની વિચારસરણી, આત્મજ્ઞાનના નામે સામાન્ય લોકોમાં નીરસતા, શુષ્કતા અને દંભ પ્રસારતી હતી. તેવા સમયે વલ્લાભાચાર્યજીએ ભક્તિમાર્ગને વેગ આપ્યો. લોકોને શુષ્ક્તામાંથી ઉગારી ભક્તિરસમાં તરબોળ કર્યા.

દક્ષિણ ભારતમાં કાંકરવાડ (કાંકરપટુ) ગામમાં ભારદ્વાજ-ગોત્રી (ગોત્રના) તૈલંગ બ્રાહ્મણનો પરિવાર વસતો. તેમની પેઢી દર પેઢીએ સોમયજ્ઞ યોજાયા કરતા. કુટુંબની માન્યતા એવી હતી કે આવા 100 સોમયજ્ઞો ઊજવાય ત્યારે કુટુંબમાં દેવાંશી પુત્રની પ્રાપ્તિ થાય છે. આ કુળ-પરંપરા મુજબ લક્ષ્મણ ભટ્ટ અને તેમના પત્ની ઇલ્લમા ગારુ(તેળુગુ ભાષામાં માનવાચક શબ્દ જેવું કે હિન્દીમાં આપણે કોઈના નામની પાછળ "જી" જોડીએ)એ એક્સોમો સોમયજ્ઞ પૂરો કર્યો અને સને 1479(સંવત 1535)માં પોતાના સગર્ભા પત્ની ઇલ્લમાગારુ સાથે લક્ષ્મણ ભટ્ટ કાશીની યાત્રાએ જવા નીકળ્યા. કાશી ઉપર યવનો (મુસલમાનો)નું આક્રમણ થવાનું છે તે સાંભળી તેમણે ચૈત્ર સુદ 10ની રોજ ઝડપ વધારી, પરંતુ છત્તીસગઢ પાસેના રાયપુર જિલ્લામાં આવેલા ચંપારણ્યમાં જ ચૈત્ર સુદ 11ના શુભ દિવસે ઇલ્લમાગારૂએ પુત્રને જન્મ આપ્યો. તેજસ્વી પણ મૃતવત બાળકને જોઈને માતા-પિતાને સખત આઘાત લાગ્યો. પણ બાજુમાં જ આવેલા શમીવૃક્ષની ગોખમાં મૂકી ચોતરફ અગ્નિ પ્રગટાવી દીધો જેથી હિંસક પશુથી બાળકની રક્ષા થાય.

માએ સવારના ઊઠતાંની સાથે જ બાળકની સંભાળ લીધી....બાળક પોતાના જમણા પગનો અંગૂઠો મુખમાં મૂકી આનંદ સાથે ચૂસી રહ્યો હતો ! બાળકના દૈવી પ્રભાવે જ જાણે યવનો પાછા ફરી ગયા હોય તેવી માતા-પિતાને પ્રતીતિ થઇ.

સૌ કાશી પહોંચ્યા અને ત્યાંના હનુમાન ઘાટ ઉપર વસી ગયા. બાળકનું નામ પાડવામાં આવ્યું 'વલ્લભ' ! આચાર્ય શ્રી માધવેન્દ્રપુરી પાસે તેમણે અભ્યાસ આરંભ્યો. રૂપ-ગુણ-બુદ્ધિ અને કાંતિમાં અસાધારણ આ બાળકને સૌ 'બાળ-સરસ્વતી-વાક્પતિ' કહેવા લાગ્યા.

થોડા જ સમયમાં વૈષ્ણવ ગ્રંથોમાં પારંગત થયા પછી તેમણે 13 વર્ષની વય સુધીમાં વેદ, વેદાંગ, પુરાણ વગેરે ધર્મશાસ્ત્રોમાં પૂર્ણતા પ્રાપ્ત કરી લીધી અને વિદ્વત સભાઓમાં સક્રિયપણે ભાગ લેવા માંડ્યા.

તેઓ શ્રી 16 વર્ષની ઉંમરે (કેટલાક 11 પણ કહે છે ) જગન્નાથપુરી આવ્યા. અહીં રાજા ગજપતિ પુરુષોત્તમ રાજ્ય કરતા હતા. વલ્લભાચાર્યે શાંકર-વેદાંતીઓ સાથે જબ્બર શાસ્ત્રાર્થ કર્યો, જેમાં ભગવાનની કૃપાથી તેમણે મહાન વિજય પ્રાપ્ત કર્યો.

આ સભામાં બેઠેલા ક્ષત્રિયવીર કૃષ્ણદાસ મેઘન આચાર્યની પ્રતિભાથી અત્યંત અભિભૂત થયા અને વલ્લભાચાર્યના પ્રથમ શિષ્યનું સ્થાન મેળવ્યું. આ પછી તેઓ ઉજ્જૈન કુંભસ્નાન માટે પધાર્યા. ત્યાં દામોદર હરસાની તેમના શિષ્ય તરીકે જોડાયા જેમણે જીવનભર આચાર્યશ્રીની સેવા કરી.

આચાર્યશ્રી વિજયનગર પાછા ફરી ચાર વર્ષ સુધી શાસ્ત્રાભ્યાસમાં ઊંડા ઉતર્યા ને 'તત્વાર્થદીપ નિબંધ' નામે ગ્રંથ તૈયાર કર્યો. શ્રીમદ્ભાગવત,ભગવદ્દ ગીતા અને ઉપનિષદોમાં રહેલા શુદ્ધાદ્વૈત સિદ્ધાંતને ભક્ત-સમાજ સમક્ષ રજૂ કરવા માંડ્યો. તેમણે આ હેતુથી જ પ્રવાસ શરુ કર્યો ને જ્યાં જ્યાં 'ભાગવત કથાઓ' કરી તે સ્થાન આજે 'મહાપ્રભુજીની બેઠક' તરીકે પ્રસિદ્ધ છે. આ યાત્રામાં બુંદેલખંડના ઓરછા પ્રદેશના રાજવી મલખાનસિંહના દરબારમાં તેમની પધરામણી થઇ. અહીં શૈવો-વૈષ્ણવો વચ્ચે જબ્બર શાસ્ત્રાર્થ મંડાયો હતો. વલ્લભાચાર્યે તેમાં વૈષ્ણવ સિદ્ધાંતો સ્થાપી દિગ્વિજય કર્યો અને રાજાએ પણ પ્રસન્ન થઇ આચાર્યશ્રીનો 'કનકાભિષેક' કર્યો !

થોડા જ સમયમાં દેવેન ભટ્ટના પુત્રી મહાલક્ષ્મી સાથે તેમના લગ્ન થયા. વિજયનગરમાં રાજા કૃષ્ણદેવ સામે વિદ્વાનો સાથે થયેલા 27 દિવસ સુધી ચાલેલ શાસ્ત્રાર્થમાં તેમણે શાંકરવાદના દાર્શનિક સિદ્ધાંતો અને માયાવાડનું ખંડન કરી શુદ્ધ ભક્તિની મર્યાદા સ્થાપી. તેમના આ વિજયથી પ્રસન્ન થઈને રાજા કૃષ્ણદેવે તેમને 'આચાર્ય'ના બિરુદથી નવાજ્યા. આ પછીથી તેઓ 'આચાર્ય' તરીકે પ્રસિદ્ધ થવા લાગ્યા. રાજા કૃષ્ણદેવે આપેલી 16,000 સોનામહોરોમાંથી 8000 મહોરો તેમણે કૃષ્ણ-મંદિરમાં અર્પણ કરી દીધી.

આચાર્યશ્રી વ્રજ અને ગોકુળની યાત્રા દરમ્યાન ગોકુળમાં ગોવિંદઘાટ ઉપર પહોંચ્યા, તે દિવસો હતા વિક્રમ સંવત 1563 શ્રાવણ માસના. શ્રાવણ સુદ એકાદશીએ તેમને મધ્યરાત્રે ભગવાન શ્રી કૃષ્ણનો સાક્ષાત્કાર થયો. આ 'બ્રહ્મ-સંબંધ'થી તેમને અપાર આનંદનો અનુભવ થયો. આથી જ તેમણે પ્રભુના શરણાર્થીઓને 'બ્રહ્મ-સંબંધ' આપવાનું શરૂ કર્યું. તેઓ આવી દીક્ષા લેનારને 'શ્રી કૃષ્ણ શરણં મમ' નો મંત્ર આપતા.

પ્રયાગ પાસે અડૈલ ગામે યમુનાકિનારે તેમણે કુટુંબ સાથે નિવાસ કર્યો. અને 'પુષ્ટિ સંપ્રદાય'ની સ્થાપના કરી. પુષ્ટિ એટલે ભગવાનનો અનુગ્રહ-ભગવાનની કૃપા. આ તેમના ઉપદેશનો મર્મ હતો. ભાગવત કથાઓ દ્વારા તેઓ કૃષ્ણભક્તિનો પ્રચાર કરતા રહ્યા.

શ્રીમદ ભાગવતમાં વર્ણવેલી શ્રી કૃષ્ણની લીલા તેમને મન અખંડ અને પૂર્ણ લીલાઓ હતી. તેમણે ભાગવત પારાયણો કરી ભક્તિની સાર્થકતા જન-સમાજને સમજાવી. એકવાર જગન્નાથપુરીની યાત્રા સમયે તેમના સમકાલીન ઉત્તમ ભક્ત ચૈતન્ય મહાપ્રભુની સાથે તેમની આત્મીય મુલાકાત થઇ. બંને પરસ્પરની સાક્ષાત્કારની ભૂમિકા જોઈને ખૂબ આનંદ પામ્યા. એકાદશીના દિવસે તેઓ જગન્નાથપુરીના દર્શને ગયા ત્યારે મંદિરના પૂજારીએ તેમને રાંધેલા ભાતનો પ્રસાદ આપ્યો. પુરીમાં એકાદશી બંધનમાં હોવાથી આ વ્રત અહીં ક્યારેય કરવામાં આવતું નથી, પરંતુ વલ્લભાચાર્યને પોતાનું વ્રત તૂટે તે ક્યાંથી પસંદ હોય? વળી પ્રસાદનો અનાદર પણ કેવી રીતે કરવો? પૂજારી તેમની આ દ્વિધાને જોઈને મલકાઈ રહ્યો હતો. એવામાં તેમના અંતરમાં અદ્દભૂત ઉકેલ સ્ફુરી ઉઠ્યો. હાથમાં પ્રસાદ રાખી તેમણે પ્રસાદના માહાત્મ્યનું ભાવસભર વર્ણન કરવા માંડ્યું. આખો દિવસ વીતી ગયો, રાત પણ વહેવા માંડી. બારસની સવાર સવાર ઉગી ત્યાં સુધી આ કથા ચલાવી વલ્લભાચાર્યે નિયમ અને મહિમા બંનેનું અદ્દભૂત સંતુલન પોતાના જીવન દ્વારા સ્થાપિત કરી દીધું.

અડૈલના નિવાસ દરમ્યાન એક સજ્જન આચાર્યશ્રીની મુલાકાતે આવ્યા. તેઓ શાલિગ્રામ અને પ્રતિમા બંનેની પૂજા કરતા, પરંતુ શાલિગ્રામ પ્રત્યે વધુ આસ્થા હતી અને પ્રતિમા પ્રત્યે હીનભાવ હતો. વલ્લભાચાર્યે તેમને કહ્યું : 'આવી ભેદ-દ્રષ્ટિ ભગવાનના સ્વરૂપમાં રાખવી યોગ્ય નથી.'

પેલા સજ્જન તો આ સાંભળી ગુસ્સે થઇ ગયા અને પ્રતિમાના સ્થાને શાલિગ્રામ રાખીને મૂર્તિ નદીમાં પધરાવી દીધી અને માત્ર શાલિગ્રામની જ પૂજા કરવાનું નક્કી કર્યું. સવારે પૂજામાં જોયું તો શાલિગ્રામના ટુકડે-ટુકડા થઇ ગયા હતા! તેમને ખૂબ પસ્તાવો થયો. તે દોડીને આચાર્યશ્રીના શરણે આવ્યા. આચાર્યશ્રીએ ભગવાનનું ચરણામૃત લઈને આ ટુકડાઓ પર છાંટ્યું અને સજ્જનને કહ્યું " 'આ બધા ટુકડા ભેગા કરો.' તેમણે આજ્ઞા પાળી. તરત જ શાલિગ્રામ હતા તેવા થઇ ગયા.

ભક્તિના પ્રભાવે એમના જીવનમાં આવા તો અનેક ચમત્કારો થયા હતા. એક વાર ભગવાનને ધરાવવા તેમની પાસે કોઈ પ્રસાદ જ નહોતો. તેથી સોનાની કટોરી ગીરવે મૂકી ભગવાન સમક્ષ ભોગ ધરાવ્યો, પણ પોતે પ્રસાદ પણ ન લીધો. વૈષ્ણવોએ કારણ પૂછ્યું ત્યારે મહાપ્રભુએ કહ્યું કે 'એ કટોરી પૂર્વે ઠાકોરજીને સમર્પિત કરેલી. તેથી તેના ભાગનો પ્રસાદ લેવાથી મહાપાતક થાય...'

તેઓ કહેતા : 'મારા વંશમાં કે મારો કહેવડાવીને જે ભગવદ્દ્રવ્યનો ઉપયોગ પોતાના માટે કરશે તેનો નાશ થઇ જશે !'

આવા નિર્મોહી અને ભક્તિપ્રધાન આચાર્યશ્રી ભક્ત હોવા ઉપરાંત મહાન દાર્શનિક અને પ્રકાંડ પંડિત પણ હતા. તેમણે બ્રહ્મસૂત્ર, ઉપનિષદ, ગીતા અને શ્રીમદ્દ ભાગવત - આ ચાર ગ્રંથોને 'પ્રસ્થાન ચતુષ્ટયી' માની છે. બ્રહ્મસૂત્ર ઉપર તેમણે 'અણુભાષ્ય' રચ્યું. ભાગવતના દશમ સ્કંધ તથા અન્ય સ્કંધો ઉપર 'સુબોધિની ટીકા' લખી પ્રેમલક્ષણા ભક્તિને પ્રાધાન્ય આપ્યું છે. તેમણે સ્થાપેલા મતને 'શુદ્ધાદ્વૈત' [શુદ્ધ-અદ્વૈત - Pure Non-dualism] કહેવામાં આવે છે. તેમના મતે પરબ્રહ્મ એક અને અંતિમ સાકાર તત્વ છે. માયા રહિત શુદ્ધ જીવ તે બ્રહ્મ છે. જગત માયાત્મક છે, છતાં મિથ્યા નથી કારણકે ભગવાન જ ચિદ-અંશ અને આનંદાંશને ઢાંકીને સદ્-અંશપણે જગતરૂપે થાય છે. તેમનો આચારધર્મ એ છે કે પુષ્ટિજીવ ગમે તેવો શુદ્ધ થાય પણ બ્રહ્મનો અંશ જ છે. એથી એ સેવક જ છે. માટે બ્રહ્મ પ્રત્યે દાસભાવ, સખાભાવ, કાંતાભાવ સહજ સિદ્ધ છે.

ભગવાનની કૃપાથી જીવનું 'પોષણ' થાય છે, 'પુષ્ટિ' મળે છે. આમ ઈશ્વરકૃપા એ જ સાચી પુષ્ટિ. તે માટે લૌકિક કે વૈદિક કર્મફળનો ત્યાગ કરવો અનિવાર્ય છે. ભાગવત (2.10.4) માં ભગવાનની કૃપા ને 'પોષણ' કહી છે. તેમાંથી આચાર્યે આ શબ્દ પ્રવર્તાવ્યો હતો. પુષ્ટિ માર્ગીય મંદિરોમાં પ્રભુની આઠ વાર સેવા પૂજા થાય છે. તેમનો મંત્ર છે : શ્રી કૃષ્ણ શરણં મમ. આ સિદ્ધાંતને અનુરૂપ મંત્રનો દાર્શનિક ગ્રંથ છે : 'તત્વદીપ નિબંધ'

વલ્લભાચાર્યના 84 વૈષ્ણવ ભક્તો ઇતિહાસ પ્રસિદ્ધ છે. તેમના આઠ મુખ્ય ભક્તો હતા, જેમાંના ચાર મહાકવિઓ સૂરદાસ, કુંભનદાસ, કૃષ્ણદાસ અને પરમાનંદદાસે ભક્તિમાર્ગનો ખૂબ વિસ્તાર કર્યો હતો. તેમના જીવનના અધિક વર્ષો વ્રજમાં વીત્યા. વલ્લભાચાર્યજીના બે પુત્રો હતા : ગોપીનાથજી અને વિઠ્ઠલનાથજી. શ્રીજી મહારાજે શિક્ષાપત્રીમાં વિઠ્ઠલનાથજીએ કરેલા વ્રત-ઉત્સવના નિર્ણયને અનુસરવાની આજ્ઞા આપી છે.

મહાપ્રભુજીએ જીવનલીલા સંકેલવાનો નિર્ણય કાશીના હનુમાનઘાટ ઉપર કર્યો. પોતાના અંતિમ દિવસો આવી ચૂક્યા છે એનો અણસાર એમને પહેલેથી જ આવી ગયો હતો. તેમણે પત્ની પાસે સંન્યાસ દીક્ષા માટે સંમતિ માંગી, પણ તેમણે ના કહી. એક વાર ઘરમાં આગ લાગી અને પત્નીએ બૂમ પાડી : 'સ્વામી ! ઘરમાંથી બહાર નીકળો !' એ વાક્યને આજ્ઞા માનીને આચાર્યશ્રી નીકળી ગયા અને એક માસ સુધી મૌન ધરી હનુમાનઘાટ ઉપર ભક્તિલીન બન્યા અને અંતિમ દિવસોમાં નારાયણેન્દ્રતીર્થ સ્વામી પાસેથી સંન્યાસ ગ્રહણ કર્યો. આજ્ઞા માંગવા આવેલા પુત્રોને અને શિષ્યોને પગના અંગૂઠાથી રેતીમાં શિક્ષાશ્લોક તરીકે ઓળખાતા સાડા ત્રણ શ્લોકો લખી પ્રભુમાં જોડાવાનો આદેશ આપ્યો. પછી ગંગામાં પ્રવેશ કર્યો અને અચાનક એક જ્યોતિ:શિખા ઉત્પન્ન થઇ જેના અનેક ભક્તોને દર્શન થયા. વલ્લભાચાર્ય સદેહે ભગવદ્દધામમાં લીન થઇ ગયા. તે સમયે તેમની ઉંમર હતી માત્ર 53 વર્ષની. એ દિવસ હતો સને 1532 (સંવત 1589) અષાઢ સુદ બીજનો!

મહાપ્રભુજીની બેઠક તરીકે આજે પણ તેમનાં પ્રાસાદિક તીર્થસ્થાનો પૂજાય છે કારણકે ત્યાં ત્યાં ભાગવત પારાયણો કરી તેમણે ભક્તિની શુદ્ધ રીતિ-નીતિમાં વર્તીને આધ્યાત્મિક માર્ગમાં નવી ચેતના રેડી હતી. વલ્લભાચાર્યના સિદ્ધાંતને પુષ્ટિ આપવા ગિરિધરજી અને બાલકૃષ્ણ ભટ્ટે અનુક્રમે 'શુદ્ધાદ્વૈત માર્તન્ડ' અને 'પ્રમેય રત્નાર્ણવ' જેવા વેદાંત-ગ્રંથો લખ્યા છે. આચાર્યશ્રીના વંશમાં ગોસ્વામી પુરુષોત્તમજીએ આ સંપ્રદાય દ્વારા મધુર ભક્તિ અને વાત્સલ્યભાવની ભક્તિનો બહુ જ પ્રચાર કર્યો હતો.

નોંધ : આચાર્યશ્રીના 500માં પ્રાગટ્ય દિનના સ્મૃતિચિન્હ રૂપે 1977માં ભારત સરકારે એક પોસ્ટલ સ્ટેમ્પ બહાર પાડ્યો હતો.

સમર્પિત માલવાહક માર્ગ - DFC

2021-01-01T11:43:00.016-06:00

લો હાશકારો ખાઓ 2020 તો પત્યું! આ ગયા વર્ષમાં જાણે કોઈ જ સારા આનંદદાયક સમાચાર જ નહોતા નહિ? એટલે આ નવા વર્ષમાં સારા સમાચારથી વર્ષ ચાલુ કરવાના આશયથી આ લેખ લખવાનું નક્કી કર્યું. આ ઉપર મૂકેલ ચિત્ર પહેલાં કદી જોવામાં આવ્યું છે ? બસ આ ચિત્ર જ સારા સમાચાર છે! આવનાર જાન્યુઆરી 18, 2021 ના રોજ આ DFC એટલે કે ડેડીકેટેડ ફ્રેઇટ કોરિડોર (Dedicated Freight Corridor )ના નિર્માણ માટે રચાયેલ અને રેલવે મંત્રાલયને આધીન એવા DFCCIL ને 15 વર્ષ પૂરા થશે. ચાલો જરા માંડીને વાત કરીએ.

સ્વર્ગીય પ્રધાન મંત્રી શ્રી અટલ બિહારી વાજપેયીજીએ નિર્માણ કરેલ સ્વર્ણિમ ચતુર્ભુજ યોજના (Golden Quadrilateral ) કે જે દેશના ચાર મહાનગરોને આંતરરાષ્ટ્રીય ગુણવત્તાના 4 લેનના ઘોરીમાર્ગોથી (Highway) જોડે છે તે યાદ છે? બસ આ DFC પણ કૈક એવું જ છે, ફરક માત્ર એટલો કે હું અને તમે એના ઉપર આપણી 4 પૈડાની ગાડીઓ સડસડાટ દોડાવીના શકીએ. એના ઉપર માત્ર ચાલશે દોઢ કિલોમીટર લાં......બી માલવાહક ગાડીઓ. કોઈ પણ પ્રકારની યાત્રિક ટ્રેનો નહિ, માત્ર માલવાહક ટ્રેનો. કોઈ કહેશે માલવાહક ગાડીઓ તો હાલમાંયે આખા દેશમાં ભારતીય રેલવે દોડાવે જ છે ને એમાં શું નવાઈ ? અરે ભાઈ, ખરી નવાઈ તો એ છે કે આ પરિયોજના હકીકતમાં દેશની કાયાપલટ કરવાની છે અને તે છતાંય ક્યાંય કોઈ રાષ્ટ્રીય સમાચારમાં એનો ઉલ્લેખ નથી. નિમ્નલિખિત આંકડાઓ અને માહિતી તેની તાતી જરૂરિયાત છે એટલું જ નહિ પણ તેના વગર દેશનો વિકાસ રૂંધાઇ જશે થઇ જશે તેની નક્કર સાબિતી છે.

આ ઉપરનો આલેખ જુઓ. છેલ્લા 65 વર્ષોમાં ઔદ્યોગિક ઉત્પાદનોની હેરફેરમાં રેલવેનો હિસ્સો 85% થી ઘટીને 33% થઇ ગયો જયારે ઘોરીમાર્ગોનો હિસ્સો 15%થી વધીને 58% થઇ ગયો. આના લીધે ઘણી બધી સમસ્યાઓ ઉભી થઇ છે જેમ કે

હમેંશા પહેલી સમસ્યા પૈસાની જ હોય. યાત્રી ટ્રેનો એ ભારતીય રેલવે માટે મોટે ભાગે ખોટનો ધંધો છે, અમુક રૂટને બાદ કરતાં ઘણાંય રૂટ દેશમાં આવાગમન અને જોડાણ વધારવા માટે દોડાવવામાં આવતા હોય છે, રેલ તંત્ર માટે ખરી આવક જ માલવાહક ગાડીઓ છે. જેમ જેમ ઔદ્યોગિક ઉત્પાદનોની હેરફેરમાં રેલવેનો હિસ્સો વર્ષે દર વર્ષે ઘટે છે એમ એમનો ચોખ્ખો નફો ઘટે છે.
ઔદ્યોગિક માલનું પરિવહન ધોરીમાર્ગો પર ટ્રકો દ્વારા થતાં ટ્રાફિકની અત્યંત વિકટ સમસ્યાઓ દેશના દરેક શહેરમાં માથાનો દુખાવો બની ચૂકી છે. આપણા ગુજરાતની વાત કરીએ તો જેઓ સુરત-ભરૂચના બ્રિજ પાસે ટ્રાફિકમાં અટવાયા હશે એમને ખ્યાલ આવશે.
હાલમાં આ જે ઔદ્યોગિક માલનું પરિવહન સ્વર્ણિમ ચતુર્ભુજ ધોરીમાર્ગો દ્વારા થાય છે તે દેશના કુલ રોડ માર્ગના માત્ર 0.5% હિસ્સો છે પણ તે 40%થી વધુ રોડ માલ પરિવહનમાં વપરાય છે અને હમેંશા વ્યસ્ત રહે છે જેનાથી ટ્રાફિકની સમસ્યા વકરે છે.
ભારતમાં હજીયે 1970-80ના દાયકાના ટેકનોલોજીની દ્રષ્ટિએ પછાત એવા ડીઝલ ટ્રકો ચાલતાં હોવાથી આ ટ્રકો પ્રદૂષણમાં ખૂબ વધારો કરે છે જેને લીધે સ્વાસ્થ્યની કેટલીયે ગંભીર સમસ્યાઓ સામે આપણે લડી રહ્યા છીએ. દેશની રાજધાની દિલ્હીના હાલ તો એવાં છે કે ત્યાં પ્રદૂષણનું સ્તર પ્રદૂષણ માપવાના વિદેશી મશીનોની મહત્તમ ક્ષમતા કરતાંયે ઉપર છે.
ધોરીમાર્ગો દ્વારા મોકલવામાં આવતાં માલસામાનના લીધે આંતર-રાજ્ય ચેક પોઇન્ટ સ્થાનો ઉપર દિવસો સુધી હજારો ટ્રકોનો ભરાવો, ત્યાં ચાલતો ભ્રષ્ટાચાર અને અન્ય કુરીતિઓ.
ધોરીમાર્ગો ઉપર થતાં 75%થી વધુ જીવલેણ અકસ્માતોમાં ટ્રકો જેવા મોટા વાહનો સંડોવાયેલા હોય છે.
ધોરીમાર્ગો ઉપર થતાં પરિવહનથી ઝડપી તેમજ એકદમ સમયસર માલ નિર્ધારિત સ્થળે પહોંચાડવામાં ઉદ્યોગોને ખૂબ તકલીફનો સામનો કરવો પડે છે. આ મુદ્દો અત્યાધિક અગત્યનો છે. ભારત સરકારના એક અનુમાન અનુસાર દર વર્ષે દેશને આ કારણસર 1% GDPનું નુકસાન થાય છે. હાલનો આપણાં GDP પ્રમાણે તે 2200 કરોડ કરતાં વધુ થયા.
સમર્પિત માલવાહક માર્ગ નેટવર્ક ના હોવાને કારણે યાત્રી ટ્રેનો અને માલવાહક ગાડીઓ હાલમાં એક જ માર્ગ નેટવર્કનો ઉપયોગ કરે છે જેને લીધે આ નેટવર્ક તેની ક્ષમતા કરતાં વધુ વપરાય છે (150%), વધુ ઘસારો પહોંચે છે અને તેમાં જાળવણી, નાના-મોટાં રીપેરીંગ માટે ટ્રેક ઓફલાઈન લેવામાં તકલીફ ઉભી થાય છે અને જો ઑફલાઇન લેવાય તો કેટલીય વાર યાત્રી અને માલવાહક ટ્રેનો ખૂબ જ મોડી પડે છે અને નિર્ધારિત સમયો સાચવી શકતી નથી.

આ તો થઇ મુખ્ય સમસ્યાઓ, એ સિવાયની પણ ઘણી છે પણ એ જવા દઈએ તોય તમને ખ્યાલ તો આવી જ ગયો હશે કે આ DFCની જરૂરિયાત કેટલી બધી છે.

DFCની સમયરેખા :

સમય	વિગત	સરકાર	પ્રધાન મંત્રી શ્રી (જે CCEA અધ્યક્ષ પણ છે )
એપ્રિલ - 2005	2005માં જાપાન-ભારતની શિખર બેઠકમાં આ પરિયોજનાની ચર્ચા બાદ તત્કાલીન રેલ મંત્રી લાલુ પ્રસાદ યાદવે વર્ષ 2005-06નું બજેટ દરમ્યાન પહેલીવાર પરિયોજનાનો જાહેરમાં ઉલ્લેખ કર્યો.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ફેબ્રુઆરી - 2006	RITES રિપોર્ટના આધારે આર્થિક બાબતો અંગેની મંત્રીમંડળ સમિતિ (CCEA - Cabinet Committee on Economic Affairs )એ પરિયોજનાને સૈદ્ધાંતિક મંજૂરી આપી.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ઓક્ટોબર - 2006	SPV( Special Purpose Vehicle )ના રૂપમાં DFCCILનું કંપની તરીકે સરકાર દ્વારા ગઠન	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
નવેમ્બર - 2007	આર્થિક બાબતો અંગેની મંત્રીમંડળ સમિતિ (CCEA - Cabinet Committee on Economic Affairs )એ જમીન સંપાદન અને અન્ય પ્રારંભિક કાર્યોની શરૂઆત માટે સૈદ્ધાંતિક મંજૂરી આપી.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ફેબ્રુઆરી - 2008	આર્થિક બાબતો અંગેની મંત્રીમંડળ સમિતિ (CCEA - Cabinet Committee on Economic Affairs )એ EDFC(Eastern DFC ) અને WDFC(Western DFC) એમ બે પેટા પરિયોજનાઓ અને તેમના માટે રૂ 28,181 કરોડની જોગવાઈ કરી.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
સપ્ટેમ્બર - 2009	કેબિનેટે JICA (Japan International Cooperation Agency) એટલે કે જાપાન આંતરરાષ્ટ્રીય સહકાર સંસ્થાની WDFC માટે ચરણબધ્ધ લોનની શરતોનો સ્વીકાર કર્યો.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
માર્ચ - 2010	JICAની 90 બિલિયન યેન એટલે કે ત્યારના 5,100 કરોડની WDFCના પ્રથમ ચરણની લોન ઉપર હસ્તાક્ષર થયા.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ઓક્ટોબર - 2011	વર્લ્ડ (World) બેંક સાથે અમેરિકન 975 મિલિયન ડોલર્સ એટલે કે ત્યારના 5,850 કરોડની EDFCના પ્રથમ ચરણ (ખુર્જા - ભાઉપુર) માર્ગ માટેની લોન ઉપર હસ્તાક્ષર થયા.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
જાન્યુઆરી - 2013	EDFC (ખુર્જા - ભાઉપુર) માટે સિવિલ, સિસ્ટમ અને ટ્રેકનો રૂ 3267.54 કરોડનો કરાર એનાયત કરવામાં આવ્યો.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
માર્ચ - 2013	JICA જોડે WDFCના બીજા ચરણ માટે 136 બિલિયન યેન એટલે કે ત્યારના 7,750 કરોડ રૂપિયાની લોન ઉપર હસ્તાક્ષર થયા.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
જૂન-2013	WDFCના રેવાડી-પાલનપુર અનુભાગ માટે સિવિલ કોન્ટ્રેક્ટ અપાયો.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ફેબ્રુઆરી - 2014	DFCCIL અને રેલ મંત્રાલય વચ્ચે ભાડામાં રાહત અંગેના કરાર થયા.	UPA/કોંગ્રેસ	મનમોહન સિંહ
ડિસેમ્બર - 2014	વર્લ્ડ (World) બેંક સાથે અમેરિકન 1100 મિલિયન ડોલર્સમાં EDFC-2 માટેની લોન ઉપર હસ્તાક્ષર થયા.	NDA/ભાજપ	નરેન્દ્ર મોદી
જૂન - 2015	વર્લ્ડ (World) બેંક સાથે અમેરિકન 650 મિલિયન ડોલર્સમાં EDFC-3 માટેની લોન ઉપર હસ્તાક્ષર થયા.	NDA/ભાજપ	નરેન્દ્ર મોદી
જૂન - 2015	આર્થિક બાબતો અંગેની મંત્રીમંડળ સમિતિ (CCEA - Cabinet Committee on Economic Affairs )એ 81,459 કરોડનો અંદાજિત ખર્ચ માન્ય કર્યો.	NDA/ભાજપ	નરેન્દ્ર મોદી
ઓક્ટોબર - 2019	EDFC-1 (ખુર્જા - ભદાન)ના 194કિમી માર્ગ ઉપર પ્રારંભિક ચકાસણી માટે ટ્રેનો દોડાવાઈ.	NDA/ભાજપ	નરેન્દ્ર મોદી
ડિસેમ્બર - 2019	WDFC-1 (રેવાડી-મદાર)ના 306 કિમી માર્ગ ઉપર પ્રારંભિક ચકાસણી માટે ટ્રેનો દોડાવાઇ. આ પૈકી રેવાડીથી શરુ થતાં 79 કિમી હરિયાણાના હિસ્સાઓ રેવાડી અને મહેન્દ્રગઢ જિલ્લામાં અને બાકીના 227 કિમી રાજસ્થાનના જયપુર, સીકર, નાગૌર, અલવર જિલ્લામાંથી પસાર થતાં થતાં અજમેર જિલ્લામાં અજમેર નજીક મદારમાં પૂર્ણ થાય છે.	NDA/ભાજપ	નરેન્દ્ર મોદી

આ મેં ઉપરના કોષ્ટકમાં ખાસ પ્રધાનમંત્રીશ્રીની કોલમ કેમ ઉમેરી ખબર છે ? લગાવો તમે તારે, લાગ્યું તો તીર નહીં તો તુક્કો.

આ આપણા મૌનમોહન સિંહને 'બિરદાવવા' માટે. આપણા માનનીય અને લોકલાડીલા શ્રી મોદી સાહેબના શબ્દોમાં જ નીચે વાંચો.

ડેડીકેટેડ ફ્રેઈટ કોરિડોરના અમલીકરણમાં ભૂતકાળમાં થયેલા ભારે વિલંબ અંગે પ્રધાનમંત્રી મોદીએ દુઃખ વ્યક્ત કર્યુ હતું. તેમણે જણાવ્યું હતું કે વર્ષ 2014 સુધીમાં એક કિલોમીટરના પાટા પણ નાખવામાં આવ્યા ન હતા, પણ વર્ષ 2014માં સરકાર રચાઈ તે પછી સતત મોનિટરીંગ અને સહયોગીઓ સાથે બેઠકો કરીને પછીના થોડા મહીનાઓમાં 100 કિલોમીટરનુ કામ પૂરૂ કરવામાં આવ્યુ છે. તેમણે જેની ઉપર ટ્રેન દોડી શકે તેવા ટ્રેક વધારવાને બદલે ટ્રેઈનની સંખ્યા વધારવાની અગાઉની સરકારોની માનસિકતાની ટીકા કરતાં જણાવ્યુ હતું કે રેલવે નેટવર્કના આધુનિકીકરણ ઉપર ખાસ મૂડીરોકાણ કરવામાં આવતુ ન હતું. તેમણે કહ્યું કે અલગ રેલવે બજેટ રજૂ કરવાની પ્રથા રદ કરાતાં અને રેલવે ટ્રેક માટે વધુ મૂડીરોકાણ કરાતાં આ પરિસ્થિતિ બદલાઈ છે. તેમણે કહ્યું કે સરકાર રેલવે નેટવર્કને પહોળુ કરવા બાબતે તથા તેના વીજળીકરણ ઉપર તેમજ માનવ વિહોણા રેલવે ફાટકો બંધ કરવા ઉપર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરી રહી છે.

DFCના પ્રોજેક્ટની વિશેષતાઓ ઊડતી નજરે :

દિલ્હી-મુંબઈ-ચેન્નાઇ-હાવડા(કોલકાતા) આ ચાર મહાનગરોને જોડતું હાલનું ચતુષ્કોણીય સમર્પિત રેલ નેટવર્ક તેના બે વિકર્ણો સહિત કુલ 10,122 કિમી લાબું છે અને તે છતાંય દેશના કુલ રેલ નેટવર્કનું માત્ર 16% નેટવર્ક છે. પણ આ નેટવર્ક ઉપર દેશના 52% યાત્રિકો અને 58% માલનું વહન થાય છે. DFC આ હાલના નેટવર્કને સમાંતર બીજું સમર્પિત માલવાહક માર્ગ નેટવર્ક છે જેના લીધે યાત્રી ટ્રેનોની સંખ્યા અને તેમની સમયબદ્ધતામાં વધારો થશે.
માલવહન ક્ષમતામાં અભૂતપૂર્વ વધારો. હાલની માલવાહક ટ્રેનની મહત્તમ ક્ષમતા 5000 ટનથી વધીને સીધી 13,000 ટન એટલે કે લગભગ ત્રણ ગણી !!

Make in India કાર્યક્રમ હેઠળની સૌથી મોટી પરિયોજના કે જેમાં હજારો કરોડના સ્થાનિક કોન્ટ્રાકટ અપાઈ ચૂક્યા છે, જેમાં ઘણાં એવા છે જેમાં વિદેશી કંપનીઓને 50% સુધીનું ટેક્નોલોજી ઉત્પાદન દેશમાં કોઈ સ્થાનિક કંપની સાથે જોડાણ કરીને કરવા માટે બાધ્ય કરવામાં આવી છે. એમાં સૌથી વધુ નોંધનીય ફ્રેન્ચ આંતરરાષ્ટ્રીય કંપની અલ્સ્ટોમને અપાયેલો કોન્ટ્રાકટ છે. વધુ જાણવા અહીં ક્લિક કરો.
દેશમાં પહેલીવાર રેલ મંત્રાલય દ્વારા પરિયોજનાની સમયબધ્ધ પૂર્ણતા માટે ડ્રોન ટેક્નોલોજી દ્વારા દેખરેખ.
દુનિયાની સૌથી પહેલી ડબલ-સ્ટેક કન્ટેઈનરો માટેની ઇલેક્ટ્રિક ટ્રેન માટેની ટનલ.
દેશમાં પહેલીવાર 6000 ટનની માલવાહક ટ્રેનો 120 કિમી/કલાકની ઝડપથી દોડશે.

WDFC ઊડતી નજરે

દિલ્હી-મુંબઈ ઔદ્યોગિક માર્ગ દેશનો સૌથી વ્યસ્ત માર્ગ હોવાથી સ્વાભાવિક રીતે WDFCએ DFCCILની પ્રાથમિકતા છે. મુંબઈના જવાહરલાલ નહેરુ પોર્ટ ટર્મિનલથી હરિયાણાના દાદરી સુધીના ૧,૫૦૪ કિલોમીટર લંબાઈના તૈયાર થઈ રહેલા વેસ્ટર્ન ડેડિકેટેડ ફ્રેઇટ કોરિડોરમાં પ૬૫ કિલોમીટરનો કોરિડોર યાને કુલ પ્રોજેક્ટના ૩૭.૯ ટકા હિસ્સો ગુજરાતમાંથી પસાર થવાનો છે. આ ગુજરાતના પ્રોજેકટની ચાલતી કામગીરી અંગે તાજેતરમાં યોજાયેલી ઉચ્ચ કક્ષાની સમીક્ષા બેઠકમાં એવી વિગતો બહાર આવી હતી કે, રાજ્યમાં પાલનપુરથી ભિલાડ વચ્ચે સર્જાઈ રહેલા આ નવા રેલવે ફેઇટ કોરિડોર માટે કુલ ૬૦ રેલવે ઓવરબ્રિજ બનાવવાના થાય છે, જે પૈકી અત્યાર સુધી ૭ રેલવે ઓવરબ્રિજ તૈયાર થયા છે અને બાકી બધાં ડિસેમ્બર-૨૦૨૧ સુધીમાં પૂરાં કરવા ડેડલાઇન નક્કી કરાઈ છે. ગુજરાતમાં જે કુલ ૬૦ રેલવે ઓવરબ્રિજ બનશે, તે પૈકી ૨૮ આરઓબી રેલવે તંત્ર દ્વારા એટલે કે ડેડિકેટેડ ફ્રેઇટ કોરિડોર કંપની થકી રૂ. ૧,૧૪૧.૨૫ કરોડના ખર્ચે બનાવાશે, જેમાં કહે છે કે, રૂ. ૩૫૦ કરોડનો ખર્ચ અત્યાર સુધી થયો છે અને ૫ આરઓબી તૈયાર થઈ ચૂક્યા છે, બીજા ૨૩માં હજી કામગીરી વિવિધ પ્રક્રિયામાં છે. જે બીજા ૩૨ આરબી બનવાના છે તે ગુજરાત સરકાર પોતે રૂ. ૧,૬૬૭.૯૮ કરોડના ખર્ચે બનાવી રહી છે, જેમાં અત્યાર સુધી ૨ આરઓબી બન્યાં છે, બાકી ૨૧માં કામગીરી વિવિધ તબક્કે છે, ૬ આરઓબી હજી ટેન્ડર સ્ટેજ ઉપર છે અને અન્ય ૩ આરઓબીની કામગીરી હજી પ્લાનિંગ તથા એસ્ટિમેશન સ્ટેજ ઉપર છે. ગુજરાત સરકારે આ પ્રોજેક્ટમાં અત્યાર સુધી રૂ. ૪૫૦ કરોડ ખર્યા હોવાનું જણાવાઈ રહ્યું છે. આ સમગ્ર પ્રોજેક્ટ પીએમઓ (PMO)ની સીધી દેખરેખ હેઠળ ચાલી રહ્યો છે. જોકે કોવિડ-૧૯ની સ્થિતિમાં આ પ્રોજેક્ટ થોડો વિલંબમાં પડે તેવા સંજોગો છે. 1506 કિમીના મુખ્ય માર્ગ ઉપરાંત નાના જોડાયેલા માર્ગો દ્વારા WDFC મુંબઈના જવાહરલાલ નહેરુ પોર્ટ (બંદર)ને મુન્દ્રા, પીપાવાવ, કંડલા, દ્વારકા અને હજીરા બંદરો સાથે જોડી દેશે કે જે દેશમાંથી ઔદ્યોગિક માલસામાનની આયાત-નિકાસ માટે ખૂબ જ જરૂરી છે.

EDFC ઊડતી નજરે

હાલમાં જ મોદી સાહેબે જેનું ઉદ્દઘાટન કર્યું તે ન્યુ ભાઉપુર - ન્યુ ખુર્જા વિભાગ 1875 કિમી લાંબા EDFC માર્ગનો હિસ્સો છે. આ માર્ગ પંજાબના લુધિયાણાથી લઈને પશ્ચિમ બંગાળના દાણકુની સુધી વિસ્તરેલો છે જેનું સંચાલન પ્રયાગરાજ સ્થિત અત્યાધુનિક નિયંત્રણ કક્ષમાંથી થશે. આ નીચે મૂકેલો તેનો ફોટો કોઈ હોલીવુડના Sci -fi ચલચિત્ર જેવું લાગે છે. આ માર્ગના કાર્યાન્વિત થવાથી દિલ્હી-કાનપુર મુખ્ય માર્ગ ઉપર ભારણ ઘટશે અને તેના લીધે યાત્રિકોને પડતી હાલાકીમાં ઘટાડો થશે અને માલવાહક ગાડીઓની સરેરાશ ઝડપ 25 કિમી/કલાકથી વધીને 75 કિમી/કલાક થતાં તેમાં ત્રણગણો વધારો થશે. EDFCના માર્ગમાં કોલસાની ખાણો, કોલસા આધારિત વીજ ઉત્પાદન પાવર સ્ટેશનો અને ઉદ્યોગ આધારિત ઘણાં નાના-મોટા શહેરોને આવરી લેવામાં આવ્યા છે. આ માર્ગથી કાનપુર દેહાત જિલ્લામાં આવેલ પુખરાયાંમાં એલ્યુમિનિયમ ઉદ્યોગ,ઓરૈયા જિલ્લામાં ડેરી ઉદ્યોગ, ઇટાવા જિલ્લામાં ટેક્સ્ટાઇલ/કાપડ ઉદ્યોગ, ફિરોઝાબાદ જિલ્લામાં કાચ અને કાચની પેદાશોનો ઉદ્યોગ, બુલંદશહેર જિલ્લાના ખુર્જામાં કુંભાર ઉદ્યોગ, હાથરસ જિલ્લામાં હિંગ ઉત્પાદન ઉદ્યોગ અને અલીગઢ જિલ્લામાં વિવિધ હાર્ડવેર ઉદ્યોગને વેગ મળશે.

જતાં જતાં DFCCILનો માહિતીસભર વિડીયો જોતાં જાઓ......જોયા પછી મોદી સાહેબને ટ્વિટ કરીને આભાર વ્યક્ત કરજો....મોદી હૈ તો મુમકીન હૈ એ માત્ર ઉક્તિ નથી, દેશના વિકાસની હરણફાળનો મહામંત્ર છે.

ગીતા જયંતિ

2020-12-26T12:39:00.020-06:00

આપણે ત્યાં એટલે કે ખાસ કરીને ગુજરાતમાં આમ ધાર્મિકતા ઘણી પણ ધર્મ વિષે લખાય ઓછું. એમ કહોને કે આપણે થિયરી કરતાં પ્રેક્ટિકલમાં વધુ માનનારી પ્રજા. હમણાં મૂળ કર્ણાટકના એવા એક મિત્ર ઘરે આવેલા તો કહેતાં કે આપણાં ભારત દેશની હવામાં જ ધર્મની સુગંધ પ્રસરેલી છે. ત્યારે મને વિચાર આવ્યો કે આપણે NRI લોકોના બાળકોને તો એ હવાનો, એ વાતાવરણનો કે પછી આ ધાર્મિક પ્રેક્ટિકલના લાભ નથી મળ્યા કે મળશે તો આપણાં છોકરાં ધર્મના મૂળિયાં પકડી રાખે એના માટે શું કરવું ? જોજો હોં મેં મૂળિયાં કીધું છે ડાળીઓ નહિ. આ તહેવારો ને ઉજવણી આ બધું ડાળીઓ છે, જે અન્ય ધર્મોમાં પણ છે. ફરક અગત્યનો છે. જો તમે વિદેશમાં પોતાના બાળકોનો ઉછેર કરી રહ્યા હશો તો તમને ખ્યાલ જ હશે કે અહીં બાળપણથી વાંચન ઉપર કેટલું જોર આપવામાં આવે છે અને તે બાળકોના મગજમાં ઠસી જાય છે અને તેમના વ્યવહારમાં પણ દેખાય છે. એટલે જો હું અને તમે આપણાં બાળકોની હિંદુ ધાર્મિકતા અખંડ રહે તાના માટે પ્રયત્નશીલ રહેવા માંગતા હોઈએ તો સૌથી અસરકારક અને સચોટ ઉપાય એ છે કે એમને આપણું ધાર્મિક સાહિત્ય સરળ અને રસ પડે એમ પીરસો. હવે તમને મેં પહેલી લીટીમાં કરેલી "લખાય ઓછું" એ ટિપ્પણીનો મર્મ સમજાઈ જશે.

તો ચાલો આજે આપણે શ્રીમદ ભગવદ્ ગીતાજી વિશે વાત કરશું. જો તમારા બાળકને ગુજરાતી વાંચતા ના આવડતું હોય તો આ લેખ તમે વાંચી સંભળાવો અને સમજાવો. [અને શક્ય હોય તો નજીકના BAPS મંદિરમાં એને ગુજરાતી શીખવા રવિવારે ચાલતી નિઃશુલ્ક શાળામાં ભરતી કરો ! ]

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતામાં કહ્યું છે કે, મહિનામાં ‘માગશર’ મહિનો હું છું. આ વર્ષે એટલે કે 2020માં 25મી ડિસેમ્બરે માગશર સુદ એકાદશી એટલે કે મોક્ષદા એકાદશી છે. માન્યતા એવી છે કે આ એકાદશીનું વ્રત રાખવાથી મનુષ્યના મૃત પૂર્વજો માટે સ્વર્ગનાં દરવાજા ખુલે છે. મણિનગર સ્વામિનારાયણ મંદિરના સાધુ પ્રેમવત્સલદાસજી જણાવે છે કે, માગશર સુદ અગિયારસનો ઉપવાસ કરવાથી વાજપેય યજ્ઞનું ફળ મળે છે. એકાદશીના દિવસે નકોરડો ઉપવાસ કરવામાં આવે અને તેનું ફળ નર્કમાં ગયેલી વ્યક્તિને અર્પણ કરવામાં આવે તો તેનો મોક્ષ થાય છે. એકાદશીનું વિશેષ મહાત્મ્ય બ્રહ્માંડપુરાણમાં વર્ણવવામાં આવ્યું છે. મોક્ષદા એકાદશીના દિવસે દ્વાપર યુગમાં કળિયુગની શરૂઆતના 30 વર્ષ પહેલાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે અર્જુનને કુરુક્ષેત્રનાં મેદાનમાં શ્રીમદ ભગવદ્ ગીતાનો ઉપદેશ આપ્યો હતો આથી આ દિવસને ગીતા જયંતી તરીકે ઉજવવામાં આવે છે. શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા એ દ્વાપર યુગમાં રચાયેલ પ્રાચીન અને પવિત્ર ગ્રંથ છે. ગીતા હિંદુ ધર્મનો ગ્રંથ ગણાતો હોવા છતાં ફક્ત હિંદુઓ પૂરતો સીમિત ન રહેતાંં નાત-જાતના સીમાડાને પાર સમગ્ર માનવસમાજ માટેનો ગ્રંથ છે. ભારતના બે આદિગ્રંથો પૈકીનું મહાભારત મહર્ષિ વેદવ્યાસે રચેલું છે. મહાભારત પાંડવો અને કૌરવો વચ્ચે ચાલતા સંઘર્ષ અને અંતે યુદ્ધની કથા છે. મહાભારતના યુદ્ધના પ્રથમ દિવસે પાંડવ અર્જુન પોતાના મિત્ર, માર્ગદર્શક, અને સારથી બનેલા શ્રી કૃષ્ણને રથને બન્ને સેના વચ્ચે લેવાનું કહે છે. બન્ને સેનાનું વિહંગાવલોકન કરતી વખતે અર્જુનને લાખો લોકોના મૃત્યુનો ખ્યાલ આવે છે. યુદ્ધના પરિણામોથી તે ભયભીત થઈ, યુદ્ધ ન કરવાના વિચારો કરવા લાગે છે. તેના હાથમાંથી ધનુષ્ય પડી જાય છે અને તે રથમાં બેસી પડે છે અને કોઈ માર્ગ ન સૂઝતાં કૃષ્ણને માર્ગદર્શન માટે પૂછે છે. ગીતા જ્ઞાન દરમિયાન એક વાર ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ અર્જુનને પોતાના વિશ્વરૂપ દર્શન કરાવે છે. અર્જુન અને કૃષ્ણના સંવાદો મહાભારતના ભીષ્મ પર્વમાં છે. ભીષ્મ પર્વમાં 25થી 42 સુધીના 18 અધ્યાય શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા તરીકે પ્રચલિત છે.

મૂળ ભગવદ્ ગીતા સ્વાભાવિક રીતે સંસ્કૃતમાં રચાયેલી છે. જેમાં કુલ 18 અધ્યાય અને 700 શ્લોકો છે. થોડા શ્લોકોના અપવાદ સિવાય ગીતાના તમામ શ્લોકો અનુષ્ટુપ છંદમાં છે. ગીતાના અધ્યાયોનાં નામ મહાભારતમાં આપ્યા નથી પરંતુ પાછળથી લગભગ શંકરાચાર્યએ અધ્યાયોને નામ આપ્યા છે એમ કહેવાય છે. અમુક ભાષ્યકારોએ ગીતાને ત્રણ ભાગમાં વહેંચી છે, જેમાં પહેલાં છ અધ્યાય કર્મયોગ, વચલા છ અધ્યાય ભક્તિયોગ અને છેલ્લા છ અધ્યાય જ્ઞાનયોગના. આપણી હિંદુ સંસ્કૃતિમાં ભગવાન વિષ્ણુના દરેક અવતારોની જયંતિ ઊજવાય છે. પણ શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા દુનિયાનો એક માત્ર ધાર્મિક ગ્રંથ એવો છે કે જેની જયંતિ ઊજવાય છે. કહેવાનો આશય એ છે કે માત્ર આપણે હિંદુઓ જ સચોટ તારીખ સાથે આપણા અમૂલ્ય ગ્રંથની ઐતિહાસિકતાની સાબિતી આપી શકીએ છીએ. દુનિયામાં બીજો કોઈ ધર્મ પોતાના પવિત્ર ગ્રંથના લેખક કે ઉચ્ચારક વિશે આ વાત કહેતો નથી.

ગીતામાં અર્જુન માનવનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે અને માનવ તરફથી ભગવાન કૃષ્ણને જીવનને લગતા વિવિધ પ્રશ્નો કરે છે. અર્જુનની દ્વિધાને દૂર કરવા પૂર્ણ પુરુષોત્તમ ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ સવિસ્તાર તેને વિસ્તારપૂર્વક સમજૂતી આપે છે. ગીતામાં જીવનનું ગૂઢ જ્ઞાન ધીરે-ધીરે અર્જુનના તમામ સંશયોનું નિવારણ આવે છે અને અર્જુન યુદ્ધ માટે સજ્જ થાય છે. આથી જ કહેવાય છે કે સાચી અને પૂર્ણ શ્રદ્ધા હોય તો મનુષ્ય પોતાના તમામ પ્રશ્નોનો હલ ગીતામાંથી મેળવી શકે છે. મહાત્મા ગાંધીજી એવું કહેતા હતાં કે તેઓ શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતાજીનું અધ્યયન કરતા તો તેમને હિંમત મળતી હતી. સ્વામી વિવેકાનંદ યાત્રા કરવા નીકળ્યાં ત્યારે ગીતા સાથે રાખી હતી. ચંદ્રશેખર આઝાદ જયારે માથે કફન બાંધીને દેશને બ્રિટિશરોની ગુલામીમાંથી મુકત કરાવવા ક્રાંતિકારી બનેલા ત્યારે હાથમાં પિસ્તોલ અને જોડે ગીતાજી રાખતા અને કહેતાં તેમાંથી જ તેમને લડવા માટે પ્રેરણા મળે છે.

ગીતા અજ્ઞાન, દુખ, મોહ, ક્રોધ, કામ અને લોભ જેવા સંસારિક અવરોધોમાંથી મુકિતનો માર્ગ બતાવે છે. તેના અભ્યાસ, શ્રવણ, ચિંતન દ્વારા જીવનમાં શ્રેષ્ઠતાની ભાવના આવે છે.

ગીતાજીમાં અધ્યાયો અને શ્લોકોના વક્તાઓ અંગેનું વિસ્તૃત કોષ્ટક :

અધ્યાય ક્રમાંક	અધ્યાયનું નામ	અધ્યાયનો પ્રકાર	શ્રી કૃષ્ણ ઉવાચઃ	અર્જુન ઉવાચઃ	સંજય ઉવાચઃ	ધૃતરાષ્ટ્ર ઉવાચઃ	અધ્યાય દીઠ કુલ શ્લોકો	સંચિત સરવાળો
1	અર્જુનવિષાદ યોગ	કર્મયોગ	0	21	25	1	47	47
2	સાંખ્ય યોગ	કર્મયોગ	63	6	3	0	72	119
3	કર્મ યોગ	કર્મયોગ	40	3	0	0	43	162
4	જ્ઞાનકર્મસંન્યાસ યોગ	કર્મયોગ	41	1	0	0	42	204
5	કર્મસંન્યાસ યોગ	કર્મયોગ	28	1	0	0	29	233
6	આત્મસંયમ યોગ	કર્મયોગ	42	5	0	0	47	280
7	જ્ઞાનવિજ્ઞાન યોગ	ભક્તિયોગ	30	0	0	0	30	310
8	અક્ષરબ્રહ્મ યોગ	ભક્તિયોગ	26	2	0	0	28	338
9	રાજવિધ્યારાજગુહ્ય યોગ	ભક્તિયોગ	34	0	0	0	34	372
10	વિભૂતિ યોગ	ભક્તિયોગ	35	7	0	0	42	414
11	વિશ્વરૂપદર્શન યોગ	ભક્તિયોગ	14	33	8	0	55	469
12	ભક્તિ યોગ	ભક્તિયોગ	19	1	0	0	20	489
13	ક્ષેત્રક્ષેત્રજ્ઞ યોગ	જ્ઞાનયોગ	34	0	0	0	34	523
14	ગુણત્રયવિભાગ યોગ	જ્ઞાનયોગ	26	1	0	0	27	550
15	પુરુષોત્તમ યોગ	જ્ઞાનયોગ	20	0	0	0	20	570
16	દેવાસુરસંપદ્વિભાગ યોગ	જ્ઞાનયોગ	24	0	0	0	24	594
17	શ્રદ્ધાત્રયવિભાગ યોગ	જ્ઞાનયોગ	27	1	0	0	28	622
18	મોક્ષસંન્યાસ યોગ	જ્ઞાનયોગ	71	2	5	0	78	700
સરવાળો			574	84	41	1	700

ગીતાજી વિશે અમુક રોચક વાતો:

શું શ્રી કૃષ્ણના શ્રી મુખેથી ભગવદ ગીતાજી માત્ર અર્જુને સાંભળી?!

ના, અર્જુનની સાથે સાથે હનુમાનજી કે જે અર્જુનના રથ ઉપર ધર્મ ધજા ધારણ કરીને બેઠેલા હતા તેમણે, વેદ વ્યાસ પાસેથી દિવ્ય દ્રષ્ટિ પામેલા હોવાથી જોજનો દૂર હોવા છતાં 'લાઈવ' જોઈને ધૃતરાષ્ટ્રને કોમેન્ટેરી આપીને ક્ષણેક્ષણનો અહેવાલ આપી રહેલા સંજયે તેમ જ ભીમના પૌત્ર (હા પૌત્ર!) બર્બરીકે પણ શ્રીમદ ભગવદ ગીતાજીનું શ્રવણપાન કર્યું.

શું શ્રી કૃષ્ણે ભગવદ ગીતાજી અન્ય કોઈને પણ સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો હતો !?

હા, પ્રભુ શ્રી કૃષ્ણે દુર્યોધનને પણ ગીતોપદેશ આપવા એક પ્રયત્ન કર્યો હતો પણ મને શું સાચું અને શું ખોટું એ ખબર જ છે એવા ઘમંડમાં રાચનાર દુર્યોધને ગીતા સાંભળવાનો અસ્વીકાર કર્યો હતો. ખરો મૂઢ!

18 અંકનું મહત્વ

કુરુક્ષેત્રનું યુદ્ધ 18 દિવસ ચાલ્યું હતું.
ભગવદ ગીતાજીમાં અધ્યાય 18 છે.
પાંડવ પક્ષે 7 અને કૌરવ પક્ષે 11 એમ કુલ 18 અક્ષૌહિણી સેનાએ યુદ્ધમાં લડી હતી.
એક અક્ષૌહિણી સેનામાં

21870 રથ સવાર યોદ્ધા - 2+1+8+7+0 = 18
65610 ઘોડેસ્વાર યોદ્ધા - 6+5+6+1+0 = 18
109350 પાયદળ યોદ્ધા - 1+0+9+3+5+0 = 18

આપણું શરીર પણ 18 વસ્તુઓના એકત્રીકરણથી બનેલું છે.

5 જ્ઞાનેંદ્રિય - આંખ, નાક, કાન, જીભ અને ત્વચા/ચામડી
5 કર્મેન્દ્રિય - મોં, હાથ, પગ, ગુપ્તાંગ અને મળદ્વાર
4 ચેતના કેન્દ્રો - મન, બુદ્ધિ, ચિત્ત અને અહંકાર
3 ગુણો - સત્વ, રજસ અને તામસ
1 જીવ કે આત્મા

અમુક વિશ્વપ્રસિદ્ધ અમેરિકન વ્યકતિઓ કે જેઓ ગીતાજીનું અધ્યયન કરતા હતા કે કરે છે.

વૈજ્ઞાનિક આલબર્ટ આઈનસ્ટાઈન
તત્વચિંતક હેન્રી ડેવિડ થરો
ભૌતિકશાસ્ત્રી રોબર્ટ ઓપનહાઈમર (અણુ બોમ્બના સર્જક)
કવિ ટી. એસ. ઈલીઓટ
અવકાશયાત્રી સુનિતા વિલિયમ્સ
અભિનેત્રી જુલિયા રોબર્ટ્સ
અભિનેતા વિલ સ્મિથ
સંગીતકાર ફિલિપ ગ્લાસ
આઈરીશ સુધારક એની બેસેન્ટ (કે જેમણે ભારતની સ્વતંત્રતાની ચળવળને ટેકો આપ્યો હતો )
લેખક અને ચિંતક રાલ્ફ વાલ્ડો એમરસન

અનુષ્ટુપ છંદ : મોટા ભાગના ગીતાજીના શ્લોકની શૈલી

દુનિયામાં ભાષા-વિજ્ઞાનમાં સર્વોચ્ચ એવા સંસ્કૃતમાં આ છંદની ખાસિયત એ છે કે તેમાં દરેક શ્લોક ચોક્કસ 32 જ અક્ષરોમાં લખાયેલો હોય.
8-8 અક્ષરોથી રચાયેલા 4 પદથી એક શ્લોક બને છે. અડધા અક્ષરો ગણતરીમાં લેવાતા નથી.
સંસ્કૃતમાં અક્ષરોનું ह्रस्व, दीर्घ, लघु અને गुरू એમ ચાર ભાગોમાં વિભાજન કરવામાં આવે છે.
ह्रस्व = अ , इ, उ, ऋ
दीर्घ = आ, ई, ऊ, ऋृ, ए, ऐ, ओ, औ
દરેક પદમાં પાંચમો અક્ષર લઘુ જ હોય.
દરેક પદમાં છઠ્ઠો અક્ષર ગુરુ જ હોય.
બીજા અને ચોથા પદમાં સાતમો અક્ષર ह्रस्व જ હોય.
પહેલાં અને ત્રીજા પદમાં સાતમો અક્ષર दीर्घ અથવા गुरू જ હોય.

श्लोके षष्ठं गुरु ज्ञेयं सर्वत्र लघु पञ्चमम्।
द्विचतुष्पादयोर्ह्रस्वं सप्तमं दीर्घमन्ययोः॥

अहम् बीजप्रदः पिता

દુનિયામાં અન્ય કોઈ પણ ધર્મના પવિત્ર ગ્રંથમાં ક્યાંય જે-તે ધર્મના ભગવાને જેમ ગીતામાં ભગવાન શ્રી કૃષ્ણે સીધા અને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં પોતે સર્વ જડ-ચેતનનું મૂળ હોવાનું વર્ણવ્યું છે તેવું વર્ણન મળતું નથી.

मामेकं शरणं व्रजः

દુનિયામાં અન્ય કોઈ પણ ધર્મના પવિત્ર ગ્રંથમાં ક્યાંય જે-તે ધર્મના ભગવાને જેમ ગીતામાં ભગવાન શ્રી કૃષ્ણે સીધા અને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં સર્વ મનુષ્યોને તેમની શરણમાં આવવા કહ્યું છે તેવું વર્ણન મળતું નથી. 18માં અધ્યાયનો 66મોં શ્લોક જેનું આ પોસ્ટની શરૂઆતમાં ચિત્ર મૂકેલ છે.

દુનિયાની 175થી વધુ ભાષાઓમાં શ્રીમદ ભગવદ ગીતાજીનું ભાષાંતરણ થયેલું છે અને નાની નાની કેટલીય પ્રાંતીય ભાષાઓમાં અનુવાદ નિરંતર ચાલુ જ છે.

આવું સ્પષ્ટ, લયબદ્ધ , ભાષા-વિજ્ઞાનની દ્રષ્ટિએ સચોટ સાહિત્ય દુનિયાની કોઈ પણ ભાષામાં કોઈ કાળખંડમાં નહિ મળે.

વિવિધ ભાષામાં ભાષાંતરો અને વિવેચનો.

શાંકરભાષ્ય શંકરાચાર્ય સંસ્કૃતભાષા
૧૩મી સદીમાં સંત જ્ઞાનેશ્વરે મરાઠીમાં બધાને સમજાય તેવી ભાષામાં જ્ઞાનેશ્વરી ગીતા લખી.
લોકમાન્ય તિલકે ગીતારહસ્ય લખ્યું.
મહાત્મા ગાંધીએ અનાસક્તિયોગ – ગીતાનો ગુજરાતીમાં અનુવાદ લખ્યો.
સ્વામી વિવેકાનંદે ભક્તિયોગ, જ્ઞાનયોગ અને રાજયોગ પર પ્રવચન આપેલા છે. રાજયોગમાં પતંજલિ યોગસૂત્ર પરના પ્રવચનો છે.
૧૮મી સદીમાં વોરન હેસ્ટીંગ્સે ચાર્લ્સ વિલ્કિન્સ પાસે ભગવદ્ ગીતાનો અનુવાદ અંગ્રેજીમાં કરાવ્યો અને ૧૭૮૫માં પ્રકાશિત કર્યો. આ અનુવાદ અંગ્રેજીમાં પ્રથમ ગણાય છે.
ઍડવીન આર્નોલ્ડે પણ ગીતાનો અનુવાદ અંગ્રેજીમાં કર્યો તેનુ નામ છે – ધ સોંગ સેલેશીયલ
સ્કલેગેલે ગીતાનો લેટીનમાં અનુવાદ ૧૮૨૩માં કર્યો.
વૉન હમબોલ્ટે ગીતાનો જર્મનમાં અનુવાદ ૧૮૨૬માં કર્યો.
લેસેન્સે ગીતાનો અનુવાદ ફ્રેન્ચમાં ૧૮૪૬માં કર્યો.
ગાલાનોસે ગીતાનો અનુવાદ ગ્રીકમાં ૧૮૪૮માં કર્યો.
સરળ ગીતા – શ્રી યોગેશ્વરજી દ્વારા ભગવદ્ ગીતાનો ગુજરાતી પદ્યાનુવાદ.
સાધક સંજીવની – શ્રી રામસુખદાસજી દ્વારા ભગવદ્ ગીતા ટીકા
હિન્દી પદ્યાનુવાદ – શ્રી મુક્તાનંદ સ્વામી ભગવદ ગીતા ભાષા ટીકા

यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः।

तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥

અર્થાત, હે રાજન! જ્યાં યોગેશ્વર ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ છે અને જ્યાં ગાંડીવધારી અર્જુન છે, ત્યાં શ્રી, વિજય, વિભૂતિ અને અચળ નીતિ છે, એવો મારો મત છે. (અધ્યાય-18, અંતિમ શ્લોક-78)

ગીતાના અઢારમાં અધ્યાયના અંતે ભગવાન કહે છે કે – સાચો માર્ગ શું છે તે મેં તને જણાવ્યું, હવે તારે જે પ્રમાણે વર્તવું હોય તે મુજબ કર. આમ ગીતા કોઇ સામાન્ય ધર્મ ગ્રંથની જેમ કશું કરવા માટે આગ્રહ કરતી નથી પરંતુ સાચો માર્ગ બતાવી માનવને બુદ્ધિસ્વાતંત્ર્ય આપે છે.

ગર્વ સે કહો હમ હિન્દૂ હૈ તો બહુ સાંભળ્યું હશે પણ કઈ વાતનો ગર્વ કરવો તેની જાણકારી ઓછાને હોય છે. આપણે હિન્દુઓએ કંઈ કેટલીયે શોધખોળો કરી છે, અંકોથી માંડીને, ખગોળશાસ્ત્રથી લઈને યોગ સુધી માનવજાતને કેટલુંય બધું કોઈ પણ અપેક્ષા વગર આપ્યું છે પણ આપણા ગર્વની શરૂઆત, મધ્ય અને અંત બધું જ ભગવદ ગીતાજી છે.

પ્રેમ સે બોલો જય શ્રી કૃષ્ણ

Hindu_Lives_Matter

2020-11-07T23:46:00.018-06:00

After a long while reverting to write a post in English instead of Gujarati. Mostly because my home state Gujarat is thankfully & largely free of the unspeakable atrocities committed against Hindus that have become such a daily affair in many other states. So this post definitely requires pan-India readers and hence English.

It took a mental struggle for weeks before deciding to write about this topic. I was hesitant to write because I kept asking myself what will the article achieve? Will it help get justice or peace to the numerous families that have suffered ? Will it actually swing anyone in the power circles into action and build pressure on the relevant state police officials/departments to act swiftly in ANY of the cases? What then would this post achieve other than shocking and shaking the people with the factual content that Indian TV channels/media does not showcase? If anything it will further alienate some friends and relatives for writing on such 'communal'/sensitive subject which would be a personal loss.

So why?

As an NRI, who is physically unable to be on the ground in India and do any meaningful activism such as meeting relevant local state government officials, other activists and seeking answers/justice, what is the next best thing I can do? For now, sharing these facts with all is the best option within my ability. So here it goes.

One black man (George Floyd) is killed at the hands of a racist white officer and entire United States erupts into #BlackLivesMatters protests, many of them violent damaging public properties.

One French man (Samuel Paty) is beheaded in the suburb of Paris by a jihadi Islamist and entire Paris erupts into #JeSuisSamuel protests sending out clear message that France will stand up to protect it's values.

Thousands rally in Paris in protest at murder of teacher Samuel Paty by refugee Islamist terrorist, 18, who FILMED moment he beheaded him https://t.co/sp4WTDxUXQ
— Daily Mail Online (@MailOnline) October 19, 2020

Now compare that to India. There are two major differences. 1) There is not just ONE case in point but literally hundreds of cases where Hindus have died almost with a weekly cadence at the hands of either jihadis or state officials. This is nothing short of state sponsored terrorism that we Indians keep accusing Pakistanis of. 2) There is NOT one protest in sight.

I know my friends on the other end of the ideological spectrum will demand evidence for my claim above regarding weekly deaths. And as always, I have done my homework and have come prepared. Here is a list. Actually the list is so long yet so incomplete, I doubt if most of my friends will have the courage to finish reading this post. Many of the cases listed below involves heinous murders of Hindu saints and yet by and large pin-drop silence from Hindu Samaj. Can you imagine other communities counter-reaction if their religious leaders were even touched, let alone hurt or killed.

1) Gopal : A Gau Rakshak from Haryana.

35 yrs old GauRakshak: Gopal, father of 2 girls has been gun shot in Haryana for raising voice against Cow's smuggling n slaughter.

Who'll now speak up for lynching of GauRakshaks like Gopal❔#PersecutionOfHindus pic.twitter.com/WVwyUMmGYB
— RamSahayPal (@sahay_pal) August 4, 2019

2) Veeru, Sunita and Akash from New Delhi.

This one is a very ironic one. In a nation where one 'chaaywala' was chosen for the highest post in the nation, this other chaayvala named Veeru and his family did not even get mention in news. His entire family was mercilessly butchered by a jihadi neighbour after a petty quarrel.

3) Babulal Vaishnav : A temple priest from Jaipur.

4) Ankit Saksena from New Delhi.

This is a very interesting one for our desi English media observers. This is probably for the first time that NDTV had explicitly mentioned the religions of the victim and criminals. Despite strong aversion for NDTV for their biased reporting, I give them due credit for courage to mention the facts in this report.

3 arrested after Hindu man killed by Muslim girlfriend's family in Delhi https://t.co/ropXTCGZgp pic.twitter.com/eaMAHcN6rS
— NDTV (@ndtv) February 3, 2018

5) Chandan Gupta of Kasganj

Chandan Gupta, the 16-year-old Hindu boy who was shot at and murdered, by one Salim, following a Tiranga yatra by the ABVP, where people from particular community pelted stones which led to clashes in Uttar Pradesh's Kasganj in 2018https://t.co/1kYOTkQ0IT
— OpIndia.com (@OpIndia_com) January 31, 2020

Remembering ..
When last year this day , a mother & a father lost their son Chandan Gupta for being a Hindu Patriot..
Liberals, Media, Politicians will never remember him for he is no Akhlaq or Pehlu Khan..
But we, the Hindu Patriots can 😊#RepublicDay2019 #Kasganj pic.twitter.com/zKndpbBZBe
— Ritu (सत्यसाधक) #EqualRightsForHindus (@RituRathaur) January 26, 2019

In the last one week Salim shot dead Chandan in Kasganj, Wasim killed Santosh in Bangalore, Ankit and Manjunath were beheaded in Delhi and Bangalore by their Muslim girlfriend’s family and tenants respectively. No outrage by #NotInMyName gang, no hate tracker? India is watching..
— Amit Malviya (@amitmalviya) February 3, 2018
6) Palghar Sadhus Mob Lynching : Maharaj Kalpavrukshagiri (70 years old) and Sushilgiri Maharaj (35 years old) and their driver Nilesh Telgade murders.

This particular incidence shook me to the core. Following news over the years, I have emotionally hardened and seen much worst and don't get perturbed easily. As mentioned in #3 and even in cases below, this was NOT the first time Hindu saints were killed. But this was definitely the first time [at least for me] where there is video evidence that Hindu sadhus were killed in the presence of not one, not two but entire team of policemen. And as evident in the video below [and other videos available on the internet ] Police ACTUALLY handed over the helpless men to the frenzied mob and watched as if a rave party is going on and drunken men are dancing innocently. This only cements my firm belief that India is a banana republic and justice for ordinary citizens is a pipe-dream.

7) Ankit Sharma : IB Officer killed in New Delhi by Muslim Mob.

The details of this case are so gruesome, I thought a 100 times if I should add this case in my list or not. But on the other hand this man as part of IB served our nation and his supreme sacrifice cannot be kept under the wraps because of the barbaric-ness involved in his case. You are cautioned.

Each time he was stabbed, they poured acid over the wound it left. After piercing his eardrums, they poured acid inside it. After gouging his eyes out, they poured acid on the hollow spot. No I'm not talking about Capt Sourabh Kalia. This happened with Ankit Sharma in Delhi. pic.twitter.com/48o9aG6vZq
— Rakesh Krishnan Thiyya (@ByRakeshSimha) March 1, 2020

8) Gopal Pal : West Bengal

Gopal, his son, his wife AND unborn child's only crime was that they subscribed to a nationalist ideology promoted by Sangh Parivar in jihadi headquarters of India AKA West Bengal. Thanks to undocumented thousands of Bangladeshi infiltrators from across the border, West Bengal is the MOST dangerous state for Hindus to go about their daily lives.

RSS worker Bondhu Gopal Pal, his pregnant wife, and their 8-year-old son hacked to death in Bengal’s #Murshidabad.
Mark my words: Blood of the innocent will hasten what has started in #Bengal.
And share this, because those who should be sharing it, getting sick over it, won’t. pic.twitter.com/siTZdbBXug
— Abhijit Majumder (@abhijitmajumder) October 10, 2019

Warning : What you are about to see in below video is beyond horrific. DO NOT play the video if you cannot watch blood soaked dead bodies. Forgive me for sharing such content but Hindus across the world need to know how we are treated in India and particularly in West Bengal. This is the return of Mughal era barbarism that is vehemently suppressed by India's coward, pussy-heart media honchos.

9) Anurag Poddar - Munger, Bihar.

Millenials and previous generations would vividly remember the horror of Jaliawalan Bagh massacre in 1919 where at least 1500 innocent civilians were gunned down at the order of General Dyer. This casualty count was reported by nationalist Swami Shradhdhanand ji to Gandhi ji. Understandably British in their official records played down the casualties and reported only about 200. In this particular incident in Bihar during recently passed Navaratra, thankfully the casualty count was small, however it was nevertheless Deja Vu of 1919's tragedy. The only difference was that the person ordering to open fire was a public servant from 2016 IPS batch Ms. Lipi Singh. She has full political patronage from the state government headed by Nitish Kumar and was given clean chit after the incident.

The nation won’t forgive you, Bihar police. #AnuragPoddar pic.twitter.com/FVwa31sNA0
— Sonam Mahajan (@AsYouNotWish) October 28, 2020

The video of Anurag's death is so repulsive that I have decided not to post here.

10) Rahul Rajput : Textbook case by piece-fool community leading by example that we accept your Hindu daughters in our homes but if your sons want our daughters, we take away their life.

11) Nikita Tomar : Shot dead by Muslim loafer for refusing his love proposal and his demand convert to Islam to marry her.

I precisely know what my genuinely secular friends think when they read such summary. Oh, this is just biased Hindu narrative built by RSS/Sangh Parivar and their affiliates. Well these people need to OPEN their eyes and READ the poster Nikita's family has hung outside their home. It cannot get any more clearer than this.

12 ) Samrat Das Ji : Another Hindu priest shot dead.

13) Birendra Shaw
BJP worker Birendra Shaw of Bhatpada, Barrackpore, who was injured in the brutal beating by TMC goons during Durga Puja succumbed to his injuries yesterday. Another murder for political gains, police brutality at it’s peak in Bengal!#TMCStopPoliticalKillings pic.twitter.com/1zAfKhOQfW
— BJP Bengal (@BJP4Bengal) November 2, 2020
Let me pause here and ask how long would you want me to go? Another 10, 20, 30, 100? And trust me, I can, with details on each case. The question is just how many cases would you need to read about to be convinced that Hindus are treated like sacrificial lambs everyday in India and are mercilessly butchered/raped/tortured without fear or regard for any local/federal laws.

Now, since the list is huge as I mentioned early on, instead of going into details of each case, I present few simple collages with credits to fellow Hindu activists for putting them together. IF you have the courage and willingness to speak up, to demand justice in front of your respective local state governments as well as stern laws to protect Hindu lives, research every case below. Again, remember this is NOT an exhaustive list, just a small sample of a LARGE scale crisis in India today that a very few in Indian media talks about. Whether media talks or not, you and I should because all these victims are commoners like you and me.

The current state of Hindu samaj is akin to that of Kumbhakarna in our greatest epic Ramayan. He is one of the strongest man on Ravan's side but in deep slumber blissfully unaware of the danger lurking over his brother, his throne and their kingdom. Similarly here, the 'other' side attacks our festivals by means of frivolous judicial cases in the name of environment protection and wins.

Every year, ban on crackers is imposed AFTER the shops have stocked on them, causing them losses in tune of lacs.
This is by design, to discourage them in future. They're killing our festivals on multiple layers.
— ShankhNaad (@ShankhNaad) November 7, 2020

They attack our temples and take over control under pretext of better administration and usurp all the hundi donations that devout Hindus offered for the betterment of Hindu society and wins. As if all this was NOT enough, now they are DIRECTLY and LETHALLY attacking us, taking Hindu lives weekly and YET NO PROTEST, NO OUTCRY. It was the smell of delicious food that was the key to awaken the mighty Kumbhkarna, I often ask myself what is the key to awaken our Hindu samaj and appeal to their self-respect and commitment to defend themselves, their loved ones and dharma. If you know the answer, kindly share. Would help me pacify my ever racing mind. When will we Hindus rise and revolt against the way we are treated in our own nation by these Abrahamic cults?

When Samuel Paty was beheaded in Paris by a jihadi, French president Emmanuel Macron paid his respects by visiting coffin of Samuel Paty at the Sorbonne in Paris.

Can you even imagine Hon. Narendra Modi doing anything close ? Forget paying ANY respect, our PM NEVER admits that increased brutalities and atrocities against Hindus are a bitter fact of our times and that he would direct state governments to take stern action.

Lastly, in the words of national poet Ramdhari Sinh Dinkar ji,

समर शेष है, नहीं पाप का भागी केवल व्याध |

जो तटस्थ हैं, समय लिखेगा उनके भी अपराध |

'Vyaadh' is a word used for hunter in Hindi.

Loose translation : It is not only the hunters who are indulging in sin by killing voiceless animals. Time will hold mute spectators also as criminals.

તિરુમાલા તિરૂપતિ દેવસ્થાનમ (TTD)

2020-09-15T00:26:00.009-05:00

મંદિર મારા અત્યંત રસનો વિષય છે અને આપણી સનાતન સંસ્કૃતિનો આધાર સ્તંભ છે. આનંદ એ વાતનો છે કે વાચકોને પણ મંદિરો વિશે જાણવામાં ઘણી રુચિ છે. આજથી બે એક વર્ષ પહેલા કેરળના સબરીમાલા મંદિર વિશે લખાયેલા લેખને સારો પ્રતિસાદ મળ્યો હતો અને વાચકોની સંખ્યા દસેક હજાર સુધી પહોંચી હતી. આજે આપણે આંધ્ર પ્રદેશ સ્થિત ભારતના સુપ્રસિદ્ધ વિષ્ણુ મંદિર તિરૂપતિ વિશે જાણશું. ખરું પૂછો તો આ લેખના બે ઉદ્દેશ્ય છે, એક તો મંદિરની રોચક વાતો કરવી અને સાથે સાથે તેની હાલની સ્થિતિથી પણ આપ સૌને વાકેફ કરવા છે.

તો ચાલો પહેલો ભાગ શરુ કરીએ.

તિરૂપતિ એવું મંદિર છે કે જો કોઈ હિન્દુ આ મંદિર વિશે અજાણ હોય તો મોટી નવાઈ કહેવાય. મંદિરની ખ્યાતિના ઘણાં કારણો છે. પહેલું કારણ એ કે આ હિન્દુઓના અતિ પ્રાચીન મંદિરોમાંનું એક છે. બીજું આ એક એવું મંદિર છે કે જેના ઉપર આપણાં સોમનાથ કે અયોધ્યાની જેમ વિદેશી આક્રાંતાઓના હુમલા ક્યારેય થયા નથી. એટલે કે આ મંદિરની પવિત્રતા અક્ષુણ્ણ રહી છે. ત્રીજું કે સૌથી ધનાઢ્ય હિન્દૂ મંદિર તરીકે તિરૂપતિ વિશ્વ પ્રસિદ્ધ છે. આ ત્રીજા કારણ માટે આપણે તેલુગુ હિન્દૂ NRI ઓને ધન્યવાદ આપવા ઘટે. વળી આ એક જ મંદિર એવું છે જેને પ્રસાર માધ્યમો જેવા કે અખબારો અને ટીવી દ્વારા નિયમિત રીતે આવરી લેવામાં આવે છે. જોકે મોટે ભાગે ચેનલોને TRPમાં જ રસ હોય છે અને એટલે ફલાણાં ઉદ્યોગપતિએ આટલા કરોડનું દાન કર્યું અને ઢીંકણાએ આટલું સોનું દાન કર્યું એવા જ સમાચારો હોય છે. ખરેખર મંદિરને લગતી માહિતી તો હોય જ નહિ.

તિરુમાલા તિરૂપતિ દેવસ્થાનમ (TTD)

આંકડાઓમાં

23,000 કર્મચારીઓ → 8,000 કાયમી, 15,000 હંગામી
વાર્ષિક અઢી કરોડ શ્રદ્ધાળુ દર્શનાર્થીઓ (+ વાર્ષિક ઉત્તરોત્તર વધારો )
વાર્ષિક આવક અંદાજે 3100 કરોડ

1230 કરોડ દાનપેટીમાં આવતું હૂંડિયામણ
846 કરોડ ડીપોઝીટો/થાપણો પર વ્યાજની આવક

12000 કરોડથી વધુની થાપણો

વાર્ષિક 450 જુદા જુદા ઉત્સવોનીઉજવણી
11 શૈક્ષણિક સંસ્થાનો ચલાવવા
3 હોસ્પિટલો ચલાવવી
1 ગૌશાળા ચલાવવી

મંદિરનો ઇતિહાસ

ઇતિહાસ માટે હું મિત્ર શ્રી ઐય્યરની ટીમે તૈયાર કરેલું ઇન્ફો-ગ્રાફિક્સ (અંગ્રેજીમાં ) રજૂ કરું છું.

અત્યાર સુધીની વાતો પહેલો ભાગ હતો, મારે બીજા ભાગ વિશે વિસ્તારથી વાત કરવી છે. આ બીજો ભાગ છે પ્રત્યક્ષ રીતે આ મંદિર ઉપર અને અપ્રત્યક્ષ રીતે આપણી હિન્દૂ સંસ્કૃતિ પર થઇ રહેલા સતત હુમલાઓ અંગે. સબરીમાલા ઉપરનો લેખ વાંચનારાઓને એકસરખી પેટર્ન દેખાશે અને ખ્યાલ આવશે કે દક્ષિણ ભારતમાં શું ચાલી રહ્યું છે. As usual, છાતી ઠોકીને કહું છું કે બીજા કોઈ ગુજરાતી છાપામાં કે લેખમાં કે ચેનલ પર તમને આ માહિતી નહિ મળે.

એતો જગજાહેર વાત છે કે ખ્રિસ્તીઓની વટાળ/ધર્માંતરણ પ્રવૃત્તિ જો કોઈ રાજ્યમાં બેફામ ચાલતી હોય તો તે છે આંધ્ર પ્રદેશ. એ હદ સુધી કે આંધ્રથી ચૂંટાયેલા YSRCPના સાંસદ આ વાતનો ટીવી ઉપર જાહેરમાં સ્વીકાર કરે છે.

છેલ્લા કેટલાક વર્ષોમાં ઘણી એવી ઘટનાઓ બની છે કે જેના ઉપર ધ્યાન દેવાથી ખ્યાલ આવશે કે આપણા આ પ્રાચીન અને આર્થિક રીતે અતિ-સંપન્ન હિન્દૂ તીર્થ ઉપર પોતાનો અધિકાર સ્થાપિત કરવાનો ખ્રિસ્તીઓ દ્વારા ખુલ્લેઆમ પ્રયાસ કરવામાં આવી રહ્યો છે અને આપણે હિંદુઓ ભાષા આધારિત રાજ્યોમાં વહેંચાયેલા હોવાથી આ બધાં અંગે અજાણ છીએ. ભાષાઓ આપણી હિન્દૂ સંસ્કૃતિની વૈવિધ્યતામાં વધારો કરે છે પણ સાથે સાથે આપણી એકતાનો અમુક અંશે ભાગાકાર પણ કરે છે એ એક કડવી વાસ્તવિકતા છે. શક્ય છે કે માનો કાલે ઉઠીને ગાંધીનગરના આપણાં સ્વામિનારાયણ મંદિરમાં કે શ્રીનાથજીમાં કે અંબાજીમાં આવા કોઈ કારસ્તાનો થાય તો આપણી જેમ જ દક્ષિણના હિંદુઓ તે વાતથી અજાણ રહી જાય. અને આ ખંડિત એકતાનો વિરોધીઓ ફાયદો લેતા રહે. ચાલો ક્રમશ: વાત કરીએ.

ઉપર ચાર્ટમાં દર્શાવ્યા પ્રમાણે 1983માં મંદિરના મુખ્ય મહંતને ભ્રષ્ટચારના આરોપો મૂકીને કાઢી મૂકવામાં આવ્યા ત્યાંથી વાતની શરૂઆત થાય છે. આંધ્ર પ્રદેશ હાઈ કોર્ટના ચીફ જસ્ટિસ ચલ્લા કોન્ડાઇયાની આગેવાનીમાં 1984માં એક આયોગની રચના કરવામાં આવી. આયોગનો ઉદ્દેશ્ય તિરૂપતિ ટ્રસ્ટમાં ચાલતી સંભવિત ગેરરીતિઓ અને ભ્રષ્ટાચારને ઉજાગર કરીને તેના પ્રશાસનમાં સુધારા સૂચવવાનો હતો. આ આયોગ એક્ટરમાંથી નેતા અને મુખ્યમંત્રી બનેલા અને ત્યારના પ્રસિદ્ધ એવા એન.ટી. રામારાવના શાસન દરમ્યાન રચાયું હતું. આ આયોગે 1200 પાનાંનો રિપોર્ટ મે 1986માં રજૂ કર્યો હતો જેનો તત્કાલીન સંત સમાજ દ્વારા ખૂબ વિરોધ થયો હતો. આ રિપોર્ટમાં 276 સૂચનો કરાયા હતા જે બધે બધાં જ રાજ્ય સરકારે સ્વીકારી લીધા હતા. આ સૂચનોમાં મુખ્ય મુદ્દાઓ કે જેના ઉપર સંત સમાજનો વિરોધ હતો તે નીચે પ્રમાણે છે.

વારસાગત આચાર્ય પ્રથાનો અંત
દર્શનાર્થીઓ માટે વધુ સવલતોના નામે ટ્રસ્ટની જમીન વેચાણનો રાજ્ય સરકારને હક
તિરુમાલા તિરૂપતિ દેવસ્થાનમ કે જે સ્વતંત્ર અને ધનાઢ્ય ટ્રસ્ટ છે તેને રાજ્ય સરકારના Endowments Commissionerate ની હેઠળ લાવવું.

સંત સમાજે ત્યારે વિજયવાડામાં રેલીઓ કાઢીને ખૂબ વિરોધ વ્યકત કર્યો હતો અને ખૂબ જ તાર્કિક અને સચોટ દલીલો રજૂ કરી હતી. દાખલા તરીકે શું ક્યારેય કોઈ આખા દેશમાં કોઈ પણ રાજ્ય સરકારે ક્યારેય એવો કાયદો કે વટહુકમ જાહેર કર્યો છે કે ડોક્ટરનો કે વકીલનો દીકરો/દીકરી બાપની કે માની પ્રેક્ટિસનો વારસદાર ના થઇ શકે ? હકીકતમાં ગેરરીતિઓના બહાનાની આડમાં મંદિર પ્રશાસનને રાજ્ય સરકાર અંતર્ગત લાવવા તેમજ મંદિરની આવક સરકારને હસ્તક થઇ જાય તેના બદ-ઈરાદાથી જ આ આયોગે રિપોર્ટ બનાવ્યો હતો. આ આયોગ મુખ્યમન્ત્રી દ્વારા મંદિરોનું પ્રશાસન સુધારવાના ઈરાદાથી રચવામાં આવ્યું હતું પણ તેમને અંધારામાં રાખીને રિપોર્ટમાં ખોટી રજૂઆતોના આધારે સૂચનો કરાયા હતા. દાખલા તરીકે માત્ર 69 મંદિરોના સર્વે દ્વારા રાજ્યના 34,000 મંદિરોના આચાર્યો અને તેમનું ભાવિ નક્કી કરાયું હતું. મોટા અને જાણીતાં મંદિરોને બાદ કરતાં તેલંગાણા વિસ્તારના નાના કોઈ પણ મંદિરોના આચાર્યોનો અભિપ્રાય લેવામાં નહોતો આવ્યો.

ઊંડાણથી આ રિપોર્ટ વિશે જાણવું હોય તો આ લિંક ઉપરનો રિપોર્ટ વાંચો.

મૂળ આ દક્ષિણ ભારતની કુખ્યાત પેટર્ન છે કે બધાં જ રાજ્યોમાં સુઆયોજનના નામ પાર માત્ર અને માત્ર હિન્દુ મંદિરોને રાજ્ય સરકારો પોતાના હસ્તક રાખે છે. એટલે કે રાજ્ય માને છે કે માત્ર હિંદુઓ જ અણઘડ છે અને આપણને પોતાના ધાર્મિક સ્થળોનું નિયંત્રણ કરતાં આવડતું નથી. બીજા ધર્મોમાં બધા જ ચાણક્ય જેવા તીવ્ર બુદ્ધિમાન છે અને સરકારને તેમના ધાર્મિક સ્થળોમાં ચંચૂપાત કરવાની જરૂર લાગતી નથી. કેવું મજાનું આપણાં દેશનું 'સેક્યુલારિઝમ'. હકીકતમાં આ બધું માત્ર હૂંડીનાં પૈસા ચાઉં કરી જવા અને હિન્દુ આસ્થાને યોજનાબદ્ધ રીતે હાનિ પહોંચાડવાના ષડયંત્રો છે. તમને કદાચ થયું હોય કે આ બધામાં ખ્રિસ્તીઓ ક્યાંથી વચ્ચે આવ્યા? ઘણી વાર અમુક વસ્તુઓ પડદા પાછળ થતી હોય તો ધ્યાનમાં ના આવે. આ ચીફ જસ્ટિસ ચલ્લાએ પોતે ધર્માંતરણ કરીને ખ્રિસ્તી ધર્મ અપનાવ્યો હતો કે કે નહિ તેની જાહેરમાં કોઈ જ માહિતી મળતી નથી. પણ આંધ્રમાં આ એક હકીકત છે કે વટલાયેલા લોકો, અને ખાસ કરીને જેઓ સરકારમાં જ કામ કરે છે તેઓ સરકારી વિધિ કરાવીને કાયદેસર પોતાનું નામ બદલાવતાં નથી કારણકે મોટા ભાગના ધર્મ પરિવર્તન કરનારાઓ દલિત એટલે કે અનુસૂચિત જાતિના લોકો છે અને જો તેઓ આધિકારિક રીતે પોતાનું નામ બદલી નાંખે તો તેમનું અનુસૂચિત જાતિનું પ્રમાણ જપ્ત થઇ જાય અને તેમને મળતાં સરકારી લાભો બંધ થઇ જાય. આ વાતનો નક્કર પુરાવો આ વસ્તી ગણતરીમાંથી મળતી માહિતીનું નીચેનું કોષ્ટક છે.

વર્ષ	વસ્તી	ટકાવારી	ફેરફાર
1941	8,13,008	4.53%
1971	14,87,364	5.37%	વધારો
1981	11,47,233	3.44%	ઘટાડો
2011	06,82,660	1.38%	ઘટાડો

1971થી એવું તો શું થયું કે ખ્રસ્તીઓની વસ્તી ઘટવા માંડી અને 2011માં ઘટીને 1.38% થઇ ગઈ ? રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ તો ત્યારે આ રાજ્યમાં હતો પણ નહિ. કોઈ 'ઘર વાપસી' તો થઇ નહોતી રહી. થયું માત્ર એટલું કે આંધ્રના સંપૂર્ણ તટવર્તી વિસ્તારોમાં આખે આખા ગામેગામ "Christ Village" (એટલકે જ્યાં એક પણ સમ ખાવા પૂરતો હિન્દુ કે મુસલમાન ના રહ્યો હોય એવું ગામ ) થઇ ગયા પણ લોકોએ હોંશિયારી કરીને સરકારથી પોતાનું ધર્માંતરણ છુપાડયું. હું નથી કહેતો, રાજ્યના સાંસદ જ કહે છે કે રાજ્યની 25% વસ્તી એટલે કે સવા કરોડ લોકો અમેરિકન ડોલર અને બ્રિટિશ પાઉન્ડની તાકાત અને દાદાગીરી ઉપર વટલાઈ ચૂક્યા છે.

અને જો આ સંસદ સભ્ય (જે ભાજપના નથી ! ) ઉપર વિશ્વાસ ના હોય તો આ નીચે એક બીજો નક્કર પુરાવો છે.

ગયા જ વર્ષે સપ્ટેમ્બર 2019માં નવા ચૂંટાયેલ ખ્રિસ્તી મુખ્ય મંત્રી જગન રેડ્ડી (હા, એણે પોતાનું નામ બદલ્યું નથી, ગરીબોને છેતરવાનો એનો જન્મસિદ્ધ અધિકાર છે ) એ માત્ર અને માત્ર એને વોટ આપીને સત્તામાં લાવનાર આ 25% પ્રજાના તુષ્ટિકરણ માટે થઈને એક વિચિત્ર યોજના બહાર પાડી કે રાજ્યના બધાં જ દેવળોના પાદરીઓને રાજ્ય સરકાર માસિક 5,000 રૂપિયાનું માનદ વેતન રાજ્યકોષમાંથી આપશે. જોરદાર સેક્યુલારિઝમ ! જયારે આનો વિરોધ થયો તો એણે કહ્યું કે સારું ચાલોને મંદિરના હિન્દુ આચાર્યોને પણ આપો. [બહુ ઉપકાર કર્યો!] હવે મજાની વાત એ છે કે 2011ની વસ્તી ગણતરી પ્રમાણે રાજ્યમાં 1.38% ખ્રિસ્તી જયારે 90.87% હિંદુઓ છે. આ યોજનામાં 30,00 પાદરી અને 31,000 આચાર્યોને લાભ અપાશે. એટલે માત્ર 6 લાખની ખિસ્તીઓની વસ્તી માટે રાજ્યમાં 30,000 પાદરી અને દેવળો છે ?? દરેક દેવળમાં માત્ર 20 જ ખ્રિસ્તીઓ જાય છે ? અને લગભગ 5 કરોડની હિન્દુ પ્રજાના માત્ર 31,000 આચાર્યો છે? બધી આંકડાની રમત છે. તમે ને હું સાચા આંકડા નથી જાણતા, પણ એને તો વોટ અને સત્તા મળ્યા છે!! એને તો ખબર જ છે કે કેટલા Crypto-Christian (કાયદેસર નામથી હિન્દુ પણ ખાનગીમાં ધર્માંતરણ કરી ચૂકેલા ) છે અને કેટલા ચર્ચ/દેવળો છે.

હાલમાં બહાર આવેલી વિવાદિત ઘટનાઓ :

1) જૂન 2019માં આ જગન રેડ્ડીએ તેના કાકા સુબ્બા રેડ્ડીને ટ્રસ્ટના ચેરમેન પડે નિયુકત કરી દીધા. ટ્રસ્ટના નિયમાનુસાર કોઈ પણ બિન-હિન્દુ વ્યકતિ આ પદ ઉપર નિમી શકાય નહિ. ઉહાપોહ થયો એટલે સુબ્બા રેડ્ડીએ માત્ર એટલું જ કહ્યું કે હું તો જન્મથી હિન્દુ જ છું. જન્મથી હશે પણ હજી છે કે નહિ એતો રામ જ જાણે.

2) ઓગસ્ટ 2019માં તિરૂપતિ મુખ્ય મંદિર સુધી યાત્રીઓને લઇ જતી બસની ટિકિટોની પાછળ ખ્રિસ્તીઓના યાત્રાધામ જેરુસલેમની જાહેરાતો છાપીને ટિકિટોનું વિતરણ કરાતું હોવાનું સમાચારોમાં આવ્યું છે.

3) તિરૂપતિ મંદિરની આજુ બાજુના વિસ્તારો તો ઠીક પણ મંદિરના પ્રાગણમાં ઉભા રહીને ખ્રિસ્તી ધર્મનો પ્રચાર કરનારાઓના વિડીયો યુ-ટ્યુબ પર ઉપલબ્ધ છે. રાજ્ય સરકારના 'આશીર્વાદ' વગર તો વટાળ પ્રવૃત્તિ આ હદ સુધી પ્રસરે તે શક્ય જ નથી.

4) 2018માં ટ્રસ્ટના બોર્ડ મેમ્બર તરીકે 'અનિતા' નામની ખ્રિસ્તી વિધાયકને ઉમેરવામાં આવી હતી. હિન્દુ ચૈતન્ય સમિતિના પ્રયત્નો બાદ તેને બોર્ડમાંથી કાઢવામાં આવી હતી.

5) ટ્રસ્ટના નિયમો મુજબ ટ્રસ્ટમાં કામ કરતો દરેક કર્મચારી હિન્દુ ધર્મ પાળતો હોય તે ફરજીયાત છે. એક અંદાજ પ્રમાણે ઉપર જણાવેલ 23,000માંથી 2,000 એટલે કે આશરે 10% કર્મચારીઓ એવા છે જેઓ ખાનગીમાં ખ્રિસ્તી ધર્મ પાળે છે પણ સરકારી રેકોર્ડમાં 'હિન્દુ અનુસૂચિત જાતિ'ના છે. એટલે જ બોર્ડે જે 44 કર્મચારીઓને પોતાની સાચી ઓળખ છુપાવવા માટે નોકરીમાંથી કાઢી નાખવા અંગે નોટિસ ફટકારી હતી તે કર્મચારીઓએ ટ્રસ્ટ વિરુદ્ધ કોર્ટ કેસ કર્યો હતો. અને 'માનનીય' કોર્ટે તેમાં પણ આ જૂઠ્ઠા કર્મચારીઓનો પક્ષ લીધો હતો. આપણું ન્યાય તંત્ર જોરદાર છે ! જે તંત્રે હિંદુઓને અયોધ્યામાં પ્રભુ રામની ઉપાસના માટે મંદિર પુનઃ બાંધી આપવા માટે 75 વર્ષ સુધી લટકાવી રાખ્યા એ તંત્ર પાસેથી આશા રાખે એમાં મારી ગણતરી ના કરશો. આ તો મોદી આવ્યા એટલે આ તંત્રમાં પરિવાર વાદની કૃપાથી બની બેઠેલા ન્યાયાધીશોને જખ મારીને નિર્ણય આપવો પડ્યો.

6) સપ્ટેમ્બર 2019માં તિરૂપતિ મંદિરની વેબસાઈટ ઉપરથી હિન્દુ પુસ્તકોના સ્થાને જીસસને લગતી ખ્રિસ્તી પુસ્તકો ડાઉનલોડ કરવા મૂકવામાં આવી હતી.

7) ડિસેમ્બર 2019માં ઉપર જણાવેલ ટ્રસ્ટના Crypto-Christian કર્મચારીઓએ મંદિરની અધિકૃત વેબસાઈટ ઉપર વેંકટેશ્વર સ્વામી (શ્રી કૃષ્ણ) ની જગ્યાએ જીસસની તસવીર લગાવી દીધી.

જેટલું વધારે વાંચું અને લખું એમ મને પોતાને વધુ દુઃખ થાય છે...એટલે હવે અહીં જ પૂરું કરીએ.

ટૂંકમાં, કાશ્મીર, કેરળ, પશ્ચિમ બંગાળ, આંધ્ર પ્રદેશ, સાત ઉત્તર-પશ્ચિમના નાના નાના રાજ્યોમાં હિન્દુ કાં હાલમાં લઘુમતીમાં છે કાં લઘુમતી થવાની તૈયારીમાં છે. 29 માંથી 11 તો ગયા અને 'સર્વ ધર્મ સમાન'ની મૂર્ખામી ભરેલી માન્યતા પર વિશ્વાસ કરી બેસેલા સ્થાનિક હિંદુઓ હાથ ઘસતા રહી ગયા. હવે પોતાની મૂર્ખામીનું પરિણામ ભોગવે છે. તમને અને મને બીજા ધર્મ માટે દુભાવાના કે દ્વેષ નહિ હોય પણ તેમના મનમાં આપણાં માટે કેટલો તિરસ્કાર છે એ કોઈ દિવસ જાણવાનો પ્રયત્ન કરો તો ખબર પડે. દાખલા તરીકે ખ્રિસ્તીઓના પાયાના મૂળ "10 સિદ્ધાંતો" [10 Commandments] વિશે જાણો છે? એમાંનો આ બીજા જ નંબરનો સિદ્ધાંત વાંચો. આ લોકો તમને અને મને ક્યારેય સ્વીકારી નહિ શકે. એટલે જ સ્વામી વિવેકાનંદ કહેતાં હતા કે જયારે ધર્માંતરણ થાય છે ત્યારે મને એક હિંદુ ઓછો થયો તેના કરતાં એક હિન્દુ/જૈન વિરોધી વધ્યો એનું વધુ દુઃખ છે. આ બીજા નંબરનો સિદ્ધાંત ઇસ્લામ અને ખ્રિસ્તી બંને ધર્મમાં પાયાનો છે. એમના મનમાં જન્મથી જ [અથવા વટલાય કે તરત જ ] આપણા એટલે કે મૂર્તિ-પૂજકો વિરુદ્ધ ઝેર ભરવાનું ચાલુ થઇ જાય છે. પાલઘરમાં બે હિન્દુ સાધુઓની નિર્મમ હત્યા કોણે કરી હતી અને કેમ કરી હતી થોડું જાણવા પ્રયત્ન કરજો.

તામિળનાડુમાં અને પંજાબમાં પણ પૂરજોશમાં પ્રયત્નો ચાલુ છે. ત્યાં પણ આધિકારિક વસ્તીના આંકડાઓ અને સાચી સ્થિતિ અંગે સ્થાનિક લોકોને સંદેહ છે....અને જયારે આ વટાળનો વંટોળ આપણાં રાજ્યમાં આવશે ત્યારે આપણાં માટે આગ લાગે ત્યારે કૂવો ખોદવા જેવી સ્થિતિ હશે. પણ આપણે તો 'પડશે એવા દેવાશે'ની માનસિકતાવાળી પ્રજા....આમાં ને આમાં જ ક્યાં પડી જઈશું ખબરે નઈ પડે...

જ્યાં સુધી ધર્મપ્રેમી લોકો રાજકારણમાં નહિ ઝંપલાવે અને રાજ્યોમાં શીર્ષ પદ ઉપર ના પહોંચે ત્યાં સુધી આનો કોઈ ઉપાય નથી. રાજકારણમાં ના પડીએ તો વાંધો નહિ પણ યોગીજી જેવા સાચા સંત-મહાત્મા કે જે આવી સ્થિતિ જોઈને મારા અને તમારા બાળકોના ભવિષ્ય માટે થઈને પોતાના સ્થાનિક રાજ્યના રાજકારણમાં ઝંપલાવી ચૂક્યા છે એમને તન-મન-ધનથી ટેકો કરીએ તોય ઘણું.

સ્ત્રોત

1) મંદિરની વાર્ષિક આવક

2) આંધ્રમાં બેરોકટોક ધર્માંતરણ અંગે સાંસદનો વિડીયો

3) જસ્ટિસ કોંડિયા રિપોર્ટ

4) વસ્તી વિશેની વિગતો

કૃષ્ણ જન્મભૂમિ - ઇતિહાસનું એક ભૂલાઈ ગયેલું પાનું

2020-08-16T13:19:00.018-05:00

"સ્વતંત્ર" માં 10 ઓગસ્ટે છપાયેલા સંધ્યા કૃષ્ણનના લેખથી પ્રેરાઈને....

આજે (8-11-20) રામ મંદિરના ઐતિહાસિક ચૂકાદા પછીની પહેલી જનમાષ્ટમી હોવાથી એનું મહત્વ એટલા માટે વધી જાય છે કારણકે રામ જન્મભૂમિ આંદોલનનું સર્વાધિક પ્રચલિત સૂત્ર એ હતું કે "રામ મંદિર તો ઝાંકી હૈ, કાશી મથુરા અભી બાકી હૈ" !

યોગાનુયોગ પણ કેવો કે ભવ્ય રામ મંદિરના શિલા-ન્યાસના માત્ર એક જ અઠવાડિયા પછી જનમાષ્ટમી આવી છે. રામ મંદિર માટે આપણા (હિન્દુ, જૈન અને શીખો) અદમ્ય સાહસ, ધીરજ અને 500 વર્ષની અભૂતપૂર્વ લડત વિષે ઘણું જ કહેવાયું છે અને વંચાયું છે પણ શું તમે જાણો છો કે શ્રી કૃષ્ણ જન્મભૂમિનો ઇતિહાસ એમાં ક્યાંક ભૂલાઈ ગયો છે જે રામ જન્મભૂમિ કરતાં પણ વધુ જૂનો છે ? કેટલો જૂનો? 1000 વર્ષ !!!!

આપણે બધાં જ જાણીએ છીએ કે મથુરા શ્રી કૃષ્ણની જન્મભૂમિ છે. પુરાણોમાંથી પ્રાપ્ત માહિતી પ્રમાણે પ્રભુનો જન્મ શ્રાવણ મહિનાની વદ અષ્ટમીએ રોહિણી નક્ષત્રમાં મધરાતે માતા દેવકીની કૂખે મામા કંસની મથુરા સ્થિત જેલમાં થયો હતો. ડો. વાસુદેવ શરણ અગ્રવાલ અને શ્રી કૃષ્ણ દત્ત વાજપેયી સહિત અન્ય ઘણાં ઇતિહાસકારોએ નોંધ્યું છે કે મથુરામાં હાલમાં જ્યાં શાહી ઇદગાહ મસ્જિદ ઉભી છે તે મૂળ કેશવરાય અથવા તો કેશવ દેવનું મંદિર હતું.

જન્મભૂમિ - સર્જન અને વિધ્વંસની કથા

પ્રભુના અહીં જન્મના સ્મૃતિચિન્હ રૂપે અહીં પ્રાચીન સમયમાં મંદિર બનાવાયું હતું. ગુજરાતના પ્રસિદ્ધ સોમનાથ મંદિરની જેમ જ વિદેશી આક્રાંતાઓએ આ મંદિર ઉપર પણ કઈ કેટલીયે વાર આક્રમણ કર્યા છે. પણ દુર્ભાગ્યે સોમનાથ કે જ્યાં મહાદેવે પોતાનું સ્થાન પાછું મેળવ્યું એમ આ મંદિરનો વિવાદ હજી ઉકેલાયો નથી. નીચે આ મંદિરનો સંક્ષિપ્ત ક્રમશઃ ઇતિહાસ વાંચો.

મથુરામાં પ્રભુનું સૌ પ્રથમ મંદિર પ્રભુના પ્રપૌત્ર વજ્રનાભે બંધાવ્યું હતું. કહેવાય છે કે વજ્રનાભે દાદા શ્રી કૃષ્ણના ચાર પ્રખ્યાત મંદિરો બંધાવવ્યા હતા અને મથુરાનું શ્રી કેશવદેવનું મંદિર પહેલું હતું. બાકીના ત્રણ હતા ગોવર્ધનમાં શ્રી હરિદેવનું, વૃંદાવનમાં શ્રી ગોવિંદજીનું અને બળદેવમાં શ્રી બળદેવજીનું.

અહીં એક નાની રોચક વાત એ છે કે અહીં ઉલ્લેખ કર્યો છે તે ગોવર્ધનમાં હરિદેવજીનું મંદિર એટલે આપણાં ગુજરાતી વૈષ્ણવોનું મુખ્ય એવું શ્રીનાથજીનું મંદિર. તે પહેલાં ગોવર્ધનમાં હતું જે સમય જતાં રાજસ્થાન નાથદ્વારામાં ખસેડાયું છે. ઇસ 1665માં અમાનુષી અને હિંદુઓ માટે દૈત્ય સમાન એવા ઔરંગઝેબના વિધ્વંસથી બચાવવા માટે ગોવર્ધનથી પ્રભુની મૂર્તિને રાતોરાત આગ્રા ખસેડવામાં આવી હતી. છ મહિના સુધી પ્રભુ ત્યાં વિરાજમાન રહ્યા અને તેમના માટે કોઈ સુરક્ષિત સ્થળની સઘન તપાસ ચાલુ રહી. મોટા ભાગના રાજ-રજવાડાંઓ મુઘલો સાથે વૈમનસ્ય ટાળવા માટે પ્રભુની મૂર્તિને પોતાના રાજ્યમાં લાવવા માટે આનાકાની કરી રહ્યા હતા ત્યારે મેવાડના મહારાજા રાજસિંહે હિંમત બતાવી. પ્રભુને મુઘલોથી લપતાં છુપાતાં 32 મહિને આગ્રાથી મેવાડ લાવવામાં આવ્યા. નાથદ્વારાના સ્થળની પસંદગી વિષે પણ રોચક વાત છે. જયારે સિહરમાં પ્રભુના રથનું પૈડું ખૂંપી ગયું ત્યારે મહારાજાએ તેને દૈવી સંકેત માન્યો અને તે સ્થળે નવા નગરનું નિર્માણ કરાવ્યું તે આપણું આજનું શ્રીનાથજી.

ત્યાર બાદ ગુપ્તાકાળમાં સમ્રાટ ચંદ્રગુપ્ત વિક્રમાદિત્યે આ મંદિરનો વિસ્તાર કર્યો જેને આપણે દ્વિતીય નિર્માણ તરીકે નોંધશું. તેણે મંદિરની ખ્યાતિ અનેકગણી વધારી. તેણે જ મથુરાનો પણ ઘણો વિકાસ કર્યો અને મથુરાને હિન્દુઓના સાંસ્કૃતિક અને કલાના કેન્દ્ર તરીકે સ્થાપિત કર્યું. આ ભવ્ય મંદિરની ખ્યાતિ ચારેકોર ફેલાયા બાદ જ મહંમદ ગઝની તેને લૂંટવામાં બદ-ઈરાદાથી ઇસ 1017માં ચઢી આવ્યો હતો અને આ પ્રાચીન મંદિરને પહેલીવાર જમીનદોસ્ત કરવામાં આવ્યું. તેના પોતાના જ ઇતિહાસકાર અલ ઉતાબીએ તારીખ-એ-યામિની માં નોંધ્યું છે કે "શહેરની મધ્યમાં એક વિશાળ અને અદભૂત મંદિર હતું જેને સ્થાનિક લોકો દેવતાઓ બનાવ્યું છે એમ કહેતાં....કોઈ પણ જાતનું શાબ્દિક કે ચિત્ર નિરૂપણ મંદિરની ભવ્યતાને વર્ણવવા ઓછું પડશે."
મંદિરનું ત્રીજું પુનઃ નિર્માણ ઇસ 1150(વિક્રમ સવંત 1207)માં રાજા વિજયપાળના સમયમાં જજા નામના નિર્માણકારે કર્યું હતું અને કહેવાય છે કે તે ગગનને આંબતું વિશાળ સફેદ મંદિર હતું.
ત્યાર બાદ 300થી વર્ષો સુધી મંદિર અડીખમ રહ્યું અને વૈષ્ણવ પરંપરાના સુપ્રસિદ્ધ સંતો જેવા કે વલ્લભાચાર્ય અને ચૈતન્ય મહાપ્રભુએ શ્રી હરિના દર્શન આ વિજયપાળના બનાવેલા મંદિરમાં કર્યા હતા. 16મી સદીમાં સિકંદર લોઢી એટલે કે નિઝામ ખાને મંદિર ઉપર આક્રમણ કર્યું અને વિનાશ કર્યો.
મંદિરનું ચોથું અને અત્યાર સુધીનું છેલ્લું પુનઃ નિર્માણ મુઘલ રાજા જહાંગીરના સમયમાં રાજા વીર સિંહ બુંદેલાએ કર્યું.
છેલ્લે ઇસ 1650માં દૈત્ય ઔરગંઝેબએ મંદિરનો સંપૂર્ણ વિનાશ કર્યો અને મંદિરના જ પાયાઓ ઉપર શાહી ઇદગાહ દરગાહનું નિર્માણ કર્યું. આજેય કોઈપણ પ્રવાસી કે તમે દરગાહની મુલાકાત લઈને એક જ ક્ષણમાં આ પાયાઓને જોઈ શકે છે. [નિમ્ન ફોટોમાં દર્શાવેલું છે.]

ઔરંગઝેબ દ્વારા વિધ્વંસ પહેલાનો ઇતિહાસ :

ઔરંગઝેબના કાળનો અધિકૃત ઇતિહાસ તેના જ નિમાયેલા માણસો દ્વારા લખાયેલા માસીર-એ-આલમગીરીમાંથી મળે છે. ઓરછાનાં મહારાજા વીર સિંહે જહાંગીરના કહેવાથી અક્બરનામાના લેખક અને અકબરના મુખ્ય વજીર શેખ અબુ ફઝલનું કતલ કરાવ્યું હતું. કારણકે જહાંગીરને અબુ ફઝલનો પોતે અકબરનો ઉત્તરાધિકારી હોવાનો દાવો માન્ય નહોતો. આ કારણસર વીર સિંહે જહાંગીરના મનમાં પોતાનું સ્થાન બનાવી લીધું હતું. એટલે મુઘલ સામ્રાજ્યની કમાન પોતાના હાથમાં લીધા બાદ જહાંગીરે વીર સિંહને ભેટમાં શું મેળવવાની ઈચ્છા છે એમ પૂછતાં જ તેણે કૃષ્ણ જન્મભૂમિ ઉપર ફરી ભવ્ય મંદિર બાંધવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી. જહાંગીરે પરવાનગી આપી અને વીર સિંહે ત્યારના 33 લાખની કિંમતે મંદિરનું પુનઃ નિર્માણ કરાવ્યું. આપણા હિન્દુઓના કમનસીબે જહાંગીરના પૌત્ર એટલે કે ઔરંગઝેબે આ પુનઃ નિર્માણના માત્ર 50 વર્ષ બાદ ફરી મંદિર ધ્વસ્ત કર્યું. તેના માથા ઉપર 'હિન્દુસ્તાન'ને કાફિરો રહિત એટલે હિન્દૂ-રહિત બનાવવાનું ઝનૂન સવાર હતું. એના કાળમાં થયેલા વિનાશની વિગતો વાંચો/સાંભળો તો અરેરાટી થઇ જાય. માત્ર મંદિરના વિનાશથી તેનું જિહાદી ઝનૂન શાંત નહોતું થયું, તેણે પ્રભુની મૂર્તિઓને આગ્રામાં સ્થિત બેગમ સાહિબ દરગાહના પગથિયાંઓની નીચે દટાવી દીધી જેથી કરીને મુસલમાન તેમના ઉપર રોજ પગ મૂકીને ખુદાની ઈબાદત કરવા જાય. (કેવો ગજબનો પંથ છે નહિ? 'બીજાઓ' માટે આટલું ઝેર બીજા કોઈ પણ ધર્મના અનુયાયીઓમાં જોયાનું કોઈ ઇતિહાસમાં નોંધાયું નથી ) અને આટલું પૂરતું ન હોવાથી તેણે મંદિરના સ્થાન ઉપર જ શાહી ઇદગાહ દરગાહનું નિર્માણ કરાવ્યું. અરે હદ તો ત્યારે થઇ કે તેને મથુરાનું નામ બદલીને "ઇસ્લામાબાદ" કરી નાખ્યું ? એક બીજું પણ જાણીતું ઇસ્લામાબાદ આજે દુનિયાના નકશામાં છે, રસ હોય તો તપાસ કરજો તેનું નામ કયું મંદિર ધ્વંસ કરીને રખાયું છે.

સિંધિયાઓ દ્વારા મથુરાનો પુનઃ કબ્જો :

સિંધિયા વંશની સ્થાપના પેશ્વા બાજીરાવ પહેલાના સરદાર રાણોજી રાવ સિંધિયાએ કરી હતી. રાણોજીના પાંચમા અને સૌથી નાના પુત્ર મહાડજી સિંધિયાએ ઉત્તરમાં મુઘલોને જોરદાર લડત આપીને મરાઠા સામ્રાજ્યનો વ્યાપ અને પકડ વધારી. 1755માં 25 વર્ષની યુવાન વયે મહાડજીએ મથુરા મુઘલો પાસેથી જીતી લીધું અને મથુરાનો પુનરોદ્ધાર શરુ કર્યો. તેણે શાહી ઇદગાહ દરગાહમાં નમાઝ ઉપર પ્રતિબંધ લગાવી દીધો. મથુરામાં સંસ્કૃત શાળા ફરી સ્થાપિત કરી. આખરે બ્રિટિશ-મરાઠા બીજા યુદ્ધમાં મરાઠાઓની હાર થવાથી મથુરાનો કબ્જો બ્રિટિશરોના હાથમાં ચાલ્યો ગયો.

બ્રિટિશરો દ્વારા હરાજી અને અલ્લાહાબાદ (હવે તો પ્રયાગરાજ !!) કોર્ટમાં દાવો :

ઇસ્ટ ઇન્ડિયા કંપનીએ બ્રિટિશ રાજ દરમ્યાન 1815માં સંપૂર્ણ કૃષ્ણ જન્મભૂમિ વિસ્તારની [કટરા કેશવ દેવ વિસ્તાર તરીકે પ્રચલિત] જમીનની હરાજી કરી અને બનારસના રાજા પટણીમળે ફરી મંદિર ઉભું કરવામાં સંકલ્પ સાથે જમીન ખરીદી લીધી. તેઓ તેમ કરવામાં અસફળ રહ્યા અને જમીન તેમના વારસદારો પાસે આવી. આ વારસદારોએ મંદિર પાછું ઉભું કરવામાં ઢીલ મૂકી અને તેનો ફાયદો લેવા માટે ઇસ 1930માં મથુરાના મુસલમાનોએ અલ્લાહાબાદ હાઇકોર્ટમાં રાજા પટણીમળના વંશજ રાજા કૃષ્ણદાસ વિરુદ્ધ બે દાવા ઠોકી દીધા. કોર્ટે બંને દાવાઓ રદ્દ કરી દીધા અને રાજા કૃષ્ણ દાસના પક્ષમાં ફેંસલો આપ્યો. ટૂંકમાં આઝાદી પહેલાં જ 1935માં આ કેસો રદ્દ થવાથી જમીન આપણાં હિંદુઓ પાસે આવી ચૂકી હતી પણ પિક્ચર અભી બાકી હૈ દોસ્ત....

પંડિત માલવિયા દ્વારા જમીન સંપાદન

જયારે 1940માં પંડિત મદન મોહન માલવિયા મથુરા આવ્યા ત્યારે કૃષ્ણ જન્મભૂમિની બદહાલ સ્થિતિ જોઈ ખૂબ જ વ્યથિત થયા. તેમણે ત્યારના જાણીતા ઉદ્યોગપતિ જુગલ કિશોર બિરલાને પત્ર લખ્યો અને જન્મભૂમિ ઉપર શ્રી કૃષ્ણના મંદિરની પુનઃ સ્થાપના માટે સહાય માંગી. માલવિયાજીની ઈચ્છાને માન આપતાં બિરલાજી એ તરત જ રાજા પતણીમળના વંશજો પાસેથી સંપૂર્ણ જન્મસ્થાન સંકુલ ફેબ્રુઆરી 4 1944ના રોજ ખરીદી લીધું. દુર્ભાગ્યે મંદિરની સ્થાપના કરી શકે તે પહેલાં જ માલવિયાજી અવસાન પામ્યા અને તેમની ઈચ્છા પ્રમાણે બિરલાજીએ 21 ફેબ્રુઆરી 1955ના રોજ શ્રી કૃષ્ણ જન્મભૂમિ ટ્રસ્ટની સ્થાપના કરી અને જમીન ટ્રસ્ટને સોંપી દીધી. ત્યારના આગળ પડતાં હિન્દૂ આગેવાનો જેવા કે શ્રી જયદયાળ દાલમિયા અને અન્ય લોકોને ટ્રસ્ટીઓ નીમવામાં આવ્યા. આગળ જતાં શ્રી કૃષ્ણ જન્મસ્થાન સેવા સંઘનું ગઠન કરવામાં આવ્યું કે જેને મંદિરના બાંધકામ અને જાળવણીની જવાબદારી આપવામાં આવી. [જમીનની માલિકી ટ્રસ્ટ હસ્તક જ રહી]

મુસલમાનોનો જમીન હડપવાનો વધુ એક પ્રયાસ અને 1968નો કરાર :

ઉપર જણાવેલ ફેરફારોથી જન્મેલી ઈર્ષ્યાથી પ્રેરાઈને મુસલમાનોએ ફરી એક વાર જમીનની માલિકીનો દાવો કોર્ટમાં કર્યો. 1960માં આ દાવો પણ કોર્ટે રદ્દ કરી દીધો. કોર્ટે સ્પષ્ટ કર્યું કે માલિકી તો કૃષ્ણ જન્મભૂમિ ટ્રસ્ટની જ છે પણ મુસલમાનોને ઈદ દરમ્યાન શાહી ઇદગાહમાં નમાજની છૂટ આપવામાં આવે છે. [આ આપણી કહેવાતી 'સેક્યુલર' કોર્ટો અને સરકારોમાં આપણાં જ પૈસે બની બેઠેલા નપુંસકોની ફોજે જ દેશનો દાટ વાળ્યો છે. જો જમીનની સંપૂર્ણ માલિકી ખાનગી ટ્રસ્ટની હોય તો નમાજની છૂટ આપવી કે નહિ તે ટ્રસ્ટનો અધિકાર છે, એમાં કોર્ટે બંધારણના કાયા કાયદાની હેઠળ ચંચૂપાત કરી તેની સમય મળે ઊંડાણમાં તપાસ કરવાની ઈચ્છા છે, કોણ જજ હતો જાણવું છે. ]

આ શાહી ઇદગાહને અડીને જ [તેને તોડીને તેના સ્થાન ઉપર બનાવવાના બદલે ] જન્મસ્થાન ચબૂતરાનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું. આ દરમ્યાન રાજકીય વાતાવરણ બદલાઈ રહ્યું હતું. 1967માં કોંગ્રેસ ઉત્તર પ્રદેશ વિધાન સભાની ચૂંટણી હારી અને કોંગ્રેસમાંથી જ છૂટા થઈને અને વિધાનસભામાં બીજા સૌથી મોટા પક્ષ એટલે કે જન સંઘ ( ભાજપના પપ્પા )ના ટેકાથી ચરણ સિંહ મુખ્યમંત્રી બન્યા. ફેબ્રુઆરી 1968માં ઇન્દિરા ગાંધીએ કટોકટી લાદી દીધી અને બધાં જ બિન-કોંગ્રેસ શાસિત પ્રદેશો પોતાના હસ્તક લઇ લીધા. આ સમયમાં રાષ્ટ્રપતિ શાસનમાં ખાન-ગ્રેસ [હા આજ કોંગ્રેસનું સાચું નામ છે ]ના સેક્યુલરોના દબાણ હેઠળ ઇદગાહનું વ્યવસ્થાપન અને સંચાલન શ્રી કૃષ્ણ જન્મસ્થાન સેવા સંઘે શાહી મસ્જિદ ઇદગાહ ટ્રસ્ટને સોંપવું પડ્યું. અને ઇદગાહ ટ્રસ્ટે એટલી ઇદગાહ પૂરતી જમીન સિવાય આજુબાજુની જમીન ઉપરનો દાવો જતો કર્યો. શકય છે કે આ અન્યાય અને બાંધછોડ પાછળ ઇન્દિરા ગાંધીનો હાથ હોય. આ ફેરફાર કોર્ટ સમક્ષ રજૂ કરવામાં આવ્યા અને આપણી 'માનનીય' કોર્ટે માન્ય રાખ્યું.

ગેર-બંધારણીય બાંધછોડ

આ બાંધછોડમાં પાયાની વાત એ છે કે કરાર ઉપર સહી શ્રી કૃષ્ણ જન્મસ્થાન સેવા સંઘે કરી હતી જેને આ જમીનની માલિકીને લઈને કોઈ પણ નિર્ણય કરવાનો અધિકાર જ નહોતો. શ્રી કૃષ્ણ જન્મસ્થાન સેવા સંઘની સ્થાપના તો માત્ર મંદિરના બાંધકામ અને જાળવણી હેતુથી કરવામાં આવી હતી, માલિકી તો શ્રી કૃષ્ણ જન્મભૂમિ ટ્રસ્ટ પાસે હતી. કોર્ટે આવા પાયાવિહોણા કરારને માન્યતા કેવી રીતે આપી દીધી ? સાલા આવા જજોને કે જેમના લીધે દેશની સમરસતા અને એકસૂત્રતામાં ઝેર ફેલાય છે અને પવિત્ર ન્યાયાલયમાં બંધારણીય પદ ઉપર બેસીને છડેચોક હિંદુઓ સાથે અન્યાય કરે છે એમને જાહેરમાં ટાંગી દેવા જોઈએ.

ઉપાસના સ્થળ કાયદો (1991) Places of Worship Act:

1980થી સમય બદલાયો છે, વિશ્વ હિન્દૂ પરિષદ અને સંઘ પરિવારના અથાગ પ્રયત્નોથી હિંદુઓમાં ચેતના, હિંમત અને એકતા ફરી પાછી આવી રહી છે. 1989માં રામ જનભૂમિ ચળવળ ચરમ સીમાએ પહોંચી ચૂકી હતી. મુસલમાનોની મસીહા એવી ખાન-ગ્રેસને આવનારા સમયના એંધાણ આવી રહ્યા હતા અને તેથી જ 1991માં માત્ર અને માત્ર હિંદુઓ પોતાના તોડી પાડવામાં આવેલા મંદિરો ફરી ઉભા ના કરે તે બદ-ઈરાદાથી કોંગ્રેસે આ નવો કાયદો પસાર કર્યો કે જે 15 ઓગસ્ટ 1947થી હયાત કોઈ પણ મસ્જિદને મંદિરમાં ફેરવવા ઉપર પ્રતિબંધ મૂકે છે. રામ જન્મભૂમિને આ કાયદામાં એક માત્ર અપવાદ તરીકે ગણવામાં આવ્યું હતું.

ઉકેલ:

ઉકેલ બહુ જ સરળ છે. કોર્ટ પોતાની ભૂતકાળમાં થયેલી ચૂક સ્વીકારી લે અને શાહી ઇદગાહને આપવામાં આવેલી નમાજની મંજૂરી તેમ જ ઇદગાહ ટ્રસ્ટને આપવામાં આવેલો ઇદગાહના વ્યવસ્થાપનનો અધિકાર અમાન્ય કરી દે. માલિકીને લઈને તો કોઈ વિવાદ જ નથી. પણ તકલીફ એટલી છે કે આ ખાંગ્રેસે અમલમાં લાવેલો 1991નો કાયદો રદ્દ થાય પછી જ આ દિશામાં પહેલ થઇ શકે. ઇજિપ્તમાં અબુ સિમ્બલ ઉપાસના સ્થળમાં આવું જ કૈક કોકડું ગૂંચવાયેલું હતું અને ત્યાંની સરકારે તેને અન્ય સ્થળે ખસેડ્યું હતું. મથુરામાં પણ અયોધ્યાની જ જેમ કૃષ્ણ જન્મભૂમિથી દૂર મુસલમાનો જ્યાં ઈચ્છા હોય ત્યાં દરગાહ ખસેડી લે. આમપણ ઇસ્લામમાં સનાતન ધર્મની જેમ જમીન, નદીઓ, વૃક્ષો કે પર્યાવરણને દૈવી ગણીને તેમને પૂજવામાં નથી આવતા. ઉલ્ટાનું તેના ઉપર તો ઇસ્લામમાં સખત પ્રતિબંધ છે. એમને તો જમીન માત્ર અને માત્ર એટલા માટે પોતાના હસ્તક રાખવી છે કે હિન્દુઓના અપમાનના ઘા ક્યારેય ભરાય નહિ અને તેમને સદાય સ્મરણ રહે કે તેમના પૂર્વજો અને પૌરાણિક કેશવ દેવ મંદિર સાથે ભૂતકાળમાં શું થયું હતું. આ વિવાદ રામ જન્મભૂમિના વિવાદની સરખામણીમાં ખૂબ જ સરળ છે અને સહેલાઈથી ઉકલી શકે એવો છે. જરૂર છે તો માત્ર હિંદુઓ એક થઈને માંગણી કરવાની અને સરકાર માટે આની કેટલી પ્રાથમિકતા છે તેની.

છેલ્લે છેલ્લે, મથુરામાં કૃષ્ણ જન્મભૂમિના વિવાદમાં મહાનાયકની ભૂમિકા ભજવી એટલે જ ખાંગ્રેસે દેશના બધાં જ અભ્યાસક્રમોમાં આજ દિન સુધી મદન મોહન માલવિયાજીને માત્ર હાંસિયાનું સ્થાન આપ્યું છે. આ સદીના હિન્દુઓના મહાનાયક એવા આપણા લોકલાડીલા મોદી સાહેબે 2014માં એટલે કે પ્રધાન મંત્રી તરીકે સત્તારૂઢ થયાના પહેલાં જ વર્ષે ડિસેમ્બરમાં માલવિયાજીને મરણોપરાંત ભારત રત્નનો ખિતાબ અર્પણ કર્યો.

જય શ્રી કૃષ્ણ ।

સ્ત્રોત :

સ્વતંત્રનો લેખ

1991ના કાયદાને કોર્ટમાં પડકાર