.. krishnam ..

വായനയ്ക്കിടയില്‍....

2010-07-13T09:32:00.000-07:00

വായിക്കുകയാണ്... അതോ വായനയിലേയ്ക്ക് തിരികെ വരികയാണോ.. എഴുത്തിലേയ്ക്കും?? ഇടവേളകള്‍ ഉണ്ടാവാറുണ്ടെങ്കിലും വായന എന്നും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ ഏറെ കാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എം.ടി.യെ വായിക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയോ വെച്ചു ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന എന്തിലേയ്ക്കോ തിരിച്ചു വരികയാണെന്ന തോന്നല്‍..

എം.ടി.യുടെ നാലുക്കെട്ടും രണ്ടാമൂഴവും മഞ്ഞും ഓപ്പോളും അസുരവിത്തും തുടങ്ങി പലതും വായിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു എങ്കിലും, ഇന്നലെയാണ് "കണ്ണാന്തളിപ്പൂക്കളുടെ കാലം" വായിക്കാന്‍ ഇടയായത്... ചെറിയ ചെറിയ കഥപറച്ചിലുകളുടെ ഒരു കൊച്ചു സമാഹാരം .... ഓരോന്നു വായിച്ചു കഴിയുമ്പോഴും, ചിലപ്പോള്‍ ഓരോന്നിന്റെ ഇടയ്ക്ക് വെച്ചു പോലും പുസ്തകം അടച്ചു വെച്ചു, വിദൂരതയിലേയ്ക്കു ലക്ഷ്യമേതുമില്ലാതെ നോക്കിയിരുന്നു പോകുന്നു... മനസ്സില്‍ ചിന്തകളുടെയും ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരങ്ങളുടെയും ശരിവെയ്ക്കലുകളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും വേലിയേറ്റമുണ്ടാവുന്നു... അസ്വസ്ഥമാവുന്നതിനോപ്പം ചെറിയ സന്തോഷവുമുണ്ടാവുന്നു... അപൂര്‍വമായി സംഭവിയ്ക്കുന്ന ആ പ്രതീതി പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്...

മറ്റു പല കഥകളും നോവലുകളും വായിക്കുമ്പോഴും ഈ പ്രതീതി ഉണ്ടാവാത്തതിനു കാരണം മിക്കവാറും വികാരപരമായി അവയുമായി ഒരു ബന്ധം അനുഭവപ്പെടാത്തതിനാലാവാം.... ആ കഥയുടെ അവസാനം കണ്ടെത്താനോ, ഒരു ഗണിത ശാസ്ത്ര പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരം കണ്ടെത്താനോ തോന്നുന്ന പോലെയാണ് പലപ്പോഴും അത്... പുസ്തക താളുകള്‍ ഇടമുറിയാതെ മറിയുമ്പോഴും ഒരു നിമിഷം അതിനെ കുറിച്ചിരുന്നു ചിന്തിയ്ക്കാനോ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ നില്‍ക്കാതെ അത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാനുള്ള വെമ്പലാണ്‌... അതും വായന തന്നെയാണ്, ല്ലേ? പക്ഷെ അങ്ങനെയുള്ള വായനകള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ ഇങ്ങനെയൊരു പുസ്തകമെത്തുന്നു കൈയ്യില്‍...

മിക്കവാറും അവ നമ്മുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി സാമ്യം പുലര്‍ത്തുന്നവയോ, നമ്മുടെ ഭൂതകാലസ്മരണകളെ ഉണര്‍ത്തുന്നവയോ, നമ്മുടെ ചിന്തകളെ നേരിട്ടു വായിക്കുന്ന പോലെയോ ഒക്കെ തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്നവ ആയിരിയ്ക്കാം... അതല്ലെങ്കില്‍, അതുവരെ നാം ആലോചിച്ചിരുന്നവയില്‍ നിന്നും തീര്‍ത്തും വ്യത്യസ്തമായതോ, നാം പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്ന പലതിനെയും എതിര്‍ക്കുന്നവയോ ആയി നമ്മെ പൂര്‍ണ്ണമായും ഞെട്ടിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു ആശയമായുമാവാം... കഥാകൃത്തും വായനക്കാരനും തമ്മില്‍ സാങ്കല്‍പ്പികമായി ഒരു വാക്കുതര്‍ക്കം തന്നെ നടന്നേയ്ക്കാം‍... നമ്മളില്‍ പലരും എത്രവട്ടം അയക്കാത്ത കത്തുകളെഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നു മനസ്സില്‍ നമ്മുടെ പ്രിയ കഥാകൃത്തിന്, അല്ലെ?

അതു കൊണ്ടോക്കെയായിരിയ്ക്കാം ചില പുസ്തകങ്ങള്‍ അല്പനേരത്തെയ്ക്കുള്ള രസമാവുമ്പോള്‍, വായിച്ചു തീര്‍ന്നു മറക്കുമ്പോള്‍, മറ്റു ചിലതു അല്പദിവസങ്ങളിലെയ്ക്കോ വര്‍ഷങ്ങളിലെയ്ക്കോ ചിലപ്പോള്‍ ജീവിതകാലത്തിലെയ്ക്കോ തന്നെ ഉള്ളില്‍ നിന്നു മാഞ്ഞു പോവാതെ ചിന്തിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ, അത്ഭുതപ്പെടുത്തികൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നത്...............

പ്രിയ സുഹൃത്തേ... നിനക്കായ്...

2010-05-22T13:04:00.000-07:00

.
പൊലിഞ്ഞ കിനാക്കളുടെ ജീര്‍ണ്ണ ജഡങ്ങള്‍ക്കരികെ
മെഴുതിരികള്‍ കത്തിച്ചതും കെട്ടുപോയിരിയ്ക്കുന്നു...

ചുവപ്പും കറുപ്പും ഇടകലര്‍ന്ന സൗഹൃദ നൂലിഴകള്‍
കാലത്തിന്‍ നര കലര്‍ന്നറ്റ് പോകാന്‍ ഇനിയെത്ര നാള്‍?

ഒരു ചെറുചിരിയുടെ ഓര്‍മയില്‍ നനവു പടരുമ്പോള്‍
മഴക്കാറ്റിനു മുഖം തിരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു -
നീര്‍ മിഴികളും നിനവും..!

വായിക്കാന്‍ മറന്നു പോയ അക്ഷരങ്ങള്‍ തന്‍
നിഴല്‍ തീര്‍ത്ത കല്‍മതിലില്‍ കരിക്കട്ടയാല്‍
ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു പാതികുഴഞ്ഞൊരു കൈയും..!

ലാഭ കണക്കുകളുമായി മുന്നിലെത്തുന്നവര്‍
എന്തേ അറിയുന്നില്ലാ -
നഷ്ടങ്ങളുടെ വിഹ്വലതകളില്‍
ഭ്രാന്തമായലയും പാവം മനസ്സിനെ...!

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെയൊപ്പം
നക്ഷത്രകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ താഴ്വരയിലൂടെ
കൈക്കോര്‍ത്തെന്നും നടന്നു തളരാന്‍
എന്തിനിന്നും കൊതിയ്ക്കുന്നു വെറുതെ...!

ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ന്നതറിഞ്ഞിട്ടുമറിയാതെ-
പറന്നുയരാതെ, തേന്‍ നുകരാതെ,
പുഴുക്കുത്തേറ്റു വാടിയൊരിലയുടെ-
മഞ്ഞ ഞെരമ്പില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നിരിയ്ക്കുവാന്‍
എന്തിനിന്നും ആശിയ്ക്കുന്നു വെറുതെ.....

എല്ലാം ത്യജിയ്ക്കാം, എന്തും സഹിയ്ക്കാം
ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി നീ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
നിന്നെന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി സ്വകാര്യമോതുമെങ്കില്‍...

വഴിയോര കാഴ്ചകള്‍..,.

2010-05-16T11:38:00.000-07:00

വഴിയോര കാഴ്ചകള്‍.... ക്യാമറ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ ഒപ്പിയെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ ചില കാഴ്ചകള്‍ ഉണ്ടാവാറില്ലേ ഏതൊരു യാത്രയിലും... അഥവാ കഴിഞ്ഞാല്‍ തന്നെയും എന്തൊക്കെയോ കുറവുള്ളതു പോലെ തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍... അതിനു കാരണം അവ മിക്കവാറും കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടു മാത്രം ഒപ്പിയെടുക്കാന്‍ കഴിയാത്തവയായതു കൊണ്ടാണ്.. മണം കൊണ്ടും, സ്പര്‍ശം കൊണ്ടും, ശബ്ദം കൊണ്ടും, മനസ്സ് കൊണ്ടും, പിന്നെ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊണ്ടും ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍ ...

ചില്ലുകളുടെ ഇടയിലൂടെ കവിളില്‍ പതിയുന്ന മഴയുടെ വേഷപ്പകര്‍ച്ചകള്‍...
പിഞ്ഞിയ കയറിന്റെ തുമ്പത്ത് ചിതലു തിന്നൊരു ഊഞ്ഞാല്‍ പലക...
നട്ടുച്ചയ്ക്ക് പാര്‍ട്ടി ഓഫീസിന്റെ പുറകിലെ ഓല മേഞ്ഞ ചായ്പ്പില്‍ തലമുടി വെട്ടുന്ന ബാര്‍ബര്‍..
കാറ്റത്താടുന്ന വിളക്കുകാലുകള്‍...
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞും കൈ കഴുകാതെ പിഞ്ഞാണം പിടിച്ചു ദൂരെയ്ക്കും നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്ന ഒരമ്മ..
വാല്‍മാക്രികള്‍ പുളയുന്ന ആഴം കാണാത്ത പച്ച നിറം പൂണ്ട കുളങ്ങള്‍...
ആയിരം ഈച്ചകള്‍ സ്വകാര്യം പറയുന്ന പഴക്കടയുടെ നിലത്തിരുന്നു പുസ്തകത്തില്‍ ചിത്രം വരച്ചു തമ്മില്‍ പൊട്ടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന രണ്ടു ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടികള്‍...
നിറം മങ്ങിയ സിനിമാപോസ്റ്ററുകള്‍ ഒട്ടിച്ച ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ മുങ്ങിയ നവവധു...
വേലികള്‍ക്കപ്പുറത്ത് നിന്നും എത്തി നോക്കുന്ന ചെറിയ മഞ്ഞ പൂക്കള്‍...
ഒട്ടിയ വയറിന്റെ ദൈന്യത്തിനു നേര്‍ക്കു വീണ പത്തു രൂപയില്‍, തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍...
മെഴുതിരികളും കുന്തിരിക്കവും മണക്കുന്ന പാതകള്‍..വളവുകള്‍..
അമ്മയുടെ മടിയില്‍ നാരങ്ങയും മണത്തു കിടക്കുന്ന കുട്ടി...
ഓടിയകലുന്ന തീവണ്ടി ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കിടയിലും ഉയര്‍ന്നു താഴുന്ന ഐസ് വണ്ടിയുടെ ഹോണ്‍..
മഴപെയ്ത വഴികളിലെ ചെളിയിലൂടെ ചെരുപ്പുകളുടെ ഇടയിലും അരിച്ചെത്തുന്ന തണുപ്പ്...
ഷര്‍ട്ടു വലിച്ചു പറിച്ചും ഉറക്കെ തെറി പറിഞ്ഞും എന്തിനോ കലഹിയ്ക്കുന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍..
ഓരോ വട്ടം ബസ്‌ നിര്‍ത്തുമ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞൊരു സീറ്റിനായി പരതുന്ന മിഴികള്‍...
കറുത്തിരുണ്ട ആകാശം നോക്കി നോക്കി വീടെത്തുവാന്‍ വെമ്പുന്ന കാലുകള്‍...
പൊടി പറക്കുന്ന വഴിയരികിലെ കരിമ്പു ജ്യൂസിന്റെ കുളിര്‍മ്മ..
കുപ്പിവളപ്പെട്ടിയിലെ നിറഭേദങ്ങള്‍...
അരയാലില്‍ തൂക്കിയിട്ട തൊട്ടിലിലെ പ്രാര്‍ഥനകള്‍..

വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വഴി പോകുവാന്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍... ഇനിയൊരിയ്ക്കലും ഇങ്ങനെയൊന്നു കാണാതെ പോകട്ടെ എന്നു ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍...
ഇനിയും നടന്നു തീര്‍ക്കാനുള്ള വഴിദൂരമെത്ര?? അറിയില്ല...

എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

2010-02-08T13:56:00.000-08:00

അരിഞ്ഞു തള്ളുവിന്‍
എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുവിന്‍
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

ഒഴുകട്ടെ ചുവപ്പുനദികള്‍
ഒടുങ്ങട്ടെ കൊടുംപാപികള്‍
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

തുടുത്ത മണ്‍നിറം മാഞ്ഞുതുടങ്ങി
വിളര്‍ത്ത മാറിടം വിണ്ടുതുടങ്ങി
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

എന്നില്‍ നിന്നെല്ലാം പറിച്ചെടുത്തു
എന്നില്‍ നിന്നെല്ലാം കുഴിച്ചെടുത്തു
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

ചുമടുഭാരം അസഹനീയം
ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു അന്തരംഗം
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

മൂന്നു വലം വെയ്ക്കാന്‍
മുച്ചൂടും മുടിയ്ക്കാന്‍
വെള്ളം -
സര്‍വത്ര വെള്ളം.....
എന്നിട്ടും എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....

അരിഞ്ഞു തള്ളുവിന്‍
എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുവിന്‍
എനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു....
ഇന്നെനിയ്ക്കു ദാഹിയ്ക്കുന്നു .........

സന്ധ്യകള്‍, മൂകസാക്ഷികള്‍...

2009-10-19T12:32:00.000-07:00

പ്രാത: സന്ധ്യ ഞാന്‍;
വിദൂരതയില്‍ നിന്നരികിലേക്കു നീങ്ങുമാ -
കുളമ്പടി ശബ്ദമെനിക്കെത്ര പരിചയം !
നിന്നെ ഉണര്‍ത്തുവാന്‍,
ശോണരേണുക്കളാലഭിഷേകമാടുവാന്‍,
ആദിത്യനെഴുന്നള്ളുമ് ദുന്ദുഭി നാദമെനിക്കെത്ര പരിചയം !!
ഖഗകൂജിതങ്ങളാല്‍ ശംഖധ്വനി മുഴക്കി -
നീയര്‍ക്കനെ വരവേല്‍ക്കുമ്പോള്‍
നില്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ സഹര്‍ഷം സാക്ഷിയായ്;
മൂകസാക്ഷിയായ്...........

മദ്ധ്യാഹ്ന സന്ധ്യ ഞാന്‍;
എരിയുന്ന കൊടും വെയിലില്‍ നിന്‍ -
ഇടനെഞ്ചകം പോലും അഗ്നിജ്വാലയായ്‌ തപിക്കവേ,
എന്നിലെ മൌനവും വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിരുന്നു.....
സാഗരങ്ങളില്‍ നിന്നും സരിത്തുകളില്‍ നിന്നും
നിന്റെ തപ്തനിശ്വാസങ്ങള്‍,
നിന്നിലെ പൊള്ളുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും -
കറുത്ത വേദനകളും മുറിവുകളും
എന്‍ കാതിലാര്‍ദ്രമായ് വന്നോതുമ്പോഴും;
ഏതോ ബാല്യത്തില്‍ നിന്നുയരുമൊരാ -
വിശപ്പിന്‍ നിലവിളിയെന്റെ,
ശ്രവണപുടത്തിലിരമ്പം കൊള്‍കേ -
നില്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ സദയം സാക്ഷിയായ് ;
മൂകസാക്ഷിയായ്......

സായംസന്ധ്യ ഞാന്‍ ;
മറയുന്ന സൂര്യനു നിര്‍ന്നിമേഷയായ്‌
വിട ചൊല്ലുമ്പോഴും ;
ഒരു ചാന്ദ്രമുഖം നീ തിരയുമ്പോള്‍,
വ്രീളാമുഖിയായ് തുടുത്ത വിഹായസ്സിലേക്കു
നീ ഒളിക്കണ്ണിടുമ്പോള്‍ -
അറിഞ്ഞതില്ല, യിതൊന്നുമാ കര്‍മ്മസാക്ഷിയെങ്കില്ലും -
നില്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ സാക്ഷിയായ് ;
മൂകസാക്ഷിയായ് .....................

ഇന്ദുമുഖം കണ്ടാമ്പല്‍ കണ്‍തുറക്കും -
പൊയ്കകളില്‍ മിഴിനട്ടു ;
നക്ഷത്രജാലങ്ങളിലെവിടെയോ -
എന്‍ ജന്മസ്മൃതികളിലെന്നോ, കൈവിട്ടൊരെന്‍ -
സൂര്യനെ, യെന്‍ വാക്കിനെ ഞാന്‍ തിരയുന്നു........
ഇനി നാലുയാമങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍
ഒരു പുലരി നിന്നെ സിന്ദൂരം ചാര്‍ത്തും വരെ ;
കാത്തിരിയ്ക്കുന്നു ഞാന്‍, മറ്റൊരു പ്രാത:സന്ധ്യക്കായ്‌ -
എന്‍ സാക്ഷിപദം വിട്ടൊഴിയുവാന്‍ ....................

ഇനിയൊരു പൂക്കളം കൂടി ...

2009-08-11T17:07:00.000-07:00

.

കര്‍ക്കിടകം പെയ്തൊഴിയുകയാണ്‌... ചിങ്ങം വരാറായി...ഓണവും!! ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു തിരതള്ളല്ലാണ് മനസ്സില്‍...... ഓണം ഓണമാവുന്നത്‌ നാട്ടിലാവുമ്പോഴാണ്... വീട്ടുക്കാരുടെ എല്ലാവരുടെയും കൂടെയാവുമ്പോഴാണ്... ഏതൊരു മലയാളിയ്ക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഓര്‍ക്കാനും പറയാനുമുണ്ടാവും ഓണത്തിനെ കുറിച്ച്‌.... ഒരുപാട് കണ്ടും കേട്ടും വായിച്ചും മുഷിഞ്ഞ വിഷയമാണ്‌ താനും.... എന്നിരുന്നാലും നാട്ടില്‍ നിന്നിത്ര ദൂരെയാവുമ്പോള്‍ എന്തോ എഴുതാന്‍ തോന്നുകയാണ്‌... എഴുതുകയാണ്‌....

എനിയ്ക്കെന്നും ഓണം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളുടെയാണ്; കഴിഞ്ഞ ഓണം മുതല്‍ ഈ ഓണം വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളുടെ... , ഈ ഓണം മുതല്‍ അടുത്ത ഓണം വരെ എന്തൊക്കെ സംഭവിയ്ക്കാം എന്ന ഉത്‌കണ്ഠകളുടെ.... ഞാന്‍ എപ്പഴും അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട് - അടുത്ത ഓണത്തിന് ഞാന്‍ എവിടെയാവും ? എന്തു ചെയ്യാവും? ജീവിതം എങ്ങനെയൊക്കെ മാറിയിട്ടുണ്ടാവും എന്നൊക്കെ... പിറന്നാള്‍ വരുമ്പോഴാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ പുതുവര്‍ഷപ്പിറവിയ്ക്കാണ്‌ മിക്കവര്‍ക്കും ഒരു കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞു പോയതായി തോന്നാറുള്ളതെങ്കില്‍ എനിയ്ക്കത്‌ ഓരോ ഓണം വന്നു പോവുമ്പോഴുമാണ്....

കല്ലടിക്കോട്ടെ ചാണകം മെഴുകിയ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ ഇനി എനിയ്ക്കൊരിയ്ക്കല്‍ കൂടി മത്തന്‍പ്പൂവും കാശിത്തുമ്പയും ചെമ്പരത്തിയും തുളസിയും കൃഷ്ണക്കിരീടവും ഒക്കെ കൊണ്ടൊരു പൂക്കളം തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല.... ആഗ്രഹമുണ്ട്‌ എങ്കിലും നടക്കാത്ത കാര്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിലേയ്ക്ക് അതും കയറി ചെല്ലുമ്പോള്‍ മനസ്സ്‌ വിങ്ങുകയാണ്... അടുക്കളയില്‍ അമ്മമ്മയും അമ്മയും വല്ല്യമ്മയും അമ്മായിമാരും സന്നോത്തിയും ഒക്കെ 12 മണിയാവുമ്പോഴേയ്ക്കും സദ്യയൊരുക്കാന്‍ തത്രപ്പെടുമ്പോള്‍ പുതിയ ഉടുപ്പൊക്കെയിട്ട് അവിടെയിവിടെയൊക്കെ മണപ്പിച്ച്, എടയ്ക്കോരോ ശര്‍ക്കരുപ്പേരിയൊ, അവിയലിന്റെ കഷ്ണമോ, പായസത്തില്‍ ഇടാന്‍ എടുത്തുവെച്ച നെയ്യില്‍ വറുത്ത അണ്ടിപരിപ്പോ വായിലിട്ട്, "ദാ, ഈ തേങ്ങ ഒന്നു ചെരവി തായോ " എന്നോ " ഈ കഷ്ണം ഒന്നു നുറുക്കിക്കൂടെ " എന്നോ ഉള്ള നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളൊക്കെ എന്നോടല്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍ നടക്കാന്‍ എന്തോ കൊതിയാവുകയാണ്‌...

പക്ഷേ, എന്തൊക്കെയായാലും ഇത്ര കാലമെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെ ആഘോഷിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ വല്ലാത്ത സന്തോഷവുമുണ്ട്... കാരണം എന്റെയൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന പലരെക്കാളും നല്ല ഒരുപാട് ഓണങ്ങള്‍ ആഘോഷിയ്ക്കാന്‍ ഉള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടായി... കുറച്ചു കാലമെങ്കിലും "പൂവേ പൊലി പൂവേ " എന്നു പട്ടക്കുട ചൂടി നില്‍ക്കണ മാതേവര്‍ക്കു അടയും പൂവും നേദിച്ച് ഉറക്കെയാര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌... പൂക്കൂടയെടുത്ത്‌ പാടത്തും വരമ്പുകളിലും അയലോക്കത്തുമൊക്കെ സമപ്രായക്കാരുമായി പൂക്കളറുത്ത് നടന്നിട്ടുണ്ട്‌... വീട്ടിലെല്ലാവരുമൊത്തുക്കൂടി നിലത്ത് ഇലയിട്ട്‌ വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യയുണ്ടിട്ടുണ്ട്.... ഒന്നോ രണ്ടോ പേരായി ഇന്നിപ്പോ പായസം കൂട്ടി ചോറുണ്ണുമ്പോ തൊണ്ടയിടറുന്നുണ്ടെങ്കിലും നല്ലൊരു കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ അനുഗൃഹീതയാണ്‌... സംതൃപ്തയാണ്‌....

നീയും ഞാനും....

2009-02-22T19:58:00.000-08:00

.

നിറങ്ങളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു പോയൊരു മഴവില്ലു നീ....
പിന്നെയെങ്ങനെ,
നിറങ്ങളുടെ മായാലോകത്തു നിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തും??
തൊട്ടു മുന്‍പില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുമ്പോഴും -
ഇരുകണ്‍കള്‍ക്കും നീ കാണാക്കാഴ്ച മാത്രം !!

നീയില്ലാതെ, നിന്‍ പാട്ടില്ലാതെ
എന്നിലെ നൊമ്പരക്കിളികള്‍ ഉറങ്ങാതെ -
ഭ്രാന്തസ്വപ്നങ്ങളായി ചിറകിട്ടടിയ്ക്കുമ്പോഴും ;
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴമേഘങ്ങളറിയാതെ
നീയെന്തിനോ നിശ്ശബ്ദമായ്‌ ചിരിയ്ക്കുന്നു....
തിരക്കൊഴിയാത്തൊരീ ഇടനാഴിയില്‍
ജീവിതവേഷങ്ങളാടിത്തിമിര്‍ക്കുമ്പോഴും ;
നോവുന്നൊരോര്‍മ്മയായ്‌ ,
നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഭിക്ഷാപാത്രവുമായ്
എന്‍ നിഴലുകളെ നീയെന്തിനോ പിന്തുടരുന്നു....

ഒരുപാടു ദിനരാത്രങ്ങള്‍ക്കൊടുക്കമൊരുനാള്‍ -
നിന്നെ തേടിയെന്‍ മിഴികള്‍ തളരുമ്പോള്‍
അവയിലറിയാതെ നനവു പടരുമ്പോള്‍
നീയതിലൊരു മഴവില്ലായ് ഉയിര്‍ക്കൊള്ളുന്നു !!
നിന്നെ ഞാനറിയുന്നു....
നീയെന്നിലാണെന്നും ഞാനറിയുന്നു......

വിഡ്ഢികള്‍ ...

2009-02-18T16:03:00.000-08:00

.

............... എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങള്‍ക്ക്.......ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢി നിങ്ങള്‍ ആണെന്ന്.... എനിയ്ക്ക്‌ തോന്നുന്നത്‌, എല്ലാവര്‍ക്കും എപ്പഴെങ്കിലും ഒക്കെ, കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും, അങ്ങനെ തോന്നാതിരുന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലാ എന്നാണ്... അറിയില്ല... എന്റെ തോന്നലുകള്‍ എനിയ്ക്ക്‌ തന്നെ മനസ്സിലാവാത്തവയാണ്‌... മനസ്സിലെ സ്നേഹം മുഴുവന്‍ കൊടുത്തിട്ടും, ചെയ്യാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്തിട്ടും, അവര്‍ക്ക് തൃപ്തിയാവുന്നിലെന്നു അറിയുമ്പോള്‍, നമ്മള്‍ തോറ്റു പോവുകയാണെന്ന് അറിയുമ്പോള്‍, തോന്നുന്ന വികാരം എന്താണു...?? എന്നിട്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും തോല്‍ക്കുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പിന്നെയും പിന്നെയും ആത്മസമര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്നതെന്തിനാണ്‌.....?? ഒരു വിലയുമില്ലാതെ ചവറ്റുക്കുട്ടയില്‍ എറിയപ്പെടുമ്പോഴും, പ്രത്യാശയോടെ വീണ്ടും തലയുയര്‍ത്തുവാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നത്‌ എന്തുകൊണ്ടാണ്.... ?? മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ഇനിയൊരിയ്ക്കലും മനസ്സിലാക്കുകയില്ലെന്ന്, നമ്മളെ പൂര്‍ണ്ണമായി തിരിച്ചറിയുകയില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, സ്വന്തം വിചാരങ്ങളെ മറന്നു കൊണ്ട്, അവര്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ വീണ്ടും വിഡ്ഢി വേഷം കെട്ടുന്നതു എന്തുകൊണ്ടാണ്.... ?? സ്വയം തെറ്റാകുവാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിയ്ക്കുന്നത്‌ എന്തിനാണ്‌....?? എത്ര ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ വീണാലാണ്, ഇനിയും ഞാന്‍ പഠിയ്ക്കുക ?? അറിയില്ല..... വിഡ്ഢികള്‍.... ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢികള്‍....... സ്നേഹത്തിനു പരിധി നല്‍കാത്തവര്‍.... വിചാരങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍ വികാരങ്ങള്‍ക്കു സ്ഥാനം കല്‍പ്പിയ്ക്കുന്നവര്‍.... അവര്‍ക്കു വംശനാശം സംഭവിയ്ക്കട്ടെ...! എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, അവരെ ഈ ലോകം ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നില്ല... അല്ലെങ്കില്‍, ഇവിടം അവരെ അര്‍ഹിയ്ക്കുന്നില്ല.... ബുദ്ധിയുള്ള സ്വാര്‍ത്ഥരെ കൊണ്ടു നിറയട്ടെ ഈ ഭൂമി.... വിഡ്ഢികള്‍ പോയി തുലയട്ടെ.. !!

.

എന്റെ പുതുവര്‍ഷ പിറവി...

2009-01-03T09:48:00.001-08:00

എന്നത്തേയും പോലെ ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു.... സ്വപ്നം കണ്ടു മൂടിപ്പുതച്ച് കിടക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക്‌ ഒരു ശല്ല്യം പോലെ കടന്നു വന്ന അമ്മയുടെ കര്‍ക്കശ ശബ്ദം ഒരു നേര്‍ത്ത സ്വരമായി മാത്രമേ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നുള്ളൂ.... അതു കൊണ്ടാണ് മുഖത്ത്‌ വെള്ളം വീണപ്പോള്‍, അമ്മയെന്തേ എന്നെ ഉറക്കെ വിളിയ്ക്കാതിരുന്നത്‌ എന്നു ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത്‌.... " നല്ലൊരു ദിവസമായിട്ടു രാവിലെ തന്നെ ചീത്ത കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ്ക്കോ... " എന്നു അമ്മ പറയുന്നത്‌ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിയ്ക്കു ചിരിയാണ് വന്നത്‌... എനിയ്ക്കെന്ത് നല്ല ദിവസം ??

കുട്ടിക്കാലത്തായിരുന്നപ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ വര്‍ഷം കൂടി വരികയാണെന്നറിയുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ തോന്നിയിരുന്നു.... ഒരുപാടൊരുപാട് സന്തോഷമോ, ഉത്സാഹമോ , അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ.... ഇപ്പോള്‍ പഴയ വര്‍ഷമായലെന്ത്‌ ? പുതിയ വര്‍ഷമായാലെന്ത്‌ ?

കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും മണി ആറു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു... അമ്മ ആറ്റി വെച്ചിരുന്ന കാപ്പിയുമെടുത്ത്‌ മുറിയിലേക്ക്‌ പോയി, ഞാനെന്റെ ഡയറികളെടുത്തു... എല്ലാ വര്‍ഷവും ഡിസംബര്‍ മുപ്പതിയൊന്നാം തീയതി മുത്തശ്ശന്‍ എനിയ്ക്കൊരു ഡയറി നല്‍കും.. എന്നു തുടങ്ങിയ ശീലമാണെന്നറിയില്ല ; എങ്കിലും ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ ഞാന്‍ ഡയറിയെഴുതിയിരുന്നു.... ഡയറികള്‍ !! അവ മാത്രമാണ്‌ എന്റേതെന്ന് എനിയ്ക്കവകാശപ്പെടാനുള്ള ഏക സമ്പാദ്യം... അവയുടെ താളുകളില്‍ ഞാനെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണ ചിത്രങ്ങള്‍ കോറിയിട്ടു; വെറുതെ മോഹിച്ച്‌ പോയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ചിതാ ഭസ്മം തര്‍പ്പിച്ചു; ഒത്തിരിയൊത്തിരി നൊമ്പരങ്ങളുടെ ഗദ്‌ഗദങ്ങള്‍ പൊട്ടിക്കരച്ചിലുകളായി കുറിച്ചിട്ടു... പിന്നെ , എന്തിനോ വേണ്ടി ആരും കാണാതെ മനസ്സില്‍ അവശേഷിച്ച ഒരു കൊച്ചു വികൃതി പെണ്ണിന്റെ കുസൃതികള്‍ ഒളിച്ചുവെച്ചു...

സ്വര്‍ണ്ണ അതിരുകളോടു കൂടിയ ആ പുതിയ കരിനീല ഡയറിയെടുത്തു മണത്തു... പുതു മണ്ണിന്റെ മണം എന്ന പോലെ പുതിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണവും എന്നെ ഹരം പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു.... എന്താണു എഴുതി തുടങ്ങേണ്ടത്‌?? എല്ലാ വര്‍ഷത്തെയും പോലെ, "എന്റെ കൃഷ്ണാ, എന്തേ ഞാന്‍ മാത്രമിങ്ങനെ? എല്ലാവരെയും കൊണ്ട്, 'ഒരു ധിക്കാരി' എന്നു പറയിപ്പിയ്ക്കാതെ ഈ കൊല്ലമെങ്കിലും 'നല്ല കുട്ടി' എന്നു പറയിക്കണം... പിന്നെ ആവശ്യമില്ലാതെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്ന ഓരോ ഋണാത്മക ചിന്തകള്‍ എടുത്തു മാറ്റി അല്പം ശുഭ പ്രതീക്ഷ മനസ്സില്‍ നിറയ്ക്കണം.. വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും നന്മയിലൂടെ മാത്രം നയിക്കപ്പെടണം... " എന്നെഴുതി വെച്ചു... എല്ലാ വര്‍ഷവും അനുസ്യൂതമായി തുടരുന്ന ഈ പ്രക്രിയ എങ്കിലും എന്നെ കൊണ്ട്‌ നിര്‍ത്താനാവുമോ എന്നായിരുന്നു പേന അടച്ചു വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ചിന്ത....

ഇനിയും എഴുതിയിരുന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല... അച്ഛനും ഏട്ടനും ഇപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും... രാവിലെ ഞാന്‍ ഡയറി എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നത്‌ കണ്ടാല്‍ അതു മതി ഇന്നു മുഴുവന്‍... ! ഇല്ല, ഇന്നെങ്കിലും അമ്മ പറഞ്ഞ പോലെ ആരുടെയടുത്ത്‌ നിന്നും ചീത്ത കേള്‍ക്കാതെ നോക്കണം...

ക്രിസ്തുമസ് അവധി കഴിഞ്ഞ്‌ ഇന്നു സ്ക്കൂള്‍ തുറക്കുകയാണ്‌.... പരീക്ഷാ പേപ്പറുകളെല്ലാം കിട്ടും.. ഉം... തരക്കേടില്ലാത്ത മാര്‍ക്കുണ്ടാവും... "പഠിയ്ക്കാന്‍ മോശമില്ല " എന്നതാണ് എനിയ്ക്കുള്ള ഏക അഭിനന്ദനം... അതു കൂടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്നെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടി മണ്ണിനടിയില്ലേക്കാക്കാന്‍ ഇവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും അധിക സമയം വേണ്ടി വരില്ല.. ബാഗെടുത്ത് പുസ്തകങ്ങള്‍ എല്ലാം എടുത്തു വെച്ചു... റേഡിയോയില്‍ നിന്നും ഏഴരയ്ക്കുള്ള ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌.... വേഗം എഴുന്നേറ്റ് തേച്ചു വെച്ചിരുന്ന യൂണിഫോം എടുത്തിട്ടു... പിന്നെ മുടി ജട കളഞ്ഞ് വൃത്തിയായി കെട്ടി വെച്ചു....

അടുക്കളയില്‍ നിന്നും അമ്മ ദോശ ചുടുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം... അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് ചെന്ന് ദോശയെടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും ഏട്ടന്‍ വന്നു തട്ടിപ്പറിച്ചു... " നിനക്ക്‌ ഒമ്പതരയ്ക്കു പോയാല്‍ പോരേ? എനിയ്ക്കിന്നു കോളേജില്‍ നേരത്തെയെത്തണം... പുതുവര്‍ഷാഘോഷ പരിപാടികളൊക്കെയുണ്ട്‌.... ഈശ്വരാ, ഇപ്പഴേ സമയം വൈകി " എന്നും പറഞ്ഞ്‌ ദോശ തിന്നാനും തുടങ്ങി...

എനിയ്ക്ക്‌ ദേഷ്യം വന്നു.. അവിടെ വേറെ ദോശയില്ലേ? ഏട്ടനെന്തിനാ എന്റെയടുത്ത്‌ന്ന് തട്ടി പറി യ്ക്കണത്? അതൊന്നുമല്ല കാര്യം, ഓരോന്നു പറഞ്ഞ്‌ വഴക്കുണ്ടാക്കണം... എന്നിട്ടവസാനം അച്ഛന്റെയടുത്ത്‌ന്ന് ചീത്ത കേള്‍പ്പിയ്ക്കണം... ഇല്ല, ഞാനിന്നാരുടെയടുത്ത്‌ നിന്നും ചീത്ത കേള്‍ക്കില്ല; ഏട്ടനെന്താച്ചാല്‍ ചെയ്യട്ടെ!! ഞാന്‍ ദേഷ്യപ്പെടാത്തത് കണ്ട് അവന് അത്ഭുതം തോന്നി.... പിന്നെ ഒരു ദോശ പാതി കഴിച്ചിട്ട്‌ എഴുന്നേറ്റു പോയി...

ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനു ശേഷം ചോറു പാത്രം ബാഗില്‍ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചു... ബസ്സിനുള്ള ചില്ലറയെടുക്കുമ്പോള്‍ ഇന്നാ 'തുരപ്പന്‍' കണ്ടക്ടറാവരുതേ ബസ്സില്‍ എന്നായിരുന്നു പ്രാര്‍ത്ഥന.... അയാള്‍ ആണെങ്കില്‍ സ്ക്കൂള്‍ക്കുട്ടികളെ കാണുമ്പോഴേ തുടങ്ങും ചീത്ത വിളിയ്ക്കാന്‍ ! കൃഷ്ണാ, നല്ലൊരു ദിവസായിട്ട്‌ അയാളുടെ വായിലുള്ളത് കേള്‍പ്പിയ്ക്കല്ലേ...! പിന്നെ ബാഗെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു... രണ്ടു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ബസ്സു വന്നു.... ഭാഗ്യം! ഇന്നാ 'തുരപ്പന്‍' അല്ല.. പുതിയ ഏതോ ആളാണ്...

ബസ്സിറങ്ങി സ്ക്കൂളിലേയ്ക്കു നടന്നു... ബെല്ലടിയ്ക്കാന്‍ പത്തു മിനിറ്റ്‌ കൂടിയുണ്ട്....ഗേയ്‌റ്റിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് "മോളേ" എന്നു പുറകില്‍ നിന്നൊരു വിളി... ആരാണ്‌ എന്റീശ്വരാ എന്നെ 'മോളേ' എന്നു വിളിയ്ക്കാന്‍ എന്നാലോചിച്ചു തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പാവം മുത്തശ്ശി... ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കുന്നത്‌ കണ്ടു മുത്തശ്ശി മെല്ലെ എന്റെയടുത്തേയ്ക്കു വന്നു... എന്നിട്ടു ചോദിച്ചു, " മോളേ , എന്നെ ഇവിടുത്തെ ജില്ലാ ആസ്പത്രി വരെ ഒന്നെത്തിയ്ക്കോ. .എന്റെ മകന്‍ വയ്യാണ്ട് അവടെ കെടക്ക്ണുണ്ട്ത്രേ ..... എനിയ്ക്കവനെ ഉള്ളൂ... എനിയ്ക്കാണ്‌ച്ചാ കണ്ണിനത്ര കാഴ്ചയൂല്ല്യാ.... ഇതിലൂടെ പോയവരോടൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ അവര്‍ക്കൊന്നും സമയല്ല്യാത്രേ... മോളെങ്കിലും എന്നെ അവിടം വരെ കൊണ്ടാക്കോ ??... "

ആ അമ്മയുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനെന്റെ അമ്മയെ ആലോചിച്ചു.... അമ്മയുടെ മുഖം ഒരിയ്ക്കലും ഇങ്ങനെയല്ല.... ഇനി ഇങ്ങനെ ആവുമെന്ന് തോന്നുന്നുമില്ല....

പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? ഇവിടുന്ന് എത്ര വേഗം നടന്നാലും ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലെത്താന്‍ കുറഞ്ഞത് അഞ്ചു മിനിറ്റ്‌ വേണം... അപ്പോള്‍ ഈ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെയാവുമ്പോള്‍ അതിലും വൈകും .... പക്ഷേ അവരുടെ മുഖത്തു നോക്കി 'കഴിയില്ല' എന്നു പറയാനും വയ്യ... അവസാനം എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ, മുത്തശ്ശിയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിയ്‌ക്കാം എന്നു തന്നെ തീരുമാനിച്ചു....

മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയും പിടിച്ച് ഞാന്‍ റോഡിലൂടെ നടന്നു... ഒരു സ്ക്കൂള്‍ക്കുട്ടി ഒരു വൃദ്ധയെയും പിടിച്ചു നടക്കുന്നത്‌ കണ്ട് പലരും സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്‌... അരികിലൂടെ കടന്നു പോയ ബസ്സിലേയ്ക്ക് വെറുതെയൊന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഏട്ടന്‍ എന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കുന്നതും കണ്ടു... എങ്കിലും ഞാന്‍ ആ മുത്തശ്ശിയെ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടാക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.... അവരുടെ മകന്‍ ഒരു റോഡപകടത്തില്‍ പെട്ട്‌ ആശുപത്രിയിലായതാണു.... വലത് കൈയിലെ എല്ലു ചെറുതായൊന്നു പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌... വേറെ കാര്യമായ പരിക്കൊന്നുമില്ല .... ഒരു ദിവസം അവിടെ കിടക്കണം... അത്രേയുള്ളൂ....

മുത്തശ്ശിയ്ക്ക്‌ മകന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷമായി... ഞാന്‍ പോരുമ്പോള്‍ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചിട്ട്‌ പറഞ്ഞു, "മോള് നല്ല കുട്ടിയാ... നന്നായി വരും, ഈശ്വരന്‍ അനുഗ്രഹിയ്ക്കട്ടെ... "

തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ വൈകിയെത്തിയതിന് ശ്യാമ ടീച്ചറുടെയടുത്ത്‌ നിന്നും കേള്‍ക്കേണ്ട ശകാരവര്‍ഷങ്ങളോ; വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ,"സ്ക്കൂളിലൊന്നും കയറാതെ ഓരോരുത്തരുടെ കൂടെ നടക്കാണ്‌ ഇവള്‍ടെ പണി" യെന്നും പറഞ്ഞ്‌ അച്ഛന്റെ മുന്‍പിലിട്ട് ഏട്ടന്‍ എന്നെ ക്രോസ്സ്‌ വിസ്താരം ചെയ്യണതോ ഒന്നും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചില്ല.... എന്റെ മനസ്സില്‍ നിറയെ ആ മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു, അതു മാത്രമായിരുന്നു.....," മോള് നല്ല കുട്ടിയാ... നന്നായി വരും..... നന്നായി വരും............. "

വൈകിയെത്തുന്ന തിരിച്ചറിവുകള്‍...

2008-12-15T13:41:00.000-08:00

.
ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കേട്ടുക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത് ഏതു പാട്ടാണെന്നറിയോ.. ? "ചാഞ്ചാടി ആടി ഉറങ്ങു നീ.... " ഈ പാട്ട് എനിയ്ക്ക്‌ ഇഷ്ടായിരുന്നു, അല്ല, ഇഷ്ടാണ്... ബാക്കിയെല്ലാ താരാട്ട്‌ പാട്ടുകളേയും പോലെ.... പക്ഷേ ഇതിനോടു ഒരു പ്രേത്യേക ഇഷ്ടാണ്... കാരണം ശംഭൂനെ ഉറക്കുമ്പോ അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ടായിരുന്നു ഇത്‌... അവന്‍ എന്റെ ചേച്ചിയുടെ കുട്ടിയാണ് ... ചേച്ചി, ടീച്ചര്‍ ആയതു കൊണ്ട്‌, മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്കൂളില്‍ പോയി തുടങ്ങി.... അപ്പോള്‍ പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ അധിക നേരവും അവന്‍ എന്റെ കൂടെയായിരിയ്ക്കും .... അവനെ ഉറക്കുമ്പോ ഞാന്‍ ആദ്യമൊക്കെ പാട്ട് മൂളാറേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... പിന്നെ ഒരിയ്ക്കല്‍ വരികള്‍ പാടിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നു കണ്ടു... ഞാന്‍ ഈ പാട്ടു പാടി ഉറക്കുമ്പോള്‍, ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ കൂടിയും, മുഴുവന്‍ കേള്‍ക്കാനായിട്ടു അവന്‍ കുഞ്ഞു കണ്ണുകള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടു തുറന്നു പിടിയ്ക്കും....

ഞാന്‍ കൊറച്ചു ദിവസം എവിടെയെങ്കിലും പോയി വരുമ്പോ, ഈ പാട്ടു മൂളിയാ മതിയായിരുന്നു, ആ നിമിഷം അവന്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു... പിന്നെ എന്റെ അടുത്തു വരാന്‍ പേടിയില്ല... പുറമേ നിന്ന് പരിചയമില്ലാത്ത ആരെങ്കിലും വന്നാല്‍ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി വരും ... എന്നിട്ടു എന്നെ അള്ളി പിടിയ്ക്കും.... അവന്‍ അങ്ങനെ മുറുകെ പിടിയ്ക്കുമ്പോള്‍, എന്റെ ദേഹം മുഴുക്കെ കോരിതരിയ്ക്കും.... കാരണം, അവന് എന്നിലുള്ള വിശ്വാസമായിരുന്നു അതു... ആര്‍ക്കും വിട്ടു കൊടുക്കാതെ ഞാന്‍ അവനെ കാത്തോളും എന്ന വിശ്വാസം... ആ കലര്‍പ്പില്ലാത്ത സ്നേഹവും വിശ്വാസവും... അതിനു പകരം വെയ്ക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ല.... ഉം.. ആ പാട്ട് കഴിഞ്ഞു.. അടുത്ത പാട്ടായി... അവന്റെ കാര്യത്തിലെന്ന പോലെ... ഇപ്പോ ഒരു പക്ഷേ അവന്‍ ഈ പാട്ട് ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവില്ല... വളരുവാന്‍, വലിയ കുട്ടിയാവാനുള്ള തത്രപ്പാടില്ലല്ലേ ... മറ്റെല്ലാവരേയും പോലെ.... ഇപ്പോ എനിയ്ക്ക്‌ കൊറേയൊക്കെ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്‌... പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അവധിയ്ക്ക്‌ തറവാട്ടില്‍ പോവുമ്പോ, അവിടെയുള്ളവര്‍, എന്നെ ചെറുപ്പത്തില്‍ നോക്കിയിട്ടുള്ളവര്‍... അവര്‍ നിറമിഴികളോടെ നോക്കി നിക്കണതും , ഒരു അവകാശത്തോടെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു, " വലിയ കുട്ടിയായീലൊ ", എന്നു ചോദിയ്ക്കണതും എല്ലാം... അവര്‍ പണ്ടത്തെ എന്റെ കുസൃതികളും വികൃതികളും ഒക്കെ ഓര്‍ത്തു ഇങ്ങനെ പറയും... " അയ്യേ, ഇതൊക്കെ ഇപ്പോ എന്തിനാ പറയണേ, ഇപ്പോ വലിയ കുട്ടിയാണ് ഞാന്‍ ", എന്ന ഭാവത്തില്‍ അവരുടെ അടുത്തു നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോവാറാണ്‌ പതിവ്‌... പക്ഷേ, അവര്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഞാന്‍ ആ ചെറിയ കുട്ടിയാണ് എന്നത്‌ ഞാന്‍ അറിയാതെ പോകുന്നു... ആ അവകാശവും വാല്‍സല്യവും ...ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... അവര്‍ക്കതില്‍ പരാതിയുമില്ലായിരുന്നു.... പക്ഷേ ഇപ്പോ എന്തോ എപ്പോഴൊക്കെയോ തിരിച്ചറിവിന്റെ നേര്‍ത്ത വിരലുകള്‍ ശംഭൂവിലൂടെ എന്നെ തൊടുന്നു.....

.... ???

2008-12-08T10:39:00.000-08:00

.
വിങ്ങുന്നതെന്തിനെന്‍ മാനസം
ചോദിച്ചതില്ല ഞാന്‍ ;
എന്തുക്കൊണ്ടെന്നാല്‍
അതിനുത്തരമെന്നെ അശക്തയാക്കും !!

സ്വതന്ത്രയെന്ന പദത്തിനര്‍ത്ഥം
എന്‍ നിഘണ്ടുവില്ലില്ലെന്നതു വിചിത്രമോ ??
ജയത്തിനര്‍ത്ഥം തോല്‍വിയാണെന്നു -
ഞാനറിഞ്ഞതും അതില്‍ നിന്നത്രേ...

എന്‍ കാലിലെ ചങ്ങല മുറിപ്പാടില്‍
നിന്ദകളുടെ പുഴുവരിയ്ക്കുമ്പോഴും ;
നിന്റെ കാലുകള്‍ ബന്ധിയ്ക്കുമേതൊരു -
കുരുക്കും ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചെറിയും....
അവഗണനകളുടെ കരിങ്കല്‍ച്ചീള്‌
എന്‍ കണ്‍കളില്‍ തുളഞ്ഞുക്കയറുമ്പോഴും ;
നിന്‍ മിഴികളീറനാക്കുമേതൊരു
കരടും ഞാനൂതിയകറ്റും.....

ധീരതയല്ലിതു , സഹനവുമല്ല ;
കാരണം -
വേദനയറിയാന്‍ ഹൃത്തി ല്ലാത്തവള്‍ ഞാന്‍ !

എന്‍ ഹൃദയമെന്നേ -
നിനക്കു ഞാന്‍ പണയപ്പെടുത്തി
അതു തിരിച്ചെടുക്കാന്‍
സ്നേഹത്തിനെന്നും ദാരിദ്ര്യ -
മാണെന്‍ ചെറ്റക്കുടിലില്‍ !
എന്‍ അടുപ്പെരിയുന്നതിന്നും
നീ ഭിക്ഷ നല്‍കിയ നാഴിയരിയാല്‍....
ആ ചോറെന്‍ തൊണ്ടയില്‍
കുരുങ്ങി ശ്വാസനാളമടയുമ്പോള്‍ ;
വിങ്ങുന്നതെന്തിനെന്‍ മാനസം
ചോദിച്ചതില്ല ഞാന്‍..... !

ഓടി തളരാതെ...

2008-12-03T14:14:00.000-08:00

.

നിമിഷങ്ങള്‍.. ദിവസങ്ങള്‍.. കാലം ഓടി കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു... ഒപ്പം ജീവിതവും... എന്തിനാണു, എങ്ങോട്ടാണു, എന്നൊന്നുമറിയാത്ത ഓട്ടം... ഞാനെന്നും ഓടി തീര്‍ത്തത്,( അല്ല, ഓടി കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്‌ ) പിന്തിരിഞ്ഞായിരുന്നു... ഓടുന്ന വഴികള്‍ ഓടി തീര്‍ത്തതിനു ശേഷം മാത്രം കാണുക.... ആ വഴികളൊന്നും മായാതെ മുന്നില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍, അവയെ നോക്കി കൊണ്ട്‌, അറിയാത്ത വഴികളിലേയ്ക്ക് കാലുകളെടുത്തു വെച്ചു കൊണ്ടുള്ള പ്രയാണം... ഇനി ഒരിയ്ക്കലും തിരിച്ചു വരാത്ത കാലങ്ങളെ മോഹിച്ച്‌ കൊണ്ടുള്ള പ്രയാണം....

.

നമ്മള്‍...

2008-12-02T12:50:00.000-08:00

.

.... രണ്ടു ബിന്ദുക്കളുടെയിടയിലുള്ള ദൂരം അനന്തതയാണെന്നു വിന്സെന്റ് മാഷ് പഠിപ്പിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു... ബീഥോവന്റേത് പോലെ തലമുടിയുള്ള മാഷ്... അതെന്തു തന്നെയായാലും, അനന്തതയുടെ രണ്ടറ്റത്തു നില്‍ക്കുന്ന ബിന്ദുക്കള്‍ ആണു നീയും ഞാനും എന്നു ഇപ്പോള്‍ എനിയ്ക്കറിയാം.... ആ രണ്ടറ്റമില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അനന്തതയെന്നൊന്നില്ലല്ലൊ, ല്ലേ...?? എത്ര അടുത്തായിരിയ്ക്കുമ്പോഴും, അളക്കാനാവാത്ത ദൂരങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത് നമ്മള്‍ എന്നും... നീ എന്നെ അറിയുന്നുവോ ..??

ഒരു കൊച്ചു മാവിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് ...

2008-11-26T10:22:00.000-08:00

.

എന്റെ കുട്ടിക്കാലം ചെലവഴിച്ച അമ്മമ്മയുടെ വീടിന്റെ വടുക്കോറത്തെ തൊടിയിലായിരുന്നു ആ മാവ്‌... പകുതിയിലേറെ ചിതലു കയറിയ കൊമ്പുകളുമായി ഇപ്പോഴും അതവിടെയുണ്ട്.. അതൊരു കൊച്ചു മാവായിരുന്നു, അന്നും ഇന്നും... അതിനെ കൊച്ചു മാവാക്കിയിരുന്നത്‌, മൂന്നടി പൊക്കത്തില്‍ വെച്ച്‌, മൂന്നായി പിരിഞ്ഞ്‌, ആര്‍ക്കും കയറി ഇരിയ്ക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ നടുവിലൊരു ഇരിപ്പിടം അതിനുണ്ടായിരുന്നത്‌ കൊണ്ടു കൂടിയാണു... ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് , അതു കൊണ്ടു തന്നെ അതില്‍ കയറി പറ്റുവാന്‍ വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു.. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ആ മാവില്‍ ഓരോ സ്ഥാനങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.... അവിടം കൈയടക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നവരെയെല്ലാം പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച്‌ ആക്രമിയ്ക്കാന്‍ ഞങ്ങളിലാര്‍ക്കും ഒരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല... അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒത്തു കൂടാന്‍ ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു... മേലെ വീട്‌, ചെര്ക്കളത്തു വീട്ടിലെ തൊടി, അവിടുത്തെ ചായ്പ്പ്, ഐച്ചത്തു വീട്ടിലെ മുറ്റം, പഞ്ചാര മാവിന്റെ ചോട്‌... അങ്ങനെ കുറേ സ്ഥലങ്ങള്‍... അതിലൊരുപാട് പ്രിയമുള്ളതായിരുന്നു ഈ കൊച്ചു മാവും.. അതിന്റെ അത്ര ഉയരമല്ലാത്ത കൊമ്പില്‍ ഒരു ഊഞ്ഞാലു കെട്ടിയതോടു കൂടി, അതെല്ലാവരുടെയും ഇഷ്ടതാവളമായി ...

പക്ഷേ, ആ മാവ്‌ ഒരിയ്ക്കലും പൂത്തിരുന്നില്ല... അതിന്റെ ചില്ലകളില്‍ ഒരിയ്ക്കലും കണ്ണിമാങ്ങകള്‍ ആടി കളിച്ചിരുന്നില്ല... മറ്റു മാവുകളില്‍ നിന്ന് കല്ലെറിഞ്ഞും തോട്ടിയിട്ടു കുത്തിയും കിട്ടുന്ന പച്ച മാങ്ങകള്‍, മരത്തിലൊരച്ച്‌ ചൊണ കളഞ്ഞ്, ഉപ്പും മുളകുപ്പൊടിയും എണ്ണയും ചേര്‍ത്തു കടിച്ചു മുറിച്ചു ഒരുപാട് കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്‌, അതിന്റെ കൊമ്പുകളിലിരുന്ന്... പക്ഷേ ആ മാവിലെ മാങ്ങകളുടെ സ്വാദു മാത്രം ഞങ്ങളാരും ഒരുനാളും അറിഞ്ഞില്ല...

എന്നിരുന്നാലും, അതെനിയ്ക്ക്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള മാവായിരുന്നു... പഠിയ്ക്കാനായി പുസ്തകമെടുത്തു അധികവും ഞാന്‍ പോയിരുന്നത് അവിടേയ്ക്കായിരുന്നു.. അഴിയ്ക്കാതെ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ഊഞ്ഞാലില്‍ ഇരുന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍ മാവില്‍ കയറി ഇരുന്നോ ആയിരിക്കും പഠിത്തം.. പക്ഷേ കുറച്ചു വായിച്ചു കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും തന്നെ ശ്രദ്ധയൊക്കെ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും എത്തിക്കാണും.. മാവിനോടും ഊഞ്ഞാലിനോടും ചുറ്റോറമുള്ള കൌങുകളോടും അതിലേ വരുന്ന കുറിഞ്ഞി പൂച്ചകളോടും അടയ്ക്കാക്കൂരുവികളോടും മണ്ണാത്തിക്കിളികളോടുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുമുണ്ടാവും... എനിയ്ക്ക്‌ മാത്രം തോന്നിയിട്ടുള്ളതാണോ എന്നറിയില്ല, അവരൊക്കെ ഞാന്‍ പറയുന്നത്‌ കേട്ടിരുന്നു, പലപ്പോഴും അവര്‍ എന്നോടും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിരുന്നു.. ഇന്നെനിയ്ക്ക്‌ മനസ്സിലാവുമോ എന്നു സംശയമാണെങ്കിലും, അന്നതായിരുന്നു ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അടുത്തറിഞ്ഞ ഭാഷ.....

ഇപ്പോളൊരുപാട് കാലമായി ആ മാവിന്റെ അടുത്തു പോയിട്ട്‌... വടുക്കോറത്തെ വരാന്തയിലെ തൂണും ചാരി ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന സന്ധ്യകളില്‍ ഞാനാ മരത്തെ നോക്കാറുണ്ട്... ഇന്നതില്‍ ഊഞ്ഞാലില്ല, ചുറ്റും ചിതല്‍പ്പുറ്റുകള്‍ നിറഞ്ഞ്‌, കാടു പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണു അവിടെയൊക്കെ... അതില്‍ കയറാനോ കൊമ്പുക്കുലുക്കി ആടാനോ കുട്ടികളാരും പോകാറുമില്ല.. ഉണ്ണിക്കനികളോരിയ്ക്കലുമുണ്ടാവാത്ത ആ മാവിന്റെ ഉണ്ണികളായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍... ഇപ്പോള്‍ അവയൊക്കെ പഴുത്തു വലുതായി ഞെട്ടറ്റു വീണു പോയി.. പക്ഷേ ഞെട്ടിലൊരിയ്ക്കലും വറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത ചുണപ്പാല്‍ കൊണ്ടു എവിടെയൊക്കെയോ നീറുന്നു, ഇപ്പോഴും....

കറുപ്പ്‌....

2008-11-23T11:21:00.000-08:00

കറുപ്പ്‌..... എല്ലാ നിറങ്ങളും വര്‍ണ്ണങ്ങളും ഉള്‍ കൊള്ളുന്ന കറു കറു കറുത്ത കറുപ്പ്‌.... കറുപ്പിനെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടെന്നോ ?? കറുപ്പ് സ്നേഹമാകുന്നു..... ഒരു പ്രതീക്ഷകളും മനസ്സിനറകളില്ലേയ്ക്ക് വാരി വിതറാതെ നിതാന്തമായ നിശ്ശബ്ദതയോടെ അതു നമുക്കായി കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു.... ഒന്നും നല്‍കാതെ, എന്നാല്‍, നമ്മുടെയുള്ളില്ലുള്ള എല്ലാത്തിനെയും ആവാഹിച്ച്‌ എടുക്കുന്ന, നമ്മെ ശൂന്യമായ ഒരു തലത്തില്‍ നിര്‍ത്തുന്ന, ഒരു മാന്ത്രികത്വം !! എല്ലാം അവിടെ സമര്‍പ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്നു.....

നീ കറുപ്പാകുന്നു....
നിന്റെ ഉള്ളും കറുപ്പാകുന്നു....
എന്നെയും എന്റെ ചുറ്റിലുള്ളതും എല്ലാം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിറയ്ക്കാന്‍ നീ സ്‌വയം കറുപ്പാകുന്നു....
അവയിലെ കറുപ്പിനെ എല്ലാം നീ നിന്നിലേയ്ക്കു ചേര്‍ക്കുന്നു....
പിന്നെ, കറുപ്പില്ലാത്ത വര്‍ണ്ണങ്ങളും വെളുപ്പും മാത്രം ബാക്കി നിര്‍ത്തി നീയകലെ നിന്നു ചിരിയ്ക്കുന്നു,
ഈ ഞങ്ങളെ നോക്കി....
കാരണം, നീ അറിയുന്നു,
ഒരു നാള്‍, ഈ നിറങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഞങ്ങളിലെ കറുപ്പും തേടി ഞങ്ങള്‍ നിന്നരികിലെത്തുമെന്നു...
അന്നു നീ ഞങ്ങളെയും നീയാക്കുന്നു....
ഞങ്ങള്‍ കറുപ്പാകുന്നു...
ഞങ്ങളുടെയുള്ളും കറുപ്പാകുന്നു.... !

ഓര്‍മ്മകള്‍ നനയുമ്പോള്‍ ...

2008-11-20T13:50:00.000-08:00

മറവി ,ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ വലിയൊരു അനുഗ്രഹം തന്നെയാണു..... മറക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഓര്‍മ്മകളുടെ നടുവില്‍ കഴിയേണ്ടി വരുന്നത്‌ വലാത്തൊരവസ്ഥയാണു .... നിങ്ങള്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും ഓര്‍ക്കാറുണ്ടോ, പണ്ട് പണ്ട്.... രണ്ടുവരയിട്ട പുസ്തകത്തില്‍ കടലാസ്‌ പെന്‍സിലിന്റെ മുനയൊടിയാതെ കുനു കുനുന്നനെ ഉരുട്ടിയുരുട്ടി " ഒന്നാനാംകൊച്ചൂതുമ്പി.. എന്റെ കൂടെ പോരുമൊ നീ..." എന്നൊക്കെ എഴുതിയിരുന്നത് എന്തിനായിരുന്നുവെന്നു...?? ഉണ്ടാവില്ല.... എനിയ്ക്കറിയാം... പക്ഷേ ഞാന്‍ അതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഓര്‍ക്കുന്നു.... ഇപ്പഴും മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണു..... അവിടെ മഴ പെയ്തു തോരുമ്പോള്‍ വെള്ളിയും സ്‌വര്‍ണ്ണവും ഇടക്കലര്‍ന്നു തുന്നിയ കസവു തുണി പോലെ പഞ്ചാര മണലുണ്ടാവും.... അതില്‍ പേരെഴുതി കളിയ്ക്കാന്‍ ഇനി ഞാനോ നീയോ വേറെയാരെങ്കിലുമോ ഉണ്ടാവില്ലെന്നത്‌ എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിയ്ക്കുന്നു....

സര്‍പ്പ സ്‌വപ്നങ്ങള്‍...

2008-11-19T19:55:00.000-08:00

പതുങ്ങിയിഴഞ്ഞു പോകും നിന്നെ
സ്‌വപ്നം കണ്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു...
ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ചാഹ്ലാദചിത്തയായി...

ഞാന്‍ പോകും വഴികളില്‍,
ഞാന്‍ പാര്‍ക്കും ഇടങ്ങളില്‍...
ഞാന്‍ നീന്തും നദികളില്‍ ,
ഞാന്‍ മയങ്ങും തീരങ്ങളില്‍..
പൂര്‍വജന്മ സ്മൃതിയുണര്‍ത്തി
എനിയ്ക്ക് ചുറ്റുമായ്‌ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്...
നീയെന്നുമെന്‍ സ്‌വപ്നങ്ങള്‍ക്കു കാവല്‍ !!

നീ കൊഴിച്ച പടങ്ങള്‍ ;
ചുവപ്പായി പച്ചയായി നീലയായി
വെള്ളയായി കറുപ്പായി
പല വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ , വരകള്‍
പൂണ്ടെന്‍ സ്‌വപ്നപഥം മുഴുക്കെ -
ഛായം പകര്ന്നു...

നിന്നെ പിന്തുടരാനായതില്ല ഒരുനാളും ..
നിന്‍ മാളങ്ങള്‍ തേടി എന്നും വിഫലശ്രമയായി
തിരിഞ്ഞുക്കിടന്നുറങ്ങി ഞാന്‍ ..!!

വേരുകള്‍ ...

2008-11-19T11:57:00.000-08:00

എല്ലാം അപൂര്‍ണമായിരുന്നു... എന്നും...!!! എല്ലാം തുടങ്ങിയതു അവസാനിയ്ക്കാന്‍, അവസാനിപ്പിയ്ക്കാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു.... പക്ഷേ ഒന്നും അവസാനിച്ചില്ല... തായ് വേരില് നിന്നും അഗാധതകളിലേയ്ക്കു പടരുന്ന മറ്റു ചെറിയ ചെറിയ വേരുകളെ പോലെ ഓരോന്നും പടര്‍ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു... പുതിയ പുതിയ വേരിന് നാമ്പൂകള്‍ പൊട്ടി മൂളച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു... ലക്ഷ്യാമറിയാതെ മണ്ണില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ദാഹം തീര്‍ക്കാനായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു അവയൊക്കെ തന്നെയും..... ചിലതു മൂളച്ചതും കരിഞ്ഞു... ചിലതാരെല്ലാമൊ മുറിച്ചു മാറ്റി...... ചിലപ്പോള്‍ ഈ മരമാകുന്ന ഞാന്‍ അലറി വരുന്ന ഏതോ കൊടുംക്കാറ്റില്‍ നിലം പതിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മൂര്‍ച്ചയേറൂന്ന വായ്‌തലയ്ക്കിരയാകുമ്പോള്‍, അതുമല്ലെങ്കില്‍ ആളിപടര്ന്നൊരഗ്നിയില് വെന്തു ഭസ്മമാകുമ്പോള്‍ എന്നോടു കൂടി ഇവയെല്ലാം പൂര്‍ണ്ണത നേടുമായിരിയ്ക്കും ..... പക്ഷേ അതുവരെ.... അതിനാണു ഉത്തരംകിട്ടാത്തത്.... അതാണു കിട്ടേണ്ടതും......... ,

എന്റെ എഴുത്ത്...

2008-11-19T11:42:00.000-08:00

എഴുതണമെന്നുണ്ട്‌..... എഴുതി തുടങ്ങിയതാണു പലവട്ടം... പക്ഷേ പലപ്പോഴും എഴുതി മൂഴിമിയ്കാന്‍ പറ്റാതെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ പെട്ടു ശ്വാസം മുട്ടി... മനസ്സ്‌ വെറുതെ അസ്വസ്ഥമായി കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു.... അതിനെ കുറച്ചെങ്കിലും ശാന്തമാക്കുവാന്‍ വാക്കുകല്ക്കൊ അതു തീര്‍ക്കുന്ന വാക്യങ്ങള്‍ക്കോ പലപ്പോഴും കഴിയുമെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌... ആ തോന്നല്‍ ആണു വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ എഴുതുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നതും .... ഇതു തുടക്കമാണോ ഒടുക്കാമാണോ എന്നറിയില്ല... എങ്കിലും എന്റെ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങളെ എനിയ്ക്‌ കൂടുതല്‍ അറിയുവാന്‍ ഞ്ഞാന്‌ ഇതില്‍ പകര്‍ത്തുന്നു... എനിയ്ക്‌ വേണ്ടി മാത്രം.....