Diamentowy Koszyk

Wiankowe inspiracje, Luty 2012

2012-02-21T23:47:00.001+01:00

To już drugie wyzwanie w tym wiankowym projekcie. Tym razem Rudlis- Organizatorka przedsięwzięcia, jako inspirację przedstawiła nam zdjęcie tęczowego kawałka torciku na którym przysiadł motyl, postawiła też warunek:"kształt wianka nie może być kołem, ani owalem! Nie wolno używać w wianku koloru brązowego, ani ecru".

Tak więc mój wyzwaniowy wianek jest zrobiony w kształcie serca, oklejony seledynowymi i zielonkawaymi kawałkami mchu, nici i papierowego sznurka, omotany rozmarynem, koprem, pietruszką i szczypiorem:

na ziołowym wiszącym ogródku przysiadły dwa szydełkowe żółte motyle i parka tęczowych skrzydlatych owadów:

Mam nadzieję, że optymalnie zrealizowałam swój pomysł na to wyzwanie...

A mój wianek pachnie ziołami i syci oczy kolorami, których w tym okresie czasu jestem głodna:-)

A jakie wianki stworzyły współuczestniczki projektu?

Inka
Bligu
Zuzik
Brydzia
Kardamonowa
Kasia G.
Kasia
Sylwia
Poczwarka
Ankan
Nirshya
Karitsa
asia3city
Katerina
Bedada
Rudlis

Pozdrawiam serdecznie Wszystkich Gości

Pachnące tarty

2012-01-24T23:23:00.002+01:00

Lubię otaczać się pięknymi zapachami. Najlepiej, kiedy są to zapachy naturalne- kwiatów, owoców, drzew... Ale kiedy deficyt w tej materii, poszukuję zapachów "odtworzonych i miło kojarzących się.

Od kilku miesięcy jestem absolutną fanką zapachów "Yankee Candle". Kupiłam najpierw jedną "tartę" tj wosk pachnący, połowicznie rozpakowałam i położyłam w centralnym miejscu mieszkania. Upajałam się zapachem przechodząc każdorazowo obok. Cudowne uczucie. Wosk pięknie pachniał, nie drażnił, nie denerwował, wciąż pachniał. Okazało się, że prócz wosków są jeszcze dostępne świeczki tradycyjne i w szklanych ślicznych słoiczkach i słojach. Ze względu na ich cenę :-( zdecydowałam się narazie na woskowe tarty- multum kompozycji zapachowych, a cena przystępna. Tarty wkłada się do specjalnych kominków woskowych, zapala się od spodu świeczkę typu telight i rozkoszuje się roztapiającym pachnidłem....

Zapachy nie wietrzeją i długo utrzymują się w powietrzu....

Myślę, że są doskonałą alternatywą dla olejków eterycznych- nie trzeba pilnować parującej wody, nie drażnią, tak jak wtyczki elektryczne, pobudzają zmysły, przywołują wspomnienia, rozbudzają wyobraźnię....

Te zapachy otaczają mnie ostatnio. Przyjemne, delikatne mieszanki. Są autentyczne i pachną tak jak powinny- "świeżo ścięte róże", "delikatność bieli"...

Relaks, relaks, relaks........

A kiedy świeczka się wypali, wosk zastyga. Możesz roztopić go ponownie, ponieważ starcza na bardzo długo....

P.S. To nie była reklama a jedynie zachwyt nowym odkryciem.

Styczniowy Wianek w "Wiankowych Inspiracjach 2012"

2012-01-20T20:08:00.019+01:00

O co chodzi? Ano biorę udział w pewnym maratonie wiankowym wymyślonych przez Rudlis. Fajna inicjatywa, więc czemu nie?? Lubię wianki, lubię je robić, wieszać, patrzeć na nie. Mają w sobie coś, więc nie dziwi mnie, że niegdyś przypisywano im magiczną energetyczną moc.Według Organizatorskich Założeń "Wiankowych Inspiracji", wianek na miesiąc styczeń 2012 miał być monochromatyczny- czyli jednokolorowy, Na styczniowe wyzwanie wiankowe wybrałam biel:

Mój wianek w całości wykonany jest z białego płótna- wyplotlam, zaplotłam, uwinęłam róże i zamocowałam:

A że moje wytwory muszą mieć również wartość użyteczną, wianek zawisł w oknie wespół z bielusieńką firanką. Taki sobie styczniowy pomysł na wiankowy projekt:-)

A poniżej lista pozostałych uczestniczek Projektu "Wiankowe Inspiracje 2012", u których można pooglądać wyzwaniowe wianki monochromatyczne. Sama jestem ich ciekawa:-)

Inka
Bligu
Zuzik
Brydzia
Kardamonowa
Kasia G.
Kasia
Sylwia
Poczwarka
Ankan
Nirshya
Karitsa
asia3city
Katerina
Bedada
Rudlis

Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia w lutowych inspiracjach:-)

Mój Dziennik Budowy cz. 8

2012-01-04T14:13:00.003+01:00

Styl drewnianego domu zobowiązuje. Kolory elewacji również. Długo szukałam oświetlenia zewnętrznego, które oświetlało by optymalnie podłoże , by było w stylu pasującym do naszego domu, a jednocześnie oryginalne. Znalazłam dla mnie idealne.Tomek jeszcze w listopadzie je zainstalował:

Para lamp oświetla wejście do domu i schody, dwie lampy oświetlają powierzchnię tarasową, a piata z zakupionych (nie pokazana na zdjęciach), doświetla balkon na piętrze:

Dla mnie są idealne. A jak Wam się podobają?? W ofercie są jeszcze latarnie wysokie i niskie, lampy wiszące na grubych łańcuchach. Z tych ostatnich musieliśmy zrezygnować, z uwagi na silne wiatry, które tutaj wieją. Dyndałyby na wietrze i kto wie, czy nie poleciałyby w pola jak latawce;-)

Pozdrawiam Was Wszystkich bardzo cieplutko, życząc samych sukcesów w Nowym Roku. Mam nadzieję wreszcie pokazać Wam wnętrze domu, które niestety jeszcze "się robi" z przyczyn niezależnych od nas.

Z lekkością piórka

2011-12-31T00:02:00.003+01:00

Dzisiaj nadszedł czas, by zamknąć za sobą o północy drzwi starego roku. Droga przez ten stary 2011, nie była łatwa. Wiele rzeczy napędzało mnie, powalało, wstawałam, leżałam- bywało różnie. Za tymi drzwiami zostawiam zbędny bagaż zmartwień, smutku, rozpaczy, nieporozumień, sporów, pretensji, uprzedzeń,urazy-to zbędny balast, który przeszkadza w nowych działaniach, zabiera pozytywną energię. Zabieram tylko ważne dla mnie doświadczenia, same przyjemne rzeczy, motywację, nadzieję, radość, by z lekkością piórka wkroczyć w nowy 2012 rok:-)

By owocnie przeżyć ten Nowy Roczek, rozpocznęgo z taką właśnie czystą kartą i kilkoma całkiem realistycznymi planami do zrealizowania. Mam ich kilka na ten właśnie nowy rok.

Aby osiągnąć cel, trzeba wiedzieć czego się tak naprawdę chce- dla siebie, dla rodziny, w pracy, dla domu. A potem wystarczy już tylko konsekwentnie go realizować na miarę swoich możliwości. I pamiętajcie-nic na siłę. Dzięki temu jak czegoś nie zralizujemy w terminie, nie będziemi nieprzyjemnego poczucia obniżonej własnej wartości. Trudno. Nie udało się, spróbuję innym razem. A może już nie będzie takiej potrzeby by ten właśnie projekt realizować. Życie samo zweryfikuje jego ważność:-)

W ostatni dzień Starego Roku, warto też zrobić sobie bilans osiągnięć i tych pozytywnych rzeczy, które nas spotkały. To wspaniałe, budujące uczucie, które daje nam poczucie sprawstwa, siłę i moc. Te wszystkie maleńkie i wielkie dokonania, osiągnięcia z których w tym roku mieliśmy satysfakcję, poczucie szczęścia i spełnienia, ludzie, których spotkaliśmy, mądrość którą posiedliśmy, to wszystko, co sprawiło, że w naszym życiu zaszły pozytywne zmiany, albo gotowość do zmian. Warto poświęcić w ciszy i skupieniu te 15 minut w ostatnim dniu roku i wyliczyć sobie, wypisać na kartce chociaż tych kilka, które nam się przypomną. Taka czynność ma w sobie magiczną siłę w dalszym samodoskonaleniu. Spróbujcie, jeśli jeszcze nigdy tego nie robiliście. To jak naczynie polączone: generuje w nas potrzebę bycia jeszcze lepszym, potrzebę jeszcze większych dokonań. To początek drogi do spełniania marzeń, czego Wam wszystkim odwiedzającym mnie tutaj życzę, w tym Nowym 2012 roku:-)

Święta idealne

2011-12-22T19:58:00.005+01:00

Żeby mi się chciało tak jak mi się nie chce. Najchętniej w tym roku wbiłabym się do kogoś na pięknie i uroczyście przygotowaną kolację wigilijną....
Lubię Święta Bożego Narodzenia, lubię te wszystkie przygotowania, krzątanie się po kuchni, unoszące się z kuchni, mieszające się ze sobą zapachy gotujących się suszonych grzybów, bigosu, barszczu, kompotu z suszonych owoców,świerku, sernika, pierników i moczki ...Wszystkie przygotowania staram się rozłożyć w czasie i przestrzeni, tak by nie zajechać się i nie zniechęcić do następnych Świąt. Nauczona zeszłymi doświadczeniami dzisiaj wiem, że nie jest sztuką ambicjonalnie nacharować się przy sprzątaniu, zakupach przedświątecznych, gotowaniu, przyjmowaniu gości, tylko potem by przy wieczerzy wigilijnej paść na twarz i jęczeć przez pierwszy i drugi dzień świąt z bólu, zmęczenia. Sztuką jest spędzić je lekko, szczęśliwie, z dobrym humorkiem, jedzonkiem na miarę potrzeb. Rozmowy, śmiechy, gry, czytanki dają więcej radości, niż misterne kulinarne popisy, wielkie sprzątania i fura jedzenia. Święta nie muszą być horrorem, powracającym co roku niechcianym koszmarem. Tak naprawdę, to sami sobie taki fundujemy.

Święta idealne, to nie takie święta perfekcyjnie przygotowane- z dwunastoma potrawami, zaproszonymi gośćmi, modnie wystrojoną choinką, drogimi prezentami pod nią. Po co gotować na przykład groch z kapustą, którego i tak nikt u mnie nie tkie, czy kutię, która smętnie będzie stać na stole, albo "makówki", których nie lubimy? Będzie barszcz z uszkami, karp,pierogi z kapustą i grzybami, gołąbki z ryżem i grzybami, a na deser ciasta i koniecznie moczka :-) Wszystkiego po trochę, a przecież to i tak nie do przejedzenia. Co za przyjemność ze Świąt, kiedy wszyscy są zmęczeni, rozdrażnieni, skłóceni, niezadowoleni??

Myślę, że Święta idealne to zadowoleni ludzie, szczęśliwi ze wspólnego przebywania razem. Nieważne gdzie- ważne z kim. I nie ważne, że w tym roku niestety nie udało nam się odprawić uroczytych Świąt w nowym domu. Nieważne- bo w tym satrym będziemy razem, szczęśliwi z tego czego udało nam się dokonać dotychczas. Bez jakiś ekstremalnych kulinarnych wyczynów, wielkich zakupów, generalnych porządków...Z kuchni wlaśnie dochodzi zapach bigosu po staropolsku z aromatem wędzonych śliwek, jałowca, ziela angielskiego, z pokoju zapach napieczonych i polukrowanych wczoraj pierników, a na deseczce wiszą własnoręcznie wykonane prezenty-domek, serducho, pachnący woreczek, kandyzowany imbir, które dostałam od utalentowanej Sabi z "Malachitowej Łąki".... w słoju czeka nastawiony na święta likier kokosowy....

Jutro ciąg dalszy przygotowań - ze spokojem i miłością. Dla tych, których kocham:-*

A Wam życzę Wesołych i pełnych Nadziei Świąt Bożego Narodzenia, spokojnego ich wyczekiwania i gwiazdki z nieba. Niech spełniają się marzenia:-)

Dobre wieści dodają energii:-))

2011-11-27T23:42:00.004+01:00

Dobre wieści zawsze dodaja mi energii, jak czerwień, która ostatnio stała się moją obsesją. W piątek otrzymałam wreszcie wyniki histopatologiczne i wyniki powtórzonej cytologii: Są dobre, negatywne, guzy nie były złośliwe:-)))) Przepełnia mnie szczęście na samą myśl o tym dniu, bo tak długo czekałam...te wszystkie lęki, obawy, strach, próżnia...Ach tam! Zostawiam to za sobą i idę dalej, nie rezygnując ze zmian, które już zostały postanowione, wedle nowych priorytetów:-)) Życie jest cudne!

Pomimo, że za oknem wichury i ziąb, ja nie narzekam na nudę. Kompletuję rzeczy, detale, do naszego nowego domu. Większość rzeczy już mamy ze starego mieszkania, wymagają jedynie "liftingu" albo podarowania drugiego życia, ale takie rzeczy jak niżej pokazane firaneczki, musiałam zamówić. Każdy kto mnie zna wie, że zawsze marzyłam o drewnianym domu, w oknach którego widać bielusieńkie, szydełkowo-koronkowe zazdroski, firanki:

Firanki na szydełku ,zrobiła dla mnie mama właścicielki "Galerii Prowincja", powoli, z rozmysłem, na każde okno z osobna. Uwielniam wszelkie koronki, szydełkowe zazdroski.

Jak to fajnie spotkać czasem kogoś, kto nadaje na tych samych falach i rozumie o czym w ogóle mówię, czego oczekuję. Tak właśnie było z Pania Dagmarą z ww. Galerii. Inne szydełkowe drobiazgi nad "się robią", a ja już nie mogę się ich doczekać:-)
Poza dopieszczaniem szczegółów, malowaniem, zdobieniem, wykańczaniem, przy kubeczku dobrej herbaty z cytryną, relaksuję się, tak jak mój kot:-)

Leon jest mistrzem w leniuchowaniu. Zawsze wynajdzie sobie najbardziej komfortowe i dogodne miejsce w mieszkaniu. W myśl zasad kototerapii, warto poza głaskaniem i przytulaniem kotów czasem utożsamiać się z nimi, wyciągać w jakimś wygodnym, cieplutkim i zacisznym miejscu i odpłynąć....

A żeby nie było, że tylko mruczę, leniuchuje i oddaję się kocim drzemkom, to proszę: Znam jescze inne formy relaksu;-)Zrobiłam sobie taką "starą" herbaciarkę z szybką na moje ulubione herbaciane okazy. I jescze ozdobiłam decou i pastą śniegową wiaderka-ocynki na prezenty mikołajkowe- tak! w tym roku mikołajkowe upominki zamierzam umieścić w takich wiadereczkach, które po rozpakowaniu prezentu nie lądują w koszu, ale mogą zostać wykorzystane na jakieś drobiazgi, a może gałązki świerkowe czy inne zimowe bukiety....Kiedy Tomek je zobaczył, powiedział: "O! Fajne! Będę miał na śrubki:-))

A zeszłoroczne szyszkowe drzewko trochę podliftingowałam- dołożyłam czerwonych owoców, mchu zebranego w lesie jeszcze we wrześniu, wstążeczki w grochy...No bo po co kupować, po co prodeukować nowe rzeczy, a potem je wyrzucać czy też odstawiać?? Trzeba zrobić użytek z tego co się już posiada! Wiecie ile pieniędzy można dzięki temu zaoszczędzić?? Wystarczy tylko jakiś pomysł, nawet nie trzeba mieć specjalnych umiejętności!

Pozdrawiam Was wszystkich baaaardzo baaaardzo serdecznie:-)) i dziękuję, że komentujecie, że do mnie zaglądacie i że jesteście:-**

Czerwień,biel i drewno

2011-11-19T00:14:00.004+01:00

Zwykle, kiedy nadchodzą Święta Bożego Narodzenia, mam dylemat co do wyboru stylu, kolorystyki dekoracji: biel i srebro? Biel i złoto? Eko? a może folklor?? a może na barokowo? W tym roku nie miałam żadnych dylematów, bo wzory skandynawskie, biel czerwień na krateczkach , kropeczkach królują. Po prostu zaraziłam się:-) Jak kiedyś kompletnie nie wyobrażałam sobie czerwieni w pomieszczeniach, tak teraz za tym połączeniem z bielą po prostu szaleję i nie mogę się powstrzymać! Mnie w tym roku zainspirował Yves Rocher. Dostałam do domu ulotkę na darmowy prezent kubek i pled w kolorach i stylu rodem z alpejskiej chaty i tak się zaczął kropkowo-kratkowy szał. Dekoracje i tasiemki kupiłam w Rossmanie- mają je w aktualnej ofercie. W tym roku prędzej przygotowuję się do Świąt, bo poza Świętami czeka nas jeszcze jedno zdarzenie niemalże świąteczne, a mianowicie -przeprowadzkaaaaa!!!!! Pokażę Wam zajawki, tego co przygotowuję na te Święta:

Ceramiczne świeczniki z wdzięcznymi kokardkami w kropeczki i krateczkę z małymi ceramicznymi serduszkami przewieszonymi przez nie:

Kupiłam całą masę tych tasiemek, ale nie mogłam się powstrzymać. Myślę, że świeczniki ładnie będą wyglądały na białym obrusie, serwetce tak na wigilijnym stole, jak i na stoliku kawowym w otoczeniu świerkowych gałązek...

Ceramiczne serduszka to nawiązanie do świeczników. Można je zawiesić, bądź ułożyć na stole jako dekorację przy serwetkach...

Kubasy w rozmiarze XL- o pojemności 550 ml, to coś dla mnie:-) W pracy na przykład mam taki, na który wszyscy mówią "oczko wodne":-) Te nawiązują do pozostałych dekoracji. Kupiłam je dla całej rodziny z pełną premedytacją, na dłuuugie delektowanie się gorącą czekoladą i rozmowy przy kominku:-)

A ten wianek na drzwi pamiętacie?? Pokazywałam go z konikiem na biegunach. Dołożę trochę jodły, świerku i dekoracja a jakże-świąteczna! Zamiast konika zawiesiłam dzwonek z Bawarii- będzie dzwonił przy otwieraniu drzwi:-) A koniki na biegunach powiesiłam tutaj:

Koniczki, misie, skrzacie butki, rękawiczki, gwiazdki zawisły na "baaardzo starej" desce, na haczykach z klamerek. Deskę znalazłam na budowie. Była to deska szalunkowa. Wpadła mi w oko, bo była taka nieregularna, ociosana i nadżarta przez korniki:-) Przygarnęłam, wyczyściłam, wysuszyłam, postarzyłam, dołożyłam drewniane klamerki. Początkowo miał to być kalentarz adwentowy, ale tak fajnie mi się ze zabawki komponowały kolorystycznie, że już zawisną w takiej postaci. Po Świętach deskę można wykorzystać do innych dekoracji sezonowych i tak też u mnie będzie... Jeżeli macie ochotę zmontować sobie taką deskę-wieszak na sezonowe dekoracje- bardzo proszę! Pochwalcie się potem swoją pracą poprzez podanie linku:-) Zwykle jest tak, że jeden pomysł, a tysiące sposobów na jego realizację:-)
A tutaj mój przepis na deskę z klamerkami:

JAK ZROBIĆ "baaaardzo starą" DESKĘ

Z KLAMERKAMI:

1. Potrzebne nam będą: Długa deska (moja ma 90 cm), klej do drewna 3D, albo inny mocny klej, drewniane klamerki (ja kupiłam moje w Castoramie), farba akrylowa do drewna i metalu w kolorze czekoladowym (ja używam Duluxa) oraz bejca wodna do drewna w kolorze białym ( ja użyłam bejcy Liberon).

2. Na przygotowanej desce (przetartej gruboziarnistym papierem ściernym, drucianą szczotką-moja była naturalnie podniszczona ) układamy klamerki. Początkowo ułożyłam 12, by zrobić z deski kalendarz adwentowy, potem zmieniłam zdanie i dołożyłam trzynastą. Trzeba przy rozmieszczaniu klamerek zachować takie odstępy, by swobodnie móc eksponować dekoracje wieszadełka, czy zdjęcia- chodzi o to by nie zachodziły jeden na drugi.

3. Klejem do drewna naklejamy klamerki. Każdą z osobna dociskamy do deski przez chwilę.

4. Na załamaniach i krawędziach, pomiędzy klamerkami płaskim pędzlem miziamy;-) ciemną farbą- byle jak. Zostawiamy do wyschnięcia.

5. Teraz nakładamy białą bejcę na całości , w niektórych miejscach przecierając jescze mokrą małą miękką ściereczką. Ja robiłam przecierki w miejscach "mizianych" wcześniej czekoladową farbą.

6. Zostawiamy do wyschnięcia.

7. Z tyłu montujemy haczyki do zawieszenia naszej deski I gotowe ! Teraz przypinamy zdjęcia, duperelki, notatki, życzenia, ładne karteczki, złote myśli, liściki do rodziny- wedle uznania!

8. Po wykonaniu deski zostwiamy link, by inni Blogowicze mogli również podziwiać Wasze dzieła:-)

********************************

A kolejne dekoracje pokażę Wam już niebawem, bo robią się i produkują:-)

Pozdrawiam Was serdecznie

Małe formy meblowe i Morgan

2011-11-14T12:31:00.007+01:00

Pomimo, że na większości moich ulubionych blogów pojawiają się już wątki bożonarodzeniowe, dekoracje świąteczne i oczekiwanie na pierwszy śnieg, ja przekornie pokazuję moje ukochane róże- ponownie w wersji rustykalnej, na półeczce, która niebawem zawiśnie w wiatrołapie. Półeczkę zrobił Tomek, co prawda na swoje potrzeby, by podczas budowy nie szukać bez przerwy telefonu i kluczy, które zwykle ginęły, gdy akurat były potrzene. Półkę oczywiście przechwyciłam, klucze Tomka przewiesiłam na gwóźdź w kuchni i wykonałam malarskie decou w róże, do kompletu z ryczką, którą już pokazywałam wcześniej:

Porcelanowa ,biała kurka, która przeżyła chyba z pół wieku, przywędrowała do mnie z domu mojej zmarłej w tym roku babci. Uwielbiam ją. Babcia trzymała w niej zawsze landrynki, o czym wiedziały wszystkie łasuchy przyjeżdżające do Niej na wakacje. Niedawno "przyjechały" również jej meble, którymi zostałam obdarowana i jednocześnie wyróżniona z całej rodziny przez Dziadka. Meble są ręcznie robione przez mojego Pradziadka. Dla mnie są bezcenne. Zdjęcia mebli pokażę Wam za jakiś czas:-)

W tym klimacie wspomnień o Babci, upiekłam chleb cebulowy. Pyszny! z Chrupiącą rumianą skórką, pachnący cebulką... Przepis znalazłam TUTAJ.

W roztargnieniu, niedawno wyrzuciłam do kosza jedno z mieszadeł z automatu chlebowego. Za nieostrożność trzeba płacić niestety. W śmieciach go nie znalazłam, chociaż przerzuciłam je doszczętnie. Moje mieszadło chyba pofrunęło w poprzedniej stercie. Dzięki potędze Internetu dokupiłam tę część, ale zanim zostanie mi nadesłana, na piechotkę musiałam wyrabiać ciasto na chleb;-( Przez moment w naszym domu zapanowała nawet żałoba, bo my od pierwszego swojego pieczonego chlebka, już nie lubimy sklepowego, a na stare lata człowiek robi się wygodny:-)

***

A tak w ogóle, to nie miałam okazji Wam przedstawić nowego członka naszej rodziny:-) Nazywa się Morgan:-)

Nasz piesiu, to szczeniaczek! :-0 rasy cane corso- obronno-stróżujący. Od razu zaprzyjaźnił się z Leonem-taka przyjaźń od pierwszego wąchania:-) Kiedy Tomek zabiera go na budowę, Leon długo chodzi i miauczy za nim. Przeszukuje całe mieszkanie, bo tęskni. Ludwik natomiast niekoniecznie. Stawia się, stroszy, warczy, a próby Morgana w zachęceniu do wspólnej zabawy odbiera jako atak. I tak: Morgan szczeka na Ludwika, a Ludwik gdzie bądź szybko zmyka:-)

Pozdrawiam Was serdecznie i do kolejenego postu;-)

Mój dziennik budowy Część 7

2011-11-09T14:17:00.008+01:00

Te zaległe zdjęcia zrobiłam jakiś czas temu, któregoś ranka, na krótko po wschodzie słońca. Wcześniej nie było czasu by je pokazać- choróbsko, szpitale...I choć prace ogrodowe niesamowicie mnie relaksują, nie miałam do tego weny.

Na początku września, po tym jak koparką zasypaliśmy ostatecznie wszelkie doły na działce i wrównaliśmy wreszcie teren wokół domu, który z duża pomocą sąsiedzką został rozgrabiony, rozpoczęły się prace wokół domu. Teraz można było zacząć planowanie ogrodu. Założenie ogrodu było takie: Z przodu strefa reprezentacyjna, tył część użytkowo-rekreacyjna z kuchnią letnią, altaną, warzywnik, sad, oraz spora część przeznaczona dla dzieci. Ogród całościowo miał nawiązywać do naszego drewnianego domu- czyli kamień i drewno, a jednocześnie wkomponować się naturalnie w otaczający nas krajobraz-pola, lasy liściaste....Staram się wszystko rozplanowywać powoli z uwzględnieniem warunków, jakie panują na działce: gleba jest gdzie niegdzie bardzo gliniasta, wieją silne wiatry od zachodu i północy... A moja wiedza ogrodnicza nie jest jakaś samorodna;-) Studiuję intensywnie poradniki ogrodnicze, książki, czasopisma- wciąż się uczę i poznaję, a przede wszystkim wiem już czego oczekuję od swojego ogrodu.

Plan ogrodu ustalił się sam.

Jak już wspominałam, na działce urosły nam całkiem spore brzozy, których nie wycinaliśmy. Postanowiłam zrobić z nich użytek. Przycięłam wszystkie sekatorem, zostawiłam po dwie -trzy gałązie wiodące i przygięłam je tak by rosły ku dołowi. Brzozy piją dużą ilośc wody, więc najlepszym towarzystwem dla nich okazały się wrzosy.

Wybrałam fioletowe, gdyż ładnie komponują się kolorystycznie.

I tak zaczął się tworzyć ogród: miniatury iglaków, rabaty wiosenne z wsadzonymi już cebulkami, krzewy, drzewa, byliny wybarwiające się na czerwono, we wszystkich odcieniach czerwieni, owocujące na czerwono-berberysy "Thunberga", pierisy "Mountain Fire", kaliny, jarzębiny, pęcherznice,żurawki,kloniki japońskie, którymi jestem zauroczona....

Powoli powstają kamienno-żwirowe ścieżki, płotki, żadnego betonu. Główna ścieżka kamienna prowadzi od tarasu na tyłach domu aż do okręgu z brzóz, gdzie planowane jest wyłożone kaieniem miejsce na ognisko i wiatę-altanę.

Nie ukrywam mojej dumy i radości z dębowego pnia, który został pozyskany w drodze handlu wymiennego- "ja ci dać paciorki, ty mi dać bursztyny";-) Tak sobie leżał długie lata zapomniany, samotny i czekał na mnie:-) a teraz jest jednym z elementów architektonicznych mojego ogrodu. Znajomi przecierali oczy ze zdziwienia i pytali skąd u nas wzięło się takie stare drzewo:-) Jak widać wokół sporego pnia posadziłam kolekcję rozchodników i dywaniki floksów oraz goździków brodatych...

I tak powolutku, nasz domek ubiera się w roślinne szaty;-) Planuję patrząc z okien domu, siedząc na tarasie, przechadzając się po działce....Znowu planuję, to znaczy myślę o przyszłości. Na przekór chorobie. Kto by pomyślał, że jeszcze niedawno...
Pozdrawiam Was wszystkich cieplutko i słonecznie:-)

Nie bądź pewny, że czas masz...

2011-11-01T13:08:00.000+01:00

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

(ks. Jan Twardowski)

Wszystko rodzi się w bólu

2011-10-29T19:15:00.002+02:00

Dostałam NOWE ŻYCIE. Dosłownie i w przenośni.

To już piąta doba po operacji i w poniedziałek myślę już wyjść ze szpitala (bo nadal w nim przebywam). Trafiłam do naprawdę bardzo dobrego szpitala i wcale nie prywatnego, Nadzwyczajna fachowość lekarzy, pielęgniarki o bardzo wysokich kwalifikacjach, zgrany i zgodny personel, świetne warunki bytowe sprawiają, że w takiej atmosferze naprawdę można przejść poważną operację i szybko wrócić do formy. Po moich wcześniejszych doświadczeniach, o czym pisałam w poprzednich postach,, na nowo zaczęłam wierzyć w służbę zdrowia w Polsce i jak sama się przekonałam- "A jednak można!" Można z szacunkiem potraktować cierpiącego, naprawdę mu pomóc nie tylko fizycznie, ale i psychicznie wesprzeć rozmową, dobrym słowem, głaskaniem ręki, zwyczajną ciepłą ludzką rozmową, uśmiechem, bez poczucia specjalnego silenia się na dobry wizerunek, można zadbać by miał poczucie intymności, by nie naruszać jego praw osobistych. Nie wiem czy tak teraz szkolone są pielęgniarki na studiach pielęgniarskich, czy to zbieg sprzyjających okoliczności, czy też umiejętne zarządzanie zasobami ludzkimi przez dyrekcję czy też samego ordynatora, ale faktem jest, że ja tego wszystkiego co dobre tutaj doświadczyłam. Szpital jakiego każdy z nas oczekuje w takiej sytuacji. Dostałam drugie życie:-) (Teraz rozumiem Twoje słowa Mamon;) Biologicznie- od pierwszego oddechu po operacji, pierwszych kroków po wstaniu z łóżka, pierwszych kęsów po czterech dniach niejedzenia, pierwszej pracy jelit,.. Jak małe raczkujące niemowle, zastanawiałam się nad koncepcją podnoszenia się z łóżka, wstawania, postawienia stopy jednej, potem drugiej... Człowiek w codziennej gonitwie nie dostrzega ile mięśni pracuje podczas mycia zębów i jaki to wysiłek dla organizmu. Zwykłe umycie się, jest jak wyprawa na najwyższy szczyt w górach. Mogę sobie tylko w małym stopniu wyobrazić co czują ludzie kalecy czy inwalidzi, szczególnie w trudnych nie dostosowanych warunkach, kiedy trzeba pokonać wysoki krawężnik, schody bez barierek, dostać się do sklepu czy nawet urzędu, albo apteki, gdzie nie ma rozsuwanych drzwi, a jedynie toporne wrota, a przed nimi by tego było mało kilka stopni do pokonania. Zastanawialiście się nad tym kiedyś, co czuje taki człowiek i co przeżywa, jaką walkę musi stoczyć by osiągnąć tak banalny na sprawnych ludzi cel?? Moje drugie życie w sferze psychicznej - to nadal ja, ale inna. Takie doświadczenia jak moje zmieniają, Uczą pokory wobec swojego zdrowia, pokory względem życia. Kiedy masz w sobie taką ogromną wolę życia i świadomość, że nie wszystko może potoczyć się tak tego oczekujesz i jak bardzo pragniesz, słyszysz taki wewnętrzny krzyk "ja chcę żyć!", musisz siłą rzeczy oswoić się i pogodzić w myśl powiedzenia "Co ma być to będzie". I jest:-) jestem po udanej operacji, żyję dalej ale z nowym, świeżym nastawieniem i planami. Dojrzałam do pewnych zmian, zmieniły się moje dotychczasowe priorytety, a choroba dała mi ogromny potencjał, czas spędzony w szpiatalnym łóżku w samotności sprzyja kontemplacji, retrospekcji, w spojrzeniu z innej perspektywy na wiele spraw...takie SPA dla umysłu. A tak przy okazji w nowym świetle zobaczyłam prawdziwe oblicza co niektórych "przyjaciół". To takie wtórne korzyści z chorowania. Za trzy tygodnie czeka mnie jeszcze jeden mały stresik-wyniki z badań histopatologiczych, ale staram się być dobrej myśli i nie wyprzedzać faktów. Na zakończenie chcę tylko dodać, że nie jestem pod wpływem żadnych środków zaburzających moją świadomość;-), tylko mnie tak trochę na filozofię wzięło:-) Pozdrawiam Was wszystkich bardzo, bardzo serdecznie, dziękuję za Waszą obecność przy mnie, za ciepłe słowa.

Wasza Nowa Lusi

Jestem!

2011-10-15T17:18:00.002+02:00

Jestem na chwilę i czuję się zobowiązana powiedzieć Wam co dzieje się u mnie. Bo stajemy się odpowiedzialni za to co sami oswoiliśmy. Zaczęłam sama ten emocjonalny wątek i nieładnie byłoby z mojej strony pozostawić Was bez informacji zwrotnej...

Wzruszyłam się czytając Wasze komentarze pod poprzednim postem, tyle Was tutaj u mnie i wszyscy jesteście cudowni i kochani! To niezwykłe mieć w Was takie wsparcie- tyle słów otuchy, serdeczności, troski. Uwielbiam Was:-)
Nosiłam się z zamiarem zaprzestania pisania bloga w ogóle. Ale po tym co przeczytałam tutaj na blogu w komentarzach pod tym postem, po tym co znalazłam w mojej skrzynce e-mailowej, po telefonach wsparcia od znajomych czytających mojego bloga, zmieniłam zdanie. Iv powiedziała mi przez telefon:" Ty małpo wstrętna. To Ty nas czarujesz tą sielanką i nic nie mówisz, że masz taki problem???Dowiadujemy się o tym z Internetu" Wiele z Was poza blogiem pisało do mnie o swoich chorobach, zmaganiach-dziękuję Wam za otwartość i odwagę. Wiem, że pisanie bloga ma sens. Dziękuję Wam wszystkim z całego serca, za to że jesteście!

Wiecie, kiedy dowiedziałam się o swojej przypadłości, schorzeniu czy jak tam jeszcze można tego guza-guzy nazwać, moim celem stało się zdiagnozowanie, potwierdzenie diagnozy i wyleczenie. Naiwna jestem. Okazało się że moje dążenie do tego celu, stało się celem samym w sobie, a przyczyniła się do tego nasza szumnie nazywana "Służba Zdrowia". Porażka. Na wizyty u specjalistów, nawet te pilne czeka się tygodniami, miesiącami. Sam człowiek-pacjent zostaje zdehumanizowany- odczłowieczony przez tony papierków do wypełnienia, niejednolite zasady, reguły szpitalne, chore zarządzenia i regulaminy,niejednolity system zarządzania...

Po badaniu tomograficznym mam pełen obraz tego co mi dolega. I po tym badaniu z tą wiedzą w pierwszym szpitalu pozostawiono mnie samej sobie, bez szans na dalsze leczenie, czy też chociażby konsultację wyników. Olano mnie całkowicie, bo mój problem okazał się zbyt złożony, a "z mięśniakami można żyć" podobno. Tylko, że ja nadal cierpiałam, krwawiłam. Zebrało się wokół mnie całe szanowne konsylium lekarskie i stażytów, które"taki niezwykły przypadek pierwszy raz widziało '' Tydzień temu w piątek wypisano mnie ze szpitala, nie otrzymawszy dalszego zwolnienia lekarskiego z powodu wyjazdu lekarza prowadzącego) wróciłam na parę dni cała obolała do pracy. W międzyczasie u lekarza profilatyka dostałam zdolność do pracy, a tego samego dnia ginekolog konsultujący wyznaczył mi termin operacji traktowanej jako "pilna" i we wtorek znowu idę do szpitala (innego), tym razem już na operację, tę do której mnie przygotowywano w poprzednim szpitalu. Tak więc jestem zdolna do pracy, ale w miedzyczasie będę operowana (w trakcie wykonywania obowiązków służbowych??) Rozumiecie coś z tego ?? Bo ja nie. Musiałam więc wziąć urlop w pracy by móc zrobić jeszcze cytologię i szczepionkę HBs przed operacją. Do tego jeszcze zgodnie z zasadą "czarnej serii". padła mi pompa paliwowa w samochodzie i przemieszczam się, jeszcze bardziej chorymi środkami lokomocji, budowa, dziecko w wieku przedszkolnym. Nie mam czasu chorować. System mnie wyleczył:-) Zapomniałam w ogóle o co tutaj chodzi:-) Tak działa ta nowoczesna służba zdrowia, służba człowiekowi. Samouleczenie poprzez zmianę torów myślenia i nastawienia.Przychodzisz obolały do szpitala bez zaświadczenia o płaceniu składek ZUS-u ?? Masz problem. Cierp sobie dalej, ale poza szpitalem.W pracy żadnych ulg. "No przecież jesteś zdolna do pracy, tak napisał lekarz" :-)))) Musiałam sobie i wszystkim udowodnić, że pomimo bólu potrafię i jestem zdolna. Kołomyja. Najgorszy i tak był pierwszy szok. Teraz wszystko się rozjaśniło, wiem na czym stoję, co mogę jeszcze zrobić, a cała reszta, to kwiestia szczęścia. Mam nadzieję, że bez tych absurdalnych niespodzianek. Całuję Was wszystkich i jeszcze raz BAAARDZO dziękuję, że jesteście!

(Źródło zdjęcia z tego posta: Internet)

Chwile...

2011-09-28T22:44:00.007+02:00

Jesienny spacer po parku, zbieranie kasztanów, radość z każdej chwili spędzanej z moim Synusiem....Zwolniłam tempo, znajduję radość i szczęście w rzeczach drobnych, ulotnych...

Stary wiekowy kasztanowiec, a nadal zrzuca co roku piękne dorodne kasztany:-)

W rączkach mojego Synka, ciepłe, miłe w dotyku, energetyczne...

Radośnie szeleszczące liście- deszcz liści...

"NIE PŁACZ W LIŚCIE, NIE PISZ ŻE LOS CIEBIE KOPNĄŁ.NIE MA SYTUACJI NA ZIEMI BEZ WYJŚCIA, KIEDY BÓG DRZWI ZAMYKA - TO OTWIERA OKNO, ODETCHNIJ POPATRZ,SPADAJĄ Z OBŁOKÓW MAŁE WIELKIE NIESZCZĘŚCIA POTRZEBNE DO SZCZĘŚCIA A OD ZWYKŁYCH RZECZY NAUCZ SIĘ SPOKOJU I ZAPOMNIJ, ŻE JESTEŚ GDY MÓWISZ ŻE KOCHASZ".

(KS. JAN TWARDOWSKI)

I kaczki w bajorku i promienie słońca przenikające przez jeszcze zielone, pełne soków liście...

Długo zastananawiałam się nad tym, czy w ogóle napisać ten post. Nie lubię ekshibicjonizmu i obnoszenia się ze swoją intymnością, a nadmierna otwartość względem odbiorców bywa ryzykowna... Od 30 sierpnia żyję jakby w dwóch wymiarach. W tym pierwszym wiecie: buduje się nasz dom, a właściwie wykańcza w środku, radość, spełniamy marzenia a ten drugi wymiar- no właśnie -inny świat. Mój świat. Drugi wymiar. Niektórzy pytają mnie co ze mną- grzecznościowo, inni unikają tematu jak ognia, a o tym trzeba rozmawiać. I to nie tylko z okazji nadchodzącej w październiku kampani walki z rakiem. Nie bagatelizujcie regularnych badań kontrolnych! Dziewczyny! Róbcie badania cytologiczne! Samo badanie trwa 30 sekund, a na wynik czeka się dwa tygodnie! i to apel skierowany nie tylko do kobiet. Do mężczyzn również, bo ich ten problem również dotyczy. I dlatego właśnie o tym piszę:

Siedziałam w pracy. Pracowałam przy komputerze. Cierpiałam bardzo już od wczesnych godzin rannych, ale kiedy nagle pojawiła się na krześle plama krwi, wystraszyłam sie nie na żarty. Mam wysoki próg bólu, ale ten ból brzucha był nie do wytrzymania. Natychmiast, tego samego dnia umówiłam się ze znajomą ginekolog na badania, bo nie działały na mnie żadne środki przecibólowe. Z trudem dotarłam do domu, a potem na badanie. USG. Macica. Coraz bardziej nerwowe zachowanie mojej znajomej i słowa "nie wierzę. Dziewczyno, ty masz dopiero trzydzieści pięć lat". Macica i to coś w niej. To niestety nie było przyszłe życie- dziecko, lecz czterocentymetrowy guz.Mięśniak lub mięsnak, ale to dopiero można stwierdzić powycięciu i badaniu histopatologicznym na ile jest zagrażający. Pierwszy szok. Dlaczego ja?? Przecież dbam o siebie! Zdrowy tryb życia te sprawy, tak mi się wydaje. "Kiedy ostatni raz badałaś się? No dwa lata temu przy okazji badań okresowych do pracy". Badanie wiadomo -pobieżne, byle jakie, bardziej wywaid niż badanie. Pytanie - odpowiedź satysfakcjonująca lekarza, byle szybko, byle załatwione. Praca, praca, bieg, obowiązki, problemy , praca....nie ma czasu na siebie. Gruntowne badania? To nie dla mnie . Nie mam czasu. Jestem zdrowa. Jestem nieśmiertelna. Nie chodzę po lekarzach, bo jak zacznę, to nie skończę... i diagnoza jak wyrok: Stary zwapniały mięsnak czy mięśniak! Rozrośnięty. "Niemożliwe dziewczyno w tym wieku powinnaś dzieci rodzić, a on jest wielki i zwapniały jak u starej baby". Przyszedł drugi lekarz, znajoma zawołała go do konsultacji. Ten nie przebierał w słowach, strzelał jak z karabinu maszynowego: "Jaki zabieg, tutaj już nic nie pomoże, trzeba usunąć macicę w całości. Ma pani dzieci? Jedno? to dobrze, bo tutaj już nie ma co ratować, nie ma co ryzykować, a jak okaże się złośliwy?". Szok, ból, pretensje. Kochana Natalia siedziała ze mną cały wieczór, noc. Na drugi dzień badania, na trzeci dzień badania...znowu USG-pierwsza diagnoza potwierdziła się. To nie była pomyłka, ani zepsuty aparat USG "Obcy" powiększa się i rośnie i ma pięć i pół cenntymentra i jeszcze coś widać na ścianie macicy. Znowu czekanie. Na domu kładli dach, a ja nie umiałam się tym cieszyć. Byłam załamana. Nie pisałam, bo nikt nie ma ochoty czytać tych łzawych historii. Nie chciałam, ale wiem, że tak jest dobrze. Od jakiegoś czasu otacza mnie śmierć. Umiera tyle osób z mojego otoczenia. Nagle. W młodym wieku, w bezsensowny sposób. O raku dowiadują się przypadkiem leczeni miesiącami na przeziębienie. Ale wtedy jest już za późno, by cokolwiek zdziałać. Dzisiaj jestem oswojona z myślą, że niebawem zostanę pozbawiona części siebie. Wytną mi część mnie i wiecie, myślę, że to szczęście w nieszczęściu. Ta część ciała nie zaburza gospodarki hormonalnej, guz póki co nie jest złośliwy, nie boli (bolą skutki uboczne). Są ludzie, którzy cierpią, chorują nieuleczalnie, są inwalidami, nie mają rąk, nóg, w hospicjach leżą dzieci, które trwają w oczekiwaniu na śmierć inne przychodzą na chcwilę jeszcze żyjąc. Tak więc ja jestem szczęściarą. Mam cudownego męża, cudownego Synka, mam duże grono przyjaciół na których zawsze mogę liczyć i nigdy nie zawodzą spełniają się moje marzenia. Życie jest piękne. Dbajmy o nie. Jest krótkie. Dzisiaj jesteśmy, a jutro być może pozostaną po nas kapcie, słoiki z niedokończonymi konfiturami, bibeloty i inne bzdety, niezałatwione mało ważne sprawy. Traktujmy każdy dzień tak jakby był tym ostatnim...

Mój Dziennik Budowy, część 6

2011-09-23T14:28:00.004+02:00

Chociaż wrzesień jest dla nas łaskawy, to i tak nie obyło się bez deszczu. Właściwie długotrwałej mrzawki. Ale ta nie przeszkodziła naszym Fachowcom przez wieeelkie "F" w dokończeniu prac na zewnątrz: Tak więc mamy już dach robiony przez sześcioosobowy zespół dekarzy przez aż :-) dwa dni, mamy piękny komin i balkon. W tym tygodniu dotarł również do nas "przydaszek" -zadaszenie nad schodkami wejściowymi:

Z resztek, które siłą rzeczy pozostają na placu budowy ja i Tomek siłą twórczą tworzymy różne użyteczne rzeczy. Spontanicznie powstał stołek-ryczka. "Ryczka" w gwarze śląskiej to mały, niski,drewniany taboret (zwykle do dojenia krów), albo po prostu mały stołek. Wiem, że takiego określenia na mały, niski stołeczek używa się również w gwarze poznańskiej i na Kujawach:-) Nazwa "ryczka " wywodzi się z języka niemieckiego, od słowa "die Ritsche" co znaczy stołeczek. W rejonie Śląska w którym mieszkamy dużo jest takich naleciałości. Tomek samodzielnie przyciął i pozbijał deski, ja ozdobiłam techniką decou i postarzyłam, by wyglądał jak ten "u babci". No i mamy starą babciną ryczkę z pierwszym przybitym stemplem autorskim od spodu. Czyżby początek naszej rodzinnej firmy ;-)? Fajnie nam się razem współpracuje, więc kto wie? Ja mam pomysły, maluję on potrafi robić mebelki....Samodzielnie zrobił sobie wielki stół stolarski, gromadzi narzędzia....

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie

Tutorial "jak zrobić gołąbki" i blok czekoladowy

2011-09-17T14:27:00.003+02:00

Powyżej Kochani filmik na mój słodki akcent sobotnio-niedzielny. Trafiłam na niego dzisiaj i przymierzam się do zrobienia tego czekoladowego bloku.

Tak już się u nas utarło, że sobota jest dniem gospodarczym, to znaczy mamy generalne porządki, zajmowanie się zwierzętami, zakupy,wieczorem pieczenie, a na wielkie gotowanie raczej nie ma czasu. Z tego też powodu zwykle mamy na obiad coś mało absorbującego, na przykład w formie dania jednogarnkowego . Na dzisiaj przygotowałam dla Was kursik obrazkowy w postaci zdjęć procesu powstawania gołąbków. Prawie wszyscy moi znajomi- kiedy z nimi rozmawiam, mówią, że uwielbiają gołąbki, ale albo nie potrafią ich zrobić, albo nigdy nie robili, albo nie wiedzą od czego zacząć, albo są zbyt pracochłonne.... i to im właśnie dedykuję ten przyspieszony kurs. Szybko, tanio i przyjemnie;-) Gołąbki zwijałam jedną ręką, a drugą robiłam zdjęcia, krok po kroku. Następnym razem nagram Wam film:-)

GOŁĄBKI Z RYŻEM I MIĘSEM

Składniki potrzebne do zrobienia gołąbków:

1 główka białej kapusty
40 dag ryżu
40 dag mięsa mielonego (wieprzowego)
1 duża cebula
sól
pieprz
koncentrat pomidorowy
vegeta "Natur"
olej

Sposób wykonania: ( kurs podzielony jest na poszczególne kroki postępowania-odcinki są podzielone numerami"stopklatkami")

1. Z kapusty wąskim, ostrym nożem wykrawamy (nacinamy dookoła) kapuściany głąb.

2. Kapustę wrzucamy do posolonego wrządku, zagotowanego z dwiema łyżkami oleju, głąbem do dołu. Kiedy kapusta podgotuje się, liście same zaczną odchodzić od głąba.

3. Gotujemy ryż na sypko, to znaczy: do wrzącej , osolonej wody (2 szklanki wody na szklankę ryżu) wsypuję 40 dag ryżu, dodaję plasterek cytryny. Cytryna powoduje, że ryż jest aromatyczny, śnieżnobiały, nie skleja się.

4. Odrywam liście kapusty od głąba i układam do wystudzenia. teraz widać ile nam wyjdzie gołąbków.

5. Jak widać na zdjęciu-odcinku nr 5, nacinam po środku łodygę liścia i wykrawam ostrym nożem, tę najgrubszą część liścia, ostroąnie tak by nie rozerwać go na pół. Po środku liścia u dołu, powstaje nam taki trójkąt.

6. Do patelni wrzucamy posiekaną cebulę i smażymy ją na złoty kolor.

7. Ugotowany ryż mieszamy z surowym mięskiem mielonym (dogotuje się w trakcie duszenia gołąbków), dodajemy usmażoną cebulę, doprawiamy solą, pieprzem

8. Popatrzcie na odcinek nr 8: Liść z tym trójkątem po środku składamy na zakładkę. Tak by powstał nam jeden duży, zwarty, takie gniazdko.

9. Zdjęcie nr 9 pokazuje, jak na środek gładziemy ryżowy farsz, trochę powyżej naszej zakładki

10. Teraz dolny brzeg gołąbka-zakładkę zarzucamy do góry (jak dół koperty)

11. Następnie składamy do środka lewy bok...

12. Teraz prawy bok- mamy "otwartą kopertę z farszem w środku

13. łapiemy całość od dołu i zwijamy do góry

14.-15. Przytrzymując całość od dołu, tak by farsz nie wypadł, zwjamy gołąbka do góry, tak by powstało nam dobrze zrobione zawiniątko z farszem w środku;-)

16. Mamy gołąbka!!! tak postępujemy ze wszystkimi listkami kapusty, które udało nam się w całości odseparować.

17. Pozostałe liście, te bliżej głąba nie powinny się zmarnować. Metodą "kociołkowania", na brytfance układamy najgrubsze liście, wyściełamy nimi brytfanę.

18. Resztę liści zostawiamy na "przykrywkę".

19. Ciasno układamy gołąbki w brytfance na liściach kapusty i posypujemy Vegetą i podlewamy wodą, by liście nie przypalały się podczas duszenia.

20. Ja na każdego gołąbka daję jeszcze dobrej jakości koncentrat pomidorowy. Całość nakrywamy pozostałymi listkami kapusty i dusimy pod przykryciem, same wylecą po ugotowaniu ;-), będziecie wiedzieli kiedy są zrobione:-) Można podawać gołąbki z sesem pomidorowym, mnie takie smakują najbardzie, ale można je również podać z sosikiem grzybowym. Podobno urodzaju w tym roku nie ma, ale...Chcę od razu dodać, że te ekspresowe gołąbki a la kotlety to nie to samo. Dla mnie gołąbek musi mieć dużo tej kapusty, wtedy jest najlepszy:-)

Smacznego;-)

Pozdrawiam Was serdecznie

Widok z okna...

2011-09-16T00:00:00.002+02:00

Od dwóch dni można patrzeć przez okna. Wymarzone, drewniane okna ze szprosami (Agawu, to jest to na co czekałaś:-)

Okna wykonała dla nas firma Pana Władysława Szalbóta- "Stolszal" z Wisły Malinki- ta sama, która buduje nasz dom. Są po prostu DOSKONAŁE! Piękne i solidnie wykonane. Plastikowe zepsułyby efekt drewnianego domu. Zresztą co będę się chwalić. Sami zobaczcie:-)

Nasz dom nabiera kształtów z dnia na dzień :-) Codziennie tutaj coś się dzieje, a jeszcze tyle do zrobienia....
Buziaki Wam posyłam:-***

Coś słodkiego na niedzielę

2011-09-11T00:52:00.005+02:00

Lubię upiec coś słodkiego na niedzielę, na przykład do wspólnej porannej kawy, na podwieczorek... To taki mały, słodki akcent, który podwyższa znaczenie tego dnia. Wspólne śniadanie, kawa, uroczysty obiad, spacer, a może "dzień piżamowy";-)? Wtedy absolutnie nie można nam przeszkadzać! Lenimy się na maksa, każdy robi to na co ma ochotę. Celebrujemy rodzinnie wspólne bycie razem, co ostatnio rzadko się zdarza- z wiadomych względów. A więc może coś słodkiego? na przykład tort orzechowo- śliwkowy? Niesamowite jest połączenie smaków: orzechy laskowe+śliwki węgierki+krem budyniowy. Wypróbowałam i polecam:-)

TORT ORZECHOWO-ŚLIWKOWY

(wg. "Babeczki" nr 08/228/2011)

Składniki na "kulkowy" spód:-)

1 kg ciemnych herbatników
1/2 szkl. konfitury z borówek
5 dag drobno posiekanych orzechów laskowych

Krem:

25 dag masła
3 żółtka
2 szklanki mleka
1 szklanka cukru
2 opakowania cukru waniliowego
1 budyń waniliowy

Masa śliwkowa:

1/2 kg śliwek węgierek (ważne by to była właśnie ta odmiana)
15 dag drobno posiekanych orzechów laskowych
15 dag cukru
1 szklanka wody
1/2 szklanki konfitury z borówek
3 łyżeczki żelatyny
1/4 szklanki zimnej przegotowanej wody

Wykonanie masy orzechowej:

Herbatkiki przekładamy do grubego woreczka foliowego i rozgniatamy je wałkiem. Połowę herbatników mieszamy z posiekanymi orzechami i konfiturą borówkową. Wyrabiamy na gładką masę i formujemy z niej małe kulki (o średnicy ok. 2 cm). Obtaczamy kulki w reszcie herbatników, układamy je na posmarowanej tłuszczem tortownicy i suszymy w temperaturze 100 stopni C. przez 1 godzinę. Odkładamy w chłodne miejsce do całkowitego ostudzenia.

Wykonanie kremu:

Żółtka, cukier i cukier waniliowy ucieramy do białości. W połowie mleka rozprowadzamy budyń waniliowy, a resztę mleka gotujemy. Wrzące mleko wlewamy do masy jajecznej i delikatnie mieszamy łyżką. Do tego cienkim strumieniem wlewamy rozprowadzony budyń. Całość mieszamy na małym ogniu od czasu do czasu mieszając, aż powstanie gęsty krem. Pozostawiamy do wystudzenia. Masło ucieramy mikserem na puch. W trakcie ucierania dodajemy powoli po trochę wystudzony budyń. Dobrze utarta masa powinna mieć konsystencję gładkiego i puszystego kremu o jednolitej konsystencji. Tak przygotowany krem wykładamy na orzechowe kulki, równomiernie go rozprowadzając. Schładzamy w lodówce ok. 1 godziny.

Wykonanie masy śliwkowej:

Umyte i wysuszone śliwki drylujemy, kroimy na ćwiartki. Wodę z cukrem gotujemy, do wrządku dodajemy pokrojone śliwki i gotujemy ok. 10 minut. Do ciepłej masy śliwkowej dodajemy konfiturę borówkową i dokładnie mieszamy. Żelatynę zalewamy zimną przegotowaną wodą i odstawiamy na 5 minut aby napęczniała. Następnie podgrzewamy ją na małym ogniu cały czas mieszając, aż do całkowitego rozpuszczenia. Wlewamy żelatynę do masy śliwkowej i dokładnie mieszamy. Na wierzch tortu wykładamy tężejącą masę śliwkową i posypujemy drobno posiekanymi orzechami ( ja orzechy wymieszałam z resztą okruchów herbatnikowych-przypis Lusi) Schładzamy w lodówce ok. 2 godzin

Uwagi redakcji:
-wierzch tortu można dodatkowo udekorować listkami mięty
-do kremu można dodać 1 kieliszek brandy lub spirytusu
-orzechy laskowe możemy zastąpić włoskimi

A może jeszcze czekoladowe mufinki z lukrem cytrynowym?? Przepisy te nie są mojego autorstwa. Pochodzą z małych, niepozornych gazetek pt. "Babeczka", które można kupić w każdym kiosku. Małe, cienkie, niepozorne, ale pełne -od początku do końca -wiedzy tajemnej o pysznych i nie tuzikowych ciastach weselnej piekarki. W ostatniej rubryce zwykle znajduje się "małe co nieco", czyli przepisy na potrawy szybkie, smaczne i niebanalne, czy jakieś przekąski.. Kupuję "Babeczkę" od wielu lat i od zawsze kosztuje 1,50 zł ! Co ciekawe utrzymuje się wciąż na rynku, pomimo takiej dużej ilości czasopism, książeczek, gazetek kulinarnych. Powiem Wam więcej: Wiem, że co niektóre gospodynie domowe i cukiernicy kupują "Babeczkę" i ukrywają ją przed całym światem, by potem zbierać laury od rodziny i znajomych, jakie to wspaniałe ciasta wymyślają i pieką;-) Znacie takie osoby w swoim otoczeniu?? Ich dom zawsze pachnie ciastem, a na przyjazd gości szykują kilka rodzajów, każde inne i co jedno to lepsze...I zastanawiacie się skąd ona czerpie wiedzę na ten temat, a jaka zdolna, a jaka utalentowana. Ja Wam się chwalę i zachęcam do zakupu tej broszurki, dla chętnych wypróbowania pokazanego ciasta, bo jest naprawdę wyśmienite! W komentarzach piszecie, że nie słyszałyście o tej gazetce, w razie czego podaję dane tele-adresowe Redakcji: Dąbrowa 12, 32-014 Brzezie, tel. 12-284-13-76- Redaktor Naczelny -p.Lucyna Buczek.

Pozdrawiam słodko i życzę Wam miłej niedzieli :-)

W zgodzie z naturą

2011-09-07T13:09:00.010+02:00

Wciąż jestem pod wrażeniem krajobrazu otaczającego nasz właśnie powstający dom. Pola, lasy, tereny łowieckie, stadniny koni...Na ten rejon mówi się w okolicy "Szwajcaria". Jest tutaj pięknie o każdej porze roku. Wciąż nie nasycona otoczeniem i pobliskimi widokami, zrobiłam w przypływie weny twórczej kolejny wianek, który już niedługo zawiśnie na drzwiach wejściowych. Zgrzebny, naturalny, brzozowy, z płóciennymi wstążeczkami, z symbolem konika. Bardzo lubię "bawić" się drewnem, wyplatać z gałęzi, zdobić drewno- to bardzo wdzięczny, miły w obcowaniu materiał. Mam wrażenie że wciąż żyje;-) Czasami siadam obok drzewa, gałęzi i mam już w głowie pomysł, który tak długo mnie prześladuje i jest natrętny, dopóki go nie zrealizuję;-)

Lubicie kukurydzę?? Dużo jej tutaj, więc gotuję ją często w wodzie z odrobiną oliwy ryżowej, solę obficie- zdrowa, sycąca, pyszna. Ostatnio odkryłam ojej ryżowy- dodaję go do sałatek, smażenia. Wiecie że ten olej nie przypala się i to co na nim smażę również? Rewelacja. I ma piękną bursztynową barwę...

Nie byłabym sobą, gdybym nie wykombinowała czegoś z pozostałych z obierania liści kukurydzy. Zrobiłam warzywny bukiet w misie glinianej.Z liści kukurydzy powstały kwiaty- lilie kukurydziane. Wyłożyłam nimi miskę, a następnie poukładałam warzywa.

Można w ten sposób zaserwować owoce, na przykład śliwki abo winogrona i dekoracja późnego lata, na stół na przykład kuchenny gotowa:-)

A poniżej zdjęcie z dnia wczorajszego- nasz domek po zakończonych pracach, w świetle zachodzącego słońca:-)


Pozdrawiam Was serdecznie

Mój dziennik budowy część 5

2011-09-05T09:31:00.003+02:00

Wreszcie doczekaliśmy się:-) Chociaż budowa drewnianego domu idzie jak burza, to jednak z niecierpliwością czekaliśmy na jej rozpoczęcie. W międzyczasie, w oczekiwaniu na rozpoczęcie prac, jeździliśmy oglądać "na żywo" domy naszego wykonawcy firmy STOLSZAL, których sporo wyrosło w województwie śląskim. Stolszal od ponad pół wieku buduje domy nie tylko w całej Polsce, ale i w innych krajach Europy, w różnych rejonach Europy, na różnych terenach, na przykład w Alpach. W naszym województwie najbardziej zaskoczył nas dom w Soblówce - małej, sympatycznej, zagubionej wśród gór i lasów wiosce, która leży za Ujsołami, w kierunku granicy ze Słowacją, w dolinie potoku Cicha. Soblówka leży u podnórza szczytu Smereków Wielki (1041 m n.p.m.) i tam wysoko w górach, podczas ładowania naszych akumulatorów energetycznych w starej wiekowej drewnianej chacie, powyżej ujrzeliśmy dom. Gdyby nie wykusze zamiast okien na górnych kondygnacjach, powiedziałabym- nasz dom. I ten styl i kolory. Na drugi dzień po powrocie okazało się, że to faktycznie to dom naszego wykonawcy, który podsumował nasze dociekania co do tego domu : "Ma się ten styl, co nie??" Sklinał jednak soczyście transport drewna na szczyt i każdorazowe wjazdy na górę. Wierzcie mi na słowo- jest bardzo stromo.

Poza wycieczkami krajoznawczymi przed rozpoczęciem budowy musieliśmy jeszcze dokonać wyboru koloru elewacji, okien, dzrwi zewnętrznych, drzwi wenętrznych, koloru rolet, dachu... Niby takie nic, a jednak... Zły dobór potrafi naprawdę zepsuć trwale efekt końcowy. Natomiast mój wybór lekko zszokował- zaskoczył nie tylko mojego męża, ale i wykonawcę, bo tak jeszcze podobno "nikt nie robił ". No to "Zrobiłam";-) Dom miał być maksymalnie rozbielony, niestety Tikkurila zaoferowała jeden praeparat z pigmentem (bardziej odporny na czynniki atmosferyczne) w takim kolorze- ale najjaśniejszy. Dach natomiast- czarny. Najczarniejszy z czarnych. Mój już niezaskoczony mąż który znosi mojeje ochy i achy, kiedy przejeżdżamy obok domów z czarną dachówką (błyszczącą) zapytał Górala, czy ten czarny dach bardzo się nagrzewa. Usłyszał odpowiedź: " No corny zagzywo się bardzij niz ten bioły". Ha ha ha:-) Jakie pytanie- taka odpowiedź. No i stanęło na czarnym, który nagrzewa się bardziej niż biały;-) Do wyboru rolet przystąpiłam sama. Mąż rozłączył się się, kiedy usłyszał jaki kolor wybrałam. Dlaczego ludzie, szczególnie płci męskiej ograniczają się do kolorów bezpiecznych, do tego co mają wszyscy?? Rolety będą oczywiście bardziej czarne niż brązowe. Pocieszyłam męża, że i tak będą widoczne same kasety, a zasłaniać będziemy na noc;-)) Aż wreszcie doszedł wybór okien. Co do koloru, po długim kapryszeniu Wykonawcy byliśmy zgodni co do odcienia brązu, ale na moje szczęście na stolarni właśnie leżały okna ze szprosami. Nigdy nie mogłam przekonać upartego chłopa, że szprosy są piękne. Popadł w zachwyt. I dzięki temu będę miała wymarzone szprosy:-))

No dobrze do rzeczy: Chciałam pokazać Wam, jak szybko i sprawnie buduje się nasz drewniany dom. A zaczęliśmy budowę pamiętnego 29 sierpnia 2011 roku, o godz. 10.00....

Oprócz błękitnego nieba- nic nam dzisiaj nie potrzeba:-) W ten sposób zakończono pierwszy dzień robót, a dna następnego...

dom został zadaszony. Teraz może sobie padać:-) Pracownicy zgodnie stwierdzili, że to ich pierwszy dom od dwóch lat, kiedy nie padało w trakcie jego stawiania. Szczęściarze z nas:-)

Pod dom przychodzą całe pielgrzymki ludzi ze wsi. Ale sensacja! Obok przebiega trasa rowerowa- trekingowcy z kijkami i rowerzyści zatrzymują się i patrzą, patrza, wykręca im głowy, jechać dalej nie mogą;-) Jeden pan rowerzysta wyhamował tuż przed domem i rzecze: "Ja bardzo państwa przepraszam, ale jestem w takim szoku... jechałem tędy tydzień temu i tutaj nic nie było-szczere pole. Myślałem że mi się drogi pomyliły. Mogę popatrzeć?"

A poniżej efekt prac z dnia trzeciego robót:

Widzicie tę podbitkę dachu i belki wspierające balkon na poddaszu?? W takim kolorze impregnatu właśnie, będzie cały dom. Mnie się podoba. Widziałm taki w Niemczech i w Koniakowie- wygląda super. I jeszcze zdjęcia wnętrza:

Wszystko pachnie drewnem...
Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego tygodnia:-)

Nasz prezent na rocznicę ślubu;-)

2011-09-02T00:54:00.004+02:00

Radości nie ma końca-cieszymy się jak dzieci ;-) Ziściło się nasze największe marzenie:-))) Ten post nie wymaga więcej słów...

Pozdrawiam Was wszystkich bardzo serdecznie:-)

Wyobraźnia ludzka jest nieograniczona czyli nowy katalog IKEA 2012

2011-08-26T01:59:00.005+02:00

Zostałam pierwszy raz zaproszona przez Ikea, do wyrażenia swojego zdania i odczuć po obejrzeniu nowego Katalogu IKEA 2012. Zgodziłam się bez dwóch zdań, bo jestem wielką fanką Ikea od czasu kiedy przed laty pierwszy raz weszłam do nowo powstałego salonu w Warszawie. Czułam się tam jak dziecko w wesłołym miasteczku. Zachwycało mnie prawie wszystko: ciekawe technicznie rozwiązania, kolorystyka, globalny udział Ikei w ochronie środowiska, recyklingu, a przede wszystkim użyteczność sprzedawanych przedmiotów.

Nowy katalog Ikei jest dla mnie dowodem na to, że wyobraźnia ludzka jest nieograniczona. Genialne połączenie myśli technicznej, wyczucia artystycznego, realizowanie zapotrzebowania na wygodne i użyteczne przedmioty, które poprawiają jakość życia...Zdawało by się, że już nic nowego innego stworzyć nie można, że wszystko już zostało powiedziane i pokazane, a design zatacza krąg posiłkując się tym co już było. Nic bardziej mylnego. Nowe pomysły są naprawde nowe, świeże i praktyczne,.

Ja swój katalog do "ekspertyzy" dostałam w wersji XXL. Ogromna księga, której nie da się nosić ze sobą i przeglądać w łóżku czy też innym ustronnym miejscu;-) Wymaga rozłożenia się na stole, skoncentrowania swojej uwagi,całego ceremoniału, który odprawiam co roku, kiedy katalog pojawia się na jesieni w Polsce. Tym razem nie musiałam czekać w sklepie by dostać swój egzemplarz czy też kupować z niechcianą gazetą. Dostarczył mi go kurier prosto do domu za sprawą przemiłej Pani Menadżer Zuzi- pozdrawiam serdecznie;-)

Mnie przede wszystkim zachwyciły przedmioty w stylu romantycznym i rustykalnym. Niektóre z nich pokazano w nowej wersji po liftingu, inne są zupełnie nowe. Niektóre z nich Ikea stworzyła chyba specjalnie dla mnie;-)

Na przykład kuchnia i akcesoria kuchenne:

Dekoracje, kanapa z serii Ektorp i stolik kawowy do salonu:

Różana pościel, ciepły pled i meble sypialniane:

Mebelki łazienkowe

Sekretarzyki, stoliki, biurka... Zwróćcie uwagę na praktyczne półki na poddasze. Wreszcie można zagospodarować skosy, albo energooszczędne lampki ledowe, które faktycznie oczczędzają nawet 80 procent energi:

I rzecz która jest dla mnie ważna: sortowanie, segregowanie, układanie, chowanie w pomieszczeniach gospodarczych- w pralni, spiżarni. Zwróćcie uwagę na świetnie zorganizowaną "miętową" pralnię i na kosze na brudne pranie z okrągłymi wygodnymi wrzutami:

Niegdyś wydawało mi się, że Ikea jest dobra tylko do tymczasowych mieszkań, do mieszkań małych, gdzie trzeba walczyć o każdy centymetr przestrzeni. Za niedługo wprowadzam się do nowego dużego domu i wiem, że nadal będę korzystać z wielu rozwiązań Ikei. Na pewno kupię kanapy, które pokazuję powyżej i wykorzystam proponowane rozwiązania do pomieszczeń gospodarczych, a różana pościel znajdzie swoje miejsce w mojej sypialni. Czyż nie jest piękna? Przy przerabianiu posiadanej już kuchni, na pewno wykorzystam nowe prezentowane uchwyty do szafek kuchennych. Bardzo mi się podobają.Ja znalazłam w nowym katalogu Ikea2012 "swoje typy". Zawsze znajduję coś co mi przypada do gustu:-)

Dla osób chętnych i niecierpliwych, zanim wyjdzie nowy drukowany katalog,już teraz podaję link do nowego Katalogu IKEA 2012 on line.

Pełnia lata

2011-08-22T00:56:00.003+02:00

Jestem, jestem moi Drodzy Podczytywacze i Podglądacze :-) Jeszcze żyję. Ostatnimi czasy zbieram żniwo mojej niezależności, lojalności i szczerości. Jakoś nie potrafię przestać myśleć o tym jak wredni i małostkowi potrafią być ludzie, jak małostkowi w tym co robią, myślą. Prostactwo i prymitywizm. Próbowałam przez jakiś czas oderwać się od swojej pracy - bądź co bądź zawodowej, niewydarzonych przełożonych, ale niestety trzeba było znowu wrócić do sytuacji, która mam nadzieję wreszcie znajdzie swój sprawiedliwy finał . Nie chcę pisać o szczegółach, więc nie ciągnę tego enimatycznego tematu. A wtajemniczonym Obserwatorom bardzo dziękuję za wsparcie w trudnych chwilach.

Nadszedł czas letnich zbiorów- chociaż, trochę okaleczony....
No bo przecież zaraz po wiośnie w tym roku nastała jesień. A jesienią będzie lato, a zimą- ktą ją tam wie;-) A w przyszłym tygodniu mamy nadzieję wraz z moim mężem, że zaczniemy wreszcie budowę domu :-) Nasz wykonawca będzie miał opóźnienie z powodu ulew, ale wreszcie nadchodzi wyczekiwany czas. Ja krzyczę: Hura!! Natomiast u mojego męża włączyły się wszelkie mechanizmy obronne. Rozumiem. Ma dość, bo ciężko pracuje i spędza tam każdą wolną chwilę. Ciężka praca, stres związany ze zgraniem w czasie wszystkich spraw urzędowych i bankowych-strasznie dużo tego wszystkiego i mam wrażenie, że te rzeczy nie mają końca. Myślisz , że załatwiłeś człowieku wszystko, a tutaj niespodzianka! Zrodziło się kilka innych spraw do załatwienia, bo jak mogło by być inaczej?? Biurokracja to " neverending story". Jakby jedna instytucja nie mogła zajmować się budową Twojego domu i kompleksowo załatwiać wszysttkich formalności począwszy od kredytu skończywszy na przyłączach...Wyobraźcie sobie, że do jednego słupa energetycznego przyjeżdżają trzy różne ekipy- pierwsza przywozi słup, druga go stawia, włącza do sieci energetycznej w międzyczasie ktoś ich kontroluje, aż na końcu ktoś inny włącza prąd. Aby do tego doszło w ogóle trzeba zaprojektować mu miejsce, ale zanim to nastąpi, mamy najpierw kontrolę z gminy, czy aby na pewno w tym miejscu może stać. Potem specjalista projektuje przyłącze, ktoś inny nanosi to na mapki, wszędzie opłaty, mnóstwo wniosków o pozwolenie , wniosków o wnioski, wniosków o....I tak przez rok. Urzędy przyjazne petentom:-)

Ja myślami jestem już na moim tarasie w domu. No cóż- nieporawna marzycielka;-) Powyżej pokazany wianek zrobiłam na taras:-)) z kawałków drewna, które są skutkiem ubocznym przycinania brzóz na działce. Testowałam sekator do gałęzi, a potem wiertarkę akumulatorową Boscha. Przewiercone kawałki drewna nawlekłam na miedziany, podwójny drut. Właśnie teraz czerwienią się owoce dzikiej róży. Ich czerwień w tym czasie jest taka piękna... I malinowa wstążeczka, wiązka lakierowanych gałązek, kawałki papierowego sznurka...

Latarenkę też kupiłam na taras;-) Ma specjalne żaluzje, którymi można regulować przepływ światła, a po bokach szybki, które przepuszczają światło bez skrępowania.

Korzystając ze zbiorów Babci późnych odmian malin, upiekłam sernik z malinami. Od lat mam swój niezawodny przepis. Ten sernik ZAWSZE się udaje:-) Dodatki -polewę, bakalie, czy owoce dodaję w zależności od tego co mam w domu:

Oto przepis na mój sernik( Uwaga!!! łaskocze podniebienie:)

SERNIK LUSI

Składniki:

1 kg zmielonego twarogu

6-8 jajek

1,5 szklanki cukru

1 torebka cukru waniliowego

5 łyżek mąki pszennej

5 łyżek kaszy manny lub 5 łyżek mąki ziemniaczanej

3/4 kostki masła

dodatki (bakalie, czy owoce-maliny, brzoskwinie itp) w zależności od upodobań.

Wykonanie: Twaróg, żółtka i cukier i cukier waniliowy ubijamy tak długo, aż cukier rozpuści się. Dodajemy roztopione masło powoli wlewając do miksowanego ciasta.Miksujemy. Następnie dodajemy mąkę i kaszę bądź mąkę ziemniaczaną. Ubijamy białka na sztywną pianę ze szczyptą soli- wtedy piana białkowa "trzyma się". Dodajemy tę pianę do ciasta lekko mieszając. Wlewamy na blaszkę wyłożoną papierem, pieczemy około godziny w temperaturze 180 stopni. Ja piekę w programie termoobieg z zapiekaniem góra dół. Dziecinnie proste:-) a jaki pyszny efekt i dodatkowopachnie malinami:-)

*****

Z wyprawy do mamy przytachałam cały wór warzyw bez nawozów i oprysków. Część do zjedzenia na "już", do obiadu, a reszta trafiła do słoików. Z cukini, papryki, cebuli i pomidorów, zrobiłam sporą ilość słoików z leczo. Zainteresowanym podam przepis:

I tym sposobem moje zapasy powiększyły się o kolejne słoiki, które wylądowały na lodówce, która tymczasowo robi za spiżarnię. Tymczasowo, no bo przecież już za niedługo, już za momencik.... ;-) wylądują w prawdziwej piwnicznej spiżarni z regałami:-)

A na koniec, dla Was- letnie kwiaty i motyl- prosto z wiejskiego ogródka:-) Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i życzę udanego, letniego tygodnia:-*

Nalezione na plaży o zmroku?

2011-08-06T10:31:00.009+02:00

Wyobrażam sobie, że siedzę na plaży o zmroku. Jak niegdyś na greckiej Krecie... Fascynują mnie wioski rybackie, stare porty, morskie skarby...Każda muszla, bursztyn, statek, skała na morzu mogły opowiedzieć swoją historię- o tym jak przez lata, tworzyły się, powstawały, czego doświadczały, o tym jak przetrwały, jak zostały przez kogoś znalezione, zauważone, docenione, spożytkowane. A może nie?...Jestem jak ta skała na morzu. Smagana latami przez morskie fale, silny wiatr... Doświadczana latami bez względu otaczającą aurę. Czasami bezlitośnie, niemiłosiernie. Ale trwam. Jestem. Wolę BYĆ niż MIEĆ....

Muszle, gąbki morskie, koralowce. Zbieram je przez lata, część kolekcji przy przeprowadzkach i sprzątaniu przez męża utraciłam, część zachowała się. Pochodzą z różnych stron świata. Ładnie komponują się niektóre z nich w szafeczce zakupionej u Julii "Tyglu rozmaitości "

Julia sama ją pomalowała, zrobiła przecierki, ozdobiła małym lawendowym serduszkiem metodą decou:

a propos egzotycznych kolekcji...Miałam też sporą kolekcję storczyków. Miałam- bo teraz w bólu zbiera się nowa. Poprzednią chciałam wyeksponować na regale w pobliżu okna. Przestawiłam z parapetów i nastąpił masowy pomór. Wszystkie jak jeden padły na regale. Kiedyś słyszałam, że "storczyki obrażają się i nie należy ich przestawiać jeżeli doskonale rosną w danym miejscu. Oswajają się z danym miejcem i coś w tym jest. Storczyk"ćma" poniżej ma jakieś dwa lata. Ma swoje miejsce obecnie w kuchni i jest mu tutaj doskonale. Ledwo przekwitnie, przycinam pęd kwiatonośny o jakieś trzy oczka. Tak trzeba robić po każdym kwitnieniu. Natychmiast wypuszcza kolejne pędy i ma coraz to więcej kwiatów:

Jakiś czas temu do mojej "szabowej" kolekcji kupiłam listownik metalowy z wytłaczanym wzorem. U mnie mieści się w nim rozgwiazda;-)

*****

A teraz mały słodki, pyszny akcencik. Najprostszy deser na świecie: masa krówkowa-puszka w roli głównej, bardzo 3 dojrzałe banany , herbatniki -cztery paczki, bita śmietana i czekolada. Istna bomba kaloryczna, ale warta grzechu. Na utłuczone okruchy hebatników smaruje się podgrzaną w gorącej kompieli masę krówkową, na to kroji się plasterki banana bardzo mocno dojrzałego, śmietanę 30 procent tłuszczu ubija się na sztywno, na trace ściera się czekoladę i deser gotowy:-)

A pozostając w plażowej piaskowo-brązowo-beżowej kolorystyce i klimacie: Przedwczoraj dostałam od mojego sympatycznego kolegi Jarka zlecenie na naszyjnik dla żony. Rebus dla mnie był tego typu: "Idziemy na wesele. Aga będzie miała seledynową długą suknię i chyba czarne i brązowe dodatki. Nie ma naszyjnika. Podobają jej się te Twoje, ale musiałby być bardziej wieczorowy. Może coś w brązach?"
Czemu nie? Nici lniane może nie wyglądają zbyt estetycznie Jarku, jak zauważyłeś ;-), ale dają mnóstwo możliwości. Wykombinowałam takie coś dla Agi:

Moja modelka Kasia wyjechała do ciepłych krajów, więc będzie tylko tyle: czarne nici lniane, ceramika, piasek pustyni, agaty wężowe fasetowane. Elementem wyeksponowanym jest tutaj duży podłużny koral ceramiczny ioraz okazałe mocno szkliwione drewniane kule w brązach czerni i naturalnym kolorze drewna.Mój mąż który jest dla mnie najbardziej obiektywnym krytykiem, stwierdził, że to najlepszy jaki do tej pory zrobiłam. Nie mam zdania. Najważniejsze żeby Agnieszce się spodobał.

Pozdrawaim Was wszystkich bardzo, bardzo serdecznie i życzę Wam spokojnego letniego weekendu;-)

P.S. Czyszcząc pasek boczny z gadżetów skrzętnie kolekcjonowanych przez prawie rok, usunęłam informację o tym, że wyróżnienia są miłe, ale nie dziękuję. No i stało się;-) Zostałam zasypana wyróżnieniami. Tak więc nie będę się wykręcać, za wszystkie bardzo dziękuję:-) Cieszę się że interesuje Was to co mam do pokazania czy do powiedzenia. A wyróżnienia dostałam od:

Sabik z Malachitowej łąki

Lasche z Lasche Junk

Ivy z "Opowiastki z ogrodu"

Roksany i Adama z Retro Feelings

Przepraszam wszystkie inne osoby, które mnie obdarowały wyróżnieniami, ale przeszukuję komentarze i nie widzę póki co innych, a wiem , że jeszcze gdzieś są. Jeżeli ktoś ma ochotę, proszę pobrać dla siebie wyróżnienie, bo ja lubię wszystkie zaznaczone przeze mnie blogi i nie potrafię zdecydować się na kilka!
A oto ciąg dalszy:
1. Jestem- szczęśliwa
2. Lubię-śmiać się,tańczyć, spędzać każdą wolną chwilę z rodziną, gotować,,ładne rzeczy, robić sznurkowe korale, kwiaty,morze, góry,słońce, deszcz, korzystać z życia, moich przyjaciół i rozmowy z nimi, ludzi
3. Kocham-mojego męża i synka
4. Uśmiecham się- gdy widzę piękne zjawisko- zachód słońca, tęczę, wyjątkowe miejsce, przyjaciół, poważną twarz mojego Synusia
5. Marzę-o tym by wreszcie zamieszkać z rodziną w naszym małym drewnianym domku, by tworzyć wokół niego ogród, cieszyć się życiem i nie mieć żadnych trosk
6. Chciałabym-spełniać się zawodowo
7. Nie lubię- "plątów", cwaniaków, pozerów, materialistów, krętaczy, bólu somatycznego,upałów, ponurych dni, fałszu, brudu.

I jeszcze jedna zabawa w niedokończone zdania do której zostałam zaproszona przez Magdalenię

- Nie wiecie, że czasami bywam...rozrabiarą
- Straszliwie boję się...przejawów czyjejś nienawiści
- Mam obsesję na punkcie...motywów różanych, kogucików, gotowania,pieczenia, robienia zdjęć...
- Nie wytrzymam bez...kawy
- Mogłabym mieć nawet 1000...rzeczy rękodzielniczych, muszelek,gatunków kawy,roślin w ogrodzie
- Ślub na pewno wezmę zanim skończę...(nie dotyczy:-)
- Oczy ze zdziwienia mi wychodzą gdy... widzę powielającą się głupotę, biurokrację, absurdy w urzędach państwowych
- Najgorsza rzecz na świecie to...ból psychiczny
- Nienawidzę...chamstwa, fałszu, nadużywania władzy i pozycji do załatwiania swoich kompleksów, małostkowości
- Zakupy dla mnie...są wyzwaniem, fajną sprawą
- Zdarza mi się... zrobić komuś kawał, tańczyć całą noc-bez przerwy,zrobić jakieś popisowe danie...
- Zawsze muszę mieć...kawę w puszce, wodę w kranie, prąd w gniazdku- chociaż jak go nie ma, to też bywa ciekawie- na przykład przy świeczce;-)
- Płaczę przy...badaniach i chorobie dziecka, kiedy widzę chore nieuleczalnie dziecko i jestem bezradna w tej chorobie
- Nie lubię kiedy ktoś...kombinuje jak mnie oszukać
- Nigdy...nie zjeżdżałam na nartach (śnieżki się liczą?), nie paliłam papierosów,
- Jestem typem...otwartej i szczerej -czasem do bólu- osoby.
- Przepadam za...kawą, owocami, sałatkami, relaksem
-Bardzo się tego wstydzę ale ... matematyka nie jest moją mocną stroną. Jestem za to humanistką;-)
- Gdy patrzę w lustro to ... modeluję susząc włosy, robię sobie makijaż ;-)
- Czasem się zastanawiam co by było gdybym była kimś innym:-)

Uff... Przepraszam, ale nie bawię się dalej! Wstawiam obok baner, że...

Powrót do błękitnej laguny

2011-07-27T12:06:00.008+02:00

Oto kolejny naszyjnik z nici lnianych, który zrobiłam na specjalne zamówienie, dla konkretnej osoby, "skrojony na miarę;-) Założenie było takie: ma być w soczystej zieleni, z dodatkiem turkusu, lekkim żółtym akcentem...

I tak powstała wariacja na temat laguny ...

- zieleń, turkus drewna, skąpane w słońcu szkło, ławica porcelanowych ryb, masa perłowa, muszle barwione,kwarce błękitne, agaty, opale, zielone szkło i naturalne nici lniane:

Moje naszyjniki prezentuje modelka niezwykłej urody- Kasia. Niestety nasz kontrakt dotyczy tylko szyi i dekoltu, więc nie pokaże Wam jaka jest ładna;-)

Pozdrawiam Was serdecznie

Diamentowy Koszyk

Wiankowe inspiracje, Luty 2012

Pachnące tarty

Styczniowy Wianek w "Wiankowych Inspiracjach 2012"

Mój Dziennik Budowy cz. 8

Z lekkością piórka

***Święta idealne***

Dobre wieści dodają energii:-))

Czerwień,biel i drewno

Małe formy meblowe i Morgan

Mój dziennik budowy Część 7

Nie bądź pewny, że czas masz...

Wszystko rodzi się w bólu

Jestem!

Chwile...

Mój Dziennik Budowy, część 6

Tutorial "jak zrobić gołąbki" i blok czekoladowy

Widok z okna...

Coś słodkiego na niedzielę

W zgodzie z naturą

Mój dziennik budowy część 5

Nasz prezent na rocznicę ślubu;-)

Wyobraźnia ludzka jest nieograniczona czyli nowy katalog IKEA 2012

Pełnia lata

Nalezione na plaży o zmroku?

Powrót do błękitnej laguny

Święta idealne