Diary of a Stethoscope

မဂၤလာပါ ဘေလာ့ဂါ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 25 Jun 2012 15:12:00 +0000

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို မေရာက္တာၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ခံစားခ်က္ အလီလီနဲ႔ စာတစ္ပိုဒ္ကိုေတာင္ အစအဆံုး မေတြးႏုိင္ မေရးႏုိင္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ စေတးတပ္ တင္ရံု သူမ်ား မွတ္စုေတြ ေဝမွ်ရံုနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ေနမိတယ္။
ဒီေန႔မွ ဘေလာ့ဂ္ဂါကို ျပန္လည္ပတ္မိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ တမ္းပလိပ္ေလးေတြ ေတြ႔ရတယ္။ အရင္တုန္းကလို ကိုညီလင္းဆက္တို႔ ကိုေစတန္ေဂါ့တို႔ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ရတာေလးေတြ သတိရမိတယ္။
ဘြဲ႕လြန္သင္တန္းက တစ္ႏွစ္နီးပါး က်န္ေသးေတာ့ မွတ္စုေရးဖုိ႔ ရင္ဖြင့္ဖို႔ အခ်ိန္ကို လုႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္လွေသးဘူး။ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ဦးစားေပးဟု ယူဆရေသာ အရာမ်ားကို စနစ္တက် ျပန္စီၿပီးကာမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလးဆီ တစ္ေခါက္ ျပန္လာဦးမွ ...

ယူနစ္ ေျပာင္းရန္

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sun, 07 Feb 2010 17:26:00 +0000

ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖေတြကို ဘာသာျပန္ရတာလည္း ေခါင္းေျခာက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ Standard Units နဲ႔ Scientific Units ၾကားမွာ ဟိုဓါတ္ခြဲခန္းက တစ္မ်ဳိး ဒီဓါတ္ခြဲခန္းက တစ္မ်ဳးိ ထုတ္ေပးလုိက္ရင္ ေျပာင္းရတာ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္း အလုပ္ရႈပ္ေလသည္။

အခုေတာ့ Site ေလးတစ္ခု ေတြ႕မိသည္။ ကိုယ္လုိရာကို ရွာ၍ ဂဏန္းထည့္ေျပာင္းရံုသာ။ အသံုးလုိမည့္သူမ်ားအတြက္ ေအာက္မွာ သြားၾကည့္လုိက္ပါ။

http://www.vin.com/calculators/default.htm

ေရာက္တတ္ရာရာ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sun, 07 Feb 2010 17:03:00 +0000

ပုိ႔စ္ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးကို blogger ျပန္ပြင့္ေနတယ္ ၾကားလို႔ ျပန္ဝင္ၾကည့္ရင္ း ေရာက္ျဖစ္ျပန္တယ္။ မေရးျဖစ္သလို မဖတ္ျဖစ္တာလည္း ၁ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိၿပီပဲ။

စိတ္ထဲမွာ ရွဳပ္ေထြးမႈေတြနဲ႔ ေရးခ်င္တာေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ရတာနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ ပူပန္ရတာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ေရးဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိေပမယ့္ တင္ဖုိ႔ရာ စိတ္မပါဘူး။

ဆရာဝန္ေတြ အခုတေလာ ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းခံရတာ ခဏခဏပဲလို႔ ၾကားရတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ေဆးကုတာ မွားလို႔ ေလ်ာ္ရရင္ မေထာင္းသာေပမယ့္ မွန္ရဲ့သားနဲ႔ ျပႆနာတက္မွာ စိုးလို႔ ေလ်ာ္ေနရရင္ေတာ့ မေထာင္းသာလွဘူး။ မွန္ေနရင္လည္း အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါက ကိုယ္မွန္တုိင္း ျပႆနာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ အာမ မခံႏုိင္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့လည္း အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္ရွင္းေနရေတာ့တာပဲ။

ဆရာဝန္ ေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မုန္းၾကတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဆရာဝန္ေတြ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအတြက္ ရုန္းကန္ေနတယ္လို႔ မျမင္ဘဲ ပိုက္ဆံအရမ္းမက္တယ္လို႔ ျမင္ေနၾကတာေတာ့ အံ့ၾသစရာပဲ။ ေဆးရံုမွာ အိတ္ထဲက စိုက္ကုေနရတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ၊ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆးခန္းထုိင္ေပးတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ အေၾကာင္းေတာ့ လူေတြ မျမင္ၾကဘဲနဲ႔ အနည္းစုေသာ ေငြမ်က္ႏွာတစ္ခုတည္း ၾကည့္သူေတြနဲ႔ပဲ ဆရာဝန္ေတြဘဝကို တန္းျဖတ္ေနၾကတာေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ မတရားဘူးလို႔ပဲ ထင္မိတယ္။

အခုတေလာ ျဖစ္သြားတဲ့ အေျခအေနေတြ အရဆုိရင္ ဆရာဝန္ေတြ ကိုယ့္ဘက္ကို လံုၿခံဳေအာင္ ပိုၾကည့္ လာၾကမယ္။ မတတ္သာရင္ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ လို႔ ေတြးလာၾကမယ္။ လူနာကို အရင္ကထက္ ပိုဂရုစိုက္လာမယ္ လို႔ ေယဘုယ် တစ္ခုတည္း ယူဆလို႔ မရဘူး ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ၾကည့္ရတဲ့ လူနာဦးေရ ေလ်ာ့သြားၿပီး ပိုလည္း ယူလို႔ မရဘူး ဆုိရင္ အခုကတည္းက ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဆရာဝန္ အမ်ားစု လမ္းေရြးခ်ယ္ဖို႔ စဥ္းစား ၾကရမွာပဲ။

လူနာေသတုိင္း ေဆးကုသမႈ မွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတာ မဟုတ္ပါ။ ထုိက္သင့္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ ရွိတဲ့သူက သင့္ေလ်ာ္တဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈကို လုပ္ေပးတယ္ဆုိရင္ Medical Negligence မေျမာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စစ္ေဆးတဲ့သူေတြရဲ့ သမာသမတ္နဲ႔ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြ လႊမ္းမိုးမႈ ကလည္း စစ္ေဆးမႈေတြကို မွန္ကန္တဲ့ အေျဖရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ ခက္ပါ လိမ့္မယ္။ ဘယ္သူမဆို အလုပ္ၿပီးေျမာက္ဖို႔ ဆုိရင္ အလုပ္ခြင္သာယာမႈနဲ႔ လံုၿခံဳမႈ ရွိမႈက အေရးပါပါတယ္။ အျပစ္ေပးတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကို တုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မယ္လို႔ ဂ်ဴနီယာကေတာ့ မထင္ပါဘူး။

မီးဖြားၿပီး ေခၽြးထုတ္ျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 31 Aug 2009 05:43:00 +0000

ကေလး ေမြးၿပီးရင္ ေခၽြးထုတ္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆက နယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အျမစ္တြယ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေဆး႐ံုမွာ ကေလးေမြးၿပီး ခဏေနလို႔ ဆရာဝန္ သြားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္လို႔။ ေစာင္ အထပ္ထပ္ၿခံဳလို႔။ ဆႏြင္းေတြ လိမ္းလို႔။ တံခါးေတြ ဖြင့္ၿပီး ဝင္ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္ေတာင္ ပူ က်က္ေနတာပဲ။ အေမ ခမ်ာလည္း ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔။ ခေလးကို က်ေတာ့ အျပင္က အမ်ဳိးေတြက ခ်ီထားၾကတယ္။ ဘာလုပ္တာလဲ ဆိုေတာ့ အပုတ္အစပ္ေတြ ထြက္သြားေအာင္တဲ့။

လူဆိုတာ ေသြးေႏြးသတၱဝါပါ။ ဆိုလိုတာက ပါတ္ဝန္းက်င္ အပူခ်ိန္ ေျပာင္းလဲမႈကို အံတုၿပီး ကိုယ္ခႏၶာ အပူခ်ိန္ကို တသမတ္တည္း ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာရဲ့ အဂၤါ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ေသြးဆဲလ္ေတြ၊ အင္ဇိုင္းေတြ အကုန္လံုးက အပူခ်ိန္ ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္ မွာ အေကာင္းဆံုး အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါထက္ နည္းသြားရင္ ဒါမွမဟုတ္ မ်ားလာရင္ အလုပ္ကို အျပည့္အဝ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ သတ္မွတ္ အပူခ်ိန္ ျပန္ရေအာင္ ကုိယ္ခႏၶာက ျပန္လည္ ခ်ိန္ညွိပါတယ္။ ေအးလြန္းရင္ တုန္တက္လာတာ (shivering)၊ ပူလြန္းရင္ ေခၽြးထြက္တာ ဒါေတြဟာ ကိုယ္ခႏၶာက ခ်ိန္ညွိေနတာပါ။

ကိုယ္ဝန္ေဆာင္တာဟာ အပုတ္သေဘာေဆာင္တယ္လို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြက ယူဆၾကသလား မသိဘူး။ ဥပမာ ကိုယ္ဝန္မရေအာင္ ေကသီပန္ ေသြးပုတ္ခ်ေဆး ေသာက္တာတို႔ ဘာတို႔ ရွိပါတယ္။ ကေလးေမြးၿပီးတဲ့အခါ သားအိမ္ထဲမွာ အခ်င္းကြာသြားတဲ့ေနရာေလးေတြက ေသြးထြက္တာ နည္းနည္းရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက ေမြးၿပီး ၆ ပတ္အထိ ဆင္းတတ္ပါတယ္။ သားအိမ္က်ံဳ႕လာတာနဲ႔ အမွ် ဆင္းတဲံ ပမာဏ နည္းသြားမွာပါ။ ေခၽြးထုတ္တာ မထုတ္တာနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။

ေခၽြးထြက္တယ္ဆိုတာ ကုိယ္ခႏၶာရဲ့ အပူခ်ိန္ ထိန္းသိမ္းမႈ စနစ္တစ္မ်ိဳးပါ။ ယူရီးယားနဲ႔ ယူရစ္အက္ဆစ္ အနည္းငယ္ ပါဝင္ေပမယ့္ အဓိက အညစ္အေၾကးစြန္႔ အဂၤါမဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ခႏၶာအတြက္ မလိုတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြက ဆီးနဲ႔ ဝမ္းကေန အဓိက စြန္႕ထုတ္ပါတယ္။

ေခၽြးထြက္မ်ားရင္ ကုိယ္ခႏၶာ ေရဓါတ္ ဆံုး႐ွဳံးပါတယ္။ ဒါဆို ႏုိ႕ထြက္လည္း နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အေမ ေခၽြးထုတ္ေနရင္ ကေလး ႏုိ႔မစို႔ရလို႔ ကေလး ႏုိ႔စို႔ခ်ိန္ေနာက္က်သလို ႏို႔ထြက္လည္း နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ေခၽြးထြက္မ်ားရင္ ဗီတာမင္ စီ ေလ်ာ့နည္းသြားႏုိင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ခႏၶာ အပူခ်ိန္ကုိ အျမင့္ႀကီး ထားသလို ျဖစ္တဲ့အတြက္ သားအိမ္က်ံဳ႕တဲ့ ျဖစ္စဥ္ ေႏွးေကြးသြားႏုိင္ပါတယ္။

အႏၱရာယ္ သိသိသာသာႀကီး မရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြ အေနနဲ႔ ျပည္သူကို က်န္းမာတဲ့ အေနအထိုင္ကို သိရွိ နားလည္ လုိက္နာ (knowledge, attitude, practice) ေစဖို႔ ရွင္းျပဖို႔ လုိအပ္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။

နတ္သိၾကား ေပးတဲ့ေဆး

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Fri, 28 Aug 2009 04:43:00 +0000

ယခုေခတ္ကား နတ္သိၾကားေပးေသာ သို႔မဟုတ္ ေရွးနန္းတြင္းသံုး ေဆးတို႔ကား မ်ားလွေခ်၏။ ခုႏွစ္နာရီ ဇာတ္လမ္း အတြင္းတြင္လည္းေကာင္း၊ ေအာင္ျမင္ေနေသာ မႏၱေလး FM အစီအစဥ္တြင္လည္းေကာင္း ၄င္းတို႔သာ မင္းမူကုန္၏။ ေဆးဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္၊ ကြမ္းယာဆိုင္ တို႔၏ ဗီ႐ိုမ်ားသည္လည္း ၄င္းတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ကုန္၏။

ေရာဂါအေျခအေန ဘယ္အဆင့္ေရာက္ေရာက္၊ တစ္ခ်က္ၾကည့္စရာမလို ေသာက္ခ်င္သလိုသာေသာက္ ေရာဂါတို႔သည္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္ၾကကုန္၏။

မွန္မွန္ မီွဝဲပါက အသက္ရွည္၏။ အနာကင္း၏။ ငယ္စဥ္က မလွခဲ့ေသာ ႐ုပ္ရည္တို႔ပင္ ေခ်ာေမာလွပၾကကုန္၏။

အထက္ေဖာ္ျပပါ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ေဆးမ်ား ရွိရက္ႏွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေဆး႐ံုတြင္ လူမ်ားျပည့္ႏွက္၍ ေနၾကသနည္း။ ကု၍ မေပ်ာက္ဟု သိုးေဆာင္းသားတို႔ ေျပာၾကေသာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ အသည္းေရာင္ အသည္းဝါ ဘီမွ စ၍ ေလးဘက္နာ၊ အေအးမိအထိ စံုလင္စြာေသာ နတ္ညႊန္းေဆးမ်ား ရွိပါရဲ့ႏွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားမွ ေဆးမ်ား တင္သြင္းေနရသနည္း။ ဥာဏ္မမီသူ ကၽြႏု္ပ္အဖို႔ စဥ္စားရခက္လွသည္။

ဤေဆးမ်ားရွိရဲ့နဲ႔ နားမလည္ ပါးမလည္ လာေၾကာ္ျငာေနၾကေသာ ယိုးဒယား၊ စင္ကာပူ ေဆး႐ံုႀကီးမ်ားကား သနားစရာ ေကာင္းလွသည္။ ဤေဆးမ်ား ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ေနေသာ သမားေတာ္ႀကီးမ်ားကလည္း ေမတၱာတရား ေရွ႕ထားၿပီး နားၾကပ္ကိုင္ၿပီး အေနာက္တုိင္းေဆးမ်ားကို တျပားႏွစ္ျပား တိတိက်က် တြက္ခ်က္ေပးေနရေသာ ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖမ်ားကို အားထားေနရေသာ ဆရာဝန္ေလးမ်ားကို သင္ၾကားေပးမည္ ဆိုပါက မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။ ေမတၱာတရား ေရွ႕ထားၿပီး ကမၻာ တစ္လႊားရွိ လူနာမ်ားကို ကယ္မေစာင့္ေရွာက္လွ်င္ မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။ စဥ္းစားေပးၾကပါကုန္ေလာ့။

သံုးသပ္ျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sun, 02 Aug 2009 18:26:00 +0000

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျပန္လာတယ္။ သူ႔အလုပ္အေၾကာင္း ကုိယ့္အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာၾက ဆိုၾကေပါ့ေလ။

ဒီမွာ ဘာ သတိထားမိလဲ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း စကားေျပာတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာတယ္။ ဦးတည္ခ်က္လည္း ရွိတယ္။ အခ်ိတ္အဆက္ လည္း ရွိတယ္။ တကယ့္ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ သူ႔ပညာကို ေဆြးေႏြးေနသလိုပဲ။ ကိုယ္လည္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ သူ႔မွာ ရွိတဲ့ ယံုၾကည္မႈ ကိုယ္မွာ မရွိတာကို ေျပာတာ။

ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္လို႔ ကိုယ္ သံုးသပ္မိတယ္

တစ္အခ်က္ကေတာ့ ပါတ္ဝန္းက်င္ပဲ။ သူပတ္ဝန္းက်င္မွာက ဆရာဝန္က ဆရာဝန္အလုပ္ပဲ လုပ္ရတယ္။ ေလ့လာစရာ စာအုပ္ေတြလည္း ေလ့လာရတယ္။ အဲဒီ ေလ့လာခ်က္ေတြ အတုိင္းပဲ သူလုပ္ရတယ္။ ဥပမာ ႏွလံုးေရာဂါသည္ လာတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူလုပ္စရာ ရွိတာက ECG ဆြဲ၊ ဓါတ္မွန္႐ိုက္၊ ေသြးစစ္ေဆး စရာရွိရင္ စစ္ေဆး။ ၿပီးရင္ ေတြ႕ရွိခ်က္အတုိင္း ေဆးေပး႐ံုပဲ။ ကို္ယ္တို႔ကေတာ့ ဒီလို မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ECG ဆိုတာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးေတြမွာ မရွိႏုိင္ေသးဘူး။ ေသြးစစ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေနရာတုိင္း မျဖစ္ႏုိင္။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က ဒီလိုထင္လို႔ ေပးမယ္ စဥ္းစားရင္ေတာင္ ကိုယ္တာဝန္က်တဲ့ေဒသမွာ ဝယ္မရတဲ့ေဆးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကုသနည္းေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က နည္းနည္းေဝးေနတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ေရွာ့ခ္ (Shock) ကို Central venous line (femoral vein) ထည့္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက venous cut down လုပ္ေနရတုန္းပဲ။ ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြဆို venous cut down ဆိုတာ သိပ္ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တခ်ဳိ႕ ေရာဂါေတြဆို Diagnosis ကို သူတုိ႔ ဆီမွာ CT scan, MRI, Scope ေတြနဲ႔ပဲ Confirm လုပ္ေနခ်ိ္န္မွာ ကိုယ္ေတြက ကို္ယ့္ရဲ့လက္ေတြ နားေတြ ကို အသံုးၿပဳေနရတုန္း။ အဲဒါမ်ဳိးေတြဆို ဟုိေခတ္က စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာဖတ္ရတယ္။ ေနာက္ထြက္တဲ့ edition ေတြဆုိ မပါတတ္ေတာ့လုိ႔။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူဟာ တကယ္ ေဇာက္ခ်လုပ္ကိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ Professional ျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔ဆီမွာ ဆရာဝန္ေတြက ေဆးကုဖို႔က လြဲလို႔ ဘာမွ ပူစရာမရွိဘူး။ သူတို႔ေဆး႐ံုမွာဆို ဆရာဝန္ေတြ စိတ္ဖိစီးမႈ နည္းပါးေရး ေကာ္မတီေတာင္ ရွိတယ္ ဆိုပဲ။ ဒီမွာကေတာ့ အမ်ဳိးစံုပါပဲ။ လူနာေစာင့္ေတြ၊ ေဆးဖုိးဝါးခ၊ ေဆးခန္း၊ ဆက္ဆံေရး၊ သန္႔ရွင္းေရး ကအစ ကို္ယ့္ေခါင္းေပၚ ေတာ္ေတာ္ ေရာက္တယ္။ ဒီမွာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဆရာဝန္ ျဖစ္မယ့္ ေဟာက္ဆာဂ်င္ေတြ ေဆး႐ံုလာမလာကိုေတာင္ ေစာင့္ၾကည့္ စာရင္းယူေနရတာ။ ပညာယူဖို႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနရမယ့္ ကိစၥကို ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား ေဆး႐ံုမလာခ်င္ ျဖစ္ေနၾကတယ္ မသိဘူး။ (ကိုယ့္ဘာသာရပ္ကို ကုိယ္တန္ဖိုး မထားတာ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းတယ္) အဲ ... အပို အလုပ္ေတြ လုပ္ရတာကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ္တို႔ ဒီက ဆရာဝန္ေတြက Semi-pro ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီမွာလည္း တကယ္ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။ အခု ဆရာဝန္ႀကီးေတြ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးေတြကလည္း ကိုယ္တို႔လို ဘဝကို ျဖတ္သန္းၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ အထူးကု ဘြဲ႕ေတြ ယူထားၾကတာပဲ။ တကယ္တမ္း ျပႆနာက ကိုယ္ ႀကိဳးစားဖို႔ လိုေနၿပီ၊ အခုထက္ အားထည့္ဖို႔ လိုေနၿပီ ဆိုတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။

အာဇာနည္ေန႔

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 18 Jul 2009 08:17:00 +0000

အာဇာနည္ေန႔ တစ္ေခါက္ေရာက္လာျပန္ၿပီပဲ။

တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြ။ သူတို႔အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ ခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ အသက္စြန္႔ ကာကြယ္သြားၾကတဲ့ လူမ်ဳိးအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။

အခ်ိန္ၾကာရင္ ေမ့မွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့မ်ား သေဘာထားေနၾကၿပီလား။

ဒီေမးခြန္းအတြက္ အေျဖ မရွိေသးတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ ရွက္မိပါတယ္။

ရန္ကုန္

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 13 Jul 2009 16:44:00 +0000

ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ ရန္ကုန္မွာ ပိုေပ်ာ္ပါသည္။

သူ႔ကို ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႕မွာ အထပ္ျမင့္ တိုက္ေတြ မရွိပါ။ ကတၱရာလမ္း ဆိုတာလည္း စက္ဘီးနဲ႔ ဆိုက္ကားမ်ား ႀကီးစိုးရာေနရာသာ ျဖစ္သည္။ စတုိးဆိုင္ႀကီးေတြ၊ ေစ်းဝယ္ စင္တာေတြ ဆုိတာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာသာ သူျမင္ဖူးေလသည္။

သူ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ လမ္းသစ္ ေဗာတံတားကေန ကုန္ေစ်းတန္းလမ္းရွိ အမ်ဳိးအိမ္သို႔ ေလးဘီးကား ျဖင့္လာရင္း ေမာ့ၾကည့္ရေသာ တုိက္ျမင့္မ်ားကို စျမင္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ သူအရမ္းသေဘာက်သြားသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းဆိုတာကလည္း သူ႔ၿမိဳ႕က ေစ်းနဲ႔မတူ။ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းေသာ ဘဲေပါင္းဆီခ်က္ကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ ညအခ်ိန္ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္း ကုန္းေက်ာ္ တံတားေပၚမွ ေန၍ နီယြန္ မီးေရာင္စံုမ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ႐ႈမၿငီးဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ကတည္းက သူရန္ကုန္မွာ ေနဖို႔ ႀကိဳးစားရန္ ဆံုးျဖတ္မိသည္။

အခုေတာ့ သူ ရန္ကုန္မွာ ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တုိက္ေတြကလည္း သူ႔ကို မဆြဲေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ေတြထဲက မြန္းၾကပ္တဲ့ ဘဝေတြက စိတ္ေမာေစသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းသည္လည္း အရင္ေလာက္ မစည္ေတာ့ သလိုပင္။ နီယြန္မီးေခ်ာင္းေတြ လင္းဖို႔ လွ်ပ္စစ္မီးက ရွားပါးစာရင္း ဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ရာ ညေတြက သဘာဝအတုိုင္းသာ လွေနေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ သူ ဇာတိၿမိဳ႕ေတာ့ မျပန္ခ်င္ေသးပါ။ ထို႔အတူ ရန္ကုန္ထက္သာေသာ အျခား ၿမိဳ႕မ်ားဆီသို႔လည္း သူ ထြက္သြားရန္ စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္ႏွင့္အတူ သူ႔အား ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ မိသားစုဆိုတာကို သူပိုင္ဆုိင္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိ မိသားစုကို သူသယ္ေဆာင္သြားႏုိင္ေသာ တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ သူ သြားခ်င္စရာ ၿမိဳ႕ေတာ္အသစ္ တစ္ခုသို႔ သြားျဖစ္ဦးမလား သူ မသိေသးပါ...................

ညီးညဴျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 13 Jul 2009 16:30:00 +0000

အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္တယ္ဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္မွပဲ သိေတာ့တယ္။ စာကျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မၿပီးေသး။ ေနာက္တစ္လေက်ာ္ဆို စာေမးပဲြ ေျဖရေတာ့မယ္။ ေအာင္ရန္ ရာႏႈန္း ( ) ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။

ပိုးဖလံေတြ မီးကို ဘာလို႔ တုိးၾကလဲဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အခုလည္း ဘာလို႔ ဆရာဝန္ဘဝမွာ ဖက္တြယ္ ေနမိလည္း မသိဘူး။ ညမအိပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ လခ နည္းတဲ့ အလုပ္၊ မိသားစုနဲ႔ အတူမေနရတဲ့ အလုပ္၊ ေနရာ အတည္တက် မရွိတဲ့ အလုပ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္မတတ္ႏုိင္လို႔ လက္လႊတ္လုိက္ရရင္ ကိုယ့္အမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ဝမ္းနည္းရတဲ့အလုပ္။ ေပ်ာ္ရတယ္ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ရွိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္တိုင္းမက် စိတ္ဓါတ္က်စရာ အခ်ိန္ေတြက ပိုမ်ားေနသလိုပဲ။

အခုလည္း လက္ေထာက္ဆရာဝန္ ဘဝကေန အထူးျပဳ ဆရာဝန္ဘဝ ျဖစ္ေအာင္ စာအေသအလဲ ဖတ္ေနရတယ္။ နယ္မွာဆိုေတာ့ က်ဴရွင္လည္း မတက္ႏုိင္ပါဘူး။ ပုိက္ဆံကုန္ သက္သာသြားတာေပါ့ေလ။ စာဖတ္ေဖာ္ မရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ တစ္ခုခုဆို အင္တာနက္ တက္ရွာဖို႔ကလည္း ဖုန္းလုိင္းေတာင္ မရွိတဲ့ေနရာ ဆိုေတာ့။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ႀကိဳၿပီးက်က္ခဲ့ရင္ အခု ဒီေလာက္ ပင္ပန္းမွာ မဟုတ္ဘူး ေတြးမိပါရဲ့။

ေရြးခ်ယ္မႈ ....

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Thu, 25 Jun 2009 19:20:00 +0000

တကယ္တမ္း ေနာက္ဆုတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္တြန္႔ေနမိျပန္သည္။ ဝါသနာ မပါဘူးလို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရလာတဲ့ ပီတိေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္ ျဖစ္ေနတတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာ ျဖစ္သည္။ ေဝးကြာေသာ တစ္ေနရာ၊ မိသားစု လုိက္ေနရန္ အဆင္မေျပေသာ တစ္ေနရာ၊ ေဆးခန္းဖြင့္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေနရာ၊ မီးအၿမဲလာသည္က လြဲ၍ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ အဆင္မေျပေသာ ေနရာ၊ ထိုေနရာကို ေရာက္သည့္အခ်ိန္မွ စ၍ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ အၿမဲ ေတြးေနတတ္သည္က အလုပ္ဆက္လုပ္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား ဆုိတာပဲ ျဖစ္သည္။ ေနရာေကာင္းရရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမွာ ရွက္တတ္ေသာ၊ အမ်ား မုိးခါးေရေသာက္ပေစ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ က်င့္ဝတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ ဟု အၿမဲ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ဒီအခက္အခဲေတြက ထင္တာထက္ ပိုမ်ားေနတာကိုေတာ့ ဝန္ခံမိသည္။ ပထမဆံုးလာသည့္ေန႔က လုိင္းကား မရွိဘူး၊ ကုန္ကားနဲ႔ လမ္းႀကံဳလုိက္ရမွာ ဆုိတုန္းက အေတြ႕အႀကံဳဟု သေဘာထားႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ေနစရာ အဆင္မေျပ အစားအေသာက္ က ဝယ္စားစရာ ဆုိင္ကမရွိေသာအခါ သူအားေလ်ာ့တတ္လာသည္။ ပစၥည္းကိရိယာ စံုလင္မႈ မရွိေသာ၊ ေပးသင့္ေသာ ေဆးထက္ ေပးႏုိင္ေသာ ေဆးကို ဦးစားေပးသံုးရေသာ၊ ဓါတ္ခြဲစမ္းသပ္ျခင္းထက္ မိမိ၏လက္၊ မ်က္စိႏွင့္ နားကိုသာ အားထားရေသာ ဒီေနရာမွာ သူ႕ကို သူ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္မႈ မရဘဲ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရမွာပဲ ဆိုေသာ အကိုတစ္ေယာက္၏စကားကို ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းႏုိင္ေသာ ေလာကတြင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရ ျဖစ္ေနတတ္ေသးသည္။ လာမေတြ႕၍ ဟုိေရႊ႕မည္ ဒီေရႊ႕မည္ဆိုတတ္ေသာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလည္းေကာင္

း၊ လစာယူ၍ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ေသာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ခ်ဳိ႕ကိုလည္းေကာင္း သူ႐ိုးသားစြာ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ႐ိုးသားလြန္းလွသည့္ ေဒသခံေတြကေတာ့ သူ႔ကို အေမာေျပေစခဲ့သည္သာ။ ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ လံုခ်ည္ အၿပဲႏွင့္ ေဆးရံုလာရေသာ္လည္း ဆရာဝန္ကို ဦးဂ်မ္းပုဆိုးေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ခ်င္ၾကေသာ ရင္ထဲက ေစတနာက သူ႔မ်က္ရည္ဝိုင္းသည္အထိ ခံစားေစျပန္သည္။ သူမယူရက္၍ ျပန္ေပးေလတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသည္မွာလည္း သိသာလွေပသည္။ သူတတ္ႏုိင္သမွ် ကုသ၊ မတတ္ႏုိင္၍ လႊဲရသည့္အခါတိုင္း ဆရာတတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ ကုပါ က်ေနာ္တို႔ မသြားႏုိင္ေတာ့လို႔ပါဆိုလာတုိင္း သူ မလုပ္ႏုိင္ေသာ အရာအားလံုးကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္တတ္ခ်င္လာသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူအလုပ္က ဒီလူေတြကို ကူညီေနတာပဲ ဆုိတာ သေဘာေပါက္တုိင္းေတာ့ သူေက်နပ္မိသည္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ ... ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနဆဲျဖစ္သည္။

သင္တန္းတက္ျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 07 Mar 2009 13:40:00 +0000

ဘာလိုလိုနဲ႔ ၁၄ ပတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကုန္ခါနီးပါၿပီ။ ၄ ပတ္ပဲ က်န္ေတာ့မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ အင္တာနက္ကုိ အရင္လို ျပန္သံုးႏုိင္ၿပီေပါ့။ မီးလာရင္ ၿပီးေတာ့ connection ေကာင္းရင္ေပါ့ေလ။

၁၀ ပတ္ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေနာက္မွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္တယ္။ ဘာေတြ အက်ဳိးရွိလာသလဲ လုိ႔။

ကုိယ္အေလးခ်ိန္ က်သြားပါတယ္။ ၁၀ ေပါင္ေက်ာ္က်သြားတာပါ။ ၿပီးခဲတဲ့ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းေလာက္က စဝလာလိုက္တာ သင္တန္းမတက္မီ အထိ က်ေနာ္ ၁၃၁ ေပါင္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အခု ၁၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ မွန္မွန္လုပ္၊ အခ်ိန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေတြရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေပါ့။ အစားအစာ စားမေကာင္းလို႔ မစားႏုိင္တာလည္း ပါပါတယ္။

စာက်က္ဖို႔ အစပ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ အေဆာင္က hall type ဆုိေတာ့ စာက်က္ရတာ အာ႐ံု စူးစိုက္မႈ မရေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ က်က္ျဖစ္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ မွာ ေျဖရမွာ ဆုိေတာ့ နည္းနည္း ျမန္ျမန္ ဖတ္ဖို႔ေတာ့ လုိတာေပါ့ေလ။

လူေတြနဲ႔ ပိုဆက္ဆံျဖစ္ပါတယ္။ အရင္က လူနာရယ္ ဆရာဝန္ရယ္ အလုပ္သမားရယ္ မိသားစုရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕ထိ ဆက္ဆံေနတာကေန အခုေတာ့ ေနရာအႏွံ႕က အရာရွိအမ်ဳိးမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ဆံရတာေပါ့ေလ။ နည္းနည္း အခက္အခဲ ရွိေပမယ့္ မဆုိးပါဘူး။

Presentation skill တက္လာပါတယ္။ Discussion ေတြမွာ ေရွ႕ထြက္ၿပီး မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္တယ္။ ဘယ္လို ေျပာရင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလဲ။ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ရမလဲ စသည္ျဖင့္ အရင္ထက္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ယံုၾကည္မႈ ပိုလာပါတယ္။

အနားရပါတယ္။ အလုပ္ကေန ခဏ အနားရပါတယ္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ မဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္မွာ ရွိတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတာ့ နည္းနည္း ေလ်ာ့သြားတယ္။

ပိုေတြးျဖစ္ပါတယ္။ အနာဂတ္အတြက္ ဘဝအတြက္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ေပးခ်င္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္တာေတြကို မွ်တေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာ ပိုနားလည္လာတယ္။ အရင္လို တဇြတ္ထုိး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာလို႔ မရဘူးဆိုတာ ပို နားလည္လာပါၿပီ။

က်ေနာ့ Consultant က ေျပာဖူးတယ္။ "Life depends on your perspectives" တဲ့။ အရင္က နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ နားလည္သြားၿပီ။ ဘယ္လို အေျခအေနမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္အေနနဲ႔ အက်ဳိးရွိမယ့္ အရာကို အခ်ိန္သံုးတတ္ဖုိ႔ပဲ လုိတယ္။

--
junior
gmail ျဖင့္ ဘေလာ့ သည္။

30 years struggle

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 13 Dec 2008 16:10:00 +0000

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဝဆိုတာ struggle ပဲ ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးေလးကို သတိရလို႔ပါ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ ႐ုန္းကန္ခဲ့ ႐ုန္းကန္ဆဲ ႐ုန္းကန္ရဦးမွာပါေပါ့ေလ။
ဒီေနရာမွာ ေက်းဇူးအတင္ဆံုးက မိသားစုပါပဲ။ အခ်ိန္ၾကာေလ တန္ဖိုးရွိမွန္းသိေလ ျပန္မရေလ ဆိုတဲ့ အေကာင္းဆံုး မိသားစုတစ္ခု ရွိခဲ့လိုသာ က်ေနာ္ ဒီအေျခအေနကို ေရာက္လာတာပါ။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ့္ နဲ႔ အတူ လက္တြဲေဖာ္ ေပါ့။ သူရဲ့ အားေပးမႈနဲ႔ ဂရုစိုက္မႈေတြသာ မရွိရင္ ဘဝကို အေကာင္းျမင္တတ္ဖို႔ က်ေနာ္ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ က်႐ႈံးမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဝမ္းနည္းမႈေတြ ေဝမွ်ခံစားေပးႏုိင္တဲ့ သူပါပဲ။
ေနာက္ေက်းဇူးတင္ခ်င္တာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကုိပါပဲ။ က်ေနာ္ ေမြးေန႔တုိင္း အလုိခ်င္ဆံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ျဖစ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အၿမဲ မပ်က္မကြက္ ေပးေလ့ရွိတာကေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လာလာ အားေပးေနသလို က်ေနာ့္အတြက္လည္း ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးတဲ့ အမ kom, sin dan lar, အမ ႏုသြဲ႕တို႔ကိုလည္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အနီးအနားမွာသာ ဆုိရင္ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပမယ့္ အခုေတာ့ ေနာက္ႀကံဳရင္ ေကၽြးခိုင္းဖို႔ မွတ္ထားႏုိင္ပါတယ္။
ေဖာင္ႀကီးသြားမယ့္ တစ္လအတြင္းမွာ ပို႔စ္လံုးဝ မတင္ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ျပန္လာရင္ တင္မွာ ျဖစ္လို႔ လာလည္ၾကဖို႔လည္း သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေမ့မသြားၾကပါနဲ႔။

အခုေတာ့ မီးပ်က္ခါနီးၿပီမို႔ ရွည္ရွည္မ႐ုိက္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
ဂ်ဴနီယာတစ္ေယာက္ လူသားပီသတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဝုိင္းဝန္း ဆုေတာင္းေပးၾကပါဦး။

--

dr-junior.blogspot.com

ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Tue, 09 Dec 2008 15:51:00 +0000

ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီလိုပဲ ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ သူေရာက္မလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားသည္။ ဒီဇင္ဘာေတာင္ ေရာက္ၿပီပဲ။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဒီအခ်ိန္ဆို သူေပ်ာက္သြားသည္ပဲ။ ဥၾသေတြ ေရာက္လာသည္ အထိ မေစာင့္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ မရမွန္း သိရဲ့နဲ႔ ေတာင္းပန္ၾကည့္ခ်င္သည္။

တကယ္ဆုိ သူႏွင့္ကုိယ္ က ခြဲမရ။ ကုိယ္ အလုပ္က ျပန္လာလို႔ စာဖတ္ခ်ိန္၊ အင္တာနက္ တက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူသည္ မရွိမျဖစ္။ သူမရွိ၍ အဝတ္ေတြကို လက္နဲ႔ ေလွ်ာ္ရေသာ္ အခါမ်ားတြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ပ်င္းေသာ ကုိယ့္အတြက္ စိတ္ညစ္ရျပန္သည္။ အခ်ိန္မရ၍ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲသာ မၾကည့္ျဖစ္ခ်င္ေနမယ္။ ေဟာလီးဝုဒ္ ကားမ်ားကို အသည္းအသန္ႀကိဳက္ေသာ ကုိယ့္ကို သူက အလုိက္သိတတ္ျပန္သည္။ ေဆး႐ံုတြင္ အလုပ္မ်ားေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း သူရွိေနရင္သာ မသိသာ။ သူမရွိေသာအခါ အလြန္သိသာသည္။ ဘာမွ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း လုပ္မရေတာ့။ အကုန္ ေနာက္က်ကုန္သည္။

တစ္ခါတစ္ေလ သူမရွိလည္း ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကည့္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေနမရေသးမွန္းလည္း ကိုယ့္ကို ကို္ယ္ သိေနျပန္သည္။ သူမသြားေအာင္လည္း ကုိယ္က မတတ္ႏုိင္။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ သူ ကိုယ့္နား အၿမဲရွိမလဲ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသး။

လွ်ပ္စစ္မီးသည္ ကိုယ့္ဘဝမွာ မရွိမျဖစ္နည္းပါး ျဖစ္ေနတာ စိတ္ကုန္စရာ ျဖစ္လာသည္။ အစားထုိးစရာလည္း ကိုယ္က မတတ္ႏုိင္ေသး။ အခုေခတ္ မီးစက္ေတြက သိန္းဂဏန္းမွာ။ ဆီဖိုးကလည္း ကုန္ဦးမည္။ အင္ဗာတာနဲ႔ ဘတၳရီနဲ႔ တြဲသံုးၾကည့္ဖူးသည္။ အၿမဲတန္းေတာ့ အဆင္မေျပလွ။ မီးမွန္မွန္လာေသာအခါ ဘတၳရီအားမသြင္းျဖစ္ မသံုးျဖစ္သျဖင့္ ပ်က္ျပန္သည္။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့။ အခုလည္း မနက္ျဖန္ seminar အတြက္ powerpoint ႐ိုက္ေနရင္းက ဘယ္ေတာ့ ပ်က္သြားမလဲ စိုးရိမ္ေနရျပန္ေလသည္။

အၿမဲ မွန္ပါေတာ့ မီးရယ္။ ကိုယ္ ဆုေတာင္းေနဆဲပါ။
--
dr-junior.blogspot.com

စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႕

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Tue, 09 Dec 2008 15:09:00 +0000

အစာမ်ားမ်ား စားပါ
ဟုတ္ကဲ့
ဒီေဆး မွန္မွန္ေသာက္ပါ
ဟုတ္ကဲ့
ေသြးေလးစစ္ၾကည့္ပါဦး
ဟုတ္ကဲ့
အနားလည္း ယူဦးေနာ္
ဟုတ္ကဲ့
ေဆးခန္းက အထြက္မွာ
ကြမ္းယာဆုိင္ကိုပဲ
အားကိုးစရာလို႔
ပံုအပ္လုိက္ရတယ္။

--

dr-junior.blogspot.com

ဒီဇင္ဘာ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sun, 07 Dec 2008 09:38:00 +0000

တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ့ လတစ္လမွ်သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒီဇင္ဘာ ကို က်ေနာ္ တျခားလေတြထက္ ပိုခ်စ္ေလသည္။ ပထမဆံုး အခ်က္ကေတာ့ က်ေနာ့္ ေမြးလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔ကို က်င္းပျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ မက်င္းပျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မနက္ေစာေစာ ဘုရားသြား ရျခင္းကို မပ်က္ကြက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ႏွင္းေတြ (တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ျမဴေတြလို႔ ေျပာၾကသည္) ေဝေနေအာင္ က်ေနလို႔ကေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ေနထြက္လို႔ ႏွင္းကြဲသည္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေခါင္းမွာ ႏွင္းေတြနဲ႔ စိုေနတာ၊ အသက္႐ႈ ထုတ္လိုက္တိုင္း အေငြ႕ေတြ ထြက္သြားတာ သေဘာက်မိသည္။ ဘုရားက ျပန္အလာ လမ္းမွာ ဘယ္သူ အရင္ဆံုး Birthday wish လုပ္မလဲ ဆိုတာ ေမွ်ာ္မိသည္။ အၿမဲတမ္း အေစာဆံုးလုပ္တတ္တာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေခ်ာစု ျဖစ္တတ္ေလသည္။ (သူ႔ေမြးေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အၿမဲတမ္း သံုးရက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေလသည္။ သူက ဂ်ဴလိုင္ ၁၆ ဆိုေတာ့ အာဇာနည္ေန႔က်မွ သူ႔ေမြးေန႔ ေက်ာ္လာမွန္း သတိရ၍ ျဖစ္သည္။)

ဒုတိယ အခ်က္ကေတာ့ ေအး၍ ျဖစ္သည္။ အဲယားကြန္းဆိုတာနဲ႔ တစ္ခါမွ မအိပ္ဖူးသူ၊ အၿမဲတမ္း ေစာင္ၿခံဳမွ အိပ္တတ္သူ ျဖစ္ရာ ေဆာင္းရာသီသည္ အိပ္ရာထဲတြင္ ဇိမ္အက်ဆံုး ျဖစ္သည္။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္အမ်ားဆံုးလ (ဧၿပီလမွလြဲ၍) ျဖစ္ရာ ေက်ာင္းသားဘဝေရာ ဝန္ထမ္းဘဝတြင္ပါ မႀကိဳက္စရာ ဘာရွိသနည္း။ အဲ .. ပိတ္ရက္ ဂ်ဴတီက်ရင္ေတာ့ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းေလသည္။ ေဆး႐ံုတြင္ေတာ့ ၃၁ ရက္ ဂ်ဴတီကို အၿမဲ မဲႏိႈက္ ေရြးရေလ့ရွိသည္။ လူတိုင္းက သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူကိုး။

ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ နည္းနည္း ပ်င္းဖို႔ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀ ရက္ဆုိလွ်င္ ဗဟို ဝန္ထမ္းတကၠသိုလ္ သြားတက္ရေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာလည္း ခဏေတာ့ နားရေပဦးမည္။

--
dr-junior.blogspot.com (from Gmail)

႐ွဳံ႕ခ်ျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Thu, 27 Nov 2008 15:55:00 +0000

အျပစ္မဲ့ သူမ်ားအေပၚ ေသေၾက ထိခိုက္ ဒဏ္ရာ ရေစေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ မြန္ဘုိင္းၿမိဳ႕ အၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္မႈႏွင့္ ကမၻာတစ္ဝန္းရွိ အၾကမ္းဖက္သူ အားလံုးအား ျပင္းထန္စြာ ႐ွဳံ႕ခ်ပါ၏။

I strongly condemned the terrorism in india and all over the world which cause innocent people death and injuries.

--
gmail ျဖင့္ ေရးသည္။
dr-junior.blogspot.com

G mail ရဲ့ အသြင္သစ္

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Fri, 21 Nov 2008 13:22:00 +0000

Internet connection ေလးရက္ ျပတ္ေတာက္ၿပီး သကာလ ယေန႔ ျပန္ရတဲ့ အခါက်ေတာ့ G mail ရဲ့ ေနာက္ခံက တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ log in လုပ္လုိက္ေတာ့ Themes ေျပာင္းလို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ message ေလးက အေပၚဖက္မွာ ေပၚလာပါတယ္။ click လုပ္လိုက္ေတာ့ ေအာက္က ပံုမ်ဳိး ေပၚလာၿပီး Theme တစ္ခု ေရြးခိုင္းတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီ နင္ဂ်ာ ဆိုတဲ့ theme ေလးကို သေဘာက်တယ္။ မ်က္လံုးေအးတယ္။ ထင္ရွားတယ္။ ေနာက္ခံအေရာင္က စာနဲ႔ မေရာဘူး။
Theme ေၾကာင့္ သိသိသာသာ ေလးသြားတာကို မေတြ႕ရပါဘူး။
ထပ္ေျပာင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ setting ထဲကို ဝင္လုိက္ရင္ ဘယ္ဘက္ ေထာင့္ဆံုးမွာ Themes ဆိုတဲ့ Tab ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး ဝင္ေရာက္ ေျပာင္းလဲႏုိင္ပါတယ္။ အခု စာေရးေနတုန္းအထိေတာ့ အခုေပးထားတဲ့ Themes ေတြ အျပင္ ထပ္မံ ေျပာင္းလဲလို႔ ရတာေတာ့ မေတြ႕ေသးပါဘူး။

G mail ရဲ့ support site မွာေတာ့ အခုလို ေရးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Themes

Themes allow you to customize the look and feel of your Gmail account. To choose a theme, click a thumbnail on the Themes tab of your Settings page.

In some cases, you can also customize by location. Some themes change during the day, and we use the location information you provide to correctly time these changes with your local sunrise, sunset, and/or weather. If you select one of these themes, you'll see a Country/Region drop-down menu appear. Select the country you want, and then enter a city in the field provided. If you don't enter a city, or enter an invalid one, we'll set your location to the capital city of the country you selected. When you're done, click Save.

Note: Google developed most of the themes, but three were designed by external artists; Phantasea Renewal was designed by Matthew Ferreira, Summer Ocean by Jim Honeycutt, and Cherry Blossom by Vania Sofandi.

ထြင္ေတာ့ ထြင္ႏုိင္တဲ့ လူေတြပဲ။ လွသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
အဲ ... အရင္ပံုေလးပဲ ႀကိဳက္တယ္ ဆိုသူေတြအတြက္ အေပၚဆံုးက log out ထြက္တဲ့နားမွာ Older version လို႔ ေပးထားပါတယ္။ ကဲ ... ဘာလိုေသးလဲ။
--
dr-junior.blogspot.com
dr-junior.site40.net

အင္ဒ႐ူးေမဆန္ သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Fri, 21 Nov 2008 13:04:00 +0000

Bi Weekly Eleven journal No. 35 Vol .1 (Friday November 14 2008) ဂ်ာနယ္ စာမ်က္ႏွာ ၂၃ မွာပါတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္က က်ေနာ့္ စိတ္ကို ေနာက္က်ိ ႐ႈတ္ေထြးသြားေစပါတယ္။ "ဆရာဝန္ေတာ့ ဆရာဝန္ …. ဒါေပမဲ့" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးရဲ့ ဆိုလိုရင္းက မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ဖ်ားလို႔ ေဆးခန္းသြားျပရာက ဆရာဝန္က HIV positive ဆိုၿပီး ေဆးႏွစ္လေသာက္ရင္ ေပ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာ၊ အျပင္မွာ ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ပိုးမရွိဘူး ဆိုတာကို ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေရးထားတာပါ။ ေဆာင္းဦးမိုးက်န္စေနမိုးသြန္းၿဖိဳး လို႔ စထားပံုအရ သိပ္မၾကာေသးခင္ ျဖစ္ထားတာလို႔ ယူဆရပါတယ္။
သူဆိုလိုတာကို က်ေနာ္ သေဘာေပါက္တာကေတာ့ ဆရာဝန္က HIV ပိုးရွိတယ္လို႔ ညာေျပာ ေဆးအတင္းေရာင္း ဒီလို အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါတယ္။ တစ္လ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း၊ နဲ႔ ႏွစ္လ ေသာက္ရမယ္၊ အၿပီးေပ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လူနာရွင္က မယံုလို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တုိင္ပင္ ေဆးျပန္စစ္၊ အေျဖက ပိုးကင္းစင္၊ BAD DOCTOR GOOD DOCTOR ဆိုတာရွိတယ္။ ဆရာဝန္ေတြကို မယံုၾကနဲ႔။ ဒီလိုလား။
စိတ္ကူးယဥ္လား တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္လား လို႔ မေရးထားပါဘူး။ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ ေရးသားပံုအရလည္း သတင္းေဆာင္းပါးလို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါဆို ဒါဟာဘာလဲ??????
က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးကို ေရးမယ္ဆိုရင္ အျဖစ္မွန္လား စိတ္ကူးယဥ္လား ဆိုတာကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒါက Professional တစ္ခုကို အနည္းနဲ႔ အမ်ား ထိခိုက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အစဥ္အလာ ယဥ္ေက်းမႈ အရ ဆရာဝန္ လူနာ ယံုၾကည္မႈ ကို ပ်က္ျပားသြားေစႏုိင္လို႔ပါ။ ဒီယံုၾကည္မႈဟာ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာေရးေလာကမွာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ေပးဖို႔နဲ႔ လူနာေတြရဲ့ က်န္းမားေရး အသိပညာ အေျခခံရွိဖို႔ ဆိုတာ လတ္တေလာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အရာေတြလို႔ ထင္ပါတယ္။

တကယ့္ အျဖစ္မွန္ဆိုရင္ေရာ …
သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္လို႔ရပါတယ္။ ေဆး႐ံုက ဆရာဝန္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးကုသေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ အားလံုးက က်န္းမာေရး ဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ အုပ္ထိ္န္းမႈေအာက္မွာ ေဆးကုသခြင့္လက္မွတ္ ရယူၿပီးမွ ကုသေနတာပါ။ မဟုတ္တာ လုပ္တယ္လို႔ ယူဆရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တုိင္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ မေကာင္းတာလုပ္ေနတာကို သိရဲ့နဲ႔ မတုိင္ဘူးဆိုရင္ ေနာက္လူေတြကို ထိခုိက္ေအာင္ ပူးေပါင္းႀကံတဲ့ သေဘာ သက္ေရာက္ပါမယ္။
ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ေသခ်ာ စံုစမ္းၿပီး အမည္နဲ႔ တကြ ေရးသား ေဖာ္ျပႏိုင္တယ္လို႔ သိထားပါတယ္။ အဂၤလန္မွာ ေဘာလံုးေလာက လာဘ္စားတာေတြ အရႈပ္ေတာ္ပံုေတြကို ဂ်ာနယ္ သတင္းေထာက္ေတြက ေလ့လာၿပီး သတင္းေဖာ္ျပ႐ံုသာမက အားကစား ဌာနကိုပါ အခ်က္အလက္ေတြ ေပးအပ္တာ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ခဏခဏ ဖတ္ဖူးပါတယ္။
အျဖစ္မွန္ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေရာ …
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ေဆးပညာ အေခၚအေဝၚေတြဟာ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ျပန္ေျပာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဓိပၸါယ္ေကာက္ လြဲမွားႏုိင္ရံုသာမက စကားဆိုတဲ့ အတုိင္း ခ်ဲ႕ကား ေျပာဆိုျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ဒီလိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ စာေရးဆရာရဲ့ အာေဘာ္ လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္လည္း သတင္းဂ်ာနယ္မွာ ထည့္ဖို႔ေတာ့ မသင္ဘူးလို႔ ထင္တာပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခုက စာေရးဆရာ စာမူခ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းနည္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အျခား အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ေရးစရာ ရွိမွာပါ။ ပြဲဆူေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ျဖင့္ လက္ေရွာင္သင့္တယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေတြးမိတာေလးေတြ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေတြးမိတာေတြပါ။ က်ေနာ္မွန္တယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။
ဒီလိုမ်ဳိး လူနာကို ၿခိမ္းေျခာက္ ေဆးကုသၿပီ ဆိုရင္ ေဆးကုသခြင့္လက္မွတ္ အသိမ္းခံရႏုိင္ပါတယ္။ တျခား ျပစ္ဒဏ္ေတြလည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္ ႀကီးတာကို တစ္လ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း ႏွစ္လ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းနဲ႔ လဲမွာလား ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ (ေအာင္ျမင္တဲ့ ဆရာဝန္ေတြရဲ့ တစ္လ လူနာ စမ္းသပ္ တုိင္ပင္ခ ဝင္ေငြဟာ ငါးသိန္းေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ရွိၾကပါတယ္။)
ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ HIV ပိုးကို ႏွစ္လနဲ႔ ေပ်ာက္မေပ်ာက္ မသိဘူးလို႔မ်ား ဆရာဝန္ကထင္မလား။ (နယ္စပ္ကလာမွန္း မိဘခ်မ္းသာမွန္း ဆရာဝန္က သိတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေဘာ္ဒါလာေနတယ္ဆိုတာလည္း ေမးျဖစ္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။) မသိရင္ေတာင္ မႏၲေလးလို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ HIV ပိုးအေၾကာင္း မသိႏုိင္ဘူးလို႔ထင္တယ္ဆိုရင္ ဒီဆရာဝန္ ေတာ္ေတာ္တံုးတယ္လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္တစ္ခုပါ …. အျခားဆရာဝန္နဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးေတာ့ အျပင္ေဆးခန္းမွာ စစ္တယ္။ negative။ ၿပီးရင္ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ စစ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ တုိင္ပင္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ တန္းစစ္႐ံုနဲ႔ တိက်တဲ့ အေျဖ ရမယ္ဆိုတာ သိရပါမယ္။ အျပင္မွာ စစ္လို႔ positive ထြက္မွသာ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္း ထပ္စစ္ပါတယ္။ negative ဆိုရင္ေတာ့ ထပ္စစ္ေလ့ မရွိပါဘူး။ (အျပင္ေဆးခန္းမွာ positive ျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ negative ျဖစ္တာ ရွိပါတယ္။ ဒါကို false positive ျဖစ္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ အျပင္မွာသံုးစြဲတဲ့ test kit ေတြရဲ့ positive ျဖစ္ခဲ့ရင္ မလြတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ပါ။ negative ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ confirmation test kit နဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ ထပ္မစစ္ပါ။ ေနာက္ ၆ လ ၾကာမွသာ ျပန္စစ္ေဆးဖို႔ ညႊန္ၾကားပါလိမ့္မယ္။ စကားခ်ပ္)
ဇာတ္လမ္းေလးက ဒီလိုေလးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ….
အဖ်ားၾကာေနလို႔ အျပင္ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ ေသြးစစ္တယ္။ HIV false positive ထြက္တယ္။ ဆရာဝန္က ART (anti-retroviral therapy) အေၾကာင္း ရွင္းျပမယ္။ လူနာက ေၾကာက္ၿပီး ျပန္လာတယ္။ confirmation test ထပ္လုပ္ေတာ့ အေျဖက negative။ အုိေက … သူ႔မွာ ေျပာစရာ စကားရသြားၿပီ။ ဖ်ား႐ံုေလးနဲ႔ HIV လို႔ စြပ္စြဲထားတဲ့ ဆရာဝန္ကို မေၾကလည္တာေတြ ဇာတ္လမ္း လုပ္ေျပာလို႔ ရၿပီ။ ဒါဆို သူ႔ကိုလည္း သနားမယ္။ ဆရာဝန္လည္း villain ျဖစ္ … မပိုင္ဘူးလား။
ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္တာပါ။ ဖတ္မိတဲ့ သူေတြထဲမွာ မႏၲေလးသားမ်ား ပါရင္ ဒါေလးကို အလြတ္ စံုေထာက္ေလးမ်ား လုပ္ၿပီး ဂ်ဴနီယာကို တုိးတုိးေလး လာေျပာၾကပါဦးလို႔။

--
dr-junior.blogspot.com
dr-junior.site40.net

ေနေအာင္ၾကည္သို႔

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 15 Nov 2008 16:44:00 +0000

အမွန္တကယ္ေတာ့ နာမည္ တပ္မေရးသင့္ဘူးလို႔ ငါထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီပို႔စ္က မင္းကို ရည္ရြယ္တာပဲ။ မင္းနာမည္မွ မတပ္ရင္ ဘယ္လို နာမည္ေပးရမလဲ။ ေနာက္ၿပီး ဖတ္တဲ့သူထဲမွာ မင္းကို သိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတယ္။ လူဦးေရ သန္းငါးဆယ္မွာ ငါ့ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လာသူက ဆယ္ဂဏန္းေအာက္မွာရယ္။ ငါ.... စကားလံုးနဲ႔ ေဖာ္မျပတပ္ေအာင္ ဝမ္းနည္းတယ္ကြာ။ ၾကားခါစက ရင္ထဲ တစ္ဆို႔ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လာတာ။ ပိုဆိုးတာက မနက္ျဖန္ ငါဘယ္လိုမွ မအားဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ငါမရွိရင္ မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ေတြ ဆိုေပမယ့္ ငါမရွိရင္ ေနာက္လည္း ငါ့ကို မလိုအပ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္မယ့္ ငါ မစြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ အလုပ္ေတြပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ငါလာလည္း အခုမွ ဘာမွ မထူးေတာ့ဘူးလို႔ ငါထင္လို႔ပါ သူငယ္ခ်င္း။

တကယ္ေတာ့ ငါတို႔ စခင္တာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးမွေနာ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ငါ့ဘဝမွာေတာ့ အျဖဴစင္ဆံုး ျပန္ေတြးတုိင္း ဂုဏ္အယူဆံုး အခ်ိန္ေတြပဲ။ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ငါတို႔ ညေနတုိင္း စက္ဘီးစီးခဲ့တာ ငါ ရန္ကုန္ကို ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ အခ်ိန္အထိပဲ။ မင္းက စက္ဘီးကို ျမင္းေရးလိုပဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး စီးျပခဲ့တာ ငါတို႔ အရမ္းအားက်ခဲ့တာေပါ့။ တကၠသိုလ္ လမ္းဆံုက ႐ုပ္တုေအာက္မွာ ငါတို႔ညတုိင္း ထုိင္ျဖစ္ၾကတယ္ေလ။ မိုးရြာလို႔ ေစာေစာျပန္ရရင္ေတာင္ ႏုိက္တင္ေဂးလ္မွာ အဝစားၿပီး ျငင္းခံုၿပီးမွ ျပန္ခဲ့ၾကတာပဲ။

ငါတို႔ အဖြဲ႔က ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ တစ္ဖြဲ႕လံုး ကဗ်ာေရးသလို အကုန္လံုး ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ဖူးေပမယ့္ အုပ္စုလိုက္ေတာ့ တစ္ခါမွ မထုတ္ၿဖစ္ဘူး။ ယုတ္စြ အဆံုး ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီးေတာင္ မထုတ္ျဖစ္ဘူး။ တျခားသူေတြနဲ႔သာ တြဲထုတ္ခဲ့ဖူးသာ မဟုတ္လား။ အဲဒီတုန္းက မင္းနဲ႔ ဆင္ေပါက္နဲ႔ ကဗ်ာေတြကို ငါ ႀကိတ္ၿပီး ႀကိဳက္ေနခဲ့တယ္။ ထုတ္မေျပာျဖစ္ခဲ့တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ သူငယ္ခ်င္း။

ငါေဆးလိပ္ျပတ္တာလည္း မင္းေက်းဇူးပါပဲကြာ။ ဟုိတေလာကေလးတင္ အဲဒီအေၾကာင္းကို လူငယ္ေတြရဲ့ ျဖဴစင္မႈအေနနဲ႔ ငါ ပို႔စ္ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့ဘူးတယ္။ မင္းကိုလည္း ထူးထူးျခားျခား သတိရေနမိတယ္ေပါ့ကြာ။ မင္းေတာ့ မွတ္မိဦးမလား မသိဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း မထြက္ခင္ မင္းရန္ကုန္က ေဆးလိပ္သူေဌးအိမ္မွာ အလုပ္သြားလုပ္တာ မွတ္မိေသးလား။ ငါတို႔က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ လူႀကီး သတ္မွတ္ၿပီး အရာရာကို စမ္းသပ္ေနခ်ိန္။ အရက္ကို တစ္ခါတစ္ေလမွ ေသာက္ေပမယ့္ ေဆးလိပ္ကေတာ့ အကုန္လံုး လက္ထဲ ညွပ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ မင္းျပန္လာေတာ့ မင္းက ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ မင္းအလုပ္လုပ္တဲ့ သူေဌး (ႏုိင္ငံျခားသား) က သူ ေက်ာင္းထားေပးတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဘာလိုလုိ ညာလိုလုိ မလို႔ မင္း စိတ္ဆုိးၿပီး ထြက္လာခဲ့တာ။ ေဆးလိပ္လည္း တစ္သက္လံုး ပ်က္ၿပီတဲ့။ ငါတို႔ အားလံုးလည္း မင္းေျပာသလို အကုန္ စိတ္ဆိုးၿပီး ေဆးလိပ္ျဖတ္ၾကတာေလ။ ငါလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကုိယ္တုိင္ မေသာက္သလို သူမ်ားေသာက္ရင္လည္း ႏုိင္ငံျခားေငြ ကုန္တယ္ ဘာညာ ဆုိၿပီး ေဆးလိပ္ျပတ္တရား ေဟာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မ်ဳိးခ်စ္ရယ္လုိ႔ ဂုဏ္မယူျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ လူငယ္ပီပီ မ်ဳိးခ်စ္တယ္ဆိုတာျပခဲ့တာလို႔ပဲ ငါယူဆတာပဲ။ တျခားလူေတြ ျပန္ေသာက္ရင္သာ ျပန္ေသာက္မယ္။ ငါမေသာက္ေတာ့တာေတာ့ အခုထိပါ သူငယ္ခ်င္း။

ႏုိင္ငံျခားေငြ ကုန္တာခ်င္း အတူတူ မင္းအရက္ေတာ့ စြဲသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ ငါ အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ဘဝမွာ ကိုယ္ ႏွစ္သက္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ဖို႔ အက်င့္တစ္ခုေတာ့ လုိတာပဲ။ သာမာန္ေက်ာင္းစာေရးသား၊ သာမာန္ဘြဲ႔ရ မင္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ သိပ္မရွိခဲ့လို႔ လုိ႔ ငါေတြးေပးေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါဘာပဲ ျဖစ္ေနေန ငါ့အရည္အခ်င္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ မဟုတ္ပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ ေထာက္ကူလို႔ဆိုတာ ငါသိေနပါတယ္။ မင္းမွာ ဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္မွ မရွိခဲ့တာ။

ငါ ပုသိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း မင္းကို ေတြ႕ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ပထမတစ္ခါ အရက္ျဖတ္တာ ေဆး႐ံုတက္ရတယ္ ၾကားေတာ့ ငါျပန္လာခ်င္ေပမယ့္ ငါၾကားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက ေဆး႐ံုက ဆင္းေနၿပီး နယ္ကို သြားေနတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ေနၿပီ။ မင္း ရံုးစာေရး ဝင္လုပ္ေနတယ္ ငါၾကားသလို မင္းအရက္ ျပန္ေသာက္ေနတယ္ ဆိုတာလည္း ငါၾကားပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ဘဝမွာ စြဲလမ္းဖူးတဲ့ အရာေတြက ျဖစ္ရခက္တာကိုး။ ငါတို႔ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ တစ္ခုႏွစ္ခု ရွိေနဆဲပဲ မဟုတ္လား။ ငါႏွစ္ဆန္းပိုင္းက ပုသိမ္ေရာက္ေတာ့ မင္း ရခိုင္ျပည္နယ္ကို ေျပာင္းသြားတယ္လို႔ ငါၾကားတယ္။ မင္းကို ေတြ႕ခ်င္လို႔ မင္းျပန္လာရင္ ငါ့ဆီ ဆက္သြယ္ဖို႔ ဆင္ေပါက္တို႔ကို ငါမွာခဲ့ေသးတယ္။ အခုေတာ့ မင္းျပန္လာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုေတြ႕ဖို႔ေတာ့ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ဒီေန႔ပဲ TAK ငါ့ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ ငါမယံုႏုိင္ေသးဘူး။ ေစာပါေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ငါ အၿမဲ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ ငါတစ္ေန႔ေန႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ႏုိင္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္စုစည္းၿပီး ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္လို႔။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာလည္း ငါသိေနခဲ့တယ္။ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္တဲ့ငါက ဘယ္လို လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ ငါ့ဘဝမွာ အၿမဲ အမွတ္ရေနတဲ့ အရာပါကြာ။

သူငယ္ခ်င္းေရ။ လူတုိင္းသြားရမယ့္ ခရီးမွာ မင္းက သြားႏွင့္ၿပီ။ ငါတို႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သူေတြက မင္းကို အမွတ္ရေနမွာပါ။ မင္းဒီဘဝမွာ ျမတ္သလား ႐ွဳံးသလား ငါမသိေပမယ့္ ေနာက္ဘဝမွာေတာ့ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ ကံၾကမၼာနဲ႔ အသိပညာကို မင္းပိုင္ဆိုင္ပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းေနမွာပါ။ မင္းရဲ့ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လုိက္မပို႔ႏုိင္ေပမယ့္ မင္းဟာ ငါ့အေတြးထဲက ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးထြက္သြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ငါေျပာရဲပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဘဝမွာ မင္းေကာင္းခဲ့သမွ်အတြက္ ငါေက်းဇူးတင္သလို ငါမွားခဲ့သမွ်အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ငါ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ပါရေစ သူငယ္ခ်င္း။

ေနေအာင္ၾကည္ ..... ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစ။

မင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္

gmail ျဖင့္ ေရးသည္။
--
Myo Min Tun
dr-junior.blogspot.com
dr-junior.site40.net

ဆရာဝန္ ႏွင့္ သ၏လစာ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Fri, 14 Nov 2008 15:04:00 +0000

လစာ = ရွစ္ေသာင္းက်ပ္

ကားခ = တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္က်ပ္

ဆုိကၠားခ = တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္က်ပ္

ေန႔လယ္ထမင္းစား = သံုးေသာင္းက်ပ္ (ရက္သံုးဆယ္လ) သံုးေသာင္းတစ္ေထာင္က်ပ္(သံုးဆယ္တစ္ရက္လ)

ညစာ =သံုးေသာင္းက်ပ္

တစ္လ အႏႈတ္ျပေငြ = တစ္ေသာင္းက်ပ္

သတိ….. ေနမေကာင္းမျဖစ္ရ။ အဝတ္အစားသစ္ မဝယ္ရ။ မဂၤလာေဆာင္မည့္ အေပါင္းအသင္း မရွိရ။ စာအုပ္ မဝယ္ရ။ အင္တာနက္ မသံုးရ။

အထက္ပါ အခ်က္မ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါက သင္သည္ တစ္လ အေၾကြး တစ္ေသာင္းသာ တင္အံ့။ မလိုက္နာေသာ္ သင္၏လစာသည္ လတစ္ဝက္ မေရာက္မီ ကုန္ဆံုးျခင္းသို႔ ေရာက္သျဖင့္ အေၾကြးမ်ားစြာ တင္ေလသတၱံ႕။

--
Myo Min Tun
dr-junior.blogspot.com

ေကာင္းလိုက္တဲ့ connection

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 10 Nov 2008 16:09:00 +0000

ဒီလ ညဂ်ဴတီ နည္းလို႔ အင္တာနက္ တက္ရမလား မွတ္တယ္။ connection က လႊတ္ေကာင္းေနေရာ။ web page ေတြေတာင္ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ ရပ္။ ဖိုရမ္ေတြဆို ဝင္လို႔ မရ။ music video ေလးေတြ ရွာခ်င္တာ ေမ့ထားရတယ္။

dial up သမားေတြကေတာ့ သိပ္မဆိုးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ က်ေနာ့္လိုင္းပဲ မေကာင္းတာလား မသိပါဘူး။ ဖုန္း လုိင္းသမားကုိ စစ္ခိုင္းေတာ့လည္း အုိေကတဲ့။ အင္းေလ၊ စာပိုက်က္ျဖစ္တာေပါ့။

ေအအိုင္ဒီအက္စ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျမန္မာလို ေရးတဲ့ ဆုိဒ္ေလးတစ္ခု လုပ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေျပာေတာ့ သိပ္စိတ္မဝင္စားၾက။ ဟုတ္ပ၊ ေန႔ခင္းဆို ေဆး႐ံု၊ ျပန္လာေတာ့ ေဆးခန္း၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ စာဖတ္၊ အားယားေနတာဆိုလို႔ ဂ်ဴနီယာပဲ ရွိတာ။ ဒီပံုနဲ႔ဆို နင္ေနာက္ႏွစ္ ဘြဲ႕လြန္ မေျဖနဲ႔၊ စာေမးပြဲ ဝင္ေၾကးကုန္တယ္ တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားေပးၾကတယ္။

ခက္တာက ဂ်ဴနီယာက အင္တာနက္နဲ႔ ကင္းကြာၿပီး မေနတတ္ေတာ့တာ။ အိမ္မွာ အားရင္ အင္တာနက္မွ မတက္လုိက္ရရင္ ေနလို႔ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ က်န္းမာေရး သတင္းေလး ဘာေလးဖတ္ရင္း ဖိုရမ္ေလး ဖတ္ရင္း သီခ်င္းေလးေတြ ေဒါင္းလုဒ္လုပ္ရင္း အကိုအမ ညီညီမေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဖတ္ရင္း အင္တာနက္ကို အသံုးခ်ေနေတာ့တာ။

အခုေတာ့ ဂ်ဴနီယာ မ်က္လံုးေညာင္းမွာ စိုးလို႔ ထင္တယ္။ connection က လ အစထဲက မေကာင္းတာ။ အခုထိလည္း ...
--

gmail ျဖင့္ ေရးသည္။

ကေလးအေတြး

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Mon, 10 Nov 2008 15:57:00 +0000

က်ေနာ့္မွာ အျပစ္ႏွစ္ခု ရွိတယ္

ညကို ညလို႔ ေရးခ်င္တာရယ္

ညကို ညလို႔ ေရးရမွာ ေၾကာက္တာရယ္။

အ႐ုဏ္ကိုလည္း ေရာက္ခ်င္လွၿပီ

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္မႏွိပ္စက္ခင္

ၿမိဳ႕ေလးကိုလည္း ျပန္ျမင္ေကာင္းပါရဲ့။

ပ်ံပ်ံထြက္သြားသမွ် ျပန္လာတာ မျမင္ရ

ပညာဆိုတာ

ဟုိအေဝးမွာ သင္မွ တဲ့လား။

ဆုတ္ကပ္မွာမွ လူျဖစ္တ့ဲဘဝ

ကမၻာက ကြာက်လာတဲ့ ေဒသတစ္ခုလို

ပုပုက်လာပံုက။

(အခုလည္း) အသက္မ႐ႈဝံ့ပါဘူး

မုသားမုတ္သံု ရာသီမွာ

တုတ္ေကြး ကူးခံရမွာ ေၾကာက္တယ္ကြယ္။

--
gmail ျဖင့္ ေရးသည္။

ေဆး႐ံုမွာ

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sun, 02 Nov 2008 03:58:00 +0000

အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရက လူကို မေစာင့္သလို ဂ်ဴတီနဲ႔ ပိေနတဲ့ ဂ်ဴနီယာကိုလည္း အားလံုးေက်ာ္ခြသြားၾကတယ္။ free hosting အေနနဲ႔ တင္ထားတဲ့ 000webhost ကေတာင္ က်ေနာ့္ကို warning ေပးတယ္ဗ်ာ။ ကံေကာင္းလို႔ account ေလး အဖ်က္မခံရတာ။

medical professional တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ internet ကို အရင္လို အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေတာ့တာေတာ့ တကယ္ပါဗ်ာ။ ဘြဲ႕လြန္တက္ဖို႔ စာက်က္ဖို႔၊ ေရာဂါအသစ္ေလးေတြ ေတြ႕ရင္ ရွာၾကည့္ဖို႔၊ ေမ႔ေနတဲ့ ေရာဂါေတြ ေဆးဝါးေတြ ျပန္ဖတ္ဖို႔၊ အပိုဝင္ေငြ (တကယ္ကေတာ့ အဓိက ဝင္ေငြ) ရတဲ့ ေဆးခန္း အစားထုိင္ေပးဖို႔ .. ဖို႔ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ိန္နာရီေတြကို ေပးဆပ္ေနရတာပါပဲ။

ေဆး႐ံုဆိုတာလည္း ရီရတယ္ေနာ္။ ေဆး႐ံုမွာ စည္းကမ္းလိုက္နာဖို႔ တိုက္တြန္းေနရတာလည္း အာေညာင္းေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ မလိုက္နာတဲ့ သူေတြက မ်ားတယ္ခင္ဗ်။ အေပါက္ဝက ဝန္ထမ္းကို ပိုက္ဆံေပးဝင္လုိက္ရင္ ဟုိတယ္မွာ အခန္းယူၿပီးတဲ့သူေတြလို ေဆး႐ံုမွာ ေနၾကဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတာပဲ။ က်ေနာ့္ထက္ သက္တမ္းႀကီးတဲ့ လူနာခုတင္ေပၚ မထုိင္ဖို႔ ေျပာလည္း လစ္တာနဲ႔ တက္ၿပီးသားပဲ။ မထုိင္ဖို႔ ေျပာတာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္ခင္ဗ်။

တစ္အခ်က္က … ခြဲစိတ္ၿပီးလူနာေတြဆိုရင္ တျခားလူေတြ လာထုိင္ရင္ သူတို႔ဆီက ေရာဂါပိုးေတြ လူနာေတြရဲ့ ခ်ဳပ္႐ိုးေတြဆီ ေရာက္ၿပီး အနာမက်က္တာ၊ ျပန္ကြဲတာ၊ အဖ်ားတက္တာေတြ ျဖစ္လို႔။

ႏွစ္အခ်က္က … ခုတင္က်ဳိးမွာ စိုးလို႔။ ခုတင္ေတြရဲ့ သက္တမ္းက မနည္းဘူးဗ်။ ၾကည့္လုိက္ရင္ သိသာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို က်ဳိးၿပီးတာေတြ အဆင္ေျပသလို ျပန္ဆက္ထားတာ။ ဒါေတြ က်ဳိးသြားရင္ အသစ္က ခ်က္ခ်င္းရတာ မဟုတ္ဘူး။ အေပၚတင္ရတာ ထံုးစံအတုိင္း။ ခုတင္ေတြ မေလာက္ငရင္ လူနာေတြ ခံုတန္းေပၚ အိပ္ေနရမွာ။ အဲဒါဆို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

တကယ္တမ္းေတာ့ ဒါေတြက ဆရာဝန္ေတြရဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္လုိက္လုပ္ေနရေတာ့ ဆရာဝန္ေတြရဲ့ ေရာဂါကို အာ႐ံုစိုက္မႈ မက်သြားဘူးလား။ အခုေတာ့ ဒါလည္း က်ေနာ္တို႔ ဆရာဝန္ေတြပဲ လုိက္ေျပာေနရတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း ေအာက္ဆုိက္ ရတဲ့ အလုပ္ေတြ (လူနာလွည္းတြန္းတာ၊ ခြဲစိတ္ဖို႔ လူနာကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးတာ၊ ေဆး႐ံုဆင္းရင္ ပစၥည္းကူသယ္ေပးတာ စသည္ျဖင့္) ပဲ လုပ္ခ်င္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါမ်ဳိးခိုင္းလို႔ကေတာ့ ဝတ္ေက်တန္းေက် ေအာ္ၿပီးရင္ မ်က္စိေအာက္မွာ မေနေတာ့ဘူး။ ထပ္ခိုင္းမွာ စိုးလို႔။ တာဝန္မေက်လို႔ အလုပ္ျဖဳတ္တာ၊ အလုပ္ႀကိဳးစားလို႔ ရာထူးလစာ တုိးတာ ဆိုတဲ့ ဆုေပးဒဏ္ေပး စနစ္မရွိမခ်င္း၊ လစာက ဘဝကို အာမခံခ်က္ေပးတဲ့ အလုပ္မျဖစ္မခ်င္း အလုပ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစိတ္ဆိုတာ ျဖစ္မလာသလို အလုပ္ကိုလည္း ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ …

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်ဴနီယာတို႔ တစ္သိုက္ပဲ .. ကမၻာေက်ာ္ လူမိုက္ အျဖစ္ခံရေတာ့မွာလား …..

--
Gmail ျဖင့္ ဘေလာ့ျခင္း

မိမိကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ျခင္း

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 23 Aug 2008 18:55:00 +0000

ည တစ္နာရီထိုးၿပီ။ မ်က္လံုးမ်ားကလည္း က်ိန္းစပ္လို႔။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ကုိယ္ ေဒါသ ျဖစ္ေနမိတယ္။

ဘာလို႔ ေဒါသျဖစ္လဲ သိခ်င္လား။ မသိခ်င္လည္း ေျပာမွာပဲ။

၁။ ဘေလာ့ဂ္တာ ေရးတာ တန္းပလိတ္ေတြ၊ ကုဒ္ဒင္းေတြ ဘာမွ မသိလို႔။ သူမ်ားဆိုဒ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ ကိုယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးက သစ္ေျခာက္ပင္လိုပဲ။

၂။ စာေတြ ဒီေလာက္ဖတ္တာလည္း သူမ်ားေတြလို အေရးအသား မေကာင္းလာ။ ပါရမီကနည္းေသာေၾကာင့္ အဓိပတိ တက္စီး .. မွားကုန္ၿပီ .. လုိင္းကားနဲ႔ ... ႀကိဳးစားဖတ္ကာ စုတုျပဳပါေသာလည္း အေရးအသားက ေဆး႐ံုက ဆရာမေတြလို မာဆတ္ဆတ္ ျဖစ္ေန၏။

၃။ သူမ်ားေတြမ်ား အသိမိတ္ေဆြ မ်ားလိုက္တာ။ က်ေနာ္မွာေတာ့ လင့္ခ္ စရာ ၁၀ ေယာက္ ျပည့္ေအာင္ မရွိ။ ကြန္မန္႔ ေရးခါနီး က်ရင္ ေက်ာ္ထားတဲ့ ultrasulf ေလးက ျပဳတ္ျပဳတ္က်ရတာနဲ႔ပဲ ... ခင္ခ်င္ပါတယ္ လူတုိင္းနဲ႔ .. လုိရင္ ပိုက္ဆံ ေခ်းရေအာင္။

၄။ Published နဲ႔ draft ဆိုရင္ draft က မ်ားေနတယ္။ ေရးရင္းနဲ႔ မၿပီးတာေတြ၊ စိတ္မပါလို႔ ရပ္လုိက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မတင္ျဖစ္ဘူး။ ၂ ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ္ ပို႔စ္ က ၁၀၀ မျပည့္တျပည့္။ ေတာ္ေတာ္လုိေသးသည္။

ဒါလား ဂ်ဴနီယာ။ .........

အသစ္မ်ား

noreply@blogger.com (Dr. Junior) — Sat, 23 Aug 2008 18:06:00 +0000

တီထြင္တုိင္း ေကာင္းပါသလား ....

အလုပ္စေခၚေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ၂၀၀၇ ဘြဲ႕ရ ႏွင့္ ၂၀၀၈ ဘြဲ႔ရ ဆရာဝန္မ်ားကို ရာထူး အသစ္မ်ား စတင္ ခန္႕ထားမယ္ လုိ႔ စာကပ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကုသေရး ဘာသာရပ္ေတြ အတြက္ သ႐ုပ္ျပဆရာ ရာထူးတဲ့။ က်ေနာ္ ေတာ့ ဥာဏ္မမီပါဘူး။ ကုသေရး ဆိုမွ ေတာ့ သ႐ုပ္ျပ ေနဖို႔ လုိေသးလုိ႔လား။ လူနာနဲ႔ နပန္းလံုးရင္း ပညာသင္ရတာ မဟုတ္ဘူးလား။

ၾကည့္ရတာ ကုသေရး ဘြဲ႕လြန္ လည္း လုိခ်င္တယ္။ ည ဂ်ဴတီလည္း မဆင္း ခ်င္ဘူး။ တျခား non-clinical ဘာသာရပ္ေတြမွာလည္း အခ်ိန္မကုန္ ခ်င္ဘူး ဆိုသူေတြ အတြက္ တီထြင္ ေပးလုိက္သလား ထင္ရသည္။ သူတုိ႕က်ေတာ့ နယ္မေျပာင္းရ ငါးႏွစ္ ေနရမယ္တဲ့။ တယ္ဟုတ္ပါလား။

ကုသေရး ဝင္ထားတဲ့ သူေတြ သနားစရာ ေကာင္းေနၿပီ။ ညဂ်ဴတီ ဆင္းရတာ၊ ေဆးခန္းထုိင္ဖို႔ အခ်ိန္မရတာ၊ ေတြ အျပင္ ႏွစ္ႏွစ္တစ္ခါ နယ္ေျပာင္းရတာ ေနာက္ဆံုး ရည္မွန္းခ်က္က ကုသေရး ဘြဲ႕လြန္ ရဖုိ႔ မဟုတ္ဘူးလား။ အခုေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ယွဥ္ရမယ္ ဆိုရင္ စာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္ကေတာ့ တစ္ပန္း႐ွဳံးေနၿပီ။ ဒါေတာင္ ဟုိကိစၥ ဒီကိစၥေတြ မပါေသးဘူး။

ဒီ ကုသေရး သ႐ုပ္ျပဆရာေတြကလည္း လူနာေတြကိုသာ ထိေတြ႕မႈ မရွိရင္ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား ဘဝမွာ ေသေရး ရွင္ေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ဘယ္လို ခ်မွာပါလိမ့္။ မလြယ္ မလြယ္ ...

အလုပ္ဝင္ေသာ ဆရာဝန္ အခ်င္းခ်င္း အဆင့္အတန္း မ်ား ကြာသြားမလား။ ကုသေရးအပိုင္းကို ဝါသနာပါသူ ေတြလည္း သက္သာရာ သ႐ုပ္ျပ ရာထူးကို ေလွ်ာက္ၾကမွာလား။ ကုသေရး ဆရာဝန္ဆိုတာ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ တစ္ခု ျဖစ္လာမွာလား။ ဒီေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ လူႀကီးေတြ သိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ကိုပဲ မေျပာျပေသးတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။