diastimata

Δερβίσικος χορός…

2011-10-22T00:58:00.001+03:00

Έχει ζόρι σήμερα. Εδώ: http://tozorimou.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Δεκαπενταύγουστος…

2011-08-15T13:26:00.002+03:00

Ο ήλιος περνούσε από τα παραθυρόφυλλα κι έπεφτε, ακριβώς, στα μάτια του… Τρεμόπαιξε τα βλέφαρα κι άνοιξε τα μάτια. Τα ξανάκλεισε γρήγορα. Δεν άντεχε τόσο φως. Κάτι μουρμούρισε και σηκώθηκε με αργές κινήσεις.
Φορούσε μόνον μια πιτζάμα από κάτω. Δεν άντεχε τη ζέστη των τελευταίων ημερών. Κοίταξε στο ημερολόγιο στον τοίχο. Δεκαπενταύγουστος. Άλλες εποχές, τέτοια μέρα, το
τηλέφωνο δε σταματούσε να χτυπά. Για ευχές. Για την κόρη του, για τη γυναίκα του… Πλέον σιωπή.
Τουλάχιστον η κόρη του ήταν καλά. Μπορεί να είχαν μιλήσει τελευταία φορά πριν δυο μήνες, αλλά εκεί που βρισκόταν η μικρή (τι μικρή, δηλαδή, που ήταν, πλέον, ολόκληρη κοπέλα), ήταν καλά…
Το σημερινό, όμως, το σχεδίαζε καιρό. Κόντρα σε κάθε λογική, θα πήγαινε βόλτα. Με το αυτοκίνητο. Κι ας έμενε κι από βενζίνη –κι ας αναγκαζόταν να επιστρέψει με τα πόδια σπίτι.
Μπήκε στο μπάνιο. Άφησε τη βρύση να τρέξει λίγο. Ούτως ή άλλως, το νερό θα ήταν κρύο, αφού δεν υπήρχε τρόπος να το ζεστάνει. Είχε σκεφτεί να βγάλει λίγο στον ήλιο αλλά, Δεκαπενταύγουστο, μπορούσε κανείς να κάνει κρύο μπάνιο…
Μπήκε στη μπανιέρα κι έψαξε το σαμπουάν. Είχε ολόκληρες δωδεκάδες από δαύτο. Είχε απομείνει σε τεράστιες συσκευασίες στο σούπερ μάρκετ. Κανείς δεν το άγγιζε. Προτιμούσαν τα τρόφιμα. Τελικά, όμως, του ΄μειναν απ’ όλα. Και τρόφιμα και απορρυπαντικά και σαπούνια… Τα πάντα.
Καθαρός, με αυτές τις σκέψεις, ντύθηκε. Τζιν, τι-σερτ και μοκασίνια. Το μπλουζάκι είχε ένα περίεργο μότο: Shit happens… Ταίριαζε στην περίσταση.
Κατέβηκε στο γκαράζ με τα πόδια. Το ασανσέρ ήταν κάτι άχρηστο, πλέον. Άνοιξε την πόρτα του γκαράζ από τη χειροκίνητη μανιβέλα και μπήκε στο αυτοκίνητο. Χάιδεψε το τιμόνι και τα πλαστικά του μέρη, πάνω από τον πίνακα ενδείξεων. Είχε να οδηγήσει μήνες, αλλά ήξερε πως η οδήγηση δεν ξεχνιέται. Γύρισε το κλειδί στη μίζα, έβαλε ταχύτητα, πάτησε μαλακά το γκάζι και κινήθηκε προς τα έξω…
Σε όλη τη διαδρομή δεν είδε ψυχή. “Δεκαπενταύγουστος”, σκέφτηκε. Σκουπίδια πεταμένα γύρω από κάδους, έδειχναν πως, κάποια στιγμή, κάποιος είχε αναζητήσει τροφή. Κάποιος από τους άτυχους που βρίσκονταν έξω εκείνο το βράδυ της Κυριακής, που κρύφτηκαν σε τοίχους, μάντρες κι ό,τι βρήκαν, για να γλιτώσουν. Γλίτωσαν; Έμειναν να αναζητούν φαγητό σε σκουπίδια, άρρωστοι, βαδίζοντας προς το θάνατο.
Είχε φθάσει στην πλατεία. Θυμόταν άλλες εποχές. Τότε που γέμιζε από νεαρούς –κυρίως- που, γελώντας και φλυαρώντας, έπιναν τον καφέ τους απλωμένοι στους καναπέδες από τα διάφορα μαγαζιά. Στάθηκε στο κέντρο ακριβώς, απόλυτος κυρίαρχος μιας πλατείας, μιας πόλης, ίσως μιας χώρας, γιατί όχι, ενός κόσμου ολόκληρου. Δεν υπήρχαν σημάδια πως είχε παρέα, πέρα από την κόρη του και μερικές εκατοντάδες επιστήμονες, που είχαν προλάβει να πατήσουν το κουμπί κινδύνου. Η πόρτα είχε κλείσει πίσω τους και τους είχε κρατήσει ζωντανούς.
Κι εκείνος –ευλογημένος, ή καταραμένος, άραγε- περπατούσε ολομόναχος σε μία πόλη άδεια. Άδεια όπως παλιά, το Δεκαπενταύγουστο. Τότε που όλοι πήγαιναν διακοπές, ή σε μια παραλία, για μια βουτιά.
Ακόμη δεν γνώριζε πώς τα κατάφερε να είναι ο μοναδικός επιζών. Το “λάθος” της έρευνας της επιστημονικής ομάδας στην οποία ανήκε η κόρη του είχε διαλύσει το σύμπαν. Η έκρηξη δημιούργησε ένα ωστικό κύμα που κατέστρεψε τα πάντα κι άφησε ελάχιστα ζωντανά όντα όρθια. Αυτοί οι λίγοι όρμησαν και πλιατσικολόγησαν σε ό,τι βρήκαν. Αλλά πέθαιναν, ο ένας μετά τον άλλον, από τα μολυσμένα τρόφιμα και το νερό. Κι εκείνος, εκεί. Όρθιος, αλώβητος, να βλέπει γύρω του την κατάρρευση.
Δε θα είχε αντέξει και θα ΄χε τρελαθεί, αν δεν είχε βρει εκείνο το κατάστημα κινητής τηλεφωνίας με τις φορτισμένες μπαταρίες των κινητών. Χάρη σ’ αυτές μίλησε με την κόρη του. Που έκανε μια ώρα ολόκληρη να πιστέψει πως ο πατέρας της ήταν ζωντανός.
Πλέον δεν υπήρχε άλλη λύση. Θα γινόταν πειραματόζωο. Όταν θα επέστρεφαν οι τιμές της ατμόσφαιρας στα φυσιολογικά επίπεδα, θα τον μάζευαν για να τον εξετάσουν. Για να δουν πώς θα μπορούσαν κι εκείνοι να επιβιώσουν.
-Ρολόι;
Ο αφρικανός, απέναντί του, κρατούσε μια βαλίτσα τεράστια ρολόγια, που λίγο ήθελε να θυμίσουν ξυπνητήρι. Στην πλατεία υπήρχαν δυο-τρεις άνθρωποι, όλοι κι όλοι κι ο μετανάστης τον είχε δει ως μάνα εξ ουρανού. Έγνεψε όχι και προχώρησε προς τη θάλασσα.
Πέρασε από τη στάση των αστικών λεωφορείων. Μια γυναίκα, όλη κι όλη, περίμενε. Τη χαιρέτισε κι αυτή του απάντησε, λες και γνωρίζονταν καιρό. Δεκαπενταύγουστος ήταν, ελάχιστοι οι κάτοικοι στην πόλη… Ε, ήταν σα να γνωρίζονταν…
Σκέφτηκε πως είχε πολύ καιρό να δει την κόρη του. Πλέον δεν ήταν το κοριτσάκι που θυμόταν. Είχε τις παρέες της και, μια τέτοια μέρα, προτιμούσε να πάει για μπάνιο με τις φίλες της, παρά να δει τον πατέρα της. Φυσιολογικό. Το ίδιο δεν έκανε κι αυτός στην ηλικία της;
Το μόνο που τον ενοχλούσε ήταν πως, κάθε φορά, όλο και πιο συχνά, έφτιαχνε ιστορίες με το μυαλό του. Είχε περάσει, άραγε, στην άλλη πλευρά;
-Ρολόι;

Το σύντομο “Διάστημα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας” δημιουργήθηκε με αφορμή τις φωτογραφίες της Φανής Τρυψάνη για την www.eurokinissi.gr

Σαν σήμερα… στη ροκ–VIDEO

2011-08-06T19:50:00.001+03:00

Πολλές οι σημερινές επέτειοι. Θα μείνουμε σε αυτό που μας “χτύπησε” πιο δυνατά. Σαν σήμερα, το 1982, κάνει πρεμιέρα το “The Wall” του ΆΛαν Πάρκερ, με τον Μπομπ Γκέλντοφ και την ανυπέρβλητη μουσική των Pink Floyd. Αναλυτικά:

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

1965: Οι Beatles κυκλοφορούν το άλμπουμ τους «Help».

1965: Κυκλοφορεί στη Μεγάλη Βρετανία το πρώτο σινγκλ των Small Faces με τίτλο «Whatcha Gonna Do About It». Θα φτάσει ως το Νο14.
1970: Οι Steppenwolf, η Τζάνις Τζόπλιν, ο Πολ Σάιμον και ο Τζόνι Γουίντερ εμφανίζονται σε μεγάλη συναυλία για την Ειρήνη στο Shea Stadium της Νέας Υόρκης. Η εκδήλωση συμπίπτει με την 25η επέτειο από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.
1977: Τα πέντε πρώτα σε πωλήσεις σινκλ στη Μ. Βρετανία: Νο1. Ντόνα Σάμερ - «I Feel Love», Νο2. Boney M - «Ma Baker», Νο3. Brotherhood Of Man - «Angelo», No4. The Sex Pistols - «Pretty Vacant», No5. ELP - «Fanfare For The Common Man».
1981: Η Στίβι Νικς κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της με τον τίτλο «Bella Donna».
1982: Κάνει πρεμιέρα η κινηματογραφική ταινία των Pink Floyd «The Wall», με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Γκέλντοφ.

1983: Το άλμπουμ «The Very Best Of The Beach Boys» ανεβαίνει στο Νο1 του αγγλικού πίνακα επιτυχιών.
1988: Το παρθενικό άλμπουμ των Guns N' Roses «Appetite For Destruction» ανεβαίνει στο No1 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών.
1989: Ο Άνταμ Κλέιτον των U2 συλλαμβάνεται στο Δουβλίνο για κατοχή και διακίνηση μαριχουάνας. Οι κατηγορίες θα αποσυρθούν, μόλις ο Κλέιτον καταβάλει 25.000 λίρες σε φιλανθρωπικό ίδρυμα.

ΘΑΝΑΤΟΙ

1983: Κλάους Νόμι, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Κλάους Σπέρμπερ, γερμανός κοντρατενόρος τραγουδιστής, με ασυνήθιστη σκηνική παρουσία. (Γεν. 24/1/1944)

2009: Γουίλι ΝτεΒιλ, αμερικανός ρόκερ, μέλος του συγκροτήματος Mink DeVille. (Γεν. 25/8/1950)

Πηγή: Σαν Σήμερα .gr

Αυλαία για τα “Μικρά Διονύσια” του ΚΘΒΕ την ερχόμενη Πέμπτη στο Θέατρο Δάσους

2011-07-07T22:26:00.001+03:00

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συμπληρώνει φέτος μισό αιώνα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η καλοκαιρινή του παραγωγή «Μικρά Διονύσια», η οποία γίνεται στο πλαίσιο των πενήντα χρόνων λειτουργίας του Κ.Θ.Β.Ε., είναι μια παράσταση – γιορτή (φόρος τιμής), σε σύνθεση…>>>

κειμένων Κ.Χ.Μύρη, που αποτελεί συγχρόνως και ένα ταξίδι μνήμης στο θεατρικό τότε και τώρα, συνδέοντας θραύσματα από παραστάσεις αρχαίου δράματος στους Φιλίππους και στη Θάσο, στο Θέατρο Δάσους και στην Επίδαυρο.

Τα «Μικρά Διονύσια», ένα θεατρικό «ψηφιδωτό», σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα- Γρηγόρη Καραντινάκη, που αποτελείται από είκοσι οχτώ (28) αποσπάσματα έργων αρχαίου δράματος, κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 14 Ιουλίου στις 21.15. Θα δοθεί άλλη μία παράσταση, την επομένη, Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011, επίσης στις 9.15 μ.ξ.

Το έργο περιλαμβάνει τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει το Κ.Θ.Β.Ε. κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης πορείας του, τα οποία ενώνονται σε μια ενιαία παράσταση. Μια σύνθεση κειμένων στην οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σκηνές από τα εξής έργα: «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, «Οιδίπους Επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, «Τρωάδες» του Ευριπίδη, «Ορέστης» του Ευριπίδη, «Τραχίνιαι» του Σοφοκλή, «Ηλέκτρα», του Σοφοκλή, «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, «Ορέστεια» (Χοηφόροι) του Αισχύλου, «Βάκχες», του Ευριπίδη, «Αίας», του Σοφοκλή, «Εκάβη» του Ευριπίδη, «Ελένη» του Ευριπίδη, «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, «Πλούτος» του Αριστοφάνη, «Ιππής» του Αριστοφάνη, «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, «Κύκλωπας» του Ευριπίδη, «Φοίνισσες» του Ευριπίδη, «Επτά Επί Θήβας» του Αισχύλου.

Η Υπόθεση του έργου

Ο Οιδίποδας, η Αντιγόνη, ο Προμηθέας, η Κασσάνδρα, η Κλυταιμνήστρα κι ο Αγαμένοντας, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης, ο Ετεοκλής και η Εκάβη, ο Αίαντας, η Ελένη, Αγγελιαφόρος και Φύλακας, από κοινού με τη Λυσιστράτη, τη Μυρρίνη, τον Πλούτο, τις Νεφέλες ή τον Κύκλωπα εμφανίζονται πάνω στη σκηνή ως προσκεκλημένοι της μνήμης, καθώς ένας «αφανής ήρωας» του θεάτρου, ένας τεχνικός ( Γιώργος Αρμένης), που ζυμώθηκε με την ιστορία, συνομιλεί νοερά με τις μορφές, που σφράγισαν την ιστορία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και τη δική του ζωή αλλά και με τους ρόλους, με τα κείμενα, που έχουν διανύσει πολύ μεγαλύτερη πορεία μέσα στο χρόνο, ανοίγοντας πάντοτε διάλογο με το «τώρα».

Πρόκειται για ένα ταξίδι στην ενδοχώρα έργων που σκηνοθέτησαν σημαντικά και κομβικά πρόσωπα της μεταπολεμικής ιστορίας του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, από το 1961 που ιδρύθηκε το Κ.Θ.Β.Ε. μέχρι σήμερα. Σταθμοί αυτής της περιπλάνησης, παραστάσεις του Σωκράτη Καραντινού, του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Μίνου Βολανάκη, του Ανδρέα Βουτσινά αλλά και του Βασίλη Παπαβασιλείου, του Γιάννη Χουβαρδά, του Ματία Λάνχοφ, του Αντρέι Σερμπάν. Το αποτέλεσμα δεν στοχεύει στην αναβίωση των παραστάσεων αυτών αλλά σε μια σκηνική επαναδιατύπωσή τους μέσα από τους σημερινούς κώδικες αισθητικής που φέρει όμως και ίχνη μνήμης, μέσω πολύτιμου αρχειακού υλικού.

Σημείωμα Προέδρου Διοικητικού Συμβουλίου Κ.Θ.Β.Ε.

Γιορτάζοντας το Κ.Θ.Β.Ε. τα πενήντα του χρόνια με τα «Μικρά Διονύσια» δεν θέλει να ανακαλέσει απλώς στη μνήμη μας κορυφαίες παραστάσεις αρχαίου δράματος, που είχε ανεβάσει στο παρελθόν, τιμά ταυτόχρονα ό,τι αποτέλεσε ιστορικά απαρχή του θεάτρου. Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία, άλλωστε, μαζί με τον φιλοσοφικό στοχασμό και τις πρώτες επιστημονικές ανιχνεύσεις, έθεσαν τα βάθρα πάνω για τη διαμόρφωση αργότερα του παγκόσμιου πολιτισμού.

Αποτιμώντας σήμερα την πορεία του Κ.Θ.Β.Ε. αξίζει να πούμε κατ’ αρχήν ότι τα «Μικρά Διονύσια» είναι η 641^η παραγωγή, που σημαίνει κατά μέσο όρο 12 παραγωγές ετησίως. Η ουσία όμως βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς και το πρώτο που έχει σημασία είναι η μεγάλη ποικιλία του δραματολογίου, στον αριθμό αυτόν το αρχαίο δράμα συμμετείχε μόνον με 74 παραγωγές. Στην πραγματικότητα το Κ.Θ.Β.Ε. δεν περιορίστηκε σε αυτό αλλά έφερε σε επαφή το κοινό του (στη Θεσσαλονίκη, την Βόρεια Ελλάδα και σε κάποιο βαθμό πέρα από αυτή) με τα έργα των πιο σημαντικών δραματουργών του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου θεάτρου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ανάδειξη νέων ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.

Πολύ πιο σημαντική κι από την ποικιλία του δραματολογίου είναι η ποικιλία σκηνοθετικών και ερμηνευτικών προσεγγίσεων που παρουσίασε όλα αυτά τα χρόνια. Πίσω από όλα αυτά υπάρχουν βέβαια οι άνθρωποι, πρώτοι απ’ όλους οι καλλιτέχνες δημιουργοί, και το Θέατρό μας το τίμησαν με την παρουσία και το έργο τους πολύ σημαντικοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί αλλά και όσοι συμβάλλουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο σε μια συλλογική δημιουργία, όπως είναι οι θεατρικές παραστάσεις.

Θωμάς Τρικούκης

Σημείωμα Καλλιτεχνικού Διευθυντή Κ.Θ.Β.Ε.

Πώς μπορούν πενήντα μόνο χρόνια ζωής να ορθώσουν έναν τέτοιο μυθικό ορίζοντα; Πώς μπορεί μία απλή κίνηση που εμφορείται από αγωνία πνεύματος κι ανάσα ψυχής, να δημιουργήσει μια εποποιία; Και όμως, με προσάναμμα τις ζωές εκατοντάδων, χιλιάδων ανθρώπων άναψε η μεγάλη φλόγα που θερμαίνει και πυρπολεί την πνευματική μας ενδοχώρα. Γιατί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είναι ένα πνευματικό κατόρθωμα των πρωτεργατών του, που μεταλαμπαδεύεται άσβεστο στις καρδιές των Θεσσαλονικέων, των Βορειοελλαδιτών, των πολιτών όλης της χώρας, των απόδημων Ελλήνων.

Και ιδού τα υλικά με τα οποία χτίστηκε ο ναός: οράματα, ιδέες, αγωνίες, ελπίδες, απογοητεύσεις, φιλοδοξίες, όνειρα, ακυρώσεις, ξεκινήματα, πρόβες και πάλι πρόβες και ξανά. Λαμπρές πρεμιέρες, υπέρλαμπρες νίκες και περιφανείς ήττες. Μαλώματα, φιλιώματα, διάττουσες ματαιοδοξίες, γέλια και δάκρυα, πείσμα και ξανά πείσμα, ζωές ταμένες και ζωές καμένες, πρόβες και πάλι πρόβες και ξανά.

Μπροστά σ’ αυτό το θυσιαστήριο στεκόμαστε ευλαβικοί και καταθέτουμε στέφανο δόξας στους νεκρούς και τάματα ευγνωμοσύνης στους ζωντανούς αγίους του θεάτρου μας. Ένα μυστικό νήμα, μια μαγική συνενοχή, μια ευωδιά μυροφόρου πνεύματος μας ενώνει· εκείνους που έφυγαν, εμάς που συνεχίζουμε με τους άλλους που θά ’ρθουν.

Η ιστορία του ΚΘΒΕ είναι η αυλαία που αποκαλύπτει, στη μεγάλη σκηνή της ζωής, την ιστορία του Έθνους, τη διαχρονία της φυλής, τις άγιες τράπεζες της μνήμης και της γλώσσας. Γιορτάζοντας τα πενήντα χρόνια λειτουργίας του, ταιριάζουμε το μικρό μας πετραδάκι στο μεγάλο Ψηφιδωτό και ευχόμαστε πάντα στους θόλους του να αντηχεί το χαρμόσυνο γέλιο του Διονύσου, τα μελίσματα των παγανών και η αρμονία των χορικών του αρχαίου θιάσου.

Ο χρόνος γνωρίζει τη δημοκρατία του κύκλου.

Κύριε Σωκράτη Καραντινέ, το βήμα και πάλι δικό σας…

Σωτήρης Χατζάκης

Απόσπασμα από κείμενο του Κ.Χ.Μύρη για το πρόγραμμα της παράστασης

…Το ΚΘΒΕ φέτος εορτάζει τα 50 χρόνια από την ίδρυσή του (1961) και 36 από την είσοδό του στην Επίδαυρο. Σημαντικοί μεταφραστές, σκηνοθέτες, συνθέτες, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, χορογράφοι και ηθοποιοί μετέσχαν στη μικρή, αλλά αξιόλογη αυτή ερμηνευτική εποποιία.

Το σκεπτικό της ανθολογίας που θα παρακολουθήσετε είναι μια περιοδεία στους τρεις τραγικούς και στον Αριστοφάνη, με ενιαία μεταφραστική άποψη και μια ευρεία δειγματοληψία χαρακτήρων και μορφών. Διότι άλλο πράγμα είναι η μορφή της αισχυλικής Κλυταιμνήστρας και άλλο ο χαρακτήρας της ευριπιδικής Ελένης και ο τύπος του αριστοφανικού Κινησία. Από αυτές τις μήτρες, τύπους, καλούπια ξεπήδησαν όλοι οι ήρωες και οι αντιήρωες του παγκόσμιου θεάτρου – οι Ληρ, οι Ταρτούφοι και οι Φον Δημητράκηδες.

Η σύνθεση που θα παρακολουθήσετε είναι αφιερωμένη σε όλους τους νεκρούς και ζωντανούς που, για πενήντα χρόνια και τα τριάντα έξι στην Επίδαυρο, διακόνησαν με σεβασμό και άλλοτε με τόλμη και σπάνια με θράσος την ερμηνευτική του αρχαίου δράματος με τους θιάσους του ΚΘΒΕ. Και οι επιτυχίες, αλλά και οι αποτυχίες είναι ιστορία.

Κυρίως οι αποτυχίες, γιατί με αυτές οι καλλιτέχνες ξαναδοκιμάζουν και επανέρχονται. Κανένας δεν πετά στο βασίλειο των πουλιών, αν δεν πέσει. Κανένας δε σηκώνεται στα δυο του πόδια, αν δεν μπουσουλίσεις.

Τιμώντας γενιές και γενιές ερμηνευτών οι σημερινοί τολμητίες τιμούν τα εργαλεία της θεατρικής συντεχνίας, την πείρα μισού αιώνα και το δικαίωμα να διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στη μελλοντική ιστορία του θεάτρου που υπηρετούν και στην ιστορία της ερμηνευτικής του αρχαίου δράματος ενός περίπου αιώνα στην Ελλάδα…

Ιούνιος 2011

Σκηνοθετικό Σημείωμα

...50 χρόνια σήμερα μετρώντας απ’ το 1961 χρόνια γεμάτα από συναντήσεις διαδρομές συμπάθειες κι αντιπάθειες όνειρα κι ανεκπλήρωτους έρωτες ένας ατέλειωτος «διάλογος» μέσα στον χρόνο τον αιώνιο με στόχο αυτή τη στιγμιαία λάμψη που μας φωτίζει δημιουργώντας ρωγμές στο εσωτερικό μας έρεβος αν η ύπαρξη του «πάνω» και του «κάτω» κόσμου είναι αναμφισβήτητη τότε βρίσκομαι κάπου στο ενδιάμεσο σύνδεσμος στο πλήρωμα της ψυχής με το σώμα κείμενα αιώνια ουράνιες μουσικές ερωτικά κορμιά που πάλλονται σχήματα μαγικά και χρώματα μεθυστικά πλημμυρίζουν το σώμα μου αρνούμαι την καθημερινότητα ακροπατώντας στο βασικό συστατικό της που λέγεται ΖΩΗ Ναι Ρημαδιό την κάνω την ζωή ξεκινώντας πάντα από το μηδέν της αυτό το μαγικό ΜΗΔΕΝ που εμπεριέχει το ΟΛΟΝ την αναπλάθω ξεσκίζω τις σάρκες μου ματώνω ουρλιάζω πονάω αναζητώντας εκείνο το αιώνια πλασμένο παραμύθι που κάνει τα υλικά συστατικά μου να ίπτανται έστω για λίγο χάνοντας την βαρύτητά τους σε μια μάταιη αναζήτηση με το κοσμικό διηνεκές λαθεύουν όσοι με βλέπουν σαν μια πλάκα θεμελίωσης ένα σκοτεινό διάδρομο μια αχνοφωτισμένη σκηνή ένα φθαρμένο κάθισμα ή ένα μικρό παράθυρο που ανοιγοκλείνει τρίζοντας απ’ τον αέρα είμαι όλες εκείνες οι ψυχές που άφησαν το ίχνος τους και που τα αφήνουν ακόμα είμαι όλες οι γραμμές που γέμισαν τις λευκές σελίδες του χαρτιού με σκέψεις για μένα είμαι όλα τα δάκρυα οι σταγόνες του ιδρώτα που πότισαν τη σκηνή μου οι χαρές και οι απογοητεύσεις που κάθε στιγμή μου κλείνουν το μάτι θυμίζοντάς μου την ύπαρξη της επόμενης αφετηρίας είμαι ο καινούργιος σταθμός του ταξιδιού που ξεκίνησε χιλιάδες χρόνια πριν και βρίσκεται ακόμα στην αρχή του γιατί εκεί στο αιώνιο σύμπαν όλοι οι μικροί σταθμοί αποτελούνται από μεγάλα αστέρια...

Υ.Γ Η παράσταση είναι ένας διάλογος με την 50χρονη πορεία του ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ στο αρχαίο δράμα.

Μια πορεία γεμάτη προσωπικές - υποκειμενικές μνήμες.

Φορτωμένη με την πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας μας, τόσο κοντινή,

που το αντικειμενικό και το υποκειμενικό διαχέονται το ένα μέσα στο άλλο.

Οι αποστάσεις είναι μηδενικές.

Οι σκέψεις γεννούν σκέψεις, που γεννούν άλλες σκέψεις και "...τέλος δεν έχει ετούτη η παρτίδα".

ο ΧΟΡΟΣ και οι ΡΟΛΟΙ φέρουν στην παράσταση θραύσματα μνήμης – ξετυλίγοντας τον μίτο που συνδέει εμβληματικές σκηνές του αρχαίου δράματος σ’ ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό.

η ΜΟΥΣΙΚΗ άλλοτε ονειρική, άλλοτε λυρική, πότε άγρια και πότε διασκεδαστική ή πανηγυρική συνθέτει το ηχοχρωματικό στερέωμα, όπου μέσα του γεννιούνται αβίαστα ο λόγος τα χορικά και η κίνηση της παράστασης.

το ΑΡΧΕΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ είναι ο αυτόπτης και απόλυτος μάρτυρας της διαδρομής του θεάτρου μέσα στο χρόνο από το 1961 μέχρι σήμερα.

Ο σεβασμός, η αγάπη και η συγκίνηση, απέναντι σ’ όλους αυτούς που πέρασαν και σ’ αυτούς που έρχονται , αυτονόητα.

Γ. Ρήγας

Γ. Καραντινάκης

Συντελεστές

Σύνθεση κειμένων: Κ.Χ.Μύρης.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας- Γρηγόρης Καραντινάκης
Σκηνικά: Λίλη Πεζανού
Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Χορογραφία: Κώστας Γεράρδος
Φωτισμοί: Αντρέας Μπέλλης
Mουσική Διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης
Β.Σκηνοθέτη: Κάρολος Αρμένης
Β.Ενδυματολόγου: Κλεοπάτρα Αλαγιόγλου
Βίντεο: Γιάννης Πειραλής, Άντα Λιάκου
Οργάνωση Παραγωγής: Ροδή Στεφανίδου

Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά)

Γιώργος Αρμένης (Φροντιστής, Οιδίποδας, Χρεμύλος, Αλλαντοπώλης), Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Προμηθέας, Ορέστης), Δημήτρης Διακοσάββας (Υπάλληλος Α΄), Γιάννης Καλατζόπουλος (Φύλακας), Μαρία Καραμήτρη (Ηλέκτρα), Γιάννης Καραούλης (Υπάλληλος Β΄), Ταμίλλα Κουλίεβα (Ηλέκτρα, Μυρρίνη), Δημήτρης Κολοβός (Αίαντας), Λίνα Λαμπράκη (Εκάβη), Σοφία Λάππου (Πραξαγόρα), Γιάννης Μαλλούχος (Φρύγας), Φωτεινή Μπαξεβάνη (Ελένη, Λυσιστράτη, Γριά), Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου (Κλυταιμνήστρα Κασσάνδρα), Κώστας Σαντάς (Κινησίας), Βασίλης Σπυρόπουλος (Αγγελιαφόρος), Χρίστος Στυλιανού (Νέος), Νίκος Ψαρράς (Ορέστης, Ετεοκλής).

Χορός (με αλφαβητική σειρά)

Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Πάνος Αργυριάδης, Λουκία Βασιλείου, Δημήτρης Διακοσάββας, Χρύσα Ζαφειριάδου, Μαρία Καραμήτρη, Γιάννης Καραούλης, Δημήτρης Καρτόκης, Γιώργος Κολοβός,΄Ερρικα Μπίγιου, Χρήστος Παπαδημητρίου, Χάρης Παπαδόπουλος, Μαριάννα Παπασάββα, Εύη Σαρμή, Χρίστος Στυλιανού, Αμαλία Ταταρέα, Χρύσα Τουμανίδου, Αντιγόνη Φρυδά.

Η μουσική της παράστασης ηχογραφήθηκε τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2011 στα studio Nickelodeon και Μ studio στη Θεσσαλονίκη με τεχνικό ήχου τον Γιώργο Μάνιο. ‘Επαιξαν οι μουσικοί: Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Κυριάκος Γκουβέντας (βιολί), Νίκος Βελιώτης (τσέλο), Βασίλης Μπαχαρίδης (κρουστά), Παντελής Στόικος (τρομπέτα, καβάλι), Γιάννης Ντομπρίδης (γκάιντα), Κώστας Τσούγκρας (ακκορντεόν), Τραιανός Μόσχος (ζουρνάς), Μάκης Δέλλιος (ζουρνάς), Γιώργος Χριστιανάκης (πιάνο, πλήκτρα, κρουστά, κιθάρες).

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό: €15 , Φοιτητικό: €10

ΙΣΧΥΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΟΓΑ

Πουλάνε Ρασούλη μαζί με Νταλάρα!

2011-03-20T11:34:00.001+02:00

Απογοητευμένη και λυπημένη “για την ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζουν κάποιοι το καλλιτεχνικό έργο του πατέρα μου”, δηλώνει η κόρη του Μανώλη Ρασούλη, Ναταλία. Κι αυτό επειδή δισκογραφική εταιρία, με μια βιαστική –όπως τη χαρακτηρίζει- κίνηση, με…>>>

προφανή σκοπό το κέρδος, κυκλοφορούν δύο cd του πατέρα της, χωρίς την ηθική συγκατάθεση της οικογένειας –και της ίδιας. Το ένα, μάλιστα, μαζί με cd του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος, όπως θυμίζει η Ναταλία Ρασούλη, “είχε σύρει αρκετές φορές το Μανώλη Ρασούλη στα δικαστήρια”!

Μάλιστα, την πράξη αυτή, της εφημερίδας “Το Βήμα”, η οποία πρόσφατα ανέστειλε την καθημερινή της έκδοση για οικονομικούς λόγους, η Ναταλί Ρασούλη τη χαρακτηρίζει “απρέπεια”.

”Ασκώντας το ηθικό δικαίωμα για λογαριασμό του πατέρα μου και σεβόμενη τη μνήμη, τις πεποιθήσεις, τις αρχές του και την προσωπικότητά του, θεωρώ αυτήν την βιαστική κυκλοφορία από τις δισκογραφικές εταιρίες, με προφανή σκοπό το εμπορικό κέρδος, ως θίγουσα την τιμή και την υπόληψη, τόσο τη δική μου, ως ασκούσα το ηθικό δικαίωμα του πατέρα μου, όσο και τη μνήμη ενός ανθρώπου που όλη του η πορεία και η φιλοσοφία είχε ως σκοπό την προαγωγή του πολιτισμού και όχι το κέρδος”, υπογραμμίζει στην ανακοίνωσή της η Ναταλία Ρασούλη.

Μάλιστα, η κόρη του φωτισμένου δημιουργού που έφυγε τόσο άδικα σε ηλικία 66 ετών, υπενθυμίζει σε όλους αυτούς –κάποιοι από τους οποίους, μάλιστα, έσπευσαν να καταγγείλουν και τους φίλους του Μανώλη Ρασούλη για το ότι τον είχαν ξεχάσει (όπως είπαν) στο σπίτι του, νεκρό- ότι όλα αυτά τα χρόνια του είχαν γυρίσει την πλάτη, αφήνοντάς τον σε μια πορεία μοναχική, την οποία ο Κρητικός τραγουδιστής, στιχουργός, συγγραφέας και δημοσιογράφος πολίτης του κόσμου, τραβούσε με το κεφάλι ψηλά, χωρίς ποτέ να προδώσει τα πιστεύω του:

“Είναι γνωστό ότι η δισκογραφία περνάει μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια. Ο Μανώλης Ρασούλης είναι αυτός που, τελικά, θα τη βγάλει από την κρίση; Δεν περίμεναν ούτε να περάσουν μερικά 24ωρα από την ταφή του για να βγάλουν ξανά στην επιφάνεια ένα υλικό που, κάλλιστα, θα μπορούσαν να είχαν βγάλει όσο ζούσε”.

Όσον αφορά το ποιος έδωσε την άδεια για την κυκλοφορία των δύο cd, η κόρη του Μανώλη Ρασούλη υπογραμμίζει: “Ουδείς επικοινώνησε μαζί μου και, βεβαίως, καμία άδεια δε δόθηκε από εμένα ως προς το ηθικό πλαίσιο και στοιχείο αυτής της επανακυκλοφορίας, ειδικά κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες οδύνης, για μένα προσωπικά και γενικότερα για την οικογένεια του Μανώλη Ρασούλη”.

του Δ.Ι.Ασ.

Νισάφι ρε καρντάσια!

2011-02-08T13:14:00.001+02:00

Ούτε ασχολήθηκα με τα όσα είπε ο Γιάννης Μπουτάρης στο Screw, γνωστό ομοφυλοφιλικό περιοδικό. Γιατί να ασχοληθώ, άλλωστε; Ο κυρ-Γιάννης πάντα ρίχνει μια βόμβα, έτσι γιατί… γουστάρει και, λίγο αργότερα, με περίτεχνο τρόπο, τα μαζεύει. Και, στο κάτω-κάτω της γραφής, τι είπε; Πως έχει ομοφυλόφιλους φίλους. Συγχαρητήρια μπαρμπα-Γιάννη, αλλά όλοι έχουμε. Δεν έχεις, δα, διαβεί και τον Ρουβίκωνα. (Διάβασε τη συνέντευξη εδώ)

Ούτε θα ασχολιόμουν, αν δεν ερχόταν

το… άρθρο υποστήριξης της Lifo (ή κάπως έτσι) και, αντίστοιχα, καταδίκης στον Χάρρυ Κλυνν, για τη δική του άποψη (διάβασέ την και διαβάστε το εδώ) που εξέφρασε στο facebook. Και, φυσικά, δε θα ασχοληθώ για να πάρω το μέρος του Κλυνν, αλλά επειδή βλέπω κάτι που δε μου αρέσει:

Χρόνια τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια απαξίωσης της Θεσσαλονίκης. Προσοχή: Όχι σε επίπεδο έργων (δεν έχουμε μετρό), ή ομάδων (δεν παίρνει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα). Αλλά σε επίπεδο πολιτισμού.

Χρόνια τώρα κάποιοι κάτω στην Αθήνα (προσοχή, “κάποιοι”. Όχι, σώνει και καλά, κάθε Αθηναίος, αλλά μια μικρή ομάδα ανθρώπων, που έχουν καταφέρει να ισοπεδώσουν την πρωτεύουσα και να θεωρείται προοδευτικό ό,τι προωθεί η κλίκα τους και λαϊκατζούρα του κερατά ό,τι δεν πέρασε της έγκρισής τους) επιμένουν να ταυτίζουν τον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης με την πολιτική της ζωή. “Είναι πολιτισμένη μια πόλη που… βγάζει δήμαρχο Παπαγεωργόπουλο, νομάρχη Ψωμιάδη κι έχει μητροπολίτη τον Άνθιμο”, λένε, ξαναλένε κι έχουν καταφέρει να περάσουν το αστείο τους επιχείρημα και σε ανθρώπους που διαθέτουν και μυαλό και κρίση.

Κι όμως, την ίδια στιγμή στη Θεσσαλονίκη ζει και προσφέρει ένας Χριστιανόπουλος. Ως πριν λίγες μέρες ήταν μαζί μας κι ο Τάκης Βαρβιτσιώτης. Την πόλη διάλεξε για ορμητήριό του από την… κοντινή Ισπανία, στη… μεσαίας αποστάσεως Μέση Ανατολή, ως τη μακρινή Αυστραλία, ο Μανώλης Ρασούλης. Εδώ ήρθε για να ασχοληθεί με τα κοινά ο Χάρρυ Κλυνν. Σ’ αυτήν την πόλη ομάδες παιδιών δημιουργούν και ερμηνεύουν ρόλους, στα τόσα θέατρα στις γειτονιές της, από τη Φράγκων, ως το Αμαλία… Εδώ ζει και ηχογραφεί μια τεράστια ροκ σκηνή πιτσιρικάδων. Εδώ οι σύγχρονοι καλλιτέχνες με τα σπρέι στα σακκίδια αλλάζουν, κάθε βράδυ, τις γκρίζες όψεις των κτιρίων.

Για να μη μιλήσουμε για τον… μέιν στριμ πολιτισμό: Γέμισε θεατές η πλατεία στο θέατρο της ΕΜΣ, πλημμύρισε το Βασιλικό, γεμάτη είναι πάντα η Μονή Λαζαριστών. Και τα καλοκαίρια, ξεχειλίζει το Θέατρο Γης, κινδυνεύει με… κατάρρευση το τσιμέντο του Θεάτρου Δάσους. Τόσος ο κόσμος, τόση η δίψα του, τόσος ο πολιτισμός μας.

Όμως εσείς, εκεί… Να μας τρώτε, σαν το σαράκι… Να πανηγυρίζετε που βγήκε ο Μπουτάρης και θα… αποκτήσουμε πολιτισμό. Λες και δεν είχαμε.

Και τώρα, πανηγύρια για μια γκέι παρέιντ. Ξυπνήστε! Και σ’ αυτό το θέμα, η πόλη ήταν στην πρωτοπορία πολλά χρόνια πριν. Όταν η Θεσσαλονίκη είχε “Μπανάλ” κι ο Ηρακλής Δούκας έδινε “ντραγκ σόου” ο νυν δήμαρχος αναζητούσε τη σωστή γεύση στο ξινόμαυρο.

Ποτέ δεν ήταν ομοφοβική πόλη η Θεσσαλονίκη. Ούτε άλλαξε μυαλά τώρα. Και, στο κάτω – κάτω της γραφής, μια “γκέι παρέιντ” δεν είναι απαραίτητα και “πράιντ παρέιντ”. Ένα σώου είναι, από επιδειξίες κι όχι ανθρώπους που έχουν κάνει την προσωπική τους επιλογή, όπως χιλιάδες άλλοι.

Δεν τη χρειάζεται την ισοπέδωση η Θεσσαλονίκη. Στέκεται πιο ψηλά κι από σας –κι από μένα. Κράτησε τον πολιτισμό της πάνω από 2.500 χρόνια. Εξελίχθηκε. Γέννησε –και συνεχίζει να γεννά. Πολιτισμό.

Το μόνο που φοβάμαι είναι ένα: Αυτοί οι λίγοι κατάφεραν έναν σκοπό τους: Να σβήσουν τη μνήμη. Κατάφεραν να ξεκόψουν τα νέα παιδιά της Θεσσαλονίκης, από την ιστορία της πόλης. Κι η ιστορία της δεν είναι ούτε αυτή που παρουσιάζουν οι σελίδες των “πάρε τζάμπα πράμα για να βγάλω εγώ απ τις διαφημίσεις” εντύπων, ούτε τα life style (τρομάρα μας!) ρεπορτάζ του Star. Η ιστορία της ζει, σε στενά όπως η Προξένου Κορομηλά, η Ολύμπου, η Μελενίκου –κι άλλα τόσα.

Get out more!

Με μειωμένο μπάτζετ το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2010-11-29T20:39:00.000+02:00

"Ή θα το κόβαμε(το μπάτζετ), ή θα το κλείναμε(το Φεστιβάλ)". Δεν το ΄πε ακριβώς έτσι, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, αλλα αυτο εννοούσε! Ο πολιτισμός, πρώτος τομέας από όλους, που υποφέρει από την κρίση. Και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου δε θα έμενε από έξω.

Λεπτομέρειες με κλικ εδώ.

Παρά το μειωμένο μπάτζετ, ένα μικρό θαύμα θα το δούμε. Δυο ταινίες που πάνε για όσκαρ (το "167 Ώρες" του Ντάνι Μπόιλ και το "Μαύρος Κύκνος" του Ντάρεν Αρονόφσκι) θα ανοίξουν και θα κλείσουν τη διοργάνωση.

Λεπτομέρειες με κλικ εδώ.

Τραγικό. Μια μέρα πριν και ανήμερα της συνέντευξης Τύπου του Φεστιβάλ πέθαναν ο Γιώργος Φούντας (λεπτομέρειες με κλικ εδώ) κι ο Λέσλι Νίλσεν (λεπτομέρειες με κλικ εδώ).

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης...

2010-11-28T20:05:00.001+02:00

Τα σχόλια σε ένα δημοσίευμα του Newsit, που αναπαράγει αβασάνιστα ένα δημοσίευμα του "Έθνους της Κυριακής", στάθηκαν αιτία γι αυτό το το σημείωμα. Το δημοσίευμα αφορά τη "μαύρη τρύπα εκατομμυρίων" της TV100. Και τα σχόλια είναι, τουλάχιστον πανηγυρικά, για το κανάλι που θα κλείσει... Όπως πάντα, χαιρόμαστε όταν ψοφάει η κατσίκα του γείτονα χωρίς να σκεφτούμε ούτε λεπτό ότι η ασθένεια που την προσβάλει δε θα σταματήσει στο φράκτη και θα περάσει και στα δικά μας ζωντανά...

Τις τελευταίες ημέρες αυτό που γίνεται στα ΜΜΕ της χώρας, δεν έχει προηγούμενο. Κι είναι μόνον η αρχή. Κλείνουν εφημερίδες, κανάλια απολύουν κόσμο, ραδιόφωνα μετατρέπονται σε... τζουκ μποξ, συλλογικές συμβάσεις εργασίας καταργούνται, κ.λπ. κ.λπ. Κι έχεις κάποιους να χαίρονται, που "αυτή η ιστορία παίρνει τέλος". Τόσο αδαείς;

Καταριούνται όσους δουλεύουν στα δημόσια ΜΜΕ, λες κι είναι οι εργαζόμενοι αυτοί που κάθισαν στο ίδιο τραπέζι με τον Θόδωρο Πάγκαλο και τα ΄φαγαν μαζί. Κανείς δε ρωτάει, για παράδειγμα, κάτω από πιο καθεστώς εργάζονται οι δημοσιογράφοι στα δημοτικά ΜΜΕ. Τι σύμβαση έχουν; Είναι μόνιμοι υπάλληλοι; Πόσοι παίρνουν το βασικό μισθό; Πόσοι παίρνουν υπερωρίες; Πόσοι χαρίζουν τις υπερωρίες τους επειδή μια είδηση βγήκε εκτός ωραρίου τους αλλά πρέπει να καλυφθεί; Κι από δίπλα τους, οι οπερατέρ, οι μοντέρ, οι σκηνοθέτες.

Την ίδια στιγμή, εκθειάζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία στα ΜΜΕ. Όλα αυτά τα μέσα, δηλαδή, που μοναδικό σκοπό έχουν το κέρδος και τους πασάρουν ως είδηση το χωρισμό ενός πρώην μοντέλου με έναν πρώην βιομήχανο (για παράδειγμα) ο οποίος έκλεισε τις περισσότερες επιχειρήσεις του, έστειλε στην ανεργία 45χρονους με παιδιά και "την έκανε" για το Λονδίνο, ή το Παρίσι, για να ζήσει τον έρωτά του με τη νέα του αγαπημένη. Τι είδηση, αλήθεια... Προτιμούν να βλέπουν εκπομπές για καλλίπυγες νεαρές, που κλείστηκαν σε ένα σπίτι με κάποιους φιλόσοφους του καφενείου. Κι έπειτα να σχολιάζουν πως "φταίνε οι πολιτικοί". Οι ίδιοι, δε φταίνε ποτέ. Λες και οι πολιτικοί κατέκτησαν την εξουσία με πραξικόπημα και δεν εκλέχθηκαν νόμιμα.

Αλλά η κριτική, κριτική. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν βλέπουν ποτέ ούτε ακούν τα δημοτικά μέσα. Γνωρίζουν γι αυτά ό,τι τους έχουν πει. Προσωπική άποψη; Μηδέν. Και ποτέ δεν αναρωτιούνται ποιοι έχουν συμφέρον από το να κλείσουν είτε τα δημοτικά ΜΜΕ, είτε τα κρατικά.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η κατάσταση αυτή πρέπει να διαιωνίζεται. Ότι τα μέσα αυτά πρέπει να καλύπτουν πελατειακές σχέσεις των διοικούντων. Όμως, αλήθεια, ποιος εγκατέστησε αυτό το καθεστώς; Πόσοι είναι αυτοί που, πράγματι, δεν αξίζουν τα λεφτά τους;

ΚΑΝΕΙΣ δε γνωρίζει ότι στα δημοτικά ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης εργάζονται οι απολυμένοι της ΒΙΑΜΥΛ, απολυμένοι άλλων εταιριών, που βρέθηκαν στο δρόμο κι ο δήμος Θεσσαλονίκης -όπως κι άλλοι δήμοι- τους έδωσαν δουλειά. Κανείς δε γνωρίζει ότι στα δημοτικά ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης βρήκαν εργασία οι απολυμένοι της Δημοτικής Τηλεόρασης Καλαμαριάς (όταν δήμαρχος ήταν ο Θρ. Λαζαρίδης), της Αργώ TV, του Διαδημοτικού Ραδιοφώνου 9ο Κύμα, μιας φιλόδοξης προσπάθειας δήμων της δυτικής Θεσσαλονίκης, στην οποία συμμετείχαν και υπογράφοντες τα διάφορα ρεπορτάζ κατά των δημοτικών ΜΜΕ, και η οποία όλοι θυμούνται πού κατέληξε και πώς...

Σε όλη αυτήν την επίθεση, περιμένω την ΕΣΗΕΜ-Θ να πάρει θέση στη συνεδρίαση της Τετάρτης. Να μη μετατραπεί σε "Ένωση που έβλεπε τα τρένα να περνούν". Γιατί πολλά τρένα, τώρα τελευταία, έχουν ξεκινήσει από το σταθμό. Το καθημερινό "Βήμα" ήταν ένα απ' αυτά...

Και μην ξεχνάτε συνάδελφοι: Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, το επόμενο που θα τυλιχθεί στις φλόγες, είναι το δικό σου.

Έφυγε από κοντά μας ο Γιώργος Φούντας

2010-11-28T18:50:00.002+02:00

Έφυγε από κοντά μας, σήμερα το απόγευμα, σε ηλικία 86 ετών, ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας, οποίος νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, στις 11 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Άφησε τη σφραγίδα του στο ρόλο του "Μίλτου" στην ταινία "Στέλλα" του Κακογιάννη (πιο κάτω το βίντεο).

Συνέχεια με κλικ εδώ.

Τα πρωτοσέλιδα των σημερινών εφημερίδων

2010-11-28T11:53:00.000+02:00

Πώς έμπλεξα έτσι...

2010-04-15T02:16:00.002+03:00

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει και παραβλέπει τώρα που την πήρε (την ψήφο μας), που δεν αναζητά, πια, τα λεφτά, αλλά τα βρήκε, μόνον που ήταν πιο λίγα από όσα περίμενε και δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε μπατηρόσπορα.
Έτσι, μπατηρόσπορα, λέγανε παλιά τους ηλιόσπορους, γιατί ήταν πιο φθηνοί, τους αγοράζαν οι μπατίρηδες και τρώγανε, τσούκου-τσούκου, με τις ώρες, ενώ ο πασατέμπος, τα "άσπρα σπόρια" ήταν πιο ακριβά και βγαίνανε λιγότερα στο τάληρο...
Τώρα, Απρίλη του 2010, δεν έχουμε ούτε μπατηρόσπορα να πάρουμε, εμείς που, τη δεκαετία του 80 ανοίγαμε παντού βιοτεχνίες με φόντια και τη δεκαετία του 90 τρώγαμε τα κέρδη στη Βανδή και στη Βίσση. Τώρα, ακόμη κι ο Ρέμος το ΄σκασε, από το Καυτανζόγλειο, δραπέτευσε για μια Γερμανία. Καλύτερα Μπόχουμ, που δε δέρνουμε, παρά Ηρακλής, που κάνουμε τσαμπουκάδες στα γήπεδα...
Αχ Ελλάδα. Τελικά, εκείνος ο λογιστάκος που είχαμε για πρωθυπουργό, ο Κώστας, είχε δίκιο: Αυτή είναι η Ελλάδα...

(κάποια στιγμή θα γράψω συνέχεια)...

Πού να πάτε, τι να δείτε σήμερα στη Θεσσαλονίκη

2010-04-15T01:22:00.000+03:00

Χθες βιαστήκαμε να... φέρουμε την Πέμπτη. Έτσι, σήμερα, σας αποζημιώνουμε με διπλάσιες, από ότι συνήθως, προτάσεις. Εμείς επιλέγουμε Χαρούλα στο Μέγαρο (θα στείλουμε και λεπτομέρειες αργότερα). Αξίζει, όμως και η έκθεση φωτογραφίας στο Δίπολο(και τα άλλα αξίζουν, δηλαδή, αλλά να τα δίνουμε σιγά - σιγά). Εσείς; Για διαλέχτε:
Εκδηλώσεις:
* Στο πλαίσιο του Ανοιχτού Πανεπιστημίου του δήμου Θεσσαλονίκης πραγματοποιούνται:
o Στις 17.30, στον κύκλο της Νομικής, στην αίθουσα διαλέξεων του Κέντρου Ιστορίας του δήμου Θεσσαλονίκης (πλ. Ιπποδρομίου) ο επίκουρος καθηγητής Διοικητικού Δικαίου του τμήματος Νομικής του ΑΠΘ Κωνσταντίνος Γώγος θα δώσει διάλεξη με θέμα: «Οι προστατευόμενες περιοχές «NATOURA».
o Στις 19.30, στον κύκλο Περιβάλλον και Οικολογία, στην αίθουσα διαλέξεων του Κέντρου Ιστορίας του δήμου Θεσσαλονίκης (πλ. Ιπποδρομίου), ο καθηγητής τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ Αλκιβιάδης Μπάης θα μιλήσει για την «Κλιματική αλλαγή: Η ατμόσφαιρα τον 21ο αιώνα».
o Στις 18:45, στον κύκλο της Ιστορίας – Αρχαιολογίας - Τέχνης, θα πραγματοποιηθεί διάλεξη στην αίθουσα διαλέξεων της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του δήμου Θεσσαλονίκης (Εθν. Αμύνης 27), από τον διδάκτορα Βυζαντινής Αρχαιολογίας (αρχιτέκτονα-αναστηλωτή) Πασχάλη Ανδρούδη για τα «Χάνια και καραβάν-Σαράγια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία».

* «Η επίδραση της βυζαντινής μουσικής σε συνθέτες της Αμερικής» είναι το θέμα της ομιλίας του καλλιτεχνικού διευθυντή της Schola Cantorum Νεκτάριου Αντωνίου που θα πραγματοποιηθεί στις 8.30 μ.μ. στο αμφιθέατρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (λεωφόρος Στρατού 2).

* Γενική Συνέλευση διοργανώνεται από την Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ, μέλος του δικτύου Μεσογειακών Πολυτεχνείων, στο αμφιθέατρο «Παναγής Παναγιωτόπουλος». Η έναρξη των εργασιών θα γίνει στις 9.30 π.μ. και θα διαρκέσουν μέχρι τις 17 του μηνός.

* Το 3ο Διεθνές συνέδριο για την ιατρική των μουσικών στην Ελλάδα πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Οι εργασίες του συνεδρίου αρχίζουν αύριο και θα διαρκέσουν μέχρι τις 17 Απριλίου στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών. Η τελετή έναρξης θα πραγματοποιηθεί στις 8 μ.μ. στην αίθουσα του Τελλόγλειου Ιδρύματος. Θα ακολουθήσει ρεσιτάλ πιάνου με τον διεθνούς φήμης πιανίστα και διευθυντή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης Γιώργο Κωνσταντινίδη.

Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας:
*Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία στη νομαρχία Θεσσαλονίκης διοργανώνουν στις 10 π.μ. ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών Βορείου Ελλάδος και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων μαθητών και μαθητριών της Σχολής Τυφλών Θεσσαλονίκης. Διαμαρτύρονται για το κίνδυνο να μπει λουκέτο στη Σχολή Τυφλών.

* Συλλαλητήριο διοργανώνουν για τις 7 μ.μ. στο Άγαλμα του Βενιζέλου τα πρωτοβάθμια σωματεία ενάντια στο φορολογικό νομοσχέδιο της κυβέρνηση.

Παρουσιάσεις βιβλίων:
* Στις 20.00 στο βιβλιοπωλείο Ιανός, στην Αριστοτέλους, ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος παρουσιάζει το βιβλίο του με τίτλο «Αγαπώ τη δυσλεξία σου». Αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Θεόφιλος Γουλτίδης.

* «Γοργίας ο Λεοντίνος» είναι ο τίτλος του βιβλίου της Εύας Λιάρου –Αργύρη που θα παρουσιαστεί στις 7 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο-πολυχώρο Μαλλιάρης –Παιδεία Ανατόλια (Δημ. Γούναρη 39, στην Καμάρα).

* «Η Άγνωστη Μικρά Ασία» είναι το βιβλίο του Γιώργου Λεκάκη που θα παρουσιαστεί στις 20.00 στο βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης (Ερμού 61).

* Ο συγγραφέας Νίκος Νυφούδης θα παρουσιάσει σε παιδιά δημοτικού το βιβλίο του «Ο κύριος Ευρωπαίος και η παρέα του». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 10 π.μ. στην Παιδική Βιβλιοθήκη της Ορέστου.

Μουσικά - θεατρικά:
* «Οι θεριστές» εμφανίζονται απόψε στο Καφωδείο Ελληνικό, πίσω από το δημαρχείο.

* Οι «Ομάδες Θεατρικής Δράσης» του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν το έργο του πολυβραβευμένου Τζών Πάτρικ Σάνλεη, «Ο Ντάννυ και η βαθιά γαλάζια θάλασσα» (ένας απάχικος – αλήτικος χορός), σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζηβανού. Οι παραστάσεις δίνονται στην αίθουσα Μάντεως Τειρεσία που βρίσκεται στην οδό Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία (περιοχή Δελφών με Παρασκευοπούλου).

* Πρεμιέρα απόψε για τις μουσικές παραστάσεις της Χάρις Αλεξίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Θα παρουσιάσει, μαζί με τους μουσικούς της, ένα πρόγραμμα με σπάνιες στιγμές από την μεγάλη μουσική της διαδρομή. Η επιλογή του ρεπερτορίου είναι της Λίνας Νικολακοπούλου, η σκηνική επιμέλεια του Άγγελου Μέντη και η μουσική επιμέλεια και οι ενορχηστρώσεις του Κώστα Παπαδούκα. Θα δώσει 6 μουσικές παραστάσεις, στις 15, 16,17,18, και 23,24 Απριλίου.

* Η Ασπασία Θεοφίλου είναι η Σύλβια, στο μουσικό παραμύθι "Athènes électrique" σε μουσική και στίχους του Μάριου Τσικνή, που θα παρουσιαστεί από σήμερα μέχρι τις 18 Απριλίου στο Θέατρο 3ος Όροφος της Ομάδας Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα (Καθολικών 4).

* Το έργο «Μόνοι μαζί» κάνει πρεμιέρα αύριο στις 9.15 το βράδυ στο Θέατρο Σοφούλη. Η σκηνοθεσία είναι του Λευτέρη Γιοβανίδη. Ημερομηνίες παραστάσεων: Πέμπτη 15/4 – Τρίτη 20/4, Δευτέρα 26/4 & Τρίτη 27/4 και κάθε Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη μέχρι τέλος Μαΐου.

Εικαστικά:
* Ομαδική έκθεση ζωγραφικής με θέμα «παραβαρδάρια περιοχή, σιδηροδρομικός σταθμός Θεσσαλονίκης» εγκαινιάζεται στις 7 μ.μ. στον εκθεσιακό χώρο ΔΙΠΟΛΟ (Δημητρίου Γούναρη 53). Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 30 Απριλίου.

* Στις 8.30 μ.μ. στην αίθουσα εικαστικών εκδηλώσεων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής με ακουαρέλες της Nike (Νίκη) Mees. Η έκθεση θα διαρκέσει έως την Παρασκευή 21 Μαΐου. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

* Οι «ανήσυχες μαμάδες» της Θεσσαλονίκης είναι παρούσες στην 6η έκθεση «la mamart» που εγκαινιάζεται σήμερα στην γκαλερί «Ζήτα – Μι» και αποτελεί μια από τις τελευταίες εκδηλώσεις που θα φιλοξενήσει ο χώρος. Διοργανώτριες είναι η Μαρία Δουκάκη, η Μαρία Μπελίδου και η Βιβή Μπέρμπη.

Μια βραδιά, μια χαρά, μια λύπη...

2010-03-29T23:26:00.004+03:00

Το γνώριζα από το πρωί, αλλά το χάρηκα ιδιαίτερα το βράδυ. Ο Κωστής παρουσίασε το βιβλίο του στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλέξανδρος, στη σκιά του Λευκού Πύργου, μόλις δυο βήματα από εκεί που εργάζομαι. Κι επειδή, ακριβώς, εργάζομαι, δεν μπορούσα να πάω, από κοντά, να του σφίξω το χέρι. Άλλωστε, αυτή η συνεχής δουλεία (συγνώμη, δουλειά ήθελα να γράψω) είναι που με απομάκρυνε από την εδώ "παρέα".
Όμως δεν ήταν αυτή η λύπη μου στη σημερινή βραδιά. Η λύπη, με επισκέφθηκε λίγες ώρες αργότερα κι ενώ ο Τασούλης μόνταρε το θέμα του Κωστή, για να παίξει αύριο. Μου ήρθε μέσω skype:
"Πέθανε ο κυρ-Τάκης"...
Ο κυρ-Τάκης ήταν μορφή για τη Θεσσαλονίκη. Μαζί του έφυγε μια ολόκληρη εποχή. Μαζί του έφυγε κι η εποχή της αθωότητας για ΄μενα -αν και τώρα τελευταία, αυτή η αθωότητα χανόταν όλο και περισσότερο...
Ο κυρ-Τάκης ο Νικολαϊδης ήταν το αφεντικό της "Δόμνας". Κι η Δόμνα ήταν το πιο παλιό στέκι της Θεσσαλονίκης, που επέμενε να παραμένει, κει πάνω στην Άνω Πόλη, ίδιο κι απαράλλαχτο: Με τα ψητά του, με τις σαλάτες του, με τη ρετσίνα του...
Η "Δόμνα"... Η ταβέρνα των φοιτητικών μας χρόνων, τότε που μαζεύαμε δεκάρικο-δεκάρικο τα χρήματα, όλη τη βδομάδα, για να πάμε εκεί -ή στα "Δέκα Βήματα στην Άμμο", όταν τα χρήματα ήταν περισσότερα- να γλεντήσουμε. Με την καλή ρετσίνα, στο μαγαζί του κυρ-Τάκη. Με τα τραγούδια της εποχής, στα "Δέκα Βήματα..."
Εκεί μάθαμε να πίνουμε ρετσίνα. Εκεί μεθύσαμε ουκ ολίγες φορές. Εκεί εμείς που είχαμε την τύχη (μήπως, τελικά, ήταν ατυχία;) να μη μας πιάνει τόσο το ποτό, φορτωθήκαμε τις συμφοιτήτριές μας και τις πήγαμε αγκαλιά, ως τα σπίτια τους. Ζαλισμένες. Χαμένες, για μια χαμένη αγάπη, μέσα σ ένα ποτήρι...
Τα "Δέκα Βήματα..." έκλεισαν νωρίς. Δεν πρόλαβα να γράψω τότε για τα γλέντια μας με τα "επαναστατικά" τραγούδια του Λοΐζου και του Θοδωράκη. Εκεί τραγούδησα, ελεύθερα, για πρώτη φορά, γύρω στο '80, το "Του ΄παν θα βάλεις το χακί"... Εκεί χάθηκε στην αγκαλιά μου η Άννα, η παιδική μου φίλη, που είχε κάνει να ζωντανέψει μέσα μου το τραγούδι του Σαββόπουλου. Εκεί αποφασίσαμε να περπατήσουμε μαζί, από την Καλλιδοπούλου και την Ιταλίας, όπου βρισκόταν το μαγαζί, ως την Ιασωνίδου με Αγίου Δημητρίου, στο σπίτι της. Εκεί, μπροστά στην πόρτα, της ευχήθηκα καληνύχτα, με ένα φιλί. Κι έφυγα. Και πήγαμε, την επομένη, στη "Δόμνα", γιατί "δεν υπήρχε μία" για άλλη διασκέδαση.
Στη Δόμνα ήταν που, μια μέρα, ο Δημήτρης, τύφλα στο μεθύσι, έκαψε ένα κατοστάρικο, την ώρα που από τα ηχεία ακουγόταν το "Θα τα κάψω, τα ρημάδια τα λεφτά μου"... Στη Δόμνα ήταν που ο Σταύρος μας ανακοίνωσε ότι ήρθε "το χαρτί του" κι ότι θα πήγαινε φαντάρος. Την επομένη, στο γραμματοκιβώτιο του πατρικού μου σπιτιού, στην Τριανδρία, βρήκα το δικό μου "χαρτί"... Το Σταύρο τον ξαναβρήκα στο ΚΕΒΟΠ, δυο μήνες μετά. Καλοκαίρι. Μισό από ό,τι τον είχα αφήσει στη "Δόμνα". Κατάμαυρο από τον ήλιο. Με εγκαύματα στα αυτιά, που δεν τα κάλυπτε, πλέον, ούτε το στρατιωτικό "τζόκεϊ", ούτε τα μακριά του σγουρά μαλλιά. Και θυμάμαι ακόμη που μου είπε: "Τόσο άλλαξα"; Στεκόταν μπροστά μου, τον κοιτούσα στα μάτια, μου είχε σερβίρει υπέροχο στρατιωτικό φαΐ και μόνον από τη φωνή κατάλαβα ποιος στεκόταν μπροστά μου... Εγώ είχα περάσει δυο μήνες σε Τάγμα Εκπαίδευσης Αγραμμάτων στη Δράμα (γνωστός δεξιός) κι εκείνος στο χειρότερο Τάγμα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, στα Θερμά (γνωστός σοσιαλιστής). Έτσι ήταν η Ελλάδα του '81. Ελλάδα διχασμένη, που δεν ήξερε τι της ξημέρωσε. Και δεν ήξερε προς τα πού θα βάδιζε. Το πρώτο πράγμα που θυμηθήκαμε, εκείνο το βράδυ, στα σκαλιά του Λόχου Ολμιστών, στο ΚΕΒΟΠ, κάτω από το τριώροφο γκρίζο κτίριο, με την επιγραφή "Η Κύπρος Είναι Ελληνική", ήταν τα βράδια στη Δόμνα...
Ε, λοιπόν, αυτή η εποχή τέλειωσε απόψε. Σε μια βραδιά που έκρυβε μια χαρά και μία λύπη...

Στις φωτογαφίες, του φίλου μου του Νώντα, ο κυρ-Τάκης σε τσακίρ κέφι. Είμαι σίγουρος πως τώρα, στον Παράδεισο επάνω, θα ΄χει στήσει τρελό γλέντι. Θα ΄χει τραβήξει τους Αγγέλους απ το χέρι και θα χορεύουν, όλοι μαζί...

Ας κάνουμε καμία πρόβλεψη - Όχι εμείς, το People

2010-03-08T00:06:00.001+02:00

Με τα μάτια στον... ουρανό είναι, σήμερα, όλο το Χόλιγουντ. Το μόνο που μπορεί να χαλάσει την 82η τελετή απονομής των Όσκαρ είναι μια βροχή. Όλα τα άλλα είναι έτοιμα. Τι να περιμένουμε, όμως; Το περιοδικό People προβλέπει κι εγώ λέω να το παίξω ενημέρωση απόψε:
Καλύτερης Ταινίας
Δέκα ταινίες διορίστηκαν φέτος, αλλά δύο είναι αυτές που θα δώσουν τη μάχη. Πρώτα το Avatar, που έσπασε ταμεία και μας έκανε να επιστρέψουμε στο σινεμά. Θαυμαστός κόσμος από ειδικά εφέ του μας έκανε να αισθανθούμε σαν παιδιά.
Από την άλλη το Hurt Locker, εξίσου συναρπαστικό, ένα δράμα γύρω από μια ομάδα εξουδετέρωσης βομβών που θα σας κάνει να... φάτε τα νύχια σας. Έχει σαρώσει τα διάφορα βραβεία πριν τα Όσκαρ κι έτσι οι πιθανότητες είναι υπέρ του.
Πρέπει να κερδίσει: Avatar
Θα κερδίσει: The Hurt Locker

Πρώτος γυναικείος Ρόλος
Υποψήφιες: Σάντρα Μπούλοκ (The Blind Side), Helen Mirren (The Last Station), Carey Mulligan (An Education) Gabourey Sidibe (Precious), Meryl Streep (Julie & Julia)
Πρώτη φορά που η Μπούλοκ παίζει ένα ρόλο "ταμάμ" για Όσκαρ Αλλά έχει μπροστά της τη Μέριλ Στριπ. Η Ακαδημία θα δώσει πιθανότατα μια ανταμοιβή στην Bullock ως ανταμοιβή για την αστρική σταδιοδρομία της.
Πρέπει να κερδίσει: Streep
Θα κερδίσει: Μπούλοκ

Καλύτερος Ηθοποιός
Υποψηφιότητες: Jeff Bridges ( Crazy Heart ), George Clooney ( Up in the Air ), Colin Firth ( A Single Man ) Morgan Freeman ( Invictus ), Jeremy Renner ( The Hurt Locker )
Κάθε ένα από τα... αγόρια είναι βιρτουόζος στις Αλλά ο Μπρίτζες έχει προβάδισμα για το Όσκαρ με το Crazy Heart, την ιστορία ενός τραγουδιστή στα κάτω του, που βρίσκει ένα λόγο να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Πρέπει να κερδίσει: Bridges
Θα κερδίσει: Bridges

Καλύτερος δεύτερος γυναικείος ρόλος
Υποψηφιότητες: Penélope Cruz ( Nine ), Vera Farmiga ( Up in the Air ), Maggie Gyllenhaal ( Crazy Heart ) Anna Kendrick ( Up in the Air ), Mo'nique ( Precious )
Πώς μπορεί μια μητέρα με τέτοια κατάχρηση - σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική - να κερδίσει ένα Όσκαρ; Η "Πολύτιμη" θα μπορούσε να ήταν ακόμη και μια ταινία τρόμου, αλλά η Mo'Nique, με τα νεκρά μάτια της να σιγοβράζουν οργή, κάνει την πραγματικότητα τρομακτική. Ειδικά χάρη στην τελευταία σκηνή, το ΄χει κλειδώσει το αγαλματίδιο.
Πρέπει να κερδίσει: Mo'Nique
Θα κερδίσει: Mo'Nique

Καλύτερος δεύτερος ανδρικός ρόλος
Υποψήφιοι: Matt Damon ( Invictus ), Woody Harrelson ( The Messenger ), Christopher Plummer ( The Last Station ) Stanley Tucci ( The Lovely Bones ), Christoph Waltz ( Inglourious Basterds )
Ως ένας γοητευτικός, φαύλος Ναζί αξιωματικός, ο Waltz κυριεύει την οθόνη. Ο Αυστριακός ηθοποιός έχει κλειδωμένο το Όσκαρ όπως επιμένουν όσοι είδαν την ταινία, ειδικά για την πρώτη σκηνή, με τον Waltz να ανακρίνει ένα Γάλλο γεωργό σχετικά με το πού έκρυψε μια εβραϊκή οικογένεια.
Πρέπει να κερδίσει: Waltz
Θα κερδίσει: Waltz

Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
Υποψηφιότητες: Coraline , Fantastic Mr. Fox , Up , The Princess and the Frog , The Secret of Kells
Ο κ. Fox πραγματικά είναι μια φανταστική ταινία, με την παλιά καλή τεχνική του stop-motion animation, και τη φωνή του Τζορτζ Κλούνι. Η "Πριγκίπισσα" από την πλευρά της είναι η καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που γυρίστηκε με τον παραδοσιακό τρόπο, εδώ και χρόνια, με πιασάρικα "πλάνα" και μουσική από τη Νέα Ορλεάνη(αγοράστε ΤΩΡΑ) το soundtrack. Αλλά πώς μπορούν αυτά τα δύο να πάνε πάνω απ τη μαγεία του... "Επάνω'; Η Pixar ανεβάζει το animation από υπολογιστή σε μορφή τέχνης και πάλι.
Πρέπει να κερδίσει: Up
Θα κερδίσει: Up

Όσκαρ Σκηνοθεσίας
Υποψηφιότητες: James Cameron ( Avatar ), Kathryn Bigelow ( The Hurt Locker ), Quentin Tarantino ( Inglourious Basterds ), Lee Daniels ( Precious ), Jason Reitman ( Up in the Air )
Για τους οπαδούς της αγωνίας,θα μπορούσε να είναι το πιο συναρπαστικό βράδυ όλων των τελευταίων ετών: Κάμερον εναντίον της πρώην συζύγου Kathryn Bigelow. Σίγουρα, είναι λογικό η Ακαδημία να ανταμείψει τον Κάμερον για τον άθλο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Αλλά πολλοί στο Χόλιγουντ πιστεύουν ότι η υποτιμημένη ex, δημιούργησε ένα προϊόν από το χέρι ενός εμπειρογνώμονα με ροή, δράση και αγωνία στο κατακόρυφο.
Πρέπει να κερδίσει: Bigelow
Θα κερδίσει: Bigelow

Είδα την Τζούλια και τον Δεσποτίδη

2010-03-05T13:31:00.003+02:00

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος...

ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή.

ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρειάζεται να σπαταλήσεις 19,95 στο περίπτερο. Παρόλα αυτά, μαντεύουμε ότι θα "σπάσει" ταμεία. Χαρακτηριστική περίπτωση φθηνής παραγωγής που φέρνει, με το παραπάνω, τα λεφτά της. Κάτι σαν το "Φθηνά Τσιγάρα".

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΡΕΚΤΗΣ: Δες "Το Ρετιρέ της Καβάλας", "Το Παλαμάρι του Βαρκάρη", "Εμείς οι Βλάχοι όπως λάχει", "Αυτοκράτειρα Θεοδώρα" (για τις παρόμοιες ερμηνείες). Εκ των ων ουκ άνευ το "Διαμάντια στο Γυμνό Κορμί της" -τη γερμανική version.

ΥΓ. Ναι, στο σκίτσο υπάρχει υπονοούμενο για τον συγγραφέα της παρούσης δημοσίευσης.

...Και εις έτη πολλά!

2010-01-01T18:53:00.005+02:00

Δούλευα. Μήπως είναι η πρώτη φορά; Κάθε παραμονή, δουλεύω (και ανήμερα δουλεύω, δηλαδή, αλλά δεν είναι να το κάνουμε θέμα).
Λόγω της κωλοδουλειάς δούλευα 1-9 (το βράδυ). Στις 6 το απόγευμα, με πήρε τηλέφωνο:
"Τι να τα κάνω τα σωταρισμένα κρέατα, μου λες";
Ήθελα να της πω, αλλά συγκρατήθηκα:
"Ό,τι θες, μωράκι μου. Εσύ μαγειρεύεις τόσο ωραία"...
Έγινε Τούρκος (μάλλον Τουρκάλα...)!
"Με δουλεύεις; Εδώ και μια ώρα δεν έχουμε ρεύμα! Αν δεν έρθει σε δυο ώρες, αυτά θα αρχίσουν να μυρίζουν.
Αντιλήφθηκα τι συνέβαινε. Το διαμέρισμά μας είχε πέσει θύμα της διακοπής ηλεκτροδότησης, χθες, Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Θεώρησα ότι, αν και Παραμονή, επειδή ο υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης -και χειριστής ΠΑΟ ΜΙΛΑΝ- είχε πει πως είναι κανονική εργάσιμη, η αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης θα γινόταν σε καμία ωρίτσα, την καθησύχασα και συνέχισα να εργάζομαι πυρετωδώς.
Δυο ώρες μετά, δέχτηκα νέο τηλεφώνημα.
"Δεν είναι δυνατόν! Μα... Τι είναι αυτοί, ρε! Θα τους...! Πάει το κρέας! Πάει το ψυγείο, τρέχουν νερά! Δε βλέπω! Ο Σπόρος (σ.σ. το μαλτεζάκι των 45 ημερών που συζεί μαζί μας στο διαμέρισμα) κλαίει και δεν ξέρω που... Μα είναι δυνατόν! Θα... Τι θα κάνεις";
Κατάλαβα ότι τρέχουν νερά, από το Σπόρο, ενώ κλαίει το ψυγείο και το κρέας έφυγε για κάπου μακριά. Στην ερώτηση "τι θα κάνεις" δεν μπορούσα να απαντήσω.
Όταν γύρισα σπίτι τη βρήκα στα σκοτάδια. Καθόταν και κάπνιζε. Πατούσα σε νερά. Άκουγα το σκύλο να αλυχτάει. Μύριζε πτωματίλα. Το ρεύμα δεν είχε έρθει ακόμη. Στον πάνω όροφο κάποιοι το γλεντούσαν έχοντας ανάψει κεριά. Έπαιζαν κι ακορντεόν.
Μ έπιασε η ρομαντική μου διάθεση. Άναψα κι εγώ κεριά, ρεσό, δάδες, δαδιά, λύχνους κι ό,τι άλλο πρόχειρο βρήκα. Εκείνη δεν συμμεριζόταν τη χαρά μου, που θα ζούσα ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς σε στιλ 1950, ήθελε να τελειώσει με τα φαγητά για το αυριανό μας τραπέζι στους γονείς μου, να κάνει μπάνιο, να διαλέξει φόρεμα και να βγούμε έξω. Από τις τέσσερις επιθυμίες της μπορούσε να ικανοποιηθεί μόνον η τέταρτη, αλλά χωρίς μπάνιο και με τα ρούχα που φορούσε, δεν ήθελε ούτε να το ακούσει.
Σε δευτερόλεπτα έγινε το κακό. Ενώ καβγαδίζαμε στο σαλόνι, ένα κερί έπεσε στο πληκτρολόγιο. Το πλαστικό λαμπάδιασε και το δωμάτιο του γραφείου γέμισε καπνούς. Ευτυχώς, το καταλάβαμε νωρίς. Ως παλιός πρόσκοπος (κι έχοντας κάνει στρατό στο ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι στη διάρκεια του καλοκαιριού, υπηρετώντας ως ΛΕΑ -Λόχος Εκτάκτων Αναγκών- ή ΛΟΠΥ -Λόχος Πυρόσβεσης) άρπαξα ένα ριχτάρι κι έσβησα τη φωτιά.
Οι καπνοί έγιναν περισσότεροι, η βρόμα από το καμένο πλαστικό ασφυκτική, αλλά είχαμε γλιτώσει από το να καούμε ζωντανοί.
Στη συνέχεια περάσαμε ακόμη μερικές ώρες επιρρίπτοντας ευθύνες και, όταν τελικά ήρθε το φως (στις 2 τα ξημερώματα) είδαμε το μέγεθος της καταστροφής και -όπως λένε και στα κανάλια- μετρήσαμε τις πληγές μας: Μείον ένα πληκτρολόγιο, μείον μια τηλεφωνική συσκευή, ζημιές που δεν επιδιορθώνονται στο έπιπλο του γραφείου κι ένας σκύλος μαύρος (από άσπρος) από την κάπνα που κατακάθισε στη γουνίτσα του ζώου. Αν προσθέσουμε τα σάπια -πλέον- κρέατα, το ψυγείο που έκανε από μόνο του απόψυξη και πλημμύρισε υγροποιημένο φρέον την κουζίνα, τα χαμένα αρχεία από τον σκληρό δίσκο, τον απορυθμισμένο αποκωδικοποιητή της NOVA, τις κατάμαυρες -πλέον- κουρτίνες, το κολλημένο -στο πάτωμα- πλαστικό, τα χρήματα που θα πρέπει να δώσουμε για να βάψουμε το δωμάτιο, την αιθάλη που αναπνεύσαμε κι εμείς και τα ζώα (εκτός του σκύλου στο διαμέρισμα ζουν και δυο γατούλες στην τρίτη τους ηλικία), την τρομάρα που πήραμε, το ρεβεγιόν που ΔΕΝ πήγαμε, το τραπέζι που ΔΕΝ κάναμε, νομίζω ότι περάσαμε το χειρότερο ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς της μικρής μας ζωής...
Και του χρόνου... καλύτερα!

Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη

2010-01-01T18:53:00.000+02:00

Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη

Ένα μπλουζ για τον Αλέξη

2009-12-08T22:19:00.001+02:00

Πραγματικά υπέροχο μπλουζ για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στίχοι, Μανώλης Ρασούλης. Μουσική - Τραγούδι Ναταλί Ρασούλη. Ακούστε το...

New Kid on the Block

2009-12-05T18:05:00.004+02:00

Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου

2009-11-28T10:21:00.002+02:00

Κουράγιο ως το 3,30 λεπτό. Δεν υπάρχει μοντάζ, δεν είναι αναπαράσταση από ηθοποιούς. Είναι το real thing.

Διάστημα ή χάσμα;

2009-11-20T11:16:00.002+02:00

Αμ αυτό δεν ήταν διάστημα... Ήταν χάσμα. Χάσμα γενεών! Τόσο καιρό που έχω να γράψω, να επικοινωνήσω, είτε από ΄δω είτε από το ζόρι, δεν έχει ξανασυμβεί.
Γιατί, άραγε; Υπάρχουν δικαιολογίες. Πολλές. Λίγο οι δουλειές, λίγο η υγεία, λίγο ο καιρός, λίγο το ΄να, λίγο τ' άλλο. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει λέει η μάνα μου.
Η αλήθεια είναι η δουλειά. Όχι ότι με πλάκωσε η δουλειά και δεν προκάμω... Η κατάσταση στη δουλειά.
Εργάζομαι σε ένα δημοτικό μέσο ενημέρωσης. Γνωστό για μερικούς, ίσως κάποιοι να το διαβάζετε τώρα για πρώτη φορά. Το μέσο αυτό, μέρα με τη μέρα, απαξιωνόταν. Κάποιοι λένε ότι αυτό γινόταν επειδή προβάλει μόνον το έργο του δημάρχου, είναι μονόμπαντο, φερέφωνο και τα λοιπά και τα λοιπά... Μπούρδες λέω εγώ. Το μέσον απαξιωνόταν για έναν απλό λόγο, που τον είπε κάποιος στην αρχαιότητα και, από τότε, κανείς δεν κατάφερε να το αλλάξει:

Δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι.

Όταν όλος -ή, τέλος πάντων, το 85%- του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, είσαι καταδικασμένος, αργά, αλλά σταθερά, να διαβαίνεις προς το θάνατο. Πού να βρεθόυν χρήματα να αγοραστεί καλό πρόγραμμα. Πού να βρεθούν χρήματα να αντικατασταθούν τα μηχανήματα... Πουθενά.
Σιγά - σιγά, τα εξωτερικά συνεργεία γινόταν λιγότερα. Χωρίς βοηθούς, χωρίς ηχολήπτες. Οι ρεπόρτερ, το ίδιο. Η θέση όποιου έφευγε έμενε άδεια. Τα θέματα τα οποία έπρεπε να καλυφθούν, γινόταν όλο και λιγότερα. Και οι απαιτήσεις, όλο και περισσότερες.
Παρόλα αυτά, ο κόσμος εκεί μέσα δούλευε με κέφι. Γιατί; Επειδή πληρωνόταν στην ώρα του και όπως έπρεπε. Με νυχτερινά, υπερωρίες, Κυριακάτικα. Γιατί, για να το ξέρετε, στον κλάδο μας, εκτός από τα 10 - 15 γκόλντεν μπόις -και γκερλς- της ενημέρωσης, οι υπόλοιποι είναι εργάτες. Μεροκαματιάρηδες, που έχουν οικογένειες, παιδιά, πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά δάνεια. Και, στα περισσότερα ΜΜΕ, αυτοί οι εργάτες κάνουν και έναν και δύο μήνες για να δουν το χρώμα του χρήματος. Μερικοί, κάνουν και εξάμηνο... Και τα "μαγαζιά", ακόμη και οι... καλύτερες οικογένειες, που πληρώνουν τους εργαζόμενους, χρωστάνε κάτι μύρια στα ταμεία...
Έλεγα λοιπόν, ότι στο μαγαζί δουλεύαμε με κέφι, εκείνοι οι ολίγοι, γιατί πλήρωνε αυτά που έπρεπε (όχι παραπάνω, αυτά που έπρεπε, με βάση συμβάσεις και εργατική νομοθεσία) και στην ώρα τους. Ώσπου, εδώ κι έναν, περίπου, χρόνο, άρχισαν τα προβλήματα. Ψίθυροι στην αρχή, που έγιναν κραυγές, στη συνέχεια.

Η λειτουργία του μέσου προβλέπονταν από έναν ψευτονόμο, που έγινε απ τις ανάγκες της εξέλιξης και μιλούσε για λειτουργία δημοτικών ραδιοφώνων. Η τότε κυβέρνηση, μετά από όσα είχαν γίνει στο Σέιχ Σου (ΜΑΤ, Αρκουδέας, Κούβελας, ξύλο, ξηλώματα κεραιών του πρώτου δημοτικού ραδιοφώνου, δικαστικοί αγώνες) αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο: Να ανοίξει τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, που (να μην το ξεχνάμε αυτό) είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ και ανήκουν στην κοινωνία.
Αυτός ο νόμος, έπρεπε να αλλάξει. Η προηγούμενη κυβέρνηση έπρεπε (με ευρωπαϊκή εντολή, φυσικά) να αλλάξει το θολό -είναι η αλήθεια- καθεστώς των μέσων. Κι έπρεπε να εξασφαλίσει ισονομία. Έτσι προβλέφθηκε σε μια διάταξη του κώδικα δήμων και κοινοτήτων, ότι οι δημοτικές επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν Α.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι και τα δημοτικά ΜΜΕ, για να συνεχίσουν να ζουν και να υπάρχουν, πρέπει να έχουν κέρδη. Να κυνηγήσουν τη διαφήμιση. Το χρήμα. Τα μπικικίνια. Το μπακίρι. Να βγάλουν αέρα ξέκωλα, φανφαρόνους, ριάλιτι, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, μεσημεριανή ζώνη κι ό,τι μπορεί να φέρει τηλεθέαση, ακροαματικότητα, αναγνωσιμότητα. Κι επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε καλά τι φέρνει τα νούμερα...
Οι δήμοι είχαν έναν χρόνο καιρό να περάσουν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Τι έκαναν; Τίποτα. Από τη μία γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν σε αυτό το πεδίο τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Εκείνα έχουν χρήμα, άρα θα αγοράσουν καλύτερα μπούτια και πιο σκληρά ριάλιτι. Γιατί δεν είναι, τελικά, οι επιδέξιοι κώλοι αυτοί που κερδίζουν τα μεταξωτά βρακιά, αλλά οι μεταξωτοί κώλοι αυτοί που δέχονται πάνω τους τα επιδέξια βρακιά. Και ο νοών νοήτω, που λέει κι ο Μανώλης Ρασούλης...
Από την άλλη, σκέφτηκαν ελληνικά. Γιατί να κάνουμε κάτι εμείς; Θα το κάνει η πολιτεία, που θα καταλάβει τη μα...κία της, θα δώσει μία παράταση, θα βρεθεί λύση.
Η παράταση δόθηκε, η λύση δε βρέθηκε. Την ύστατη ώρα, έναν μήνα πριν τις εκλογές, η ΚΕΔΚΕ, ομόφωνα, παρέδωσε μια τροπολογία στον τότε υπουργό Εσωτερικών (δια του υφυπουργού και δημοσιογράφου) και το μόνο που απέμενε ήταν να ανοίξει η Βουλή (γιατί η τροπολογία από την ΚΕΔΚΕ πέρασε κατακαλόκαιρο). Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο πρωθυπουργό, που βγήκε και προκήρυξε εκλογές.
Θα μου πείτε: "ε, και; Εκλογές έγιναν, κυβέρνηση προέκυψε, το κράτος έχει συνέχεια" κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Γιατί η νυν κυβέρνηση είναι "και έτσι και γιουβέτσι"(που ξανα-λέει κι ο Ρασούλης). Ναι μεν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι δεν είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει τα δημοτικά ΜΜΕ, δεν δίνει, όμως, μια άμεση και τελική λύση -υιοθετώντας, για παράδειγμα, την τροπολογία που, ομόφωνα, είχε προτείνει η ΚΕΔΚΕ των πράσινων, γαλάζιων, κόκκινων, ροζ και άλλων πολιτικών αποχρώσεων δημάρχων. "Θα το μελετήσουμε", "θα το συζητήσουμε" κι άλλα τέτοια...
Χθες, ένας από τους δημάρχους που έχει το ζόρι, πέρασε από την ΚΕΔΚΕ την ίδια τροπολογία, πάλι ομόφωνα, με ένα "μαξιλαράκι" για τον υπουργό: Να δώσει άλλη μία παράταση έως ότου βρεθεί, τελικά, η λύση. Μεσοβέζικα πράγματα, αλλά σίγουρα καλύτερα από τη μετατροπή των εταιριών σε Α.Ε., κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Κι αντιλαμβάνεστε όλοι τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους. Ως τώρα, αυτοί είναι που πληρώνουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, με απολύσεις μέσα στο πλαίσιο του 2%, με εξωθήσεις σε "οικειοθελείς" αποχωρήσεις, με μειωμένη εργασία -άρα και μειωμένες αποδοχές- και ελαστικά ωράρια. Έτσι γίνονται οι "εξυγιάνσεις" των εταιριών, δεκαετίες τώρα.
Όπως καταλαβαίνετε, από όσα σας παρέθεσα με τρομακτικές λεπτομέρειες που δημιούργησαν το παραπάνω "σεντόνι", το κέφι πέθανε από το μαγαζί που εργάζομαι. Ήρθε η μουρμούρα, τα καρφώματα, τα γλειψίματα, ο φόβος για το αύριο. Από όλους; Όχι, φυσικά. Από κάποιους. Αρκούν, όμως, δυο ρουφιάνοι, για να φέρουν τα πάνω - κάτω κι άλλοι δυο πρόθυμοι, για να προωθήσουν τα παιχνίδια μερικών που διψούν για εξουσία, για να κάνουν ένα μαγαζί από ενορία, μπουρδέλο... Όχι ότι έγινε μπουρδέλο το μαγαζί που εργάζομαι, αλλά μερικοί θα ήθελαν να το κάνουν, για να έχουν λόγο ύπαρξης αυτοί και ουσία τα λόγια τους και οι επιθέσεις που εξαπολύουν χρόνια τώρα.
Σε αυτό το καθεστώς δουλεύουμε. Κι αν πείτε ότι "εντάξει μωρέ, υπάρχουν κι άλλα μαγαζιά, βγες στην αγορά εργασίας", θα σας πω πολλά. Αλλά θα σας τα πω μέσα στο Σαββατοκύριακο, γιατί σας κούρασα.
Φιλιά.
Δ.

Ας κάνουμε ένα διαστηματάκι...

2009-09-24T19:45:00.004+03:00

Μια ψήφος...

Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων...
Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;)
Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε...
Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"!
Γύρισε στον πατέρα του που τον κρατούσε απ' το χέρι και τον ρώτησε: "Πειράζει να ψηφίσουμε όχι";
Εκείνος δαγκώθηκε, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και είδε τον περίεργο κουστουμαρισμένο τύπο να κοιτάζει και να περιμένει. Σήκωσε το χέρι του και τον χαστούκισε.
Ο μικρός κοίταξε απορρημένος. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του, αλλά έσφιξε τα δόντια, για να μην τον πιάσουν οι λυγμοί. Ξανακοίταξε κάτω και συνέχισε να περπατάει δίπλα στον πατέρα του.
Μερικά βήματα πιο κάτω, ξανασήκωσε τα μάτια του. Ένα δάκρυ χάραζε το μάγουλο του πατέρα. Σιωπή...
Κι ύστερα ακούστηκε κι άλλο αεροπλάνο να πλησιάζει. Κι άλλες προκηρύξεις και ξανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. Το κατέβασε.
Μόνος. Στο πλακόστρωτο του πάρκου της ΧΑΝΘ. Η πλατεία της Έδεσσας είχε διαλυθεί γύρω του. Ο πατέρας του, χρόνια τώρα που έχει αποσυρθεί στο χωριό. Τον πλησίασε ένα πρεζόνι: "Φίλε, έχεις ένα ευρώ";

Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις

2009-09-24T19:38:00.000+03:00

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή!
Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ.
Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά.
«Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Το κόνσεπτ αυτής της επέμβασης είναι ότι, με τη χρήση βλαστοκυττάρων που δρουν ευεργετικά στο μυοκάρδιο, δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστεί η καρδιά του ασθενούς και ίσως μελλοντικά να αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά», ανέφερε ο κ Παπακωνσταντίνου.
Η κατάσταση της υγείας του 63χρονου ασθενούς εξελίσσεται θετικά.

Γκλούμιστερ: Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

2009-09-23T11:29:00.001+03:00

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.».

-Τι είναι η «Γκλούμιστερ»;
Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι.
Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν είναι και τόσο ιδανική όσο φαίνεται.
Όλα ξεκινούν από ένα stand up που αποτυγχάνει, στην πορεία και αναγκαζόμαστε ουσιαστικά να εφεύρουμε την ιστορία της «Γκλούμιστερ» πάνω στη σκηνή. Η δομή του θεατρικού είναι αυτό ακριβώς: ότι η ιστορία εφευρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε την ίδια ατμόσφαιρα με το παραμύθι. Βέβαια χρειάστηκε να προστεθούν χαρακτήρες, να γίνει η αφήγηση διάλογος και είναι αρκετά αλλαγμένο. Παρόλα αυτά το θέμα παραμένει το ίδιο. Νομίζω όμως ότι η ατμόσφαιρα του παραμυθιού αποδίδεται καλύτερα και με τη μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου.

-Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της μουσικής στην παράσταση;
Αλέξανδρος Ιωάννου: Είναι επηρεασμένη από ταινίες τρόμου, αλλά είναι πολύ πιο ατμοσφαιρική για να ταιριάζει με το παραμύθι. Ουσιαστικά είναι μείξη μιας παραμυθένιας και τρομακτικής μουσικής.

-Είναι πρωτογενής ή χρησιμοποιήσετε κομμάτια που υπάρχουν ήδη;
Α.Ι.: Όχι. Είναι κομμάτια που γράφτηκαν τώρα.
I.M.: Η μουσική είναι πραγματικά η μισή παράσταση και αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα που αρχίζουμε να δουλεύουμε σε ροή το έργο.

-Σκηνοθετείτε την «Γκλούμιστερ» μαζί με την Έφη Κάντζα και την Τατιάνα Μύρκου. Η συν – σκηνοθεσία πώς λειτούργησε;
Ι.Μ.: Εξαιρετικά, μετά από πολλές προσπάθειες (γέλια). Είχαμε ήδη κάνει τη διασκευή σε θεατρικό κείμενο με την Έφη και η Τατιάνα ήρθε ακριβώς στο σημείο όπου χρειάζονταν ένας σκηνοθέτης απέξω για να δέσει όλο αυτό το πράγμα, να προσθέσει ιδέες και να το τοποθετήσει σε χώρους και χρόνους που να είναι ταιριαστοί σε μια παράσταση.

-Βλέποντας τελευταία τις ταινίες της Ντίσνεϊ φαίνεται ότι δεν αφηγούνται πλέον ιστορίες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες. Γίνεται αυτό και στα παραμύθια;
Ι.Μ.: Φυσικά. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Όντως πάντα υπήρχε αυτό το είδος του παραμυθιού, όμως υπήρχε και ένα άλλο που προσπαθούσε να παρεκκλίνει.
Α.Ι.: Ούτως ή άλλως τα παραμύθια έτσι ξεκινήσανε. Η αρχική τους μορφή ήταν θρίλερ.
Ι.Μ.: Τα παραμύθια ήταν θρίλερ, σπλάτερ…. Ποτέ όμως δεν είχαν χάπι εντ. Αναγκάστηκαν να έχουν χάπι εντ για την κινηματογραφική τους απόδοση, αλλά και γιατί το χάπι εντ είναι πιο “εύπεπτο”.

-Μετά την «Γκλούμιστερ» τι θα ακολουθήσει;
Ι.Μ.: Κατ’ αρχάς θα συνεχίσουμε με την «Γκλούμιστερ» δεν θα σταματήσουμε στις εννιά παραστάσεις. Θα επιδιώξουμε να πάμε και σε άλλες πόλεις, και σε φεστιβάλ και ίσως σε άλλο χώρο στη Θεσσαλονίκη.
Και επειδή η σύνθεση αυτή λειτουργεί, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η προσωπική μου πρόθεση και διάθεση να κάνουμε και κάτι καινούριο.

-Ασχολείστε με το χορό. Πώς βλέπετε το μέλλον του στην πόλη;
Ι.Μ.: Σκοτεινό, ερεβώδη….

-Δεν υπάρχει φως στο τούνελ;
Ι.Μ.: Υπάρχει, αλλά χρειάζεται στήριξη οικονομική. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και οι καλές προσπάθειες που προκύπτουν, αν δεν έχουν οικονομική στήριξη, ούτε ακούγονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να προωθηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη που κάνουν πολύ καλές δουλειές το θέμα είναι ότι όλα αυτά μένουν στον κλειστό κύκλο του κόσμου που έτσι κι αλλιώς θα πάει να τα δει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την οικονομική στήριξη της Νέας Γενιάς (σημ. για το παραμύθι από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Νέας Γενιάς για νέους δημιουργούς «Youth in Action»). Διαφορετικά θα ήταν ακατόρθωτο αυτό που κάναμε.

Χρήσιμα
Παραστάσεις: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009. Τις Παρασκευές στις 00.00, τις υπόλοιπες μέρες στις 22.00. Εισιτήρια: 12€, 8€ φοιτητικό. Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310-228161.

Πέρασαν τα χρόνια; Ε, και;

2009-07-24T14:08:00.001+03:00

Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!