diastimata

Μια αρχή, πριν καιρό...

2019-06-11T09:32:00.001+03:00

"Θεριό ανήμερο"!

Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Αυτά μονολογούσε και πήγαινε πάνω κάτω στην κουζινίτσα της.

Ποιο ήταν το θεριό; Ο Κωστάκης. Το γειτονόπουλο που δεν την άφηνε σε ησυχία. Κάθε μέρα, η ίδια ιστορία. Χτυπούσε τα κουδούνια, χτυπούσε τις πόρτες -κι όταν η μάνα του τον περιόριζε στο από πάνω διαμέρισμα, χτυπούσε τα πόδια του! Αυτό γινόταν και τώρα!

"Α, το αναθεματισμένο! Δεν κάθεται στον απαυτό του με τίποτα", έλεγε η κυρα-Λένη. Και προσπαθούσε, με όσο μυαλό της απέμενε, να κοιτάξει το αρνάκι της, το γεμιστό, που είχε στο φούρνο.

Ο πάταγος της πόρτας του πάνω διαμερίσματος την έκανε να πεταχτεί ίσα με πάνω! Κι ύστερα τα γρήγορα, θορυβώδη βήματα του μικρού στις σκάλες. Κι έπειτα, το χτύπημα στην πόρτα!

"Α, πανάθεμά σε", φώναξε η κυρα-Λένη κι έτρεξε στην πόρτα. Την άνοιξε κι ήταν μπροστά, με ορθάνοιχτα μάτια κι ένα χαμόγελο από το ΄να αυτί ως το άλλο, ο Κωστάκης! "Βρε συ, οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν κάνανε τόση φασαρία όταν ορμούσαν στα σπίτια", του είπε!

-Οι Γερμανοί; Αυτοί που κερδίσανε τη Βραζιλία 6-0, ρώτησε ο μικρός;

-Τι κάνανε, τον ρώτησε η κυρα-Λένη που, φυσικά, από ποδόσφαιρο και Μουντιάλ δε γνώριζε παρά μόνον ότι κάτι είχε να κάνει "με τη μπάλα, αυτόν το διάολο, που μαζεύονται οι άντρες, τώρα κι οι γυναίκες, αυτό δα μας έλειπε και βλέπουν κάτι ξεβράκωτους να την κυνηγάνε και μετά πλακώνονται και στο ξύλο"!

-Οι Γερμανοί! Νικήσανε τους Βραζιλιάνους. Κι εφέτος θα ΄χει πάλι Μουντιάλ, γιαγιά Λένη!

-Τι είναι αυτό το Μουντιάλ; Κανας πόλεμος;

-Όχι πόλεμος ρε γιαγιά, είπε ο μικρός κι έσκασε στα γέλια. Μπάλα είναι! Ποδόσφαιρο!

-Α, στο ποδόσφαιρο κερδίσανε τους βραζιλιάνους; Με τόση φόρα που ξαναπήραν αυτοί, παιδάκι μου, κανέναν δε θα αφήσουν! Μα, δε μου λές, τι έγινε πάλι και τρέχεις πάνω κάτω;

-Τρέχω για να κάνω τη μαμά να γελάσει!

-Να γελάσει, αναρωτήθηκε περισσότερο παρά ρώτησε η κυρα-Λένη; Τι έχει η μάνα σου Κωστάκη;

-Δεν ξέρω, είπε ο μικρός και συννέφιασε το προσωπάκι του. Να, πήρε κάτι χαρτιά στα χέρια και κάθεται στο σαλόνι και κλαίει!

-Κλαίει; Έλα να πάμε μαζί να δούμε τι γίνεται, του είπε.

Τον πήρε από το χέρι τον μικρό, πήρε τα κλειδιά της στην τσέπη της, τράβηξε την πόρτα πίσω της κι ανεβήκανε τα σκαλιά. Εκείνος, ο Κωστάκης, με κέφι και τραγούδι, με θόρυβο. Πατούσε με δύναμη τα σκαλιά κι ακουγόταν ο αντίλαλος στο κλιμακοστάσιο. Εκείνη, με δυσκολία. Τα χρόνια στην πλάτη της πολλά, αλλά, παρόλα αυτά, στο ασανσέρ δεν έμπαινε.

"Σιγά μην μπω εγώ μέσα στο κουτί. Να γίνει κάτι, να μείνω μέσα, να πάω από ασφυξία. Σε κουτί θα μπω μια και καλή", έλεγε στους γειτόνους, όποτε την έβλεπαν να ανεβαίνει εκείνα τα λίγα σκαλιά ως τον πρώτο όροφο, που ήταν το διαμέρισμά της.

Χτύπησε το κουδούνι της Κατερίνας. Πέρασε κανα δίλεπτο ως που να ανοίξει εκείνη. Είχε κοιτάξει πρώτα απ' το "ματάκι" της πόρτας. Την είχε καταλάβει η κυρα-Λένη, αλλά έκανε πως δεν το κατάλαβε, να μην τη στεναχωρήσει. Κι όταν άνοιξε, η Κατερίνα, εκείνη η πανέμορφη μελαχροινή, η ψηλή, η μάνα του Κωστάκη, είχε κόκκινα τα μάτια της. Έκλαιγε...

-Αυτό εδώ εσείς το χάσατε, ρώτησε με χαμόγελο η κυρα-Λένη, σηκώνοντας λίγο πιο ψηλά το χεράκι του Κωστάκη.

Γέλασε κι η Κατερίνα, γιατί ήξερε καλά πόσο τζαναμπέτης ήταν ο μικρός και δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία.

-Σας πήρε τ' αυτιά, ρώτησε, περισσότερο για να επιβεβαιώσει αυτό που όλη η πολυκατοικία γνώριζε: Πως ο Κωστάκης ήταν... θηρίο ανήμερο, όπως τον έλεγε η κυρα-Λένη.

Εκείνη έβαλε τον μικρό στο διαμέρισμα και χώθηκε κι εκείνη στο σαλόνι, πριν καλά - καλά η Κατερίνα πει το "ορίστε".

-Δε βαριέσαι, παιδί είναι, απάντησε. Και συνέχισε: Θα κάνεις έναν καφέ και στις δυο μας, και όλα θα ΄ναι καλά...

-Ναι, βεβαίως...

Η Κατερίνα στράφηκε στη γωνιά της κουζίνας -σαλοκουζίνα ήταν το δωμάτιο- και ρώτησε, έχοντας στην πλάτη της την κυρα-Λένη:

-Πώς τον πίνεις;

-Μέτριο. Μέτριο κι ελληνικό. Και κάνε έναν και για σένα...

-Μα εγώ δεν πίνω ελληνικό...

-Να πιείς. Να πιείς να σου πω και το φλυτζάνι.

-Δεν τα πολυπιστεύω αυτά κυρα-Λένη...

-Πίστευε και μη ερεύνα! Το παν έξυπνοι άνθρωποι αυτό. Γιατί να μην τα πιστεύεις δηλαδή;

-Άστο βρε κυρα-Λένη... Είναι και Πάσχα...

-Ε, καλά... Δε θα μας στείλει και στην κόλαση... Ένα φλυτζάνι θα πούμε. Άσε, δηλαδή, που αναστήθηκε από χθες το βράδυ...

-Μωρέ κάνει; Θα ΄χεις και δουλειές...

-Κάνει, κάνει. Ένα κατσικάκι έβαλα, που θα ΄ρθει ο Γιάννης μου, με τα παιδιά και την Φωτεινούλα. Έχω να δω τα εγγόνια μου πολύ καιρό...

Η αλήθεια είναι ότι ο Γιάννης της, η νύφη της η Φωτεινή και τα εγγόνια της, η μεγάλη η Λένα, που είχε το όνομά της και η μικρή, η Πόπη, που είχε πάρει το όνομα της μάνας της Φωτεινής, δεν έμεναν και πολύ μακριά. Όμως ο γιος της είχε όλο δουλειές και έρχονταν σπάνια στο σπίτι.

-Τελευταία έχω καιρό να τους δω, είπε η Κατερίνα. Και δαγκώθηκε, αμέσως, γιατί είδε το συννεφιασμένο ύφος της κυρα-Λένης και κατάλαβε πως ακούμπησε χορδές ευαίσθητες...

-Έχει δουλειές. Δεν πειράζει. Ας έχουν δουλειές, έτσι που μπλέξαμε κι ας έρχονται μία στο τόσο...

Στο μεταξύ ο καφές είχε γίνει κι η κυρα-Λένη φύσηξε το καυτό καϊμάκι κι άρχισε να πίνει.

-Θα καείς, προσπάθησε να την προλάβει η Κατερίνα.

-Μη σε νοιάζει... Εμένα το στόμα μου είναι... γανωμένο. Τον καφέ τον θέλο καυτό. Έτσι τον καταλαβαίνω, της αποκρίθηκε.

Φύσηξε κι η Κατερίνα τον καφέ και ρούφηξε. Κατακάηκε, αλλά δεν είπε κάτι. Τι να πει... Σκεφτόταν το φάκελο που της είχε στείλει, Πασχαλιάτικα, ο άντρας της, ο Μανώλης. Ασφαλιστικά μέτρα, ήταν. Για να πάρει το παιδί, τον Κωστάκη...

Ήπιαν αμίλητες τον καφέ τους κι η Κατερίνα γύρισε τα φλυτζάνια σε μια χαρτοπετσέτα. Κάθονταν στο τραπέζι της κουζίνας, ένα μικρό τετράγωνο, με ξύλινα καθίσματα. Κι ο Κωστάκης είχε πάρει ένα αυτοκινητάκι κι όλη αυτήν την ώρα έπαιζε χωρίς τον παραμικρό θόρυβο...

Δεν κρατήθηκε η κυρα-Λλένη:

"Διέτο τώρα... Ούτε κιχ", είπε κι έσπασε τη σιωπή...

-Δεν ξέρω τι τον πιάνει και κάνει όλη αυτήν τη φασαρία...

"Δεν πειράζει", την έκοψε η κυρα-Λένη. "Μπορεί κι αυτό να μας το πει το φλυτζάνι"...

Σήκωσε το φλυτζάνι της Κατερίνας.

-Μήπως δεν στέγνωσε βρε κυρα-Λένη;

-Μια χαρά είναι, την έκοψε. Το στριφογύρισε μια δυο φορές κι άρχισε.

"Εδώ σε βλέπω να κρατάς ένα άλλο πρόσωπο. Κοντό. Μπα... Τι κοντό, ο Κωστάκης είναι. Το παιδί. Και περπατάτε και ανοίγει δρόμος μπροστά σου. Ουουου ένας δρόμος! Τεράστιος. Και θα τον διαβείτε. Μόνον που εδώ, πίσω σου, να! Το βλέπεις", ρώτησε και της έδειξε το εσωτερικό του φλυτζανιού με το δάχτυλο, τεντώνοντας τα χέρια της προς το μέρος της; "Να! Εδώ βλέπω ένα φίδι! Έναν εχθρό! Μελαχροινός, ψηλός. Κι ένα "Μι". Βρε συ; Ο Μανώλης είναι; Γιατί τον βλέπω σε απόσταση. Και κάτι θέλει να πει, αλλά δεν το λέει αυτός. Βάζει ένα άλλο πρόσωπο, μια ψηλή να σου τα πει".

Δεν άντεξε η Κατερίνα. Έριξε το κεφάλι στο τραπέζι, πάνω στον αριστερό της βραχίωνα κι άρχισε να κλαίει...

"Δεν είμαστε μαζί, κυρα Λένη! Και θέλει να μου το πάρει το παιδί", είπε!

Η κυρα-Λένη άπλωσε το χέρι της. Το αριστερό, γιατί με το δεξί κρατούσε ακόμη το φλυτζάνι. Έπιασε το μπράτσο της Κατερίνας και το σφιξε τρυφερά.

"Κάτσε να δούμε τι λέει ο ντελβές... "

"Μα..."

"Δεν έχει μα! Δεν τελείωσα", το κοψε η κυρα-Λένη κι άρχισε να μιλάει πάλι: "Λοιπόν, εδώ είναι φανερό. Αυτός θέλει να σας χωρίσει, κατά πως το ΄πα, όμως δε θα τα καταφέρει. Εσύ και το παιδί μαζί θα περπατήσετε, το δρόμο που σας είπα".

"Αχ, κυρα-Λένη... Δε γίνεται. Εκείνος έχει δουλειά, εγώ όχι. Εκεί πατάει και λέει πως δεν μπορώ να θρέψω το παιδί. Και δεν έχει κι άδικο, δηλαδή... Όταν τον γνώρισα, παράτησα το πανεπιστήμιο, γιατί τυφλώθηκα. Τον αγάπησα. Και τώρα, τα πληρώνω αυτά. Γιατί σε όλα εξαρτιόμουν από τον Μανώλη..."

(σκοπός ήταν να ΄χει συνέχεια. Θα δούμε...)

Δερβίσικος χορός…

2011-10-22T00:58:00.001+03:00

Έχει ζόρι σήμερα. Εδώ: http://tozorimou.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Δεκαπενταύγουστος…

2011-08-15T13:26:00.002+03:00

Ο ήλιος περνούσε από τα παραθυρόφυλλα κι έπεφτε, ακριβώς, στα μάτια του… Τρεμόπαιξε τα βλέφαρα κι άνοιξε τα μάτια. Τα ξανάκλεισε γρήγορα. Δεν άντεχε τόσο φως. Κάτι μουρμούρισε και σηκώθηκε με αργές κινήσεις.
Φορούσε μόνον μια πιτζάμα από κάτω. Δεν άντεχε τη ζέστη των τελευταίων ημερών. Κοίταξε στο ημερολόγιο στον τοίχο. Δεκαπενταύγουστος. Άλλες εποχές, τέτοια μέρα, το
τηλέφωνο δε σταματούσε να χτυπά. Για ευχές. Για την κόρη του, για τη γυναίκα του… Πλέον σιωπή.
Τουλάχιστον η κόρη του ήταν καλά. Μπορεί να είχαν μιλήσει τελευταία φορά πριν δυο μήνες, αλλά εκεί που βρισκόταν η μικρή (τι μικρή, δηλαδή, που ήταν, πλέον, ολόκληρη κοπέλα), ήταν καλά…
Το σημερινό, όμως, το σχεδίαζε καιρό. Κόντρα σε κάθε λογική, θα πήγαινε βόλτα. Με το αυτοκίνητο. Κι ας έμενε κι από βενζίνη –κι ας αναγκαζόταν να επιστρέψει με τα πόδια σπίτι.
Μπήκε στο μπάνιο. Άφησε τη βρύση να τρέξει λίγο. Ούτως ή άλλως, το νερό θα ήταν κρύο, αφού δεν υπήρχε τρόπος να το ζεστάνει. Είχε σκεφτεί να βγάλει λίγο στον ήλιο αλλά, Δεκαπενταύγουστο, μπορούσε κανείς να κάνει κρύο μπάνιο…
Μπήκε στη μπανιέρα κι έψαξε το σαμπουάν. Είχε ολόκληρες δωδεκάδες από δαύτο. Είχε απομείνει σε τεράστιες συσκευασίες στο σούπερ μάρκετ. Κανείς δεν το άγγιζε. Προτιμούσαν τα τρόφιμα. Τελικά, όμως, του ΄μειναν απ’ όλα. Και τρόφιμα και απορρυπαντικά και σαπούνια… Τα πάντα.
Καθαρός, με αυτές τις σκέψεις, ντύθηκε. Τζιν, τι-σερτ και μοκασίνια. Το μπλουζάκι είχε ένα περίεργο μότο: Shit happens… Ταίριαζε στην περίσταση.
Κατέβηκε στο γκαράζ με τα πόδια. Το ασανσέρ ήταν κάτι άχρηστο, πλέον. Άνοιξε την πόρτα του γκαράζ από τη χειροκίνητη μανιβέλα και μπήκε στο αυτοκίνητο. Χάιδεψε το τιμόνι και τα πλαστικά του μέρη, πάνω από τον πίνακα ενδείξεων. Είχε να οδηγήσει μήνες, αλλά ήξερε πως η οδήγηση δεν ξεχνιέται. Γύρισε το κλειδί στη μίζα, έβαλε ταχύτητα, πάτησε μαλακά το γκάζι και κινήθηκε προς τα έξω…
Σε όλη τη διαδρομή δεν είδε ψυχή. “Δεκαπενταύγουστος”, σκέφτηκε. Σκουπίδια πεταμένα γύρω από κάδους, έδειχναν πως, κάποια στιγμή, κάποιος είχε αναζητήσει τροφή. Κάποιος από τους άτυχους που βρίσκονταν έξω εκείνο το βράδυ της Κυριακής, που κρύφτηκαν σε τοίχους, μάντρες κι ό,τι βρήκαν, για να γλιτώσουν. Γλίτωσαν; Έμειναν να αναζητούν φαγητό σε σκουπίδια, άρρωστοι, βαδίζοντας προς το θάνατο.
Είχε φθάσει στην πλατεία. Θυμόταν άλλες εποχές. Τότε που γέμιζε από νεαρούς –κυρίως- που, γελώντας και φλυαρώντας, έπιναν τον καφέ τους απλωμένοι στους καναπέδες από τα διάφορα μαγαζιά. Στάθηκε στο κέντρο ακριβώς, απόλυτος κυρίαρχος μιας πλατείας, μιας πόλης, ίσως μιας χώρας, γιατί όχι, ενός κόσμου ολόκληρου. Δεν υπήρχαν σημάδια πως είχε παρέα, πέρα από την κόρη του και μερικές εκατοντάδες επιστήμονες, που είχαν προλάβει να πατήσουν το κουμπί κινδύνου. Η πόρτα είχε κλείσει πίσω τους και τους είχε κρατήσει ζωντανούς.
Κι εκείνος –ευλογημένος, ή καταραμένος, άραγε- περπατούσε ολομόναχος σε μία πόλη άδεια. Άδεια όπως παλιά, το Δεκαπενταύγουστο. Τότε που όλοι πήγαιναν διακοπές, ή σε μια παραλία, για μια βουτιά.
Ακόμη δεν γνώριζε πώς τα κατάφερε να είναι ο μοναδικός επιζών. Το “λάθος” της έρευνας της επιστημονικής ομάδας στην οποία ανήκε η κόρη του είχε διαλύσει το σύμπαν. Η έκρηξη δημιούργησε ένα ωστικό κύμα που κατέστρεψε τα πάντα κι άφησε ελάχιστα ζωντανά όντα όρθια. Αυτοί οι λίγοι όρμησαν και πλιατσικολόγησαν σε ό,τι βρήκαν. Αλλά πέθαιναν, ο ένας μετά τον άλλον, από τα μολυσμένα τρόφιμα και το νερό. Κι εκείνος, εκεί. Όρθιος, αλώβητος, να βλέπει γύρω του την κατάρρευση.
Δε θα είχε αντέξει και θα ΄χε τρελαθεί, αν δεν είχε βρει εκείνο το κατάστημα κινητής τηλεφωνίας με τις φορτισμένες μπαταρίες των κινητών. Χάρη σ’ αυτές μίλησε με την κόρη του. Που έκανε μια ώρα ολόκληρη να πιστέψει πως ο πατέρας της ήταν ζωντανός.
Πλέον δεν υπήρχε άλλη λύση. Θα γινόταν πειραματόζωο. Όταν θα επέστρεφαν οι τιμές της ατμόσφαιρας στα φυσιολογικά επίπεδα, θα τον μάζευαν για να τον εξετάσουν. Για να δουν πώς θα μπορούσαν κι εκείνοι να επιβιώσουν.
-Ρολόι;
Ο αφρικανός, απέναντί του, κρατούσε μια βαλίτσα τεράστια ρολόγια, που λίγο ήθελε να θυμίσουν ξυπνητήρι. Στην πλατεία υπήρχαν δυο-τρεις άνθρωποι, όλοι κι όλοι κι ο μετανάστης τον είχε δει ως μάνα εξ ουρανού. Έγνεψε όχι και προχώρησε προς τη θάλασσα.
Πέρασε από τη στάση των αστικών λεωφορείων. Μια γυναίκα, όλη κι όλη, περίμενε. Τη χαιρέτισε κι αυτή του απάντησε, λες και γνωρίζονταν καιρό. Δεκαπενταύγουστος ήταν, ελάχιστοι οι κάτοικοι στην πόλη… Ε, ήταν σα να γνωρίζονταν…
Σκέφτηκε πως είχε πολύ καιρό να δει την κόρη του. Πλέον δεν ήταν το κοριτσάκι που θυμόταν. Είχε τις παρέες της και, μια τέτοια μέρα, προτιμούσε να πάει για μπάνιο με τις φίλες της, παρά να δει τον πατέρα της. Φυσιολογικό. Το ίδιο δεν έκανε κι αυτός στην ηλικία της;
Το μόνο που τον ενοχλούσε ήταν πως, κάθε φορά, όλο και πιο συχνά, έφτιαχνε ιστορίες με το μυαλό του. Είχε περάσει, άραγε, στην άλλη πλευρά;
-Ρολόι;

Το σύντομο “Διάστημα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας” δημιουργήθηκε με αφορμή τις φωτογραφίες της Φανής Τρυψάνη για την www.eurokinissi.gr

Έφυγε από κοντά μας ο Γιώργος Φούντας

2010-11-28T18:50:00.002+02:00

Έφυγε από κοντά μας, σήμερα το απόγευμα, σε ηλικία 86 ετών, ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας, οποίος νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, στις 11 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Άφησε τη σφραγίδα του στο ρόλο του "Μίλτου" στην ταινία "Στέλλα" του Κακογιάννη (πιο κάτω το βίντεο).

Συνέχεια με κλικ εδώ.

Πώς έμπλεξα έτσι...

2010-04-15T02:16:00.002+03:00

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει και παραβλέπει τώρα που την πήρε (την ψήφο μας), που δεν αναζητά, πια, τα λεφτά, αλλά τα βρήκε, μόνον που ήταν πιο λίγα από όσα περίμενε και δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε μπατηρόσπορα.
Έτσι, μπατηρόσπορα, λέγανε παλιά τους ηλιόσπορους, γιατί ήταν πιο φθηνοί, τους αγοράζαν οι μπατίρηδες και τρώγανε, τσούκου-τσούκου, με τις ώρες, ενώ ο πασατέμπος, τα "άσπρα σπόρια" ήταν πιο ακριβά και βγαίνανε λιγότερα στο τάληρο...
Τώρα, Απρίλη του 2010, δεν έχουμε ούτε μπατηρόσπορα να πάρουμε, εμείς που, τη δεκαετία του 80 ανοίγαμε παντού βιοτεχνίες με φόντια και τη δεκαετία του 90 τρώγαμε τα κέρδη στη Βανδή και στη Βίσση. Τώρα, ακόμη κι ο Ρέμος το ΄σκασε, από το Καυτανζόγλειο, δραπέτευσε για μια Γερμανία. Καλύτερα Μπόχουμ, που δε δέρνουμε, παρά Ηρακλής, που κάνουμε τσαμπουκάδες στα γήπεδα...
Αχ Ελλάδα. Τελικά, εκείνος ο λογιστάκος που είχαμε για πρωθυπουργό, ο Κώστας, είχε δίκιο: Αυτή είναι η Ελλάδα...

(κάποια στιγμή θα γράψω συνέχεια)...

Μια βραδιά, μια χαρά, μια λύπη...

2010-03-29T23:26:00.004+03:00

Το γνώριζα από το πρωί, αλλά το χάρηκα ιδιαίτερα το βράδυ. Ο Κωστής παρουσίασε το βιβλίο του στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλέξανδρος, στη σκιά του Λευκού Πύργου, μόλις δυο βήματα από εκεί που εργάζομαι. Κι επειδή, ακριβώς, εργάζομαι, δεν μπορούσα να πάω, από κοντά, να του σφίξω το χέρι. Άλλωστε, αυτή η συνεχής δουλεία (συγνώμη, δουλειά ήθελα να γράψω) είναι που με απομάκρυνε από την εδώ "παρέα".
Όμως δεν ήταν αυτή η λύπη μου στη σημερινή βραδιά. Η λύπη, με επισκέφθηκε λίγες ώρες αργότερα κι ενώ ο Τασούλης μόνταρε το θέμα του Κωστή, για να παίξει αύριο. Μου ήρθε μέσω skype:
"Πέθανε ο κυρ-Τάκης"...
Ο κυρ-Τάκης ήταν μορφή για τη Θεσσαλονίκη. Μαζί του έφυγε μια ολόκληρη εποχή. Μαζί του έφυγε κι η εποχή της αθωότητας για ΄μενα -αν και τώρα τελευταία, αυτή η αθωότητα χανόταν όλο και περισσότερο...
Ο κυρ-Τάκης ο Νικολαϊδης ήταν το αφεντικό της "Δόμνας". Κι η Δόμνα ήταν το πιο παλιό στέκι της Θεσσαλονίκης, που επέμενε να παραμένει, κει πάνω στην Άνω Πόλη, ίδιο κι απαράλλαχτο: Με τα ψητά του, με τις σαλάτες του, με τη ρετσίνα του...
Η "Δόμνα"... Η ταβέρνα των φοιτητικών μας χρόνων, τότε που μαζεύαμε δεκάρικο-δεκάρικο τα χρήματα, όλη τη βδομάδα, για να πάμε εκεί -ή στα "Δέκα Βήματα στην Άμμο", όταν τα χρήματα ήταν περισσότερα- να γλεντήσουμε. Με την καλή ρετσίνα, στο μαγαζί του κυρ-Τάκη. Με τα τραγούδια της εποχής, στα "Δέκα Βήματα..."
Εκεί μάθαμε να πίνουμε ρετσίνα. Εκεί μεθύσαμε ουκ ολίγες φορές. Εκεί εμείς που είχαμε την τύχη (μήπως, τελικά, ήταν ατυχία;) να μη μας πιάνει τόσο το ποτό, φορτωθήκαμε τις συμφοιτήτριές μας και τις πήγαμε αγκαλιά, ως τα σπίτια τους. Ζαλισμένες. Χαμένες, για μια χαμένη αγάπη, μέσα σ ένα ποτήρι...
Τα "Δέκα Βήματα..." έκλεισαν νωρίς. Δεν πρόλαβα να γράψω τότε για τα γλέντια μας με τα "επαναστατικά" τραγούδια του Λοΐζου και του Θοδωράκη. Εκεί τραγούδησα, ελεύθερα, για πρώτη φορά, γύρω στο '80, το "Του ΄παν θα βάλεις το χακί"... Εκεί χάθηκε στην αγκαλιά μου η Άννα, η παιδική μου φίλη, που είχε κάνει να ζωντανέψει μέσα μου το τραγούδι του Σαββόπουλου. Εκεί αποφασίσαμε να περπατήσουμε μαζί, από την Καλλιδοπούλου και την Ιταλίας, όπου βρισκόταν το μαγαζί, ως την Ιασωνίδου με Αγίου Δημητρίου, στο σπίτι της. Εκεί, μπροστά στην πόρτα, της ευχήθηκα καληνύχτα, με ένα φιλί. Κι έφυγα. Και πήγαμε, την επομένη, στη "Δόμνα", γιατί "δεν υπήρχε μία" για άλλη διασκέδαση.
Στη Δόμνα ήταν που, μια μέρα, ο Δημήτρης, τύφλα στο μεθύσι, έκαψε ένα κατοστάρικο, την ώρα που από τα ηχεία ακουγόταν το "Θα τα κάψω, τα ρημάδια τα λεφτά μου"... Στη Δόμνα ήταν που ο Σταύρος μας ανακοίνωσε ότι ήρθε "το χαρτί του" κι ότι θα πήγαινε φαντάρος. Την επομένη, στο γραμματοκιβώτιο του πατρικού μου σπιτιού, στην Τριανδρία, βρήκα το δικό μου "χαρτί"... Το Σταύρο τον ξαναβρήκα στο ΚΕΒΟΠ, δυο μήνες μετά. Καλοκαίρι. Μισό από ό,τι τον είχα αφήσει στη "Δόμνα". Κατάμαυρο από τον ήλιο. Με εγκαύματα στα αυτιά, που δεν τα κάλυπτε, πλέον, ούτε το στρατιωτικό "τζόκεϊ", ούτε τα μακριά του σγουρά μαλλιά. Και θυμάμαι ακόμη που μου είπε: "Τόσο άλλαξα"; Στεκόταν μπροστά μου, τον κοιτούσα στα μάτια, μου είχε σερβίρει υπέροχο στρατιωτικό φαΐ και μόνον από τη φωνή κατάλαβα ποιος στεκόταν μπροστά μου... Εγώ είχα περάσει δυο μήνες σε Τάγμα Εκπαίδευσης Αγραμμάτων στη Δράμα (γνωστός δεξιός) κι εκείνος στο χειρότερο Τάγμα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, στα Θερμά (γνωστός σοσιαλιστής). Έτσι ήταν η Ελλάδα του '81. Ελλάδα διχασμένη, που δεν ήξερε τι της ξημέρωσε. Και δεν ήξερε προς τα πού θα βάδιζε. Το πρώτο πράγμα που θυμηθήκαμε, εκείνο το βράδυ, στα σκαλιά του Λόχου Ολμιστών, στο ΚΕΒΟΠ, κάτω από το τριώροφο γκρίζο κτίριο, με την επιγραφή "Η Κύπρος Είναι Ελληνική", ήταν τα βράδια στη Δόμνα...
Ε, λοιπόν, αυτή η εποχή τέλειωσε απόψε. Σε μια βραδιά που έκρυβε μια χαρά και μία λύπη...

Στις φωτογαφίες, του φίλου μου του Νώντα, ο κυρ-Τάκης σε τσακίρ κέφι. Είμαι σίγουρος πως τώρα, στον Παράδεισο επάνω, θα ΄χει στήσει τρελό γλέντι. Θα ΄χει τραβήξει τους Αγγέλους απ το χέρι και θα χορεύουν, όλοι μαζί...

Είδα την Τζούλια και τον Δεσποτίδη

2010-03-05T13:31:00.003+02:00

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος...

ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή.

ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρειάζεται να σπαταλήσεις 19,95 στο περίπτερο. Παρόλα αυτά, μαντεύουμε ότι θα "σπάσει" ταμεία. Χαρακτηριστική περίπτωση φθηνής παραγωγής που φέρνει, με το παραπάνω, τα λεφτά της. Κάτι σαν το "Φθηνά Τσιγάρα".

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΡΕΚΤΗΣ: Δες "Το Ρετιρέ της Καβάλας", "Το Παλαμάρι του Βαρκάρη", "Εμείς οι Βλάχοι όπως λάχει", "Αυτοκράτειρα Θεοδώρα" (για τις παρόμοιες ερμηνείες). Εκ των ων ουκ άνευ το "Διαμάντια στο Γυμνό Κορμί της" -τη γερμανική version.

ΥΓ. Ναι, στο σκίτσο υπάρχει υπονοούμενο για τον συγγραφέα της παρούσης δημοσίευσης.

...Και εις έτη πολλά!

2010-01-01T18:53:00.005+02:00

Δούλευα. Μήπως είναι η πρώτη φορά; Κάθε παραμονή, δουλεύω (και ανήμερα δουλεύω, δηλαδή, αλλά δεν είναι να το κάνουμε θέμα).
Λόγω της κωλοδουλειάς δούλευα 1-9 (το βράδυ). Στις 6 το απόγευμα, με πήρε τηλέφωνο:
"Τι να τα κάνω τα σωταρισμένα κρέατα, μου λες";
Ήθελα να της πω, αλλά συγκρατήθηκα:
"Ό,τι θες, μωράκι μου. Εσύ μαγειρεύεις τόσο ωραία"...
Έγινε Τούρκος (μάλλον Τουρκάλα...)!
"Με δουλεύεις; Εδώ και μια ώρα δεν έχουμε ρεύμα! Αν δεν έρθει σε δυο ώρες, αυτά θα αρχίσουν να μυρίζουν.
Αντιλήφθηκα τι συνέβαινε. Το διαμέρισμά μας είχε πέσει θύμα της διακοπής ηλεκτροδότησης, χθες, Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Θεώρησα ότι, αν και Παραμονή, επειδή ο υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης -και χειριστής ΠΑΟ ΜΙΛΑΝ- είχε πει πως είναι κανονική εργάσιμη, η αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης θα γινόταν σε καμία ωρίτσα, την καθησύχασα και συνέχισα να εργάζομαι πυρετωδώς.
Δυο ώρες μετά, δέχτηκα νέο τηλεφώνημα.
"Δεν είναι δυνατόν! Μα... Τι είναι αυτοί, ρε! Θα τους...! Πάει το κρέας! Πάει το ψυγείο, τρέχουν νερά! Δε βλέπω! Ο Σπόρος (σ.σ. το μαλτεζάκι των 45 ημερών που συζεί μαζί μας στο διαμέρισμα) κλαίει και δεν ξέρω που... Μα είναι δυνατόν! Θα... Τι θα κάνεις";
Κατάλαβα ότι τρέχουν νερά, από το Σπόρο, ενώ κλαίει το ψυγείο και το κρέας έφυγε για κάπου μακριά. Στην ερώτηση "τι θα κάνεις" δεν μπορούσα να απαντήσω.
Όταν γύρισα σπίτι τη βρήκα στα σκοτάδια. Καθόταν και κάπνιζε. Πατούσα σε νερά. Άκουγα το σκύλο να αλυχτάει. Μύριζε πτωματίλα. Το ρεύμα δεν είχε έρθει ακόμη. Στον πάνω όροφο κάποιοι το γλεντούσαν έχοντας ανάψει κεριά. Έπαιζαν κι ακορντεόν.
Μ έπιασε η ρομαντική μου διάθεση. Άναψα κι εγώ κεριά, ρεσό, δάδες, δαδιά, λύχνους κι ό,τι άλλο πρόχειρο βρήκα. Εκείνη δεν συμμεριζόταν τη χαρά μου, που θα ζούσα ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς σε στιλ 1950, ήθελε να τελειώσει με τα φαγητά για το αυριανό μας τραπέζι στους γονείς μου, να κάνει μπάνιο, να διαλέξει φόρεμα και να βγούμε έξω. Από τις τέσσερις επιθυμίες της μπορούσε να ικανοποιηθεί μόνον η τέταρτη, αλλά χωρίς μπάνιο και με τα ρούχα που φορούσε, δεν ήθελε ούτε να το ακούσει.
Σε δευτερόλεπτα έγινε το κακό. Ενώ καβγαδίζαμε στο σαλόνι, ένα κερί έπεσε στο πληκτρολόγιο. Το πλαστικό λαμπάδιασε και το δωμάτιο του γραφείου γέμισε καπνούς. Ευτυχώς, το καταλάβαμε νωρίς. Ως παλιός πρόσκοπος (κι έχοντας κάνει στρατό στο ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι στη διάρκεια του καλοκαιριού, υπηρετώντας ως ΛΕΑ -Λόχος Εκτάκτων Αναγκών- ή ΛΟΠΥ -Λόχος Πυρόσβεσης) άρπαξα ένα ριχτάρι κι έσβησα τη φωτιά.
Οι καπνοί έγιναν περισσότεροι, η βρόμα από το καμένο πλαστικό ασφυκτική, αλλά είχαμε γλιτώσει από το να καούμε ζωντανοί.
Στη συνέχεια περάσαμε ακόμη μερικές ώρες επιρρίπτοντας ευθύνες και, όταν τελικά ήρθε το φως (στις 2 τα ξημερώματα) είδαμε το μέγεθος της καταστροφής και -όπως λένε και στα κανάλια- μετρήσαμε τις πληγές μας: Μείον ένα πληκτρολόγιο, μείον μια τηλεφωνική συσκευή, ζημιές που δεν επιδιορθώνονται στο έπιπλο του γραφείου κι ένας σκύλος μαύρος (από άσπρος) από την κάπνα που κατακάθισε στη γουνίτσα του ζώου. Αν προσθέσουμε τα σάπια -πλέον- κρέατα, το ψυγείο που έκανε από μόνο του απόψυξη και πλημμύρισε υγροποιημένο φρέον την κουζίνα, τα χαμένα αρχεία από τον σκληρό δίσκο, τον απορυθμισμένο αποκωδικοποιητή της NOVA, τις κατάμαυρες -πλέον- κουρτίνες, το κολλημένο -στο πάτωμα- πλαστικό, τα χρήματα που θα πρέπει να δώσουμε για να βάψουμε το δωμάτιο, την αιθάλη που αναπνεύσαμε κι εμείς και τα ζώα (εκτός του σκύλου στο διαμέρισμα ζουν και δυο γατούλες στην τρίτη τους ηλικία), την τρομάρα που πήραμε, το ρεβεγιόν που ΔΕΝ πήγαμε, το τραπέζι που ΔΕΝ κάναμε, νομίζω ότι περάσαμε το χειρότερο ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς της μικρής μας ζωής...
Και του χρόνου... καλύτερα!

Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη

2010-01-01T18:53:00.000+02:00

Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη

Ένα μπλουζ για τον Αλέξη

2009-12-08T22:19:00.001+02:00

Πραγματικά υπέροχο μπλουζ για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στίχοι, Μανώλης Ρασούλης. Μουσική - Τραγούδι Ναταλί Ρασούλη. Ακούστε το...

New Kid on the Block

2009-12-05T18:05:00.004+02:00

Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου

2009-11-28T10:21:00.002+02:00

Κουράγιο ως το 3,30 λεπτό. Δεν υπάρχει μοντάζ, δεν είναι αναπαράσταση από ηθοποιούς. Είναι το real thing.

Διάστημα ή χάσμα;

2009-11-20T11:16:00.002+02:00

Αμ αυτό δεν ήταν διάστημα... Ήταν χάσμα. Χάσμα γενεών! Τόσο καιρό που έχω να γράψω, να επικοινωνήσω, είτε από ΄δω είτε από το ζόρι, δεν έχει ξανασυμβεί.
Γιατί, άραγε; Υπάρχουν δικαιολογίες. Πολλές. Λίγο οι δουλειές, λίγο η υγεία, λίγο ο καιρός, λίγο το ΄να, λίγο τ' άλλο. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει λέει η μάνα μου.
Η αλήθεια είναι η δουλειά. Όχι ότι με πλάκωσε η δουλειά και δεν προκάμω... Η κατάσταση στη δουλειά.
Εργάζομαι σε ένα δημοτικό μέσο ενημέρωσης. Γνωστό για μερικούς, ίσως κάποιοι να το διαβάζετε τώρα για πρώτη φορά. Το μέσο αυτό, μέρα με τη μέρα, απαξιωνόταν. Κάποιοι λένε ότι αυτό γινόταν επειδή προβάλει μόνον το έργο του δημάρχου, είναι μονόμπαντο, φερέφωνο και τα λοιπά και τα λοιπά... Μπούρδες λέω εγώ. Το μέσον απαξιωνόταν για έναν απλό λόγο, που τον είπε κάποιος στην αρχαιότητα και, από τότε, κανείς δεν κατάφερε να το αλλάξει:

Δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι.

Όταν όλος -ή, τέλος πάντων, το 85%- του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, είσαι καταδικασμένος, αργά, αλλά σταθερά, να διαβαίνεις προς το θάνατο. Πού να βρεθόυν χρήματα να αγοραστεί καλό πρόγραμμα. Πού να βρεθούν χρήματα να αντικατασταθούν τα μηχανήματα... Πουθενά.
Σιγά - σιγά, τα εξωτερικά συνεργεία γινόταν λιγότερα. Χωρίς βοηθούς, χωρίς ηχολήπτες. Οι ρεπόρτερ, το ίδιο. Η θέση όποιου έφευγε έμενε άδεια. Τα θέματα τα οποία έπρεπε να καλυφθούν, γινόταν όλο και λιγότερα. Και οι απαιτήσεις, όλο και περισσότερες.
Παρόλα αυτά, ο κόσμος εκεί μέσα δούλευε με κέφι. Γιατί; Επειδή πληρωνόταν στην ώρα του και όπως έπρεπε. Με νυχτερινά, υπερωρίες, Κυριακάτικα. Γιατί, για να το ξέρετε, στον κλάδο μας, εκτός από τα 10 - 15 γκόλντεν μπόις -και γκερλς- της ενημέρωσης, οι υπόλοιποι είναι εργάτες. Μεροκαματιάρηδες, που έχουν οικογένειες, παιδιά, πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά δάνεια. Και, στα περισσότερα ΜΜΕ, αυτοί οι εργάτες κάνουν και έναν και δύο μήνες για να δουν το χρώμα του χρήματος. Μερικοί, κάνουν και εξάμηνο... Και τα "μαγαζιά", ακόμη και οι... καλύτερες οικογένειες, που πληρώνουν τους εργαζόμενους, χρωστάνε κάτι μύρια στα ταμεία...
Έλεγα λοιπόν, ότι στο μαγαζί δουλεύαμε με κέφι, εκείνοι οι ολίγοι, γιατί πλήρωνε αυτά που έπρεπε (όχι παραπάνω, αυτά που έπρεπε, με βάση συμβάσεις και εργατική νομοθεσία) και στην ώρα τους. Ώσπου, εδώ κι έναν, περίπου, χρόνο, άρχισαν τα προβλήματα. Ψίθυροι στην αρχή, που έγιναν κραυγές, στη συνέχεια.

Η λειτουργία του μέσου προβλέπονταν από έναν ψευτονόμο, που έγινε απ τις ανάγκες της εξέλιξης και μιλούσε για λειτουργία δημοτικών ραδιοφώνων. Η τότε κυβέρνηση, μετά από όσα είχαν γίνει στο Σέιχ Σου (ΜΑΤ, Αρκουδέας, Κούβελας, ξύλο, ξηλώματα κεραιών του πρώτου δημοτικού ραδιοφώνου, δικαστικοί αγώνες) αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο: Να ανοίξει τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, που (να μην το ξεχνάμε αυτό) είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ και ανήκουν στην κοινωνία.
Αυτός ο νόμος, έπρεπε να αλλάξει. Η προηγούμενη κυβέρνηση έπρεπε (με ευρωπαϊκή εντολή, φυσικά) να αλλάξει το θολό -είναι η αλήθεια- καθεστώς των μέσων. Κι έπρεπε να εξασφαλίσει ισονομία. Έτσι προβλέφθηκε σε μια διάταξη του κώδικα δήμων και κοινοτήτων, ότι οι δημοτικές επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν Α.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι και τα δημοτικά ΜΜΕ, για να συνεχίσουν να ζουν και να υπάρχουν, πρέπει να έχουν κέρδη. Να κυνηγήσουν τη διαφήμιση. Το χρήμα. Τα μπικικίνια. Το μπακίρι. Να βγάλουν αέρα ξέκωλα, φανφαρόνους, ριάλιτι, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, μεσημεριανή ζώνη κι ό,τι μπορεί να φέρει τηλεθέαση, ακροαματικότητα, αναγνωσιμότητα. Κι επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε καλά τι φέρνει τα νούμερα...
Οι δήμοι είχαν έναν χρόνο καιρό να περάσουν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Τι έκαναν; Τίποτα. Από τη μία γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν σε αυτό το πεδίο τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Εκείνα έχουν χρήμα, άρα θα αγοράσουν καλύτερα μπούτια και πιο σκληρά ριάλιτι. Γιατί δεν είναι, τελικά, οι επιδέξιοι κώλοι αυτοί που κερδίζουν τα μεταξωτά βρακιά, αλλά οι μεταξωτοί κώλοι αυτοί που δέχονται πάνω τους τα επιδέξια βρακιά. Και ο νοών νοήτω, που λέει κι ο Μανώλης Ρασούλης...
Από την άλλη, σκέφτηκαν ελληνικά. Γιατί να κάνουμε κάτι εμείς; Θα το κάνει η πολιτεία, που θα καταλάβει τη μα...κία της, θα δώσει μία παράταση, θα βρεθεί λύση.
Η παράταση δόθηκε, η λύση δε βρέθηκε. Την ύστατη ώρα, έναν μήνα πριν τις εκλογές, η ΚΕΔΚΕ, ομόφωνα, παρέδωσε μια τροπολογία στον τότε υπουργό Εσωτερικών (δια του υφυπουργού και δημοσιογράφου) και το μόνο που απέμενε ήταν να ανοίξει η Βουλή (γιατί η τροπολογία από την ΚΕΔΚΕ πέρασε κατακαλόκαιρο). Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο πρωθυπουργό, που βγήκε και προκήρυξε εκλογές.
Θα μου πείτε: "ε, και; Εκλογές έγιναν, κυβέρνηση προέκυψε, το κράτος έχει συνέχεια" κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Γιατί η νυν κυβέρνηση είναι "και έτσι και γιουβέτσι"(που ξανα-λέει κι ο Ρασούλης). Ναι μεν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι δεν είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει τα δημοτικά ΜΜΕ, δεν δίνει, όμως, μια άμεση και τελική λύση -υιοθετώντας, για παράδειγμα, την τροπολογία που, ομόφωνα, είχε προτείνει η ΚΕΔΚΕ των πράσινων, γαλάζιων, κόκκινων, ροζ και άλλων πολιτικών αποχρώσεων δημάρχων. "Θα το μελετήσουμε", "θα το συζητήσουμε" κι άλλα τέτοια...
Χθες, ένας από τους δημάρχους που έχει το ζόρι, πέρασε από την ΚΕΔΚΕ την ίδια τροπολογία, πάλι ομόφωνα, με ένα "μαξιλαράκι" για τον υπουργό: Να δώσει άλλη μία παράταση έως ότου βρεθεί, τελικά, η λύση. Μεσοβέζικα πράγματα, αλλά σίγουρα καλύτερα από τη μετατροπή των εταιριών σε Α.Ε., κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Κι αντιλαμβάνεστε όλοι τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους. Ως τώρα, αυτοί είναι που πληρώνουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, με απολύσεις μέσα στο πλαίσιο του 2%, με εξωθήσεις σε "οικειοθελείς" αποχωρήσεις, με μειωμένη εργασία -άρα και μειωμένες αποδοχές- και ελαστικά ωράρια. Έτσι γίνονται οι "εξυγιάνσεις" των εταιριών, δεκαετίες τώρα.
Όπως καταλαβαίνετε, από όσα σας παρέθεσα με τρομακτικές λεπτομέρειες που δημιούργησαν το παραπάνω "σεντόνι", το κέφι πέθανε από το μαγαζί που εργάζομαι. Ήρθε η μουρμούρα, τα καρφώματα, τα γλειψίματα, ο φόβος για το αύριο. Από όλους; Όχι, φυσικά. Από κάποιους. Αρκούν, όμως, δυο ρουφιάνοι, για να φέρουν τα πάνω - κάτω κι άλλοι δυο πρόθυμοι, για να προωθήσουν τα παιχνίδια μερικών που διψούν για εξουσία, για να κάνουν ένα μαγαζί από ενορία, μπουρδέλο... Όχι ότι έγινε μπουρδέλο το μαγαζί που εργάζομαι, αλλά μερικοί θα ήθελαν να το κάνουν, για να έχουν λόγο ύπαρξης αυτοί και ουσία τα λόγια τους και οι επιθέσεις που εξαπολύουν χρόνια τώρα.
Σε αυτό το καθεστώς δουλεύουμε. Κι αν πείτε ότι "εντάξει μωρέ, υπάρχουν κι άλλα μαγαζιά, βγες στην αγορά εργασίας", θα σας πω πολλά. Αλλά θα σας τα πω μέσα στο Σαββατοκύριακο, γιατί σας κούρασα.
Φιλιά.
Δ.

Ας κάνουμε ένα διαστηματάκι...

2009-09-24T19:45:00.004+03:00

Μια ψήφος...

Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων...
Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;)
Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε...
Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"!
Γύρισε στον πατέρα του που τον κρατούσε απ' το χέρι και τον ρώτησε: "Πειράζει να ψηφίσουμε όχι";
Εκείνος δαγκώθηκε, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και είδε τον περίεργο κουστουμαρισμένο τύπο να κοιτάζει και να περιμένει. Σήκωσε το χέρι του και τον χαστούκισε.
Ο μικρός κοίταξε απορρημένος. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του, αλλά έσφιξε τα δόντια, για να μην τον πιάσουν οι λυγμοί. Ξανακοίταξε κάτω και συνέχισε να περπατάει δίπλα στον πατέρα του.
Μερικά βήματα πιο κάτω, ξανασήκωσε τα μάτια του. Ένα δάκρυ χάραζε το μάγουλο του πατέρα. Σιωπή...
Κι ύστερα ακούστηκε κι άλλο αεροπλάνο να πλησιάζει. Κι άλλες προκηρύξεις και ξανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. Το κατέβασε.
Μόνος. Στο πλακόστρωτο του πάρκου της ΧΑΝΘ. Η πλατεία της Έδεσσας είχε διαλυθεί γύρω του. Ο πατέρας του, χρόνια τώρα που έχει αποσυρθεί στο χωριό. Τον πλησίασε ένα πρεζόνι: "Φίλε, έχεις ένα ευρώ";

Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις

2009-09-24T19:38:00.000+03:00

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή!
Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ.
Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά.
«Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Το κόνσεπτ αυτής της επέμβασης είναι ότι, με τη χρήση βλαστοκυττάρων που δρουν ευεργετικά στο μυοκάρδιο, δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστεί η καρδιά του ασθενούς και ίσως μελλοντικά να αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά», ανέφερε ο κ Παπακωνσταντίνου.
Η κατάσταση της υγείας του 63χρονου ασθενούς εξελίσσεται θετικά.

Γκλούμιστερ: Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

2009-09-23T11:29:00.001+03:00

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.».

-Τι είναι η «Γκλούμιστερ»;
Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι.
Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν είναι και τόσο ιδανική όσο φαίνεται.
Όλα ξεκινούν από ένα stand up που αποτυγχάνει, στην πορεία και αναγκαζόμαστε ουσιαστικά να εφεύρουμε την ιστορία της «Γκλούμιστερ» πάνω στη σκηνή. Η δομή του θεατρικού είναι αυτό ακριβώς: ότι η ιστορία εφευρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε την ίδια ατμόσφαιρα με το παραμύθι. Βέβαια χρειάστηκε να προστεθούν χαρακτήρες, να γίνει η αφήγηση διάλογος και είναι αρκετά αλλαγμένο. Παρόλα αυτά το θέμα παραμένει το ίδιο. Νομίζω όμως ότι η ατμόσφαιρα του παραμυθιού αποδίδεται καλύτερα και με τη μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου.

-Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της μουσικής στην παράσταση;
Αλέξανδρος Ιωάννου: Είναι επηρεασμένη από ταινίες τρόμου, αλλά είναι πολύ πιο ατμοσφαιρική για να ταιριάζει με το παραμύθι. Ουσιαστικά είναι μείξη μιας παραμυθένιας και τρομακτικής μουσικής.

-Είναι πρωτογενής ή χρησιμοποιήσετε κομμάτια που υπάρχουν ήδη;
Α.Ι.: Όχι. Είναι κομμάτια που γράφτηκαν τώρα.
I.M.: Η μουσική είναι πραγματικά η μισή παράσταση και αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα που αρχίζουμε να δουλεύουμε σε ροή το έργο.

-Σκηνοθετείτε την «Γκλούμιστερ» μαζί με την Έφη Κάντζα και την Τατιάνα Μύρκου. Η συν – σκηνοθεσία πώς λειτούργησε;
Ι.Μ.: Εξαιρετικά, μετά από πολλές προσπάθειες (γέλια). Είχαμε ήδη κάνει τη διασκευή σε θεατρικό κείμενο με την Έφη και η Τατιάνα ήρθε ακριβώς στο σημείο όπου χρειάζονταν ένας σκηνοθέτης απέξω για να δέσει όλο αυτό το πράγμα, να προσθέσει ιδέες και να το τοποθετήσει σε χώρους και χρόνους που να είναι ταιριαστοί σε μια παράσταση.

-Βλέποντας τελευταία τις ταινίες της Ντίσνεϊ φαίνεται ότι δεν αφηγούνται πλέον ιστορίες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες. Γίνεται αυτό και στα παραμύθια;
Ι.Μ.: Φυσικά. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Όντως πάντα υπήρχε αυτό το είδος του παραμυθιού, όμως υπήρχε και ένα άλλο που προσπαθούσε να παρεκκλίνει.
Α.Ι.: Ούτως ή άλλως τα παραμύθια έτσι ξεκινήσανε. Η αρχική τους μορφή ήταν θρίλερ.
Ι.Μ.: Τα παραμύθια ήταν θρίλερ, σπλάτερ…. Ποτέ όμως δεν είχαν χάπι εντ. Αναγκάστηκαν να έχουν χάπι εντ για την κινηματογραφική τους απόδοση, αλλά και γιατί το χάπι εντ είναι πιο “εύπεπτο”.

-Μετά την «Γκλούμιστερ» τι θα ακολουθήσει;
Ι.Μ.: Κατ’ αρχάς θα συνεχίσουμε με την «Γκλούμιστερ» δεν θα σταματήσουμε στις εννιά παραστάσεις. Θα επιδιώξουμε να πάμε και σε άλλες πόλεις, και σε φεστιβάλ και ίσως σε άλλο χώρο στη Θεσσαλονίκη.
Και επειδή η σύνθεση αυτή λειτουργεί, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η προσωπική μου πρόθεση και διάθεση να κάνουμε και κάτι καινούριο.

-Ασχολείστε με το χορό. Πώς βλέπετε το μέλλον του στην πόλη;
Ι.Μ.: Σκοτεινό, ερεβώδη….

-Δεν υπάρχει φως στο τούνελ;
Ι.Μ.: Υπάρχει, αλλά χρειάζεται στήριξη οικονομική. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και οι καλές προσπάθειες που προκύπτουν, αν δεν έχουν οικονομική στήριξη, ούτε ακούγονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να προωθηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη που κάνουν πολύ καλές δουλειές το θέμα είναι ότι όλα αυτά μένουν στον κλειστό κύκλο του κόσμου που έτσι κι αλλιώς θα πάει να τα δει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την οικονομική στήριξη της Νέας Γενιάς (σημ. για το παραμύθι από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Νέας Γενιάς για νέους δημιουργούς «Youth in Action»). Διαφορετικά θα ήταν ακατόρθωτο αυτό που κάναμε.

Χρήσιμα
Παραστάσεις: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009. Τις Παρασκευές στις 00.00, τις υπόλοιπες μέρες στις 22.00. Εισιτήρια: 12€, 8€ φοιτητικό. Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310-228161.

Πέρασαν τα χρόνια; Ε, και;

2009-07-24T14:08:00.001+03:00

Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!

Μονομαχία στο... Ελ Μηχανιώνα!

2009-07-24T10:27:00.002+03:00

Λόγο το λόγο, δεν ξεχάστηκαν αλλά... πιάστηκαν στα χέρια, σήμερα το πρωί, οι δύο άνδρες, στη Νέα Μηχανιώνα. Θυμήθηκαν τις διαφορές τους και λίγο ήθελε ο καβγάς να έχει τη χειρότερη κατάληξη. Έβγαλαν τα όπλα, απείλησαν ο ένας τον άλλον και, σε κάποια στιγμή, ο 45χρονος πυροβόλησε τον 48χρονο! Ευτυχώς, δεν τον πέτυχε! Για την ιστορία, ο 45χρονος (που πυροβόλησε) κρατούσε πιστόλι κι ο 48χρονος (που έκανε την καταγγελία στην αστυνομία) κρατούσε κυνηγετική καραμπίνα. Εναντίον τους σχηματίστηκε δικογραφία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας.

από εδώ

Στο άντρο των Ρόμιουλανς

2009-07-21T14:18:00.003+03:00

Τα-ντάχ!!!
Ξεπρόβαλα πίσω από τον ακαθορίστου σχήματος και προέλευσης βράχο. Το περιβάλλον ήταν αφιλόξενο, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που κινιόμουν σε κάτι τόσο ασταθές: Χώμα που θύμιζε περισσότερο ταλκ, πέτρες που διαλύονταν κάτω από τις μπότες μου, μικροκρατήρες που πετούσαν ψηλά πίδακες ατμού, ενός αερίου που μόνον στην όψη θύμισε το εξαερωμένο νερό... Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια...
Στο χέρι μου κρατούσα το φρέιζερ. Όχι πολύ σφιχτά. Ελαφρώς χαλαρά, με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι πάει να κάνει. Αλλά και την αποφασιστκότητα του αστροναύτη που, αν χρειαστεί, θα παραλύσει, με μια παραλυτική ακτίνα που παραλύει, κάθε γερο-παραλυμένο άλιεν, που θα τολμούσε να μπει ανάμεσα σε ΄μένα και το σκοπό μου.
Σκοπός μου ήταν ένας: Να εντοπίσω την εχθρική βάση των Ρέμιουλανς και να ενεργοποιήσω το σύστημα αυτοκαταστροφής. Κάθε εχθρική βάση που σεβόταν τον εαυτό της, τη δεκαετία του '70, είχε και έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής. Έτσι μπορούσες να κάνεις μεγάλη ζημιά χωρίς να είναι απαραίτητο να κουβαλάς βαριά και επικίνδυνα εκρηκτικά. Τα τοποθετούσαν οι ίδιοι οι εχθροί, για να τα χρησιμοποιήσεις εσύ, σε βάρος τους...
Κάτι μου έλεγε πως η είσοδος για το αρχηγείο των Ρέμιουλανς ήταν πίσω από αυτόν τον βράχο, μέσα στη σκοτεινή σπηλιά. Περπάτησα αποφασιστικά. Μπήκα μέσα κι ένας νέος κόσμος ξανοίχθηκε μπροστά στα μάτια μου:
Ένα απόκοσμο φως, γαλαζοπράσινης απόχρωσης, πλημμύριζε τον τόπο. Στο κέντρο της τεράστιας σπηλιάς αιωρούνταν ο "Σκορπιός", το ανίκητο διαστημόπλοιο των Ρέμιουλανς. Η ναυαρχίδα τους. Το γνώριζα πολύ καλά, αφού ως δεύτερος στο διαστημόπλοιο "Έντερπράιζ" της Διαγαλαξιακής Ομοσπονδίας είχα έρθει αντιμέτωπός του αρκετές φορές. Την είχα γλιτώσει, αφού οι Ρέμιουλανς, εκείνο τον καιρό, κατείχαν τεχνολογία αιχμής, πολλά επίπεδα πάνω από την Ομοσπονδιακή. Και τώρα το είχα εκεί, μπροστά μου, ανυπεράσπιστο...
Πλησίασα, χωρίς δυσάρεστες συναντήσεις, τον πίνακα οργάνων, στο βάθος της σπηλιάς, αρκετά επίπεδα πάνω από το αιωρούμενο διαστημόπλοιο. Ρεμιουλιανοί εργάτες αποκαθιστούσαν τις ζημιές και το όπλιζαν με ένα νέο, τριφασικό κανόνι φρέιζερ, που θα μπορούσε να διαλύσει με μια ομοβροντία φωτοτορπίλων ακόμη και το καλύτερο διαστημόπλοιο της ομοσπονδίας.
Ήμουν μπροστά στον πίνακα, πλέον. Έφθανε να κατεβάσω τον κόκκινο μοχλό και να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Άπλωσα το χέρι μου...
-Ακίνητος!
Η φωνή πίσω μου δε μου άφηνε περιθώρια. Με είχαν εντοπίσει. Ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν εκπληρώσω την αποστολή μου. Είχα δύο επιλογές: Να υπακούσω και να πεθάνω σε κάποιο Ρεμιουλιανό μπουντρούμι, ή να κατεβάσω το χέρι μου πάνω στο μοχλό και να πεθάνω ακαριαία από μια δέσμη του φρέιζερ που, προφανώς, σημάδευε την πλάτη μου. Αποφάσισα το δεύτερο.
Τα τελευταία πράγματα που θυμάμαι ήταν η αίσθηση του μοχλού στην παλάμη μου, να κατεβαίνει και να απελευθερώνει τις φονικές διαθέσεις του συστήματος αυτοκαταστροφής, τη γυναικεία φωνή του κομπιούτερ να αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση και το γαργάλημα στη σπονδυλική στήλη, σημάδι πως το φρέιζερ του Ρεμιουλιανού φρουρού είχε βρει το στόχο του κι εγώ έπρεπε να σωριαστώ νεκρός...
Στη συνέχεια, στον άλλον κόσμο που βρέθηκα, ξέσπασε η διαμάχη ανάμεσα σε μένα, στον Αντώνη, τον Κώστα και τον Θωμά, για το αν είχα προλάβει, ή όχι, να κατεβάσω το μοχλό. Εγώ κι ο Θωμάς επιμέναμε, έχοντας αντιπάλους τον Κώστα και τον Αντώνη. Και δεν τα βρήκαμε έως ότου οι μάνες μας μας φώναξαν για φαγητό. Θα συνεχίζαμε το απόγευμα, μετά τον μεσημεριανό ύπνο...

Ξανά...

2009-07-01T04:01:00.001+03:00

Έχει ζόρι σήμερα...

Αχ βε Παναγιώτη, τι μας κάμνεις...

2009-06-27T23:57:00.003+03:00

Πάντα σε δεύτερους ρόλους, πάντα πρόθυμος. Ηθοποιός που μπορούσε να παίξει, με την ίδια ευκολία, τον κακό, αλλά και τον πονηρό, όπως και τον αγαθό. Ο Σπύρος Καλογήρου, ο Παναγιώτης που από χασάπης έγινε κινηματογραφικός παραγωγός και ταλαιπωρούσε τον Κώστα Βουτσά για τα μάτια της Μάρθας Καραγιάννη, μας άφησε. Στις 6 το απόγευμα...
Δεν άντεξε ο Σπύρος Καλογήρου. Μπήκε στο νοσοκομείο(αρχικά στο "Λαϊκό" και μετά στο "Τζάνειο"), για μια μόλυνση στο μάτι και πήγαινε όλο και χειρότερα. Τις τελευταίες ημέρες τα βασικά του όργανα υποστηρίζονταν μηχανικά. Δεν ήταν και στα καλύτερά του εδώ και καιρό...
Πιτσιρίκος ήμουν, όταν οι γονείς μου με πήγαν, σε ένα θερινό στη Νέα Ιωνία (ζούσαμε στην πρωτεύουσα τότε) να δούμε "Το Ανθρωπάκι". Κι εκεί γνώρισα τον χασάπη-παραγωγό.

Τον ξανάδα, στην τηλεόραση (Σάββατο βράδυ στην ΥΕΝΕΔ, σε οθόνη μικρή κι ασπρόμαυρη) να γελάει μ εκείνο το δικό του τρόπο στην "Νεράιδα και το Παλικάρι". Τον είδα, έκπληκτος, να βιάζει τη Ζωή Λάσκαρη στη "Στεφανία" και να μετατρέπεται, από λωποδύτης αιμοδότης στο "Πυρετός στην Άσφαλτο".
Την ατάκα, όμως, που δε θα ξεχάσουμε, την είπε απέναντι στο Νίκο Κούρκουλο: "Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη..."
Κι είναι λίγη η ζωή, Σπύρο...
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

Καλό βόλι!

2009-06-05T12:23:00.006+03:00

Εγώ λέω να ψηφίσουμε. Άσχετα το τι, να ψηφίσουμε. Οικολόγους θέλετε; Οικολόγους! Κυνηγούς; Κυνηγούς! ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Δημοκρατία; Κι απ αυτά. Και ΠΑΣΟΚ. Και όλους μαζί. Και λευκό. Αρκεί να πάμε. Να συμμετέχουμε.
Γι αυτό, το Σάββατο θα πάω εδώ:

Και την Κυριακή, εδώ:

Άντε και καλό βόλι...

ΥΓ. Μου λείπετε! Φιλιά σε όλους.

Πρωτιά στη Νρβηγία

2009-05-17T01:14:00.002+03:00

Τελικά, η Νορβηγία ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού. Συμπαθητικό τραγουδάκι, καλή φωνή, γλυκειά φατσούλα, καλή σκηνική παρουσία. Μια χαρά χαρούλες, δηλαδή.
Ο Σάκης δεν τα κατάφερε. Εδώ που τα λέμε, δεν άξιζε και παραπάνω.
Η αγαπημένη μου Γαλλία και η Βρετανία, επίσης. Ε, να μη ζητάμε πολλά από ένα πανηγυράκι όπως η Γιουροβίζιον.

Και του χρόνου.

25. Ισπανία

2009-05-16T23:49:00.002+03:00

Φύλακας σε ναζιστικό στρατόπεδο η αοιδός, ό,τι πρέπει για το Φιξ. Ή για το μαγαζί του Ρέμου, στην Αθήνα.

24, Φιλανδία

2009-05-16T23:44:00.001+03:00

Με κούρασαν... Μου πιάστηκε κι η ψυχη πότε θα τους φύγουν οι φωτιές απ τα χέρια, να γίνει καμία ζημιά... Θα φροντίσω να τους ξεχάσω...