DigiTeasers

Ζωγραφική με γραφομηχανή

2012-06-25T20:31:00.000+03:00

Η Keira Rathbone από το Λονδίνο συλλέγει αντίκες γραφομηχανές και τις χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει όμορφα έργα τέχνης. Το όνειρό της είναι να ταξιδέψει στον κόσμο και να αποτυπώσει στο χαρτί της γραφομηχανής εικόνες ανθρώπων και κτιρίων.

Πηγή

750 ζευγάρια κάλτσες για ένα πορτραίτο

2012-06-25T20:28:00.002+03:00

Η Hong Yi είναι καλλιτέχνης στην πόλη Σαγκάη στην Κίνα. Δημιούργησε ένα πορτραίτο ενός διάσημου Κινέζο σκηνοθέτη (Zhang Yimou) χρησιμοποιώντας 750 ζευγάρια κάλτσες με μαύρο, άσπρο και γκρι χρώμα.

Πηγή

Φωτογραφίες κάτω από το νερό, της Elena Kalis

2012-06-25T20:23:00.001+03:00

Η Elena Kalis, ρωσικής καταγωγής φωτογράφος, ζει και εργάζεται στις Μπαχάμες. Ειδικεύεται στην υποβρύχια φωτογραφία και έχει ένα απίστευτο portfolio του έργου της στην ιστοσελίδα της. Χρησιμοποιώντας μια Canon 5D Mark II με 24, 28 και 50mm φακούς αλλά και ένα υποβρύχιο φίλτρο διόρθωσης χρώματος, η Elena αποθανατίζει τα θέματά της σε πισίνες και σε ωκεανούς.
Η Elena υποστηρίζει ότι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της είναι να ανακαλύπτει μοντέλα που είναι χαριτωμένα και χαλαρά όταν βρίσκονται κάτω από το νερό. Ένα χάρισμα που λίγοι άνθρωποι στον κόσμο το έχουν.

Πηγή

Πορτραίτα από σύρμα, του Seung Mo Park

2012-06-25T20:19:00.000+03:00

Και όμως, όσο παράξενο και αν ακούγεται, τα πορτραίτα που θα δείτε στην συνέχεια δεν είναι πίνακες ζωγραφικής. Είναι όλα κατασκευασμένα από σύρμα.

Δημιουργός είναι ο Κορεάτης καλλιτέχνης Seung Mo Park. Ο Park κόβει με το χέρι του προσεκτικά στρώματα από σύρμα με τέτοιο τρόπο ώστε το αποτέλεσμα να είναι μεγάλης κλίμακας πανέμορφα πορτρέτα.

Κάθε δημιουργία ξεκινάει με μια φωτογραφία στην οποία ο Park τοποθετεί πάνω της στρώματα από σύρμα που στην συνέχεια κόβει προσεκτικά αποτυπώνοντας ουσιαστικά την φωτογραφία στο σύρμα.

Δείτε στο βίντεο τον Park την ώρα που δημιουργεί..

Πηγή

9 Παραδείγματα Τέχνης της φυλακής

2012-06-25T20:18:00.000+03:00

Σήμερα, ο κόσμος της τέχνης περιορίζει έναν καλλιτέχνη, στο να δημιουργεί προϊόντα των οποίων μοναδικός σκοπός είναι η πώληση.
Μήπως τελικά ο ελεύθερος καλλιτέχνης είναι αυτός που βρίσκεται μέσα σε μια φυλακή; Ένας καλλιτέχνης που βρίσκεται μέσα στην φυλακή δεν χρειάζεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση που θα έχει το έργο του από τον κόσμο της τέχνης. Ο περιορισμός της ελευθερίας του να συναλλάσσεται, του επιτρέπει να δημιουργεί τέχνη αποκλειστικά και μόνο για την τέχνη.
Δείτε στην συνέχεια 9 υπέροχα παραδείγματα έργων τέχνης που δημιουργήθηκαν μέσα σε μια φυλακή:

9. Subterranean Homesick Android
Καλλιτέχνης: Stuart Milsted
Υλικά: Νερομπογιές, στυλό και χαρτί

Ο Stuart Milsted, τρόφιμος των φυλακών του Liverpool, με αυτή του την δημιουργία κατόρθωσε να κερδίσει τη δεύτερη θέση στο διάσημο διαγωνισμό τέχνης Koestler Trust το 2008.
Το έργο αντικατοπτρίζει την απίστευτη ικανότητα και τον έλεγχο του καλλιτέχνη, καθώς και μια εφευρετική φαντασία.

8. Καρέκλες
Καλλιτέχνης: Michael Harms
Υλικά: Σαπούνι

Μικροσκοπικές καρέκλες (6 εκατοστά) κατασκευασμένες από σαπούνι. Κάθε καρέκλα χρειάστηκε περίπου σαράντα ώρες για να ολοκληρωθεί. Ο Harms εκτίει σήμερα την ποινή του στις φυλακές Menard στο Ιλινόις.

7. Μάσκα
Καλλιτέχνης: Cliff Towers
Υλικά: Σαπούνι

Ο Cliff Towers είναι ένας διάσημος καλλιτέχνης των φυλακών. Σήμερα φιλοξενείται στις φυλακές Bartlesville, στην Οκλαχόμα. Ο Towers κατασκευάζει γλυπτά από σαπούνι την τελευταία δεκαετία και δωρίζει το 50 τοις εκατό του συνόλου των κερδών σε φιλανθρωπικές οργανώσεις.

6. Σελήνη και αστέρι
Καλλιτέχνης: Aldo Vicuna
Υλικά: Βότσαλα, σπίρτα και glitter.

Ο Aldo Vicuna από το Περού βρίσκεται έγκλειστος στην φυλακή του Μίσιγκαν. Το έργο του θυμίζει έντονα παραδοσιακές δημιουργίες της πατρίδας του.

5. Παγωτό
Καλλιτέχνης: Ανώνυμος καλλιτέχνης από την φυλακή Standford Hill.
Υλικά: Ξυλομπογιές, χαρτί

Με την πρώτη ματιά η εικόνα ενός γορίλα που τρώει παγωτό προκαλεί γέλιο. Αν προσπαθήσετε όμως να αναλύσετε περισσότερο αυτήν την εικόνα θα συνειδητοποιήσετε πως ο άγνωστος καλλιτέχνης ήθελε να αποκαλύψει την κτηνωδία της ζωής στις φυλακές.
Η στέρηση των απλών, καθημερινών μας απολαύσεων, όπως το παγωτό, μπορεί να μετατρέψει έναν τρόφιμο σε ζώο στην προσπάθεια του να το αποκτήσει.

4. Γκοτζίλα
Καλλιτέχνης: Aaron Knowles
Υλικά: ψημένος πηλός και βερνίκι

Ο Aaron Knowles σήμερα βρίσκεται στην φυλακή του Yorkshire της Αγγλίας. Έχει καταφέρει να μειώσει την ποινή του, λόγω της ενασχόλησης με την τέχνη.
Το συγκεκριμένο κομμάτι κέρδισε το βραβείο Kalyx Merit για την γλυπτική το 2008. Ο Godzilla είναι ένα τέρας με τεράστια δύναμη που τελικά προέρχεται από την αδυσώπητη οργή του.

3. Μουσικός
Καλλιτέχνης: Άγνωστος από τις ΗΠΑ
Υλικά: Ακρυλικό σε καμβά

Δυστυχώς πολλές φυλακές δεν αφήνουν να γίνουν γνωστά τα στοιχεία ενός καλλιτέχνη, έτσι ώστε να προστατευθεί η ταυτότητά του.

2. Harley Davidson
Καλλιτέχνης: Chip Jarrett
Υλικά: Χαρτόνι, σαπούνι και συνδετήρες

Ένας κρατούμενος σε φυλακή στο Μίσιγκαν, ο Chip Jarret, δημιουργεί Harley Davidson μινιατούρες με απίστευτη λεπτομέρεια .
Κατασκευασμένες εξ ολοκλήρου από ανακυκλωμένα υλικά, αυτά τα μοντέλα μοτοσυκλετών είναι εξαιρετικά δημοφιλή στους συλλέκτες.

1. Ωμή Τέχνη
Καλλιτέχνης: Adolf Wölfli
Υλικά: Ξυλομπογιές, χαρτί

Ο Adolf Wölfli πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές της Ελβετίας. Ο Wölfli ήταν ένας ιδιαίτερα παραγωγικός καλλιτέχνης που σταματούσε να δημιουργεί μόνο όταν έπρεπε να κοιμηθεί και να φάει.

Mία ρεαλιστική χιονόμπαλα.

2012-06-06T09:22:00.000+03:00

Κανένα χιόνι. Μόλυνση μόνο

Μια Vespa από το μέλλον

2012-06-06T09:20:00.003+03:00

Με άκρως φουτουριστική διάθεση ο σχεδιαστής Niklas Wagner ονειρεύτηκε τη Vespa του μέλλοντος.
Διατηρεί τις κλασικές καμπύλες του γνωστού scooter αλλά με ένα μοντέρνο μινιμαλισμό, δημιουργώντας ένα προχωρημένο στυλ που θυμίζει όμως τις ρίζες του. Τα υπόλοιπα τα φαντάζεσαι, πάνελ και όργανα με LED κλπ

Πηγή

Μοναδικά illustrations από τον Alberto Emiliano Seveso

2012-06-06T09:18:00.002+03:00

Άλλος ένας εξαιρετικός illustrator στη συλλογή μας, ο Ιταλός Alberto Emiliano Seveso.
Έχει εργαστεί για πολλά έντυπα και κάθε του κομμάτι από τη συλλογή που θα δείτε είναι μοναδικό, τόσο από άποψη φωτισμού όσο και από την άποψη του αισθητικού αποτελέσματος.

Πηγή

Η λίμνη των οριγκάμι

2012-06-06T09:17:00.001+03:00

Ας μπορούσα έστω για μια στιγμή να μπω στο μυαλό ενός ανθρώπου ή έστω να έχω μια εικόνα του τι συμβαίνει στο κεφάλι του, την ώρα που συλλαμβάνει μια τέτοια ιδέα.
Ο Etienne Cliquet, άγνωστο ακόμα πως, οραματίστηκε τα «‘Flottille». Είναι μικροσκοπικά οριγκάμι, μόλις 2-3 εκατοστά, προσεκτικά κομμένα και διπλωμένα τα οποία μετά τοποθετεί στο νερό. Εκείνα απορροφούν νερό και ανοίγουν με μια κίνηση όλο χάρη. Δηλαδή ποιά Bolshoi…
Δείτε το βίντεο:

Πηγή

Τέχνη από Αλλού του Scott Marr

2012-06-06T09:08:00.001+03:00

Η τέχνη του αν και προσωπικά νομίζω πως είναι καταπληκτική, ωστόσο αδυνατώ να την χαρακτηρίσω. Συμβαίνει αυτό με κείνους που έχουν το σπάνιο ταλέντο να αποτελούν μια κατηγορία από μόνοι τους. Είναι ο Scott Marr από την Αυστραλία.

Πηγή

Για τους Panda lovers

2012-06-06T09:04:00.000+03:00

Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπώ τα Panda, εκείνα τα χαριτωμένα αρκουδάκια από την μακρινή Κίνα.
Εάν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς (είσαι είσαι), μάλλον θα συμπαθήσεις και τα Panda Pal Speaker System. Δεν μπορώ να εγγυηθώ για την ποιότητα του ήχου, αλλά δεν είναι γλύκα;

Πηγή

Πώς θα κάνεις το iPhone υπολογιστή

2012-06-02T10:14:00.000+03:00

Το πρωτότυπο εμφανίστηκε πέρυσι αλλά φέτος είναι επιτέλους διαθέσιμο για όλους.
Το «‘wow-keys»‘ USB πληκτρολόγιο της Κορεάτικης Omnio, διαθέτει ειδική υποδοχή για την προσαρμογή iPhone και iPod για μεταφορά δεδομένων.
Είναι συμβατό τόσο με windows όσο και mac κι εκτός ότι φυσικά τα φορτίζει και μπορείς να μεταφέρεις mail, φωτογραφίες κλπ, οι φορητές συσκευές μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν οθόνη αφής και χρήσης στον υπολογιστή.

Πηγή

Όταν η πραγματικότητα δεν είναι αρκετή

2012-06-02T10:11:00.003+03:00

Η φωτογραφία είναι κάτι δεδομένο, από την άποψη ότι ο καθένας μπορεί να πατήσει ένα κουμπί και να αποκτήσει ένα αντίγραφο περίπου αυτού που βλέπει. Ο επόμενος στόχος ήταν να μπορεί κάποιος να βάλει σε μια πραγματική εικόνα στοιχεία της φαντασίας του, να μπορεί να επέμβει στον ρεαλισμό. Ο στόχος επετεύχθει και γεννήθηκε το photo manipulation. Από τότε έχουμε ολοένα και περισσότερα δείγματα αυτής της τεχνικής που έχει γίνει το νέο trend κι έχει μπει για τα καλά τόσο στην τέχνη όσο και τη διαφήμιση. Εδώ θα δείς δείγματα από την δουλειά των: Khyzyl Saleem, Roberto Gamito, Pawel Nolbert, Andrey & Lili, Martin Millar, Mikko Lagerstedt, Evgenij Soloviev, Lazy Ant και Mike Campau.

Πηγή

Πετάει, πετάει… η ολυμπιακή ομάδα της Σερβίας

2012-06-02T10:06:00.000+03:00

Θυμάστε την πρώτη σας αντίδραση όταν είδατε τις μασκότ του Αθήνα 2004;

Πώς σας φαίνονται άραγε, τώρα, αυτές που έφτιαξαν οι Σέρβοι για την Ολυμπιακή τους ομάδα που θα συμμετάσχει στους αγώνες του Λονδίνου;
Μετά από διαγωνισμό που διοργάνωσε η αντίστοιχη Ολυμπιακή επιτροπή, νικητής ήταν το σχέδιο του Ivan Arandjelovic -χαριτωμένο και όμορφο.

Πηγή

Αρχιτεκτονική αλφαβήτα!

2012-06-02T10:03:00.003+03:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική προσέγγιση επαγγελματικού χώρου σχεδίασαν οι Ολλανδοί αρχιτέκτονες MVRDV.
Ένα τέλειο τετράγωνο διαστάσεων 30×30, τοποθετημένο σε μια διάφανη βάση και με όλη την αγγλική αλφάβητο στην πρόσοψη (εκτός του I και Q – τυχαίο;) σε μορφή παραθύρων, ενώ σε άλλη του πλευρά τα παράθυρα σχηματίζουν τον αριθμό 52. Το εσωτερικό του είναι ανάλογου ύφους με μεγάλους ανοιχτούς χώρους, ατσάλι και πολύ φως.

Πηγή

Οι χεροκέφαλοι

2012-06-02T10:02:00.004+03:00

Φωτογράφοι βάζουν πάλι το χεράκι τους εκεί που δεν πρέπει.
Ναι, είναι αλήθεια ότι το χέρι είναι ένα από τα πιο εκφραστικά μέλη του σώματος. Μπορεί όμως να ανταγωνιστεί ακόμα και το ίδιο το πρόσωπο;
Ο γερμανός φωτογράφος Paul Ripke (θυμηθείτε κι άλλες του δουλειές εδώ) και οι φίλοι του («ρετουσέρ» στο επάγγελμα) POP –Postproductions βάζουν στοίχημα ότι μπορεί. Και για να το αποδείξουν μας ετοίμασαν αυτήν την “ultra super funky” συλλογή «χεροκέφαλων» όντων, όπου απλά το χεράκι του κάθε προσώπου που φωτογραφήθηκε, αντικατέστησε το κεφάλι του, –εννοείται εκ των υστέρων και κατόπιν ατελείωτων ωρών τελειοθηρικού «ρετούς» στον υπολογιστή.
Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας τους «χεροκέφαλους» νιώθεις αρχικά μιαν ελαφρά αποστροφή, – κάτι σαν μικρή ψυχρολουσία. Είναι ένα συναίσθημα πολύ ανάλογο εκείνου που ένιωσαν οι θεατές που έβλεπαν σε πρώτη προβολή το 1990 τους «μεταλλαγμένους» στην περίφημη και ιστορικής σημασίας ταινία «Ολική Επαναφορά (Total Recall) του Paul Verhoeven με πρωταγωνιστή τον Arnold Schwarzenegger.
Ωστόσο, αμέσως μετά, -στην δεύτερη απόπειρα «αποκρυπτογράφησης» των φωτογραφιών-, ξεκινά να γεννιέται ο θαυμασμός για το πώς το χέρι στη θέση του κεφαλιού μπορεί να αποδώσει με τόση πυγμή και ακρίβεια διάφορους «τύπους» ανθρώπων.
Ο Paul Ripke ονόμασε αυτή τη σειρά «hands up», δηλαδή, «ψηλά τα χέρια» – τίτλος πολύ έξυπνος μια και αποδίδει το μικρο-σόκ που προκαλούν όταν τις βλέπει κάποιος για πρώτη φορά. Και μακάρι να μπορέσει να προχωρήσει και να εξελίξει αυτό το νέο είδος «χειρονομιακής γλώσσας» που εμπνεύστηκε και σύντομα να δούμε γνωστές προσωπικότητες στην «χεροκέφαλη» εκδοχή τους.

Πηγή

Φύγαμε για camping με στυλ!

2012-06-02T10:02:00.001+03:00

Δείτε τις πιο απίστευτες σκηνές από το Field Candy

Όχι ότι είμαστε και μανιώδεις καμπινγκ-στές (λολ), αλλά η τελευταία limited edition συλλογή του label Field Candy, είναι πραγματικά εμπνευσμένη. Έτσι μας έρχεται να πάρουμε μία σκηνή και να τρέξουμε μακριά σε κάποια παραλία. Έτσι για να μας βρει πιο εύκολα το Άγιο Πνεύμα βρε αδερφέ!

Κάποια από τα σχέδια είναι chic, άλλα είναι αστεία όλα όμως είναι στιλάτα και χαρούμενα- ιδανικά για να διατηρούμε την ευχάριστη διάθεση του camping. Τις σκηνές έχουν σχεδιάσει νέοι σχεδιαστές και καλλιτέχνες χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία.

Σύμφωνα με site του Field Candy, οι σκηνές είναι φτιαγμένες από 100% βαμβάκι στο εσωτερικό τους και περιλαμβάνεται όλος ο εξοπλισμός που θα βοηθήσει ακόμη και τους πρωτάρηδες να στήσουν τη σκηνή τους σε λίγα λεπτά. Το πολύχρωμο εξωτερικά αδιάβροχο κάλυμμα προστατεύει και δίνει ένα ιδιαίτερο twist στις διακοπές σας. Δεν είναι τέλειες; Όχι, αλήθεια τώρα!

Πηγή

Stylish ράφια φτιαγμένα από… παλιές βαλίτσες

2012-06-02T09:56:00.000+03:00

Δείτε τι έκανε ο Fabio Vinella και μιμηθείτε τον.

Ο Fabio Vinella τόλμησε μάι πρωτότυπη ιδέα διακόσμισης, τα συρτάρια ταξιδίου όπως τα ονόμασε. Έφτιαξε, λοιπόν, μια συρταρέρα από vintage βαλίτσες. Δίνει μία ρετρό αισθητική στο χώρο σας, ενω ταυτόχρονα είναι λειτουργική και χρήσιμη.Αυτά τα συρτάρια από βαλιτσούλες διαφορετικών μεγεθών τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο. Τα συρτάρια ταξιδίου έρχονται σε δύο εκδόσεις, όσον αφορά το χρώμα: καπνού και θερμό γκρι. Επίσης, είναι διαθέσιμα σε τρία μεγέθη. Μπορούν είτε να είναι τοποθετημένα το ένα πάνω από το άλλο ή απλά να χρησιμοποιηθούν ξεχωριστά.Δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα και σας υπενθυμίζουν να ταξιδεύετε όλη την ώρα. Κάντε το χώρο σας να αλλάξει όψη, αξιοποιώντας τα παλιά σας αντικείμενα παίρνοντας ιδέες από αυτή την κομψή σειρά συρταριών.

Πηγή

Μυρμήγκια εν δράσει – κι όμως δεν είναι Photoshop!

2012-06-02T09:53:00.000+03:00

Ο Ρώσος φωτογράφος Andrey Pavlov περνάει ατελείωτες ώρες φωτογραφίζοντας έναν πραγματικό-φανταστικό κόσμο.
Βλέποντας κάποιος τις φωτογραφίες του, το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ότι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο photoshop. Αλλά, δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Το μεγάλο καμάρι του Andrey Pavlov είναι ότι όλες οι φωτογραφίες τους είναι φυσικές – αυθεντικά στιγμιότυπα ενός μικρόκοσμου, στον οποίο ο ίδιος δεν έχει κατασκευάσει παρά μόνο τα σκηνικά.
Κάθε χρόνο, το καλοκαίρι πηγαίνει στην ντάτσα του, στην ρωσική εξοχή κι εκεί εξασκεί την υψηλή τέχνη του να φωτογραφίζει μυρμήγκια σε εντελώς απρόσμενες πόζες.
Είναι αυτονόητο ότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο και τεράστια υπομονή, γιατί τα μυρμήγκια δεν είναι σαν τα μοντέλα που τα καθοδηγείς να κάνουν ότι φανταστείς ότι θα ήταν ωραίο.
Απλά αυτενεργούν κι εσύ σαν φωτογράφος καραδοκείς για κείνη την μοναδική συναρπαστική στιγμή που θα πρέπει να πατήσεις το κουμπί.
Ο Pavlov τρέφει έναν απεριόριστο σεβασμό για τα μυρμήγκια και γι’ αυτό τα φωτογραφίζει χωρίς να τα ταλαιπωρεί καθόλου. Δημιουργεί αριστουργήματα μικροτεχνίας (τα σκηνικά) και απλά τα τοποθετεί πάω στη γραμμή της πορείας τους. Από κει και πέρα εκείνα ξέρουν πολύ καλά τι να κάνουν μ’ αυτά. Επωφελείται δηλαδή από την φυσική ροπή των μυρμηγκιών να αναπτύσσουν διαδραστικές σχέσεις με ό,τι συναντούν στο διάβα τους.
Δεν φτιάχνει «παραμυθένια σκηνικά», επειδή κάτι απωθημένο στην παιδική ηλικία του επιστρέφει τώρα στην επιφάνεια. Αντίθετα μάλιστα, λέει ότι ποτέ δεν είχε σχέση με τον κόσμο των παραμυθιών, μέχρι που έγινε πατέρας και άρχισε να διαβάζει παιδικά βιβλία στα παιδιά του. Όμως, πιστεύει ότι αυτή η επιλογή του τού δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει πιο ενδιαφέροντα οπτικά ερεθίσματα και να αποκαλύψει τον μεγάλο ορίζοντα της φαντασίας του. Εξάλλου, οι μινιατούρες που χρειάζεται να κατασκευάζει κάθε φορά είναι γι’ αυτόν κάτι το οικείο, μια και η κύρια ασχολία του στην πόλη σχετίζεται με την σκηνογραφία θεάτρου.
Ο Andrey Pavlov θαυμάζει τα μυρμήγκια για τις ηθικές αξίες τους και κυρίως για το ότι λατρεύουν τα παιδιά τους και προστατεύουν τα γηραιότερα μέλη της κοινωνίας τους. Γενικότερα, ο ανθρωπομορφισμός των μυρμηγκιών είναι το αντικείμενό του και όπως δείχνουν οι φωτογραφίες του παίρνει άριστα σ’ αυτόν.

Πηγή

Πώμα πίκλα

2012-06-02T09:52:00.001+03:00

Ένα καινούργιο gadget μας δείχνει πόσο σημαντική μπορεί να είναι μερικές φορές μια γερή δόση ανοησίας.
Πρόκειται για ένα «πλαστικό» αγγουράκι τουρσί, που χρησιμεύει για πώμα μπουκαλιού. Είναι κάτι τόσο απλό και –πραγματικά-, χωρίς κανένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, ή κάποια αλληγορική αναφορά. Όποιος «διαβάζει» σε αυτό το πώμα κάτι παραπάνω φταίει αποκλειστικά ο ίδιος.
Το ενδιαφέρον του όμως είναι ότι αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα για το ποια ακριβώς πρέπει να είναι η πρωταρχική λειτουργία των gadgets: να μας κάνουν να γελάμε με την καρδιά μας. Και αυτό, το πώμα πίκλα το καταφέρνει παίζοντας με το γνωστό «πατρόν σκέψης» που θέλει «το λάθος αντικείμενο στη σωστή θέση».
Η διεθνής επίσημη εμπορική ονομασία του είναι Pickle Bottle Stopper και είναι φτιαγμένο από σιλικόνη κατάλληλη για τρόφιμα. Πλένεται κανονικά στο πλυντήριο των πιάτων (φυσικά και στο χέρι) κι όταν δεν χρησιμοποιείται ως πώμα, χρησιμεύει απλά ως διακοσμητικό κουζίνας.
Όλη αυτή η ομορφιά (και το κέφι που δημιουργεί) πωλείται στο Internet, στην εξευτελιστική τιμή των 8 δολαρίων. Δυστυχώς όμως, δεν είναι βέβαιο ότι αποστέλλεται και στην Ελλάδα. Δεν πειράζει όμως, μέχρι να αποφασίσουν να μας το φέρουν, εμείς μπορούμε να κλέβουμε την ιδέα και να χρησιμοποιούμε για πώματα μπουκαλιών πραγματικά αγγουράκια τουρσί.
Κάντε κλικ για να δείτε τις φωτογραφίες σε μεγέθυνση.

Πηγή

Φωτορεαλισμός και τοίχοι

2012-06-02T09:51:00.002+03:00

Υψηλή street art για όλο τον κόσμο και ειδικότερα για όσους ασχολούνται οι ίδιοι με το είδος.
Για τους street artists υπάρχουν τρεις πιθανές πορείες εξέλιξης. Η πρώτη είναι να μείνουν στους δρόμους από τους οποίους ξεκίνησαν. Η δεύτερη είναι να τους περιμαζέψει κάποιος από το δρόμο και να τους φέρει στις γκαλερί και στα μουσεία. Και η τρίτη να φύγουν από τα μουσεία για να ξαναγυρίσουν στους δρόμους, οι οποίοι όμως αλλάζουν πια status και αντιμετωπίζονται ως μουσεία.
Η μεγάλη πλειονότητα των street artists ακολουθεί την πρώτη πιθανή πορεία. Το έργο τους θα έπρεπε να εντάσσεται στο πολύ ευρύ κεφάλαιο: «σύγχρονη λαϊκή τέχνη» και έχει ένα χαρακτηριστικό πολύ ανάλογο με εκείνο που καθορίζει την μουσική ρέγγε: υπάρχει όντως πάντα κάτι καινούργιο να δείξουν, αλλά αυτό μοιάζει τόσο πολύ με το προηγούμενο που έδειξαν, ώστε δεν μπορεί να διακρίνει κάποιος τη διαφορά, πέραν εκείνων που το έφτιαξαν και των φίλων τους.
Την δεύτερη πιθανή πορεία εξέλιξης ακολουθούν πολύ λίγοι street artists. Η είσοδος τους όμως στις γκαλερί και στα μουσεία δημιουργεί μια τρελή «υπεραξία» (καλλιτεχνική και εμπράγματη) των έργων τους, η οποία εξωθεί τελικά τους ίδιους σε έναν αυτοπεριορισμό. Με έναν τρόπο τούς κάνει να γίνονται πιο «θεσμικοί» καλλιτέχνες και το ίδιο το έργο τους αρχίζει να γέρνει προς τη «λογιοσύνη». Συνήθως στη φάση αυτή χάνει κάτι από την όποια σπιρτάδα και ευστοχία του.
Στην τρίτη κατηγορία εξέλιξης περιλαμβάνονται ελάχιστοι street artists και είναι όλοι σταρ στο είδος τους. Ένας από αυτούς, ο οποίος παραμένει λιγότερο γνωστός στο πλατύτερο ελληνικό κοινό είναι ο El Mac. Γεννήθηκε το 1980 στο Los Angeles και είναι αυτό που θα λέγαμε «αυτοδημιούργητος», με την έννοια ότι οργάνωσε μόνος του την καλλιτεχνική παιδεία του, μελετώντας ό,τι ο ίδιος επέλεγε. Έτσι, στο έργο του, το οποίο ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αναγνωρίζει κάποιος ένα παράδοξο κοκτέιλ επιρροών, του οποίου τα δύο πολύ βασικά συστατικά είναι: α) η Μεξικανο-τσιγγάνικη κουλτούρα του Phoenix, Arizonaκαι άλλων περιοχών των ΝΔ ΗΠΑ και β) ευρωπαίοι ζωγράφοι σαν τους Caravaggio, Vermeer και Μucha.
Γενικότερα όμως, επειδή το ενδιαφέρον του για τους ευρωπαίους μεγάλους μαιτρ δεν περιοριζόταν μόνο στους τρεις παραπάνω, η πρώτη μεγάλη ευκαιρία που του δόθηκε για να αναδειχθεί ήταν το 2003, από μουσείο της πόλης Bruges στο Βέλγιο, το οποίο του ανέθεσε να φτιάξει τις δικές του εκδοχές γνωστών έργων ζωγράφων της Φλαμανδικής Σχολής.
Έκτοτε ο El Mac έγινε «παγκόσμιος» καλλιτέχνης, παρά το ότι τα τελευταία χρόνια «μεγαλουργεί» στις ιδιαίτερες πατρίδες του: το Phoenix και το Los Angeles.
Τι κάνει την τέχνη του τόσο ξεχωριστή και αγαπητή στο κοινό; Η απάντηση είναι η «έρευνα» που ο ίδιος έκανε για το πώς θα καταφέρει να δώσει ένα όσο το δυνατόν πιο φωτορεαλιστικό αποτέλεσμα στα grafittis του, το οποίο όμως φέρει ξεκάθαρα γραφιστικά στοιχεία στην απεικόνιση, καθώς και αναγνωρίσιμες αναφορές στους κατά την φαντασία του δασκάλους του μεγάλους ζωγράφους των παλαιών εποχών.
Τα τελευταία χρόνια κάθε νέο του έργο αποτελεί γεγονός για την πόλη στην οποία φτιάχνεται και του παρέχεται κάθε υλικοτεχνική υποδομή για να μπορεί να αυτοσυγκεντρώνεται καλύτερα στη δουλειά του. Και φυσικά με την ολοκλήρωση αρχίζουν και οι σχετικοί πανηγυρισμοί σαν η πόλη να απόκτησε κάποιο νέο μουσείο.
Ο El Mac συνεργάζεται εδώ και μερικά χρόνια με έναν άλλο σταρ της street art , τον Retna του οποίου η μεγάλη «σπεσιαλιτέ» είναι τα «γεμίσματα»- δηλαδή, το να συμπληρώνει το φόντο των προσωπογραφιών του El Mac. Η τέχνη του Retna είναι πολύ πιο γραφιστική, αλλά εξίσου αξιοθαύμαστη, τόσο για τη σύλληψη των μοτίβων του, όσο και για την αριστοτεχνική απόδοσή τους στις δύσκολες επιφάνειες εργασίας που είναι οι τοίχοι.
Και τι είναι αυτό πέρα από την τελειοθηρία της εικόνας που κάνει αυτό το δίδυμο τόσο επιτυχημένο; Η απάντηση εδώ είναι απλή και με ένα τρόπο ελαφρώς υποτιμητική για τον μέσο όρο της street art: το έργο των El Mac και Retna δεν «μπεμπεκίζει». Αυτό που θέλει να πει το λέει ευθέως, χωρίς περιστροφές και χωρίς τσιριμόνιες και δήθεν «ανατρεπτικές» φιοριτούρες. Δεν τα χρειάζεται άλλωστε αυτά, γιατί είναι στην ουσία του σκληρό.

Πηγή

Αφίσες που μιλούσαν έξω από τα δόντια

2012-06-01T09:33:00.005+03:00

Η γραφιστική τέχνη όταν επιστρατεύτηκε στον αγώνα κατά των αφροδίσιων νοσημάτων.
Συνέβη εντελώς συμπτωματικά, αλλά ακριβώς παράλληλα με το περιστατικό των οροθετικών γυναικών που διασύρθηκαν στον ελληνικό τύπο: τα ιστορικά αρχεία του Πανεπιστημίου της Μινεσότα οργάνωσαν μιαν έκθεση γραφιστικού design με αφίσες της Κοινωνικής Πρόνοιας των ΗΠΑ, μέσω των οποίων γινόταν η προπαγάνδα περιορισμού της διάδοσης της σύφιλης και της γονόρροιας, στην περίοδο 1940-1950 .
Η συλλογή αυτή σήμερα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, γιατί μας αποκαλύπτει το παρελθόν της Αμερικής, κατά το οποίο η έννοια «politically correct» ήταν όχι απλώς απούσα, αλλά και εκτός του φάσματος της φαντασίας.
Ουσιαστικά το να ξαναβλέπουμε σήμερα ένα τυπωμένο και (τότε ευρέως τοιχοκολλημένο) υλικό που στέκεται στον αντίποδα του ύφους που καθορίζει εδώ και μία εικοσαετία την ρητορική της διαφήμισης στην Αμερική, (και κατ’ επέκταση την γραφιστική αναπαράσταση των μηνυμάτων της) , είναι σχεδόν σοκαριστικό.
Έτσι παρατηρούμε τα εξής πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία: α)οι εικόνες προσπαθούν να ενημερώσουν τρομοκρατώντας και διχάζοντας αυτόν που τις βλέπει (καμία σχέση δηλαδή, με αντίστοιχες σημερινές που ποντάρουν κυρίως στο χαρτί της ενθάρρυνσης), β) η γυναίκα δαιμονοποιείται ως μόνος φορέας της μόλυνσης, γ) η αναφορά στο θέμα είναι ευθεία και χωρίς προσχήματα (κάτι παράδοξο για μια πουριτανική κοινωνία σαν την Αμερική).
Αν προσπεράσει κάποιος αυτά τα τρία στοιχεία (και το ότι εδώ, στις μέρες μας, έλαμψαν και τα τρία στην παρουσίαση της είδησης των οροθετικών γυναικών στο ελληνικά μίντια) μπορεί πράγματι να παρατηρήσει με ενδιαφέρον στιγμιότυπα μιας άλλης εποχής που με έναν τρόπο γοητεύουν χάρη στην ρετρό καθαρότητα του ύφους τους.

Πηγή

Την ώρα που φυσούσε λιγάκι

2012-06-01T09:30:00.001+03:00

Λιθουανοί εθελοντές φωτογραφίζονται οικειοθελώς, τυχαία παραμορφωμένοι από δυνατό αέρα.
Όλα συνέβησαν ως παράλληλο happening κατά την διάρκεια της φετινής «εβδομάδας design» στη Βίλνα, την πρωτεύουσα της Λιθουανίας. Ο φωτογράφος Tadas Cerniauskas, πρότεινε στους επισκέπτες της έκθεσης να περάσουν αν ήθελαν από το studio του, που ονομάζεται tadao cern και εκεί να τους φωτογραφίσει τη στιγμή που ένα πολύ δυνατό ρεύμα αέρα θα έπεφτε κατευθείαν πάνω στο πρόσωπό τους.
Προς μεγάλη του έκπληξη, ο κόσμος έδειξε τεράστια προθυμία να συμμετάσχει στο πρότζεκτ του και έτσι δημιουργήθηκε αυτή η πανέμορφη σειρά ανόητων αλλά και ταυτόχρονα συναρπαστικών φωτογραφιών, που πήρε τον τίτλο «blow job» (επιμένοντας, – δήθεν-, στην κυριολεκτική σημασία του και όχι στην μεταφορική).
«Το βασικό είναι ότι γελάσαμε πολύ στην φωτογράφηση και αυτό περνά στους θεατές», δήλωσε ο Cerniauskasπαρουσιάζοντας τη συλλογή του. Και συμπλήρωσε ότι παραμένει ακόμη εντυπωσιασμένος από το πόσο έτοιμος ήταν ο κόσμος να απαθανατιστεί κάνοντας μια καθόλου κολακευτική και εντελώς ανεξέλεγκτη γκριμάτσα, απλά για να γελάσει μετά με τον εαυτό του.

Πηγή

Καλλιτεχνικές ανησυχίες με μπανάνες

2012-06-01T09:29:00.002+03:00

Έργα τέχνης από μεγάλα μουσεία του κόσμου μεταφέρονται με τσιμπηματάκια σε μπανανόφλουδες και αυτό αρέσει.
Ο Phil Hansen γεννήθηκε το 1979 στην Benton City, της πολιτείας Washington των ΗΠΑ και είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση εικαστικού καλλιτέχνη, γιατί έχει καταφέρει να γίνει δημοφιλής σε παγκόσμια κλίμακα, παρουσιάζοντας την τέχνη του κυρίως στο You Tube. Αυτοπροσδιορίζεται ως «καλλιτέχνης πολυμέσων», εννοώντας όχι αυτό που καταλαβαίνουμε διαμιάς, αλλά ότι χρησιμοποιεί «ποικίλες και κατά προτίμηση αντισυμβατικές τεχνικές» για να δημιουργήσει τα έργα του. Για την ακρίβεια, αυτό τυχαίνει να είναι και το φιλοσοφικό υπόβαθρο του: το να δημιουργείς καθημερινά και με τα πιο παράδοξα μέσα είναι ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις την τέχνη αναπόσπαστο μέλος της ζωής σου. Και απ’ ό,τι φαίνεται ο κόσμος συγκινείται με την θεωρεία του Phil, παραβλέποντας ότι τα ίδια περίπου διακηρύττει ο κάθε μέσος ψυχολόγος-εργοθεραπευτής. Αλλά μάλλον αυτό δεν έχει και πολλή σημασία, όταν κανάλια σαν το CNN ή το Discovery Channel παρουσιάζουν τη δουλειά του και φίρμες σαν την Skype και την Diesel του ζητούν συνεργασία. Το ουσιώδες συμπέρασμα είναι ότι ως καλλιτέχνης έχει χτυπήσει “φλέβα pop”, η οποία θα αποδειχθεί ακόμη μεγαλύτερος πακτωλός αναγνώρισης.
Έτσι, μέχρι σήμερα, ο Phil έχει ζωγραφίσει με καρατιές (βουτάει το χεράκι του σε μπογιά και δημιουργεί μια εικόνα χτυπώντας αλά Μπρους-Λι ένα μεγάλο χαρτί στον τοίχο), με coca cola (απλές ακουαρέλες φτιαγμένες με το αναψυκτικό), έχει επίσης φτιάξει τον Jimmy Hendrix με σπίρτα (και μετά τα άναψε για να αναπαραστήσει το γνωστό κλισέ της φλεγόμενης κιθάρας), καθώς και πολλά άλλα ανάλογα πρότζεκτ, – όλα τους με τεράστια απήχηση, χάρη στην δεξιότητά του στο σχέδιο, που τα κάνει εντυπωσιακά. Ως προς αυτήν την ικανότητα του λοιπόν και επειδή μας δείχνει κάθε φορά με βίντεο όλη τη διαδικασία παραγωγής των έργων του, θα μπορούσαμε πραγματικά όλοι να γιορτάζουμε σήμερα το ότι ένα νέος Bob Ross έχει γεννηθεί και μαζί του ένα καινούργιο cult!
Και απ’ ότι φαίνεται ο Phil Hansen δεν θα μας αφήσει να βαρεθούμε ποτέ περιμένοντας την επόμενη ιδέα του. Απόδειξη η νέα σειρά έργων του που δημιουργούνται με μια βελόνα και πολλά τρυπηματάκια πάνω σε μπανάνες. Το όλον βασίζεται στο ότι η μπανανόφλουδα αρχίζει να μαυρίζει από το σημείο που την τρυπάς. Έτσι, μπορείς το πρωί να αντιγράψεις π.χ. έναν Μιχαήλ Άγγελο ή έναν Boticelli πάνω σε μπανάνα και προς το μεσημέρι, το αρχικά αόρατο έργο από τρυπίτσες να εμφανιστεί ως σάπισμα και να καταγοητεύσει.
Ο Hansen ονομάζει αυτήν την τεχνική «τατουάζ σε μπανάνα» και σύντομα πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα μεγάλο λεύκωμα με όλα τα μυστικά της και πάρα πολύ σημαντικά έργα που εκείνος φιλοτέχνησε με αυτόν τον τρόπο.
Σίγουρα θα γίνει σπουδαίο βοήθημα για νηπιαγωγούς, (όπως και όλες οι προηγούμενες τεχνικές του Hansen), που βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση νέων ειδών χειροτεχνίας για να μην βαριούνται τα παιδάκια στους παιδικούς σταθμούς.

Κάντε κλικ για να δείτε τις εικόνες σε μεγέθυνση.

Πηγή

Το γούστο του κυρίου

2012-06-01T09:28:00.002+03:00

Η πώληση σε δημοπρασία της συλλογής τέχνης του διαβόητου πλέιμποϊ Gunther Sachs ήταν μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε τι άρεσε στους άντρες συλλέκτες τέχνης πριν από 50 χρόνια.
Γεννήθηκε πάμπλουτος, καθότι καταγόταν από την δυναστεία αυτοκινητοβιομηχάνων Opel. Δήλωνε κυρίως φωτογράφος και λίγο ντοκιμαντερίστας. Για ένα διάστημα ασχολήθηκε και με τις οικογενειακές βιομηχανίες. Τελικά, ίδρυσε ένα ινστιτούτο έρευνας στο πεδίο της αστρολογίας, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις σχέσεις αυτής της τέχνης με τα μαθηματικά και τις στατιστικές. Άλλοι, όταν τους ρωτούν ποια ήταν η κύρια ιδιότητα του Gunther Sachs απαντούν διαμιάς ότι επρόκειτο για σπουδαίο συλλέκτη σύγχρονης τέχνης. Πέρυσι, σε ηλικία 78 ετών, αυτοκτόνησε, αφήνοντας ένα ασαφές σημείωμα, όπου έγραφε ότι δεν άντεχε την «ασθένεια που αρχίζει από Α», -την οποία οι περισσότεροι αποκρυπτογραφούν ως την νόσο του Αλτσχάιμερ.
Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία, γιατί ο Gunther Sachs υπήρξε αναμφισβήτητα ένας jet-setter πλέιμποϊ –ίσως και ο τελευταίος σπουδαίος του είδους. Έτσι, έλαμπε στα μίντια για μία εικοσαετία τουλάχιστον, από την αρχή της δεκαετίας του 1960 μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1970.
Έκανε συνολικά τρεις γάμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν το 1966 με την Brigitte Bardot, και έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αφότου την είδε για πρώτη φορά. Αυτό συνέβη στο Λας Βέγκας και θεωρήθηκε μυθικό, όπως ακριβώς και το ότι ο Gunther, μία ώρα μετά την γνωριμία τους, είχε νοικιάσει ένα ελικόπτερο που πετούσε για ώρα πάνω από τη βίλα της στο Saint Tropez και την έλουζε με εκατοντάδες κόκκινα τριαντάφυλλα.
Γενικότερα, με την Bardot «του συνέβαινε κάτι» και μετά το χωρισμό τους. Για παράδειγμα, παράγγειλε ένα μπούστο της στον γλύπτη Alain Gourdon, ενώ πέντε χρόνια αργότερα ζήτησε από τον Andy Warhol να φιλοτεχνήσει το περίφημο πορτραίτο της (έργα που και τα δύο διατέθηκαν προ τριών ημερών στη μεγάλη δημοπρασία της συλλογής του, από τον οίκο Sotheby’s, στο Λονδίνο).
Ο Gunther Sachs υπήρξε ένας σημαντικός πρεσβευτής της αμερικανικής τέχνης στην Ευρώπη. Ο Warhol ήταν στενός φίλος του από τις αρχές τις δεκαετίας του 1960 και μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέραν όμως αυτής της σχέσης τους το ενδιαφέρον του Sachs για την pop art ήταν πολύ ευρύτερο. Η συλλογή τέχνης του περιλάμβανε εκατοντάδες έργα, μερικά εκ των οποίων είχε ήδη αρχίσει να τα πουλάει μέσω δημοπρασιών, αρκετό καιρό πριν αυτοκτονήσει. Στην τωρινή δημοπρασία στο Λονδίνο, η τελευταία σύζυγός του (τέως μοντέλο από τη Σουηδία), διέθεσε περί τα 300 έργα.
Βλέποντας τα όλα μαζί διακρίνει εύκολα ένα ιδιαίτερο γούστο του Sachs για τα πιο «σκαμπρόζικα» θέματα με γυναικεία γυμνά διαφόρων ειδών. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονταν το περίφημο τραπεζάκι και ο καλόγηρος του άγγλου γλύπτη Allen Jones – φτιαγμένα και τα δύο με κούκλες βιτρίνας που φορούν δερμάτινα εσώρουχα. Στο τραπεζάκι η κούκλα είναι πεσμένη στα τέσσερα και σηκώνει με την πλάτη της το τζάμι-τάβλα, ενώ στον καλόγηρο κρατάει τα χέρια ψηλά για να κρεμάει κάποιος εύκολα εκεί το παλτό του. Οι φήμες λένε ότι και τα δύο τα είχε πάντα ο Sachs στην κρεβατοκάμαρά του.
Από τη δημοπρασία συγκεντρώθηκε το ποσό των 44.057.951 ευρώ, (δηλαδή, υπερδιπλάσιο της κατώτατης αρχικής εκτίμησης). Το τραπεζάκι του Jones ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο ευρώ, ενώ ο καλόγηρος τα 5, – ποσά που φτάνουν στο 20πλάσιο των εκτιμήσεων. Κι αυτό κάνει πολλούς να λένε ότι οι αγοραστές αγόραζαν και κάτι άλλο, – συμβολικής αξίας-, σπρώχνοντας αλύπητα προς τα πάνω τις τιμές των έργων που ο Gunther προτιμούσε να βλέπει την ώρα που πήγαινε για ύπνο.
Ήταν δηλαδή, σαν οι αγοραστές να διεκδικούσαν να αγοράσουν το στυλ του.
Στην δημοπρασία καταγράφηκε και ένα ακόμη ρεκόρ, δευτερεύουσας σημασίας, που δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα από τον τύπο: μία φωτογραφία που είχε τραβήξει ο ίδιος ο Gunther Sachs πουλήθηκε προς περίπου 250.000 ευρώ. Αυτή είναι και η υψηλότερη τιμή που κατάφερε ποτέ να αποσπάσει ένα δικό του έργο.
Αυτό ίσως να είναι και το πιο συγκινητικό – μυθιστορηματικό- στοιχείο του βίου και της πολιτείας του Gunther Sachs: ο ίδιος μάλλον έζησε μια ζωή με σημαντική «διαφορά φάσης» από την εικόνα της περσόνας που έπλασαν γι’ αυτόν τα μίντια.

Πηγή