politikUS

TARAF GAZETESİ, NTV KARŞI KARŞIYA

noreply@blogger.com (BABİL) — Wed, 04 Nov 2009 04:55:00 +0000

Bilindiği üzere geçtiğimiz günlerde Yasemin Çongar Taraf Gazetesinde Muhsin Yazıcıoğlu'nun ölümünden hemen önce NTV santralinden defalarca arandığını ve helikopterin düşmesinde bu aramaların etkili olduğunu yazmıştı. Ardından NTV kayıtlarda geçen saat diliminin Türkiye saati değil GMT saati olduğunu açıklamış bunun üzerine Taraf Gazetesi özür dilemişti. CnnTürk Televizyonu'nda Ahmet Altan'ın "Özür diledik, mızıkçılık yapmadık ama o kadar da hatalı değiliz. Madem GMT'yi biliyorlardı neden 48 saat sonra açıkladılar?" diyerenk NTV'yi suçlaması üzerine NTV yazılı açıklama yaparak konuyu mahkemeye taşıyacağını duyurdu. Açıklamada şu ifadelere yer verildi;

“Taraf Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ahmet Altan, ‘Özür diledik, konuyu uzatmadık, ama o kadar da hatalı değiliz’ diyerek, özrün samimiyetsizliğine inananları ne yazık ki haklı çıkartmıştır. NTV, “cevap ve düzeltme” hakkını kullanarak konunun kapanması beklerken “Madem biliyorlardı kayıtların GMT saati olduğunu neden önceden söylemediler” suçlaması ile karşı karşıya kalmıştır.

Bu durumda dava açmak NTV açısından kaçınılmaz hale gelmiştir. Sorumsuzca yapılan bu haberin, NTV’yi töhmet altında bırakan bu çarpık yaklaşımın hukuk yolundan başka bir yolla düzeltilmeyeceğini gördük. Haberin yanlış, yanıltıcı ve meslek ilkelerine aykırı olduğunu, uyduruk komplo teorilerinin yol açabileceği hasarı, Taraf’a hukuk yoluyla anlatmaya çalışacağız. Kamuoyuna saygıyla duyurulur.”

Anlayacağınız taraflar arasında sular durulmadı aksine daha da dalgalandı.

FLASHFORWARD-ORTAK ACI

noreply@blogger.com (BABİL) — Tue, 03 Nov 2009 23:13:00 +0000

Lost'un yapımcılarından yeni bir dizi geldi "FlashForward" Dün oturup yayınlanan 6 bölümü birden izledim. Lost'un yerini dolduramasa da Lost kadar güzel bir dizi. "Günün birinde bütün insanlık aynı anda bayılarak 6 ay sonrasına giderler. 2 dakika 17 saniye boyunca 6 aysonrasını yaşadıktan sonra geriye döner ve bayıldıkları yerde tekrar uyanırlar." Dizi böyle bir hikayeyle başlar. Herkes 6 ay sonra nerede olacağını bilir. Bu bilgi insanların hayatlarını derinden etkiler. Eşlerinden ayrılanlar, ölenler, yakınlarını kaybedenler v.s. Hayatlarının geri kalanını bu olumsuz geleceği değiştirmeye adarlar adeta. Lost sevenlerdenseniz FlashForward'ı da seversiniz. Fakat yazının asıl konusu ikinci başlık yani "ortak acı"

"Başka Bir Dünya Mümkün" isimli blogda "Yeni Bir Dönem Bu" başlıklı yazıyı okumamla diziyi izlemem aynı zamana denk geldi. Yazıda yeni dönemi özetlerken son zamanlarda bütün dünyanın gündeminde olan üç olgudan bahsedilmekte;

Küresel Kriz

İnternet

Küresel Isınma

Küresel kriz ve İnternet bariz bir şekilde hayatlarımızda etkisini göstermekte. Fakat küresel ısınmanın etkisi o kadar bariz değil. Şimdilik.

Geçenlerde Al Gore'un küresel ısınmayla ilgili bir panelde "sadece 6 ayımız kaldı" dediğini okumuştum. Gerçekten de FlashForward'daki gibi bütün insanlık sadece 2 dakikalığına küresel ısınmanın etkilerini bariz bir şekilde görebileceği bir geleceğe gidebilseydi ne olurdu?

BU GÜN 24 EKİM; EYLEM GÜNÜ!

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 24 Oct 2009 16:09:00 +0000

Bu gün 181 ülkede planlanmış 4500'ün üzerinde eylem var. Eylemin amacı Aralık ayında Kopenhag'ta bir araya gelecek olan devlet ve hükümet başkanlarına "küresel ısınmayı durdurun" demek. Eylemin sloganı "350". Küresel ısınmaya ve iklim değişikliğine yol açan atmosferdeki karbondioksit partikülü oranının üst sınırı olarak kabul edilen 350ppm'in altına düşmesi için gerekli politikaları hayata geçirmeleri için liderlere baskı yapmayı amaçlayan eylemin İstanbul saati 16:00. Eylem Galatasaray'da başlayacak, ardından Tünel'e yürünecek. Basın açıklaması Ömer Madra tarafından okunacak.

Tüm dünyadan eylemcilerin çektikleri "350" mesajlı eylemlerin fotoğrafları 350.org sitesinde toplanıyor. Şu saat itibariyle Yeni Zellanda ve Avusturalya'dan eylemlerle ilgili fotoğraflar gelmeye başladı. Diğer şehirlerdeki eylem yerleri için Küresel Eylem Gurubu'nun web sitesinden bilgi alabilirsiniz.

NİHAYET!

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 24 Oct 2009 16:00:00 +0000

Nihayet duygularımın tercümanı olan yazıyı Hıncal Uluç yazdı "Barışı güçlüler yapacaktır." Altına imzamı atar, üzerine laf söylemekten utanırım.

SAĞDUYU, HEMEN, ŞİMDİ!

noreply@blogger.com (BABİL) — Fri, 23 Oct 2009 16:00:00 +0000

D.T.P. NE KADAR SAMİMİ?
Hani birine "beylik vermişler babasını kesmiş" diye bir deyiş vardır ya! D.T.P.'nin yaptığı da biraz bu. Ortada hassas bir durum olduğunu bile bile abartmanın, zafer çığlıkları atmanın anlamı ne? Malum kamuoyu zaten ikiye bölünmüş durumda. Bir tarafta barışı destekleyen guruplar olduğu gibi diğer tarafta kandan nemalanmayı arzulayan, barışa şiddetle karşı çıkan bir kitle var. Kutlamalarla, savaş taraftarlarının ekmeğine yağ sürmek D.T.P.'nin samimiyeti konusunda beni inançsızlığa itiyor. Bunun sebepleri var;

D.T.P.'NİN SAMİMİ OLAMAMA NEDENLERİ

Ne de olsa D.T.P. gibi etnik söylemler üzerinden siyaset yapan bir partinin var olabilme sebebi Güneydoğuda cereyan eden çatışmalardır. Dolayısıyla çatışmaların bitmesinden D.T.P.'de korkuyormuş gibi geldi bana. Zira ortada bir etnik ayrım kalmayınca D.T.P.'ye de gerek kalmayacaktır.

D.T.P.'de öncülleri gibi söylemlerini bu zamana kadar hep çatışmalar üzerine kurdu. Barış sağlanınca D.T.P.'nin söyleyecek sözü kalmayacağı gibi, parti programı dahi çöpe atılacaktır.

Liberalleşen siyasi arenamızda D.T.P.'nin yerinin olamayacağı aşikardır. Dolayısıyla barış ortamı M.H.P.'den çok D.T.P.'yi rahatsız eder.

ZOR GÜNLER YENİ BAŞLIYOR!

Yukarda belirttiğim nedenlerden dolayı D.T.P.'nin gerçekte barış istemediğini, barışın olması halinde P.K.K. ile birlikte D.T.P.'nin de tarihin tozlu sayfaları arasında kaybolacağı kanaatindeyim. Dolayısıyla zor günler daha yeni başlıyor.

Avrupadan gelecek guruba İstanbul'da karşılama yapılacağı söyleniyor. Asıl tehlike burada. İstanbul gibi bir şehirde Diyarbakır'da yaşanan görüntülerin yaşanması durumunda toplumda daha büyük bir infial olacağından şüphem yok. Kaldı ki provakatörler hatta ellerinde silahlarla karşı bir gurubun katliam yapması bile beklenebilir. Tarihimizde benzeri vukuatlar vardır, unutmamak lazım. Asıl tehlike de bu işte.

SAĞDUYU, HEMEN, ŞİMDİ!

Sağduyulu insanlara ihtiyaç var. Hem de her zamankinden daha fazla. Dünyanın her yerinde barış isteyenlerin sloganını şimdi sağduyuya uyarlamakta fayda var; SAĞDUYU, HEMEN, ŞİMDİ!

D.T.P. zafer sarhoşluğu içerisinde, ne yaptığını bilmeden hareket ediyor. Umarım akil adamların söylevlerine kulak verirler. Toplumu gerdiklerinin farkına varırlar, çok geç kalmadan yaptıkları yanlıştan dönerler.

BABİL'DEN PAYLAŞIM; TÜRKÇE BLOGGER TEMA

noreply@blogger.com (BABİL) — Thu, 22 Oct 2009 15:50:00 +0000

Babil için tema ararken özellikle blogger için Türkçe tema eksikliği dikkatimi çekti. Denemelerim sırasında Türkçeleştirdiğim temalardan biri olan callerhead temasını paylaşmaya karar verdim. Oldukça basit bir arayüze sahip temanın kullanımı çok kolay. Normal blogger temaların kullanımından daha fazla bir şey gerekmiyor. Tek yapmanız gereken kumanda panelinden "yerleşim", "html'yi düzenle" ye girip "widget şablonlarını genişlet" sekmesini tıkladıktan sonra yeni şablonu yüklemek. Sakın eski şablonunuzun yedeğini almayı unutmayın. İyi bloglamalar.(Alttaki Türkçeleştirme kısmını silmezseniz sevinirim. Emeğe saygı lütfen.)

ÖNİZLEME

İNDİR

İŞGAL ALTINDA OLAN SADECE TRT Mİ?

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 17 Oct 2009 18:32:00 +0000

Videoda anlatılanlar gerçekten ilginç. Sadece TRT kısmı değil "Var mısın, Yok musun" ve "Yemekteyiz" programlarıyla ilgili söylenenlerde oldukça ilginç. Gerçekten de izledikten sonra "nefret ediyorum bu memlekette yaşamaktan" düşüncesi pek çok kez aklımdan geçmiştir. Cidden "Semra Hanım'a program yaptıracak beyinsiz kanal yöneticisi kim" diye düşünürken meğer adamlar pek te kurnazlarmış. "250 milyon tane kanalım olsa Semra Hanım'a bırakın program yaptırmayı binaya sokmam" diye düşünürken adamlar evinde oturan üniversite mezunu gençlerimize "Semra kadar olamadın" psikolojisini angaje ediyolarmış demek. İşte "Psikolojik harp".

ELLERİMDE ÇİÇEKLER...

noreply@blogger.com (BABİL) — Fri, 03 Jul 2009 21:34:00 +0000

Suskunum, yılların suskunluğu... Acıyla karışık bir haykırışla uyanıyorum uykumdan ki; yılların uykusu... On yedi sene olmuş dalalı, on yedi sene sonra uyanıyorum uykumdan; Lost gibi... On yedi sene önce düştüm bu adaya. On yedi sene önce gözlerimi açtım bu yeni dünyaya. Patlıcanla başlayan light nikotinden sıgarayla hard nikotine geçiş. Tam onyedi senedir sıgara içiyormuşum farkında değilim. Az önce bir arkadaşım sordu; kaç senedir sıgara içiyorsun diye de o an uyandım. On yedi senedir... Ömrümün yarısından fazla. "Dank etti" deyişi vardır ya hani, işte öyle "dank etti" birden. Durduk yerde "dank etti." Acıttı bu "dank" ediş. On yedi sene ciğerlerime fazladan yüklenen nikotin. Hani ciğerlere yüklenen nikotinde değilim de; kafaya yüklenen, fazladan "kafa"lardayım. Dumanın her türlüsü insan kafasına fazladan bir "kafa" ekler ya, işte öyle "kafa"lardayım. "On yedi sene"lik bir kafa.

Terkediş. Uzun zamandır üyesi olduğun bir kabileden uzaklaşmak gibi, terk ediş. Yılların beraberliğinden, arkadaşlıklarından, dostluklarından ayrılık gibi. Aileyi bırakıp kaçış gibi, dillere destan bir terkediş. Elvada eski alışkanlıklarım, elvada kıraathane olmasa bile sıgara içilen cafe dostluklarım. Elvada çay ve kahve. Elveda uykudan uyunır uyanmaz ilk arayış. Her şey biter, her şey. Bütün alışkanlıklar terkedilmeye mahkumdur. Ve terk edilen nice alışkanlık gibi bir alışkanlığın daha terk edilişi. Yıllar boyunca her sabah aynı sevgiliyle, aynı yatakta uyanmanın bir gün terk edilebildiği gibi bir terk ediş. Elvada her sabah uyanınca yapılan ilk eylem ; sıgara.

Sıgarayı bıraktım bu gün. Sıgara içtiğim zaman zarfında yaklaşık onbeş sevgiliden ayrıldım, onlarca dost kaybettim. Votka içmeyi bıraktım, rakıya başladım. Rakıyı terkedip Absent içtim. Herşey değişti, her türlü "kafa" yapıcı dostla arkadaşlık yaptım. Başlayıp biten nice dostluk. Her daim baki kalan sıgara oldu. İşte bu gün on yedi senelik bir dosttan ayrıldım, lanet okuyarak. Hayatımda en samimi olup ta en çok lanet okuduğun dostum; sıgara. "Benim en iyi dostum; içkim, sıgaram..." İşte öyle bir dosttan ayrıldım bu gün. Elveda Marlboro, elveda Winston, elveda Tekel. Öpüyorum sizi ve gömüyorum geçmişime lanet okuyarak. Utanmadan üzerine"ÖLDÜRÜR" yazıp sattığınız için lanet okuyorum sizlere. Yaşayan ve ölen yedi ceddinize lanet okuyorum. Sakıp Sabancı'dan Vehbi Koç'a kadar bu ülkenin yetiştirdiği en büyük değerlere, babalarınıza, dedelerinize ve hala ölüm tacirliği yapan holdinglerinizin iktidarında bulunan sizlere. Sabancı Amca'ya girmek lazım ama öncesinde "devlet baba" dururken yakışır mı? Tekel sayesinde ebemizi belleyen, memleketin yarısını sıgara müptelası yapan "devlet baba" duruken Sabancı Amca'ya sıra gelmez tabi. Türkiye Cumhuriyeti'nin TEKEL olarak bilinen ölüm ticarethanesi dururken Sabancı Holdinge sıra gelmez tabi. Recep Tayyip Erdoğan'dan başlayıp Türkiye Cumhuriyeti'nin bütün Başbakanlarına ( Mesut Yılmaz'dan Süleyman Demirel'e,Tansu Çiller'den Bülent Ecevit'e, Necmettin Erbakan'dan ismini hatırlayamadığım nicelerine) lanet okusam suç işlemiş olurmuyum? "Ama onlar attıkları imzalarla benim hayatımı bellediler hakim amca" desem yırtma ihtimalim var mıdır? Yoksa bile en azından "Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde yaşayan her bireyin yaşam standartlarından bu adamlar sorumludur, Hakim Amca" deme ihtimalim karşısında hakimin vereceği cevap ne olur acaba. Eroin bağımlısı insanın yaşadığı devleti suçlama olasılığı olmayabilir. Çünkü eroin yasal değildir ve fakat tütün gayet yasal bir şekilde imal edilmektedir.

Ben on üç yaşımdayken... Bırak on üç yaşımı bundan beş sene önce, beş yaşımdayken bile bakkala gidip "iki ekmek, bir maltepe" alabiliyordum. "İki ekmek bir maltepe. "Ne kadar da masum bir istek. İşte o masum istek meğer ne kadar acımasız bir cinayet aletiymiş. Kanser. Warning; CANCER. İşte bu kadar acımasız. Öpüyorum sizi, yeryüzüne kanser saçan dudaklarınızdan holding insanları, devlet yöneticiliri. Hukuk sistemimizin henüz, beni ve binlerce insanımızı kansere mahkum eden zihniyeti, bir hücreye mahkum edecek anlayışa sahip olmadığından dolayı öpüyorum sizi dudaklarınızdan (lütfen argo deyimler sözlüğünde "ÖPMEK" kelimesine bkz.) işte o içtenlikle öpüyorum azrailSA ve diğerleri. Daha ne kadar içten öpebilirim, bilmiyorum. Taa yedi ceddinizi öpüyorum, ellerimde çiçekler...

CANNES 2009 EN İYİ REKLAM FİLMİ

noreply@blogger.com (BABİL) — Mon, 29 Jun 2009 20:10:00 +0000

56. Cannes Lions Uluslararası Reklamcılık Festivalinin en iyi filmi (Film Grand Prix) Hollanda'dan Tribal DDB Amsterdam'ın Philips için yaptığı "Carousel"

Diğer ödüller için buraya bakabilirsiniz.

OKULLARDA ÜNİFORMA KALKIYOR, YANİ?

noreply@blogger.com (BABİL) — Mon, 29 Jun 2009 16:08:00 +0000

NTVMSNBC'nin "Önlük, ceket ve kravat tarihe karışıyor" başlıklı haberine göre Başkent Öğretmenevi'nde açılışını Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu'nun yaptığı Öğrenci Okul Kıyafetlerini Değerlendirme Çalıştayı başlamış. Yani çocuklarımız üniformadan kurtuluyor.

Tek tip insan projelerinin altında yatan "sorgulamayan bireyler yetiştirmek" psikolojisinden devletin kurtulmaya çalıştığının bir göstergesi. Üniforma askeri rejimlerin ortak özelliğidir. Okullarda üniforma zorunluluğu ise Hitler Almanyası, Mussolini İtalyası ve Stalin Rusyası'nı hatırlatır bize. Tabi bir de komünist Çin.

A.K.P. ile ordu arasındaki kavganın arkasında yatan sistem değişikliği (rejim belki ağır kaçabilir) yavaş yavaş gerçekleşiyor. Askeri rejimlerin simgesel özelliklerinden biri olan üniformalar tartışılıyor artık. Aslında A.K.P. Milli Eğitim Bakanlığı'na Nimet Çubukçu'yu getirerek simgesel bir değişimi gerçekleştirmişti. Malum "asker" demek "erkek" demek bir yerde. Eğitim sisteminin başına bir kadını getirerek eğitimi askeri olmaktan çıkaracağının sinyallerini verdi. Ve şimdi ikinci simgesel değişim geliyor. Üniformalar tarihe karışıyor.

Eğitim sistemimize baktığımız zaman askerlik kurumunu sevdirmek üzerine söylevlerle dolu olduğunu görüyoruz. Tarih kitaplarımız daha çocukken bize, asker bir millet olduğumuzu aşılamaya çalışır. Mete Han'ı Farabi'den daha iyi tanır ve severiz. Çünkü "her Türk asker doğar."Sevinç gösterilerimizi silahla yapmamızın altında da bu düşünce yatar. Askerin olmazsa olmazı silahıdır çünkü. Bu yüzden çocuklarımızı çala oynaya askere göndeririz. Biz de askerizdir en nihayetinde, öyle doğmuşuzdur bir kere. Tarih bize bunu söyler. Tarih bize bunun değişemeyeceğini de söyler. O yüzden değiştirmeye çabalamayız bile. Fransa ile yapılan bir dostluk maçında sahaya dalarız. Çünkü tarih kitaplarımız bize Fransa'nın düşman olduğunu bir kere söylemiştir. Bütün komşularımız düşmandır aslında. Doğru ya "Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur." Herkesi düşman beller, korunmak için askerlik kurumuna sarılırız. Bütçemizin en büyük payı savunma masraflarına gider. Neden? Çünkü daha çocukken üniformayı sırtımıza çeçirmişizdir bir kere.

Şimdi o üniformalar kalkıyor. Yani; artık her Türk asker doğmayacak. Bazıları filozof, bilim adamı ve sanatçı olarak doğabilecek.

(Farklı bir okuma için Engin Ardıç'ın "Sivil Üniforma Giymez" yazısı.)

FRANCE 24, iPHONE REKLAMI

noreply@blogger.com (BABİL) — Mon, 29 Jun 2009 01:15:00 +0000

Dokunmatik ekranların en rahatsız edici yönlerinden biri üzerlerinde kalan parmak izleridir. France24'ün dokunmatik ekranın önde gelen ismi iPhone eksenli reklamlarında kullandığı fikrin çıkış kaynağı işte bu parmak izleri. Basit ama çok etkileyici. Fotoğraflar Corbis'ten Owen Franken'e ait.

(Daha büyük boyutlarda görmek için fotoğraflara tıklayınız)

ÖLÜM TACİRLERİ

noreply@blogger.com (BABİL) — Sun, 28 Jun 2009 23:13:00 +0000

Üstteki reklamlar Davidoff Cigar'ları için hazırlanmış. Yıllarca Marlboro'nun yaptığı "kovboy karizması" etkisinden çıkıp, meşhur "imaj hiçbir şeydir, susuzluk her şey" sloganını andırır bir yaklaşım sergilemiş reklamın yapımcıları. Artık insanları karizma vaadiyle kandıramayacaklarını anlamış olsalar gerek ki direk olarak alınan "haz"zı satmaya çalışmışlar.

Sıgara reklamından çok genelev reklamı (malum seksten sonra içilen sıgaranın yerini hiç bir şey tutamaz tiryakiler için) gibi olmuş. Pazarlanan şeyin aslında "ölüm" olduğu düşünülerse yüzlerdeki ifadeler manidar. En alttaki fotoğraf ise Babil'in zehir tacirlerine tepkisini gösteriyor.

REKLAMLARA İLİŞKİN ÇEREZLER VE GİZLİLİK POLİTİKASI:

noreply@blogger.com (BABİL) — Sun, 28 Jun 2009 20:58:00 +0000

Sitemizi ziyaret ettiğiniz zamanlarda reklam hizmeti vermek üzere üçüncü taraf reklam şirketleri ile işbirliği yapmaktayız. Söz konusu reklam şirketleri şuan bulunduğunuz siteye ve internet sitelerine yapmış olduğunuz ziyaretlerden elde edilen bilgileri, sizin ilginizi çekebilecek ürün ve hizmetlerin reklamını göstermek üzere kullanabilir. Bu elde edilen bilgiler adınız, adresiniz, e-posta adresiniz ve telefon numaranız gibi bilgilerin dışındaki bilgilerdir.

Şuan için sitemizde bu hizmeti verebilmek için Google, DoubleClick DART çerezi’ni kullanmakmaktadır. Sitemizi ziyaret etmek için bu çerezi kabul etmek zorunda değilsiniz. Google reklam ve içerik ağı gizlilik politikasını ziyaret ederek DART çerezinin kullanılmasını engelleyebilirsiniz.

KÜRESEL ISINMA

noreply@blogger.com (BABİL) — Sun, 28 Jun 2009 19:28:00 +0000

Bu başarılı çalışma Brezilya'dan. Küçük dünyamız daha da küçülüyor.
"Küresel ısınma. Hissettiğinizde artık çok geç olacak"

THE CUBIST

noreply@blogger.com (BABİL) — Sun, 28 Jun 2009 18:43:00 +0000

Hydro reklamının yönetmeni Joachim Roenning'den oldukça başarılı bir kısafilm "The Cubist"

BİR REKLAM!

noreply@blogger.com (BABİL) — Sun, 28 Jun 2009 17:46:00 +0000

Joachim Roenning ve Espen Sandber'den muhteşem bir reklam filmi. Son zamanlarda izlediğim en yaratıcı çalışmalardan biri. Bana "indigo çocuklar" kavramıyla Hydro markası arasında bir bağ kurmaya çalışmışlar gibi geldi, çok ta başarılı oldukları aşikar.

BABASININ KANKASI DEMİREL OLANIN...

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 27 Jun 2009 07:12:00 +0000

Rahmetli Haydar Aliyev ile Süleyman Demirel'in aralarının iyi olduğunu hepimiz biliriz. Haydar Aliyev öldükten sonra yerine geçen oğlu İlham Aliyev babasının politikalarını aynen devam ettirmekte. Bu gün Milliyet gazetesinde şöyle bir başlık gördüm; "Aliyev'den dünyaya savaş Tehdidi!" Azerbeycan silahlı kuvvetlerinin 91. kuruluş yıldönümünde yaptığı açıklamanın devamı şöyle; "Azerbeycan savaş halinde yaşamaya devam ediyor. Bunun için ordumuzu mükemmel savaş yeteneğinde tutmak devletin ilk vazifesidir. Savaşın sadece ilk perdesini arkamızda bıraktık. Her an sıcak gelişmelere hazırız."

Bildiğiniz üzere Haydar Aliyev Sovyetler'in dağılmasıyla birlikte Sovyet Rusya'daki erk'ini kullanarak Azerbeycan'ın başına geçti. Yüzünü Türkiye'ye çevirerek yeni devletin temellerini atarken Türkiye'nin tecrübelerinden faydalanmayı da ihmal etmedi. Neydi Türkiye'nin tecrübesi; etrafında sürekli düşmanın olsun ki para orduya aksın, ordu güçlü olsun, devlet te ordunun olsun. 80 yıl boyunca düşmanımız hiç eksik olmadı. Yunanistanla barıştık Suriyeyle düşman olduk v.s. Doğuda orduyu sürekli zinde tutacak, sürekli bütçeden savaş gideri talebinde bulunmasına sebep olacak bir de yerel düşman peydahladık. Biz vergi ödedik ordumuz güçlendi. Biz bir daha vergi ödedik, ordumuz daha da güçlendi. Şimdi elde P.K.K.'dan başka düşman kalmayınca yeni düşman arayışlarına giriştik. Süreç devam ediyor, bakalım düşmanı iyi belleyecek miyiz?

Büyük ağabeyin fotoğrafına bakıp kardeş Azerbeycan'ın önümüzdeki 10 yıllık fotoğrafını tahmin edebiliriz. Varsayalım Ermenistan'la arayı düzelttiler, İran'daki Azerilere yönelecekler ve İran'la düşman olacaklar. Sonra Gürcü bir gurup çıkıp Azerbeycan'dan bağımsızlığını ilan etmeye kalkacak. Hikaye böyle sürüp gidecek. "Devlet başa, kuzgun leşe" diyecekler olan zavallı Azeri vatandaşlara olacak. Eee Süleyman Demireller bize bunları yaşattı, kankasının oğlu neden kendi halkına aynısını yaşatmasın ki?

İRAN EV PARTİLERİ

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 27 Jun 2009 05:52:00 +0000

İki gündür İran yolculuğumu anlarıyorum fakat İran seçimlerine ve ardından yaşananlara henüz dokunmadım. Bir kaç ün daha dokunmayı düşünmüyorum açıkçası. Bu sabah günlük gazete turumu atarken İran'ın iki yüzü başlıklı bir haberle karşılaştım. Haberde bir Rus gazetecinin "meşhur" İran ev partilerinden birinde çektiği fotoğrafları yayınladığı yazılıydı.(Haberde fuhuş evi olarak geçiyor) Fotoğraflara baktım, gerek insanların giyim kuşamları gerekse evdeki mobilyalar fotoğrafların doğru olabileceğini gösteriyordu. Bizim gazetemiz aklınca fotoğraftaki İranlıların tanınmaması için gözlerine kalemle bant çekmiş, ilk iki fotoğrafta görüldüğü gibi.

Fotoğraflarda insan gözlerinin alışageldiğimiz şeklinden farklı olarak değil de ispirtolu kalemle çizilmesi bende merak uyandırdı. Görüldüğü gibi fotoğrafların alt tarafında fotoğrafların bulunduğu orjinal adreste var. Girdim baktım orjinal fotoğrafların gözleri kapatılmamış.

Şimdi önce bu küçük detayın üzerinde durmakta fayda var. İnsanların gözlerini neden kapatılır? Hani küçük yaşta hırsızlık yapmıştır, anlarım. Yaşı büyüktür de tecavüze uğramıştır anlarım. Adam zamparadır, fuhuşta basılmıştır bir yerde onu dahi anlarım. Ama bu fotoğraflardaki herkes gönül rızasıyla eğlenirken poz verip fotoğraf çekilmiş, her hallerinden belli. Gözleri neden kapalı? İyi niyetli yaklaşıp hani "İran rejimi ağır bir rejim, sert cezaları var, insan hakları ihlalleri var, İran Büyükelçiliği bizim gazeteyi de takip ediyordur, başlarına bir şey gelmesin" diye ince düşünmüşler diyeceğim ama o zaman fotoğrafların altındaki orjinal linkleri neden silmediniz. Anlayacağınız tam bir işgüzarlık. Tabi bizim web habercilerimiz de kopyala-yapıştır haberciler olduğu için, bütün haber sitelerinde fotoğraflar gözleri ispirtolu bir şekilde cirit atıyor. Bu işin detay kısmıydı.

Gelgelelim asıl meseleye. Hani Nietzsche'nin "yasaklanmış olana erişmektir amacım" mealindeki düşüncesi gibi basınımızda da, bir "yasaklanmış olana erişme" hevesi almış başını gitmekte. Zamanında batı dünyasının Osmanlı haremi hakkında kurguladığı gibi biz de İran haremi hakkında kurup duruyoruz. Dedikoducu kadınlar gibi İran'daki ev partilerinin peşindeyiz. Yok ev partileri şöyleymiş yok kapalı kapılar ardında herkes tuttuğunu götürüyormuş da bilmem neymiş. Hepsinden geçtim bari haberinizi "Rus gazeteci İran'daki fuhuş evlerine girdi" şeklinde değil de "Rus gazeteci İran'da bir ev partisine girdi" şeklinde düzgün yazın. Bizde genelev serbest olmasına rağmen kaç tane genelev kadınının veya geneleve gidip eğlenen erkeğin yukardakilere benzer poz verdiğini gördünüz? İran'da evlerde içki içiliyor (bunu İran'da da çok duyarsınız) kadınlar evde başlarını açıyor (çünkü evde başını açmak zaten yasak değil) istisnasız her evde uydu anteni var v.s. Bu başka bir mesele bizim habercilerimizin yaptığı başka bir mesele.

Aşağıdaki fotoğrafta bizim gazetecilerimize benden armağan olsun, işte gerçek İran ev partileri böyle oluyor:)

YENİ HADİSE; SAFİYA

noreply@blogger.com (BABİL) — Sat, 27 Jun 2009 03:10:00 +0000

Yeni Hadise olarak gösterilen Safiya çıkardığı İngilizce albümle adından sözettireceğe benziyor. Almanya'daki gurbetçilerimizin sinema ve futboldan sonra müzik alanında da boy göstermeleri güzel.

Safiya (orjinali Safiye) Gaziantepli gurbetçi bir ailenin kızı. Henüz 1 yaşındayken ailesi Almanya'ya göç etmiş. Şu an Wiesbaden kentinde yaşayan Safiye aslında bir optisyen. 2006 yılında "why Do I" parçası youtube'da büyük ilgi gören Safiye 2007'de Mısırlı müzisyen Hisham Abbas'la birlikte Suudi Arabistan ve Kuveyt gibi ülkelerde sahne alır. Safiye'nin müziği doğu esintili pop-rock karışımı. Frankfurt'ta hazırlanan albümün prodüktörü daha önce Beyonce, Kyle Minoque, No Angels gibi ünlü sanatçılarla çalışan Peter Ries. Çıkış parçası olarak Nirvana'nın "Smells Like Teen Spirit" parçasına yaptığı coverı seçmiş olması enteresan. Üstteki klip bu parça için çekilmiş. Alttaki video ise canlı performans videosu. Almanya'da yaşayan gurbetçilerimiz için 2 Temmuzda Berlin konserini kaçırmamalarını öneririm. MySpace sayfasından hem konserle ilgili detaylı bilgilere ulaşabilir hem de albümdeki diğer çalışmalarını dinleyebilirsiniz.

www.babil.biz

İRAN 2

noreply@blogger.com (BABİL) — Fri, 26 Jun 2009 15:26:00 +0000

Otelimiz Tebriz'in merkezinde; Hotel Kostarish (tam Türkçesi; Gösteriş oluyor) Uyarıyorlar "otelin en üst katında istihbarat teşkilatı var" Yavaş yavaş devrimin, halkı korkutarak varlığını sürdürdüğünü anlayacağım. Herkes her şeyden korkuyor. Korkutma seansları henüz yoldayken başladı, şimdi devam ediyor. "Üst katta İran İstihbarat Servisinin Tebriz Şubesi var" Ben korkmayayım da kim korksun.

Odamda bir Kur'an, bir seccade, bir kıblegah(kıbleyi gösteren levha) var. T.v.'de İran kanallarının yanında bir de TRT-INT. Başı açık kadınlar var? Bilmiyorum ama serbest. Odadan çıkıyorum. Koridorlarda İran'ın turistik yerlerini gösteren tabelalar var. Asansörün kapısı açılıyor. Çarşaflı iki kadın. Tabi binemiyorum asansöre, gözüm fena korkmuş. Sonraki asansörü bekliyorum. Bu sefer bir kadın, bir erkek var asansörde. Erkeğin olması bana cesaret veriyor ve biniyorum.

Lobi erkek kaynıyor. Herkes çay içmekte. Tam 12 gün boyunca yapacağım gibi çay istiyorum. Porselen demlikle çay geliyor. Neyse ki çay güzel. Çaydan başka içebileceğiniz bir şey yok. Coca Cola var ama başka bir şey, bildiğimiz tadından farklı. Ayran garip bir şekilde asitli, içilecek gibi değil. Tam 12 gün çay içiyorum. Tabi bir de kebap yiyeceğim.

Biraz gezip dolaşmak için otelden çıkıyoruz. Kalabalık. Kaçamak bir şekilde kadınlara bakış atıyorum. Genç kızlar makyajlı, hatta abartı bir şekilde makyajlı. Öyle çarşaf filan giymiyorlar, daha ziyade yaşlılar çarşaf giyiniyor. Blue jean giyenler çoğunlukta ama üzerlerine uzun bir şey giymek, kalçalarını kapatmak zorundalar. Yoksa devrim muhafızlarının uyarısıyla karşılaşıyorlar. Kadınlarla ilgili bu izlenimlerim korkunun da etkisiyle kaçamak bakışlarla gerçekleşiyor. Erkekler daha ziyade kumaş pantolon giyiyorlar, gösterişten uzak. Belki de kadınların aşırı süslü görünmelerinin asıl nedeni, erkeklerin hiç bir şekilde kendilerini göstermemeleri. Erkekler çok sade ve mat renkler kullanıyorlar. Bu arada sarıklı cüppeli insanlar arıyorum, fakat yoklar. 12 gün boyunca sadece 2 veya 3 tane göreceğim mollalardan.

Caddede bizim Tahtakaleyi andıran bir manzara hakim. Elektronik eşya çok ucuz. Kuruyemiş ve baharat olayına ayrı bir önem veriyorlar, bunu anlayabiliyorsunuz. Sokakta elinde bez baskı afişler satan bir adamın afişlerine bakarken laf arasında çıtlatıyor; "porno var" O ana kadar yaşadıklarım beni "galiba devrim muhafızı, beni yokluyor" şeklinde düşünmeye itiyor. Üzerinde Ali Şeriati'nin "annem" isimli şiirinin Farsçasının yazılı olduğu, başörtülü bir kadın afişi alıyorum. Adam "porno var" demese almayacağım, sadece afiş almak için afişlere baktığımı sansın diye alıyorum. Korku böyle bir şey.

Para konusunda biraz sıkıntı yaşıyorsunuz. Paralar üzerinde Humeyni'nin resimlerinin bulunduğu Riyal şeklinde. Fakat nedenini anlayamadığım bir şekilde Tümen kullanıyorlar. Yani Riyal üzerinden bir sıfır atıyorsunuz. Bu da kafanızı karıştırıyor. Zenginler fakat paranın değeri yok. 100 Ytl bozduruyorsunuz bir sürü para veriyorlar elinize. Sonra bir sürü param oldu diyorsunuz fakat 0 atma hesabını bilmediğinizden bir anda bütün paranız bitmiş oluyor. Bizdeki gibi turist kandırma hikayeleri yok. Para konusunda çok dürüstler. Taksicisinden esnafına kadar herkes dürüst. Gürcistan'da uyarmışlardı taksiye binmeden önce parayı konuşun diye. Taksimetre yok çünkü. Burada da yok, ama fiyatlar belli ve belki korkudan belki de tenezzül etmediklerinden kimse sahtekarlık yapmıyor.

Sokaklar ve caddeler çok temiz. Garip bir temizlik sistemleri var. Caddeler ve sokaklarda kaldırım kenarlarına kanallar kazmışlar ve bu kanallardan sürekli su akıyor. Hem şehrin sert havasını yumuşatıyor hem de izmaritleri bu kanallara atıyorlar. Çok mantıklı geldi bana.

Yemek konusu biraz sıkıntılı. Hemen her yerde kebapçı var ve sadece 3 çeşit kebap satıyorlar. Et, kıyma ve tavuk kebabı. Bir de üzerine safran döküp renklendiriyorlar. İlerleyen günlerde "lütfen safran olmasın" deme cüretinde bulunduğumda aldığım cevap çok manidar; "olur mu öyle şey, sen safranın ne kadar pahalı bir şey olduğunu bilmiyorsun galiba." Safrana talim. Kebabın yanında bir de pilav geliyor, yağsız. Yağı siz katıp karıştırıyorsunuz. Tabi asla bizim bildiğimiz pilav gibi olmuyor. Üstelik pilavda da safran var. Soruyoruz kebaptan başka bir şey yok mu diye. Hamburger var ama yenmiyor. "Sulu yemek?" Yok. Sadece çorba. Çorba ve kebaba talim. Hiç olmazsa kıymalı olan bizim Adana'ya benziyor. 12 gün boyunca kebap yenir mi? Yenir.

Devam edecek.

DELİL YETERSİZLİĞİ!

noreply@blogger.com (BABİL) — Wed, 24 Jun 2009 22:14:00 +0000

İRAN

noreply@blogger.com (BABİL) — Wed, 24 Jun 2009 19:04:00 +0000

Doğubeyazıt'tan giriş yapıyoruz. Sınırda otobüsten indiriyorlar bizi, hava çok soğuk, kulaklarım düşecek neredeyse. Üstüne uykudan uyanmışım. Karşımda kocaman bir poster, tanıdık yüzler; Humeyni ve Hamaney. "Başka bir dünya burası" diyorlar henüz kapıdayken "dikkatli ol" Daha önce uyarılmıştık "yanınızda alkol olmasın, gazeteleri atın, kadın fotoğrafı bulunan kitap, dergi ne varsa atın." "Peki ama ben bu sinema dergisini taa Tiflis'te almıştım, bir daha bulamam" "Olsun at çöpe" "bütün riski üstleniyorum" "İnşallah bizim başımızı da belaya sokmazsın" Elimdeki dergi normal bir dergi, ama bize göre. İçerisinde çıplak kadın bulunan bir reklam var. Çıplak olması mesele değil aslında, başı açık olması yeterli yasak olması için. Birazdan bizi içeri alıyorlar. Aman Allahım, bu seferde sıcaktan fenalık geçireceğim. Doğalgaz bedava diye bu kadar da abartılmaz ki. Çarşaflı bir kadın oturuyor bir masada, görevli. Alışkın değilim tabi, şaşırıyorum. Birden gözüme Tayyip Erdoğan'ı öven Türkçe bir afiş ilişiyor. Davos olayı daha yeni, burada da büyük bir yankı uyandırmış. Derken Türkçe konuşan insanlar duyuyorum. Sınır diye Türkçe biliyorlar sanıyorum önce, "İran'ın %65'i Türk". Şaşkınlığım giderek artıyor. "Ayetullah Ali Hamaney'de Türk." Hadi bakalım, buyur buradan yak. Beklemeye başlıyoruz, bizi getiren otobüsün evrakları eksik. Kantin var diyorlar üst katta. O da ne; Coca Cola. "Nasıl yani, İran'a girmedik mi daha?" İrandayız ve Coca Cola var. Şaka gibi. 6 saat bekliyoruz otobüsün geçmesini. Konuşurken bir adam "eroin" diyor, "istermisin?" Ne bu? Sınırda sivil devrim muhafızları gelene gidene zarf atmak için turluyorlar mı? Hayır. "İran'da uyuşturucunun para cezası var, alkolün hapis." Durun, yavaş gelin üzerime, böyle birden de çullanılmaz ki.

Arkadaşım hasta, ambulans geliyor. Doktor olduğunu sandığımız kişi bir şeyi yok diyip gidiyor. Ama arkadaşım da gidiyor. "Ya hu adam havale geçiriyor görmüyormusunuz?" "Doktor bir şeyi yok dedi" Çare arıyorum, aklıma bir fikir geliyor. Bizim pasaportlarımız onaylanmadı mı? "Evet, otobüsün geçmesini bekliyoruz." O zaman en yakın hastahane nerede?

Bir taksiyle yaklaşık yarım saat yol gittikten sonra hastahaneye ulaşıyoruz. Hastahane olduğunu anlayamayacağımız bir yere giriyoruz. Sıcak. Sağlam giren adam hasta çıkar, o kadar sıcak. Allahtan herkes Türkçe konuşuyor. Arkadaşıma Türkçe bilmeyen bir doktor serum veriyor. Ben bunaldıkça kapıya çıkıp sıgara içiyorum. yaklaşık 2 saat içerisinde aşırı uçlarda yaşadığım hava değişimi beni de hasta etmez umarım.

Derken serum bitiyor, arkadaşım ayaklanıyor. Diğer taraftan otobüsün evrakları tamamlanmış, bize doğru geliyorlar. Nihayet. Tekrar tanıdık,bildik insanların arasına dönmek güzel. Hızlı ve sert bir giriş oldu İran'a daha doğrusu; İran İslam Cumhuriyetine. İliklerime kadar hissettim başka bir yerde olduğumu. Tebrize doğru yola çıkıyoruz, yolumuz uzun. Tatlı bir uykuya dalıyorum.

NOTLAR;

Yolculuk Şubat ayında gerçekleşti.
Devam edecek

13 SANİYELİK BLOG YAZISI!

noreply@blogger.com (BABİL) — Wed, 24 Jun 2009 12:08:00 +0000

Türkiye' de nüfusa oranla, günlük kişi başına ayrılan okuma süresi 13 saniyedir! Diğer Avrupa Ülkelerinde bu süre 24 dakikaya kadar ulaşmaktadır. 13 Saniye bir sticker hareketi, amaçları bu insanlık ayıbını sert bir şekilde insanımızın yüzüne vurmak. (Burası biraz sert olmuş. Çünkü insanımızdan ziyade 12 Eylül sonrası bilinçli bir şekilde uygulanan politikaların bir sonucu olarak bu halde olduğumuzu düşünüyorum. İnsanımızın yüzüne vurmaktan ziyade Milli Eğitim ve Kültür Bakanlarımızın yüzüne vurmak olsaydı daha doğru olurdu diye düşünüyorum.) Kampanya "bir sayfa açın" sloganı ile yürütülüyor. Bu sayfa da destek amaçlı açılmıştır. Ama...

Sadece okuru değil yazarı da düşündürmesi gereken bir kampanya bence. 13 Saniyelik yazılarla blogları doluran yazarlardan bahsediyorum. Geçenlerde Meksika Sınırı isimli programın tekrarlarından birine denk geldim. Konuşmacılar internetin kesinlikle bilgi amaçlı kullanılamayacağı üzerinde hemfikirdiler. Ben de katılıyorum. Bilgiden ziyade yorum, internetin kullanılabileceği amaca daha uygun. Beni rahatsız eden de bloggerların okunması 13 saniye süren yazıları (yorumları). İnsanımızın okuma alışkanlığı yok. Bunu artırmak için bilinçli bir şekilde uygulanan bir yöntem olabilir bu. Posta gazetesi bunu uyguladı ve başarıya ulaştı aslında. Bir ara en çok satılan gazete idi. (Ama kocaman bir "boş"luktan oluşuyordu.) Bloggerlarımızın amacı bu dahi olsa arada sırada ele avuca sığar yorumlar yapıp gazetelerde yayınlanan haberleri tekrarlamanın ötesine geçersek ne ala. Bununla ilgili bir kampnya da gerekli diye düşünüyorum.

Diğer kampanya görsellerigörmek ve harekete destek olmak için Bir Sayfa Açın sitesini ziyaret edebilirsiniz.

ERMENİSTAN

noreply@blogger.com (BABİL) — Mon, 22 Jun 2009 03:04:00 +0000

Erivan'a (Yerevan) indiğimizde bizi Aşot isminde, aksanlı Türkçe konuşan sevimli bir adam karşıladı. Otele doğru giderken sordum "Ararat buradan görünüyor mu" diye. "Sabah görürsün" dedi. Ertesi gün odamın penceresinden dışarı bakınca hayretler içerisinde Ararat'ı (Ağrı Dağı) görüyorum. Erivan'a bu kadar yakın olacağını tahmin etmemiştim doğrusu.

Ararat'ın Ermeniler için ne kadar önemli bir simge olduğunu hemen otelin karşısındaki meşhur Ararat Konyak Fabrikası'nı görünce anlar gibi oluyorum. Şehrin hemen her yerinde Ararat yazısı görmeniz mümkün. Ararat aslında, Büyük Ağrı ve Küçük Ağrı dağlarının (Sis ve Masis) ikisine birden verdikleri isim. Şehre hakim bir tepede devasa elinde kılıcıyla Ermeni Ana (Armenian Mama) heykeli Ararat'a dönük bir vaziyette durmakta. Heykelin yanındaki hurda tank ve uçaksavarlar yine Ararat'a (bana Türkiye'ye gibi geldi) dönük vaziyette. Tabi garip geldi. Soruyorum "neden Türkiyeye dönük" diye. Aşot gülümsüyor "merak etme, iki tane hurdayla size zarar veremeyiz" Birlikte gülüyoruz.

Ermeniler çok sıcakkanlı insanlar. İki arkadaşımla birlikte pazarda dolaşıyoruz. Aşot'un işi var, bize eşlik edemiyor. Türkiye'den geldiğimizi duyan selam veriyor, "merhaba" diyorlar Türkçe. Kimi İstanbul'dan bahsediyor kimi Malatya'dan. Sohbetlerimiz sırasında aslında kavganın Ermenilerle Türkler arasında değil, politikacılarla politikacılar arasında, iki halkı da ilgilendirmeyen sebeplerden kaynaklandığını anlıyorum. Bize bu kadar yakın insanlarla bu kadar uzak kalmamıza sebep olan politik aktörlere lanet okuyorum içimden. Hırat Dink'ten bahsediyoruz. Çok sevdiklerini söylüyorlar, "biz de" diyorum, biliyorlar, anlıyorlar. Kapitalizmden bahsediyoruz, komünizmi daha çok seviyorlar "eskiden daha iyiydi" Fakirler, Türkiye sınırı kapalı olduğu için daha da fakirler. Bu yüzden sınırın açılması Ermeniler için çok önemli. Abdullah Gül'ün maç seyrettiği stadyumu gösteriyorlar bana. Çok sevinmişler Gül Erivana gittiğinde.

Yemekleri aynı bizim yemeklerimiz gibi. Bütün kafkasları dolaştım neredeyse ama, hani "annemin yemeği" gibi geldi bana Ermenistan'da yediğim yemekler. Yaprak sarmanın Ermeni yemeği olduğunu duymuştum. Baklava Yunan işi olmayabilir ama yaprak sarma Ermeni yemeği galiba, o kadar güzeldi yani:)

"Mesele nedir?" deyip yerinde görmek için soykırım müzesine gitmek istiyorum. Allah kahretsin, parar günleri kapalıymış. Ama mesele her neyse kesinlikle iki halk arasında değil, bunu bilmenin huzuruyla ayrılıyorum Erivan'dan. Belki bir daha gidemeyeceğim ama tadı hala damağımda.

NELER OLDU, NELER!

noreply@blogger.com (BABİL) — Mon, 22 Jun 2009 02:26:00 +0000

Bundan tam 1 yıl önce Salvador Dali İstanbul'da diyip kaçtım,
26 Bölümlük bir koşuşturmanın ardından geri dönmeye çabaladım olmadı,
Taşındım,
Falımda gurbet yolları göründü (cidden kahve falımda çıktı)
Gürcistan'a gittim, aç kaldım (damak tadı meselesi)
İran'a gittim, sadece kebap yemekten fenalık geldi (sadece kebap var)
Ermenistan'a gittim, yemekler annemin elinden çıkmış gibiydi,
Gittiğim hemen her yerde internet kısıtlıydı (dininizin kıymetini bilin:)
Dönünce bloguma koyarım diyerek yazdım, harddiskim çöktü, kahroldum, sağdan soldan fotoğraflarımı toparlamaya çalışıyorum,
Arada aftan faydalanıp okula döndüm, bir kısafilm çektim,
İnternet bağlattım (T.T. iyi ki özelleştirilmiş)
6 günde 4 sezon Lost izledim,
Dönmeye karar verdim ama "dönüş" faciasının üzerine tekrar bir dönüş yazısı yazmaktan utandım,
Ama döndüm,
Her şey değişmiş, askere gidenler olmuş, evlenenler olmuş, yeni guruplar peydahlanmış, wordpress'e geçmeyene kız verilmez hale gelinmiş,
Hepsinden önemlisi bir sürü şeyi unutmuşum, bir sürü şifreyi, blogu, eklentiyi v.s.
Kendime bir ay süre verdim babil.biz'i toparlamak için.
Toparlayabilirsem ne mutlu bana...