Discografia LRa

No i stało się...

2012-06-30T21:19:00.000+02:00

Dzisiaj Disco znalazło nowy dom, mam nadzieję, że będzie się nadal sprawowało tak jak nam i będzie dostarczać równie dużo przyjemności z jazdy i wypraw w teren.

Na pewno odwzajemni uczucie, którym zostanie obdarzone przez nowego właściciela (Rafała), z którym przemiło spędziłem przedpołudnie opowiadając o Disco i tym wszystkim co z nami przeszło.

A My tym czasem przesiadamy się do nowej rodzinno / firmowej teRenówki.... ale LR nadal w sercu...

Disco na sprzedaż

2012-06-21T11:14:00.003+02:00

Nadszedł taki smutny czas na pożegnanie się z przygodą czyli sprzedamy naszego odkrywcę (Discovery).

Powód jest prozaiczny bo zmiany życiowe czyli powiększenie sie rodziny i szukanie bardziej komfortowego auta, jednak to nie koniec przygody z 4x4, a przynajmniej mamy taka nadzieję!

Land Rover Discowery I
Disesel 2,5 Tdi (200Tdi)
Rocznik: 1993 (IV kwartał roku)
Przebieg: 295000km

Wyposażenie standardowe czyli el. szyby, el. lusterka, alu felgi, szyber dach 2x, wspomaganie, stały napęd 4x4 z możliwością blokady centralnego mechanizmu różnicowego.

Auto sprowadzone do Polski w sierpniu 2008 roku. Używane turystycznie ale terenowo i w takiej formie też zabudowywane. Disco ma już za sobą główne choroby wieku średniego i wszystko zostało wyleczone w serwisie SST z Długiej Gośliny. Wszystkie naprawy były robione przed czasem co pozwoliło wracać do domu za każdym razem. Lista napraw i modyfikacji jest długa, a na ich potwierdzenie posiadam karty warsztatowe i faktury:

- remont mostów (mosty są fabrycznie 24frezowe, a nie 10)
- remont skrzyni biegów
- remont reduktora
- wymieniony rozrządz
- wymiana uszczelki pod głowicą oraz planowanie głowicy
- wymiana sprzęgła (na Valeo HD) + wysprzęglik i pompa
- wymiana zacisków przód i regeneracja tył
- wymieniona podłoga bagażnika.
- wyspawane progi
- wyspawane tylne mocowania budy
- wyspawana rama
- nowa chłodnica
- nowe lampy przednie
- komplet zawieszenia +2" wraz z wahaczami przód i tył (BlueSpring + ProComp ES9000)
- osłona drążków
- dyslokatory tył
- snorkel safarii
- opony BFG AT 235/85 r16 na najpiękniejszych felgach Borbeta
- alternator 150A
- instalacja na 2 akumulatory
- wskaźniki: voltomierz + turbo doładowania
- dodatkowe gniazda zapalniczek wraz z heblem
- zmodernizowana instalacja elektryczna
- radio z pilotem schowane pod dachem (bez CD ale na USB, SDcard i AUX)
- odpowietrzenie mostów
- zabudowany kompresor powietrzny ze zbiornikiem
- uchwyt na 10" komputer
- uchwyt na napoje na tunelu środkowy
- schowek w podłokietniku
- zabudowa bagażnika (łóżko składane 2 osobowe, zasłonki, półka, oświetlenie wewnętrzne
- Pokrowce LMT na fotelach z cordury, a fotele bujane jak w wersji 3d
- oświetlenie dodatkowe przód i tył
- instalacja pod radio CB Antena Lemm 1200 i głośnik nad uchem kierowcy

...i kto by jeszcze spamiętał co było robione na bieżąco by jeździło się lepiej...

Samochód oddajemy wraz z całym sprzętem off-roadowym (m.in. Hi-Lift, Łopata, szekle, taśmy)... i kluczami do krzyżaków 9/16 choć nam przydały się dopiero dwa razy (płaski + specjalna długa nasadka)

Czy auto wymaga wkładu finansowego? Dużego już nie, duże i drogie naprawy są już zrobione i zostały względne drobiazgi na które my już po pojawieniu się dziecka nie mamy czasu.
Do zrobienia:

- przednie mocowania budy z ramy (pod pasem przednim)
- przednie nadkola
- konserwacja całej ramy (tył już zrobiony)
- tarcze tył za jakiś czas przydało by się wymienić

Co może jeszcze się popsuć? Kto to wie... to jest legendarny Land Rover, jednak ze znanych i popularnych rzeczy: wiskoza, przekładnia kierownicza, pompa wody, pompa wspomagania

Na wszystkie pytania odpowiem z przyjemnością telefonicznie 501 374 855, na jazdę próbną zapraszam niestety na kraniec Polski czyli do Szczecina, jednak wydaje mi sie, że warto!

Cena 14.999zł do lekkiej negocjacji po jeździe próbnej!

Bagażnik = narośl na plecach disco

2012-05-15T23:24:00.002+02:00

Bagażnik zjawił się w naszym aucie dość przypadkowo. Chęć posiadania była zawsze, jednak koszt zakupu i brak jednoznacznej konieczności (jazda w dwie osoby) odpychał podjęcie decyzji w czasie. Jednak kiedy nadarzyła się okazja postawiłem skorzystać. Dostałem propozycję pozyskania używanego bagażnika, problem polegał jednak w tym, że bagażnik musiałem sobie przywieźć z Warszawy. Jak się okazuje wysłać coś takiego kurierem to większa sztuka bo przekracza wszelkie standardowe wymiary jak i wagę. Jednak od czego są znajomi :) Czas sprowadzania wydłużał się z miesiąca na miesiąc, aż wreszcie znalazł się miły człowiek. Zalewiak poinformował mnie, że może przywieźć bagażnik w nocy z piątku na sobotę bo jadą z Meblowozem po auto do Kościana. Przejęcie bagażnika miało miejsce na stacji, gdzie obsługa musiała zrywać boki bo bagażnik przyjechał na dachu Skody Felicji, która wyglądała jak w pancerzu.Najważniejsze, że przybył wreszcie do Poznania!

Bagażnik to był kot w worku, bo znałem go tylko z jednego zdjęcia (jest powyżej) i opowieść Marcina Gerca, który widział go dawno temu i oczywiście twórcy czyli Paula Clarka z SST. Wszystko zapowiadało się pięknie: mocny, dwu poziomowy (choć wolałbym sprytną jedną platformę) z uchwytami do mocowania ładunku i ramą na halogeny przednie, którą można zdemontować.

Pierwsze wrażenie było bardzo dobre mimo panujących ciemności dostrzegłem kilka ciekawych spraw jak choćby łapy bagażnika i sposób ich skręcania oraz to, że poprzeczki są o przekroju prostokątnym, a nie jak zwykle to bywa okrągłym.

Reszta szczegółów została odkryta dopiero rano. Bagażnik został wykonany w bardzo przemyślany sposób i ma wiele drobiazgów które poprawiają użytkowanie. Belki prostokątne mają zastrzały dzięki czemu są jeszcze sztywniejsze. Na końcach oraz na środku w belki są wspawane rurki, przez które przetyka się szekle (potrzebne są specjalne), a na górnej powierzchni są nitonakrętki do których montuje się podłogę. Dolna podłoga jest wsunięta lekko pod belkę górnej części, dzięki czemu nie ma charakterystycznego kąta pomiędzy piętrami co w efekcie daje większa powierzchnię na bagaż.

W bagażniku jest tylko miejsce na przednie oświetlenie dodatkowe, które montuje się do specjalnej ramy. Rama jednak ma małą wadę ponieważ przeznaczona jest do reflektorów okrągłych o max. fi 152mm. Dodatkowo mocno jest wysunięta do przodu co powoduje rzucanie dużej ilości światła na maskę i na podszybie przy stosowaniu reflektorów ze szklanym rantem (np. Wesem HO3). W chwili obecnej brak punktów mocowań oświetlenia bocznego i tylnego, ale zostanie to zmienione. Tylne lampy (tzw. kwadraciaki KLR5 Wesem) są przymocowane do ostatniej belki dzięki czemu są chronione i mam łatwy dostęp do regulacji kąta świecenia. Boczne lampy wymagają stworzenia uchwytów i wybrania właściwych lamp. Będą po dwie lampy na każda stronę co pozwoli na dokładne oświetlenie boków. Przydaje się takie rozwiązanie przy nocnych manewrach między drzewami lub przy wymianie koła.

Bagażnik został obity 12mm sklejką antypoślizgową, która jest Przednia część na środku ma przykręconą listwę z oczkami systemu mocowania ładunku CITUS4x4. Tylna cześć ma wywiercone otwory pod szekle.

Bagażnik jest bardzo stabilny, ma na pierwszy rzut oka wysokie balustrady, jednak jest to lekkie złudzenie optyczne. Jedyną małą wadą jest dość mała odległość między bagażnikiem, a dachem co troszkę wzmaga hałas, a stał się on bardziej słyszalny po montażu podłogi.

Podsumowując - jest to bardzo fajny bagażnik o przemyślanej konstrukcji. Ciężkawy ale dzięki temu mocny i stabilny. Wykonany w sposób perfekcyjny co widać po spawach i wyjątkowych rozwiązaniach (łapy, poprzeczki, rama na oświetlenie). Jak się okazało też z czasem jest to bagażnik, który był oferowany przez LR w katalogu wyposażenia OFF-Road'owego i prawie byłby standardowym wyposażeniem dla Discovery w Camel Trophy. Jednak produkcja jednostkowa nie była wystarczająco korzystna cenowo, szkoda!

GaPa radzi czyli poradnik sprzętowo - turystyczny

2012-05-11T21:05:00.002+02:00

Poradnik postanowiłem stworzyć na potrzeby wielu pytań i uprościć dostęp do kompendium wiedzy na temat sprzętu turystycznego. Moim celem jest wskazanie plusów i minusów oraz tego na co należy zwrócić uwagę by dobrze wybrać. Nie mam zamiaru kierować poradnika na wybór konkretnych produktów ale zdjęcia pojawią się przykładów używanych przeze mnie. Z założenia to nie ma być koniec więc jeśli chcecie żeby jeszcze o czymś napisać, rozpisać to dajcie znać :) z przyjemnością to zrobię. (Artykuł jest też wyświetlany na stronach: landklinika.pl i passion4travel.pl)

Śpiwory

Śpiwory można dzielić pod kątem wypełnienia, sezonowości czy przeznaczenia do użytkowania, jak i kształtu.

Rys. [1] Śpiwory (koperta, puchowy, syntetyczny męski oraz syntetyczny damski)

Podstawowy podział moim zdaniem to podział pod kątem wypełnienia czyli:

Śpiwory puchowe – ciepłe i lekkie. Parametry termiczne można uzyskać przy mniejszej ilości wypełnienia niż w przypadku syntetycznych śpiworów. Dzięki temu są lżejsze i mniejsze po spakowaniu. Przy wyborze jednak trzeba zwrócić uwagę na rodzaj wypełnienia puchowego. Są dwa: kaczy i gęsi. Lepszy jakościowo jest puch gęsi i ma najlepsze właściwości grzewcze. Puch kaczy natomiast ma jedną podstawową wadę, a mianowicie mało przyjemne walory zapachowe.

Wadą łączącą wszystkie śpiwory puchowe jest duża wrażliwość na wilgoć, która powoduje niszczenie wypełnienia i utratę właściwości grzewczych.

Śpiwory syntetyczne – najbardziej uniwersalne, dostępne z różnym wypełnieniem (produkowanym przez różnych producentów np. DuPoint). Generalną zasadą jest włókno syntetyczne z rurkami wewnątrz, które wykorzystują powietrze zawarte w nich jako izolator. Śpiwory syntetyczne nie są zbyt lekkie, ale jest duży wybór pod względem termicznym jak i cenowym. Specjalne włókna nawet potrafią grzać mimo zamoczenia.

Podział sezonowy to inaczej podział temperaturowy:

Śpiwór jednosezonowy (letni) temperaturą komfortu do +5st. C
Śpiwór dwusezonowy (wiosna-lato) temperatura komfortu do 0st. C
Śpiwór trzysezonowy (wiosna-lato-jesień) temperatura komfortu do -5st. C
Śpiwór czterosezonowy (bardziej jednak zimowy) temperatura komfortu poniżej -5st. C

Do naszych celów optymalny wybór to śpiwór syntetyczny dwu lub trzysezonowy, ponieważ nie musimy zwracać aż tak uwagi na wagę (różnica około 30%), minusem jest większa objętość. Jednak odporność na wilgoć i niższa cena o około 50% to największe plusy.

Budowa śpiwora w przekroju wygląda następująco, a to też ma wpływ na ciepło ponieważ reguluje ona rozkład ociepliny w komorach.

Rys. [2] budowy komór w śpiworach (z portalu jak kupować)

W celu przedłużenia życia naszego śpiwora nie należy:

prać zbyt często (raz na rok), pranie powoduje przyspieszone zbijanie się wypełnienia.
zwijać go (najlepiej wkładać go do pokrowca tak, by za każdym razem był ułożony w worku inaczej żeby zapobiec wygniataniu się wypełnienia)

W celu podwyższenia walorów termicznych naszego śpiwora możemy użyć różnych wkładek, które pozwolą na dogrzanie i zwiększenie higieny użytkowania. Wkładkę można łatwo wyprać i wysuszyć (nawet w podróży). Wkładki są wykonywane z różnych materiałów i mają różne przeznaczenie:

Bawełna - lekko grzejąca, bardziej higieniczna np. w hostelach o organicznym zaufaniu czystości lub jako alternatywa śpiwora w ciepłe noce.
Polar - do dogrzewania śpiwora jednak bez znanych parametrów termicznych.
Reactor (thermolite) - specjalna wkładką Sea To Summit, która podnosi komfort cieplny śpiwora o 8st. C - wadą jest cena.
Jedwabne - idealna w gorący klimat gdzie jednak warto się czymś przykryć w nocy. Lekko chłodząca.
CoolMax - zadanie jak jedwabnych, ale wykonana ze sztucznych materiałów.

Rys. [3] Wkładki do śpiworów

Ceny takich wkładek to zależnie od rodzaju i firmy wydatek rzędu 60zł do 200zł

Przy zakupie śpiwora warto zwracać uwagę w jaki sposób jest mierzony parametr jego grzania. Mądrzy ludzie wymyślili laboratoryjny sposób który otrzymał parametr normy EN 13537. Test opiera się na wykorzystaniu w kontrolowanych warunkach rozgrzanego manekina, w celu zasymulowania sytuacji, w której żywy człowiek korzysta ze śpiwora. Na podstawie testu uzyskuje się trzy wyniki temperaturowe dla każdego śpiwora:

T (EXTREME) - Najniższa temperatura, w której pojawia się ryzyko utraty zdrowia lub życia przez hipotermię (w odniesieniu do „standardowej kobiety” o wadze ok. 60 kg, umieszczonej w śpiworze, w pozycji embrionalnej)

T (LIMIT) - Najniższa granica przedziału zmiany, do której śpiąca osoba (w odniesieniu do „standardowego mężczyzny” o wadze ok. 70 kg, umieszczonego w śpiworze w pozycji embrionalnej) nie czuje chłodu.

T (COMFORT) - Najniższa granica przedziału komfortu, do której śpiąca osoba (w odniesieniu do „standardowej kobiety” o wadze ok. 60 kg, umieszczonej w śpiworze w pozycji zrelaksowanej (na plecach) po prostu nie czuje chłodu.

Rys. [4] Diagram odczuwania temperatur wg. EN13537 (diagram dla śpiworów TNF)

I na koniec chciałbym zwrócić uwagę na dobór śpiworów dla kobiet. Część z Was stwierdzi, że to przesada i wymyślanie producentów. Być może sądzicie, że wiele firm nie ma podziałów na śpiwory ze względu na płeć a kobiety bez problemów śpią od lat w standardowych śpiworach unisex. Jest dobrze, ale może być lepiej. Damskie śpiwory są konstruowane inaczej, a dokładniej są w troszkę innej rozmiarówce: tu węższe, tam szersze i z inaczej rozłożonym izolatorem wewnątrz. Na podstawie badań dołożono ociepliny w nogi i na plecy. Okazuje się, że tam najczęściej panie marzną. Producentami takich śpiworów są m.in. Deuter czy The North Face. Z ciekawości są też dostępne śpiwory dla dzieci lub śpiwory dwuosobowe.

Przedział cenowy śpiworów jest duży i zależy od konkretnych firm i użytych materiałów. Optymalny śpiwór syntetyczny to wydatek między 150zł a 300zł, śpiwór puchowy to wydatek od 350 zł.

Maty, karimaty i materace

Niby bagatela, ale to będzie wpływać na komfort spania i to nie tylko ten fizyczny, ale też termiczny. Dobra warstwa pod śpiwór to wygoda i izolacja od podłoża.

Karimata:

Teoretycznie im grubsza tym lepsza, ale trudniej ją zwinąć, zajmuje więcej miejsca i jest mniej poręczna w transporcie.

Zaletą karimaty jest cena bo przedział od około 20-30zł do 160zł (za super dobrą „firmówkę” Thrm-a-Resta). Z osobistego odczucia ta najdroższa faktycznie jest wygodna i bardzo dobrze izoluje, ale bez przesady, taka za 30zł też zrobi swoje J. Zaletą karimat jest ich bezawaryjność, a przy dużych uszkodzeniach można ją nawet zlepić taśmą.

Rys. [5] Karimata (Therm a Rest Z-liner)

Mata samopompująca:

Nowy pomysł to maty samopompujące. Co prawda już nie taki nowy, ale dopiero od paru lat są dostępne w przystępniejszych cenach. Przedział cenowy między 100zł a 150zł, to nada jednakl nie mało. Dobra mata samopompująca jest trwała, zgrzewana a nie klejona i faktycznie sama się pompuje. Tanim matom trzeba dmuchając dopomóc w rozprostowaniu, a często rano i tak są lekko pozbawione powietrza. Dobrą renomą z tańszych cieszą się decathlonowskie lub oryginalne Therm-a-Resty. Wadą jest możliwość przebicia i szansa na spanie przez wiele dni na prawie gołej ziemi…

Rys. [6] Mata samopompująca (Therm a Rest)

Materace dmuchane:

Mają średnie zastosowanie w turystyce ponieważ są grube, ciężkie i mało wygodne w rozkładaniu i składaniu (czasochłonne zajęcie). Wada tak samo jak przy samopompujących to możliwość uszkodzenia, a często są jeszcze delikatniejsze i wykonane z materiałów trudno sklejalnych (chyba, że jest to dobry PRL-owski gumowy materac, co można załatać butaprenem i kawałkiem dętkiJ)

Pamiętajcie, że wszystkie są wrażliwe na iskry, ciepło ogniskowe i można je tym sposobem trwale uszkodzić. Dlatego najrozsądniejszym wyborem będzie karimata o grubości około 10-12mm i wykonana z dość gęstej pianki typu EVA.

Torby, skrzynie, koszyki inne magazyny sprzętu

Torby
Po testowaniu skrzyń wojskowych odkryłem wspaniałą rzecz jaką są torby transportowe wykonane z grubego PCV lub Cordury. Zaletą ich jest niska waga, wytrzymałość i dopasowywanie się do kształtów przestrzeni bagażowej. Dodatkowo wiele z nich ma szelki dzięki czemu można nieść je jak plecak. Wada to ich cena (choć skrzynie nowe są wiele razy droższe, używane tańsze tylko o połowę). Osobiście używam torby Barel firmy Tatonka i Base Camp Duffle TNF-u. i Ortlieb Rac.

Rys. [7] Torba z PCV (TNF Base Camp Duffel)

Skrzynie

Skrzyń jest wybór pełen: od plastikowych po metalowe, od nowych po demobilowe. Każde rozwiązanie łączy pewne zalety, a mianowicie w większości przypadków hermetyczność, czyli odporność na czynniki zewnętrzne jak woda i kurz. Zapewniają prawie lub wręcz 100% ochrony zawartości pod kątem mechanicznych uszkodzeń. Zniszczyć skrzynie nie jest tak prosto. Wadą jednak jest masa skrzyni już pustej, a co dopiero po zapakowaniu. Dodatkowo wymaga bezwzględnego łączenia jej z przestrzenią transportową w celu unieruchomienia. Warto też zwrócić uwagę na sposób otwierania. Wygodniej jest kiedy wieko jest uchylne i samo się trzyma po otworzeniu. Pozwoli to na używanie obu rąk do szukania zawartości, lub trzymania się jedną ręką bagażnika. W przypadku skrzyń BW (jak na trzecim zdjęciu poniżej) trzeba otwierać je w 4 punktach i coś zrobić z wiekiem. Nie zawsze jest na to miejsce żeby je położyć. Skrzynie najczęściej swoje zastosowanie znajdują na bagażnikach dachowych gdzie tworzą jednolitą zabudowę z łatwym dostępem i zapewniają ochronę zawartości przed światem zewnętrznym.

Rys. [8] Skrzynie transportowe (Peli z tworzywa i skrzynie wojskowe z aluminium)

Koszyki…

Koszyki małe lub duże w zależności od potrzeby składane lub stałe, na części zamienne lub żywność… Tak jak potrzebujemy i o ile potrzebujemy. Osobiście preferuję składane, które używam jako magazyn żywności. Są przewiewne, pakowne i tanie w zakupie.

Szuflady

Szuflady to temat tabu w światku off-roadowym. Kiedy temat wychodzi na światło każdy zaczyna się drapać po głowie, bo od razu na myśl przychodzą czterocyfrowe liczby i to bliżej już tych pięciocyfrowych.

Szuflandia to wspaniałe rozwiązanie, bo pozwala na dobre zorganizowanie przestrzeni pod kątem porządku. Szuflada w samochodzie wyprawowym to jednak coś więcej niż ta biurowa czy w domu. Musi być wykonana bardzo porządnie, by na pierwszej dziurze zawartość nie uszkodziła dna a ciężar śpiący wewnątrz nie połamał prowadnic, które muszą pozwolić wysunąć całą szufladę o wadze nawet około 70kg. Ważnym elementem jest też zastosowanie odpowiednich zamków, by szuflada była zamknięta w czasie podróży i wygłupów w terenie, dlatego prawdziwe szuflady mają rączki z zamkami jakie są stosowane w samolotach.

Rys. [9] Szuflady (Własnego wykonania, African Outback, ARB, Black Widow)

Alternatywą jest oczywiście wykonanie szuflad samemu w domu ze sklejki, aluminium lub jeszcze innego materiału. Jednak pamiętajmy, że wykonanie prawdziwych szuflad, które zniosą ciężar, wodę, podskoki i wiele tysięcy kilometrów wymaga stosowania odpowiednich materiałów, które nie są już tanie. Może lepiej zainwestować w skrzynie transportowe i wykonanie wysuwanych platform, na których będą one mocowane z całą zawartością.

Garnki i wyposażenie kuchenne

Garnki – są takie jak lubimy, mogą być super turystyczne lub ich bardziej udomowione wersje. Wybór taki, że głowa boli jednak przestrzegałbym przed oszczędnością. Kiepskie garnki szybko ulegną zniszczeniu przez przypalanie, uszkodzenia mechaniczne i inne takie historie. Zdecydowanie odradzam naczynia tytanowe, które są przesadnie lekkie i koszmarnie drogie. Optymalne rozwiązanie to dobre aluminiowe z aluminium anodowanego lub nierdzewne ze stali nierdzewnej 8/10 lub 10/10. Bezwzględnie jednak uważam że na wyjazd należy zbierać patelnie do smażenia, bo żaden garnek nie jest w stanie jej zastąpić.

Rys. [10] Menażki (Meal Kit, X-bowl, Sherpa, Family Set)

Sztućce – tak samo jak przy garnkach wybór może być od domowych po turystyczne. Tak samo unikać tytanowych, bo cena zabija, a parę gramów więcej nie zrobi różnicy. Coraz popularniejsze są wszelkiego typu twory z tworzyw sztucznych. Zaleta to niska cena.

Rys. [11] Niezbędniki (metalowe, oraz lekkie i tanie z tworzywa)

Talerze – temat po części zbędny, bo można użyć miski, menażki czy garnka, w którym się wcześniej gotowało, ale czasem szykujemy obiad dla paru osób. Tu z pomocą przychodzi także tworzywo, a najbardziej wdzięcznym chyba będzie lexan i melamina. Także przyzwoicie tanie, lekkie i nietłukliwe.

Z dodatkowych rzeczy kuchennych warto pamiętać o nożu kuchennym, bo scyzoryk na dłuższą metę jest mało wygodny do cięcia np. chleba. Do kompletu także warto zabrać deskę do krojenia i przyprawy popakowane w hermetyczne słoiki np. lexanu.

Palniki, kuchenki

Kuchenki turystyczne podzieliłem ze względu na źródło zasilania, ponieważ tak jest najprościej. Przy wyborze maszynki należy się sugerować w pierwszej kolejności źródłem zasilania i dostępnością tego medium w rejonie świata w który się wybieramy.

Gazowe – najbardziej znane i najpopularniejsze. Zaletami to cena zakupu i dość duża dostępność butli z gazem do nich.

„Starego typu” z butlą gazową do napełniania, dobry patent ponieważ jest wybór kilku pojemności (od 1 – 5kg), do tego mały wybór palników, ale wystarczający ( jednopalnikowa mała lub duża przykręcana do butli, dwupalnikowa przykręcana na butlę, dwupalnikowa wolnostojąca często w formie zamykanej tzw. walizki) cena od 25 do 75zł, a walizki za około 300zł.

„Turystyczne” – spory wybór palników w cenie od 89 do 200zł. Palniki występują w dwóch standardach butli. Czyli tzw. Campingaz i Primus, który można łączyć z butlami czy palnikami takich firm jak Markil, Coleman, Karimor, GoSystem i jeszcze kilkoma. Butle występują w 3 pojemnościach czyli 100g, 225g i 450g. Kartusze są dość drogie, ale małe i dość wydajne, do tego do rozłączenia w dowolnej chwili dzięki temu, że mają zawór zamykający. Ich wadą jednak jest brak możliwości legalnego napełniania, co czyni z nich jednorazówki. Palniki są tylko w wersji jednopalnikowej o dość dużej mocy (2000 do 3500W) dzięki czemu litr wody można zagotować w około 2,5 do 4 minut. Butle są dostępne raczej w sklepach „turystycznych” w Polsce (oba systemy). Na świecie bywa różnie, ale w krajach skandynawskich patent primusa jest wszechobecny, campingaz natomiast prawie nieosiągalny. A na południu Europy odwrotnie (Francja, Włochy, Hiszpania) campingaz dostępny często nawet na stacjach benzynowych. Ale na takie braki rozwiązanie znalazła firma Primus, która wyszła naprzeciw turystom i produkuje palniki w tzw. wersje Duo które można zasilać katuszami Campingaza jak i Primusa. Wydajność czasowa takich butli może nie jest powalająca, ale mała butla (225g) stacza na 2-3 godzin, a duża (450g) na około 4-6 godzin gotowania w zależności warunków atmosferycznych jak wiatr, temperatura oraz wysokości na jakiej się znajdujemy.

Rys. [12] Palniki gazowe turystyczne (Primus, Campingaz i GoSystem)

‘Małe walizki’ zasilane „dezodorantem” – małe płaskie maszynki w walizeczkach, łatwe do transportowania, dość bezpieczne. Dają możliwość postawienia dość dużego garnka. Dzięki temu, że są niskie mają sporą stabilność. Butle są dość małe bo 250ml ale dość tanie bo ceny się wahają między 6 a 16zł. Dostępność paliwa specyficzna, w sklepach turystycznych generalnie brak, czasem na dużych stacjach benzynowych gdzie parkują tirowcy. Ale różnie bywa więc wypada mieć zawsze zapas. Osobiście miałem już raz sytuację gdzie w doszło do samootwarcia się zaworu w kartuszu czasie transportu. Spowodowało to wyciek gazu z kartusza choć był teoretycznie rozłączony. Maszynki dostępne generalnie na Allegro w cenie od 50 do 100zł i niektórych sklepach internetowych.

Rys. [13] Palnik gazowany pakowany w walizkę (Campingaz Bistro)

Benzynowe – zasilane benzyną, czyli paliwem dość łatwo dostępnym i w każdej części świata. Tanie w eksploatacji, ale dość drogie w zakupie bo jest to wydatek rzędu 300-500zł. Gotowanie wymaga trochę wprawy w rozpalaniu, ale odwdzięczy się bezproblemowym dostępem do paliwa.

Rys. [14] Palniki benzynowe (Coleman)

Multifuel – maszynki wielopaliwowe, dzięki specjalnej konstrukcji i stosowaniu dysz o różnej średnicy wylotowej dostosowanej do gazu, benzyny lub alkoholi i do ropy. Maszynki bardzo uniwersalne, ale koszmarnie drogie (bo dobra maszynka to wydatek około 600zł). Zalet nie trzeba przedstawiać bo są wymienione powyżej. Konstrukcja to niski palnik o zwartej budowie co czyni go idealnym partnerem podróży samochodowej czy pieszej.
Rys. [15] Palniki typu multifuel (Primus MultiFuel, OniFuel i GoSystem FlexFuel)

Ze względów ekonomicznych zakupy optymalnym wyborem jest palnik gazowy. Jeżeli do samochodu to klasyk z butlą do napełniania, a jak też do turystyki pieszej to jakiś Primus lub Campingaz. Dla zamożniejszych i podróżujących po odległych pustyniach albo latających samolotami na początek wyprawy proponuję palnik benzynowy lub multipaliwowy. Wynika to z zakazu transportowania butli gazowych samolotem nawet w bagażu głównym.

Na koniec warto jeszcze wspomnieć o rodzaju czajnika jakim jest Kelly Kettle, który standardowo jest do gotowania wody, ale po zastosowaniu przystawek – dostawek także można gotować. Osobiście widzę, że należy używać bardziej do gotowania wody. Zakup możemy warunkować jako gadżet, który fajnie wygląda wieczorem przy gotowaniu ale śmierdzący w samochodzie jak mawiają głosy społeczeństwa. Ja jednak, oprócz magicznego wyglądu, cenię w nim szybkość gotowania i łatwość znalezienia opału. Jest dobry do gotowania wody i oszczędzania gazu w palniku do tej czynności, jednak gotowanie posiłków pozostawię dobrej maszynce gazowej.

Rys. [16] Kelly Kettle

Namioty

Namiot to nasz dom na cały czas podróży. Od jego powierzchni, wysokości i łatwości rozbijania jak i składania może zależeć czy urlop będzie przyjemny. Podział będzie lekko partyzancki, ale uważam że nie ma sensu rozwodzić się nadmiernie nad podziałem i opisem namiotów ekspedycyjnych.

Małe namioty turystyczne – są to przeważnie 2 lub 3 osobowe namioty typu iglo. Dostępne w dużej ilości konfiguracji wysokości, z przedsionkiem lub bez są produkowane przez wiele firm. Dobry namiot to wydatek od 250 do 1000zł. A warto wydać więcej, bo to sprzęt na lata i ma przetrwać cały wyjazd, a najlepiej kilka wyjazdów. Popularne rozwiązanie to namioty typu 2 sekundy z Decathlonu. Dobra cena, łatwe i efektowne rozkładanie to duży PLUS, jednak gabaryt po spakowaniu jako dość duże koło stwarza problemy zwłaszcza gdy jeździmy na spływy kajakowe czy w góry z plecakiem. Tu lepiej wybrać klasyczne iglo. Osobiście uważam że najlepsze namioty są od firmy Marabut, które nadal produkowane są w Polsce tyle, że dość drogie, optymalnym wyborem są czeskie Hanahy, które mają parę segmentów cenowych.

Rys. [17] Namioty turystyczne (Marabut Baltoro oraz Quechua 2 sec)

Duże namioty rodzinne – wygodne na dłuższe obozowanie bo można zorganizować przestrzeń życiową jak kuchnia, sypialnia i oddzielić się od dzieci. Jednak mało wygodne do codziennego rozbijania, do tego ciężkie, duże po spakowania i drogie…

Rys. [18] Namioty rodzinne (Coleman)

Namiot dachowy – dla wielu lans, ale funkcjonalności to nie można mu odebrać. Łatwy i szybki w rozkładaniu, do tego całe wyposażenie (rozłożone śpiwory) można mieć w środku, dzięki czemu zyskujemy przestrzeń w bagażniku. Oczywiście ma też wady. Pierwszą z nich jest cena, bo wydatek powyżej 2500zł, a drugą to podwyższenie środka ciężkości (auto staje się mniej stabilne w zakrętach). Ostatnim minusem jest przeznaczenie dla 2 dorosłych osób ew. z małym dzieckiem.

Rys. [19] Namioty dachowe (Eezi Awn i Autohome)

Sypialnia w aucie może być alternatywą dla namiotowego życia. Opisy znajdziecie w Patentach więc nie będę się rozwodził nad zaletami konstrukcji. Plusem takiego rozwiązania jest brak konieczności suszenia namiotu, ale mała przestrzeń może być klaustrofobiczna. Zabudowa łóżka pozwala także na dobra organizację bagażnika, lecz wprowadza ograniczenia jak dwuosobowość, ew. konieczność przekładania bagaży by rozłożyć łóżko.

Rys. [20] Sypialnia w samochodzie (projekt by Andziasss)

Oświetlenie podręczne...

Latarkowy temat znany chyba każdemu od dawien dawna. Teraz w dobie szukania oszczędności rynek zdominowały latarki z LEDami, ale czy każde są dobre? Czy warto kupić najtańszą tylko dlatego że ma leda? A może pomyśleć o jeszcze innych sposobach?! Kilka najciekawszych opisałem poniżej.

Latarki ręczne - chyba każdy zna z przeszłości, teraz generalnie wyparte z rąk przez czołówki. Ale ja uważam, że nie warto z nich zupełnie rezygnować pomimo wielu wad jak wielkość, waga i zajmowanie ręki. Latarki te dają często lepsze światło, mocniejsze i dalsze, a dodatkowo pozwalają w lepszych wersjach na regulację skupienia strumienia światła. Osobiście jestem fanem Mag-Lita który może już trochę przestarzały ale odmłodził swoje latarki przez stosowanie diodowych żarówek, które pozwoliły uzyskać ogromną moc i długi czas świecenia

Rys. [21] Latarki ręczne (MagLite i latarka led-owa z dynamem)

Czołówki – najbardziej znane, bo wygodne, małe i energooszczędne. A teraz nawet i coraz tańsze… Na rynku mamy wiele firm i czołówkę diodową można kupić za parę złotych, jednak są to zwykłe diody w tandetnym pudełku z kiepskiego plastyku. Od ponad 14 lat używam czołówek i to jednej firmy z kilkoma próbami wynalazków. Firma znana chyba wszystkim, a na pewno tym którzy choć trochę znają sprzęt turystyczny. Moim faworytem jest marka Petzl ponieważ robi bardzo dobre czołówki w przedziale cenowym od 60 do 600zł czyli każdy może znaleźć coś dla siebie. Osobiście używam moim zdaniem dwóch najlepszych modeli. Najlepszych bo nie są najdroższe a do moich potrzeb w 300% wystarczające. Pierwsza to najtańszy i najprostszy model Tikkina a drugi to Tikka XP.

Tikkina daje piękne rozproszone światło, jej czas świecenia to ponad 100 godzin a cena 64zł wraz z bateriami alkaicznymi w komplecie i dwoma poziomami świecenia.

Rys. [22] Latarka czołowa (Tikkina2 Petzl)

Tikka XP – uniwersalna bo posiada światło skupione i rozproszone po zastosowaniu przesłony, nadal mała, czyli dobra żeby zawsze mieć ją przy sobie i długo świecąca dzięki 3 poziomą świecenia.

Rys. [23] Latarka czołowa (Tikkia XP2 Petzl)

Obok firmy Petzl można się zainteresować czołówkami Silvy, LedLensera, Black Daiimonda, Varty, czy Mactronika (ale tylko serii PRO) reszta obawiam się, że może być tańsza, ale czy dobra? A najważniejsze żeby czołówka działała wtedy kiedy będziemy jej potrzebować, a nie przy zakupie w sklepie.

Lampy namiotowe elektryczne - lampy do oświetlania namiotu choć nie tylko, są to na ogół latarki z inaczej wykonanym odbłyśnikiem, lub wręcz bez niego. Dzięki temu lampa taka daje światło rozporoszone w koło i może oświetlać wiele miejsc, ale nie przesadnie rażącym światłem. Lampki te można kupić od parunastu złotych i zapewnić sobie bezpieczne oświetlenie w namiocie przez wiele dni, ponieważ w nich też już są stosowane diody. Super latarki namiotowe mają wbudowane akumulatorki i mogą być ładowane z sieci lub gniazda zapalniczki i sterować nimi zdalnie pilotem. Jednak wtedy trzeba się liczyć z wydatkiem nawet i 200zł

Rys. [24] Lampy namiotowe elektryczne (akumulatorowa, składa i taka najprostsza nieskładana)

Lampy gazowe - rzadko używane ponieważ są drogie w zakupie, ale czy na pewno? Lampę można kupić już za 60zł tyle że na stare butle turystyczne, takie małe do Primusa czy Campingazu to trzeba liczyć się z wydatkiem powyżej 150zł, ale warto bo będzie jasno wieczorami na kampingu, lub przy wieczornym serwisie samochodu. W ofercie znajdzie się lampy z kloszami metalowymi czyli bezpieczniejsze w transporcie tyle że dające trochę mniej światła.

Rys. [25] Lampy gazowe (z kloszem szklanym lub metalowym)

Świecenie odbywa sią przez spalanie gazu w specjalnej koszulce, która jest bardzo krucha po wypaleniu czyli przygotowaniu jej do procesu świecenia. Tym samym mogę od razu wspomnieć o kolejnym źródle światła jaki może być.

Lampa naftowa - lampa naftowa w mojej myśli to nie taka zwykła lampka knotowa, jak pewnie każdy gdzieś widział. Myślę tu o lampach zasilanych naftą, która ze zbiornika wydostaje się pod ciśnieniem. Lampy te są przepiękne w wykonaniu, mają dużo akcesoriów i dość sporą wydajność, bo około 8h świecenia z 1l nafty. Światło jakie daje jest wręcz oślepiające, ale przy stosowaniu odpowiedniego klosza można nad nim zapanować. Lampa idealnie nada się do napraw nocnych jeśli nie chcemy używać 12V do zasilania oświetlenia, czy też oświetlenia stołu w czasie wieczornej integracji. Wadami lamp gazowych i naftowych jest wytwarzanie wysokiej temperatury i korzystanie z otwartego ognia, co wymusza w nas wzmożoną ostrożność p.poż przy użytkowaniu.

Rys. [26] Lampy ciśnieniowe na naftę (Coleman, Petromax i żarowa koszulka „mantla”)

Światła chemiczne - to ostatni sposób rozjaśnienia okolic. Światło chemiczne ma sporo zalet ponieważ jest tanie, małe i wystarczające do zasygnalizowania jeśli chcemy coś oznaczyć, lub tylko lekko podświetlić namiot. Wada jest jedna a mianowicie nie można zatrzymać procesu chemicznego... świeci do końca. Są różne wielkości, kolory i czasy świecenia. Czas świecenie nie wpływa jednak na jej moc.

Rys. [27] Światło chemiczne (różne kolory, rozmiary i czas świecenia)

Noże, scyzoryki i multitoole

Kolejny gadżet czy narzędzie? Zwykły nóż ma jednoznaczne przeznaczenie służy do krojenia czy smarowania podczas szykowania jedzenia. Wybór noży jest ogromny pod kątem firm, cen czy też wykończenia. W asortymencie są noże składane i nieskładane. Wybór zależny od indywidualnych preferencji. Pytanie jednak rodzi się jakie przeznaczenie mają scyzoryki i multitoole?

Scyzoryk kojarzy się pewnie większości zależenie od daty urodzenia albo z polskim Gerlachem lub Szwajcarskim Victorinoxem, znanym z wyposażenia wojska szwajcarskiego. Dlaczego zainwestować w dobry scyzoryk? Bo firma Victorinox daje dożywotnią gwarancję na swoje scyzoryki (nawet wymienią złamane ostrza za darmo), a jeżeli zgubimy wykałaczkę lub pęsetę możemy je dokupić razem z zapasowym długopisem, mini śrubokrętem chowanym w korkociąg czy też szpilką. Do kompletu można dokupić jeszcze akcesoria jak pokrowce, łańcuszki, ostrzałki czy oliwkę do smarowania.

Rys. [28] Scyzoryki firmy Victorinox (Spartan, Craftsman, Expedition Lite)

Drugą firmą jest bliźniacza marka czyli Wenger, która dzielnie walczy na rynku i podbija go profilowanymi okładkami i antypoślizgowymi wstawkami co jest znakiem rozpoznawczym tej firmy.

Scyzoryki dzielą się pod względem wielkości i występują w 4 rozmiarach (Victorinox). Najmniejsze to podręczne scyzoryko-breloczki, potem troszkę większe 84mm długości i następnie klasyczne 91mm. Na koniec te z dużymi ostrzami (110mm), w których są blokowane ostrza. Wszystkie łączy jakość i perfekcyjna ostrość, więc należy uważać na paluszki.

Przy wyborze scyzoryka nie wzorowałbym się na MacGyverze, jeżeli chcemy go nosić zawsze w kieszeni. Duży scyzoryk, a raczej gruby, ma dużo funkcji, ale waga i szerokość zmniejszaja poręczność przy wkręcaniu, cięciu czy też wykorzystaniu z jednej ponad 30 funkcji.

Osobiście jestem zwolennikiem dużych noży tzw. one-hand, które można otworzyć jedną ręką dzięki zastosowaniu otworu na kciuk. Mają one na wyposażeniu podstawowe funkcje jak otwieracz do konserw, butelek jakieś śrubokręty i nożyczki. Dla amatorów win oczywiście jeszcze korkociąg. Taki podstawowy zestaw umożliwia śmiałe wykorzystanie go jako noża kuchennego.

Rys. [29] Duże scyzoryki firmy Victorinox (One-Hand Master RT i Atlas)

Multitool – to prawdziwy przyjaciel pozwalający często coś wykombinować dzięki wbudowanym kombinerkom. Rynek jest zawalony wieloma produktami tej kategorii, ale jakość przedstawiają 3 główne jakim są Leatherman, Gerber i Victorinox. Każda z firm ma swoje autorskie rozwiązania, ale łączy je jakość wykonania i materiały najwyższej jakości. Zależnie od firmy i modelu otrzymamy różne funkcje, ale w każdym znajdziemy kombinerki, nóż śrubokręt i często jeszcze otwieracze do konserw lub butelek. Przedział cenowy to kilkaset złotych wartych wydania.

Rys. [30] Multitool’e przegląd najpopularniejszych (Leatherman, Gerber, Victorinox)

Lodówki

Wyposażenie na dłuższe wyjazdy do ciepłych krajów, jako numer jeden na liście. Bez niej jeżeli chcemy obcować w 100% z naturą w Afryce, Albanii czy Chorwacji nie mamy szans na zachowanie jedzenia w stanie zdatnym do spożycia. A dodatkowo jaką radość sprawi wypicie zimnego soku, wody czy piwa wieczorem.

Ale w czym chłodzić to wszystko? Pytanie łatwe, ale odpowiedź trudna ponieważ znowu spotykamy się oko w oko z wyborem zależnym od zasobności portfela i ilości długich wyjazdów czyli wybieramy chłodziarę lub lodówkę.

Chłodziarki oparte z reguły na ogniwie Peltiera, gdzie za odprowadzenie ciepła z układu odpowiedzialny jest aluminiowy radiator i wentylator wymuszający obieg powietrza. Rozwiązanie proste i skuteczne jednak o ograniczonej wydajności, ponieważ takie chłodziarki obniżają temperaturę w środku o 12 do 16st. C w porównaniu do temperatury otoczenia. Często jest to wystarczające by przetrwać. Zaletami takich chłodziarek jest przystępna cena i duży wybór pojemności oraz sposobu ich otwierania. Warto się zainteresować tymi, które można zasilać nie tylko z 12V ale także i z gniazdka w domu. Do wersji tylko 12V można dokupić stosowny konwerter. Koszt takiej chłodziarki to często 100 do 400zł zależnie od firmy i wielkości ew. zakup konwertera to dodatkowe 80 do 160zł

Rys. [31] Chłodziarki samochodowe (Campingaz Powerbox 30l i Smart 21l oraz Waeco)

Lodówki kompresorowe to zminiaturyzowane lodówki domowe, które są nie tylko przystosowane do zasilania prądem stałym 12V, ale także ich konstrukcja pozwala przetrwać kompresowi i całemu układowi chłodzenia pracę w trudnych off-road’owych warunkach, gdzie gładkość asfaltu jest rzadkością. Kompresor pozwala na dużo większe zakresy chłodzenia, a niektóre nawet i mrożenia. Jak wielkie zdziwienie może być znajomych kiedy na środku pustyni po paru dniach od cywilizacji będziemy pić drinki z lodem.

Lodówki kompresorowe jednak mają przez swoje skomplikowanie wadę cenową, ponieważ za podstawowe lodówki trzeba wydać około 1500zł, a za dużą lodówko-zamrażarkę nawet i 5000zł.

Rys. [32] Lodówka kompresorowa

Najbardziej znane firmy to ARB, WAECO, ENGEL, czy Bushman z chłodziarek warto też zwrócić uwagę na Campingaza. Do dużych lodówek warto mieć dla ułatwienia życia systemy montażowe, które pozwalają na wysuwanie i łatwiejsze szukanie zawartości. Dobre lodówki wyposażone są w system monitorowania stanu akumulatora (przy tańszych warto zakupić go samemu), by pozostawić bezpieczną ilość prądu na rozruch. Powinno się posiadać drugi akumulator, który zapewni zasilanie na postojach, a nie tylko w czasie jazdy.

Zdjęcia pochodzą ze stron producentów takich jak: Primus, Campigaz, GoSystem, Waeco, Leatherman, Victorinox, ARB, Black Widow, Gerber, Petromax, The North Face, Peli, Therm a Rest, Tatonka, Decathlon, Marabut, Mactronic oraz z portali i sklepów pangaea-expeditions.com, rangershop.pl, landklinika.pl, wgl.pl, trekkersport.com.pl, lesneoko.pl

Spawanie ramy bo ruda jest wredna...

2012-05-09T23:54:00.003+02:00

Przy ostatnich pracach na kanale dokonałem ogólnego sprawdzenia stanu ramy po zimie. Z roku na rok pojawiają się jakieś wykwity rdzy, które należy przeczyścić i zakonserwować. W tym roku jednak jakoś sporo się pojawiło rudych plamek, gorsze jest to, że pojawiła się dziura w dolnej części ramy. Przy ostukiwaniu okazało się, że dziura jest bardzo dużą i przechodzi w kilka mniejszych przy mocowaniu tylnego wahacza, a na wysokości mocowania górnego amortyzatora znalazłem dwa dość sporawe pęknięcia idące od dołu do góry ramy co nie wróżyło zbyt dobrej przyszłości.

Pierwsze wizje były dość kiepskie bo zapowiadała się przekładka ramy, a to równa się spore koszty, bo jak robić to porządnie, a jak porządnie to wymiana wszystkich gum na dobry początek. Robocizna to też spora góra grosza bo pracy jest bardzo dużo i może to zająć około 3 do 5 dni. A jak wiadomo w starych Land Roverach nie można niczego przewidzieć, a może raczej należy spodziewać się wszystkiego.

Dlatego ze względów kosztowych i potencjalnego czasu przygotowania "nowej" ramy podjąłem decyzję o połataniu starej. Tym bardziej, że zaoferował mi pomoc kolega ze Szczecińskiego forum, który znany jest z odbudowy przypadków w ciężkim stanie. A do tego znany jest z wysokiej jakości spawania, ponieważ wykonuje na co dzień różne konstrukcje ze stali, aluminium i inoxu.

Akcja rozpoczęła się od demontażu podłogi (dobrze, że mam całą powierzchnię z Alu ryfla), następnie zdjęcie koła, amortyzatora (który okazało się, że jest już skończony) sprężyny i górnego mocowania amortyzatora. Po tym wszystkim okazało się, że rama nie jest, aż tak skorodowana, a mimo to pęka. Przy czyszczeniu wyszło kilka małych dodatków przy mocowaniu budy do ramy i mocowaniu wahacza.

Jednak naprawa tego nie była już trudna i po czyszczeniu i wycięciu ognisk rdzy zostały wspawane łatki z blachy 2mm. Ze względu na dobry stan ramy pęknięcie zostało pospawane i na nią nałożona 2mm grubości blacha. Blacha jest wspawana wzdłuż górnej krawędzi ramy, mocowania górnego sprężyny, mocowania budy do ramy. Następnie blacha została przegięta wzdłuż dolnej powierzchni ramy i zaspawana po krawędziach. Miejsca noszące lekkie ślady korozji (powierzchniowej) zostały pokryte środkiem wiążącym, na to podkład antykorozyjny i warstwa bitexu. Mam nadzieję, że po zakończeniu konserwacji ramy nie będę miał już więcej takich prblemów.

Uchwyt na komputer w Disco 200Tdi

2012-05-04T14:47:00.000+02:00

Wraz z rozpoczęciem użytkowania OziExplorera powstała potrzeba użytkowania większego urządzenia. Początkowo była wizja użytkowania dużej nawigacji z 7" ekranem, jednak ozi pod systemy Win CE itp. nie daje pełnych możliwości. Czyli pora szukać czegoś z systemem "normalnym" czyli na Windows XP lub nowszy. Początkowo testowany był tablet WebDT 388 z ekranem 9", ale zbyt wolny procesor mała ilość ROMu i RAMu (po 512MB) powodowało, że przy AM i Ozim tablet się zawieszał lub resetował. Najgorsze jest to, że działo się to w momentach kiedy nawigacja była najbardziej potrzebna.

Skoro WebDT nie sprostał zadaniom, poszukiwania trwały dalej, a że przyszedł czas zakupu nowszego komputera to wybór stał się oczywisty - tani, mały i lekki 10 calowiec. Moje wymagania były niewielkie, bo podstawą była cena i przyzwoite możliwości sprzętowe i system operacyjny, trafił się Win7 starter. Tak też się stało, zbieg okoliczności skierował mój wybór na Toshibe NB250, który kosztowała 999zł. Do szczęścia brakowało tylko komunikacji Bluetooth, ale i to nie jest problem. Został kupiony moduł mini BT na USB. Skoro jest sprzęt pora zamontować go w samochodzie. Początkowo wykorzystałem rozwiązanie podpatrzone z Fabryki Przygód, czyli komputer na półce przypięty ekspanderem między cykorłapką, a obudową zegarów. Miejsce dość optymalne, ale pojawiało się sporo refleksów i duża wrażliwość na promienie słoneczne czyli problemy z odczytem :(

Rozpocząłem poszukiwania gotowego uchwytu, ale ceny są bardziej niż straszne. Do wyboru z rozwiązań, które mogą przeżyć w samochodzie 4x4 poruszającym się w terenie mamy dwa. Jednak cena jest dość przygniatająca. Można wybrać uchwyt Amerykańskiego RAMa, do którego oczywiście mamy dostępne dodatkowe akcesoria. Uchwyt kosztuje około 1000zł i mimo dobrej recenzji jaką jest stosowanie takich uchwytów przez amerykańską policję nie miałem zamiaru wydawać tylu szelestów. Dodatkowo uchwyt RAMa jest dla mnie zbyt masywny, oraz wymaga zbyt dużej ingerencji przy montażu. Jednak dla kogoś kto ma sporo miejsca i zielonych w portfelu RAM przygotował cały arsenał akcesoriów http://www.ram-mount.com/

Druga opcja znaleziona na allegro. Cena już przyjemniejsza bo 500zł, fajna funkcjonalność pełne spektrum ustawień. Obrotowa podstawa komputera w kierunkach 3D, noga składa się z 2 części dzięki czemu łatwo jest regulować wysokość i zasięg. Kolejnym plusem to łatwy sposób mocowania do samochodu wykorzystując np. śruby mocujące fotel do podłogi. Całość bardzo ładnie wykonana i

Jednak dla mnie przyjemność jest z tworzenia i wykonania czegoś samemu. Mimo, że czasem trzeba poświęcić na to więcej czasu. Przeszukując zasoby własnego dysku znalazłem kilka już rozwiązań istniejących i bazując na nich rozpocząłem prace ślusarskie. Czyli cięcie, gięcie, wiercenie i nitowanie.

Po wykonaniu bardzo odręcznych pomiarów udałem się do castoramy i kupiłem 1m rury aluminiowej 25x2mm. Najlepiej było by ją wygiąć, ale w domowy sposób jest to niemożliwe. Dlatego wersja alfa jest wykonana w dość siermiężny sposób przez nacięcie rury, zagięcie i nitowanie. Wersja Beta będzie już bardziej spawana czyli ciut sztywniejsza i co najważniejsze dokładnie taka jak ma być. W tej chwili są potrzebne małe poprawki jak wypoziomowanie stolika oraz dłuższą rurkę pionową, która będzie przykręcona do tunelu skrzyni biegów. Górne mocowanie zostanie w tym samym miejscu czyli korzystam ze śrub cykorłapki, dzięki czemu nie dziurawię tapicerki. Sama podstawa pod komputer to sklejka antypoślizgowa, do której komputer mocowany jest taśmą z rzepem w koło komputera i podstawki oraz są 2 ograniczniki z aluminium (przedni i boczny). Boczny jest dodatkowym uchwytem w którym jest wywiercony otwór prze który przechodzi wtyczka od zasilacza.

Po pierwszych testach jest dobrze czyli komputer jest stabilnie trzymany, brak nadmiaru światła co ułatwia odczyt z ekranu i pozycja która odsłoniła narożnik auta czyli bezpieczniej można poruszać się w ciasnym terenie gdzie potrzebne jest widzenie pełnego obrysu auta... Teraz tylko wykonać poprawioną wersję beta, gdzie wewnątrz rurki będzie wprowadzony kabel, którym będzie zasilane gniazdo zapalniczki pod spodem blatu oraz wentylator który wymusi lepszy przepływ powietrza pod komputerem, a w efekcie lepsze chłodzenie!

Zabudowa 5 drzwi w disco by GaPa

2012-05-03T00:35:00.002+02:00

Zabudowa piątych drzwi w naszym disco przeszła długą drogę. Na samym początku była to standardowa tapicerka z dwoma kieszeniami. Kieszenie plastikowe były ciągłym zbiornikiem drobiazgów wszelakich, które przekładało się z jednej do drugiej... a ostatecznie w wyniku nieszczęśliwego wypadku doszło do wyrwania jednej z nich.

Skoro materia była zbyt słaba przyszedł czas na coś porządniejszego. A tu uśmiechnęło się do mnie szczęście ponieważ mój kolega Chimek wiedząc o zajściach sprezentował mi wyciętą z ryfla nową tapicerkę drzwi piątych. Jaki to jest wspaniały prezent :) Montaż nastąpił szybko i sprawnie, a żeby było estetycznie postanowiłem użyć aluminiowych nitów. A do zestawu jeszcze dołożyłem Quick Fisty, żeby łopata bezpiecznie jeździła w bagażniku i jeszcze toporek Fiskersa

Taki zestaw jeździł sobie przez dobre 2-3 lata powiększony jeszcze o latarkę 5D MagLite wraz z dedykowanymi uchwytami. Jednak nity zdążyły się zemścić i to krótko przed zlotem pod wiszącym bunkrem w Wałczu. Popsuł się zamek. I co gorsza przy zamkniętych drzwiach co wymagało rozwiercania nitów siedząc w bagażniku. Ponowny montaż był już na śruby samo gwintujące. Kiedy w bagazniku pojawiły się skrzynki BW łopata musiał zmienić lokalizację, a że było to razem z pojawieniem się bagażnika to łopata wyemigrowała metr wyżej, na bok bagaznika. W bagazniku zrobiło się goło bo toporek też wyemigrował bardziej pod rękę czyli na drzwi kieronika, a jednocześnie została dostrzeżona potrzeba półeczki w bagazniku. Materiał został po wymianie podłogi w bagażniku więc czemu by nie zrobić jakiegoś "korytka" by było sztywne i trzymało to co było w środku. Jednak do zaginania 2mm blachy trzeb by mieć coś do gięcia by było ładnie. Więc projekt odpychany był w czasie przez kolejne 2 lata.

Jednak dzięki ostatniemu spotkaniu w Poznaniu z Andziasssem został przywrócony pomysł półki. Skoro jest wizja bez gięcia to zaczynamy! Zakupy w sklepie dla bohaterów czyli listwa zawiasowa meblowa 0,5m, kątownik aluminiowy 2m 15x15mm, zamek do schodów na poddasze i 2 paczki nitów 3,2mm = ca 25zł

W domu demontaż ryfla i wycięcie prostokątnego otworu, zaczynając od dolne krawędzi gdzie przed zakończeniem cięcia została przynitowana listwa zawiasowa. Następnie wycięta do końca półka. Dla jej wzmocnienia i jednocześnie pozyskania małej przestrzeni na przymocowanie apteczki został przynitowany po krawędzi kątownik a w narożnikach przymocowana linka trzymająca półkę w poziomie. Teraz została do wymyślenia kwestia zamykania i otwierania. W tym celu właśnie zamek do schodów na poddasze.

Zamek też został przynitowany, a w drzwiach został wycięty nadmiar blachy dzięki czemu powstał dość duży schowek, ale w mało wygodnym kształcie :/ cóż, w to miejsce zostanie wykonany element tworzący zamkniętą przestrzeń. W przyszłości ma się tu chować maszynka i ew. zbiornik z paliwem. To jednak z czasem. Na koniec zostanie jeszcze poprawiony montaż ryfla do drzwi. W tym celu zakupiłem już stosowną ilość nitonakrętek i śrub nierdzewnych imbusowych z łbem soczewkowym.

I na koniec jeszcze filmik z oświetleniem, które zostało wykonane domowymi sposobami i miało założenie taniej niż kupne. Jednak diody Crea są na tyle drogie, że wersja low budżet i tak wyszła 120zł, a do pełni szczęścia trzeba by jeszcze zrobić obudowę w sposób który by mnie zadowolił, a tu robotę miała by frezarka CNC więc jest lampa do oświetlenia półki i łóżka...

Zakończyła sie budowa na radiatorze aluminiowym, 4szt 3W dioda Crea, i szybka z poliwęglany na wymiar cięta. Świeci bardzo ładnie, tyle, że jeszcze będzie rozproszone...

OziExplorer dla początkujących

2012-04-03T23:00:00.001+02:00

Każdy off-roader prędzej czy później spotyka się z nazwą tego programu. Dla jednego Ozi Explorer jest nic nie znaczącym wyrażeniem, dla drugiego jest to drążąca myśli nazwa, która wkrótce przeradza się w bliższe spotkanie na ekranie.

[rys. 1] Widok ogólny OziExplorera

Pierwsze spotkanie jest często dość szokujące bo interfejs mocno odbiega znanym większości interfejsom nawigacji drogowych (AutoMapa, TomTom, Garmin) gdzie obsługa jest bardzo intuicyjna.

Szok oczywiście będzie też zależny od wybranej wersji, albo bardziej od sprzętu jaki mamy do obsługi Oziego. Zaawansowani użytkownicy do obsługi OziExplorera używają komputera, który ma duży wygodny ekran (7-12”), dość przyzwoity procesor (powyżej 500Mhz) i przestrzeń dyskową na przechowywanie „ciężkich” plików z mapami. OziExplorer obsługuje mapy które, każdy może wykonać samemu dzięki skanowaniu mapy papierowej, a potem jej kalibracji (nadanie pozycji dł. i szer. geograficznych dla narożników mapy). W wyniku skanowania powstają pliki, które zależnie od wielkości „ważą” 5-70MB w przyzwoitej jakości, ale ich rozmiar zależy praktycznie wyłącznie od potrzeb użytkownika.

[rys. 2] instalacja

Jednak istnieje też Ozi pod wersje mobilne (Win CE, Win Core, Win Mobile), który jest prostszy i wymaga, troszkę inaczej przygotowanych map. Jednak ogólna funkcjonalność jest bardzo zbliżona. W chwil obecnej Ozi występuje też na Androida, co pewnie ułatwi znalezienie sensownego tabletu do obsługi nawigacyjnej z dużym czytelnym ekranem, szkoda że nie ma po iOS firmy Aplle.

Wszystkie potrzebne informacje znajdują się na stronie producenta www.oziexplorer.com

Krok pierwszy - instalacja i konfiguracja...

[rys. 3] Konfiguracja

Instalacja programu jest prosta, ponieważ odbywa się tak samo jak wszystkich innych programów. Ta prostota dotyczy instalacji na Win XP, Win 7 czy wersjach mobilnych. Po ściągnięciu programu OziExplorera (wersja 3.95.5n 7.0Mb), Ozi CE (wersja 2.35a 4.0 Mb) uruchamiamy aplikacje i działamy zgodnie z poleceniami na ekranie co zajmuje około 2minut, niestety brak jest polskiej wersji językowej.

Po instalacji należy uruchomić program. Mamy tu do wyboru wersję TRIALową czyli testową, lub pełną. By móc korzystać z pełnej wersji należy posiadać dane rejestracyjne, czyli kupić licencje (Ozi 80$, OziCE 40$ i OziAndroid 25$). Po rejestracji mamy w pełni działający program. Jeżeli jednak chcemy tylko go testować to wersja trial umożliwia 1 godzinną sesję odbioru sygnału z GPSa, jednak nie można wymieniać się z GPSem danymi (dostępne dla niektórych urządzeń), zapisu i wczytywania Waypointów i Eventów oraz zapisywania map w plikach BMP (bitmapach). Jednak do pierwszej przygody podstawowa funkcjonalność powinna wystarczyć.

[rys. 4] Fixowanie

Krok drugi – konfiguracja....

Jako, że Ozi to program dla trochę bardziej zaawansowanych wymaga ustawiania danych jak, miejsca zapisu plików DATA i MAP, jednostki miary (kilometry, mile), ładowania map, GPS czyli rodzaju urządzenia (dostępne Garmin, Magellan, Silva, USB, Bluetooth), COM, czyli port dla sygnału GPS (czasem wymaga poszukania w ustawieniach systemu (dostępne porty 1-50), i jeszcze dane o nawigacji, trackach, obiektach i innych ale to można zostawić sobie na później.

W konfigurację wchodzi się prze FILE / CONFIGURATION = Alt+C

Po dokonaniu konfiguracji należy sprawdzić czy Ozi widzi sygnał GPS przez start komunikacji (Moving Map / Start NMA comm. With GPS lub Ctrl+S) i sprawdzenie fixu sygnału (Moving Map / Show GPS Fix data = Ctrl+F). Jeśli wszystko jest OK to samoczynnie zostanie uruchomiona mapa świata i wskazana nasza pozycja. Jeżeli nie ma sygnału to należy poczekać, bo czasem urządzenie GPS dość długo go znajduje, jeżeli jednak nic się nie pokaże należy wrócić do ustawień portów i urządzeń GPS i sprawdzić numery portów czy się zgadzają oraz rodzaj wybranego urządzenia.

[rys. 5] Wgranie map

Krok trzeci – mapy...

Żeby móc się cieszyć z programu to do pełni szczęścia potrzebne są jeszcze mapy, w standardzie dostajemy wersje demo z pokazanymi zaznaczonymi waypointami. Sam plik graficzny to zbyt mało, więc należy posiadać plik graficzny (nazwa.JPG / PNG / BMP/ TIFF) i plik z danymi punktów mapy (nazwa.map). Całość wrzucamy do folderu maps znajdującego się w folderze głównym OziExplorer. Po skopiowaniu interesujących nas map do folderu możemy już włączyć ją w Ozim przez ikonę LOAD a potem wybierając Load Map File. Pokaże się zawartość folderu MAPS i wybieramy interesujący nas fragment. Po załadowaniu pojawi się mapa w podstawowym przybliżeniu 100%. Po włączeniu sygnału GPS (Ctrl+S) mapa wyśrodkuje się nad odczytaną pozycją GPS. Ponieważ mapy składają się z fragmentów warto mieć wszystkie pliki w jednym folderze, ponieważ Ozi automatycznie przejdzie do następnej pasującej mapy, w przeciwnym wypadku trzeba robić to ręcznie co nie jest wygodne.

[rys. 6] Waypoint i edycja

Krok czwarty – nawigacja

[rys. 7] Nawigacja

Żeby lepiej zaprzyjaźnić się z nowym programem najlepiej zobaczyć na żywym organizmie co i jak. Na początek proponuję zabrać nawigację w małą podróż i zobaczyć jak to działa. Działanie podstawowe to zapisywanie śladu, który wyświetlany jest na bieżąco na ekranie. Dodatkowo warto też się pobawić punktami WAYPOINTS, czyli dodać punkt gdzieś na trasie, dokonać jego edycji i zmiany nazwy, koloru lub innych interesujących parametrów. Dokonuje się to przez kliknięcie na ikonę waypointa klik prawym przyciskiem i wybór z rozwiniętego menu PROPOTIES.
Po zmodyfikowaniu należy zapisać SAVE. Po skończeniu tworzenia punktów warto zapisać je na przyszłość (o ile chcemy) przez SAVE / Save WayPoints To File – Plik domyślnie zapisywany jest w folderze DATA z rozszerzeniem WPT.

Punkty WPT są o tyle ważne, że Ozi pracuje w przestrzeni, po której potrafi się poruszać na podstawie podanych mu przez nas danych, czyli pliku *.map i potem dodawanych WP. Możemy kazać mu zaprowadzić nas do jakiegoś WP przez NAVIGATION / Navigate To / WayPont from a List, gdzie wybieramy punkt z listy i zatwierdzamy. Należy być ostrożnym ponieważ OZI nawiguje po azymutach i nie ma pojęcia o możliwościach rzeczywistego przebycia tej drogi.Oznacza to, że możemy mieć na trasie rzeki, jeziora, góry i doliny. Należy prześledzić proponowaną „drogę”. Jak już wszystko wiemy to ruszamy w kierunku WP.


[rys. 8] Pomiar odległości

Oczywiście można pomierzyć sobie odległości między punktami (także w linii prostej) używając VIEW / Distance Between WayPonts = Alt+D i wybierając odległości między interesującymi nas punktami.

OziExplorer to dość przejrzysty program, ale należy mieć trochę samozaparcia i wolnego czasu, by dobrze skonfigurować urządzenie i nauczyć się jego obsługi.

Jednak z czasem można znaleźć więcej zastosowań, które postaram się opisać w następnym artykule!

Artykuł ten, można także znaleźć na stronie zaprzyjaźnionego portalu podróżniczego: www.passion4travel.pl

Początek roku 2012 - ładowanie akumulatora

2012-02-17T21:20:00.001+01:00

Początek roku był bardzo jesienny, ale zemściło się to przy nagłym ochłodzeniu do temperatur rzędu -20st, a momentami nawet i mniej. Niskie temperatury spowodowały utratę sprawności akumulatora, który w ostatnim czasie nie miał zbyt wielu szans na doładowanie się w trasie. Trudy spowodowały wyładowanie się kompletne. Akumulator przyniesiony do domu wykazał na voltomierzu powalające 11,2V Po takiej informacji nie miałem już wątpliwości czemu disco nie chciało zapalić. Proces ładowania przeprowadziłem kupioną eksperymentalnie ładowarką z LIDLa, która jest sterowana procesorem i oferuje całkiem przyzwoite funkcje (ładowanie standard 6 lub 12V, ładowanie w niskich temperaturach oraz autoamtyczny tryb konserwujący). Dopiero dzisiaj udało się zanieść do auta naładowany akumulator i odpalić gada. Potem mała przejażdżka i powrót na parking.

Jak myślicie o czym zapomniałem? O właściwym naładowaniu akumulatora przed zimą i sprawdzeniu jego pojemności. Prawdopodobnie jest to też sygnał o konieczności poszukiwania nowego AKU na następną zimę..

Body lift Disco

2012-02-04T23:36:00.004+01:00

Wraz z naprawami po wakacjach naszedł mnie pomysł uzyskania większej przestrzeni dla kół, które przy 32" i dużym ET nadal potrafiły przycierać podcięte nadkola. Po długich poszukiwaniach dotarłem do sekretnej tajemnicy. Zawsze problem jest w materiale, kosztach i szybkości wykonania potrzebnych części. A całość była bardzo prosta, wystarczyło zakupić krążki hokejowe. Wymiar krążka ma optymalną powierzchnię i raz 1" wysokości. Do tego jest wykonany z twardej gumy dzięki czemu zapominamy o korozji, a do tego koszt jest znikomy bo krążek kosztuje jedyne 6zł x 10szt.

Operacja body liftu jest dość prosta do wykonania ponieważ wystarcza odkręcić oryginalne mocowania, podnieść budę i między ramę, a budę wstawić krążki hokejowe. Potem stawiamy całość na sobie i skręcamy :) Tym dość prostym sposobem zyskujemy 1" więcej w nadkolach, przy minimalnym podniesieniu środka ciężkości (silnik, skrzynia zostają w tym samym miejscu). Od tego czasu nie ma problemu z obcieraniem opom o nadkola.

Co potrzebujemy do tej operacji:

krążek hokejowy 10szt
Guma nadwozia ANR1504
Śruby + nakrętki samohamowne i podkładki 10szt

Klucze do odkręcenia i przykręcenia budy, podnośnik ręczny, duży kawałek drewna który podłożymy pod próg w czasie podnoszenia i troszkę czasu na wykonanie tej operacji. Zależnie od łatwości odkręcania śrub między 4 a 8 godzin. Całość zrobiłem samemu na podwórku więc nie jest to trudne i niemożliwe do wykonania! Więc powodzenia i do dzieła.

Tu poglądowo jak to zrobili RRC, warto zobaczyć :)

Kompresor w LR disco

2011-11-19T21:39:00.000+01:00

Posiadanie instalacji powietrznej w samochodzie rozważałem już od dawna. Można zapytać po co? Prawda, może lekki zbytek bo sam kompresor starcza do pompowania kół. Mi jednak po głowie chodziła jeszcze możliwość używania jakichś narzędzi np. wiertarki. Decyzja ostateczna była jednak długo podejmowana bo jedno to brak wiedzy na samodzielną budowę, a drugie to koszty gotowego zestawu. Najprościej było by zamówić jakiś zestaw firmy Viair, gdzie wystarczyłby sam montaż. Zestaw taki składa się z butli, kompresora, wyłącznika ciśnieniowego wiązki kabli oraz wskaźnika z manometrem z włącznikiem. Do zestawu też cały komplet śrub,uchytó, zipów innych ew. przydatnych i potrzebnych gadżetów. Do położenia za taki zestaw jest około 1500zł, ale zależy to od pojemności zbiornika i wydajności kompresora więc tak +/- 400zł

Ja jednak postanowiłem dostosować instalację do moich potrzeb i możliwości budżetowych. Plan był zbudować taką instalację do 500zł. Na chwilę obecna udało się bo:

Kompresor - 250zł (Britpart jedno tłokowy)
Zbiornik 9 l z Range Rovera P38 - 20zł (używany)
Wężyki łączące Festo 30zł (około 6m fi 6mm)
Złączki do węży, trójniki, manometr i wszytko to co potrzebne 100zł
Przekaźniki, kable, konektorki to wydatek kolejnych 60zł
Wyłącznik ciśnieniowy 70zł 4,8-6,5 bara
I uchwyty to montażu butli pod autem 2szt za 30zł

Mając to wszytko trzeba było sklecić całość do przysłowiowej kupy. Początek to wymyślenie lokalizacji samego kompresora. Ma byś wysoko, ale niewidocznie i poręcznie. Do tego w miejscu gdzie będzie można bezproblemowo doprowadzić prąd i przeprowadzić węże od instalacji powietrznej.

Miejscem montażu został ogłoszony w drodze losowania lewy bok w bagażniku w miejscu niegdyś fotelika składanego. Kompresor został przykręcony do kątowników, które wykorzystały otwory i śruby mocujące wcześniej fotel. Kompresor zmieścił się idealnie, ponieważ ma dużo powietrza do chłodzenia i jest w łatwo dostępnym miejscu, oraz dość wysoko co może być na plus przy ewentualnym podtopieniu bagażnika.

Butla została wciśnięta między próg, a ramę. Jest na tyle chuda że chowa się w świetle ramy czyli powinna być trudniej ją uszkodzić. Montaż na obejmach skręcanych wykorzystywanych przy instalacjach wentylacyjnych. Po wywierceniu otworów zbiornik wraz z uchwytami został przytwierdzony śrubami. Długość zbiornika też jest dość korzystna bo mieści się miedzy mocowaniami wahaczy do ramy.

Obok kompresora trafił zestaw złączek,przyłączy i manometr. Tam właśnie następuje łączenie kompresora z butlą i przyłączami do narzędzi. Kompresor jest w oryginalnym staniem pod względem przyłączy, które są chińskie tzn. inne niż normalne złączki powietrzne. Dzięki zastosowaniu węża żeńsko - męskiego można odpiąć wąż od kompresora bez upuszczania powietrza z instalacji. W tym miejscu wpięty jest też wyłącznik ciśnieniowy w wersji testowej (czujnik ciśnienia oleju 2,5 Bara - działa)

Kompresor przeszedł też małą modernizację pod względem elektryczny. Został usunięty oryginalny przewód na klemy a w jego miejsce przyszły krótkie przewody z szybko złączem na konektory (2 plusowe i jeden masowy). Dzięki takiej modernizacji kompresor można włączyć ręcznie, lub przez przekaźnik ciśnieniowy zależnie od potrzeb. A w razie potrzeby można go łatwo zdemontować i zabrać ze sobą do innego auta w wersji mobilnej.

Całość działa bardzo poprawnie, po włączeniu na automat kompresor pompuje do uzyskania 2,5 Bara i następuje wyłączenie. Jeżeli upuścimy do 2 barów, załączy się ponownie. W wersji ostatecznej będzie zamontowany wyłącznik ARB z ciśnieniem załączającym poniżej 4,8 Bara i wyłączającym przy 6,5.
Takie parametry bardzo wydatnie wpływają na pompowanie, kół ponieważ zaczynamy od dość dużego ciśnienia, które szybko wypełnia przestrzeń pompowanego koła.

The Gods MuSST Be Crazy 27.08.2011

2011-08-28T22:33:00.000+02:00

Często podejmuję decyzje bez zbędnego wahania i chwili zastanowienia. Jedna z nich dotyczyła mojego uczestnictwa w imprezie organizowanej przez Justynę, Paul’a i ich Serwis Samochodów Terenowych z Długiej Gośliny. Wiedziałem, że rajd będzie przygotowany na najwyższym poziomie i ani przez chwilę nie miałem wątpliwości, by się tam wybrać. I zgodnie z oczekiwaniami nie zawiodłem się…

Moja misja na imprezie o obcojęzycznej nazwie „The Gods MuSST Be Crazy” polegała na wykonywaniu dokumentacji zdjęciowej. W międzyczasie awansowałem na funkcję pilota w kobiecej załodze z Warszawy.

Spotkanie wszystkich uczestników miało miejsce na torze motocrossowym w Obornikach Wielkopolskich. Upalna pogoda, niczym w Afryce, bardzo ułatwiła nam poczucie prawdziwego klimatu Czarnego Lądu, który był motywem przewodnim imprezy. Roadbook wiódł nas początkowo pięknymi ścieżkami wzdłuż Warty, gdzie nie brakowało wąskich przecisków między drzewami, piaskowych łach, czy zdradliwie wciągającego błota. Jednak poza offroadową zabawą na trasie czekały nas trudne zadania. Za ich prawidłowe wykonanie otrzymywaliśmy potrzebne informacje lub „przydasie” na handel z tubylcami.

Wklejony Patrol

Pierwszy sprawdzian musieliśmy zdać w towarzystwie murzyńskich kobiet produkujących chichę, rodzaj alkoholu otrzymywany w dość skomplikowany sposób Aby ruszyć w dalszą drogę trzeba było pokonać własny wstyd i nieśmiałość i zaśpiewać piosenkę. Każdy z uczestników wybrał przebój najlepszy dla siebie.

Wioska

Jadąc dalej przez mokradła i lasy dotarliśmy do wioski, w której uwalnialiśmy z kokonu motyla. Jednak, by niebyło to zbyt łatwe do dyspozycji mieliśmy tylko strzałki plujki, którymi usilnie celowaliśmy w kokon.
Ku naszemu zdziwieniu na trasie spotkaliśmy handlarza, od którego można było pozyskać Coca-Colę w szklanej butelce, banany i apteczkę. Jednak warunki handlu były bardzo indywidualne. Najtwardsi dali się skusić na pozyskanie wymienionych dóbr za zjedzenie dżdżownicy z zamkniętymi oczami. Tym razem Czarny Ląd darował nam skonsumowanie żywego skąposzczeta na rzecz mokrej, obślizgłej żelki w kształcie dżdżownicy, która bardzo dobrze naśladowała swoją prawdziwą siostrę.

Jedzenie dżdżownicy

Następną atrakcją był przejazd przez małą choć zdradliwą rzeczkę, w której czekał na ratunek człowiek chory na malarię (na szczęście dla niego w apteczce od handlarza odnaleźliśmy chininę) i wyjazd pod dość stromy brzeg. Myśląc, że to koniec atrakcji ruszyliśmy dalej w kierunku obiadowej przerwy, by zakończyć pierwszy etap.

Wyjazd z rzeki

W drodze natrafiliśmy jeszcze do wioski, w której porwało mnie kilku ludożerców. Miałem zostać ugotowany na zupę, oczywiście po zamarynowaniu i wydepilowaniu lodem. Na moje szczęście zostałem wykupiony za butelkę Coli i banany.
Za trochę Rajd marek otrzymanych na starcie kupiliśmy kość słoniową (zabraliśmy ją w dobrej wierze choć jak się dalej okaże, mieliśmy z tego powodu nieprzyjemności). Opuszczając wioskę zostaliśmy ostrzeżeni, że na trasie czeka nas jeszcze jedna przeprawa przez rzekę i dużą kałuże, która na polu jest od wiosny, ale nie powinna sprawiać problemów. Rzeczka to dziecięca igraszka, jednak kałuża sprawiła więcej problemów przez głębokie koleiny i małe koła w Disco koleżanek. Skończyło się tym, że utknęliśmy wisząc na moście w połowie kałuży. Korzystając z naszej wyciągarki i wyciągarki z Defendera (łącznie jakieś 50m liny) udało się nam wydostać przez wodę sięgającą momentami do pół uda. Dojechaliśmy na obiad już późnym popołudniem, gdzie po szybkiej regeneracji gulaszem i zupą pomidorową ruszyliśmy na drugą część trasy.

Handlarze

Tu były odcinki z dopiskiem w roadbooku dla chętnych trasa EXTREME. Z naszej grupy 4 samochodów, nikt nie wybrał łatwiejszej drogi alternatywnej. Największym zaskoczeniem był przejazd, a może bardziej przelot nad błotem i głębokimi koleinami Suzuki Vitary. Dwa pierwsze Land Rovery pokonały przeszkody troszkę bardziej statecznie. My zostaliśmy na koniec, co zmniejszało potencjalnie nasze szanse. Jednak udało się i tym bardziej nasza radość była większa.

Początek odcinka Extreme

Zaraz po przeprawie trafiliśmy na przejście graniczne, na którym celnik dokładnie przeszukał nasze auto i znalazł nieszczęsną kość słoniową. Jednak papierowy długopis wręczony w deklaracji (10 Rajd marek) pozwolił nam przekroczyć granicę i udać się dalej.

Granica

Trasa miała być już łatwa, ale ostanie parę kilometrów, zmęczenie, zmierzch i rozjechana droga postanowiły utrudnić nam dotarcie do mety. Walka była dość zażarta, bo w ruch w koleinach poszły blokady (o ile ktoś miał), ale ostatecznie i tak wyciągarki, kinetyki i pomoc kolegów była niezastąpiona, by opuścić ostatnią dziurę w której Def 110 Grzegorza niebezpiecznie przechylił się na bok. Dziura skazywała każdego na to żeby się na niej powiesić i zostać na chwilę. Na sam koniec czekało jeszcze jedno zadanie specjalne, a mianowicie wspinanie po skrzynkach, by zdobyć jajko, w którym ukryte były substancje niezbędne do uwolnienia duchów praprzodków. Do bazy dotarliśmy w deszczu i błyskach burzy, gdzie czekali już wszyscy kryjąc się przed deszczem pod dachem z grillowaną kolacją, sałatkami i napojami. Jak się okazało to nie był koniec niespodzianek bo czekała nas nauka gry na tan tamach, który prowadziły dziewczyny z Drum Work. Całość zakończyliśmy porannym śniadaniem przy ognisku, od którego każdy z żalem odjeżdżał do swojego domu...

LR ONLY' 2011

2011-07-17T22:31:00.000+02:00

LR Only to jeden z największych zlotów polowych właścicieli samochodów marki Land Rover. Terenem zlotu to Poligon Drawski, który słynie z najlepszej infrastruktury terenowej do szkolenia wojsk lądowych. Tą wspaniałą właściwość wykorzystali organizatorzy (Paweł (Moli) i Tomek). Impreza jest przygotowana doskonale ponieważ każdy może znaleźć teren dla siebie od suchych długi prostych dla sprinterów po głęboką wodę czy błoto dla prawdziwych upalaczy. Rozległość i dzikość terenu pozwala przenieść się w jakieś jeszcze niezbadane odludzie, gdzie wszystko może się zdarzyć.
Poligon Drawski i poczynania Molego znane są nie tylko przez amatorów, ale także przez profesjonalne załogi, które ścigają się na tych wspaniałych trasach podczas rajdu MT Rally. Ale mnie interesuje LR Only, który jest wspaniałą przygodą. Tego roczne odwiedziny były niestety, krótkie ale z przyczyn rodzinnych nie mogliśmy pozwolić sobie na dłuższy pobyt. Mając porównanie z BLRM, widzimy pewną przewagę nowego terenu i innych organizatorów, którzy wiedzą co robią i jak zainteresować całe rodziny życiem zlotu. Krótki, ale jakże treściwym który zapalił w nas chęć przyjazdu w przyszłym roku :), więc do zobaczenia za rok w większym gronie...

BLRM' 2011

2011-07-03T22:33:00.000+02:00

BLRM' 2011 to już kolejne spotkanie przyjaciół i użytkowników Land Roverów w Żelazie. Jak co roku na pole namiotowe smołdzino.org przybyły załogi z różnych zakątków Polski, ale także i ze Słowacji i Czech. Najazd rozpoczął się od środy wieczór (tych bardziej niecierpliwych) i z każdym "nowym" samochodem pojawiało się coraz więcej znajomych twarzy i rozbitych namiotów.

W czwartek od rana nastąpił zmasowany atak przybywających, w końcu wieczorem oficjalne rozpoczęcie. Od popołudnia zaczęła się zmieniać pogoda i przyszedł deszcz, który raz był mżawką, a raz zlewą. Zła pogoda jednak nie była problematyczna dla dobrze wyposażonych ekip. Wraz z deszczem na polanie wyrosły wiaty i zasłony chroniące przed zacinającym deszczem, a miejscem wspólnego spotkania była wiata ogniskowa pod którym czekały ogórki, piwo i chleb ze smalcem. Tak upłynął w rytmie padających kropel wieczór pierwszy

Piątek zapowiadał się deszczowy, ale mimo przeciwności pogodowych silną grupą pod wezwaniem ruszyliśmy na podbój trasy turystycznej. Poruszając się po kratkach roadbooka przemierzaliśmy lasy w poszukiwaniu budowli hydrotechnicznychi. Tym sposobem zobaczyliśmy m.in. elektronie szczytowo pompową Gałąźna Mała, która należy do grupy elektrowni wodnych Słupsk. Wszystkie elektronie są zasilane wodą z rzeki Słupi. Oczywiście przy każdym obiekcie grupa ekspertów dyskutowała nad sposobem działania, wydajnością i innymi technicznymi zagadnieniami. W tej cudownej atmosferze doczekaliśmy się pochmurnego ale bezdeszczowego nieba. Z tą optymistyczną wieścią ruszyliśmy w drogę powrotną by zjeść wędzonego kurczaka przyrządzonego przez przez gospodarza. Posileni i zmęczeni po całodniowej wycieczce rozpoczęliśmy odpoczynek w postaci wieczornego relaksu przy ognisku, który trwała dla najtwardszych do późnych godzin nocnych.

Na sobotę w planie ALFA był przejazd trasy extream, ale nasze wyzwolone duszne pognały turystycznie nad morze, gdzie w planie było odwiedzenie Łeby. Jednak Łeba jako nadmorska miejscowość średnio nam przypadła do gustu ze względu na ogrom turystów. Aby uniknąć tłumów na chodnikach wynajęliśmy rowerowe gokarty i w ten sposób przemieściliśmy się nad plaże w celu konsumpcji gofrów i innych słodkich przysmaków. Po znudzeniu się cywilizacją ruszyliśmy zobaczyć Jezioro Sarbsko gdzie odkryliśmy cudowny cemping dla surferów.

A, że złapał nas tam deszcz postanowiliśmy przeczekać go w barze przy herbacie. Gdy przestało padać ruszyliśmy dalej by zobaczyć latarnię Stilo, której ciekawość polega na jej konstrukcji. Jako jedyna na całym wybrzeżu jest wykonana ze stali. Całą historię oraz parametry techniczne możecie przeczytać TU. Wraz z kolejnym deszczem ruszyliśmy w drogę powrotną. W Smołdzinie wybraliśmy się na obiadek gdzie zaserwowana została przepyszna zupa szczawiowa, a na drugie smażony ser z opiekanymi ziemniaczkami i sosem czosnkowym. W bazie pogoda nie wystraszyła uczestników i tłumnie wszyscy zasiedli pod wiatą, gdzie cały czas płonęło ognisko. Przed północą nawet się przejaśniło i wyszedł księżyc, który rozochocił małą grupkę do dalszej zabawy.

Niedziela, a może sobota bo sumie z tej chęci i dobrych humorów doczekaliśmy czwartej nad ranem. I jak w piosence czekaliśmy aż sen przyjdzie. Jednak jego ciągle nie było.

Skoro tak, postanowiliśmy przeprowadzić brawurowy szturm na górujący nieopodal Rowokół, na którym znajduje się punkt widokowy. Nie czekając na zachętę wesoła zgraja 6 osób i psa ruszyła na pieszą expedycję. Oczywiście w drodze nie zabrakło chwil wypoczynku, lub zdobywania innych pośrednich celów. Wysiłek i trud został uwieńczony zdobyciem szczytu. Do dziś jednak nie możemy się dowiedzieć dlaczego nikt z obsługi nie czekał na nas przy wieży o 5.30 rano? Jakoś trudno nam to pojąć. Wracając do bazy postanowiliśmy jeszcze odpocząć w Smołdzinie demonstrując nasze zmęczenie leżąc na środku jezdni. W związku z brakiem pojazdów postanowiliśmy ruszyć dalej i tak od siódmej rano znowu siedzieliśmy przed ogniskiem w oczekiwaniu na piekarza, który miał być już o 9.00. Po doczekaniu się zjedliśmy śniadanie i poszliśmy spać. Sen trwał do 12 a wszystko przez to że odbywał się tradycyjny POMIDOR uliczkami Smołdzina. Tym uroczystym akcentem zakończyliśmy oficjalnie zlot BLRMu 2011...

DNP Carmel Toffee 14.05.2011

2011-05-14T20:20:00.000+02:00

Carmel Toffee o już kolejna dla nas impreza z serii Dzieciaki Na Paki. Tym razem jednak z małą odmiana ponieważ akcja była organizowana dla dzieci z domu dziecka w Gościeszynie k/ Wolsztyna. W okolicę przyjechaliśmy już w piątek wieczorem i nocowaliśmy w Nowym Tomyślu u Karola. Cała ekipa zajęła dość dokładnie przydomowy ogródek i wesołym towarzystwie gotowała grochówkę na następny dzień. W sobotni poranek ruszyliśmy do Rakoniewic gdzie był punkt zborny dla wszystkich ekip. Przywitaliśmy się wszyscy, ci którzy potrzebowali uzupełnili paliwo i na komendę od Chimka ruszyliśmy do Gościeszyna.

Gościeszyn przywitał nas bardzo ciekawy pałacykiem, w którym to mieści się dom dziecka. Widać, że lata świetności są już troszkę za nim, ale i tak robi wrażenie wielkością oraz pięknymi terenami zielonymi. Wszystkie LR-y stanęły na środkowym dziedzińcu i tam każdy z kierowców oczekiwał swych pasażerów, którzy mieli z nami przemierzyć busz w ramach raju CT (zbieżność nazw nie jest przypadkowa). Trafiły nam się 3 przemiłe dziewczynki (Basia, Kasia i Sylwia),które usadowiły się w środku. Po otrzymaniu roadbooków dziewczynki otrzymały go w celu zapoznania się z tym co nas czeka,oraz jak się czyta te magiczne krateczki. Załogi zostały wypuszczane w kolejności numerków na RB, więc ruszyliśmy jako trzecia załoga tyle, że od końca.

Czytanie trasy wychodziło zadziwiająco łatwo, choć były miejsca zwątpień. Jak się okazało na mecie nie każdy jechał bez problemów. Na początku trasy spotkaliśmy poszukiwacza skarbów, który wręczył nam nitroglicerynę i poinformował nas by jechać ostrożnie. Na dalszych punktach napotkaliśmy jeszcze poszukiwacza przygód z suszoną wołowiną, murzyńską parę z zadaniem strzelania do balonów z plujki. Dalej przemierzając stepy i lasy dojechaliśmy do Anglików, gdzie zaliczyliśmy nadprogramową trasę toru off-roadowego, który bardzo nam się podoba. Anglicy zrobili nam tatuaże, pokazali dwururkę i serwisem herbaciany.

Następną atrakcją na trasie było spotkanie z tubylcami, którzy gotowali z białego chłopca zupę. Jako, że byłem jedynym mężczyzną zostałem porwany i skazany na przypalenie. Po przetrwaniu próby ruszyliśmy w dalszą drogę. Na ostanich kilometrach spotkaliśmy jeszcze poszukiwacza diamentów, gdzie czekał nas slalom z zamkniętymi oczami. Na koniec jeszcze wizyta, u ornitologa i pełen gaz na metę bo cała załoga była już bardzo głodna, a tam miała czekać grochówka i grill z mięsiwem. Wpadliśmy na metę, a tam jeszcze pytania o filmy, w których akcja odbywała się w afryce oraz strzelanie z łuku do celu. Po wypełnieniu obowiązków rozsiedliśmy się wygodnie przy stołach i najedliśmy się do syta. Po zaspokojeniu głodu były gry w piłkę nożną, siatkówkę czy słodkie nic nierobienie. Komendant rajdu czyli Chimek po podliczeniu wyników przystąpił do ogłaszania zwycięzców. Miejsce trzecie przypadało dwóm załogom, gdzie ostateczne rozstrzygnięcie było na podstawie wiedzy o Land Roverach(np. jakimi pojazdami odbył się ostatni rajd Camel Trophy? A Wy wiecie!?).

My zajęliśmy zaszczytne drugie miejsce, które było nagrodą za trud poszukiwania pieczątek oraz dobrze wykonania zadania specjalne. Dzięki wspaniałym dzieciakom czas szybko mijał i zbliżała się godzina powrotu. Na sam koniec zostały jeszcze przekazane dla całego ośrodka zabawki i przydatne przybory biurowe. Po zapakowaniu wszystkiego ruszyliśmy do Gościejewa. Tam jeszcze rzewne pożegnania bo załogi po całym dniu zżyły się dość mocno. Ale wszystko co dobre szybko się kończy :/

Kierowców rajdowych czekała jeszcze zwyczajowa biesiada ogniskowa na terenie bazy namiotowej oddalonej o parę kilometrów od Wolsztyna. Tam spędziliśmy noc pod namiotami, a rano z poranną mżawką zwinęliśmy obóz i po szybkiej herbacie z jakimś czymś na ząb ruszyliśmy w dość długa drogę do Szczecina przez Świebodzin by zobaczyć największy posąg w Polsce :)

Warsztat 12.05.2011 (zaciski i panhard)

2011-05-12T14:23:00.000+02:00

Po długiej przerwie serwisowej dzięki jeżdżeniu służbowym autem wracam na tor napraw. Disco w związku ze ściąganiem i zbliżającym się terminem przeglądu pojechało do Długiej Gośliny. Zmiana oleju w silniku, filtrów oleju i powietrza i paliwa. Do tego wymiana gum w panhardzie, bo znowu pojawiły się znane już wibracje. Jeszcze kwestia ściągania pozostała do wyjaśnienia. Na test drive nie miało mocnych tendencji ale postanowili sprawdzić co się dzieje. Po demontażu przednich kół było wszystko jasne bo w prawym zacisku skończyły się klocki. Jednak problem był większy niż tylko wymiana. Tłoczki się zapiekły i to one powodowały ściąganie. Klocek zostawał przy tarczy i ściągało.

Ze względu na brak nowych tłoczków, zamontowane zostały nowe zaciski, które zamówiłem już trochę wcześniej. Po podliczeniu wyszło to nawet na plus finansowy. Zacisk sztuka to koszt 480zł (Lucas), czas montażu z odpowietrzeniem 1h (oba) czyli koszt 1000zł. W przypadku regeneracji to 8x40zł tłoczki (rdzewne) lub około 500zł komplet (Inox-ów). Plus 2 zestawy uszczelniaczy po kolejne 100zł za sztukę. Do tego jeszcze około 3-4 godzin pracy przy regeneracji. Wyszło by tylko 200zł mniej, o ile by nie było problemów. Do kompletu jeszcze zestaw nowych klocków na przód i tył... Teraz nawet zaczęły się blokować przednie koła i to na suchym asfalcie. Wcześniej były spowalniacze, teraz są hamulce.

FUSIBLE (Fuse link) - reaktywacja

2011-01-20T08:34:00.000+01:00

Historia moich fusibli zaczęła się podobnie jak przygoda mojego kolegi Artura, stąd też dzięki jego artykułowi i rozmowie Via telphone udało się szybko dokonać reanimacji pacjenta i przywrócenia podstawowych funkcji życiowych. Nadmienię też, że do tematu zabierałem się prawie 2 lata i konieczność mnie zmusiła... do realizacji :)

Jako wprowadzenie opiszę czego się spodziewać i gdzie szukać. Bo zdarzenie losowo wybitnie wredne.\
Dnia wcześniejszego byłem w trasie i przejechaliśmy ponad 300km z czego większość autostradą w tempie słusznym czyli 110-130km/h. Dwa dni później bez słowa ostrzeżenia auto postanowiło nie zareagować na polecenie stacyjki ROZRUCH. Słychać tylko lekkie tyknięcie przekaźnika, brak jednak działania właściwego. Po chwili analizy sytuacji brak jednoznacznego wytłumaczenia Bo podejrzanym był 2 letni akumulator, w którym mogła pękną jakąś płyta wewnątrz. I tu dzięki Arturrrowi przeprowadziliśmy analizy podobnych przypadków jednak u Arturrra nie było już oryginalnej instalacji bo ktoś już coś próbował uzdrowić:

brak rozruchu
brak możliwości podnoszenia i opuszczania szyb
brak oświetlenia interioru
brak świateł awaryjnych (przypadek Arturrowy, który u mnie nie występował. Może dlatego, że fusible w oryginale jeszcze były)

Najprostszą droga jest zweryfikowanie organoleptyczne problemu. Jeżeli wcześniejsze braki występują to zacznij od wyciągnięcia FUSIbli na wierzch.

1. Odpiąć klemę Aku, żeby przypadkiem zwarcia jakiegoś nie wykonać.
2. Wydobywany prezerwatywkę ostrożenie, żeby móc zweryfikować problem. Znajdziesz go między grodzią, a zbiornikiem spryskiwacza.

Często jest przymocowany jeszcze do grodzi i trzeba odkręcić śrubkę. Potem lawirując między zasilaniem pompek spryskiwaczy, a wężykami tych że samych wydobywasz kondoma. Odwijając taśmę i odsłaniasz 4 małe kondonki. Teraz delikatnie macając, naciągając sprawdzasz jak to się trzyma. Jak nie widać to zsuwasz jeden, po drugim i patrzysz co jest. Albo znajdziesz przerwanego, albo mocno zasiedziałego, u mnie było jedno i drugie.

3. Jeśli nie jesteś przygotowany do akcji zmiany to należy oczyścić kabelek, kawałek fusibla i połączyć żeby dojechać do punktu serwisowego... i przygotować się do działania:

ZAKUPY:
Obudowa bezpieczników DUŻYCH jak w Tirach 4szt (cena około 12-13zł za sztukę - np. firma ANALOGIS na zamówienie)

Bezpieczniki - 2 x 40A i 2 x 60A (cena około 2-3zł za sztukę) i po sztuce na zapas w razie W

Kabel stosownej grubości do przedłużenia kabli od fusibli i połączenia z nowymi bezpiecznikami. Ja zastosowałem 6mm2
Puszka na bezpieczniki (cena około 15zł)
Dławiki 5szt (około 1zł za szt.) - wedle uznania
Oczka do łączenia, cyna, termokurcze, taśma izolacyjna...

Pierwszy etap prac należy wykonać poza autem, czyli przygotować puszkę i jej bezpiecznikową zawartość do zamocowania w komorze silnika. Podobnie jak Arturrr postanowiłem zamocować puszkę na nadkolu między zbiornikiem wyrównawczy, a zbiornikiem spryskiwaczy. W wyniku przechodzących w tamtej okolicy przewodów hamulcowych należy wykonać podniesienie o około 25-30mm co jednocześnie będzie służyć nam za odizolowanie puszki od masy samochodu.

Cynujemy końcówki kabli, lutujemy razem z konektorami, zaciskamy i montujemy w obudowie bezpieczników. 4 kable długie będziemy łączyć w miejscu fusibli, a 4 kable krótkie łączymy z oczkami i skręcamy razem z kablem od akumulatora. Na koniec stosownie izolując.

i otrzymujemy wsad do puszki:

Drugi etap prac - zasadniczy

Odłączyć zasilanie z akumulatora!!
Przenosimy całość do auta na nadkole:

Następny etap to przygotowanie do lutowania czyli wg. własnej logiki sparowanie kabli

Za cynować końcówki gdzie kiedyś były fusible i łączyć z nowym kablem. Dla ułatwienia wiązałem oba kable ze sobą srebrzanką i potem całoś lutowałem i zalewałem cyną.

Wcześniej założoną rurkę termokurczliwą zsuwamy i ogrzewamy w celu zaizolowania... i tak z każdym kabelkiem

Każdy kabel jest schowany w peszlu dla lepszej izolacji, i w taki pakiet wpinamy bezpieczniki, zamykamy klapkę i podpinamy akumulator...

Dokonujemy sprawdzenia czy wszystko działa, a działać powinno :)

UWAGI KOŃCOWE:
- lutować mocną lutownicą i najlepiej w temperaturach dodatnich - ułatwi to pracę i zagwarantuje dobrą jakość lutów.
- może się przydać w paru momentach dodatkowa para rąk

Maria AWARIA 10.01.2011

2011-01-11T00:05:00.000+01:00

Początek roku był śnieżny i moroźny, tak jak to przystało na prawdziwą zimę. Śniegu nasypało, więc z przełomem roku włączyliśmy się landklinicznie w pomoc fundacji ProEquo, która działa na rzecz zwierzą. Pomogliśmy w dostarczeniu pokarmu i uruchomiliśmy bieżącą wodę z linią naziemną, która dotarła aż dopadoka.

Po powrocie do Szczecina i nocy odpoczynku o poranku disco zaniemogło. Pierwsza myśl to akumulator bo dziwnie przygasało oświetlenie wnętrza. Przy próbie rozruchu cisza jak makiem zasiał. Próby dalej: światła świecą - mocno i wyraźnie, wentylator umarł, brak opuszczania szyb. Telefon do przyjaciela. Arturrr obstawia, że to fusibe link padł. Więc grzebanie pod zbiornikiem spryskiwacza. Od taśmowanie wiązki i w rękach został jeden kabelek w którym się utleniło połączenie. Ale czy to wszystko? Połączone na szybko i próba, silnika zagadał od strzału. Szybko sobie przypomniałem, że w 2009 roku przed wakacjami chciałem to zrobić na zapas, ale jakoś zabrakło chwili i motywacji. Teraz zostało wszystko wzięte na stół i projekt wszedł w fazę realizacji:

Wiązka została przygotowana jak już wspomniałem w 2009 roku, ale pokrywając się kurzem czekała na swoje 5 minut. Do budowy użyłem 4 gniazd bezpieczników MAXI, kabla podłączeniowego z klemy 10mm2, oraz kabli 6mm2 łączących bezpiecznik z oryginalną instalacją. Do tego trochę oczek w stosownym rozmiarze, koszulki termokurczliwe i peszle. Do tego bezpieczniki MAXI 2x 40A i 2 x 60A

Na nadkole koło zbiornika przyszła puszka elektryczna w wersji hermetycznej. Montaż nastąpił przez dwie warstwy grubego tworzywa, dzięki czemu nie ma możliwości zwarcia się z masą pojazdu na śrubach mocujących skrzynkę. Każde wyjście z puszki jest poprowadzone przez dławiki co zabezpieczy przed przecieraniem się kabli i dostawaniem się wody do wnętrza.

Skoro jest puszka można włączyć nową instalację w starą.

Kable zostały ze sobą polutowane oraz pokryte folią termokurczliwą, a na to przyszedł peszsel, który zabezpieczy przed przecieraniem się kabli o metalowe elementy pod maską.

Główny kabel przykręcony do klemy, wychodzące kable polutowane z oryginalną instalacją i zabezpieczone, bezpieczniki wpięte i próba wypadała pozytywnie. Więc nic innego tylko zamykać puszkę i maskę. Teraz tylko się cieszyć znowu sprawną i bezpieczną instalacją.

Szczegóły możecie poczytać w artykule na LandKlinice [DI' 94] FUSIBLE - reaktywacja

Warsztat 29.10.2010 (uszczelka pod głowicą)

2010-10-29T22:43:00.000+02:00

LRHR się odbyło wiec szczęśliwi i zmęczeni wróciliśmy do Szczecina. Po kilku dniach odkryłem dudnienie ze snorkla, podniosłem maskę i odkręciłem korek w zbiorniku wyrównawczym. Moim oczom pojawiły się wyraźne gule wody. Widok przykry bo znaczyło to konieczność zrzucania głowicy. Jako niedowiarek własnych umiejętności do serwisu w Szczecinie (auto-ars) polecanego przez SST. Po wizji lokalnej stwierdzili, że to raczej pęknięty kolektor. Ale czemu nie sprawdzili zbiornika wyrównawczego? Nie wiem! Telefon od SST z pytaniem czy przyjmą nas na leczenie. Tak ale dopiero 29 października. Jadąc do Poznania na groby zostawiliśmy auto w warsztacie. Obiecali że na 11 listopada będzie gotowe.

Jak się powiedzieli tak się stało. Odebrałem gotowe ciche i zadziwiająco zbierające się disco. Spadek mocy był stopniowy więc się przyzwyczaiłem, teraz było czuć moc! Głowicę ściągali w mojej obecności i przybyłem w ostatniej chwili bo uszczelka dopiero miała tyci przedmuch, a sama głowica lekkie zakopcenie. To już dobrze wróżyło, że nie będzie bardzo drogo. Głowica do szlifierza na szlif i wymianę wszystkich bebechów i test ciśnieniowy. Przy montażu została użyta uszczelka z 2 kropkami czyli był to pierwszy. Do zestawu komplet nowych śrub mocujących głowicę. Cała operacja zakończona regulacją zaworów i nową uszczelką pod kapę zaworową (2 w tym roku).

Auto bardzo odżyło po tej operacji, żwawiej przyśpiesza i tak jakby szybciej jeździ. Próba na S3 pokazał zawrotną prędkość 145km/h. Poruszanie się 120-130też nie było wielce problematyczne. Jedynie było mocno wyczuwalny wir w baku.

PRZEBIEG: ca 280000km

LRHR 25-26.09.2011

2010-09-26T18:22:00.000+02:00

Serdecznie wszystkim dziękujemy za przybycie :) Stworzyliście tak miłą atmosferę, że ciężka praca stała się czystą przyjemnością. Bawiliśmy się szampańsko pomimo zmęczenia i stresu. Swoimi uśmiechami wynagrodziliście nam cały trud. Dziękuję Nadleśnictwu Międzyrzecz za wydanie zgody na rajd oraz Straży Leśnej za ogromną pomoc przy wytyczaniu trasy.

Dziękuję współorganizatorom, czyli absolutnie genialnym chłopakom ze Stowarzyszenia 3 Bastion Grolman, którzy nadali naszej imprezie smaku. Przeszli moje najśmielsze oczekiwania wchodząc w swoje role tak, jakby się w tych mundurach urodzili. A na dodatek po pracy okazali się przesympatycznymi facetami z pasją i fantazją.

Dziękuję Piotrowi Rychlewiczowi (Stowarzyszenie Ochrony Obiektów Militarnych) za przygotowanie akcji na moście obrotowym. Brawurowy scenariusz i element zaskoczenia sprawił, że zimny betonowo-stalowy obiekt strategiczny ożył i wzbudził zachwyt.

Dziękuję chłopakom od radiostacji za pomoc. Wykazali się niesamowitą cierpliwością i wyrozumiałością, zmuszeni do siedzenia w jednym miejscu przez długie godziny.

Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom, którzy pomogli na strzelnicy (Grzesiu i Sylwia), przy rzucie granatem (Chimek i Kinga), w podziemiach (Jonasz i Stefan), przy robieniu fotoreportażu na trasie (Gapa) oraz babie z jajami (Hania).

Dziękuję również ludziom, których poznaliśmy w czasie przygotowywania trasy, a którzy bez oporu dali się wciągnąć do zabawy niekiedy całkowicie bezinteresownie: pani sklepowej w Nowym Kursku, panu Wołoszce i jego konikom pociągowym, Leonowi Janczewskiemu z Kęszycy Leśnej (ranny mjr Aleksiej Karabanov) i wielu innym, którzy wsparli nas pomocą lub dobrym słowem.

Dziękuję Chrzanisiowi za włączenie nas do realizacji swojego pięknego pomysłu na imprezę. Również dziękuję Chrzanisiowi i jego bratu Leszkowi za przygotowanie licznych gadżetów historycznych (pieczątki, banknoty, budka strażnika, oprawa roadbooków i napisanie tekstów) oraz za pomoc przed i w dniu imprezy.

Dziękuję Paulowi za koordynację całości w dniu imprezy, tylko nie rozumiem dlaczego wyraźnie powiedział klika razy, że dobrze mu szło tylko dlatego że ja....siedziałam w podziemiach :(

Jeszcze raz dziękuję!!!
PS. Jeżeli pominęłam kogoś lub czyjeś zasługi, to najmocniej przepraszam, jestem nieludzko zmęczona

J. Clark
Zdjęcia ze zbioru Mańka2D i moich

Ślub 21.08.2010

2010-08-21T13:43:00.000+02:00

21sierpnia postanowiliśmy powiedzieć sobie sakramentalne TAK z Irminą. Oczywiście disco też było obecne, przystrojone i umyte. I całe szczęście bo musiało Nas zawieźć z kościoła na salę. "Ślubny" ford się rozmyślił. Byliśmy bardzo szczęśliwi ponieważ przyjechało sporo znajomych, m.in. z bractwa zielonego jaja.

SilverMountain 14-16.05.2010

2010-05-16T11:30:00.000+02:00

SilverMountain lub SilverSpring jak kto woli, czyli spotkanie Land Roverów w Srebrnej Górze. Z czego słynie to miasteczko leżące w Kotlinie Kłodzkiej!, a z górskich warowni, pięknych widoków, miejsca gdzie zawsze można spotkać jakiegoś land rovera i z pysznego pstrąga u Waldaka. Założenia wyjazdowe to zwiedzanie okolicznych atrakcji, spanie na forcie i dobra zabawa z przyjaciółmi czyli to co tygryski lubią najbardziej.

W piątek do Srebrnej Góry przyjechaliśmy przed południem i szukając innych przyjezdnych ruszyliśmu na pierwsze zwiedzanie. Zobaczyliśmy zamek, tamę i zaliczyliśmy mały off-road. Pogoda przekropna wiec kałuże i błoto były tym przyjemniejsze. Późnym popołudniem zjechaliśmy do twierdzy, która miała zostać naszym domem na najbliższe dni. Humory dobre jednak do pełni szczęścia zabrakło nam idealnej pogody. Bo straszył cały czas deszcz, który i tak nie zgasił zapędów do wieczorno-nocnego ogniskowania. Jak zawsze spotkanie z nowymi i starymi znajomymi z LandKliniki i oczekiwanie na sobotni poranek czyli trasę turystyczną.

Sobota przywitała nas chłodem ale też końcem deszczu. Z rana szybkie ogarniecie, śniadanie i zbiórka do wyjazdu. W grupie około 25 samochodów ruszamy na podbój Gór. W planie zwiedzenie Rise (Olbrzyma), który był jednym z ważniejszych obiektów w czasie II Wojny Światowej dla Niemców. Obecnie jeden z wielu obiektów, który został udostępniony turystom. Jednak wiele jeszcze jest zagadek związanych z tym obiektem, a dokumentacja budowlana została utajniona jeszcze na pół wieku, co jeszcze bardziej wzbudza ciekawość i legendy... Po zwiedzaniu pojechaliśmy na podbój toru off-roadowego, który jest w okolicy.

W związku z obfitymi deszczami, poruszanie się po namokniętym i dość stromym wzgórzu było dużym wyzwanie, ale i tak wzgórze poległo ponieważ najwytrwalsze zmagania zostały nagrodzone. Ci, którzy nie mieli ochoty na walkę ruszyli do Waldka na pstrąga. Pstrą jest wybitnie przygotowany i od kilku lat smakuje tak samo wspaniale. Po napełnieniu brzuszków, pojechaliśmy do fortu by rozpalić ognisko. W blasku ognia spędziliśmy kolejną noc z gitarą na przemian ze śpiewem i rozmowami o jedynym słusznym temacie czyli Land Roverach. W niedzielę po spakowaniu wybraliśmy się na zwiedzanie głównej twierdzy czyli Donjona. Budowla robi przeogromne wrażenie swoja rozłożystością i skomplikowaną budową, która podkreśla militarne przeznaczenie. Zwiedzanie odbyliśmy troszkę z przewodnikiem, a troszkę na własną rękę zaglądając w różne dziwne miejsca, które nie są udostępniane normalnie zwiedzającym (np. studnię, poniżej poziomu dziedzińca). Oglądanie Donjona zakończyliśmy spacerem w koło murów. Tak mile rozpoczęta niedziela skończyła się powrotem do domu...

Warsztat 04.05.2010 (przegub, snorkel i alternator)

2010-05-04T21:27:00.000+02:00

Parkując pod firmą coś dziwnie zaczęło strzelać, jeszcze jedna próba do tyłu cisza. Powrót popołudniu i przy parkowaniu znowu hałas. Telefon do SST czy mogę przyjechać na wizję lokalną. Wpadaj, to zobaczymy. Z tym wpadnięciem był jednak mały problem bo przy wyjeździe z parkingu na górce auto przestało jechać :( Gdzieś moc idzie bokiem. Zapinam Diff-locka auto rusza! Znaczy się któryś most nie napędza kół. Wypięty diff lock, głowa pod auto i pięknie się kręci przedni wał. Chwilę jeszcze na diff locku zapiętym do najbliższego parkingu. Po konsultacji telefonicznej odkręcam przedni wał i zabieraki z przedniej osi. Diff zapięty i jazda do serwisu. Przestało chrobotać nawet. Auto prowadziło się jakoś inaczej przyzwyczajenie do 4x4 jest jednak duże. 30.04 w warsztacie brak miejsc na podnośnikach więc auto musi długi weekend zamiast na tamie spędzić w kolejce. Plus jednak taki, że przyszedł snorkel więc będę mógł sobie go na spokojnie zamontować.

Jak na renomowane produkty przystało montaż był bajeczny. Prosta i czytelna instrukcja obrazkowa. Komplet wszystkich niezbędnych części do montażu i szablon wg, którego należało wyciąć otwór z błotniku. Tu sposoby są różne. Ja wykleiłem na początku błotnik taśmą malarską,potem od szablonu odrysowałem miejsca otworów. Do śrub mocujących jako fasolki oraz duży okrąg na przejście snorkla do wewnątrz. Wywierciłem wszystkie otwory (duży okrąg nawierciłem w koło, a potem nożycami do blachy wyciąłem. Na koniec całość wyszlifowana pilnikiem i papierem ściernym. Zdemontowałem chlapacz plastikowy z wewnątrz oraz puszkę filtra powietrza i przystąpiłem do przykręcania. Należy przychwycić na początku na 2 śrubki i wkręcić pozostałe. Dopiero na koniec dociągnąć. Przyda się grzechotka z krótką rączką bo jest troszkę ciasnawo. Po przymocowaniu do błotnika montujemy blaszkę na słupku. Oczywiście też są wszystkie elementy czyli blaszka z gotowymi otworami, 3 śruby (INOX) z podkładką hamująca i 5 nitów. Przykręciłem blaszkę do snorkla i całość przyciągnąłem do słupka. Nawierciłem skraje otwory i zanitowałem. Na koniec pozostałem otwory i nitowanie. Snorkel był na swoim miejscu,teraz pozostało zatkanie odpływu w puszce filtra i montaż uszczelki na krawędzi puszki. Całość przymocowałem delikatnie na sylikon. Sylikon został wciśnięty też w szczelinę między snokel i błotnik by syf się tam nie zbierał.

Po weekendzie odbieram paskuda. Padł przegub w prawym kole. Prawdopodobnie winowajca była woda z pokonywania brodu podczas Atomowego Topienia Marzany. W kuli było mało smaru i nastąpił proces korozji a efekt końcowy to pęknięty wieniec i wyspanie się kulek. Przegub został wymieniony na nowy, a wraz z nim nowe łożyska piasty, łożyska zwrotnicy i uszczelniacze. Do pakietu został dostarczony jeszcze nowy alternator, ponieważ zimą zaczęły się problemy z odpalaniem mimo posiadania 2 akumulatorów pod maską. Winowajcą był brak dostatecznego prądu ładowania. Alternator został dopasowany z jakiegoś opla. Mocy miał być zapas czyli 150A, po montażu okazało się, że nawet lampy odżyły. Prawdopodobnie mała ilość światła była spowodowana brakiem prądu bo auto na szosowych obrotach ładowało na poziomie 13,2-13,6 volta. Nowy alternator zmienił stan na właściwy czyli przy pełnym obciążeniu daje 14,2V. Uzdrowiony wrócił do domu...

PRZEBIEG: 269043

LRHR w przygotowaniu czyli pierwszy kwartał 2010

2010-04-03T16:09:00.000+02:00

Początek roku upływał dość spokojnie, choć wybuch był bo zostałem zmuszony do zmiany pracy. Te okoliczności jednak były nawet pozytywne bo mogłem się w 100% włączyć w organizowanie rajdu, który planowaliśmy przeprowadzić w połowie kwietnia. Okoliczności katastrofy w Smoleńsku odsunęły realizację jednak dopiero na wrzesień.

Styczeń - wyjazd na rozpoznanie obiektów w MRU i wyznaczenie atrakcji gdzie co będzie. Okolice Boryszyna były zaśnieżone więc jazda po leśnych ścieżkach było dość wolne, a czasem samochód jechał sobie tylko znaną drogą. Miło rozpoczęty dzień zakończyć się miał obiadem u Justyny i Paula. Range Rover jednak miał dla nas inne plany. Już na powrotnej drodze do asfaltu przy Kęszycy Leśnej zgasł. Sądziliśmy, że to może problem z automatyczną skrzynią. Odczekaliśmy trochę, przy próbie rozruchu brak chęci kręcenia. Efektem był smród spalonego rozrusznika. Oznaczało to, że dalszej jazdy o własnych siłach nie będzie! Po obdzwonieniu znajomych dowiedzieliśmy się, że najwcześniej będzie Karol 55555 ale to i tak około 17-18. Przed nami powstała wizja organizacji czasu na najbliższe 4 godziny. Po przeglądzie bagażnika okazało się, że nie mamy zapałek, siekiery i innych potrzebnych narzędzi. Potrzeba matką wynalazków, więc ognisko rozpaliliśmy na zwarciu kabla owiniętego w koło kartki papieru. Do znalezionej butelki zlaliśmy trochę ropy, a z gałęzi ułożyliśmy ognisko. Podlewając paląca się kartkę ropą udało się zrobić całkiem miłe ognisku, przy którym czekaliśmy na pomoc. Potem holowanie auta do Świebodzina i powrót późnym wieczorem do domu. Dobrze, że zabrałem zimową kurtkę:) - od tego czasu wożę zawsze mały niezbędnik ze scyzorykiem, krzesiwem+podpałka, latarka i folia NRC.

Marzec 1 - Po długim i śnieżnym lutym przyszedł czas na wznowienie prac rajdowych. Czyli kolejne objazdy trasy. RR P38 stał w serwisie z zatartymi tłokami i czekał na przeszczep nowego silnika. My tym czasem układaliśmy roadbook przemierzając setki kilometrów po MRU, tak by zaliczyć jak najmniej asfaltu. Czasem byliśmy w dwa, a czasem w trzy auta. Na początku straszyła nas jeszcze pogoda śniegiem, ale i to miało swoje uroki.

Marzec 2 - Już do życia budziła się wiosna. Tym razem pojechaliśmy z niezależnym obserwatorem, by poznać opinię potencjalnego uczestnika. Trasa została bardzo pozytywnie odebrana, a po dodaniu opowieści o planowanych atrakcja zaostrzyło apetyt na udział. Trasa zrobiła się bardziej błotna bo śniegu było wcześniej sporo. Wraz z ilością błota wzrosła trudność i widowiskowość przejazdów. Bardzo nas to cieszyło bo wiedzieliśmy, że trasa nie może być zbyt łatwa. Cały czas tylko walczyliśmy z długością trasy bo oscylowała koło 120km, a z tego 90% po szutrach i błotach.

Kwiecień - Wyjazd rekreacyjno sprawdzianowy tego co ułożyliśmy. Dodatkowo dobry powód by ruszyć się z domu w śmigus dyngus. Pogoda była bardzo przyjemna bo sucho i dość ciepło. Co jeszcze bardziej wpływało na chęć bycia na łonie natury. Trasa zrobiła się optymalnie błotnista, choć jedno miejsce zrobiło się, prawie nie przejezdne. Głębokie koleiny i miękkość zatrzymały mnie w 2/3 odcinka. Dzień zakończyliśmy kawą w Długiej Goślinie... i stwierdzeniem, że jesteśmy gotowi!

Warsztat 16.03.2010 (zawory i regulacje)

2010-03-16T19:49:00.000+01:00

Coś długo był spokój! Ale, skoro auto jeździ w terenie to coś musi prędzej czy później być. I nie mam na myśli wymiany klocków. Tym razem na koniec wyznaczania trasy LRHRu silnik coś dziwnie zaczął pracować. Dźwięk lekko metaliczny, lekko klekoczący i bulgoczący. Pierwsza myśl: uszczelka pod głowicą. Ale spokojnie pojedziemy do warsztatu zobaczymy, może tylko tak strasznie wygląda...

W warsztacie zrzut kapy zaworowej i wszystko jasne, na jednym z zaworów podkładka zaworowa zrobiła się pierścionkiem i blaszką, która spadał. Kamień z serca bo to znaczy szybki i tani wyjazd. Wymienione wszystkie podkładki na nowe, regulacja zaworów z szybką nauką przez Paula jak to się robi no i nowa uszczelka pod kapę zaworową. W sumie jakoś godzinka roboty.Pod sprawdze

PRZEBIEG: 268098km