15: I Am Kloot – I Am Kloot (2003)

Het had zo mooi kunnen zijn. Na een debuutplaat die door vriend en vijand de hemel in werd geprezen, moest het tweede album de verwachtingen inlossen. Een betere platendeal, toegankelijke liedjes en lange tours door Europa. Daarna komt het succes vanzelf. Toch?

Nou ja, niet dus. Dat (relatieve) succes zou nog een jaartje of acht op zich laten wachten. Het ligt in ieder geval niet aan de titelloze tweede plaat, die minder eigenzinnig maar gelukkig niet minder goed is dan het debuut Natural History - al eerder besproken in deze top 25. Ik wijs zelf de vinger graag naar platenlabel Echo, dat de grootste potentiële hit Proof alleen als downloadsingle uitbracht terwijl de video en de cd’tjes al klaar lagen en de wereld nog niet klaar was voor downloadsingles. Proof - zo heb ik al vaker geroepen – is een van mijn favoriete liedjes OOIT.

Laten we bij de hidden track beginnen. Die staat namelijk vooraan op de plaat – al hoor je Deep Blue Sea alleen als je terugspoelt vanaf het moment dat je op ‘Afspelen’ hebt gedrukt. Gelukkig staat het prachtige nummer ook gewoon op YouTube (en op sommige singles, als b-kantje). Met de prachtige frase:

I’ve seen the light of strange and never winced

De meeste luisteraars zullen dit nummer echter niet als opener van de cd beschouwen. Ik wel, maar de rest wordt met het enigszins vage Untitled #1 verwelkomd. Vol vage teksten zoals we die kennen van de debuutplaat: You say you’re like a tree or a bus stop with your hands by your side. En de briljante gesproken zin – die ik letterlijk pas net “doorheb”: (well he said he was a vegetarian, well there’s animals in water). De melodie is bijna vrolijk, vrij uniek voor een nummer van het trio uit Manchester, maar omdat de tekst zo onduidbaar is, is het niet makkelijk om het nummer te omarmen.

Hoe anders is dat bij follow-up track From Your Favourite Sky. Daar komt de mooie donkere romantiek bovendrijven, die de rest van de plaat domineert. Proof, Here For The World en Not A Reasonable Man zijn ijkpunten op de plaat, afgewisseld door nummers die net iets afwijken van het stramien. Bijvoorbeeld door een andere instrumentatie (The Same Deep Water As Me) of vibe (het bijna lompe Life in a Day). Slechts op 3 Feet Tall is er nog ruimte voor de vrolijke, zorgeloze noot.

Daarmee is I Am Kloot een uiterst diverse plaat geworden die wel als eenheid functioneert. Constante factor zijn de songteksten en de ruimte in de instrumentatie (nog steeds is gitaar-bas-drums-zang de kern). Was Natural History nog een plaat vol potentie, op I Am Kloot stelt de band zich voor in al haar vormen. Alsof ze zichzelf ineens serieus zijn gaan nemen. Wat overigens niet meer dan terecht is. I Am Kloot is dan ook een sterke plaat om bij te beginnen, mocht je het oeuvre van de band willen verkennen. De plaat afdoen als een geschikte definitie van de band, is niet voldoende, want uiteindelijk is de plaat meer dan dat. De plaat schiet de definitie voorbij en is meer een visitekaartje en het bewijs dat de band alle kanten op zou kunnen gaan met de constanten die op deze plaat alom aanwezig zijn.

En dat is dan meteen het bruggetje naar het nieuwe album van Tallest Man On Earth There’s No Leaving Now, waarvan ik de titel dus maar even vrij heb vertaald. Hoe het album klinkt, weten we niet, maar dat er een gitaar en een Dylanesque stem op klinken staat buiten kijf. Nu is er eerste single 1904, met het opbeurende, zomerse onderwerp “DOOD”. En we horen zowaar een extra gitaarloopje en drums. En voor het geval u dat nog niet wist: dat is een revolutie binnen het oeuvre van Kristian Matsson. En mooi dat ook. Colour me excited voor het album.

Ik heb wel gemerkt dat er bij de NS één moment is waarop je beter niet op het station kan staan en dat is het moment dat een verstoring van de dienstregeling is “verholpen”. Dan gaan de treinen weer “volgens plan” rijden, doen ze vaak nauwelijks nog moeite om je met de bus bijvoorbeeld alsnog naar de bestemming te brengen en is het wachten op de eerste normale trein. Dat is als ze op de radio zeggen: “reizigers moeten nog wel rekening houden met een langere reistijd.” Dan sta je gegarandeerd een half uur te wachten en zit je uiteindelijk in de eerste overvolle trein (want iedereen wil natuurlijk met die trein) die het traject weer aflegt. Not awesome noem ik dat. En druk.

Nee, er is een moment tussen verstoring en hervatting van de normale dienstregeling dat nog veel erger is dan vertraging. Ik heb besloten het “Verholping” te noemen.

16: Nick Drake – Pink Moon (1972)

Verreweg het oudste album in de lijst, Pink Moon, is moeilijk te vatten in een titel van een blogpost. Onbegrepen zielenschetsen is mijn twijfelachtige keuze, want hoe onbegrepen Drake ook mag zijn geweest bij leven, inmiddels wordt Drake op handen gedragen door iedereen van Brad Pitt tot Volkswagen. Dat doet er allemaal niet toe als je de drie studioalbums luistert die Nick eind jaren zestig en begin jaren zeventig maakte. Pink Moon is een prachtige plaat, in twee sessies opgenomen rond middernacht in de herfst van 1971 en ik ben van mening dat je dat terughoort.

The music on Pink Moon is sparse and unadorned (especially in comparison to Drake’s previous recordings), leading some to consider it to be the least accessible of his three albums, though it nevertheless continues to be regarded by many fans and music critics as his greatest work.

Er staat veel onzin op Wikipedia, maar het staat – voor mij – buiten kijf dat Nick Drakes laatste ook zijn mooiste plaat is. Hoewel het niet de plaat is die ik als eerste kocht, is het wel de plaat met de mooiste tokkelpartijen en de mooiste melancholische teksten.

Nick Drakes naam valt tegenwoordig al gauw als je akoestische gitaarmuziek luistert. Zo gaven de Kings of Convenience in een interview te kennen dat ze vaak met Drake werden vergeleken in hun beginjaren, maar nog nooit van hem te hebben gehoord. Nadat de vergelijking terug bleef komen, besloten ze de muziek van de man toch maar eens op te zoeken. Ironisch kwam ik dankzij de Kings of Convenience voor het eerst bewust in aanraking met Nick Drake, al zou het jaren duren voordat ik daar achter kwam.

In de tijd van Napster was het voor mij niet genoeg om alleen de cd’s te hebben en zocht ik op de muziekuitwisseldienst naar wat ik toenertijd omschreef als “zeldzame nummers”. B-kantjes dus, of onuitgebracht maar wel gelekt werkt. Zo ontdekte ik een aantal mooie Kings of Convenience-liedjes (Days I Had With You en Brave New World), maar kwam ik ook in aanraking met mislabeling.

Mislabeling: liedjes met een verkeerde titel en artiest. Jens Lekman schijnt er groot mee zijn geworden door het effectief mislabelen van zijn muziek. Ikzelf vond hierdoor een aantal juweeltjes, maar ook nummers van dubieuzere kwaliteit. Van wie “I Am Kloot - I Wannabe Alone.mp3″ is, weet ik nog steeds niet, maar ”Kings of Convenience – Free Ride.mp3″ kon ik jaren later eindelijk plaatsen. Ik had Five Leaves Left en Bryter Slater al verslonden en was het bestaan van Kings of Convenience – Free Ride.mp3 al bijna vergeten. Bleek de titel ook niet te kloppen. Het was niet eens Free Ride van Nick Drake, maar het nummer ervoor: Parasite, vermoedelijk het meest depressieve nummer op Pink Moon.

Nu is het sowieso geen vrolijke cd: dit is nachtmuziek en dan niet die van het “wat een mooie zomeravond”-type. Waar Drake op Five Leaves Left en Bryter Slater regelmatig enorm zelfverzekerd klinkt en in een enkel geval zelfs gebruik maakt van achtergrondstemmen, zijn op Pink Moon alleen nog Nick en zijn gitaar te horen (de korte pianosolo op de openingstrack uitgezonderd). Dat maakt de muziek overigens niet minder mooi. Vrijwel alle nummers zijn ondanks hun donkere tekst uiteindelijk op mooie wijze uitgevoerd. De gitaarpartijen zijn technisch interessant genoeg om de luisteraar te boeien en Nicks zachte stem fluistert bij tijd en wijle de mooie zinnen. Wellicht kunnen we ruziën over mijn stelligheid dat Pink Moon Nicks beste plaat is, maar we mogen in ieder geval concluderen dat Pink Moon het ene uiterste is van zijn oeuvre (depressief, kaal) en Bryter Slater het andere (bijna poppy, muzikaal rijk). Five Leaves Left (de eerste van de drie studioalbums) houdt het midden daartussen en is in die zin het ideale beginpunt voor wie Drakes platen nog niet heeft geluisterd en ergens moet beginnen. Maar Pink Moon is indrukwekkender, omdat het intiem, eenzaam en spaarzaam is. Niets doet eraan denken dat dit een cd is die uitgebracht moet worden of de hitlijsten moet bestormen. De donkere materie van de teksten blijft dusdanig vaag is dat het moeilijk wordt te vertellen waar de nummers “echt over gaan”, maar dat Drake al geen vrolijke jongen meer was tijdens het inspelen van Pink Moon moge duidelijk zijn. Wellicht nog de meest directe tekst horen we op Place To Be:

And I was green, greener than the hill
Where flowers grew and sun shone still
Now I’m darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be

Toch zijn het de woorden van het eerste nummer van Nick Drake dat ik ooit hoorde de woorden die voor mij Drake het beste samenvatten. Ik heb in mijn leven veel depressieve muziek gehoord en geluisterd, maar veel depressiever dan Parasite a.k.a. Kings of Convenience – Free Ride.mp3 wordt het niet. Ik identificeer mezelf wel met clowns. Niet dat ik mijn gezicht dagelijks schmink, maar wel dat ik mensen altijd probeer te vermaken en te laten lachen – ook al ben ik zelf niet vrolijk. Vandaar dat de tekst van Parasite altijd veel indruk op mij heeft gemaakt.

Lifting the mask from a local clown
Feeling down like him
Seeing the light in a station bar
And travelling far in sin
Sailing downstairs to the Northern Line
Watching the shine of the shoes
Hearing the trials of the people there
Who’s to care if they lose

Take a look you may see me on the ground
For I am the parasite of this town

Een krap half uur en Pink Moon is afgelopen. In die tijd passeren er diverse vormen van melancholie, depressie en onbegrip de revue. Onbegrepen zielenschetsen, noem ik het dus maar. In Parasite wordt het dieptepunt bereikt (met weer een wonderschone gitaarpartij, dat dan weer wel). De dagen dat ik mij identificeer met Parasite zijn mijn slechte dagen en die komen gelukkig niet al te vaak voor. Op de andere dagen staat deze plaat gewoon op eenzame hoogte in mijn collectie vol met mooie liedjes. Om even een half uur alleen maar naar te luisteren. En verder niks.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.

Nou. Ik zou niemand willen aanraden pure limonadesiroop te drinken. Ze zeggen dat daar veel suiker in zit. Dat is echter niet waar Karvan Cevitam mee opent op haar website:

De 9 heerlijke Karvan Cévitam smaken in 750 ml bus bevatten nu 5 vitaminen! Iedere smaak bevat maar liefst 75% puur fruit en de vitaminen: B3, B5, B6, C en E. De nieuw toegevoegde vitamine B5 zorgt voor een goede energievoorziening. Bovendien bevat Karvan Cévitam natuurlijke ingrediënten en geen kleurstoffen. De unieke mix van 5 vitaminen is door middel van een stempel afgebeeld op de verpakking. Met Karvan Cévitam maak je in een handomdraai een lekkere, fruitige dorstlesser.

Keyword is hier dus “fruitige” dorstlesser. Niet zoete. Wat niet wegneemt dat er wel degelijk OOK suiker in de siroop zit. En niet zo’n klein beetje ook. Limonadesiroop is immers geen diksap (drinkt u dat nog wel eens?). Dat neemt ook niet weg dat (aangelengde) limonadesiroop wel eens gezonder zou kunnen zijn dan cola en andere frisdranken, maar daar durf ik mijn spreekwoordelijke handen niet voor in het spreekwoordelijke vuur te steken. Dat moet iemand anders maar uitzoeken.

Trouwens, is het nu ‘aanmaaklimonade’ of ‘aanlenglimonade’? Ik heb in mijn 25 levensjaren toch beide varianten regelmatig de revue horen passeren. Volgens Google is ‘aanmaaklimonade’ met 11.600 resultaten aanmerkelijk populairder dan ‘aanlenglimonade’ (1.830 resultaten). Ik ben zelf ook voorstander van ‘aanmaaklimonade’, maar zal mensen die de term ‘aanlenglimonade’ de voorkeur geven nog niet meteen belachelijk maken. Taaldiversiteit noemen we dat.

Terug naar de kern van de vraag. Want wat is nu eigenlijk ‘slecht voor je’? Als je de media mag geloven is zo’n beetje alles slecht voor je. Zelfs van sinaasappelsap kun je tegenwoordig kanker krijgen. Als we als definitie aanvoeren ‘iets is slecht voor je als je er dood aan kan gaan’, dan is limonadesiroop inderdaad slecht voor je. Als je er liters achter elkaar van drinkt, dan ga je denk ik wel dood, hoeveel vitamines er ook inzitten.

‘Maar Stefan, dan is toch bijna alles slecht voor je?’

Ja dat klopt. ALLES is slecht voor je. Leven is slecht voor je. Maar als je alles met mate doet, dan kom je een heel eind. Het gaat om de balans te vinden: je kunt best af en toe iets doen wat een beetje slecht is, als je leven daarvan leuker wordt… Om dat dan maar concreet naar de wereld van de aanmaaklimonade te vertalen: als je maar genoeg water bij de siroop doet, heb je nog steeds iets ‘fruitigs’ te drinken, zonder dat al je tanden uitvallen en je twee vliegtuigstoelen moet boeken omdat eentje gewoon niet genoeg is. Proost.

Ook een vraag over aanmaaklenglimonade, of filosofischer dinges des levens? Vraag ‘t Stefan!

Het voorprogramma van vanavond is John Smith. Niet echt de meest onderscheidende naam en dus grap ik maar dat het hier de Engelse broer van de Volendamse zanger betreft. Dat lachen vergaat me al snel. John Smith blijkt namelijk niet alleen een zanger van wonderschone liedjes, hij kan ook nog eens heel goed gitaar spelen (hier overigens een hele leuke cover van Christina Aguilera’s Genie In A Bottle, die ie in Nijmegen overigens niet speelde). In Engeland is Smith naar eigen zeggen “a big deal”, maar of we de toch best charismatische man op zijn woord moeten geloven, wordt tijdens de set niet duidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het publiek grotendeels aandachtig luistert naar de mooie muziek van de man. Een van de hoogtepuntjes is Winter, waarin John zijn gitaar tegelijk als ritmisch en melodisch instrument gebruikt, hier in sessieuitvoering:

Zo weet Smith in de korte tijd die hem is gegeven op mij behoorlijk indruk te maken. Hij keert terug als muzikant in de band van Lisa later op de avond, maar hij staat ook in zijn eentje zijn mannetje en gaat moedig de interactie met het (sceptische) publiek aan. Op een gegeven moment leent hij zelfs tien euro van iemand op de voorste rij. Het briefje wordt tussen de snaren gefrommeld, wat een speels geluideffect oplevert. Het zijn dit soort dingen die Smith boven de middelmaat uittillen en tot een boeiende live-ervaring maken. Van harte aanbevolen dus voor liefhebbers van mijn bijvoorbeeld Ray LaMontagne, James Vincent McMorrow en – jawel – Damien Rice.

Na een te lange pauze tussen support act en hoofdprogramma, komt iets na half tien dan eindelijk Lisa Hannigan het podium op. In haar eentje speelt ze Little Bird, wat eerder aanvoelt als een encore dan als de opener van de avond. Haar stem varieert van fluisterend tot krachtig maar is altijd subtiel. Na de opener verschijnt de rest van de band – met dus ook John Smith. Naast de gebruikelijke drums-bas-gitaar-piano-setup is er ook ruimte voor een accordeon en trompet, waardoor er net iets meer lagen in de muziek komen – net als op de cd eigenlijk.

De opbouw van het concert is slim. Hoewel de stemming nooit uitbundig wordt, zit er wel degelijk een opbouw in de set van stil naar, ehm, iets minder stil. Nummers als An Ocean And A Rock en Flowers (de bonustrack van Passenger die ik nog niet kende), zijn boeiend maar niet bepaald uptempo. Lille blijft een van mijn favoriete nummers van Hannigan en is voor mij persoonlijk dan ook een hoogtepunt. Ik vind de achtergrondvocalen van Smith niet bij ieder nummer even goed tot zijn recht komen, maar een kniesoor die daar op let.

Pas het laatste kwartier gaan we echt los. Met I Don’t Know wordt de dynamiek van de bezetting pas echt ten volle benut en afsluiter What I’ll Do mag de vrolijkste noot van de avond genoemd worden. Vrolijker dan dat wordt het eigenlijk niet en zelfs het leuke Knots komt minder goed uit de verf dan het speelse, bij vlagen reggae-achtig gezongen What I’ll Do. Kan het publiek toch nog een beetje dansen.

De plichtmatige encore heeft het publiek met de enthousiaste respons deze avond wel verdient. De band proost eerst met plastic bekers whiskey (vermoedelijk) op de overleden Levon Helm. In Amsterdam (hier) speelde de band al een eerbetoon aan de aan kanker overleden drummer en zanger van The Band en hier in Nijmegen wordt dat eerbetoon nog eens dunnetjes overgedaan. En het moet gezegd worden, het is indrukwekkend om de bandleden om beurten een deel van The Night They Drove Old Dixie Down te horen en zien zingen. Knots valt daarna een beetje weg – iets te veel gestamp en geweld na dit mooie intieme moment, maar we mogen concluderen dat de avond mooi is geweest en dat de week goed is begonnen. Veel mooier worden maandagavonden niet.

• To the WordPress!
  (veelvuldig gehoord en gebruikt op de redactie van het Apple-tijdschrift waar ik voor werkte als er een bericht moest worden geschreven of geredigeerd – ook op mijn huidige werk bezig ik de term met regelmaat, maar daar zonder veel succes)
• Mijn hoofd zit vol met ongelezen push-notificaties.
• Mijn tienduizendste tweet moet ik wel bewust maken.
  (want dat is natuurlijk wel een belangrijke mijlpaal in mijn leven toch?)
• First World Problems, much?
• Dat is leuk om te pinnen.
  (waarbij pinnen tegenwoordig verwijst naar Pinterest en niet naar de geldautomaat of de transactie in de winkel)
• Ik ga wel even op de Facebook kijken of ze een nieuwe sjaal kunnen meebrengen uit Singapore.

Of Monsters & Men – Little Talks

Misschien is dit bandje de folkversie van Alphabeat (met mannelijke en vrouwelijke zangers en enorm catchy liedjes), maar daar gaat het vandaag niet om. Ik vind het toch gewoon een lekker nummer met een tekst die we als enigszins ambigu mogen classificeren). EN populair genoeg voor een analyse. De discussie wordt geopend door JuneJ743:

This is a song I loved and loved 1000x better after reading the lyrics. Instead of a fun catchy new tune the meaning was really hit hard on me. I think it’s about a woman leaving her husband and the song is their argument. She is trying to defend her decision and he is heartbreakingly supportive.

 

“De man als mietje” lijkt hier dus de interpretatie. JuneJ743 ziet wel nog kans om het een en ander aan te merken op de geplaatste liedtekst. Ook dit gebeurt regelmatig op SongMeanings:

In the chorus I hear “The screams all sound the same” and not “The streets of Solomon sang”. It becomes interesting as the instruments seem to get a little louder and faster in a frantic way towards the end of the song representing the heightened emotion and anger between the two. Even the tone of when the two sing become less harmonious and more frustrated.

Ondanks de accenten van de zangers, is het toch dubieus hoe de oorspronkelijke poster de zin The streets of Solomon sang hoorde…

Uiteraard is niet iedere reaguurder het eens met de interpretatie van June (al klopt de voorgestelde correctie van de tekst dus inderdaad). Mattchuu reageert:

This song is simply about falling asleep.

Stelligheid kent geen tijd, dat is ook zo. Dat neemt niet weg dat Merrycam een andere theorie plaatst:

I disagree with the two previous ideas completely. It’s not about a failing marriage, or about sleep. It’s about a couple, but one of them is either going crazy or feels like she’s going crazy. [...]
even if she can’t tell what’s true, what is real and what isn’t, their love/relationship will keep them safe and everything will be fine in the end. Just my opinion.

Merrycam wil uiteraard geen ruzie veroorzaken, dus voegt ze (?) eraan toe dat het slechts haar mening is. Dat is maar goed ook, want er is nog veel meer uit de tekst te halen. Macuahuitl zoekt het in een andere hoek:

I thought it was about the death of the couple’s child or children and their grief over the loss. And because they lost their child they themselves are having a falling out of sorts.

Vrolijke muziek? Depri tekst? Als er nu een enorme tekstuele analyse door was gevolgd, was ik de beroerdste niet om erin mee te gaan, maar dat ging Macuahuitl te ver. Hij moest immers al een username verzinnen, om dan ook nog een argumentatie op te schrijven…

We kunnen in ieder geval wel langzaam concluderen dat de tekst over een couple gaat. Maar wat er met dat echtpaar aan de hand is, daarover verschillen de meningen halverwege de eerste pagina nog steeds. ilovekelly75 doet ook een duit in het zakje:

My interpretation is that it’s about a couple, and the woman is no longer comfortable in the relationship. She wants to move on to bigger and better things, and the man is trying to hold her to the relationship.

Wat volgt is een stap-voor-stapanalyse van de tekst, zoals die alleen op SongMeanings.net kan staan bij de meer toegewijde deelnemers:

“I don’t like walking around this old and empty house
So hold my hand, I’ll walk with you my dear
The stairs creak as I sleep, it’s keeping me awake
It’s the house telling you to close your eyes”

She doesn’t like living in this old and empty relationship. He’s trying to comfort her by saying he’ll be with her, and that she has nothing to worry about. Then she goes into detail about it, saying she’s not comfortable with him, and that the relationship is keeping her from sleeping, or really enjoying her life. The man says that she should just “sleep” anyway, and be comfortable with it.

“Some days I can’t even trust myself
It’s killing me to see you this way”

This is self explanitory. She can’t trust herself to make the right decision about whether to leave or stay, and he doesn’t like seeing her that way. He could mean that he feels bad for her, or he doesn’t like what she’s become, wanting to leave the relationship.

“There’s an old voice in my head that’s holding me back
I tell her that I miss our little talks
Soon it will all be over, buried with our past
You used to play outside when you were young,
Full of life and full of love”

There is still a part of her that thinks she should stay, which is holding her back from leaving, but also holding her back from achieving what she really wants in life. He says that that part of her is the part that still loves him, and he misses when that part was all of her. She tells him that this conflict will all be over soon, and he tells her that she used to be so different, and the relationship was better then.

“Some days I feel like I am wrong and I am right
Your mind is playing tricks on you my dear”

She says that sometimes she feels like she should stay when she knows in her heart she really should leave, and his part is self explanitory, that he’s telling her that her mind is tricking her, telling her not to trust the part that wants her to leave.

“Don’t listen to a word I say
The screams all sound the same”

This is the perception each person is getting from the other one. When she sings her lines, he hears “Don’t listen to me, all my complaints are the same anyway.” She hears the same from him.

“You’re gone gone gone away
I watched you disappear
All that’s left is a ghost of you
Now we’re torn torn torn apart, there’s nothing we can do
Just let me go, we’ll meet again soon”

She was already unhappy, and she already acknowledged this stuff about him, and she is telling him to just let her go free.

“Now wait wait wait for me
Please hang around
I see you when I fall asleep”

He still wants to be with her, and he will continue to dream about her.

“‘Cause though the truth may vary
This ship will carry
Our bodies safe to shore”

They both have different perceptions on how the relationship ended. He thinks she made a mistake, and that she wasn’t the same person anymore, and she thinks she was growing, and matured her way out of the relationship. However, they both realize that in the end, the separation is the best thing for both of them.

Misschien heeft ilovekelly75 bad karma, want de reactie word totaal genegeerd. Wie ben ik om deze dan wel te beoordelen? Is ook veel te lang om helemaal te lezen…

fr0st2k stuurt de discussie een andere kant op:

I got the eerie feeling that the husband passed away but continued watching her as a ghost.

The empty house she is referring to is the fact that he is not there. Notice, he is the one constantly responding to her, implying he can hear her, but she can’t hear him.

The just overall calmness implies to me that they are not arguing with each other.

The girl is trying to forget him and move on, but keeps having thoughts of him throughout the day, until finally she cracks and they realize they are better off without each other, or will see each other later.

Ridicuul als deze theorie wellicht klinkt, maarliefst vier collega’s op Songmeanings reageren positief. Waaronder Kimbersong:

I had not thought of this interp, but it makes a lot of sense. I will imagine it this way, now, and the song will be so much sadder (and wonderful for it.)

Als fr0st2k verder niks in zijn (haar?) leven bereikt, dan in ieder geval toch dit. jem300 heeft zelf geen idee waar het nummer over gaat, maar wel een suggestie:

It may also help to look at the music video to get some sort of idea. Just a suggestion?

Nu kunt u die video bovenaan deze pagina zien. Ik vraag mij af of die de zaken helderder maakt. De band zelf lijkt zelf namelijk ook niet helemaal 100% te weten waar het nummer over gaat. ScienceGal neemt de moeite om een citaat uit een interview te plaatsen:

Okay. “Little Talks” is… How we usually make our lyrics is, Raggi and I, sometimes we come up with stories or situations. That one is about a relationship. Sometimes we haven’t wanted to give too much away. We like people to read their own things in the lyrics. I guess I could share it. It’s about a couple and the husband passed away and it’s from the conversation between the two of them. We don’t know if she’s going crazy or if someone’s actually there. We’ve kind of been inspired by people that lived in my house. This old couple that lived there for 30 years. The woman passed away, so it was kind of different.”

Krek! Blijkt Merrycams mening gewoon te kloppen! En die van fr0st2k ook!

Of…

Trekt de band bovenstaande woorden enigszins terug in een ander interview:

“Little Talks relates a loving conversation between two people that don’t appear to be communicating completely. “We kind of had in mind the people that lived in my house, because I moved into a very, very old house,” Hilmarsdóttir says. “They had lived their lives there, and the woman had just passed away. It’s a conversation, and maybe one person isn’t really hearing the other one.”

Tsja, “kind of”? Dat biedt geen uitsluitsel, of wel? Gaat het nu wel of niet over een dood iemand? Bij Songmeanings willen we duidelijkheid! Gelukkig is er, nhorkoff, die na al deze reacties de boel samenvat:

In my opinion, this song is about a man and a woman. The man has died and is responding to the woman’s woes of sadness.

Laten we het daar dan maar op houden.

Hebben we dan alles gehad?

Nee, volgens thecampusherald is er ruimte voor nog een theorie… Volgens deze Frodo gaat het nummer over zelfmoord:

She is a disturbed woman who hears voices in her head (The screams all sound the same). This may be a reference to Edvard Munch’s “The Scream.”

Want dat is inderdaad de enige schreeuw ooit in de hele wereldcultuur en alle andere schreeuwen verwijzen naar die schreeuw!!!!!

Zeker een student Algemene Cultuurwetenschappen…

Nee, dan zerpaBOT… Hij doet de suggestie dat het nummer over Alzheimer gaat:

I am pretty positive (and who wouldn’t be about their own interpretations) that this is a couple and the woman in this relationship suffers from Alzheimer’s. I have a degree in Psychology and have spoken with many patients and family members of Alzheimer’s and they tend to gravitate towards words such as “trapped”, “strange mindset of the self”, wanting some sort of guidance from a significant other, and even feeling out of body and not at “home”.

Zoveel mensen, zoveel meningen. Zo zie je maar weer dat de interpretatie vaak meer over iemands eigen leven gaat, dan over het liedje in kwestie. Maar dat had zerpaBOT je vast al kunnen vertellen op basis van zijn “degree” in “Psychology”. Daar ben ik vrij zeker van (en wie zou dat niet zijn?).

En wat nu de definitieve interpretatie is? Misschien moet die nog toegevoegd worden… Door u?

17: Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)

Tsja, er staan wat gekkigheden in deze top 25, waaronder dus twee albums van Richard Swift achter elkaar. Als men later vraagt “wanneer was Swift op zijn creatieve hoogtepunt?”, dan hoop ik dat het niet dit album is. Dit is namelijk op dit moment zijn absolute hoogtepunt en ik hoop dat er nog veel meer moois komt als hij straks klaar is met touren met The Shins.

Op Dressed Up For The Letdown horen we een Richard Swift die ontdekt dat doorbreken in de wereld van de muziek nog niet zo eenvoudig is – laat staan in de liefde. Swift klinkt hier soms wereldwijs, soms cynisch en soms gedesillusioneerd. Dit alles is overgoten met een sausje dat het beste te typeren is als “zo hadden de Beatles wellicht geklonken als zij Amerikanen waren geweest.” Wederom geen depressieve plaat dus – daar is luisterervaring veel te rijk voor. En de teksten te cynisch. En de muziek te mooi. Swift heeft namelijk altijd iets te vieren, zelfs al is het teleurstelling of haat…

De plaat begint met de wat weemoedige titeltrack, maar die ben je na de heerlijke piano-intro van The Songs of National Freedom vrij snel vergeten, waarna Swift, punchy zingt ~(alsof hij de pianopartij er meteen bij opneemt):

We’ve seen the rain
We’ve seen the sunshine
Darling, you and I could never be wrong.
I’ve tried to hide away for sometime
Seems like all I had was you and this song.

Daar word je vrolijk van. Swift weet wanneer hij zijn cynische persoonlijkheid moet laten varen ten faveure van een fijn liedje. Met een fade-out nog wel! En in het volgende nummer Most Of What I Know gaan we nog even door (everybody wants for me to see, that most of what I know I can’t believe, but your love will keep my heart alive).

Daarna pas komt de conflicted meneer Swift om de hoek kijken. Op Buildings in America horen we een Swift die een stuk minder zeker van zijn zaak is (I messed it up, I blew a kiss and cut your wrist…). Het eerste deel van de plaat wordt afgesloten met het cynische Artist and Repertoire, waarin Swift te horen krijgt dat de radiozenders zijn plaat niet willen draaien, en of hij geen jingle voor ze kan maken…

En TOCH voelt het niet alsof Swift hier daadwerkelijk aan het klagen is. Dat is het mooie. Op het eerste gehoor een zeikerd, op het tweede gehoor zet hij een sfeer neer vol overdrijving en overdrijving. Swift is wel stiekem wel van het grote gehoor.

Vanaf dan wordt de plaat pas ECHT goed. In 2007 koos ik Kisses For The Misses al tot lied van het jaar op deze site en ik blijf vandaag bij mijn standpunt. De tekst is episch, de instrumentatie is episch, de zang (inclusief koortjes) is episch: dit is Richard Swift in topvorm. Dit nummer kan ik niet vaak genoeg horen. En hoewel de plaat daarna nooit meer zo goed wordt als dit nummer – ik ben eerlijk – bestaat de rest van de cd weldegelijk uit 4-sterren-nummers. P.S. It All Falls Down (we gaan allemaal kapot!) is het meest euforische doemscenario ooit, Ballad Of You Know Who is een pianoballade die begint met een wat macabere tekst (I said to Mary: I hope you die), maar waarin Swift gewoon weer spijt betuigt in het refrein (My God what have I done?).

Daarna mogen de handjes nog een keer op elkaar voor een fijn popliedje. The Million Dollar Baby is mijn andere favoriete nummer van deze plaat. Het nummer kabbelt lekker voort – waarna Swift in het refrein ineens zingt: I wish I was dead most of the time, but I don’t really mean it no… Zingt u mee? Dacht ik al. Een mooie fade-out van het refrein volgt aan het eind, maar zelfs Swift vond het niet kunnen om met die tekst te eindigen, dus volgt afsluiter The Opening Band. Een hoopvol nummer, of niet…:

We all die when it’s our time

Oh.

Toen deze plaat verscheen werd hij over het algemeen positief ontvangen. Het cijfer van de website Popmatters viel aanzienlijk lager (6) uit dan mijn oordeel, maar zijn afsluitende alinea’s vatten wel prima samen wat Swift zo sterk maakt. Aangezien dit het laatste album van Swift is dat in deze top 25 voorkomt, wil ik hiermee afsluiten:

Swift consistently expresses grand ambitions and great feelings, which should be applauded.

 

My favorite example occurs on the opening lines of “Ballad of You Know Who”. Swift plays a solo piano like he’s Billy Joel in a cocktail club. He slings the words like he’s pouring a highball. “I said to Mary / I hope you die / May God forgive me / Or at least will try”, Swift intones. No bull, just the facts. I wish you were dead. I know I should feel bad about this, but I don’t. Not yet, anyway. Sorry Lord. She hurt me bad and deserves to die. The music begins to swell in a waltz tune—I think—surely it’s some sort of upbeat ¾ dance step. It feels good to let the feelings out. Swift finds pleasure in the absurdity of it. That’s why he named his album Dressed Up for the Letdown.  There’s always something worth celebrating, even when that something isn’t a good thing.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.