DOCTERBLOG

Mijn oude liefde Herman Brusselmans

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 29 May 2011 02:12:00 +0000

Herman Brusselmans bij Holland Sport, dat was leuk.

Brusselmans is een oude liefde van mij. Als jonge adolescent las ik zijn vroege oeuvre, ademloos, vaak 's nachts, in bed, en later in lees-sessies in de bibliotheek, om me goed te kunnen concentreren. Ik herkende veel van mezelf in Herman - immers ook een hypochondrische neuroot met een hang naar verslavingen. Het boek dat ik een 10 gaf was De man die werk vond, over een man die een vreselijk saai baantje krijgt als bibliotheekmedewerker. Uit pure verveling scheurt hij bijvoorbeeld de pagina's met de plot van spannende thrillers eruit. Het boek is briljant. Heeft het koffiemeisje nou wel of niet haar bij haar oksels?

Later raakte ik de draad kwijt. Dat was ongeveer na de Ex-trilogie. Volgens mij overleed Herman's moeder omstreeks die tijd. Hij is de klap nooit helemaal te boven gekomen. Daarna wordt zijn werk a.ggressiever, groffer, fantastischer en grappiger. De betoverende ernst van de dwepende adolescent in zijn vroege oeuvre is dan verdwenen.
Brusselmans is vanaf toen zo verdomd veel boeken gaan schrijven dat het oppikken van de draad ieder jaar onwaarschijnlijker werd. Ik heb uiteindelijk Een dag in Gent (2008) gelezen, en op een rare manier was dat zeker inspirerend (en vaak erg grappig). Maar het nihilisme van zijn nieuwere werk vind ik moeilijk te verenigen met mijn eigen levensbeschouwing.

Brusselmans optredens op de Nederlandse televisie zijn altijd gedenkwaardig. Met een stalen gezicht maakt hij de meest groffe, droge opmerkingen. En dan te bedenken dat de man een angststoornis heeft en onder de medicatie zit.
Ik zou nog weleens een studie willen maken naar Brusselmans' medicijngebruik in zijn romans. In een wat oudere roman vertelt hij dat hij Deanxit gebruikt tegen angst en depressie; "het is triest", schrijft hij, "maar zonder zou ik niet kunnen functioneren". (Strikt genomen gaat het in zijn boeken natuurlijk om een personage, 'Herman Brusselmans', dat niet geheel toevallig dezelfde naam heeft als de schrijver.) Uit fascinatie voor Herman heb ik een tijdje zelf Deanxit gebruikt, dat ik via het internet uit België had besteld. (Het is een prima middel, jammer dat het in Nederland niet verkrijgbaar is.)

Als ik nu terugdenk aan één van de eerste boeken die ik van hem las, Prachtige ogen, dan voel ik het soort heerlijke pijn in mijn borst steken dat hoort bij de wanhoop én de romantiek van een leven dat zich nog ontvouwen moet, niet durft, draalt, wankelt, draait, tolt...

To Hell With Bell?

noreply@blogger.com (Marten) — Thu, 24 Mar 2011 22:01:00 +0000

Eerder schreef ik over mijn geloofsafval met betrekking tot de leer van de eeuwige hel in 'Schepping in 6 x 24 uur en dan voor eeuwig naar de hel' (toegegeven, een lichtelijk provocatieve titel). De leer van de eeuwige verdoemenis is in de letterlijke zin van het woord niet orthodox, namelijk geen juiste vorm van aanbidding. Een God die het grootste deel der mensheid gebruikt om voor eeuwig een reusachtige, buitengewoon ongezellige open haard mee op te stoken, of een God die er niet in slaagt om zijn reddingsplan voor de wereld te doen slagen, is ofwel een sadist, ofwel een betreurenswaardige castraat.
In genoemd blogartikel refereerde ik aan ds. Jan Bonda, die verschillende boeken schreef waarin hij op zorgvuldige wijze onderzoekt hoe schriftuurlijk de leer van de eeuwige hel eigenlijk is. Zijn voorlopige en uiteindelijke conclusie is dat deze leer niet schriftuurlijk is.
Jan Bonda was geen provocator, maar hij stuitte desalniettemin op veel weerstand vanuit orthodoxe kring. Nu is de evangelische wereld opgeschrikt door een nieuw boek over hemel en hel, geschreven door Rob Bell van Mars Hill Church: Love Wins. Bell rekent op zijn manier af met traditionele interpretaties van hemel en hel. De titel spreekt wat het laatste betreft boekdelen. Het is eigenlijk bevreemdend dat christenen van evangelische snit zo hardnekkig het heilige huisje van de eeuwige hel verdedigen. Het lijkt wel of zij bang zijn dat het evangelie aan betekenis inboet wanneer het niet meer in de schaduw van het eeuwige onheil staat.
Ik ben heel benieuwd hoe Rob Bell hemel en hel relevant maakt voor het leven hier en nu. Want zoiets doet hij, zo wordt mij duidelijk uit recensies en flarden op het web. Ik heb het boek besteld.

Blindenstrookstront en schaapjes baren

noreply@blogger.com (Marten) — Mon, 07 Mar 2011 21:57:00 +0000

Vandaag liep ik langs het Peerd van Ome Loeks naar mijn busperron, en onderweg viel mijn oog eerst op een lange lijn van stoeptegels die samen een aantal keren verticaal 'blindenstrook' spelden, en vervolgens op een dikke hoop stront die keurig op de blindenstrook lag te wachten op de eerste de beste blindenstok die daar eens even stevig in zou poeren. Ik stelde mij voor hoe een blinde daar zou lopen met allemaal hondeschijt aan zijn stok, en zou denken: Wat stinkt hier toch zo?

Het kraambed dat hier onlangs is gebracht staat strategisch in onze huiskamer opgesteld, maar drie keer raden wie er vanuit is gegaan dat het bed er speciaal voor hem is neergezet? Juist, onze kat. Nino heeft zich behaaglijk op het kraambed neergevleid, alsof hij tussen de weeën door aan het uitrusten is.

Voor Silja is het best spannend dat er een broertje of zusje op komst is. Ze speelt soms dat ze zelf zwanger is; dan stopt ze skjipke Mimi ('skjipke' is Fries voor 'schaapje', voor de niet-Friestaligen onder ons) onder haar jurk en begint ze vreselijk te steunen en te kreunen waarna Mimi naar buiten floept om vervolgens in het wiegje te worden ingestopt.

Ik luister naar Figure 8 van Elliott Smith. Oooh wat is Everything means nothing to me toch een mooi liedje... Dat refrein, het titelvers in een schitterende, zich steeds herhalende melodie, breekbaar gezongen maar tegelijk ijzersterk.. Everything means nothing to me / Everything means nothing to me / Everything means nothing to me... enzovoorts.

Een opgeruimde kamer

noreply@blogger.com (Marten) — Fri, 25 Feb 2011 18:48:00 +0000

Opgezwollen taal - ik neig daar wel toe. Als een bedelaar die zich tracht voor te doen als een koning. Ik heb iets met de schijn ophouden. Als ik vroeger m'n kamer moest opruimen veegde ik alles onder mijn bed. Mijn moeder was altijd verrast en tevreden. God schijn je op die manier niet voor de gek te kunnen houden. Die pakt je bed op tussen duim en wijsvinger en kijkt je dan aan, fronzend, met een glimlach.

Ik lees in het werk van Leanne Payne. Het gaat over genezend gebed. Over homosexualiteit als 'symbolische verwarring' (hoe politiek incorrect! Op de brandstapel!). Over diepe wonden, geslagen in onze (gender)identiteit. Over het ware zelf als de plek waar Christus woont, als het centrum van ons zijn, van waaruit we werkelijk kunnen leven. Over 'het praktiseren van Gods Tegenwoordigheid'. Over het luisteren naar Gods Woord, dat hij altijd tot ons spreekt. Over vrijheid door gehoorzaamheid. Over het mannelijke initiatief en het vrouwelijke reageren. Over God die zo mannelijk is dat wij tegenover hem allemáál vrouwelijk zijn.

Ik had het niet meer verwacht, maar deze boeken wekken een nieuwe, of een hernieuwde hoop in mij. Daartegenover staat een gapende afgrond van pijn, van leegte, van de harde smak op het beton wanneer ik mijn marionettentouwtjes doorsnijd. Auw. Schaamte, gevoelens van minderwaardigheid, psychosomatische klachten, depressie, angst, woede ook, ja ook veel woede. Wat een beerput! En ik maar proberen om die beerput biochemisch stankvrij te maken. Een pilletje hier, een pilletje daar. Toch wordt alles niet roze.. Zoals bij de familie Knots..

Het kleine koninkje, dat alles wil, en allemaal nu, bevrediging, totale verzadiging, plezier, genot, tot kotsens toe. Dat kleine koninkje vertoont zich als een eeuwige bedelaar, die altijd zal blijven zeuren. Altijd de bus gemist, net niet genoeg geld voor een strippenkaart, altijd geld nodig voor het slaaphuis.

Het is hard te erkennen dat ik een bedelaar ben. Een bedelaar voor de grote koning.

Perfecte bagger

noreply@blogger.com (Marten) — Sat, 12 Feb 2011 22:35:00 +0000

Ik geloof dat mijn dextroamfetamine mij onder de juiste (of: verkeerde) omstandigheden zenuwachtig, bang en semi-hyposchizofreen maakt. In combinatie met de tremor die het gevolg is van een overprikkeld noradrenerg systeem, sla ik een mooi figuur. Trillend (Help! Krijg ik dat koffiebekertje nog op de tafel voor het uit mijn handen trilt?!), gekke bekken trekkend (Hoe lang hou ik die glimlach nog vol?! Wat als ik die glimlach niet volhoud?!) en vluchtig wegkijkend van mijn geprekspartner (om even snel te dissociëren en op adem te komen voor de volgende amechtige duik in de bagger der sociale interactie) herinner ik mij dat ik op sociaal gebied wel eens betere tijden heb gekend.

Het aan cocaïne verwante methylfenidaat (dConcerta, Ritalin) bezorgt mij eerder een overdaad aan zelfvertrouwen, en een immens plezier in sociale contacten. Wel wordt wat aan angst ontbreekt gecompenseerd met aggressie, wat dan weer allerlei vervelende neveneffecten geeft in de relationele sfeer.

Ik probeer de acuutheid van neurotische twijfels (Ik moet NU weten of ik Dex of Rita moet hebben) te ondergraven met het besef dat alles tijdelijk is en veel er niet toe doet. Ik idealiseer iets of iemand, meestal een buitengewoon klein segment van de totale alledaagse (en/of minder alledaagse) werkelijkheid, en hang daar mijn ziel en zaligheid aan op - maar perfectie is een illusie, en een kokervisie op perfectie is contraproductief bovendien.

Overigens is de hoeksteen van mijn farmacotherapeutische cocktail een hoge dosis clomipramine, for the record.

Er staat een gloednieuw, reusachtig, imperfect Ikea-bed op mij te wachten. Met een hoogzwangere vrouw erin.

'Durf te moorden' in Zweden

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 06 Feb 2011 00:47:00 +0000

Ikea. Je ontkomt er niet aan. Een liberale dosis dexamfetamine was behulpzaam bij het verdragen van de pelgrimstocht door deze semi-Zweedse krochten van de massaconsumptie.

Daarna ging ik naar een feestje van Bassie, de aan lager wal geraakte clown die in een tweede jeugd theologie is gaan studeren. Ik gaf hem het boek Durf te dromen van onze hypercharismatische rakker, Mattheus van der Steen, om lekker van te gruwelen.

Vrijdagavond ging ik met mijn betere helft naar Moord in de kerststal, een kerstspel van het Ro-theater, met o.a. Arjan Ederveen. Het was grappig, fijn en mild blasfemisch. In mijn evangelische periode was dit absoluut niet door de censuur gekomen. Ik kon er nu zonder al te sterke oordelen naar kijken en luisteren en van genieten. Wel vond ik de homo-erotische kwinkslagen enigszins aanmatigend.

Geluk en tragedie gezamenlijk op de loer

noreply@blogger.com (Marten) — Thu, 03 Feb 2011 18:30:00 +0000

Onze badkamer wordt gerenoveerd. Achter deze schijnbaar onschuldige mededeling gaat een wereld schuil van schrijnend leed: de waar geworden nachtmerrie van een obsessief-compulsief gestoorde. STOF. Ken je dat hoofdstuk in W.F. Hermans De tranen der acacia's? Dat 'stofhoofdstuk'? Geniaal. Iets dergelijks tref ik nu op mijn zolder aan. Zo onzichtbaar als de asbestvezels daar zijn, zo opdringerig zichtbaar is nu het roze puimsteen dat zich waar mogelijk heeft opgehoopt. De vloer zit onder het stof. Boeken zitten onder een laag stof die je normaal alleen met jarenlang niet-lezen waarneemt. Mijn nieuwe computer - voor de muziek - zit onder het stof. Wasgoed zit onder het stof.

Ik was vandaag zo dom om mezelf op de Eerder naar huis-lijst te zetten, en werd om twaalf uur prompt, maar tegen mijn halfslachtige verwachting in, naar huis gestuurd. Toen pas bedacht ik mij dat ons mannetje in ons huis aan het slopen en drillen is. Niet echt mijn ding, om het met een understatement te zeggen. Toen ik thuis kwam trof ik hem, en hij begon aan lange, gedetailleerde overpeinzingen over de praktische problemen die ook hem voor een raadsel stelden. Daar werd ik niet echt rustiger van. Ik ben gevlucht naar mijn ouders. Ondertussen ben ik ook nog aan de diarree geraakt. Ja, lieve lezer, een traan mag inderdaad geplengd worden bij deze opeenstapeling van diep menselijk leed. Om een en ander in perspectief te plaatsen hoorde ik zojuist dat de pasgeboren baby van de broer van een zwager in kritieke toestand in het UMCG ligt. Hoe teer en breekbaar is het leven. Hoe liggen geluk en tragedie steeds gezamenlijk op de loer.

Het leven is een gedurig reëvalueren

noreply@blogger.com (Marten) — Tue, 25 Jan 2011 22:39:00 +0000

Re-evaluatie, revolutie, evolutie: noem het hoe je wilt, maar ik heb mijn mening over Giphart herzien. Zijn boek IJsland raakt mij namelijk. Zei ik dat het nergens over ging? Dat ging dan nergens over. Er is zelfs een passage in het boek die mij tot tranen toe heeft ontroerd. Wie raadt welke maakt kans op een okselhaar in een luciferdoosje.

Wellicht toch een tikkeltje ijdel prototype van Giph, hoofdpersoon in IJsland

Gipshart en het tranenpeloton

noreply@blogger.com (Marten) — Wed, 19 Jan 2011 13:36:00 +0000

Toen ik op mijn verjaardag van mijn vrouw een boek van Ronald Giphart kreeg, keek ik verbaasd op. Ik lag leunend op mijn elleboog op bed. 'Het was zeker een boekenweekgeschenk of zo?', zei ik half lachend, met de volle overtuiging van 'je gaat me toch niet vertellen dat je me écht een boek van Ronald Giphart op m'n verjaardag geeft?' Toch wel dus. 'Ronald Giphart?! Maar ik háát Ronald Giphart!' Hoe kan ze dat nou vergeten? Zij huilen. Ja, zo gaat dat met vrouwen, één verkeerde reactie en je staat voor het tranenpeloton. Ze was afgegaan op het verhaal op de omslag en het silhouet van een zwangere vrouw op de voorkant. Ja, ja. Kom maar met je excuses. Maar dit is natuurlijk on-ver-ge-fe-lijk. Een Giphart! Van het vlotte-sexy-schrijversgilde dat hun autobiografische narcistische nietsigheid nog net niet op het papier spúit met hun verschraalde pikkies! Nou ja, een Giphart. Tja. Goh. Ja, nog nooit gelezen, eigenlijk. Ja, 'k ben wel wat bevooroordeeld, misschien. 'k Heb een keer een stukje interview gezien of gelezen. Toen vond ik het een lul. Ja, misschien wat te snel geoordeeld. OK, ik ga het wel lezen.

De roman heet IJsland, en het omslag, de voorkant en ook de groen geverfde zijkant zijn inderdaad mooi. En dat Giphart kan schrijven, dat geloof ik ondertussen ook. Toch herken ik wel het voornoemde gilde. Kluun is daarvan de exponent, maar Giphart draalt ook niet om zichzelf neer te zetten als in een vleesgeworden natte droom.

Ik geloof dat er eigenlijk maar één schrijver is van wie ik autobiografische narcistische nietsigheid met graagte verdraag, en dat is Herman Brusselmans.

Opstanding

noreply@blogger.com (Marten) — Mon, 17 Jan 2011 14:41:00 +0000

Ik geniet van Elliott Smith's Either/Or, vooral van het openingsnummer en de twee daaropvolgende songs.

'k Ben ziek, de griep. Zuigt. Ik heb drie dagen plat gelegen. Toch wil het van een echte opstanding niet komen.

Van perfect naar imperfect: de stap in het ravijn

noreply@blogger.com (Marten) — Mon, 10 Jan 2011 19:55:00 +0000

Cryptische, elliptische verslagen schreef hij wonderbaarlijk traag. Het laatste verslag had van doen met zijn verjaardagsfeestje, waarvoor hij niemand had uitgenodigd, maar iedereen kwam, althans zeker de helft.

Op het scherm van mijn laptop zit een plekje, bestaande uit een minimale hoeveelheid van een harde, plakkerige substantie. Ik heb geprobeerd het met een microvezeldoekje weg te poetsen, maar dat is niet gelukt, sterker nog, het lijkt wel of ik de mysterieuze substantie alleen maar meer mijn scherm in heb gewreven. Hoe komt het daar? Is het door Annaniska, mijn pleegzusje, die enkele uren onbeheerd door het huis heeft gedoold? Is het door Anna, mijn zus, die wellicht mijn scherm heeft aangeraakt toen ze foto's aanwees van modellen die net als zij gebodypaint waren door een lichaamsbeschilderaar? Ik wou dat ik de FBI tot mijn beschikking had - of het geld om pardoes een nieuwe laptop te kopen.

Deze laptop, die was net verheven tot toonbeeld van hemelse perfectie, om nu ruw te worden neergehaald naar de misselijk makende terreinen van aardse imperfectie, de duivelse doolhoven.

Van gisteren en nog niet jarig

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 09 Jan 2011 13:19:00 +0000

Gnostisch prototype van een éénjarige ezel

Ik was gisteren jarig. Daarmee ben ik van gisteren geworden, en voorlopig nog niet jarig. Te hulp snellende roesmiddelen: clonazepam, oxazepam. Stimulerende reisgenoot: dextroamfetamine. Een klein zetje de heuvel op: 2.5mg selegiline. Er waren momenten van vervreemding, blinde haat, jaloezie. Het hele infantiele moeras aan nooit bevredigde verlangens dat op zo'n moment stinkende gasbellen doet opborrelen. En de metaforische paradox dat je op zulke momenten niet je sluitspier kunt laten spreken.

Voor een collega, een vrouwelijke pendant van Reve's Meedogenloze Jongen, heb ik het boekje De God van je tante over het Ezel-proces van Reve weer eens opgeduikeld. Reve werd door het OM vervolgd wegens 'smalende godslastering', omdat hij zich God had voorgesteld als een één-jarige ezel, die door hem driemaal langdurig 'in Zijn Geheime Opening wordt bezeten'. Reve werd uiteindelijk vrijgesproken, omdat zijn voorstelling geen enkele smalende of zelfs lasterlijke intentie zou hebben. De wet tegen 'smalende godslastering' werd daarmee definitief een onding. Na snellezing van het boekje werd mij duidelijk dat een bijbels-theologisch bezwaar tegen Reve's voorstelling ten diepste moet zijn gebaseerd op de gnostische theologie van Reve waarop de ezel-scène uiteindelijk is gebaseerd. Niet de perversiteit, maar de wezenlijke eenheid van God en mens, goed en kwaad, is wat zich slecht verdraagt met het evangelie van Hem die door Theo van Gogh als 'de rotte vis van Nazareth' werd aangeduid.

Ik ben van zins om Kohlbrügge's Zeven Preeken over den profeet Jona te herlezen. Ergens in mij woedt nog steeds een liefde voor Kohlbrügge.

Ik luister naar Elliott Smith. Vooral zijn album Either/Or vind ik zeer bekoorlijk.

The show must go on

noreply@blogger.com (Marten) — Tue, 04 Jan 2011 23:30:00 +0000

Niets is natuurlijk ooit goed genoeg. Slapen is prachtig, maar wakker blijven een mooi voorschot op de eeuwigheid. Eigenlijk is het het ritme dat telt. De hartslag, the doldrums, het dreigende dan wel veelbelovende pompen. Walvissen hebben een reusachtig hart. Ze kunnen niet anders dan lijden aan bradycardie, een langzame hartslag. In een scheepvaartmuseum op Ameland zagen wij een op het strand aangespoelde walvis opengesneden worden met een explosie van bloed en ingewanden tot gevolg. Hilarisch - ik lachte als een krankzinnige, wat toch wel een vorm van afweer moet zijn geweest. Mijn dochter heeft het nu nog over het filmpje.

Ik offer mijn oren op voor de dubieuze zaak. Berichten over collega's met piepende oren worden door mij met een grimmig gebrek aan verbazing aangehoord.

Ik ben begonnen flupentixol te nemen, de ene helft van de Deanxit waar Herman Brusselmans het ooit goed op deed.

Het ei onderweg

noreply@blogger.com (Marten) — Mon, 03 Jan 2011 20:31:00 +0000

Ik vind mijn werk leuk. Tegelijkertijd kan dit slechts een halte onderweg zijn. Maar ik ben gestopt met het raadplegen van de reisschema's. Ik zoek een nieuwe liefde, terwijl oude liefdes krachteloos opflakkeren. Het leven is een brandstapel, een oven, een barbeque. Het is eten en gegeten worden. Nochthans probeer ik op astronautenvoeding te overleven.

Ik ben gaan luisteren naar Elliott Smith. Mooi, maar ook wel deprimerend. Of was ik al depressief voordat ik naar Elliott luisterde? Soms weet je niet meer waar de kip is en wie het ei.

Uitverkiezing

noreply@blogger.com (Marten) — Tue, 08 Jun 2010 18:59:00 +0000

De verkiezingen. De strijd zal worden gewonnen en verloren. Maar overwinnaars sneuvelen met de kelk aan hun lippen, en slachtoffers rapen hun kop weer op en zetten die op hun romp, scheef of niet.

Politiek heeft mij nooit zo gelegen; ik schaar het in een rijtje met verkeersregels, bridge en kaartlezen. Terwijl toch voor velen de scheidslijn tussen theologie en politiek zo dun is als diarree.

Maar waar gaat politiek eigenlijk over? Over het besturen van een land. Dat is als het besturen van een auto. Een hele grote auto. Het zal geen toeval zijn dat Balkenende een zelfverklaard autoliefhebber is.

En auto's, daar heb ik ook al niet zo veel mee. Geen 'Top Gear'voor mij. Het komt omdat ik geen rijbewijs heb. Hoe vaak droomde ik vroeger niet dat ik achter het stuur van een onbestuurbare auto zat? Een heldere metafoor voor een leven dat hopeloos op drift geraakt is.

Tegenwoordig is mijn onbewuste, moedeloos geworden door de geringe effectiviteit van zulke noodsignalen, opgehouden om mij nog onbestuurbare-auto-dromen te geven.

Als kind vergaapte ik mij wel aan een uitgebreid autoboek dat ik had gekregen van mijn vader. Maar ik kwam tot de conclusie dat ik alleen een Lamborghini wilde, en dan nog het meest luxueuze model, dat er rondweg futuristisch uitzag, met naar boven openslaande deuren, net als bij de auto in 'Back To The Future'.

'Back To The Future'... Dat waren nog eens tijden, waarin je nog naief genoeg was om blind voor berekening maar met wijd open ogen van vervoering mee te worden gesleept in een verhaal waarvan je geloofde dat het op je lijf geschreven was.

Welk politiek programma staat er op mijn lijf geschreven? Welke politieke leider weet mijn cynisme te verblinden en mijn lichaam te vervoeren? Zodat het tot daadkracht komt, zaden plant en vruchten oogst?

Natuurlijk ben ik daar in minder metaforische zin al volop mee bezig, en daarmee werk ik in ieder geval mee aan een van de politieke doelen van de politicus die ik het meest vertrouw, al heb ik geloof ik nog 1.4 kind te gaan.

Nee, ik zal kiezen. Kiezen op elkaar. Een partij zal door mij worden uitverkoren. En de rest loopt maar naar de hel.

Ik zou verliefd willen worden op een molecuul

noreply@blogger.com (Marten) — Mon, 07 Jun 2010 18:56:00 +0000

Het bel-centrum en de gruwelzolder

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 09 May 2010 11:44:00 +0000

En opnieuw beland ik in een call-center. Een bel-centrum. Alweer de Belastingtelefoon. Maar dit keer Toeslagen in plaats van Inkomstenbelasting. En Groningen in plaats van Leeuwarden.

Ik heb naarstig naar werk gezocht, maar er zit, vreemd genoeg, niemand op mij te wachten. En dat terwijl ik overstroom van talent en werklust. Gelukkig weten ze bij de Belastingdienst mijn buitengewone capaciteiten wel op waarde te schatten.

Dit werk is voor mij koorddansen. Terwijl ik stapje voor stapje voortschuifel, gaapt beneden mij de afgrond van verergerde gehoorproblemen, als de wrede en gigantische muil van een dolle, gulzige reus, een muil vol rotte, stompe, gele tanden en kiezen.

Ik wilde zelf een limiter kopen, een demper, die ervoor zorgt dat het volume van mijn headset in ieder geval niet boven de 85 decibel uitkomt. Alleen mocht ik niet zelf zo'n ding aanschaffen. Dus heeft de Belastingdienst dat voor mij gedaan. Dat is netjes.

Maar koorddansen blijft het. Het geroezemoes in de ruimte waar ik werk zwelt af en aan als het ruisen van de branding. Menigmaal kan ik de persoon aan de andere kant van de lijn haast niet verstaan. Dat werkt stress in de hand. En dat is weer niet bevorderlijk voor het voorkomen van gehoorproblemen.

Mijn dochtertje is twee geworden! Ja, het is niet alleen maar kommer en kwel in mijn leven. In tegenstelling tot een jaar geleden heeft ze dit keer wel aardig in de smiezen wat er gebeurt vandaag. Al zag ze vanmorgen de levensgrote '2' die mijn vrouw op de muur had geplakt nog wel aan voor een 'S'. Ach, je kunt niet alles hebben. Analfabeet is ze in ieder geval al niet meer. Het is een schitterend klein mensje. Van twee.

We zullen zien hoe lang ik het volhoud bij de Belastingtelefoon.

O ja, en dan is er nog die verhuizing. Verschrikkelijk. Het huis met de gruwelzolder.. Waar twee platen met losgebonden asbest aan het plafond gelijmd zijn! En drie keer raden wie er geacht wordt op dat kamertje zijn intrek te nemen voor werk en hobby.. Inderdaad, ondergetekende asbestofoob.

Het leven zit vol ironie. Om niet te zeggen draconisch sarcasme.

Een doos vol snoep en vergif

noreply@blogger.com (Marten) — Sat, 27 Mar 2010 14:59:00 +0000

Vandaag stopte een busje van TNT voor mijn deur. De postbode belde aan. Een pakje? Heb jij wat besteld? vraag ik aan mijn vrouw. Het antwoord luidt ontkennend. Ik heb ook niets besteld. Een verrassing? Ik neem een doos in ontvangst waar ik niet voor hoef te tekenen. Op de doos is een sticker geplakt waarop iemand onder 'contents' het woord 'Candy' heeft geschreven.

Terwijl ik de doos openmaak, barst ik in een bijna hysterisch lachen uit. De doos zit vol met potjes pillen, psychofarmaca, met etiketten en al. Op de etiketten herken ik de naam van een gast die ik op het internet heb leren kennen en die mij al eens eerder wat pillen had opgestuurd (dextroamfetamine, goed voor de motivatie en paradoxaal genoeg soms ook effectief tegen een obsessief-compulsieve stoornis, waarschijnlijk door je te helpen je op andere dingen te concentreren). Hij zou mij nog wat memantine opsturen, een middel tegen dementie dat veelbelovend is als anti-obsessief/compulsief middel (het is een 5HT3-antagonist, een glutamaat blokker en een D2 agonist). Maar behalve memantine heeft hij mij nog 15 andere potjes opgestuurd, bevattend:

Abilify (aripiprazol) 5mg; Rilotek (riluzol), een middel tegen de spierziekte ALS en ook een glutamaat blokker; Pristiq (desvenlafaxine) 50mg XR capsules; Lunesta (eszopiclon), een slaapmiddel; Prozac 20mg capsules en Prozac 40mg capsules; Invega (paliperidon, de metaboliet van Risperdal) 3mg XR; Namenda=memantine 10mg tabletten; Geodon (ziprasidon) 80mg en 60mg capsules; Lexapro (escitalopram) 10mg tabletten; twee flesjes guanfacine, een alpha 2a agonist die bloeddrukverlagend werkt en concentratie bevorderend; morfine (anderhalve tablet van 20mg); en tot slot een flesje zonder etiket, waarop met zwarte stift en in een slordig handschrift '50mg' is geschreven, en dat kleine hoekige capsules bevat waar 'alza 18' op gedrukt is.

Eric, Eric, je hebt toch geen zelfmoord gepleegd en als een origineel zelfmoordbriefje je hele medicijnplank naar mij opgestuurd?!

De doos en de hele inhoud stinkt trouwens naar de bedompte, morsige, zware lucht van verschraalde sigarettenrook.

Mijn vrouw vindt dat ik de doos met inhoud weg moet gooien. Het meeste kan ik ook eigenlijk niet gebruiken; de memantine en de guanfacine zijn wellicht het interessantst; Abilify (aripiprazol) kan ook de moeite waard zijn om te proberen, Prozac is natuurlijk nooit weg, en die morfine bewaar ik voor een noodgeval.

Het is toch hilarisch dat iemand in Amerika mij een doos vol medicijnen op recept kan opsturen, waaronder morfine, er 'Candy' op kan schrijven, en dat die doos zonder poespas zowel de Amerikaanse als de Nederlandse douane passeert?

Ik kan deze doos natuurlijk ook als een ironisch teken beschouwen dat mijn obsessie met medicatie nu toch echt draconische vormen aan het aannemen is.

Hoe dan ook, vooralsnog heb ik de potjes als in een parade bovenop de hoogste plank in mijn werkkamer gezet. Snoep. Of vergif. Of iets daartussenin.

(Om de privacy van mijn weldoener te waarborgen heb ik zijn naam onleesbaar gemaakt.)

De gekken en het geld

noreply@blogger.com (Marten) — Sat, 10 Oct 2009 08:37:00 +0000

Ik ben sinds enkele weken in dagbehandeling bij het UMCG, groep Angst & Dwang. Aanvankelijk had ik grote weerstand, maar allengs heb ik de slag te pakken gekregen. Alhoewel de weerstand steeds weer, in steeds nieuwe gedaanten, terugkeert. Denk aan Freud: de terugkeer van het verdrongene.

De therapie heeft twee pijlers: cognitieve gedragstherapie en exposure-therapie. Het eerste behelst het rationeel te lijf gaan van irrationele gedachten om daarmee samenhangende pathologische gedragingen en gevoelens te ontkrachten. Het tweede houdt de opzettelijke blootstelling in aan juist die situaties die angst oproepen en normaal gesproken worden vermeden, waarbij het de bedoeling is om de angst uit te zitten totdat deze zakt. Wanneer je dit vaak genoeg herhaalt, zo leert de ervaring, zal de angst steeds meer afnemen.

Ik wilde nooit in groepstherapie. Ik voelde mij boven de grijze massa der neurotische sukkels verheven. Iets van die narcistische zelf-inflatie speelde nog wel even op toen ik mij tussen de andere groepsleden mengde op de eerste dag van de behandeling: 'Zij zijn gekker dan ik', was ik geneigd te denken. Maar gaandeweg deze behandeling kom je er toch achter dat je gekker bent dan je dacht. En dat het ontzettend leuk is om deel uit te maken van een groep unieke, vriendelijke, interessante, soms jolige, soms schuchtere mensen, voor wie je je niet hoeft te schamen omdat iedereen een beetje gek is.

De ontmoeting met de psychiater en de arts-assistent was een gedenkwaardige. De psychiater was een zeer vriendelijke, rustige, knappe man die er nog zomers uitzag bij het naderen van de herfst van zijn leven. De arts-assistent was een vrouw met ernstige, enigszins rode ogen en kort blond haar, wier gelaatstrekken gedurende het gesprek wisselden van onaangename verbazing via professionele verontwaardiging naar bezorgde ontzetting. Dit was het gevolg van de dozijnen medicaties die ik tijdens het gesprek opbiechtte te hebben gebruikt of nog te gebruiken. De arts-assistent noteerde ze aan het begin van het gesprek nog braaf, maar moest dit al snel opgeven omdat ze het niet meer bij kon houden.

De technische psychofarmacotherapeutische discussie waar ik op had gehoopt vond helaas niet plaats. Ik was eerlijk over mijn obsessie met medicijnen, en waar ik al bij de intake voor gewaarschuwd was, bleek waar te zijn: zij wilden het liefst dat ik zo weinig mogelijk pillen slik, en dan nog alleen pillen die een officieel labeltje hebben voor een bepaalde aandoening. Zij achtten dit de enige wetenschappelijke benadering. Ik acht het een onvergeeflijk buigen voor de macht van het getal; de vervanging van intelligente wetenschap door heilig verklaarde statistieken gebaseerd op onderzoeken die verstrengeld zijn met dubieuze belangen. Zie voor een uitgebreidere verdediging van mijn standpunt mijn weblog op het Crazy Meds forum.

Hoe dan ook, ik ben aan mezelf aan het werken, en ik vind het jammer dat ik daar niet voor betaald word. Maar als ik er een leven voor terugkrijg met minder angst en dwang, dan is dat wellicht meer waard dan geld, de zucht waarnaar tenslotte, zoals de schrijver van de Bijbelse brief aan Timotheüs met enige overdrijving stelt, de wortel is van alle kwaad.

Angst, agressie en pillen

noreply@blogger.com (Marten) — Wed, 02 Sep 2009 08:36:00 +0000

Weer sta ik op de grens tussen twee werelden. De wereld van de angst en de wereld van agressie. Boven- en onderwereld. Zodra ik mijn ogen op de hemel wil richten, stuift Cerberus schuimbekkend op mij af. Allengs begin ik zelf te schuimbekken, en blaf naar wie mij ontrieven.

Nieuw: angstaanvallen 's morgens. De angst heeft een wisselwerking met mijn kies- en kaakpijn, maar onder elke specifieke angst zit de primitieve, nietsontziende en niets ziende angst om het bestaan in een onveilige wereld. Een buitenbaarmoederlijke wereld. Al was zelfs de baarmoeder misschien niet helemaal veilig.

Ik kan de angst tot bedaren brengen met een benzo. Mijn benzo van voorkeur is tot nog toe lorazepam. Historisch is deze voorkeur gelegen in het feit dat dit één van de weinige benzo's is wier metabolisme niet werd verstoord door fluvoxamine, de SSRI die ik enige tijd geleden gebruikte. De benzo's zijn zeer effectief tegen angst. Ik wil evenwel liever niet van ze afhankelijk worden. Ze zijn tamelijk verslavend. Bovendien dempen ze de cognitieve vermogens en tasten het geheugen aan met betrekking tot de periode van hun werkzaamheid. Wanneer ik onder invloed van een benzo een hoofdstuk uit een roman lees, kan ik in nuchtere toestand aan hetzelfde hoofdstuk opnieuw beginnen.

De vlaamse schrijver Herman Brusselmans gebruikt al zijn gehele leven benzo's. In één van zijn vroege boeken beschrijft hij hoe hij onder invloed van Xanax (alprazolam) zijn benen slechts met moeite bij een trap omhoog krijgt. Benzo's zijn behalve anxiolytisch (en hypnotisch, en anti-convulsief) ook spierverslappend. Het is een weetje!

Aan het medicijnenfront verder de volgende ontwikkelingen:

ik heb voor mijn kies- en kaakpijn tramadol geprobeerd, het synthetische broertje van codeïne en bovendien een noradrenaline en serotonine-heropnameremmer. Tramadol lijkt qua chemische structuur op het antidepressivum Effexor (venlafaxine) en is net als Effexor in de verte verwant aan XTC. Op forums van zowel recreatieve drugsgebruikers als depressievelingen wordt tramadol door menigeen geroemd als bijkans een tovermiddel. Het is een soort kruising tussen speed en codeïne, en een acuut werkend antidepressivum.
Ik ben vooral geïnteresseerd in tramadol omdat er een onderzoek gepubliceerd is waaruit blijkt dat het middel zeer effectief kan zijn tegen Obsessief Compulsieve Stoornis. Tramadol maakte mij echter vooralsnog aggresief en erotomaan, zonder veel te doen aan mijn OCS.
Bovendien heeft tramadol potentieel gevaarlijke interacties (verlaagde convulsiedrempel, serotoninesyndroom) met mijn huidige SSRI, sertraline (merknaam Zoloft).

Ik heb verder ziprasidon (merknaam Geodon), een atypisch antipsychoticum, geëxploreerd, met gemengde resultaten. Het schijnt me ondertussen akathisie ofwel angstige onrust te bezorgen, reden waarom ik het aan het afbouwen ben.

Voorts heb ik mijn huisarts weten over te halen om mij gabapentine voor te schrijven, een anticonvulsivum dat door goeddeels onbegrijpelijke werkzaamheden in de hersenen pijngevoeligheid kan verminderen. Op forums wordt ook gerept van de werkzaamheid van het middel tegen angst. Mogelijk dus twee vliegen in één klap voor mij. Het middel is tenslotte ook geliefd bij recreatieve gebruikers omdat het in hoge doseringen een unieke, productieve, sociale high kan geven. Deze high treedt helaas niet op bij chronisch gebruik.

Ik ben geaccepteerd voor de Angst & Dwang-dagbehandeling van het UMCG. Ik wacht nu op een uitnodiging om aan de therapie te beginnen.

Geroepen, verloren, vergroeid, geloofd

noreply@blogger.com (Marten) — Tue, 14 Jul 2009 09:37:00 +0000

Was alles een droom?
Ik heb mijn dromen verloren, ze gleden als fijne, warme zandkorrels door mijn vingers.
Ik ben mijn dromen verloren terwijl ik wandelde in het doolhof van het duister van de ziel.
Iemand zou iets moeten weten, iets moeten zien. De schuimbekkende zieners die mensen laten vallen als dominosteentjes kunnen echter beter in het circus gaan werken.

Op een avond in een kerk met door glas gekleurde zonnestralen hoorde ik het. Mijn naam in de naam van Saulus/Paulus, die terstond het evangelie begon te prediken. 'Marcus strooit met dat woord', zei de dominee, grimmig als een oud reptiel. 'Lucas niet.' Zijn onverstoorbare vertrouwen in het Woord wekte mijn vertrouwen. De stem van God had geklonken, als de vrolijke botsing van breekbare glazen. Het was geen toeval dat ik theologie was gaan studeren. Om een verre, vage hoek lag het predikantschap op mij te wachten. 'Overste van de koningen der aarde', noemde hij Jezus Christus in zijn gebed. Ik was verbaasd - ik wist niet dat het woorden uit Openbaring waren.

Het smachten naar Gods heil lijkt wel een Tantalus-kwelling geworden. Nog altijd stijgt het doopwater mij naar de lippen, zo lijkt het, terwijl de vruchten van de Geest op onbereikbare hoogte hangen.
Dan is er mijn gebit; het blijft me kwellen, het is deels onbehandelbaar. Alleen een Messias-gelijke arts in Groot-Brittannië zou raad weten.

Veel ben ik verloren en de rest ben ik vergeten. Ik schuif mijn pillen heen en weer, staar peinzend in de verte. Wie zal mij verlossen? Waar komt mijn heil vandaan?

Maar steeds weer is er mijn dochter, mijn grote liefde, mijn appèl. Zij groeit en leeft en bloeit en streeft, wijst en babbelt en gilt. Met haar vier ik het leven, al speel ik soms toneel. Razendsnel vergroei ik dan met mijn rol. Zij zegt mijn nieuwe naam: 'Hei-ti'. Ze vraagt naar mij als ze met haar moeder thuiskomt. Wie ben ik?
Wie ben ik allemaal?
Maar wie ben ik ten diepste? En wie is werkelijk mijn God? En wie is mijn God werkelijk?

Onbetaalbaar - in een elastische schijnvakantie

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 05 Jul 2009 12:03:00 +0000

Ik bevind mij in een soort van langdurig uitgerekte vakantie die eigenlijk geen vakantie is. Dat wil zeggen, ik ben werkloos. Ik word niet betaald. Dat is jammer.

Ik wilde wel dat ik rijk geboren was, of dat ik de loterij zou winnen. Hard werken voor je geld - het idee is bij mij nooit zonder brokken geland. Vroeger wilde ik al niet de auto van mijn vader schoonmaken voor een kwartje. Een kwartje?! De overbuurjongen kreeg een rijksdaalder.

Een gebrek aan een heldere, dagelijkse, van buiten opgelegde structuur is voor mij niet erg gezond. In de eindeloos durende zomervakanties van mijn jeugd ging ik elke dag naar het zwembad, om tenminste mijn dagen door te komen. Ik dreef wat op een vlot van donkerrood kunststof en gluurde naar de badjuffrouw, die geweldig imposante borsten had.

Nu kom ik niet vaak meer in het zwembad. De laatste keer was met mijn dochtertje tijdens het babyzwemmen. Het akelige is dat je als ouder ook alle liedjes en bewegingen mee moet doen. 'We maken een kringetje van jongens en van meisjes...' En de juf is erg streng en wil dat alle kindertjes ten minste één keer maar liefst talloze keren kopje onder gaan. Dan zie je die arme kinderhoofdjes proestend en naar lucht happend boven komen, met rode oogjes en snotterige neusjes van het chloor. Ik vind dat mijn kind niet kopje onder hoeft. Ik denk er sterk over om de juf eens goed lang onder water te houden. Weet ze zelf hoe het voelt.

Maar goed, ik dwaal af. The story of my life.

Vanmorgen ging ik opnieuw naar de Kapelgemeente - een orthodox Hervormde kerk. Na de dienst werd ik door een oudere heer uitgenodigd om bij hem en zijn vrouw koffie te drinken. Ik nam het aanbod aan. Hij bleek een emeritus predikant te zijn. We hadden een goed en diep gesprek. Het waren vriendelijke en wijze mensen (om en nabij de tachtig!) die een goedhartige vermaning niet schuwden. Zo raadden ze me aan mijn overmatige vrije tijd als werkloze te gebruiken voor theologische verdieping. Geef ze eens ongelijk.

Ik krijg overigens mogelijk binnenkort wel een dagelijkse structuur aangereikt wanneer ik in dagbehandeling ga (het kan nu) bij het UMCG om te leren (zo stel ik mij voor) constructiever met mijn psychische beperkingen om te gaan.

Mijn psychiater heeft mij overigens gedumpt, omdat ik mijn eigen spoor trek op het gebied van medicatie. Totdat ik bij het UMCG aan de bak kan, neemt mijn huisarts de farmacotherapeutische honneurs waar. Ik bracht hem onlangs een bezoek en overviel hem met een farmacologisch betoog dat uitmondde in het verzoek om een experimentele medicatie voor te schrijven. Uiteraard kon hij mijn verzoek niet (volledig) honoreren. Ik wacht nog altijd op een avontuurlijke psychiater die affiniteit heeft met voortschrijdende farmacologische inzichten, het experiment niet schuwt en begrip heeft voor de emancipatie van de patiënt (-> cliënt) die tegenwoordig zelf zowel zijn kennis als zijn medicijnen kan vergaren via het internet.

Het is jammer dat ik als amateur-psychiater niet wordt betaald.

Afgeschreven vaders hangen stroppen om je nek

noreply@blogger.com (Marten) — Wed, 17 Jun 2009 08:14:00 +0000

Vorige week vrijdag hadden we een gesprek met onze dominee over ons afscheid van zijn gemeente. Ondanks dat ik de avond daarvoor flurazepam had genomen, een benzodiazepine (kalmerend middel) die tot wel vier dagen werkzaam kan blijven, ben ik er niet in geslaagd om tijdens het gesprek mijn rust te bewaren, en heb mijn vredelievende vrouw verschillende malen hartkloppingen bezorgd. Toen mijn dominee mij er op wees dat ik zo massief en absoluut ben in mijn overtuigingen, kon ik de bal terugspelen: als er iemand koppig en onwrikbaar is in zijn overtuigingen, dan is het mijn ex-predikant wel.

Helaas moet ik achteraf zeggen dat we vooral langs elkaar heen praatten. Ik geloof niet dat ds. iets begrijpt van mijn postmoderne kritiek op het biblicisme en het creationisme. Ik geloof ook niet dat hij ook maar enig benul heeft van de historische bepaaldheid van beide ismen. Hij zou echt eens de geschiedenis van de kerk in het algemeen en de geschiedenis van de evangelische bewegingen in het bijzonder moeten gaan bestuderen. Maar misschien heb ik te hoge verwachtingen van de resultaten.

Ds. beweert dat ik in de reformatorische orthodoxie tegen dezelfde problemen aan zou lopen als bij de evangelischen. In de midden-orthodoxie zou ik volgens hem een kameleon moeten zijn maar in feite zou ik rondlopen met een strop om mijn nek. Ook dit balletje speelde ik terug: in zíjn kerk zou ik ook niet mogen verkondigen wat ik geloof.

Het is jammer dat we vooral op het niveau van een rationele discussie bleven, die bovendien compleet zinloos bleek te zijn. Ik heb een fikse kater aan het gesprek overgehouden. Mijn dominee was toch een soort vaderfiguur voor me; de zoveelste in een rij van afgeschreven vaders.

Wat dat betreft heb ik betere herinneringen aan het afscheid van de hervormde ds. Huib Marchand, die eerlijk was over zijn teleurstelling dat wij naar een evangelische gemeente vertrokken, maar op een hartverwarmende en liefdevolle manier bad voor onze toekomst.
Saillant detail is dat indertijd onze tegenwoordige ex-dominee voorafgaand aan dat afscheid voor mij gebeden had dat God mij tegen die hervormde (lees: traditionele, lees: niet-wedergeboren) predikant zou beschermen. Nota bene. Over wij/zij-denken gesproken..

Tussen wal en schip

noreply@blogger.com (Marten) — Wed, 25 Mar 2009 16:16:00 +0000

Ik ben ontheemd. Dat wil zeggen, ik heb een vrij aardig huisje, een mooie vrouw die ook best aardig is en een prachtig vrolijk dochtertje - maar ik heb geen geestelijk huis meer. Nu zou ik zelf een geestelijk huis moeten zijn waar de Heilige Geest in woont, en ik moet toegeven dat ik wat dat betreft soms meer op een geestelijke ruïne lijk. Maar goed, de Geest zweefde ook over de chaoswateren, dus waarom niet over de brokstukken van mijn leven? Hoe dan ook, om zelf een godshuis van vlees en bloed te kunnen zijn, heb je een godshuis nodig waar je andere mensen van de Weg ontmoet en samen kunt leren om de waarheid te belichamen.

Ik ben opgegroeid in het godshuis van de Pinkstergemeente - Pinkstergemeente Elkana in De Wilp, om precies te zijn. Ik heb daar veel geleerd over vormendienst en hypocrisie. Ik heb in tongen gesproken, ik heb God ontmoet, maar ik heb ook een slecht toneelstuk gezien getiteld 'Kerkje'.

Toen kwam een periode waarin ik mijn geloof aan de wilgen hing. Het was soms heerlijk om de wereld opnieuw te verkennen zónder dat verstikkende geloof.

Maar mijn studie theologie - een ware pretstudie - bracht mij ondanks zichzelf terug naar het geloof der moeders en vaders; want terwijl ik met een hakmes de Bijbel in duizend stukjes leerde hakken spatte het bloed van de Messias uit de bladzijden omhoog en sprak tot mij van vreugde, vrede en verzoening. Langs de vrijzinnige oecumene kwam ik terecht in de behaaglijke orthodoxie van de Hervormde kerk. Vandaar werd ik geroepen naar Bethel - de plaats waar God tot Jakob sprak - maar ik verwarde deze metaforische plaats met een evangelische gemeente in Drachten. Ik vroeg om een teken en kreeg het niet.

Nu ben ik in de aap gelogeerd en gevallen tussen wal en schip. Ik kan het Amerikaanse pragmatisme en de modernistische theologie van mijn gemeente niet langer verdragen. De kanselboodschap dat Andries Knevel schuld beleden heeft over zijn afvallen van het creationisme mag de druppel zijn. Ik kan er niet meer tegen. Dit is niet mijn geloof.

Kijk, het treintje van Bill Bright ('The Four Spiritual Laws', traktaat uit 1952, nog altijd volop in gebruik) illustreert de evangelische knieval voor de moderniteit:

'Geloof' is slechts een wagon, de locomotief zijn de keiharde feiten! In de postmoderne era rijdt deze trein regelrecht de afgrond in omdat het spoor van de ontwijfelbare ratio is opgehouden. Of de trein rijdt door de lucht.. Maar wat als er iemand door het raampje naar beneden kijkt?!

We moeten onze koffer met harde feiten durven laten staan en het Verhaal van Gods handelen in en door Israël en in en door Jezus Messias binnen durven gaan om van dááruit te leven - sámen.
Ja: leven vanuit het Verhaal van Jezus Messias, die de waarheid belichaamt, en zo samen de waarheid leren belichamen.

Mijn ideale gemeente zou leven vanuit de kosmische verlossing door Jezus Messias' dood en opstanding; zich geworteld weten in de traditie van de kerk der eeuwen, zonder aan deze traditie te zijn vastgebonden; de hoop voor de redding van alle mensen en de gehele schepping vasthouden; er zou zowel speels als ingetogen gezongen worden op teksten die poëtisch zijn en op een creatieve manier verankerd in de Schrift; de Maaltijd van de Heer zou er liefst wekelijks gevierd worden; er zou zowel een hecht gemeenschapsleven zijn als een grote openheid en dienstbaarheid naar buiten; en de verkondiging zou er evocatief zijn - de geloofsverbeelding prikkelend. Zoiets.

Gemeenten die aan deze beschrijving voldoen kunnen zich melden door een email te sturen (subject: 'Ideale gemeente').

Schepping in 6 x 24 uur en dan voor eeuwig naar de hel

noreply@blogger.com (Marten) — Sun, 22 Mar 2009 20:13:00 +0000

Het is de tijd waarin Andries Knevel schuld moet belijden omdat hij het heilige creationisme door het slijk heeft gehaald. Maar het creationisme is helemaal niet heilig. Het is, samen met de leer van de foutloosheid van de Schrift, een ongeoorloofde aanpassing van de Bijbel aan de achterhaalde normen van de moderniteit. Niet God zelf, maar de ratio moet de betrouwbaarheid van de Schrift garanderen. Het Mooiste en Meest Ware Verhaal verwordt zo tot een historisch en natuurwetenschappelijk verslag.

En dan is er de leer van de eeuwige hel. Hoe hebben we daar in vredesnaam eeuwenlang in kunnen geloven? Augustinus kan toch niet als enige de schuld krijgen. Als jongetje van zes gooide ik briefjes bij mensen door de bus met de tekst: 'Als u niet in Jezus gelooft gaat u naar de hel!' Ik trok in ieder geval de consequenties van het geloof dat mij werd overgeleverd. De theologische consequenties beginnen maar moeilijk te dagen. Hoezo theodicee vanwege het lijden op aarde? Wat dacht je van het lijden van een overgrote meerderheid van de mensen die tot in alle eeuwigheid wordt gefolterd in de hel?!

Augustinus en Calvijn, overtuigd als zij waren van de soevereiniteit van God, konden niet anders dan tot de conclusie komen dat God het grootste deel van de mensheid bestemd heeft voor de hel. Immers: wat God wil, zal geschieden; als het grootste deel van de mensheid in haar zonden sterft, dan wil God blijkbaar niet dat zij gered wordt. In evangelische kringen komt men liever met een Arminiaanse oplossing: het grootste deel van de mensheid wil niet gered worden, en wordt dus ook niet gered. De spagaat is echter niet minder groot. God laat dan miljarden mensen voor eeuwig branden in de hel, terwijl hij dit niet wil. Dit wordt dan verklaard vanuit een gespletenheid in God: enerzijds houdt hij van de zondaar, anderzijds eist zijn gerechtigheid dat de zondaar gestraft wordt. De spanning wordt opgelost in Christus, maar helaas alleen voor diegenen die hem op tijd aannemen.

Waarom hebben we geen acht geslagen op het getuigenis van de Bijbel, die leert dat er geen tweeheid is in God? Zijn liefde is zijn oordeel en zijn oordeel is zijn liefde. 'God heeft hen allen besloten onder ongehoorzaamheid, om zich over hen allen te ontfermen.' Geen gemakkelijke kost, maar: het goede nieuws is werkelijk goed nieuws. De evangelischen hebben van het evangelie een verkapte vorm van slecht nieuws gemaakt. 'God houdt van je' - maar als je zijn liefde niet beantwoordt zul je voor eeuwig branden in de hel. De mens wordt een boos klein kind dat het feestje van zijn Vader tot in alle eeuwigheid verpest. De werkelijkheid is anders: elke tong zal God prijzen.

Ik ben blij dat ik het boek van ds. Jan Bonda over dit thema aan het lezen ben: 'Het ene doel van God - een antwoord op de leer van de eeuwige straf.' (Hier nota bene als luisterboek te downloaden! [Correctie: bij nader inzien blijkt het helaas om een enthousiast plan te gaan dat klaarblijkelijk niet tot uitvoering is gebracht.]) Ik kende Jan Bonda reeds van het geweldige boek 'De vrouw en haar zaad', over Genesis 3 en 4. Bonda laat in het eerder genoemde boek op overtuigende en genuanceerde wijze zien hoe de leer van de eeuwige hel indruist tegen het getuigenis van de Bijbel.