DOLI INCAPAX

"Kurdistan Regional Government"tan selamlar

2012-02-15T15:24:00.001+02:00

İletişim olanaklarım oldukça sınırlı, bulunulan yer de K. Irak olunca meraklanan çok. Hemen her 15 dakikada bir elektrik kesiliyor, telefon bazen çekiyor, internet de "aşşırı" filtreli. Topluca ses edebilmek için bula bula blogu bulabildim. O yüzden mevzuya geçeyim: İyiyim, merak etmeyin kısmına. Dağınık dağınık yazacağım, affola.

Bu sabah yerel saatle 4 buçuk gibi kalacağımız yere vardık. Yolda pek sağı solu inceleyecek halim kalmamıştı. Barzani bölgesinde, Barzani'nin şehrindeyiz. Tahminimden çok daha büyük bir kent Erbil. Erbil ile kaldığımız yer arasındaki 1 saatlik yolda 5 adet peşmerge kontrol noktası vardı. Şoförümüz kah "selam" diyerek, kah "selamün aleyküm, iyi geceler" diyerek geçti kontrol noktalarından. Yolda edilen sohbetten kapanan gözlerle anladığım kadarıyla, kentte kalabalık bir hristiyan nüfus var, esnaf ve beyaz yakaların çoğu Türk. Kürtlerle buradaki Türkler arasında Türkiye'de Türkler ve Kürtler arasındaki ayrımlar yok.

Yol boyu beko ve vestel reklamları var. Bütün marketlerin tabelalarında servis için "mob" numaraları yazılı. Adım başı 4-5 yıldızlı oteller, az ilerisinde aqua park, fitness center. Şoförün dediğine göre, Erbil Irak'ın Antalya'sı imiş. 3 büyük şelale ve nispeten serin yayla havası nedeniyle akın oluyormuş yazları Erbil'e. Yaz sıcaklığı da 50-55 derece bu arada.

Kaldığımız yer bir şantiyenin içindeki prefabrik misafirhane. Tamamlanmamış bir havaalanı sahasındayız. Etraf dağlık, dağın ardı da İran. Hava çok tozlu, kuru bir iklim. Geldiğimden beri burnum kanıyor, neyse ki uzun kalmayacağız, neyse ki şiddetli kanamıyor, yoksa çözüm bulmak için epey uğraşmak gerekecekti.

Hmm, başka? Misafirhanenin etrafında elinde tüfekleriyle peşmergeler dolaşıyor, bu güvendeyiz demekmiş. Zaten burası en güvenli bölgeymiş. Odalara meyve tabağı bile koymuşlar, az evvel lahmacun getirdiler "ikindi ikramı". Taksi şoförü Filipinli, çaycı Vietnamlı, garson Afgan. Buradakiler hallerinden epey memnun gibiler, Erbili seviyorlar. Şehri doğru düzgün görebilsem ben de severdim belki.

Çay leziz, bir karton sigara 10$, bir şişe votka ya da rakı 10$, içki ve sigara çok ucuz. Bulunduğum yerdeki tek kadın benim.

Velhasılı kelam, Kürdistan'dan selamlar var, benim şimdi çıkmam lazım.

"Beyaz berelerin" altında kalan beyinlere

2012-01-19T10:48:00.000+02:00

Kahvaltıda elbette Hrant'ı konuşuyorduk annemle. (Sırf bu cümle bile can yakıcı değil mi?)

Çocuk yargılamasına, ceza indirimlerine geldi söz.

"Götürmeyin kızımı, o daha çok küçük!" yakarışına...

"Karakolda işkenceye tanık olan milletvekili gördüklerini şöyle anlatıyordu: Büyük bir kapıdan geçtim, zaten o anda mehter müziği başlamıştı. Asıl çığlık seslerinin geldiği odaya daldım. Kapıyı açtım. Gözleri bağlı iki kız ve iki erkek çırılçıplak durumdaydı. İçerideki iki-üç kişi kapıyı kapamaya çalıştı."

Gülümse, emniyetli ellerdesin.

O yukarıdaki parantez içi önemli, o yukarıdaki parantez içi engel olan fazlasını yazmama.

Başlarken niyetim fazlası idi, ama o ilk cümlenin iç hesaplaşması şu iki paragrafı bile boğazıma düğümlüyor.

Melaba,

2011-12-23T15:12:00.001+02:00

dersem belki devamı gelir?!

(Ayıptır bu kadar ihmal.)

Farewell, My Lovely

2011-08-09T23:46:00.000+03:00

Farewell, My Lovely.

Anadolu yakasından

2011-03-26T01:01:00.000+02:00

Her ne kadar kanatsız, THY reklamsız bir gök olamadıysa da...

Fotoğraf çektiğim esnada türbülanstan türbülansa koşuyorduysak da, uçmayı çok seviyorum.

Atmosfer dediğin tabaka tabaka anacım. Yukarısı güneşli, aşağısı yağmurlu. İndik nitekim. Ama buraya değil. Burası neresi tam bilmiyorum aslında. Dragos mu desem, Cevizli mi...

Kediler kendi hallerinde gezinirken kuşların saldırısına uğradı gözümün önünde. NG wild gibi bi muhit.

Haydarpaşa'da trenden inip Pagan'ın rıhtımına gittim sonra.

Geçen cuma Anadolu Yakası, bu salı Avrupa.

Adalet yalnızca bir devlet dairesinin tabelasında

2011-03-24T21:29:00.000+02:00

Öğrendiğim her şey yanlışmış. Bana öğretilen her şey yalan. Ailemden ve arkadaşlarımdan öğrendiğim, ilkokulda öğrendiğim, lisede öğrendiğim her şey.

Dürüst ol, ilkeli ol, erdemli ol, paylaş, kendin kadar başkalarını da düşün, saygı duy, farklıyı koru...

Düşün. Fikirlerini başka bir sırayla dizmeyi düşünmek sanma. Düşün.

Dinle ki üzerine düşünecek şeyin olsun.

İyi bir gözlemci ol ki, dinlerken sana anlatılmayanı anlayabil.

Tart. Daima kanaat ve kararlarında açık kapı bırak. Herkesten öğreneceğin bir şey vardır. En çok da "senin gibi" olmayanlardan.

Hukuk fakültesinde öğrendiğim her şey yanlışmış. Hak, hukuk, yükümlülük. Onlarca ilke, onlarca karine.

Adalet yalnızca bir devlet dairesinin tabelasında. Hakkaniyet, nesafet yalan.

Gülümse.

Tüm kavramlar yalan dolan.

Biri hariç: Faşizm.

Yaşayan, büyüyen, hırıltıyla soluk alıp veren. Gözlerini üzerine diken. Faşizm.

Yetmez ama HAYIR!

2011-03-15T23:02:00.002+02:00

Son dönemlerin "evetçileri" karşılarındaki insanları aptallıkla suçlarken bile aslında onları aptal yerine koymakta olduklarını farkedemediler.

Bu defaki evet, nükleer enerji için. Son iki günün başlıklarını bilerek Deutshe Welle'den aldım. Hem orada da nükleer santral tartışmaları sürdüğü, hem de Türk medyası şöyle, bilmem kim böyle yaftasından bir nebze uzak durabilmek için - ve tabii pratik bir nedenle, Türkçe sitesi olduğu için.

14.03.2011

Japonya'da nükleer erime alarmı

Deprem, tsunami ve nükleer felaketin sarstığı Japonya’da tehlike büyüyor. Fukuşima nükleer santralindeki 3 reaktörde nükleer erime tehlikesi başgösterdi. Büyüklüğü 5'in üzerindeki artçı depremler devam ediyor.

Almanya frene bastı

Almanya Başbakanı Merkel Japonya'da yaşanan nükleer felaket üzerine, nükleer santrallerin işletme sürelerinin uzatılmasına yönelik yasayı askıya aldıklarını açıkladı.

Fukuşima'da tehlike büyüyor

Fukuşima Dayiçi nükleer enerji santralindeki tehlike büyüyor. Güvenlik sistemi iflas ettiği için soğutma mekanizması devre dışı kalan santralin üç reaktöründe nükleer erime tehlikesi baş gösterdi.

15.03.2011
Japonya'da radyasyon alarmı
Fukuşima nükleer santralindeki patlamaların ardından radyasyon sızıntısı tehlikeli boyutlara ulaştı. Halktan, evlerinden çıkmamaları istendi. Rüzgâr, radyoaktif bulutları başkent Tokyo’ya taşıyabilir.

Türkiye'nin nükleer enerji açmazı
Japonya'da nükleer felaketin eşiğine gelinmesi, dikkatlerin nükleer santral yapımı için kolları sıvayan Türkiye'ye çevrilmesine yol açtı. Hükümet geri adım atılmayacağını açıklarken uzmanlar kaygıların dile getirdi.

AB'den nükleer santrallere dayanıklılık testi
Japonya’daki nükleer santralde yaşanan radyoaktif sızıntı, AB’yi de harekete geçirdi. AB enerji bakanları nükleer santrallerin dayanıklılık testine tabi tutulması konusunda uzlaştı.

Japonya’da nükleer cehennem
Fukuşima Daiçi nükleer santralinde radyoaktif sızıntı sürerken, reaktörleri soğutmak için zamana karşı yarışılıyor. On binlerce kişiye evlerinden çıkmamaları uyarısı yapıldı. Tokyo için risk büyüyor.

Tokyo'dan kaçış başladı
Fukuşima Daiçi nükleer santralinden yükselen radyoaktif bulutun, Tokyo'ya yönelmesi üzerine başkenti terkedenlerin sayısı artıyor. Santrale yakın bölgede halka iyot hapları dağıtıldı.

15.03.2011 - Alman basınından özetler
Alman gazetelerinin yorum sütunlarında Japonya’daki doğal afet ve yol açtığı nükleer tehlike ile Almanya’daki nükleer santrallerin işletme sürelerinin üç aylığına askıya alınması kararı, ağırlıklı konuları oluşturuyor.

Topuklu ayakkabı - kitap bağlantısı

2011-03-12T23:27:00.002+02:00

Uzun zamandır geniş geniş kitapçı gezmemiştim. Kitap alışverişlerimin çoğunu internet sitelerinden yaptığım için de bu mutluluktan mahrum kalıyordum. Bugün bir arkadaşımla buluşmadan evvel birkaç saat vaktim vardı. Üç kitapçıya gittim. Rafları inceledim, kitaplara dokundum, evirdim çevirdim. Huşu! Öyle mutlu oldum, öyle mutlu oldum ki… Ben kitap almayı kitap okumaktan daha çok seviyorum. Bugün de öyle oldu. Eve getirdiğim gibi özenle çıkarıp masama diziyorum, tarih atıp adımı yazıyorum özene bezene. Bir kez daha okşayıp arka kapaklarını inceliyor, bazen rastgele sayfalar okuyorum.

Kitap torbalarını elime aldığımda bir şey fark ettim. Satın almayı kullanmaktan daha çok sevdiğim ikinci şey topuklu ayakkabı. Alıyorum, alıyorum, mest oluyorum, giymiyorum. Ev giyilmemiş topuklu ve okunmamış kitap cenneti. Hadi kitabı okuyorum geç de olsa. Neticede bayatlamıyor. Ama dolapta bir topuklular var ki, of. Hani 80’lerin şu zamandan bakıldığında düştüğü acizliğe düşmemişse de eli kulağında. Giymişim 2 kere. Moda dediğin tek dişi kalmış canavar diyip iplemiyorum sanıyor olabilirsin. Yalan! Gözün alışıyor devamlı gördüğüne, bir bakıyorsun ki o burun, o topuk modeli, o bant gözüne acayip gelmeye başlamış. Üstelik giyim zevkim hani koleksiyonları ayırırken "urban", "basic" falan dediklerine yakın. Bilmem ne desenli, kenarından attırgaçlı, boncuklu, fırfırlı, püfpüflü bir tane fantastik zımbırtım yok; sadecik ayakkabılar hepsi de. Bir, bilemedin iki sezon geçsin üstünden yadırgıyorsun. Okunmamış kitapların olduğu kitaplığın altındaki karton kutularda bekleşiyor bakire yavrucaklar.

Aşka geldim, ayağıma topuklu ayakkabı giyip kitap okuyacağım. (Aha hepten delirdi!) İkisi birarada çıksın da hevesimi alayım. Tutmayın beni!

*****

Nihayet Stanislaw Lem'in yeni baskısını yapan -o da popüler olduğu için sadece Solaris- İletişim'e teşekkürler. (Teşekkür ediyorum ki, diğer kitaplarını da bassınlar.) İyi bilimkurgu iyi edebiyattır.

Kar, bir öncekinin Ankara'sı.

2011-03-09T00:19:00.001+02:00

Ocak sonu yağan kar bu. Dünü ve bugünü fırsat olursa yarın eklerim.

Bahçemiz burası,

Dışarısı burası,

DNS falı

2011-03-08T23:05:00.000+02:00

Dns ayarlarını yapamadığım hiçbir yerden bloguma giremiyorum. Takip ettiklerimi, biraz readerdan yardım almasam, okuyamıyorum. Bu evim dışında her yer demek. Oysa yine biriktim ben. Çok biriktim. Ama içimden bir iki satır yazıvermek geldiğinde elimin altında blogum yok. -Acı çekmekten korkmuyorum demiştim, ne var ki korkmasam da acı orada. Elini yakınca ölmezsin belki ama, iyileşene kadar aklın elindeki sızıdadır. Acıyor.- Yazmak istediğimde ise blogum yok. Yasak kardeşim giremezsin diyor birileri. Acıtıyor. Başka hiçbir şey değil. Ne para kazanıyorum burdan, ne dizüstü edebiyatında parlatılacak elmalar listesinde adım var. Acıyor be, bağım var bu bytelarla benim!

Son çıkış

2011-02-27T18:43:00.002+02:00

Uyandığımda saat 13:56'ydı. 11 buçuk saat uyumuştum. Formel düşünüp kalkmasam daha uyurdum. Yüzüm gözüm şiş, başım ağrıyor, algım kıt. Oturuyorum öyle.

Saat 18:37. Uykum var.

Bazen öyle şeyler, öyle kişiler üst üste denk geliyor ki. Uykuya sığınıyorsun. Galiba.

James Hogg Bağışlanmış Bir Günahkarın Özel Anıları ve İtirafları'nda "Uyku ölümün kız kardeşidir." diyor. Koyun koyunayız.

A Mind Beside Itself

2011-02-19T22:05:00.006+02:00

Bazı şarkıları ilk dinlediğim anı hatırlarım, çok net hatırlarım hem de. İlk öpücüktür her biri. Jethro Tull'ın Budapest'ini duyduğum anı mesela... Uriah Heep'in Rain'i içime yağmıştı da, adını çok sonra öğrenebilmiştim.

Ortaokula giden kocaman bir yetişkinken "öldüğümde arkamdan çalın, vasiyetimdir" diye salık verdiğim Led Zeppelin'in Stairway To Heaven'ını mesela... Gecenin ilerlemiş vaktinde radyoda duymuştum ilk kez. Evdeki herkes derin uykudaydı. Ben inanılmaz bir şeyler duyuyordum, aklım çıkmıştı, olağanüstü bir maceraya atılmış gibi hissetmiştim. O hisleri benden başka kimse bilmiyordu, uykuyla ziyan ediyorları notaları. Aynı gece Deep Purple da çalmışlardı. Uzunca bir süre - anneden paparayı yiyip "vakitlice" uyumak zorunda bırakılıncaya kadar - sabahlara kadar uyumayıp radyo başında yeni şarkıların peşine düşüşüm o geceden sonra başlar.

Bazı şarkılar ise kafamda ilk duyduğum anda çok net soyut imgeler, renkler oluşturur. Şarkı bir kısa filme dönüşür. Dream Theater'ın Erotomania'sı gibi.

Liseye geçtiğim yaz olmalı, tatile gideceğiz, bagaja bavullar yüklenmiş yeni aldığım kasedin jelatinini yırtıyorum son anda. Adı Awake. Her uzun yola çıkışımızda olduğu gibi annem bir termos da çay koymuş ön koltuğun altına.

Araba güneşin altında cayır cayır yanmaya başlıyor bir süre sonra. Ben de mayışmaya. Walkmene takıyorum kasedi. Sonra "o şey"... Süitle ilk tanışmam olabilir. Tam adıyla "A Mind Beside Itself: I. Erotomania" başlıyor.

0:00-1:22 Her şey pastel renklerde. Dik bir yamacın tepesinden aşağı yarı yuvarlanarak inen formlar var gözümün önünde, kağıdımsı. Canlılar, muhtemelen askerler. İnsan ya da hayvan değiller. Tamamen geometrik şekiller, köşeli. Bazıları dikdörtgene yakın. Yamaçta hiçbir şey, hiçbir pürüz yok, uçsuz bucaksız bir kumul burası.

1:22-1:44 Aşağıda onları başka bir şeyler bekliyor. Daha yuvarlak, daha opak. Daha "iyi". Aşağıya varış ve karşılaşma.

1:44-2:38 Formlar birbirine karışıyor. Renkler. Ve kum, dümdüz ipeksi satıh. İki farklı ırk, iki farklı ses. Elektro gitarın riffleri akustik gitara ve tuşlulara karışıyor. Farklı diller. Artık aşağıdakilerin seslerini duyuyorum, çok daha yumuşak.

2:38-3:24 Daha bilge ve erdemli bir ırk bu. Olması gerektiği gibi baskın geliyor. Yamaçtan inenleri de ahenkle etkisi altına alıyor.

3:24-4.20 Formların kumlu satıhta uyumla devinimi.

4.20-5:30 Köşeli formlara yamaçlardan yeni bir güruh ekleniyor. Ancak aşağıdaki armoniye katılıyorlar bir süre sonra. Porte tamamen pastel, fon turuncuya çalıyor.

5:30-6:14 Formlar gittikçe uyumlulaşıyor. Her bir elektogitar tınısıyla köşeli formların ahenkli süzülüşünü izliyorum.

6:14-Final Ahenk, bir tür orgazm. Daha önce Erotomania'yı hiç dinlememiş olandan farklı bir doli. Kafası adam akıllı güzel oluvermiş. Kasedi başa sarmakta. Bir daha!

O kadar net aklımda ki, o saf, erotomani ne demek bilmeyen, yarı uyukuda, walkmeninden progressive rock çeken ergen kızın kafasındaki imgelem, şimdi bu yazıyı yazarken saniye saniye o ana ulaşabiliyorum. Saldırgan ırkın kolayca bilgeliğe teslim oluş miti, hala canlı.

Albümün kapanış şarkısı "Space-Dye Vest"in ne yaptığını... anlatmayacağım.

* Nitekim böyleyken böyle derler. Doğrudur.

Karamel soslu havuçlu kek

2011-02-16T21:08:00.001+02:00

Başlık çok tahhriş edici... Ayıp.

Hayatımda ilk kez rapor aldım. Hayatımda ilk kez hastalanmıyorum tabii ama, sağlam virüsmüş ha, hakkı teslim. Bu haftayı kapadık. 5 gün raporluyum. Doktor bademciğimdeki beyaz bakteri kolonisine "o senin dokunun rengi" dedi. Ki bademciklerim oldukça maceraperest keratalardır, yakından ilgiliyim kendileriyle. Gecenin rengi olmasın o diycektim, hani buruş viliş falan? Hem insan kendini bilmez mi canım? O renk dokum yok benim. Atlıyorum bu kısımları. "Akut nazoheterözotis melange" dedi. "Bu sene beele bu virüs, keçi gribi." dedi. Sağol canım. Normalde şu anda İstanbul'da olmam gerekiyordu. Bugün ve yarın.

İşte, hastasın ya. Saçmala dur. Ne yazıyosun tıpı tıpı deminden beri ana fikir ne? İçim şişti diyorum Neriman! 4 gündür yataktan çıkamadım. Çiboda yoga haftasıymış. Kılık kıyafete verdi anam bunlar kendini iyice. Bu öğlen evde temizlik vardı, abla beni kışalayınca gideyim dedim, ı ıh. Halim yoktu. Belki yarın giderim. Çok soğuk değil hem, biraz hava alırım. Kitap da okuyamıyorum Nalan yenge ya... Kafam kaldırmıyor. Film izliyorum habire. Bir de devamlı yazma isteği. Çeneme vuruyor, çeneye vurunca da parmak uçlarına vuruyor. Onlar da gidip klavyeye vurmasın mı? Ya da mutfağa girmeli yarın. Hmm, ne dersin Nesrin teyze? İyi fikir. Uzun süredir hiçbir şey yapmadım.

Doli! Kendine gel. Ateşlisin ve resmen sabukluyorsun şu anda. Sayıklama bile değil lan bu. Sabuklama. Saabuuhaaa!

Ha bunları yazdın yazmaya da, yayımlayabilecen mi bakalım. Yayımlarsan yarın sana yoga tişörtü namla kakalak pamuklu tişörtlerden alırım. Yayımlayamazsan sen bana alırsın ama! Hah haayy yogi aşortmanı bile alırım. Eşofman isterim diye tutturma ama Nermin abla!

Be hey mezalim. Kiziroğlu mustafa beeey bir beyin oğlu. Peh peh peh peeh.

Tamam, sakin, şşş... Şimdi bir theraflu forte yutuyoruz, ateş düşüyor. (Ateşsiz halini de biliriz biz senin) Alice harikalar diyarında seyrediyorsun sonra da. Şşş...

Karamel soslu havuçlu kekin ne olduğunu yazacaktım ya Nadire hala. Başlığı attım, sıra gelemedi. Ama çok yoruldum, çok halsiz düştüm şunları yazana kadar. Sonra be Nevin, unutmazsam... bir ara...

Memories of a lost Portugal

2011-02-13T00:23:00.001+02:00

Bugün bunu kaç kez izledim bilmiyorum, burda dursun. "Memories of a lost Portugal"

Murat...

2011-02-12T13:41:00.000+02:00

İki hafta önce haberi geldi. Evde otururken kendini kaybetmiş. 38 yaşında. Beyin kanaması, iki hafta süren koma. Az önce haberi geldi. Gitmiş.

İki hafta. Kısacık bir süre insan ömründe. O iki haftada ben neler yaptım? Nelere güldüm, kızdım, üzüldüm, tasalandım? Ya sen?

38 sene, henüz ölçemeyeceğim uzunlukta bir süre. Her nasılsa, yine de kısa bir süre olduğunu biliyorum.

Ergen doli'nin hatıratı

2011-02-07T16:36:00.002+02:00

Gene yazmamaktan şişme noktasına geldim. Garip bir zaruret hali.

İnsan iki gün içinde 19 saat otobüs yolculuğu yapınca, iki yolculuk arasındaki geceyi de tek başına bir otel odasında geçirince ne kadar biriktirdiğini farkediyor. "Düşün düşün boktur işin" olarak özetleyebiliriz durumu, zira dönüş yolunda, Afyon dolaylarında, mutlu muyum acaba diye soruyordum kendime.

Mutlu muyum ben sahi? "Yaşayıp gidiyoruz işte"nin ucunda, mutlu muyum ben? Nasıl bir hayatım var, nasıl bir yaşanmışlığım var? Ha, sanmayın ki bu yazı bir cevapla nihayetlenecek. Yoo... Bilmiyorum ki bir cevap.

Şanslı bir insan mıyım peki? Doğruluğunu yadsıyamayacağım iki klişeyi sağlıyorum: Sağlıklıyım ve seven-sevilen biriyim. İyi bir eğitim aldım. Kafam iyi kötü çalışır. Başka? Bir mesleğim var. İş değil, meslek. E işim de var, pek çok nedenle yakınsam da fena para kazanmıyorum. Yalnızım, her ne kadar olmamayı tercih etsem de, yalnız olamayan biri değilim. Sanırım temelde şanslıyım bu durumda.

Başka? Bak tıkandım işte. Başka şeyler aramalı mı, o da var.

Şu son dönem biraz zorladı beni. Bir yandan kış gırtlağıma basmaya başladı. Hava güneşli olsa, ağaçlar çiçeklense ruh halim değişecek, biliyorum.

Hmm, bir sorun mudur bilmiyorum, hırs, beklenti, umut konularında zayıfım. Bir kamçıya ihtiyacım var belki/belli ki. (Kamçı tamamen soyuttur. Lütfen.)

Mutsuzum demek de, mutluyum demek de haksızlık. Bütün 2011 başladığı gibi geçmesin yalnız bi zahmet. Bir yandan sorgulamadan duramıyorum, bir yandan ergen tribi yapıyorum gibi geliyor. Nedir durum? Ne olunca sınıfı geçiyoruz, bitiyor bunlar?

Acı çekmenin yedi aşaması

2011-01-24T11:16:00.000+02:00

İlgilisi zaten biliyordur da, ben bunu Dexter izlerken duydum. Ölümü hak etme kriterlerinin dışında olan bi adamı gözü dönüp haşat ettikten sonra Dexter dedi ki, "acı çekmenin yedi aşaması vardır derler, ben sanırım şu an öfke aşamasındayım." Sıklıkla acı çeken, acı çekmekle barışmaya çalışan biri olarak kurcaladım tabii bu lafı. Dexter bile acı çekebilmeye başlamışsa...

Kübler-Ross diye bir psikiyatrist 1969'da On Death and Dying diye bir kitapta bir model yapmış, bununla acı çekmenin beş aşaması tanımlanmış. (stages of grief) Sonra birileri gelmiş iki aşama daha eklemiş. 7 sembolizmine bir vurgu var mı bilmiyorum. Acı çekmenin yedi aşaması olmuş adı. Bu sırayı takip etmeyebilirmişiz, kişiden kişiye farklılık da gösterebilirmiş. "Tamam, şimdi şu aşamaya geçiyoruz!" diye bir şey yok elbette.

Şok veya inanmama (modelde yok, inkarla aynı kapıya çıkıyor)
İnkar
Pazarlık
Suçluluk (modelde yok)
Öfke
Depresyon
Kabullenme ve umut

* "umut hiç bitmiyor! bitmiyor! neden?" diyen sevgili oza'ya. Bazen öyle geliyor ki, salt umudumuzun tükenmesi öldürmeye yeter bizi.

** Bazen mekanik/katı/donuk yaklaşmak her şeyi basitleştiriyor.

Bir kadın, bir erkek

2011-01-19T11:08:00.003+02:00

Başkalarının hayatını izleyen bir Stasi değilim. Değildim. İçlerinden birinin davetiyle oluverdim. Uzaklardan duydum kavgalarının seslerini, ağlayışlarını, affedişlerini, gitme deyişlerini, birbirlerine dönüşlerini.

O hayatlardan birine davet edildim. Vardığımda kapıda kaldım. Kulağımı dayadım kapıya, içerisi sessizdi. Bomboştu.

*****

Her şey böyle başladı. Hayat, ölüm, kalım, dirim, aşk, savaş...

Bir kadın ve bir erkekle.

Bir kadın vardı, bir de erkek. Usul usul birbirlerini izleyen, hisleri hayranlığın sınırında dolaşan. Nihayet biraraya geldiklerinde gizemli bir büyü ile sarhoş olup çarpılan. Omuzlarında tüm hayatlarını, başka hayatları ve nice yükleri taşıyan. Hızla birbirlerine kapılan, yüklerini unutan. Ama... sonra hatırlayan.

*****

"Yarın" bir türlü gelmek bilmedi. Ve, sessizlikle, sessizce, büyü bozuldu.

19 Ocak'tan 19 Ocak'a

2011-01-16T17:44:00.003+02:00

19 Ocak 2011 - Çağrı filmi from ümit kıvanç on Vimeo.

Planladılar, öldürttüler, sakladılar, saklandılar... Hrant Dink'in öldürülmesinden sonraki iki yılda yaşanan adalet skandalının öyküsünü Ümit Kıvanç yazdı; Zuhal Olcay, Meral Okay, Banu Güven, Mehmet Ali Alabora, Şevval Sam, Mahir Günşıray, Hale Soygazi, Halil Ergün, Derya Alabora, Taner Birsel, Bennu Yıldırımlar, Erkan Can, Serra Yılmaz, Settar Tanrıöğen anlattı.

19 Ocak'tan 19 Ocak'a, izleyin...

Treezra II

2011-01-04T14:48:00.002+02:00

Treezra'dan bir fotoğraf daha, 8 minutes

... mob ...? ne ola?

2011-01-04T13:21:00.003+02:00

Şurada bahsettiğim aptal adam yan odada telefonda birilerine akıl veriyor:

"E, siz de biraz sıkıştırın işçiyi. Beni gözden çıkardılar derse razı olacaktır dediğiniz her şeye. Bak tazminatını vermeyiz diyin. Ali Bey sıkıştrır onları. Uğraşın biraz pes eder. Ne yapacak ya..."

Telefondaki ses daha makul bir kavrayışa sahip olsa gerek, olumsuz bir şeyler söyledi galiba. Çark etti bizimkisi:

"Ben hukuka aykırı bişi yapın demiyorum size. Savunmasını alın bir şey olduğunda, işlem başlatın..."

Ah zavallı, ah aptal adam... Hiç mobbing diye bir şey duydun mu sen? İşe başladığımın birinci ayında senin bu hıyarlıkların yüzünden istifa edecektim neredeyse... Ah aptal adam, ah...

Sıkı durun 2010 değerlendirmesi yapıyorum!

2011-01-03T12:50:00.003+02:00

Sevgili Futuristika'da şunları okuyunca estiler bana da. (Doli, 2010 yılında, dergiden insan gibi bahsedebilen biriydi.)

44 blog yazısı, bin küsur friendfeed yorumu, yüzlerce fotoğraf paylaşmıştı. (Doli, 2010 yılında da sanal alemden kopamamıştı. Bilgisayarına yapışık yaşamaktaydı.)

Aslında alttaki tabloya göre biraz daha bluğzi takılmış olmakla birlikte, last.fm kayıtlarına göre

Şarkıcılardan en çok -yine- Pink Floyd ve arkadaşlarını,

Kasetlerden en çok múm – Finally We Are No One,

Şarkılardan en çok Collection d'Arnell~Andréa – Kergal, Wax Poetic – Keyif ve

Ordo Rosarius Equilibrio – Tango for the Concession of the Suspender Princess

dinlemişti. Yılın kalan son birkaç gününü Tenhi'ye adamak niyetindeydi. Nitekim öyle de yaptı. (Doli, 2010 yılında da müziğe tapınmıştı.)

(Başka n'olmuştu sahi?)

Doli, 2010 yılında, çokça göz yaşı dökmüş, çokça gülmüş, çokça çaresiz hissetmiş, it gibi çalışmış, sürmenaj sınırına yaklaşmıştı. Canı çok sıkılmış, yapacak hiçbir şey bulamamış; yapacak şeylerin çokluğundan hiçbirine yetişememişti.

Yılın son haftasında ani ve acı bir ölümle yüzleşmiş, sabır dilemekten başka bir şey yapamamıştı. "Dostluk", "dostları" fena halde duygulandırmaktaydı.

O kadar çok insanı o kadar çok özlüyordu ki, zaman zaman eski günlerde kaybolmaktan kendini alamıyordu.

Yılın son günü aldığı 4 telefondan biri gülmekten altına işetmiş, üçü uzun zamandır duymadığı sesleri duyurup sevindirmişti. Bu üç telefondan biri ise janus - pinhanarcat çiftindendi ki, çok şaşırtmış, gece boyunca gülümsetmişti.

Gülümsemek demişken, bir süredir yüzüne (işte tam da bu) gülümseyi yapıştıran, her şeye, hayatın kendisine rağmen gülümseten adama teşekkür etmeliydi. İçinde tekrar umut yeşerttiği, tomurcuklar açtırdığı için. Hiç beklemediği bir şey olduğu için. Evet, çokça teşekkür etmeliydi ona.

İşte böyle, 2010 ve öncesi, 2010 ve sonrası. Akıp geçen zaman, insan icadı sadece.

Bir İlişki Nasıl Olmalıdır - Birinci Manifesto / Cem Akaş

2010-12-22T12:07:00.002+02:00

Bu kitaptaki kişi ve yerlerle
başka kişi ve yerler arasında olabilecek
her türlü benzerlik tümüyle rastlantısaldır.

eski bir Çin taktiği

diye başlıyor 7. Tavşan'a şurada bahsettiğim manifesto da aşağıda:

BİR İLİŞKİ NASIL OLMALIDIR
BİRİNCİ MANİFESTO

1. Bir ilişki ilişmekle yetinmemelidir. Kıyıya, köşeye, ucuna veya kenarına oturmakla, oturuyormuş gibi yapmakla gemi yürütülmez. Üzerine oturulacak şey süngü bile olsa, tam anlamıyla oturmak şarttır.

2. Islak olmayan bir ilişki düşünülemez.

3. Aslında ilişki diye bir şey yoktur; her şey palavradır. İki insan ancak birbirlerine ilişmedikleri sürece birbirlerini yaşatabilir. Birlikte değişim bir Ortaçağ yalanıdır.

4. Olmuyorsa olmuyor kuralı: kelek kavuna şeker serpmek kadar anlamsız bir hareket daha bulunabilir, ama bu zor olacaktır.

5. Herkesin kavun yerine ayva yemeye hakkı vardır.

6. Duvar çentiklerinin gölgesinin derin olacağı unutulmamalıdır.

7. Söylenmeyen söz ağırlaşır.

8. Herkesin kendine ait bir karanlığı olması gerektiği, tartışılmaz bir gerçektir.

9. Bir ilişkide gerçek diye bir şey yoktur. Dolayısıyla kaç kilo ettiği bilinemez.

10. Avukatlar ve polisler, sevgiyi mülkiyet kanunlarının hükmüne sokmakta başarısızlığa uğramaya mahkûmdur.

11. Bedenlerin birbirine alışması söz konusudur. Bu, beyinler için de geçerlidir. Bu konuyla küçük mavi cinler ilgilenecektir.

12. Acı çektirme sanatı gün geçtikçe ilerlemektedir. Her ilişkinin amacı, bu sanatı kusursuzluğa ulaştırmak için çabalamaktır.

13. Her insanın duvarları vardır. Her duvarın gedikleri vardır. İlişkide dürüstlük, insanların birbirlerine verdiği ve bu gedikleri gösteren haritaların doğruluk derecesiyle orantılıdır. Orantı sabiti 1.7’dir.

14. Duvarlara işemeyiniz.

15. Her insanın paspas olmaktan sıkılmaya hakkı vardır.

16. Beklemek erdem değil, çaresizliktir.

17. İnsan temelde yalnızdır. Üst katlar için kesin bir şey söylenemez.

18. Yalnızlık paylaşılmaz. Paylaşılırsa raconu kalmaz.

19. Erken kalkanın kahvaltıyı hazırlaması, uzun vadede bir ütopyadan ibarettir.

20. In the long run we are all alive.

21. İnsan tek başına da sıkılabiliyorsa bu becerisini geliştirmelidir.

22. Aslında ilişki diye bir şey vardır. Her şeyin palavra olması hiçbir şeyi değiştirmez. Aşk her ilişkide bir olasılıktır. Yaşam da her ilişkide bir olasılıktır. Dolayısıyla aşkın ne olduğu bilinmemekle birlikte yaşam aşktır. Bu madde, 3. maddeyle çelişmez.

23. Diğerinin bokunu temizlemek, aşkın varlığını kanıtlamaz. Diğerinin aşkını temizlemek, bokun varlığını kanıtlar.

24. Metal yorgunluğu, uzun süre sıkılı kalan bir vidanın ya da bükülü duran bir levhanın yorulup kırılması gibi bir şeydir. Aynı paralelde ilişki yorgunluğundan söz edilebilir.

25. İlişki, il-İŞ-ki değildir. Fazla mesai ücrete tabi değildir. Görev bilincinizi götünüze sokunuz.

26. İlişkilerde eşzamanlılık olanaksızdır. Herkesin zamanı kendine göre işler. Ortada tek bir dağın olması, değişik açılardan bakıldığında değişik şeylerin görüldüğü gerçeğini değiştirmez.

27. Rüyalar, anılar kadar önemlidir. Tabiri caizdir.

28. Herkes kendi efsanesini kurmak ve yaşatmakla yükümlüdür. Ancak bireysel efsaneler var olduğunda ortak bir efsane oluşturulabilir.

29. Dil, iletişim kurmak için başvurulacak son araçlardan biri olmalıdır. Bir çelişki gibi görünse de konuşmak şarttır. Bu, koklamanın ve telepatinin önemini hiçbir şekilde yadsımaz.

30. Yolların uzun ve ince olması, üzerlerinde gündüz-gece gidilmesini gerektirmez.

31. Her sonun nasıl olacağı en başından bellidir.

32. Eğer bir ilişkinin bitmesi mümkünse bitecektir.

33. Bunun birinci manifesto olması, ikinci bir manifestonun olmayacağı anlamına gelmez.

Pazartesi sabahı

2010-12-20T11:01:00.007+02:00

Önce yataktan, sonra da evden dışarı çıkmaya direnen gövdemi, sol elimin desteklediği sağ elimle yakalayıp zorla kapının dışına çıkarmışım zaten...

Dolmuşta geçmişim arkaya, kimse yok. Çıkarmış, caanım Cem Akaş'ın caanım kitabını okuyorum gülümseyerek. Dolmuşa 55 yaş civarında iki kadın bindi. Bakmayın "bindi" dediğime, öyle kolay olmadı bu iş. "Rica ederim siz buyrun, aa olur mu siz önce buyrun" ile bir süre akan trafiğe "tıpaç" oldular.

- Arkaya mı otursak?

- Olur siz nasıl isterseniz...

(Gelmeyin ben yayılıyorum orada. M ile T arasında olan bitene kaptırmışım kendimi. S, M ve kitabı hakkında...)

- Buyrun o halde geçelim...

- Siz buyrun önden buyrun lütfen...

- Aa, olur mu siz...

(Bi susun oturun hulaaayyyn!)

(Oturdular, kadının poposunun sol lobu benim sağ bacağımı amansızca eziyor. Kaysam mı... ulan kayma, bomboş her yer, geldiler kucağıma çıktılar... Neyse, kayayım bari.)

- Ben bozuk para hazırladım, veriyorum.

- Çok naziksiniz ama durun ben hazırladım, ben veriyorum.

- Olur mu, ne demek o sizin zerafetiniz, ben vereceğim. Bakın bozuk var ben de.

- Lütfen ama, ben vereyim.

- Çok teşekkür ederim, çok kibarsınız ama ben vereyim.

- Benim avcumda da bozuk para vardı o halde onu vereyim.

- Peki, teşekkür ederim. (Yaklaşık 15'er kez daha "Siz daha kibarsınız, hayır siz daha zarifsiniz...")

Bi' susun laaaannnn! İkiniz de kibar ya da zarif değilsiniz! O dediğiniz böyle bişi değil! Dönüp "Hayır sevgili hanımefendiler, her ikiniz de son derece yapmacıksınız!" dememek için zor tutuyorum kendimi. Allahtan yol uzun değil, birazdan ineceğim. İnerken kafayı da tavana çarptım. Oh... ne güzel bir pazartesi sabahı bu...

Hemen bir sigara içmeliyim. Bakkal! -Nasıl ya "sigara kalmadı"? O raflardakiler içtiğim, içebileceğim sigaralar değil ki... Dağıtıcılar bir saate gelecekler demek. Hmmm, bi' gelmesinler!

Bi dakka, yukarıda bir parantez gerekli: müthiş bir keyif alarak başladım 19'a. Birkaç yerde ağlamaya ramak bıraktı, birkaç yerde kıkırdamaya. "Çanta kitabı"mdı, yarısına gelmiştim, iyi de gidiyordu. Sonra araya "çekmece kitabı"m girmiş. Cemal Süreya, Onüç Günün Mektupları. Derken öteki çantamdaki Yaşar Kemal, Üç Anadolu Efsanesi. Başucumda sürünen, bir türlü içine giremediğim Ursula K. LeGuin, İçdeniz Balıkçısı. Ama bi' dakika, başucumda o kadar geniş yer yok! (hiçbir yerimde o kadar geniş yer yok ki) O yüzden Güven Bakırezer - Temel Demirer, Trabzon'u Anlamak'ın altında kaldı o yüzden Ursula'cığım da... Trabzon'a varamadım bir türlü. 5-6 sefer baştan başladım kitaba. Demek ki, doli'nin 2 ayrı çanta, 2 ayrı başucu, 1 adet çekmece kitabı olmak üzere elinde süründürdüğü ve bilgisayarın başından kalkamadığı için bitiremediği, aynı anda çevirdiği üç adet, "eeh bunu okumayacağım" diyebilecek kadar bile okuyamadığı iki adet kitabı var. Nasıl unuttum o arada ben 19'u ayol!

(Ve doli incapax, hayatını zorlaştırmak için karşısına çıkan hiçbir fırsatı geri çevirmezdi.)

İnsan dediğin...

2010-12-16T10:53:00.000+02:00

Hakim duruşmaya ara verdi, izleycisi sırasında oturan avukatlarla sohbet etmeye başladı. Sabahtan beri, dünden beri, aylardır, belki yıllardır karşılaştığı yüzleri boşuyor, çocuklarına kimin daha iyi bakabileceğine karar veriyordu. Çocuklarının ikisi de hastaymış. Sabaha kadar uyumamış. "Ben hastalansam bundan iyi." dedi. Bunalmıştı belli ki;

Sadi Şirazi... dedi. Önce Farsçası ile başladı söze, "Yek katre hunest vü hezar endişe." Ömür geçiyor, "İnsan dediğin bir damla kan, bin endişe."

Sadi, bunu neredeyse bin yıl önce söylemiş. Başka bir şey demeye gerek yok ki...

Malum... ara ara özlüyorum aile mahkemelerini.