DOLI INCAPAX

2009-11-14T15:41:00.000+02:00

Böyle kalmayacak elbette bur'lar, yarı bordo yarı yeşil. Iğhhh, ama şimdi çıkmam lazım.

İş halleri

2009-11-13T15:32:00.001+02:00

Bir amca var burada, 65 yaşında, iki çocuklu, bir kaç torunlu. Az evvel yanına çağırdı, mesaj gelirse nasıl okuyacağını sordu. "Şu gelenleri de bi' temizle hele" dedi. Açtığım ilk mesaj "canm nolur gel bu akşam sana çok ihtyacm var evdeym bekliyorm askm" idi. Tamam, adam karısını aldatıyor, torunlu morunlu bir adam... Kaç kez tanık oldum, yanında birileri olmasına aldırmaksızın telefonda karısına bağırıp çağırıyor...

Hepsi "bana ne" kadrosunda, beni ilgilendirmez.

Ama gözleri de iyi görmediğinden ve ilk anda "neymiş, oku" dediğinden, ben o mesajı yüksek sesle okumaya başladım. Böyle bir şeyle karşılaşmayı hiç beklemediğimden de boş bulunup "evdeyim..." kısmına kadar adama yüksek sesle okudum. Ayıldığımda bozuntuya vermeyip sonraki mesaja geçtim, "Reklam mesajı bu. Siliyorum."

Aptal mısın be adam, madem böyle mesajlar var, ne diye telefonunu elime verip bana okutuyorsun. Hiçbiri beni ilgilendirmez de... Birlikte çalıştığım adamın aptallığı ilgilendiriyor. Onsuz daha bir yeşil olurdu bur'lar...

2009-11-04T09:53:00.001+02:00

Collection d'Arnell~Andréa - Kergal

2009-10-31T17:17:00.000+02:00

Sözün başladığı yer yok.

Çok canım yanıyor. Varsayımsal olarak zaman geçtikçe içimdeki bu acının da azalması gerekiyor. Azalmıyor. Sıkıldın, Gün geçtikçe daha çok özlüyorum seni. Artık aşık değilsin bana, Gittikçe zorlaşıyor bu özlemle başa çıkmak. Ben bir alışkanlığım, O üç satır yazıya olan kızgınlığım göğsümü tırmalıyor. Bağırmak istiyorum, avazım çıktığı kadar. Yalnızım, öyle yalnızım ki hırçınlaşamıyorum bile... En çok da kendime kızgınım, hala özlediğim için seni. Bu kadar çok özlediğim için seni. "Ayrılık zor, herkes için zor ama yeni değişikliklere gebedir her zaman."

Döküldüm işte sonunda. Belki yeni hayatıma dönebilirim artık.

Hacı Adem

2009-07-29T20:38:00.003+03:00

Doli Karadeniz'den bildiriyor (aslında dün akşam döndü çaktırmıyor):

Sen otuz yıl Karadeniz namına bi akça kocaynan zongul dayıyı gör, sonra tut bir ay dolmadan iki kez Karadeniz. İkincisi iş için, demek ki neymiş, dolaylı gönderme yapıyoruz, iş değiştirdim evet. Serbestmiş gibi yapan avukatımsı danışmanımsı bişe. Geçelim şimdi bunu, duruşmaya gittim; Kastamonu'nun deniz kenarında minik bir şeysi, ilçesi. Hakikaten miniminikmiş, işlevi de şüpheli. Yanıma fotoğraf makinesi almayı unuttuğum için çok hayıflandım, yolda Anadolu'nun yüce bir dağı olan Ilgaz süper pozlar vermişti, Karadeniz'in çırpındığına değil çırpınmak şaplak attığına şahit olmuştum nihayet. Ahanda fotoğraflar, ahanda Küre Dağları diyip kolaya kaçamıyorum. Ki zaten bu abuk girişle başlayan yazıda mevzu gezi değil, Hacı Adem'dir.

Bugüne kadar özellikle mesleki arıza olarak etiketlediğim hemen hemen hiçbir yazılarda kişilerin gerçek isimlerini kullanmadım. Amma Hacı Adem hakikaten Hacı Adem hani, adını gugıllayacağını da sanmam, tanıyanı çıkacağını da.

Hacı Adem'e, süper şoförümüzün "Şu dayıyı alalım mı?" sorusuna olur vermem sayesinde nail olduk. (Süper şoförün bahsi ayrıca geçecektir. Kendime hatırlatma notu: "Teksaslı Özcan") Hacı Adem, Küre Dağı üzerinde otostop çekmekte idi. Kastamonu'ya gidecekmiş, e geç otur, yolumuzun üstü. Arabaya biner binmez dua etmeye başladı, yüzüne zaman zaman garip kaçan bir gülümseme yapışıktı. Kendisinden yaklaşık 30 yaş daha genç olan şoföre "abi" diyen duakar "dayı", meraklı, dua eden, geveze, dua eden ve yaşının da payıyla olsa gerek, kafası hayli karışık biriydi. Bir takım diş sorunlarına şivesi eklendiğinden, üstelik de rakım değişikliği yüzünden kulağım tıkandığından anlattıklarının çoğunu çok istememe rağmen anlayamadım.

Öncelikle neyiz, kimiz, ne münasebetimiz var da dağ yollarında birlikte seyahat ediyoruz, güzelce soruşturdu. Adıma ve anlamına dair uzun bir konuşma yaptı. Köyün imamı, isimlerin uygunsuzluğu, bazı isimlerin tek olarak konulamayacağı -ilk kez duydum- şeklinde başlayan konuşma Arapça bitti. Kurandan alıntılarla bilingual olarak süren monolog, hayrımıza edilen dualarla süslenirken, her nefes molasında "evet, evet, çok güzel, çok güzel" diyordu. Bir konudan ötekine atlıyor, ama ben bir türlü konular arasındaki bağlantıyı kuramıyordum. Arabadaki iki kişiden biri diğerine abi, öteki de ona dayı diyor, ben bana bilmediğim yerden soru gelecek diye korkuyordum.

İster inanalım, ister inanmayalımmış, Hacı Adem geçen sene eşini kaybetmiş, bir oğlu varmış, arayı anlayamadım, bi hanım almış getirmiş, hanım 55 gün 55 gece bununla kalmış. Anlayamadığım bir şeyler olmuş, kadın evden gitmiş. Ne hikmetse kadın gidince Hacı Adem'i jandarmalar sıkıştırmaya başlamış; kadının tanıdığı bi jandarma varmış, o söylemiş, bütün jandarmalar, başlarında binbaşı -başka hiiiç işi olmasa gerek ki- Hacı Adem'e sorular sormaya başlamışlar. "Türkiye'nin başında kim var?" demişler, "Atatürk hakkında ne düşünüyorsun?" demişler, hepsine cevap vermiş, "Atatürk nizamsız şeriatı kaldırdı. 80 yıldır da bu ülkede nizamsız şeriat vardır" demiş, anlayamadığım bir şeyler daha eklemiş. Jandarmalar çok kızmış, kovalayıp sıkıştırmışlar, ateş etmişler. O kadın kışkırtmış çünkü jandarmayı. Zor kurtulmuş. Gürcistan'a kaçayım demiş, engel olmuşlar. Jandarmaların Gürcistan'da tanıdıkları vardır, seni orada bulurlarsa hemen teslim ederler, sen burada kal demişler. Razı olmuş evinde saklanmış. Benim avukat olmam çok güzelmiş. Ankara'ya sık gelirmiş. Oran'da Panora alışveriş merkezini gezmiş, çok beğenmiş.

Konuğumuz ve ilginç konuları eşliğinde Kastamonu şehir merkezine geldiğimizde Hacı Adem Anadolulu yanını elbette ortaya koydu. "Bahçemde eriğim var, vişnem var, bilmiyorum dut kaldı mı, şoför abi, n'olur bak ölümü öpün gelin koparın koparın yiyin. Siz beni buraya kadar getirdiniz, avukat hanım ben sizi boş komam." O kadar ısrar etti ki, gittik Hacı Adem'in evine. Bahçeye iner inmez bir an gözden kaybolup dönen Hacı Adem üstünde köyünün adı, kendi adı ve telefon numarası yazan kağıdı şoför beye uzattı, "Al, dursun sende lazım olur" diye. Dutları duruyordu, koparıp koparıp avcuma doldurdu. "Yiyin yiyin, allahını seversen daha yiyin."

Asıl derdine gelmişti artık sıra, "avukat hanım" dedi, yüzünde o hep aynı gülümseme, "Beni yanlış anlamazsan senden bi karı istiycem. Şöyle zengin olsun ama, zengin bi kocakarı bul bana, ha?" Telefon numarasının neden verildiği belli olmuştu. Şoför bey duruma yatarak müdahale etti, "Dur hele dayı, sen avukat hanımı ne sandın! Yok öyle şey." Biraz kızmıştı duruma, ama dayının yaşı ve epeyce bunamış olması kurtarıyordu onu, sonradan söylediği gibi: "Afedersin pezevenk yerine koydu avukat hanım!" Bana kalsa Hacı Adem'le konuşmaya devam eder, sohbeti bu noktadan koyulturdum. Ama "avukat hanım" raconu işi bozuyordu. Şoför bey "Hadi dayı, sağolasın yolcu yolunda gerek" dedi.

Hacı Adem arkamızdan sesleniyordu, "Kalın bu gece burada, ev de müsait!" "Sağol, biz gidelim" dedik, dikiz aynasında dua ediyordu. Ben Hacı Adem'i pek sevdim, yaşlı, yalnız, saf ve biraz deliydi.

Gezdim çektim geldim.

2009-07-13T01:14:00.004+03:00

Gezi yazısı yazamam ben, o yüzden bakalım. Folyo'nun siparişi vardı. Hem habire hdd göçüyor, cdler çiziliyor. Google'a emanet olsun birkaçı. Aynı zamanda "1. Fasikül: Doli Fotoğraf Çekmeyi Öğreniyor". (Doldurucam burayı haber vereyim de. Zamanla, valla bak!)

Bunlar böcük evet, Ayderböcüğü. Korkmuyorum kendilerinden, hem renkleri çok güzel.

Böyle böyle dağlar vardı, adları Kaçkarlar'dı, ki toprakları yoktu. Ya da toprak da yeşildi bilemiyorum. Zira daha evvel böyle bir manzara görmemiş idim. Bozkır insanı beni.

Böyle böyle Fırtınalı dereler vardı. O sallanan iple karşıya geçiyorlardı(mış). On sekiz bin kilometre yukarıdaki evlerine kadar gidenleri de vardı hatta. Kadraja insanlar girmesin diye çok uğraştım, evet.

Şuncağızın üstüne santral denince bi de... aklım almıyor.

Sonra böyle böyle güneş battı. Aslında daha önce. Olsun. Görüldüğü üzere Karadeniz çırpınmıyor. Hatta orada olduğum bir hafta boyunca Ölüdeniz kıvamındaydı.

Demiştim işte, batmaya başladı mı bi kere durmuyo.

Rize'den çıkıp sarı saçlının gediği taşlı Maçka yollarından geçince...

Böyle böyle büyülemeye başlıyor. Fotoğrafın göbeğindeki lastik bittabi büyüleyen.

Ardından gerçek büyü başlıyor. Hem epik, hem mistik, hem kudretli, hem korkup saklanmış, hem yaşam biriktirmiş, hem işgal edilmiş... hem... hem... muhteşem...

Hem bu, vandalizm kurbanı zavallı freskler...

Hem bu, kompleks görünüm, ince ve matematik estetik...

Hem muhteşem manzara, hem kayaların arasından bile fışkıran yaşam....

Ve sonra, yine batan güneş...

Hoşçakal Karadeniz.

Üstüne de Illapu dinleyelim (zira daha fazla tulum ve kemençe sesine dayanamayacağım), Kaçkarlar'dan Andlar'a selam olsun.
Illapu - Pajaro Campana

Eskilerden su yüzüne

2009-06-26T12:38:00.001+03:00

Diyor ki bir yerlerde, "Her seçim bir kaybediştir, her tercih bir vazgeçiştir. ... Bu seçim oyununda, vazgeçtiğiniz şey, seçtiğinizden daha değerliyse pişmanlık kaçınılmazdır."*

Pişmanlık...
Çünkü düzenlerimiz hep daha fazlasını istemek, hep daha iyisini istemek üzerine kurulu. Açgözlülük, hani şu yedi ölümcül günahtan biri olan açgözlülük, artık ayrılmaz bir parçamız.

Bir tür günah çıkarma ayinidir bu üç beş satır. Dahasını istemek midir yalının güzelliğini ıskalamanın asıl nedeni? Tüm bir ömür fayda maliyet analizi ise, her nefesimiz bir ikame değere tabi ise; varlığımızın kendisi, salt doğmuş olmamız, salt yaşamayı sürüdürüyor olmamız neyin alternatif maliyeti?

Nasıl da kanıksanmış hayatlar sürdürüyoruz. Varlığımızı sorgulamadan.
Bu nedenle bir kez daha:
"Kimsin ve neye hizmet ediyorsun?"

Kimiz ki, ne kadar ve niye bu kadar önemliyiz ki "pişmanlık" gibi büyük laflar edebilelim. Kapladığımız yer ne kadar, ki yokluğu boşluk olsun?

*Alıntının ilk cümlesi sanırım Can Dündar'ın, sonunu kim, nasıl bağlamış bilemiyorum, yazının ortası, galiba yine Can Dündar'ındı; diyeceklerim son cümleye dair olduğundan atladım. Yazının tamamı burada.

526.

2009-06-13T13:27:00.001+03:00

Bir şeyler söyleme işini, ya da herhangi bir şey ifade etmeyi, harf denilen o acayip ve acayip olduğu kadar da estetik sembollerle yapmaya alışmış biri, hevesi kaçıp o sembollerden uzak durmaya başladığında içi şişiyormuş. Kafasından ardı ardına cümleler geçmeye başladığında yazıvermek yerine unutmayı seçtiğinde ise garip bir his, hainin sızısı beliriyormuş.

Arkada hakkı yenmiş cümlelerim var. Peşimden geliyorlardı, yakaladılar beni. Ne diyorlardı unuttum ama bir zamanlar var olduklarını hatırlıyorum.

Neyin cümleleriydi onlar, serbest avukatlığı bırakma kararımı nihayet uygulayışımın -fiilen hala sürdürsem de-, wanga'nın evlenmesinin, folyo'nun taşınmasının, çocukluk arkadaşımın annesinin bitkisel hayata girmesinin ve ardından onu kaybedişimizin, ilişki sorgularının, ikinci bir düğünün, hayatın hiç durmadan akışının, bencilliğin adiliği ve ucuzluğunun, iyinin kötüyü, kötünün de iyiyi beklemeyişinin ve tüm bu esnalarda kendimi sorgulayışımın cümleleriydi. Hiç olmadığım kadar boştayım bu aralar. Hiç olmadığım kadar tek başımayım. Gerekliye gereksize beyin hücresi öldürecek kadar meraklı ve zaman katili, Avatar izlerken gözleri dolacak kadar şapşalım.

Melhara ben geldim. Beş yüz yirmi altıncı kez hem de.

Otomatik çevirmen

2009-05-01T17:52:00.002+03:00

Fotoromanlarıma bakmaya gelen bol miktardaki yabancı metinleri merak ediyorsa diye, gördüğünüz gibi artık bir çeviricim var. Burada görüp aldım, teşekkürlerimle. .

Ruh Hali V

2009-04-21T13:28:00.001+03:00

Bu da Ruh Hali X'ti.

Muhafazakar takvim

2009-04-10T00:00:00.005+03:00

Nereden gelmişse gelmiş, şahane bir takvime sahibiz. Adısı zafer takvimi. Çocuğunuza isim, bugün ne pişirmeli gibi mevzuları her yaprağa "koymağa" "lüzum göstermemişler". Daha vitaminli yapraklar var.
"Medeniyet Hastalığı" başlıklı alıntı ile öğrendim ki,

"zeka düzeyi ve sağduyunun düşük olması, alkollü içkilerin ve her türlü aşırılıkların (her türlü?) acı sonucu" imiş. "Gelenek ve göreneklere uymamak bu sonucu hızlandırır. Bir toplumun alkol düşkünlüğü ile zihinsel olarak gerilemesi arasında sıkı bir ilişki var" imiş.

Alıntıdan alıntıladığım bu güzide fikirlerin sahibi Alexis Carrel imiş, kendisi cerrahmış, Başarının Sırları adlı kitapında tespit etmiş durumu. Sayelerinde yine yedim bir akşamımı. Bizim adamların çok hoşuna gitmiyor mu sizce de hristiyan yobaza denk gelmek? İç yağları eriyor vallahi. Nasıl bir hazsa bu, batı'dan gelince yozluk sırıtarak değerlendirmek, öte yandan batı'dan yaratık gibi söz edip tiksinmek. Batı demişken, kuzey ülkeleri alkolü damardan basıyormuş. Pü, gerizekalılarla doludur şimdi or'lar. Acı sonucu hızlandırıyorlar.

Gelenek ve göreneklere uymamak demişken, bu acı sona varan yolu geçmişte gelenek bellemiş olanları da anıp şimdiki yolcularını uyarmak boynumun borcudur. Hatırlayalım hep beraber Babil'de neler oldu, Ad Kavmi'nin başına neler geldi, Nuh kimdi, Ebrehe kimdi... daha da vardır kim bilir ne örnekler.
(Biraz yenilik be cancaazım!)

Bak şimdi, bir şeyi daha anlamadım. Acı sonuç, yani zeka düzeyi ve sağduyunun düşük olması sonucu meselesi. Bir takım marjinal tipler de hızlandırıyor son'uçlarını. Aristo mantığı, sonuç belli, zekamız ve sağduyumuz yerlerde sürünecek de, hızlandırıp hızlandırmamak bize kalmış. mı?

Bi çift parmaklı çorabına iddiaya varım, bu metnin yazarının adı Alexis değil de Abdullah ya da Ebu ül Hızar olsaydı takvime basmazlardı.

Günün araması için sözcüklerimiz: 1. Nuh 2. Şarap

2009-04-02T02:19:00.002+03:00

"Tam içinde yaşarken, hayatınızın bir hikaye olduğunu fark etmeniz, onu hakkıyla yaşamanıza yardımcı olabilir. Gerçi hayatınızın nasıl süreceğini veya nasıl biteceğini bildiğinizi düşünmeniz akıllıca olmaz. Bu ancak bittiğinde öğrenilebilecek bir şeydir.

Bitmiş bile olsa, bir başkasının hayatı bile olsa, hikayesini yüz kere duyduğum yüz yıl önce yaşamış birinin hayatı bile olsa, hikayeyi dinlerken, aslında nasıl biteceğini bilmiyormuşum gibi umuda ve korkuya kapılırım; böylece hikayeyi ben yaşarım, o da benim içimde yaşar. Bu ölümü kandırmanın benim bildiğim en iyi yolu. Ölüm, hikayeleri bitirdiğini zanneder. Hikayelerin onunla birlikte değil onun içinde bittiğini bir türlü anlayamaz."

Ursula'cığım, Kroeber'ciğim, Le Guin'ciğim, sevgili anneanneciğim, Marifetler'de demiş. Dizine kıvrılasım var, o anlatsın ben dinleyeyim. Öyle.

Çemçük yemiş yazı.

2009-03-30T02:21:00.004+03:00

"Kesin olan tek şey gelecektir; çünkü geçmiş durmaksızın değişir."

Ne hangi coğrafyanın atasözü olduğunu hatırlıyorum bu sözün, ne de sözü söyleyen arkadaşımın, Laia olor, bunu hangi kitapta okuduğunu. Cümleyi söylediğinde az biraz sarhoştum, üstüne koca koca sayfalar dolduracak kadar yazabilirdim o an. Kişisel tarihlerimizin tarihçileri olarak belleğimizin bize oynadığı oyunlar, bizim belleğimizle oynadığımız oyunlar bir yanda. Hatta "kader". Toplumsal belleklerin yanıltıcılığı, hele de şimdi canım hiç girmek istemiyor ama, örneğin Muhsin Yazıcıoğlu ölümü bu kadar yeni bir vakıayken, iyi baba, iyi eş, adam gibi adam, temiz siyasetçi mertebesine -ne ara- yükselivermişken. Geçiniz...

Ermenilerden neden özür dilemediğime dair yazının* "Laia'ya ithaf 1" adını taşıması 2'nin bu cümleye dair olacak olması ve yine Laia'ya ithaf edilecek olması idi. Ve hatta ithaf 3 de Aslı Erdoğan attırgaç tutturgacı -özetle hadi beah diyen- bir yazı olacaktı. Daha önce de dizi şeklinde gidecek bir yazıyı, şu film aşkları mevzuu, yarım bırakmıştım. Not alma alışkanlığım olmadığından geliyor bunlar başıma. Sonra afedersiniz kalıyor işte böyle ortada.

Bu alıntı ile başladım, üstüne yazacak çok şey olduğu halde harcamak için belki de.

İşin özü şudur ki; (hukukçu ağzı yapma bana) yazmadığım, yazsam da teklediğim şu dönemde neler oldu anlatamam. Çok ayıp ya da çok gizli şeyler olduklarından değil ha, geçmişimin belleğimdeki izi her an değiştiğinden. Çok mu canım yandı? Sahi? Bilmiyorum ki? Hala yanıyor da, ayırt mı edemiyorum yoksa? Yoksa... bir derdim yok da, can sıkıntısından ve bolca da şımarıklıktan mı yakınıyorum durumdan? Bilmiyorum inan. Çok da önemsemiyorum.

Çünkü bir tek benim başıma gelmiyor, kimsenin kendi duygularını/belirsizliklerini kısa sürede sağlıklı tahlil edemeyeceğini öğrendim. Zaman lazım ya hani, lazım ki bellek işini yapsın, konturları çizsin önce, gölgelerini boyasın, sonra silsin tekrar, belli belirsiz bir kaç kıvrım/kıvranım kalıncaya kadar.

Na şuracığa özeti şudur diye diye dört yazının malzemesini de saçıverdim. O da en az! Uzatıp yazacağım da n'olacak?

Ne diyordum, yazmadığım sürecimside şu oldu bu oldu, gereksiz, hem ne oldu ki sahi? Süreç falan, bunlar büyük laflar üstelik, bitti mi ki ola derler adama.

Blogda daha evvel yazmıştım, bir yanlış anlama sonucu güzel bir hevese kapıldığımı (sevgili düşük cümle kurma diyor, ama ben kiim, cümleyi kafa üstü düşürmemek kiim): Her gün üç gün önceye kadarın günlüğünü tutmak. "Bugün" olan şey, "dün" olduğunda nasıl kalıyor aklımda, "evvelki gün" olduğunda ne kadar taze, ne kadarı durulmuş, duygu durumu, yoğunluğu ne yönde değişmiş. Yosa "bugünkü" olay "evvelsi" yani aslında ertesi güne bahsetmeye değmeyecek hale mi gelmiş/gelecek... Her gün önceki üç günü kapsayacak şekilde yazılacak, haftalık - aylık gözden geçirmeler de serbest. Maksat tamamen bir iç yoklama, kendini tanıma. Anlık tepkilerimin, ya da duygularımın, düşüncelerimin ne kadarının kalıcı niteliği olduğunu, ne kadarının sabun köpüğü meşguliyetler olduğunu tahlil edebilmek ve zamanımın ve dolayısıyla da hayatımın ne kadarını neler için harcadığımı kendi gözümle, ama nispeten uzakta duran gözümle irdelemekti. Hiç başlamadım bunu yapmaya. Alıntı cümle ile buyurup buradan da yakabilirim misal.

Kestik!
Gir or'dan jenerik müziğini: Bliss'ten geliyor, A Quiet Conversation.

*Ermeni - özür demişken, QM'den özür diliyorum ben daha ziyade. Hala "sorumluluk kapsamı ve kişi ile yaşadığı coğrafyanın tarihini bağlayan şey nedir" konulu bir mail borçluyum kendisine.

-Vallahi özür dilerim.

Hedikedi

2009-03-04T23:50:00.001+02:00

Önce şuraya, Skoer sayesinde tanıştım çünkü Hediye Güven ile, sonra KudRa üstünden buraya, konseri o haber verdi çünkü, son olarak da buraya, hedikedi burada yazıyor çünkü.

Konser önerisi "şöyle bişi" demeden olmaz, dinlediğim şarkıları arasında en sevdiğim.

Hediye Güven - Armies On Hold (Live)

Hadi gidin, 6 Mart Cuma akşamı İstanbul'da. Jazz Cafe nerede ben bilmiyorum ama siz bilirsiniz. Hem n'apcaksınız ki sanki başka?!

(skör, yazmıyorsun diyordun - bu, yazdım sayılır değil mi?)

Film felan

2009-02-20T23:18:00.004+02:00

izlemeye verdim kendimi bu aralar. Son zamanlarda televizyonda iki güzel filme denk geldim. Arlington Road ve Identity. Arlington Road bir Hollywood filmi olmasa idi de aynı etkiyi yapar mıydı emin değilim, politikayı belli kanallardan belli şekillerde duymuş olmanın alışkanlığı olsa gerek. Identity pek sevdiğim bir film, allahtan ne izlesem ne okusam sonunu unutmak gibi bir huyum (huy?) var da, her defasında kaptırıp izliyorum filmi katil kim acaba diye. (Cusack kardeşlere selam ederim.)

Bir yandan da arşiv zenginleştirme çabaları içindeyim. Bir yandan arşivliyor bir yandan amman içine toz kaçmasın diye izliyorum.
Ensemble, c'est tout, duygularımı ifade edemem - ilişki denen şeyden korkarım - Fransız erkekleri süper yaratıklardır - aşk nefiş bişidir filmi. İzlenmese de olur, sevgilinizle sarılarak oturma bahanesi arıyorsanız o ayrı.

No Country for Old Men, benim sinemadan anladığım "tada" çok daha uygun. Bir Coen kardeşler şeysi zaten, ki şey bi şey yani. Javier Bardem'i ilk Güneşli Pazartesiler'de izlemiştim. (Güneşli Pazartesiler'in tanıtım cümleleri de çok hoşuma gider: "Bu film gerçek bir öyküye dayanmamaktadır. Binlercesine dayanmaktadır.") Artık nerde bulsam izlerim, ki zaten bu yazıyı bitirince izleyeceğim Mar Adentro'nun da oyuncuları arasında.

Benim için bu haftanın en güzeli şurada daha önce bahsettiğim favori filmlerimden birinin, City of God'ın ekibi elinden çıkma City of Men'i izlemekti. Elbette film bir hayli yumuşak, izlememiş olanlara önerim önce Men'i sonra God'ı izlemeleri: Ama City of God'ı mutlaka izlemeleri.
Bu ara okuduğum kitap da denk geldi. Aslı Erdoğan'ın "Kırmızı Pelerinli Kent"i, favelada yaşar oldum.

Ve, haftanın en kötüsü, Avalon. O demin dediğim tada çok uymadı. Görselliği tatmin edeci olsa da, bilgisayar oyunu, multiplayer savaş oyunu - ya da her ne deniyosa ona- çok da heveslisi olduğum şeyler olmadığından içine giremedim belki de filmin. Bu filmde ilginç olan, Japon ekibin Polonya'da, Polonyalı oyuncularla, Lehçe bir film yapmış olmaları bence. Bu filmde güzel olansa, müzikleri. Hiç ummadığım kadar güzel müzikleri var filmin. Kenji Kawaii mamulü, sonuna kadar uyumadan izledimse filmi, müzik kullanımı nedeniyledir.

Hmm, mesela Log In.
Laia dinlesin diye.

Kızıl Şeytan

2009-02-04T00:30:00.004+02:00

Rodrigo Y Gabriela - Diablo Rojo

Pazara düşen uzun yazı

2009-02-01T15:32:00.004+02:00

Evvel zaman içinde, I. Dünya Savaşı'ndan yeni çıkmış, II.sinin kucağına düşmek üzere olan, çöken bir imparatorluğun külünde direnen monarşi ile yönetilen bir ülke varmış, adı sonradan Macaristan olacak bir ülke. 1920'de ilk kez gizli oy verildiği için sayımların güvenilirliğinden emin olunamayan, Sovyetler'den etkilenen, Büyük Bunalım'ın pençesinde kıvranan, bunalım sonrası ticari nedenlerle Almanya'ya sığınan aşırı milliyetçi bir yönetime sahip bir ülke imiş burası. Hal böyleyken, halkının yapacak çok şeyi yokmuş bu ülkenin.

Bu ülkede bir piyanist yaşarmış, Rezső Seress adında. Karasevdaya düşmüş Seress. Hikayenin buradan sonrası için pek çok farklı şey anlatılıyor. Çoklukla deniliyor ki; Seress, çalıştığı restoranda garsonluk yapan ve patronun metresi olan bir kadına aşık olmuş. Kadının aslında Seress'in sevgilisi olduğu ama patron için kendisini terk ettiği de söyleniyor. (Bir başka rivayet ise aşık olduğu kadının öldüğü.) 1933'ün kasvetli, hüzünlü bir pazar günü Seress bir kağıda "Szomorú Vasárnap - Kederli Pazar" yazmış, piyanosunun başına geçmiş ve yarı ıslıkla kederli pazarını notaya dökmüş. Seress'in bu yegane bestesi şair arkadaşı László Jávor'un sözleriyle birleşmiş ve ortaya Gloomy Sunday adıyla bildiğimiz şarkı çıkmış.

Şarkının hikayemizin kadınına etkisi sarsıcı olmuş; bir şişe zehir içerek intihar etmiş. Elinde "kederli pazar" yazan bir not ile. Şarkının radyoda çalınmaya başlamasından sonra, dönemin koşulları altında belki de aşktan başka tutunacak hiçbir şeyi olmayan Macaristan'da hemen hemen her gün intihar olayları duyulmaya başlanmış. Ya pikaplarında Szomorú Vasárnap plağı var, ya cenazelerinde bu şarkının çalınmasını salık vermişler. Çok geçmeden şarkının radyoda çalınması yasaklanmış. Ancak bu yasaklama şarkının ününün Macaristan sınırlarını aşmasına engel olamamış. Şarkıya Gloomy Sunday adıyla İngilizce söz yazılmış, intihara eğilim dozu çok kaçmış olsa gerek ki ikinci bir İngilizce söz daha yazılmış. Fakat intiharlardan endişelenen BBC, nice sonra şarkının ancak enstrümantal versiyonun çalınmasına müsade etmiş. Pek çok radyo istasyonun şarkıya yasak koyması plakların satışına engel olamamış, Billie Holiday söylemeye başladığında ise ünü katmerlenmiş. Hikayeden esinlenerek bir film de çekilmiş. Şarkının gücü bestecisini de rahat bırakmamış elbet, Seress ecelini beklememiş. 1968 kışında evinin penceresinden atlayarak intihar etmiş. Şarkı hala "Macar İntihar Şarkısı", "İntihar Marşı" olarak biliniyor. Şarkıyı aklınıza kim gelirse söylemiş, bende bile 25'e yakın yorumu var.

Gloomy Sunday - Diamanda Galas, The Singer albümünden. Malediction And Prayer albümünde de canlı versiyonu var. Bu kadının yorumu hepsinden daha çok -afadersin- sıçıyor adamın ağzına. Favorim.

Hah, geldik Diamanda Galas bahsine!
3,5'tan 4 oktav sesi var zat-ı şahanelerinin. Amerika'nın yetiştirdiği en büyük ses olduğu söyleniyor. Avangart şarkıcı demek isterdim, ama bazı albümlerinde pek şarkı söylediği söylenemez, çığlıklar, inlemeler ve böğürmelerden oluşan "şeyler" yapmış. Sanatsal bir değeri muhakkak vardır benim vakıf olamadığım. Türkiye'de tanınmamasının sanırım en büyük nedeni süzme faşist bir Türk düşmanı olması. İlginç bir öyküsü var Galas'ın da. Deliliğin sınırında (belki sınır yoktur), bir dönem uyuşturucu bağımlısı olan, fahişelik yapan, bu dönemde tek dostlarının travestiler olduğunu söyleyen, AIDS'ten kardeşini kaybeden ve bu öfkeyi yaşatan, Türklerin Ermeni, Yunan, Kürt, Bulgar, Süryani katliamlarından sorumluluğunu duyurmak için aktif olarak çalışan bir kadın Galas. Türk düşmanlığının fahişelik yaptığı dönemde bir Türk tarafından tecavüze uğramasından kaynaklandığını söylemiş. Ama sanki bunda Yunan asıllı olmasının da payı var gibi.

Beni her ne kadar düşman bellemişse de Elmas ablam tanımadan, sesi önünde saygıyla eğiliyorum (bu veciz davranışımdan feyz alıp utanır belki diye diyorum). I Put A Spell On You, Keigome Keigome, The Thrill Is Gone, Baby's Insane...

Bu da kulağımız ballansın diye, Macar Hot Jazz Band'den, malzeme aynı ama bu versiyonuyla bırak intihara yeltenmeyi, dansetmeden durmak mümkün değil.

Szomorú Vasárnap - Hot Jazz Band

İsyan günlerinde, hayata doğru anlamı verebilmek dileğiyle...

2009-01-30T15:50:00.006+02:00

"Hukuk fakültelerinde birinci sınıfın ilk dersinde; hak, hukuk tanımı yapılır. Cümleler kurulur, kavramlar sıralanır, tanım eksik bırakılmamaya çalışılır.

O sırada umut taşıyan yüreklerin çoğu soyut ifadeleri anlamlandırmaya çabalar. Neredeyse hiçbiri gerçek hayatla kıyaslamaz. Ardahan'da 13 yaşındaki kız çocuğunun mutluluğunun değeri yoksa Etiler'dekinin mutlu olmasının bir anlamı yoktur. "Ne yasası, hangi yasa!..." diye isyan etmez kimse.

Meslek hayatının içine girdikçe başlar isyan.

Ölüm orucunda çocuğunu yitirmiş anneyi görünce, geçirdiği trafik kazası sonucu felç kalmış adam için manevi tazminat isteyince, sopayla dövülmüş kadının hastane raporunu inceleyince, para için her şeyi yapmış ve sonunda hem parasız hem de onursuz kalmış adamın savunmasını dinleyince başlar...

Peki bütün gün, isyana neden olan bu sorunlarla uğraşmak insanı nasıl etkiler? Travma mağduruyla iletişim kurmaya çalışmak veya hayati kararlara etki etmenin sorumluluğuyla nasıl başa çıkılır? Hukukçunun sıfatı, mevkisi hatta gücü neden gündelik hayatına da yansır?"

*Alıntı, Güncel Hukuk Dergisi Kasım 2006 sayısındaki, "Yüz" Hukukçusu Musun Yoksa "Can" Mı başlıklı Rita Ender röportajının giriş yazısıdır.

**Blog, Güncel Hukuk'un çalışan bir web sitesi bulunmadığından, yayıncısı DBR'nin sitesi de iş görmediğinden linksizdir.

Kadınım

2009-01-25T00:03:00.007+02:00

Geçenlerde İstanbul'daydım. Hazır oradayken Dali sergisini kaçırmam söz konusu olamazdı... Sergi Emirgan'da Sabancı Müzesi'nde. Beşiktaş'tan Sarıyer otobüsüne bindim, şoföre sahil yolundan gidip gitmediğini, Sabancı Müzesi'nden geçip geçmediğini sordum, her ikisine de evet'i alınca geçtim oturdum. Boğazdan gitmediğimiz açıktı, Levent'in birini, dördünü gördüğümüzde çoktan işkillenmiştim ama olan olmuştu, etrafı seyretmeye verdim kendimi. Maslak, -galiba- Taşkışla falan derken bildiğin orman yüksekçe bir tepenin üstünden nihayet deniz göründü. Sorun şu ki görünen deniz ufuk çizgisine doğru gidiyor. Bildiğin Karadeniz ayol bu! Ramak kalmış. Şoförün yanına dikiliverdim, ben Sabancı Center anladım sizin dediğinizi dedi. "Çok iyi ettiniz, şimdi tarif edin o zaman bana, nasıl Emirgan'a gidicem ben" diye -bence son derece hafif yollu- çıkıştım şoföre. Çünkü zamanım çok kısıtlı, çünkü o gece Ankara'ya dönüyorum, çünkü yolumu banka şubelerinin adlarına bakarak buluyorum, çünkü bir sürü çünküm var!

Yolculardan biri, sıcak iklim insanına has bir atlayışla "Ben de Ortaköy'e gidiyorum, size yardımcı olayım." dedi. Sırf yol göstermek için erken indi otobüsten. Belli o kadar saat otobüste dili şişmiş, lafa Dali'ye mi gideceksiniz diye başladı, cevaben bir tek "evet" alınca duramadı, "İspanyol'du di mi o?". Beşinci dakika itibarıyla nerde okur, ne iş yapar, kız arkadaşı nerde oturur, anaları babaları, hatta kızın dayısı necidir, ne zaman evlenip nereye yerleşeceklerdir hepsini anlatmıştı sağolsun. Ankaralı olduğumu öğrenince "Belli" dedi, "otobüse disiplin getirdiniz!" Gülmekten altıma işerdim normalde bu tespit karşısında ama doğma büyüme Ankaralı olduğumdan ciddiyetimi koruyup az güldüm. "Bu kadar güzel değil elbette Ankara, ama düzenlidir" diyecek oldum, "belli" diye başladı yine lafa, "hata payı yok".

Yanlış bilmiyorsam Avrupa dillerinde şehir ve şehir adları dişi sözcükler. Şehir bana da hakikaten dişi gelir hep. Farklı farklı kişilikleri, güzellikleri ve kaprisleri olan kadınlardır şehirler. İzmir mesela, şımarık, biraz da kahpe hani, amma çok da cilveli bir kadın. Muğla, savruk, baba ocağından kaçar kaçmaz kabak çiçeği gibi açılmış, al yanaklı köylü güzeli. İstanbul... rakısı bol bir gecelik kaçamaktan sonra bir hafta sarhoşluğunun sürmesi gibi çarpar adama tokadını.

İstanbul... şehvetli, hırçın, delice aşık olduğum sevgilim. Ankara... belki bezgin, belki yaşlı - yıllardır koynunda uyuduğum anaç, şefkatli, sadık eşim. Ve ben başka kadınlarla kaçamak yapsam da, hep karıma dönerim.

O döndüğüm kucak beni usandırır, sıkıp boğar kimi zaman. Habire boğaz beslemekten, rutubeti almış yürümüş, tuzluğunda tuzu topaklanmış, kavrulmuş soğan kokusu duvarlarına sinmiş mutfaklar vardır ya, Ankara o mutfaktaki kadın olur bazen. Gece koynuna girdiğimde alacağım kokuyu bildiğim kadın. Dedim ya başta, yakın zamanda İstanbul'daydım işte, varmayın üstüme, güzel söz çıkmıyor ağzımdan başka.

Bekaretin tecavüzle bozulması

2009-01-02T00:23:00.002+02:00

Link burada, buyrun izleyin."Daha önce hamburger görmemiş insanlar görmek çok ilginç"miş. Sizin gibileri görmek de bana "ilginç" geliyor.

Son dönemde izlediğim en acıtıcı film diyebilirim. Dedim bile. Ya da garip belki, garip: gayri insani çünkü. Anlayamayacağım bir küçümseme sinmiş içe, yok yok küçümseme demeyelim, no need to hesitate: underestimate cicim.

Bu şeyi izleyip hakkında konuştuğuma, fikir yürüttüğüme göre; tell me honey, sen de benim kobayım mı olmuş oldun?

2008-12-31T14:37:00.000+02:00

Saatler 12'yi göstermeden önce kırmızı donlarınızı giymeyi unutmayın. Öptüm. Mutlu yıllar...

Oralarda bir yerlerde...

2008-12-23T12:18:00.000+02:00

R. M. Rilke

2008-12-22T00:11:00.006+02:00

Blogdaki 3. Rilke, benim gibi şiirsiz biri için oldukça yüksek bi sayı. Çevirisi sanıyorum Gülbahar Kültür'e ait.
İçime:

Lied (Du nur du)

Du, der ichs nicht sage, dass ich bei Nacht
weinend liege,
deren Wesen mich müde macht
wie eine Wiege.
Du, die mir nicht sagt, wenn sie wacht
meinetwillen:
wie, wenn wir diese Pracht
ohne zu stillen
in uns ertrügen?

Sieh dir die Liebenden an,
wenn erst das Bekennen begann,
wie bald sie lügen.

Du machst mich allein. Dich einzig kann ich vertauschen.
Eine Weile bist dus, dann wieder ist es das Rauschen,
oder es ist ein Duft ohne Rest.
Ach, in den Armen hab ich sie alle verloren,
du nur, du wirst immer wieder geboren:
weil ich niemals dich anhielt, halt ich dich fest.

Geceleri ağlayarak
Yattığımı söyleyemediğim sen,
Özü beni bir beşik kadar yoran.
Benim yüzümden uyumadığını
Bana söylemeyen sen:
Bu hasreti gidermezsek
Nice olur halimiz?

Sevenlere bir baksana,
İtiraf etmeye başlar başlamaz
Nasıl da yalan söylerler.
Sensin yalnızlığımın tek sebebi. tek seni karıştırabilirim.
Bir süre sensin o, sonra yine uğultu
Ya da iz bırakmayan bir koku.
Ah, kaybettim hepsini kollarımda,
Bir tek sensin, sen, tekrar tekrar doğan:
Sana hiçbir zaman sarılamadığımdan, vazgeçemiyorum senden.

Laia'ya İthaf - I

2008-12-21T15:17:00.002+02:00

Ağrı'nın Derinliği'ni okurken kitabın sonuna şöyle bir not almışım:

"Adı ..., ... ili ... ilçesi nüfusuna kayıtlı.

Peki ya siz? Siz "kim"siniz?

Kim'iniz kimliğinize mi sıkışmış? Sığmış mı sahi?

-Kimliğine göre muktedir, düşüncelerine göre azınlık olan biri yazdı bunları."

Bunu da okumayı düşündüğümü belirterek başlayayım neden özür dilemediğimi anlatmaya...

Çok çok kaba anlatım ile; bir taraf abartmış, bir taraf hafifsemiş. Savaşmışlar, türlü iki eziyet edilmiş, çok canlar yitmiş. Çok canlar yersiz yurtsuz kalmış. Buna üzülmemek mümkün mü? İnsanın içinin sızlamaması mümkün mü?

Benim nedenlerim biraz bu çerçevenin dışında,

Bir insanın bir diğerini öldürmesi benim gözümde saiki ne olursun meşru bir zemine oturmaz ve bu fiilin adı cinayettir. Öldürülen, hapsedilen, özgürlüğü elinden alınan, tecavüz edilen, sürülen, yaralanan, öyle ya da böyle savaştan, cinayet ve işkencelerden etkilenen herkes içimi yakar.

Devlet vatandaşı saydığı bireyden farklı bir organizma gibi hareket etmeye meyyaldir kurum olarak. Öyle ki, farklı düşünerek yol çizebilir kimi zaman. Hatta gariptir, diasporanın milliyetçisi gözünden bile, öyle ki ABD ya da Fransa'da yaşamak lüksünden geçip yoksul ama bağımsız ülkesine dönmeyi gözü kesmez. Hatta buna nedense Ece de vurgu yapmaz.

Savaş... öyle ya iç yakar. Onun ya da bunun -devletleri değil milletleri kasdediyorum- bakmadan ama.

Dedi ki folyo, "imzaladım çünkü herkesin devletle aynı düşünmediğini göstermek istedim".

Dedim ki, "ölen herkes açısından üzücü, ama kendimi birey olarak sorumlu hissetmiyorum. Kişi olarak dileyecek bir özürüm yok."

Devlet ile aynı düşünmeyen - ama ata bağıyla olayın taraflarından olduğumu kabul etmem de söz konusu olamaz. Kendimi şimdiye kadar hiç Türk olarak tanımlamadım ki ben Ermenilerden özür dileyen Türkler arasında yer alayım. Kendimi hiç millet esasına tabi tutmadım ki şimdi tutayım.

İnsanlığın katlini, savaşı lanetleneyen bir bildiri kaleme alındığında imzalamayan n'olsun. Yeter ki sıyrılın şu milletçe/milliyetçe hareket düsturundan gözünüzü seveyim.

ğğğ

2008-11-29T00:50:00.000+02:00

Bu işin zor yanı om bim milyom tane kamumu ezbere bilmek değil, bilmeyiz de zaten. Bu işin zor yanı bu tiplerle uğraşırken, ki çok sık oluyor, kulaklarından taşan bekmez akıtma isteğini dizginleyebilmek. Arz ederim.