Domotel Hotels

1st Domotel Life Experiences - Press Release

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 15 Oct 2018 13:07:00 +0000

Sommelier for a day:

Η Domotel Hotels & Resorts και μια εκδήλωση με πρωταγωνιστή το κρασί στο ιστορικό Καστρί

Την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου, η γνωστή αλυσίδα boutique και lifestyle ξενοδοχείων Domotel Hotels & Resorts πραγματοποίησε σε συνεργασία με το Δίκτυο Οινοπαραγωγών Αττικής, «Δρόμοι του Κρασιού Αθήνας», μία ξεχωριστή εκδήλωση με πρωταγωνιστή το κρασί.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο ιστορικό ξενοδοχείο, Domotel Kastri, όπου συνεργάτες της αλυσίδας Domotel Hotels & Resorts ξεναγήθηκαν στους χώρους του ξενοδοχείου και γνώρισαν τα μυστικά του Αττικού Αμπελώνα. To κοινό της εκδήλωσης είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο στο τελευταίας τεχνολογίας αμφιθέατρο του ξενοδοχείου, πάνω στον Αττικό Αμπελώνα και τις κύριες ποικιλίες που παράγονται στην Αττική από τη δημοσιογράφο οίνου, Μερόπη Παπαδοπούλου και τη συνιδιοκτήτρια του γνωστού wine bar, «heteroclito», Μαρί-Μαντλέν Λοράντου. Στη συνέχεια, οι καλεσμένοι μυήθηκαν στα μυστικά του Σαββατιανού μέσα από κάθετη γευσιγνωσία που επιμελήθηκε ο συνιδιοκτήτης του «heteroclito», Δημήτρης Κούμανης μαζί με έμπειρη ομάδα οινοχόων. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, «Kastri Bistro», όπου οι καλεσμένοι απόλαυσαν επιλεγμένες ετικέτες των πέντε οινοπαραγωγών – μελών του Δικτύου «Δρόμοι του Κρασιού Αθήνας» σε συνδυασμό με μοναδικές γευστικές δημιουργίες από τον Executive Chef του «Kastri Bistro», Δημήτρη Καράμπαμπα.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν το «Οινοποιείο Παπαγιαννάκου», το «Οινοποιείο Αμπελώνων Μάρκου», το «Κτήμα Κοκοτού», η «Μικροοινοποιία Μυλωνάς» και η «Οινοποιία Αναστασίας Φράγκου», που συνθέτουν το Δίκτυο «Δρόμοι του Κρασιού Αθήνας», το οποίο στοχεύει στην ανάδειξη του Αττικού Αμπελώνα και τη ντόπια ποικιλία Σαββατιανό.

Η βραδιά εγκαινίασε με επιτυχία τον κύκλο βιωματικών εμπειριών «Domotel Life Experiences», μέσα από τις οποίες στόχος της Domotel Hotels & Resorts είναι να προσφέρει τη δυνατότητα στους επισκέπτες των ξενοδοχείων του ομίλου να διευρύνουν τις γνώσεις τους γύρω από τις γεύσεις και το κρασί. Η πρωτοβουλία εντάσσεται στη διαρκή προσπάθεια του ομίλου να προσφέρει προσωποποιημένες υπηρεσίες στους επισκέπτες των ξενοδοχείων και απορρέει από την κουλτούρα της ανθρωποκεντρικής φιλοξενίας που χαρακτηρίζει τον όμιλο.

Στον όμιλο ανήκουν τα ξενοδοχεία, Domotel Kastri στην Αθήνα, το Hotel Olympia στη Θεσσαλονίκη, το παραθαλάσσιο θέρετρο Domotel Xenia Volos στον Βόλο, το Domotel Agios Nikolaos στα παραδεισένια Σύβοτα Θεσπρωτίας, το Domotel Arni στην Καρδίτσα και τα ορεινά θέρετρα, Domotel Anemolia στην Αράχωβα και Domotel Neve στον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο/Καϊμακτσαλάν. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη Domotel Hotels & Resorts και τα Domotel Life Experiences: www.domotel.gr

-- ΤΕΛΟΣ ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ—

Σχετικά με τη Domotel Hotels & Resorts: Η Domotel Hotels & Resorts είναι αλυσίδα boutique και lifestyle ξενοδοχείων, με προσωποποιημένες υπηρεσίες και ξεχωριστή αισθητική που μαγνητίζει κάθε επισκέπτη.

Με minimal πολυτέλεια, οι εγκαταστάσεις της φιλοξενούν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, προσφέροντάς τους μοναδικές εμπειρίες.

Στον όμιλο ανήκουν το ιστορικό ξενοδοχείο, Domotel Kastri στην Αθήνα, το σύγχρονο ξενοδοχείο Hotel Olympia στη Θεσσαλονίκη, το παραθαλάσσιο θέρετρο Domotel Xenia Volos στον Βόλο, το παραδεισένιο θέρετρο Domotel Agios Nikolaos στα Σύβοτα Θεσπρωτίας, το ιστορικό ξενοδοχείο Domotel Arni στην Καρδίτσα και τα ορεινά θέρετρα, Domotel Anemolia στην Αράχωβα και Domotel Neve στον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο/Καϊμακτσαλάν.

Στα ξενοδοχεία του ομίλου παρέχονται εξαιρετικά αναβαθμισμένες υπηρεσίες για την πλήρη κάλυψη κάθε είδους ανάγκης – επαγγελματικών και αναψυχής.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.domotel.gr

ΑΡΑΧΩΒΑ- Η ΣΤΑΡ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ | ARACHOVA- THE WINTER STAR [PART C]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 09 Jan 2018 09:18:00 +0000

ΑΡΑΧΩΒΑ
Η σταρ του χειμώνα [μέρος Γ]

ARACHOVA
The winter star [part C]

Αποστολή/ By: Βασιλική Κεράστα/ Vassiliki Kerasta
Φωτογραφίες/ Photo: © Περικλής Μεράκος/ Periklis Merakos
Πρώτη δημοσίευση/ First published: Domotelling#2

Ο Θόλος της Αθηνάς Προναίας (380 π.Χ.). | The Athena Pronaia Sanctuary (380 BC)

Ο ναός της Αθηνάς Προναίας και το Αρχαίο Γυμνάσιο (κάτω από την οδική αρτηρία) είναι το τμήμα του αρχαιολογικού χώρου που λειτουργεί χωρίς είσοδο, με λιγότερο κόσμο και πιο καθαρούς τους ήχους της φύσης, το τραγούδι των πουλιών και το θρόισμα των φύλλων στους ανέμους. Όσες φορές κι αν επισκεφτείς τους Δελφούς, όσες ξεναγήσεις κι αν παρακολουθήσεις, όποια βιβλία κι αν διαβάσεις, η γνωριμία μαζί τους είναι πάντα μια διαδικασία ανεξάντλητη και μυσταγωγική. Οι ήπιες ημέρες του χειμώνα –σε αντίθεση με τις ζεστές και εξαντλητικές ημέρες του θέρους– είναι ιδανικές για περιήγηση. Ανεξάντλητο σε λεπτομέρειες είναι και το Μουσείο των Δελφών, που φιλοξενεί πλήθος σημαντικών αναθημάτων, όπως ο θησαυρός των Σιφνίων (525 π.Χ.), κούρους και κόρες, το έξοχο άγαλμα του Ηνίοχου (478 ή 474 π.Χ.), ειδώλια και έργα μικροτεχνίας από χρυσό, ασήμι, ελεφαντόδοντο κ.ά.

Το χωριό των Δελφών στέκει μάλλον αμήχανα κοντά στις αρχαιό τητες, με αρκετά σημάδια εγκατάλειψης, όπως το παλιό Ξενία, όπου η ανάγκη ανανέωσης φαίνεται αρκετά σημαντική. Ανακαινίσεις πραγματοποιούνται ευτυχώς, έστω αργά αλλά σταθερά, στις γερασμένες τουριστικές υποδομές του. Διατηρεί βέβαια πάντα σημεία με εξαιρετική θέα στον ελαιώνα της Άμφισσας και στον Κορινθιακό κόλπο.

Το σπίτι του Σικελιανού, συνυφασμένο πάντα με τις Δελφικές Εορτές που εκείνος πρώτος καθιέρωσε, βρίσκεται ψηλά στο χωριό και κατά περιόδους λειτουργεί και άλλοτε όχι. Φεύγοντας, μπορείτε να επισκεφτείτε το νέο Θέατρο Φρύνιχος, που κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί το Φεστιβάλ Δελφών, και τον εκθεσιακό χώρο του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (www.eccd.gr), που κατά διαστήματα διοργανώνει
εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκθέσεις και συνέδρια.

Αν είστε λάτρεις της γραφικότητας και της παράδοσης, αυτό που σας στέρησε το χωριό των Δελφών θα το βρείτε στην Κρίσσα της αρχαιότητας, το σημερινό Χρισσό, με τις μονοκατοικίες και τους πλούσιους κήπους, γεμάτους λεμονιές, πορτοκαλιές και πήλινες γλάστρες με λουλούδια. Ένα χωριό με θέα στον φημισμένο ελαιώνα της Άμφισσας και τους καρπούς των δέντρων να συνοδεύουν το τσιπουράκι στην πλατεία με τις πέτρινες βρύσες. To μονοπάτι που συνδέει τους Δελφούς με το Χρισσό και φτάνει μέχρι την Ιτέα είναι από τις πιο όμορφες διαδρομές για πεζοπορία. Είναι το ίδιο εκείνο μονοπάτι που περπατούσαν κάποτε οι προσκυνητές που έφταναν διά θαλάσσης, αναζητώντας έναν χρησμό από την Πυθία.

Info: Τον χειμώνα, ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο είναι ανοιχτά καθημερινά 08.00-15.00 και 09.00-16.00 αντίστοιχα, με ενιαίο εισιτήριο 12 ευρώ και 6 ευρώ το διάστημα από 1 Νοεμβρίου έως 31 Μαρτίου (τηλ. 22650-82312, www.culture.gr)

____________________________________________________________________________

The Sanctuary of Athena Pronaia and the ancient gymnasium (south of the main road) are located in the part of the archaeological site where admission is free. With fewer visitors, it allows the peaceful sounds of singing birds and rustling leaves to be more clearly heard. No matter how many times you visit Delphi, or how many tours you join or books you read, there is always something new and enlightening to learn. The milder winter days are better for visiting than the hot, exhausting days of summer.

Make sure to visit Delphi Archaeological Museum, which houses a large number of important artifacts, including the Siphnian Treasury (525 BC), the kouroi and korai, the exquisite statue of the Charioteer (478 or 474 BC), figurines and fine items of gold, silver and ivory.

The village of Delphi stands somewhat awkwardly a short distance from the antiquities and shows signs of decline. The old Xenia Hotel seems to be crying out for a facelift. Fortunately, some efforts are slowly but steadily being made to renovate the aging tourism infrastructure.

The village features numerous spots from which to admire the view of the olive groves of Amfissa below. The Corinthian Gulf in the distance is heart-stopping. The house of Greek poet Angelos Sikelianos, whose name is synonymous with the Delphic Festivals he established, is located high above the village and is sporadically open to the public. Before leaving, visit the new Frynihos Theater, which hosts the Delphi Festival each summer, and the exhibition area of the European Cultural Center of Delphi (www.eccd.gr), which periodically stages interesting shows and conferences.

If you enjoy local color and traditions, you will find what the village of Delphi lacks in Chrisso, or Krissa in antiquity. It features charming homes and lush gardens filled with lemon and orange trees and clay pots overflowing with flowers. The village has a view of the Amfissa olive groves and a main square ideal for enjoying a glass of tsipouro and some
locally prepared olives beside the stone fountains. The path that connects Delphi with Chrisso and extends to Itea on the coast is one of the loveliest hiking trails around. It is the same path taken by the worshipers who arrived by sea to obtain a prophecy from the oracle.

Info: In winter, the archaeological site and museum are open daily 8:00-15:00 and 9:00-16:00 respectively. Admission: €12 and €6 from November 1 - March 31. (Tel. (+30) 22650.823.12, www.culture.gr).

THESSALONIKI/ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ THESSALONIKI Stories you (may) have never heard before [part A] Ιστορίες που (ίσως) δεν έχετε ξανακούσει [μέρος Α]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 04 Dec 2017 11:18:00 +0000

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ιστορίες που (ίσως) δεν έχετε ξανακούσει [μέρος Α]

THESSALONIKI
Stories you (may) have never heard before [part A]

Αποστολή/ By: Νατάσα Μπλάτσιου / Natassa Blatsiou
Φωτογραφίες/ Photo: © Jessica Morfis
Πρώτη δημοσίευση/ First published: Domotelling#2

Ξεφυλλίζουμε συνταρακτικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας και βλέπουμε την πόλη με άλλη ματιά.

The pages of history offer a fascinating new perspective on the city. (scroll down for the English text)

Αναπαράσταση της δολοφονίας του Γεωργίου Α΄ σε λαϊκή χρωμολιθογραφία της εποχής (Συλλογή Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος). Color lithograph depicting the assassination of King George I, from the collection of the Historical and Ethnological Society of Greece.

«Σκότωσαν τον βασιλιά!» Με αυτόν τον όχι και τόσο συνηθισμένο τρόπο ξεκινά η περιήγησή μας στην πόλη. Συνηθισμένος, όμως, δεν είναι ούτε ο ξεναγός μας. Με ένα tablet στο χέρι με ενδιαφέρουσες ιστορικές φωτογραφίες και πολλή διάθεση για συζήτηση, ο αρχαιολόγος Τάσος Παπαδόπουλος από την ομάδα Thessaloniki Walking Tours μάς παρασύρει με την κινηματογραφική του αφήγηση σε ένα ταξίδι στο παρελθόν, όπου πρωταγωνιστούν πολιτικές δολοφονίες και ανεξιχνίαστα εγκλήματα που σημάδεψαν τη Θεσσαλονίκη, άλλαξαν τον ρου της ιστορίας της Ελλάδας, αλλά συντάραξαν και την Ευρώπη. Η εμμονή του σε «ασήμαντες» λεπτομέρειες –πώς έμοιαζαν τα παπούτσια που φορούσε ο δολοφόνος του βασιλιά ή γιατί διατηρούνται μέχρι σήμερα το αυτί και το χέρι του στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών– κάνουν τη βόλτα μας ακόμα πιο συναρπαστική.

Τον συναντάμε στο άγαλμα του Βενιζέλου στην οδό Εγνατία, με στόχο να καταλήξουμε στο λιμάνι 3 ώρες μετά... και 70 χρόνια αργότερα, καλύπτοντας τη χρονική περίοδο από τη Σφαγή των Προξένων το 1876 μέχρι τη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ το 1948.

Το αφηγηματικό κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται με τη σκηνή από τη δολοφονία του Γεωργίου Α΄, του μακροβιότερου βασιλιά των Ελλήνων. Στο tablet βλέπουμε τη φωτογραφία ενός άνδρα που μοιάζει με ζητιάνος να υπομειδιά υποβασταζόμενος από δύο χωροφύλακες της εποχής. Είναι Μάρτιος του 1913, όταν μετά από 50 χρόνια βασιλείας ο Γεώργιος, επιστρέφοντας πεζός στο σπίτι του από την επιθεώρηση γερμανικού πλοίου συνοδεία του υπασπιστή του, του ταγματάρχη Φραγκούδη, πυροβολείται πισώπλατα. Ένα διερχόμενο αυτοκίνητο τον οδηγεί στο νοσοκομείο, όπου και αφήνει την τελευταία του πνοή, ενώ αστυφύλακες πιάνουν αμέσως τον δολοφόνο. Ο Αλέξανδρος Σχινάς, όπως ονομαζόταν ο δολοφόνος, είναι μια μυστήρια και αινιγματική προσωπικότητα. Στο ερώτημα που του υποβάλλουν εάν είναι αναρχιστής εκείνος απαντά ειρωνευόμενος πως είναι κολοκυθιστής. Οδηγείται στη φυλακή, όμως πολύ γρήγορα η υπόθεση κλείνει απροσδόκητα.

Την άδοξη κατάληξη τη μαθαίνουμε καθώς ανηφορίζουμε προς το Διοικητήριο, το διατηρητέο κτίριο εκλεκτικιστικού ρυθμού που σήμερα στεγάζει το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Σε ένα από αυτά τα γραφεία, όπου σήμερα δημόσιοι υπάλληλοι χτυπούν ρυθμικά τις σφραγίδες τους, κλήθηκε τότε να δώσει κατάθεση ο δολοφόνος του βασιλιά. Όμως

καθώς έδινε εξηγήσεις, έπεσε (τον έριξαν;) από το παράθυρο, παίρνοντας μαζί του τα κίνητρα της δολοφονίας και αφήνοντας πίσω του μια σειρά από ιστορίες συνωμοσίας. Ήταν εχθρός της πολιτικής τάξης; Ήταν πράκτορας των Μεγάλων Δυνάμεων; Ήταν σχιζοφρενής; Κανείς ποτέ δεν θα μάθει. Καθώς κοιτάζουμε τα παράθυρα και αναρωτιόμαστε από ποιο ακριβώς έπεσε ο Σχινάς, ο Παπαδόπουλος μας δείχνει τα μακάβρια απομεινάρια του δολοφόνου, το αυτί του και το χέρι του, που μέχρι σήμερα

διατηρούνται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών.

Το «σκοτεινό» σκηνικό αλλάζει καθώς κατευθυνόμαστε στην πολύβουη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου και προσπαθούμε να μεταφερθούμε νοερά στη μεγάλη πανεργατική απεργία τον Απρίλιο του 1936. Να μπούμε στο κλίμα εκείνων των ημερών, στις κινητοποιήσεις και τις συγκρούσεις με την έφιππη αστυνομία, και να φανταστούμε πως

στις 9 Μαΐου, ακριβώς σε αυτό το σημείο όπου στεκόμαστε, την ώρα που περνούσε η πομπή των εργατών, οι αστυνομικοί πυροβολούσαν το πλήθος σκοτώνοντας τον 30χρονο αυτοκινητιστή Τάσο Τούση και άλλα 12 άτομα.

Το νεαρό αγόρι έμελλε να μείνει στην ιστορία, καθώς το φωτογραφικό ντοκουμέντο με τη μητέρα του να θρηνεί πάνω από το πτώμα του συγκλόνισε το πανελλήνιο και ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο», ένα από τα γνωστότερα έργα του και σταθμό στην ελληνική ποίηση, που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Οι παραλληλισμοί με πρόσφατα περιστατικά που προκάλεσαν κοινωνική κατακραυγή στην Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική αναπόφευκτοι. Οι συζητήσεις παίρνουν φωτιά, η ομάδα ζεσταίνεται και όλοι μαζί κατηφορίζουμε με καινούργιες σκέψεις προς τη γειτονιά του Φραγκομαχαλά. (συνεχίζεται)

Το άγαλμα του Ελευθέριου Βενιζέλου στο βόρειο τμήμα της πλατείας Αριστοτέλους | The statue of statesman Eleftherios Venizelos at the northern end of Aristotelous Square.

Our tour of the city begins with the rather extraordinary proclamation: “They’ve killed the king!” But our tour guide is also quite extraordinary. Armed with a tablet loaded with

fascinating historical photographs and with an inclination for lively conversation, archaeologist Tassos Papadopoulos of Thessaloniki Walking Tours takes us through his lively narrative as though it were a film script. Together, we journey into the city’s past, which is studded with unsolved mysteries and political assassinations that left their mark

on Thessaloniki, altered the course of Greek history and rocked Europe.

His obsession with seemingly irrelevant details – such as the shoes worn by the king’s assassin or why the killer’s hand and ear are still kept at a museum – make the tour even more fascinating.

We meet Papadopoulos at the statue of statesman Eleftherios Venizelos on Egnatia Avenue to end up at the port three hours and 70 years later, having covered the period from the 1876 killing of the German and French consuls by an Ottoman mob to the murder of the American journalist George Polk during the Greek Civil War in 1948. The narrative thread starts with a scene from the murder of King George I, Greece’s longest-reigning monarch. On the tablet, we see the photograph of a man who looks like a beggar, smirking as he is dragged away by two policemen. The date is March 18, 1913, and King George, on the throne for 50 years, is returning home on foot from an inspection of a German ship, accompanied by his adjutant, Major Frangoudis, when he is shot in the back by the man in the picture. A passing motorist rushes the monarch to hospital but he dies en route; meanwhile, the police have already nabbed their man. Alexandros Schinas is an enigma who mocks interrogators when asked whether he’s an anarchist. He’s taken to jail, but the case is slammed shut quite unexpectedly shortly after.

We get to hear the ignoble ending as we walk uphill towards Government House (Diikitirio), an electic-style listed building that is now home to the Ministry of Macedonia and Thrace. The king’s murderer had been brought in to testify in one of the rooms where today clerks are busy putting stamps on official documents, but his motives would forever remain a mystery after he took a dive (or was pushed?) through a window, leaving behind a conundrum that would give birth to countless conspiracy theories. Was he an enemy of the political order? An agent of the Great Powers? Or was he simply a madman? No one will ever know.

As we look up at the façade wondering which window Schinas fell from, Papadopoulos shows us a photograph of the assassin’s macabre remains: a hand and an ear, now kept at Athens University Criminology Museum.

The film-noir set changes as we head to the bustling junction of Egnatia and Venizelou, and transport our minds to the huge labor strikes of April 1936. As we try to get a feel for the zeitgeist, the street protests and clashes with mounted police, we imagine how on May 9, at this exact spot, police opened fire on the marching masses, killing 30-year-old

cabbie Tassos Tousis and another 12 strikers. His death has gone down in the annals of history after a photograph of his mother mourning over her son’s body in the street shocked the nation and inspired the celebrated Greek poet Yiannis Ritsos to write Epitaphios, one of the country’s greatest poems, later set to music by Mikis Theodorakis and translated into multiple languages. Our group cannot help but note the similarities

between that event and more recent ones that have sparked social upheaval in Greece, Europe and the United States. Commenting and arguing, we head to the old French quarter, known as Frangomahalas. (to be continued)

ΑΡΑΧΩΒΑ- Η ΣΤΑΡ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ | ARACHOVA- THE WINTER STAR [PART B]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 07 Nov 2017 11:58:00 +0000

ΑΡΑΧΩΒΑ
Η σταρ του χειμώνα [μέρος Β]

ARACHOVA
The winter star [part B]

Αποστολή/ By: Βασιλική Κεράστα/ Vassiliki Kerasta
Φωτογραφίες/ Photo: © Περικλής Μεράκος/ Periklis Merakos
Πρώτη δημοσίευση/ Fistr published: Domotelling#2

Χάρη στον τουρισμό, στην Αράχωβα μένουν αναλογικά πολύ περισσότεροι νέοι απ’ ό,τι σε άλλα ορεινά χωριά: δημιουργούν οικογένειες σε μικρές ηλικίες, υιοθετούν ένα σύγχρονο lifestyle επηρεασμένοι από τα trendy Σαββατοκύριακα και, φυσικά, οι περισσότεροι είναι δεινοί σκιέρ.
Ταυτόχρονα, κάποιοι μαζεύουν ελιές, άλλοι αναλαμβάνουν τα τυροκομεία των γονιών εκσυγχρονίζοντάς τα, γενικά ισορροπούν επιδέξια ανάμεσα στον πατροπαράδοτο και τον σύγχρονο, τουριστικό τρόπο ζωής.

Αποκορύφωμα είναι η γιορτή του Αϊ-Γιώργη την άνοιξη, τότε που όλοι –μα όλοι όμως– φορούν στολές, τσαρούχια και γιορντάνια, ακολουθούν τη λιτανεία της εικόνας του πολιούχου τους και επιδίδονται σε τριήμερη γιορτή με νταούλια και πίπιζες. Παράλληλα, μπαρ, ξενώνες και ταβέρνες είναι κατάμεστα, ακριβά τζιπ εξ Αθηνών παρκαρισμένα παντού και για άλλη μια φορά άρωμα Κολωνακίου, Κηφισιάς και Γλυφάδας διαπερνά
έντονα την Αράχωβα.

02 Τα νέα τελεφερίκ τύπου combi στο χιονοδρομικό./ New combi-type cable cars at the ski resort. 03 Τα δέντρα στην πλατεία Λάκκα φορτωμένα με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια./ Trees at Lakka Square adorned with Christmas lights. 04 Οι πιο πολλές οικογένειες παράγουν λάδι από δικές τους ελιές. / Most families in the area rely on olive oil production derived from their own trees. 05 Χειμερινή ραστώνη, με έναν ξαφνικό ήλιο να ζεσταίνει πλατείες και σοκάκια. / Laid-back winter scene with the sun’s sudden appearance bringing warmth to the square and alleys.

Το Λιβάδι χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες (άχαρα κάπως) και αποτελείται από χειμερινές εξοχικές κατοικίες ή chalets, όπως προτιμούν πολλοί να τις αποκαλούν. Το σκηνικό συμπληρώνουν κάποιες καλές ταβέρνες, όπως ο Ζάχος, café-bars όπως το Paramount και το πολύ ιδιαίτερο Tsi-Tsi, που φέτος, δυστυχώς, ίσως παραμείνει κλειστό. Ουσιαστικά, το
Λιβάδι είναι αυτό που έσωσε την Αράχωβα από την άναρχη δόμηση και δίνει μια πρακτική διέξοδο στο πλεόνασμα επισκεπτών κατά τη διάρκεια των εορτών.

Πανοραμική θέα του νέου αυτού οικισμού έχεις από το Κωρύκειο Άντρο, έπειτα από 3,5 χλμ. κοπιαστικής ανάβασης. Φτάνεις και με αυτοκίνητο, αρκεί βέβαια να είναι τζιπ και ο οδηγός έμπειρος. Πρόκειται για ένα σπήλαιο που οι αρχαίοι είχαν αφιερώσει στον θεό Πάνα και στις Κωρύκειες νύμφες. Μία από τις πιο όμορφες πεζοπορίες είναι το τμήμα
του Ε4 που συνδέει το Κωρύκειο Άντρο με τους Δελφούς, διάρκειας περίπου τρεισήμι ωρών. Το δελφικό τοπίο και η θέα στον Κρισσαίο κόλπο μέχρι τις ψηλές κορυφές της Πελοποννήσου είναι θαυμάσια, ειδικά αν πετύχεις κάποια από αυτές τις στιγμές της ημέρας που δεσμίδες φωτός διαπερνούν τα σύννεφα και φωτίζουν το τοπίο.

Στους Δελφούς, βέβαια, φτάνεις εύκολα και με αυτοκίνητο. Αν και τους χωρίζουν μόλις 10 λεπτά από την Αράχωβα, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Σε αντίθεση με την ξέφρενη και ξελογιάστρα Αράχωβα, που ζωντανεύει κυρίως τις νύχτες, στους Δελφούς το απολλώνιο πνεύμα επιβιώνει στο πέρασμα χιλιετιών και σε καλεί να εστιάσεις στα μνημεία, στην αρμονία και στην αξεπέραστη ομορφιά τους.

Επιβάλλεται μια πρώτη στάση στην Κασταλία Πηγή, για την έμπνευση που λέγεται από την αρχαιότητα πως χαρίζει το νερό της, για τη δροσερή του αίσθηση και την πλούσια σε μέταλλα υφή του, για το μοναδικό τοπίο με τις επιβλητικές Φαιδριάδες, τους δύο θεόρατους βράχους ανάμεσα στους οποίους απλώνεται σε επίπεδα το Ιερό του Απόλλωνα.

Η λατρεία του στην περιοχή ανάγεται στην περίοδο μεταξύ του 11ου και του 9ου αι. π.Χ., ενώ προς το τέλος του 7ου αι. π.Χ. χτίστηκαν οι πρώτοι λίθινοι ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στον Απόλλωνα και ο άλλος στην Αθηνά Προναία. Οι Δελφοί ήκμασαν μεταξύ του 6ου και του 4ου αι. π.Χ., όταν προσκυνητές απ’ όλο τον κόσμο έρχονταν να ζητήσουν τον χρησμό
της Πυθίας (και μέσω αυτής του θεού) για οποιαδήποτε σοβαρή απόφασή τους. Στον αρχαιολογικό χώρο κυριαρχεί φυσικά ο ναός του Απόλλωνα και λίγο πιο πάνω το Θέατρο, ενώ, αν έχεις διάθεση για περπάτημα, μπορείς να φτάσεις μέχρι το Αρχαίο Στάδιο του 5ου αι. π.Χ. (συνεχίζεται)

________________________________________________________________________

Thanks to tourism, there are more young people living in Arachova than in many other mountain towns: they start families at a young age and adopt a modern lifestyle influenced by the city visitors who come for the weekend. Most of the locals are also expert skiers. Some of them pick their olives, while others take over and modernize their parents’ cheese-making businesses, as they strike a balance between a traditional and a more modern, tourism-oriented way of life. The local highlight is the Ai Giorgis
(St George) Festival, which takes place in spring. Everyone dons their traditional costumes, tassel clogs and necklaces, and follows the procession behind the icon of their patron saint to launch a three-day celebration to the beat of “daouli” drums and the piping of “pipiza” flutes. Meanwhile, the bars, guesthouses and tavernas overflow, expensive Athenian vehicles are parked everywhere and Arachova fills with the denizens of the richer suburbs of the Greek capital.

Livadi was built (rather haphazardly) in the last few decades and mainly consists of winter vacation homes, or “chalets,” as many prefer to call them. The setting is made complete by some good tavernas, such as Zachos, and café-bars like the Paramount and the particularly special Tsi-Tsi, which unfortunately may not open this year. Essentially, Livadi saved Arachova from uncontrolled construction and provides a practical back-up for the
overflow of visitors during the holiday season.

A panoramic view of this new settlement can be had from the Corycian Cave, after a 3.5km uphill trek. It is also accessible by car, as long as the car is an SUV and the driver is experienced. The ancients dedicated the cave to the god Pan and the nymph Corycia. The section of the E4 European trail between the cave and Delphi (about 3.5 hours) is one of the most beautiful for hiking. The landscape around Delphi and the view towards the Crissaean Gulf and beyond to the mountain peaks of the Peloponnese is breathtaking, particularly at those moments when rays of sunlight shine through the clouds and light up the scenery.

Delphi is easily reached by car. A 10-minute ride, and you’re in a completely different world. Here, you’ll find a quiet spirituality that has survived through the millennia – you can sense it in the harmony and incomparable beauty of the monuments.

Your first stop should be the Castalian Spring for the inspiration that the ancients believed it provided, for its refreshing coolness and mineral-rich content and for the magical landscape with the majestic Phaedriades, the two enormous cliffs rising above the Sanctuary of Apollo.

Worship began here between the 11th and 9th centuries BC, and the first stone temples – one dedicated to Apollo and the other to Athena Pronaia – were built in the late 7th century BC. Delphi flourished between the 6th and 4th centuries BC, when worshipers from far and wide would come to consult the oracle of Delphi before making any important decisions. The Sanctuary of Apollo dominates the archaeological site, with the theater located just above. A walk further up the slope leads to the ancient 5th
century BC stadium. (to be continued)

ΑΘΗΝΑ- Ένα premium bar στα πόδια σας | ATHENS- A premium bar right at hand

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 31 Oct 2017 12:49:00 +0000

ΑΘΗΝΑ
Ένα premium bar στα πόδια σας
Μια ξεχωριστή γευστική εμπειρία, βγαλμένη από τα shakers ταλαντούχων mixologists.

ATHENS
A premium bar right at hand
Explore new and exciting flavors, or stick with well-executed classics.

By: Νένa Δημητρίου/ Nena Dimitriou
© DIMITRIS VLAIKOS

(Πρώτη δημοσίευση/ First published: Domotelling magazine #2)

Χαλαρώστε με premium αλκοόλ και κοκτέιλ στους φροντισμένους χώρους των in-house μπαρ, σαν να είχατε βγει στο αγαπημένο σας στέκι. Ο διακεκριμένος bartender Γιάννης Κέδες έχει επιμεληθεί μια εμπνευσμένη λίστα γεύσεων και αρωμάτων στο Kastri Bistro
(ξενοδοχείο Domotel Kastri), ιδανική για κάθε φιλοξενούμενο και κάθε περίσταση. Με φρούτα, μοριακά υλικά και σύγχρονες τεχνικές ετοιμάζονται γευστικά, κλασικά και signature κοκτέιλ.

Συνδυασμοί όπως το τζιν με μήλο και δυόσμο, η βότκα με καρύδα και φρούτα του πάθους ή η τεκίλα με την καυτερή πιπεριά θα εξιτάρουν τον ουρανίσκο σας.

Δροσερά, πικάντικα, γλυκόξινα ή amaro (πικρά), όλη η παλέτα των γεύσεων βρίσκεται στο ποτήρι. Εκτός από τα κοκτέιλ της λίστας, κάποια εμβληματικά ποτά είναι διαθέσιμα σε αυθεντικές εκτελέσεις για όσους παραμένουν λάτρεις των ιστορικών συνταγών, κοκτέιλ-σύμβολα που έβαλαν τις βάσεις για την εξέλιξη της μιξολογίας, όπως το Dry martini ή το Americano. Από το bar Kastri Bistro και το premium bar Point Nord στο Domotel Kastri μέχρι τα city hotels στη Θεσσαλονίκη, στον Βόλο και στην Καρδίτσα, αλλά και τα resorts στα Σύβοτα και στον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο, είναι σίγουρο ότι θα ευχαριστηθείτε το πρώτο ή το τελευταίο ποτήρι της ημέρας.

Relaxing with a drink of premium liquor or a cocktail at Domotel hotels’ smart and stylish in-house bars is a lot like going out to your favorite watering hole back home.

At Kastri Bistro in Domotel Kastri, award-winning bartender Yannis Kedes has designed a menu of fragrant and flavorsome libations to suit the temperament of every guest and the tone of any occasion. Using a cornucopia of fresh ingredients, molecular technology and cutting-edge techniques, his team mixes wonderful classic and signature cocktails.

Combinations such as gin with apple and mint, vodka with walnuts and passion fruit, and tequila with a dash of chili are designed to titillate the palate. From refreshing to spicy and from sweet-and-sour to bitter, every glass contains a range of flavors.

Besides the cocktails on the list, the bars also serve classic drinks in their original versions for guests who would rather stick to those concoctions that shaped the foundations of the art of mixology, such as the dry martini or the Americano.

From the popular Kifissia meeting spot of Kastri Bistro and the Point Nord premium bar, to the chain’s city hotels in Thessaloniki, Volos and Karditsa, all the way to Syvota and Paleos Aghios Athanasios, the first or final drink of the day is sure to be a delight.

ΑΡΑΧΩΒΑ- Η ΣΤΑΡ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ | ARACHOVA- THE WINTER STAR [part A]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 31 Oct 2017 12:21:00 +0000

ΑΡΑΧΩΒΑ
Η σταρ του χειμώνα [μέρος Α]
Προσφέρει τα πάντα: από κοσμοπολίτικη ζωή, ξέφρενη διασκέδαση και shopping μέχρι χειμερινά σπορ στον Παρνασσό και κοντινές εξορμήσεις σε μυθικά μέρη, όπως το Μαντείο των Δελφών.

ARACHOVA
The winter star [part A]
From a cosmopolitan ambiance, wild nightlife and great shopping to any number of winter sports, Mt Parnassos has everything and is near enough for short excursions to mythical places like Delphi. (scroll down for the full English text)

Αποστολή/ By: Βασιλική Κεράστα/ Vassiliki Kerasta
Φωτογραφίες/ Photo: © Περικλής Μεράκος/ Periklis Merakos

Aδιαμφισβήτητη σταρ του Παρνασσού, η Αράχωβα στέκει πάντα αγέρωχα, χτισμένη σε βράχο και σε υψόμετρο 973 μ. Ο πολυσύχναστος κεντρικός δρόμος της σφύζει συχνά από ζωή (και από αυτοκίνητα). Κεφάτα Σαββατοκύριακα, ξέφρενες βραδιές, κατάμεστα café, ταβέρνες και restaurant-bars, με τον κόσμο να καταλήγει συχνά για χορό πάνω στα τραπέζια. Δεν αποκλείεται να βρεθείς κάποια στιγμή κι εσύ πάνω στην μπάρα ανάμεσα σε άλλα λικνιζόμενα κορμιά, με χαρτοπετσέτες να εκσφενδονίζονται σαν χαρτοπόλεμος και μπουκάλια σαμπάνιας να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Αν και αυτό το «πρόσωπο» της Αράχωβας είναι το πιο προβεβλημένο, η αλήθεια είναι ότι αποκαλύπτεται σποραδικά – μερικά Σαββατοκύριακα και τις αργίες.

Τις υπόλοιπες βραδιές, η Αράχωβα διατηρεί έναν ήπιο χαρακτήρα και είναι τότε που οι αρετές της αναδεικνύονται καλύτερα. Πέρυσι το χωριό ανανεώθηκε με πολλές καινούργιες αφίξεις, κι έτσι μπορείς να δειπνήσεις σε πολύ όμορφες σάλες, όπως αυτή του Panagiota Plus, που φέτος λειτουργεί με σεφ τον Νικόλα Λάιο στην εκλεπτυσμένη του κουζίνα. Ή να ψωνίσεις ενδιαφέροντα αντικείμενα design και κοσμήματα στο concept store L’Εscalier, ρούχα στο 2803 Ave Loft ή χειροποίητες δερμάτινες τσάντες στο Local Bear, που φέτος μεταφέρθηκε στη γωνία πριν από το πάρκινγκ. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού θυμίζει υπαίθριο mall, ενώ το τσουχτερό όσο και αναζωογονητικό αεράκι κάνει τη βόλτα στα μαγαζιά πραγματική απόλαυση. Το «αμαρτωλό» σουφλέ σοκολάτας του Bonjour, ένα ζεστό τσάι από τον Δρόμο του Τσαγιού, ο καλός καφές παντού, ένα ντόπιο τσιπουράκι στα ουζερί ή ένα brandy στο Le Sapin θα σε ζεστάνουν αμέσως μόλις νιώσεις την ανάγκη.

Αν μείνεις και Δευτέρα, ανακαλύπτεις πλέον το γνήσιο ορεινό πρόσωπο της Αράχωβας: κάτοικοι με βροντερές φωνές που περπατούν περήφανα και καλημερίζουν ο ένας τον άλλο από μακριά, ποδοβολητό κάθε μεσημέρι με το που χτυπάει το κουδούνι του σχολείου, συνταξιούχοι στα καφενεία της πλατείας Παπαϊωάννου που βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα στον Εμφύλιο να μοιράζονται τώρα το ίδιο τραπέζι, αναμμένα τζάκια και εγγόνια στα γόνατα γιαγιάδων και παππούδων να ακούν ιστορίες. Αξίζει να ανεβείς τα 264 σκαλιά που βγάζουν στον Αϊ-Γιώργη, να «χαθείς» στα δαιδαλώδη γραφικά σοκάκια, να μπεις σε κάποιοαπό τα παραδοσιακά σπίτια, «ντυμένα» με αραχωβίτικα υφαντά, μια παράδοση που προσπαθεί να διαφυλάξει το Λαογραφικό Μουσείο (www.arachovamuseum.gr) με μαθήματα αργαλειού και χρυσοκεντήματος.
Αξίζει επίσης να παρακολουθήσεις την «ιεροτελεστία» της παραγωγής του (εξαιρετικής ποιότητας) τσίπουρου όταν ανάβουν τα ρακοκάζανα.

Μπορείς να το προμηθευτείς από τον «Βασιλιά», όπως είναι το παρατσούκλι του Στάθη Σιδηρά, ή χύμα από μεμονωμένους μικροπαραγωγούς. Μάλιστα, προτού φτιαχτεί το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, η Αράχωβα φημιζόταν για το μπρούσκο κρασί και τα οινοαποστάγματά της. (συνεχίζεται)
______________________________________________________

The indisputable star of Parnassos, Arachova stands proudly upon its rocky perch at an altitude of 973 meters. The main road that cuts through the town pulsates with life and is often clogged with cars. Fun weekends, wild nights and crowded cafés, tavernas and bar
restaurants where patrons often end up dancing on the tables are all part of the Arachova experience. Don’t be surprised to find yourself standing on the bar swaying to the music, with paper napkins flying like confetti and champagne corks popping non-stop around you. But although this is the face of Arachova that gets the most exposure, it only shows itself mainly on weekends and holidays.

On most other evenings, Arachova maintains a low profile. And that is when its many virtues shine through. Last year, the town witnessed the opening of several new eateries, some with delightful dining rooms for a memorable meal. One of these is Panagiota Plus, with chef Nikolas Laios heading up its sophisticated kitchen. New shopping options include the L’Escalier concept store with design items and jewelry, 2803 Ave Loft for clothing or Local Bear for handmade leather bags. The main road resembles an outdoor mall, but the cool invigorating wind makes browsing the shops a pleasure, and the sinful chocolate soufflé at Bonjour, a cup of hot tea from Tea Route, good coffee no matter where you go, some locally made tsipouro at the ouzeries, or a brandy at Le Sapin will warm you right up.

If you stay on till Monday, you will discover Arachova’s authentic mountain-town character: the locals greeting one another in thunderous voices from afar, the scrambling footsteps of schoolchildren at the final bell, pensioners in the cafés on Papaioannou Square who, having once served on opposite sides during the Greek Civil War, now share a table, the fragrance of wood burning in fireplaces and children listening to stories on their grandparents’ lap. It is worth climbing the 264 steps to the Church of Ai Giorgis, or losing yourself in the maze of backstreets, or visiting one of the traditional houses decorated with Arachovite woven textiles. The town’s Folk Art Museum (www.arachovamuseum.gr) offers weaving and goldwork embroidery lessons to keep the local textile traditions alive.

It is also worth watching the ritual of producing the excellent local tsipouro in huge vats. You can buy tsipouro from Stathis Sidiras, whose nickname “Vasilias,” meaning “king,” is also on the label on the bottles. Tsipouro is also available in bulk from independent small producers. In fact, before the Parnassos Ski Center was built, Arachova was famous for its robust brusco wine and distilled spirits. (to be continued)

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΗ ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ– ΒΟΡΑΣ (ΚΑΪΜΑΚΤΣΑΛΑΝ) [μερος B] | EMBRACING NATURE PALEOS AGHIOS ATHANASIOS- Mt VORRAS (KAIMAKTSALAN) [part B]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 31 Oct 2017 11:42:00 +0000

Όλα είναι φύση
Άγιος Αθανάσιος– Βόρας (Καϊμάκτσαλαν) [μέρος B]

Η πιο δημοφιλής εξόρμηση είναι εκείνη που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο. Η ανηφορική διαδρομή έως εκεί είναι υπέροχη, με συνεχείς στροφές ανάμεσα σε έλατα και οξιές και πανοραμική θέα στη λίμνη Βεγορίτιδα.

Embracing Nature
Paleos Aghios Athanasios- Mt Vorras (Kaimaktsalan) [part B]

The most popular daytrip is to the ski resort, reached after a beautiful uphill trip that winds through firs and beeches and affords a panoramic view of Lake Vegoritida. (scroll down for the full English text)

Αποστολή/ By: Όλγα Χαραμή/ Olga Charami
Φωτογραφίες/ Photo: © Κλαίρη Μουσταφέλλου/ Clairy Moustafellou

02 Η μικρή λίμνη στο χωριό Παναγίτσα./ The small lake at the village Panagitsa.

ΜΙΑ ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΕΡΑ
Η πιο δημοφιλής εξόρμηση είναι εκείνη που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο. Η ανηφορική διαδρομή έως εκεί είναι υπέροχη, με συνεχείς στροφές ανάμεσα σε έλατα και οξιές και πανοραμική θέα στη λίμνη Βεγορίτιδα. «Το χιονοδρομικό του Καϊμάκτσαλαν είναι εξαιρετικό, γιατί έχει καλής ποιότητας χιόνι», μου λέει ο πρωταθλητής του σκι Θοδωρής
Πανταζόπουλος. Επιπλέον, είναι το ψηλότερο χιονοδρομικό της χώρας– φτάνει στα 2.470 μ.–, διαθέτει εννέα πίστες μικρής και μέτριας δυσκολίας, έξι αναβατήρες και σύστημα τεχνητού χιονιού.

Στο χιονοδρομικό υπάρχει επίσης πίστα snowmobile, δυνατότητα για snowkite, αλλά και για τους λιγότερο δραστήριους τα περίφημα snowcats (ερπυστριοφόρα οχήματα), που σας πάνε στο ιδιαίτερο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, αφιερωμένο στην μνήμη των πεσσόντων Σέρβων στρατιωτών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα 2.524 μ. Η θέα προς τον Θερμαϊκό,
τον Όλυμπο και την ΠΓΔΜ είναι μνημειώδης.

Μετά το βουνό, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να οδηγήσετε προς το χωριό Κερασιές, περνώντας μέσα από το Μαύρο Δάσος, με τα ξύλα του οποίου, σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Αλέξανδρος κατασκεύασε την περίφημη σάρισα. Θα συναντήσετε επίσης δύο σαρακατσάνικες στάνες και σημεία για περπάτημα στην ασύλληπτης ομορφιάς
φύση. Από τις Κερασιές συνεχίστε βόρεια και έπειτα από 17 χλμ. θα φτάσετε στα Λουτρά Λουτρακίου. Γνωστά και ως Πόζαρ, που σημαίνει «φωτιά», τα ιαματικά νερά αναβλύζουν από τη γη σε θερμοκρασία 37º C και είναι ιδανικά για μυοσκελετικές, δερματικές, γυναικολογικές παθήσεις.

Το τοπίο ξεπερνά κάθε προσδοκία: τα λουτρά βρίσκονται στην κατάληξη του φαραγγιού του Αγίου Νικολάου με τρεχούμενα νερά και πλατάνια. Ένα τμήμα του είναι πλακοστρωμένο με γεφυράκια, ενώ και στη συνέχεια μπορείτε να περπατήσετε σε ελεύθερο αλλά δύσκολο πεδίο και με προσοχή να φτάσετε μέχρι τους καταρράκτες του φαραγγιού. Ο κύριος λόγος, όμως, για τον οποίο θα φτάσετε έως εδώ είναι τα λουτρά.
Υπάρχουν εσωτερικές πισίνες και μια εξωτερική, καθώς και ορισμένες πριβέ, ωστόσο αυτό που αξίζει να κάνετε είναι να βουτήξετε στις εξωτερικές διαμορφωμένες κοιλότητες. Η αίσθηση είναι μοναδική και η εικόνα πανέμορφη: Άνθρωποι όλων των ηλικιών από όλη την Ελλάδα και τα Βαλκάνια γίνονται μια παρέα και κυκλοφορούν με τα μαγιό μέσα στο συνήθως χιονισμένο τοπίο. Τα καυτά τιρκουάζ νερά αχνίζουν μέσα στην παγωνιά ενώ ακριβώς δίπλα τους ρέει παγωμένος ο Θερμοπόταμος, σχηματίζοντας μικρούς καταρράκτες. Οι πιο τολμηροί χαλαρώνουν αρχικά στο καυτό νερό, έπειτα περνούν στα παγωμένα νερά του ποταμού κι επιστρέφουν πίσω. Πραγματικό σκωτσέζικο ντους!

ΦΑΓΗΤΟ

- Στον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο καθίστε στην ταβέρνα Πέτρος (τηλ. 23810-31795). Ο πριβέ
χώρος στο ισόγειο και η μικρή αίθουσα στον όροφο –χώροι ενός πραγματικού σπιτιού–
προσφέρουν οικειότητα και διακρίνονται για την παραδοσιακή διακοσμητική τους απλότητα. Τα τοπικά πιάτα που ετοιμάζει ο κύριος Πέτρος κερδίζουν τις εντυπώσεις.
Φασουλοταβάδες, αρνάκι στη γάστρα, τραχανάς, πίτες, λαχανοσαρμάδες φτιάχνονται με μεράκι και αγνά υλικά, ενώ οι λουκουμάδες στο τέλος του γεύματος είναι ελαφριοί και αφράτοι.

- Καλή επιλογή και η Καλύβα (τηλ. 23810- 32060), όπου θα απολαύσετε εξαιρετική τηγανιά φούρνου, πένες με μοσχαρίσια μάγουλα, κρεατικά στη γάστρα και μοσχαράκι-
λουκούμι.

- Στην Παναγίτσα καθίστε οπωσδήποτε στην ταβέρνα Πέτρινο (τηλ. 23810-34033), που μαγειρεύει μικρασιάτικα λόγω της καταγωγής της οικογένειας (και όλου του χωριού).
Χουνκιάρ μπεγεντί, σουτζουκάκια, γιαουρτλού κεμπάπ, πίτα Καισαρείας, πρασοκιμαδόπιτα – όλα είναι νόστιμα και ιδιαίτερα.

- Στο Λουτράκι Αριδαίας ξεχωρίζει ο Υδρόλιθος (τηλ. 23840-91600) για τις δημιουργικές συνταγές του.

TIP: Τα weekend του χειμώνα καλό είναι να κάνετε κράτηση, καθώς υπάρχει μεγάλη
πιθανότητα να μη βρίσκετε τραπέζι στην ταβέρνα της προτίμησής σας.

03 Λεπτομέρεια οικήματος στο χωριό Κερασιές./ Detail from a house in the village of Kerasies 04 Το τσίπουρο της χρονιάς βγαίνει στο καζάνι της Ζέρβης./ Tsipouro (a grape-based distilled spirit) production at a Zervi distillery. 05 Μαγικό το τοπίο στα Λουτρά Πόζαρ./ Pozar hot springs 06 Το μουσείο φωτογραφικών μηχανών στην Παναγίτσα. / 07 Ο Πέτρος και οι φασουλοταβάδες του στην ομώνυμη ταβέρνα./ The Camera Museum in Panagitsa. / Petros, who runs the taverna of the same name, shows off one of his specialties.

A WONDERFUL DAY
The most popular daytrip is to the ski resort, reached after a beautiful uphill trip that winds through firs and beeches and affords a panoramic view of Lake Vegoritida.
“The Kaimaktsalan ski resort is great because it has very good quality snow,” says skiing champion Theodoris Pantazopoulos. It is also the highest resort in Greece, reaching an altitude of 2,470 meters. It has nine runs ranging in difficulty from easy to moderate, six lifts (two of which are for children) and an artificial snow system.
There’s a special snowmobile run, snow-kiting facilities and – for the less active –snowcats that shuttle visitors here and there, and can also take you up to the Church of Profitis Ilias and to a nearby monument dedicated to the Serbian soldiers killed in World War I. At an altitude of 2,524 meters, it offers a majestic view stretching all the way to the Thermaic Gulf, Mt Olympus and across the border into FYROM.

After a day on the slopes, a drive down to the village of Kerasies is highly recommended. The road winds through Mavro Dasos (Black Forest); according to legend, it was from here that Alexander the Great obtained the wood from which he made his famous sarissa spears. You will also come across two livestock sheds built by the Sarakatsani,traditionally
transhumant shepherds, and some amazing nature trails. From Kerasies, continue north for about 17 kilometers until you reach Loutraki, where the Pozar hot springs emerge from the mountain at a temperature of 37 degrees Celsius; they are said to help treat all sorts of skin ailments, aches and pains, and gynecological conditions.
The landscape here is like something from a fairytale: steaming turquoise pools at the end of a long gorge, with running waters and a canopy of poplars. A section of the path is paved, but to reach the springs you have to trek across rather rough terrain.

Nevertheless, they should not be missed. It is an organized facility with indoor and outdoor pools, the latter of which are simply amazing and a major attraction for people of all ages from all over Greece and the Balkans. The Thermopotamos River flows right beside the steaming pool, forming icy waterfalls for an invigorating cold shock after a long, warm soak.

EATING OUT

- In Paleos, Petros (Tel.(+30) 23810.317.95) is a great taverna with a private dining room
at street level and a small room upstairs –both part of a former house, intimate and
remarkable for its traditional simplicity.
The local specialties prepared with care by Petros are very popular and include fasoulotavas bean stew, lamb in a clay crock-pot, trahanas, savory pies and stuffed cabbage leaves. The loukoumades dough fritters served at the end are light and fluffy.

- Kalyva (Tel. (+30)23810.320.60) is another good option, serving an excellent pork casserole, penne with beef cheeks, crock-pot stews and melt-in-your-mouth veal.

- In Panagitsa, Petrino (Tel. (+30) 23810.340.33) is a must as it testifies to the Asia Minor roots of the family that runs it (and the entire village).
The hunkar begendi with smoked eggplant, spicy soutzoukakia meatballs in tomato
sauce, kebab served with yoghurt and the savory pies (stuffed with pastourma and
cheese, or with leeks and minced meat) are all delicious and wonderfully executed.

- In Loutraki, Ydrolithos Restaurant (Tel. (+30) 23840.916.00) is known for its creative and
modern cuisine.

INFO: Please note that on winter weekends you should make reservations, as finding
a table can be difficult.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΗ ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ– ΒΟΡΑΣ (ΚΑΪΜΑΚΤΣΑΛΑΝ) [μερος Α] | EMBRACING NATURE PALEOS AGHIOS ATHANASIOS- Mt VORRAS (KAIMAKTSALAN) [part A]

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 27 Sep 2017 08:41:00 +0000

Όλα είναι φύση
Άγιος Αθανάσιος– Βόρας (Καϊμάκτσαλαν) [μέρος Α]
Με ορμητήριο το Domotel Neve, ανακαλύψτε δάση και λίμνες, γ νωρίσ τε το ψηλότερο πεδίο χειμερινών σπορ στην Ελλάδα και στο τέλος της ημέρας απολαύστε την ξεχωριστή εμπειρία των φυσικών ιαματικών λουτρών Πόζαρ.

Embracing Nature
Paleos Aghios Athanasios- Mt Vorras (Kaimaktsalan) [part A]
From the luxury of your base-camp at Domotel Neve, explore the forests and lakes, enjoy
winter sports on Greece’s highest peaks and wrap it all up with a relaxing soak at the Pozar hot springs. (scroll down for the full English text)

Αποστολή/ By: Όλγα Χαραμή/ Olga Charami
Φωτογραφίες/ Photo: © Κλαίρη Μουσταφέλλου/ Clairy Moustafellou

01 Αγνάντι στη Βεγορίτιδα από τις παρυφές της Άρνισσας. 02 Ο ήλιος δύει, τα παιχνίδια στο χιόνι συνεχίζονται... 03 Καυτό ν τους στα λουτρά Πόζαρ. 04 Το χιόνι εδώ πάνω πέφτει νωρίς και λιώνει αργά.

Η εκδρομή σας στην περιοχή του Βόρα ή Καϊμάκτσαλαν, όπως τη γνωρίζουν οι περισσότεροι, μπορεί να τα έχει όλα, από βασιλικές παροχές για καλομαθημένους επισκέπτες μέχρι εκπλήξεις για γνήσιους περιηγητές. Ψηλά, στο χιονοδρομικό κέντρο, τα snowcats δεν προλαβαίνουν να μεταφέρουν επισκέπτες στην κορυφή του βουνού, ενώ οι υπόλοιποι απολαμβάνουν ζεστά ροφήματα στο lift bar. Λίγο μακρύτερα, στο οροπέδιο Ντόμπρο Πόλε, στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, ο βοσκός κύριος Τραϊανός ακολουθεί μοναχική πορεία με τα ζώα του και μπερδεύει στις προτάσεις του Ελληνικά και Σέρβικα – «όλοι δίγλωσσοι είμαστε εδώ», λέει χαμογελώντας. Στον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο, τα τζάκια στους ξενώνες προσφέρουν στους επισκέπτες θαλπωρή «πολυτελείας», ενώ στο κτηνοτροφικό χωριό Λύκοι κάνουν επιδρομή... λύκοι προς άγραν λείας, όταν οι θερμοκρασίες πέσουν κάτω από το μηδέν. Στο χωριό Κερασιές, οι τοίχοι στους δρόμους είναι γεμάτοι από αντρικά ονόματα:

«Νίκος Φεύγω 344», «Τάσος Φεύγω 250» κ.ο.κ. –φαντάροι που δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη θητεία τους στην παραμεθόριο–, ενώ οι τοίχοι ενός χώρου τέχνης στο χωριό της Παναγίτσας έχουν γίνει ο καμβάς του εξαίρετου ζωγράφου Μανώλη Πολυμέρη. Ο Βόρας μαζί με το Πίνοβο και την Τζένα σχηματίζουν το φυσικό σύνορο της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ. Στα πόδια του, η λίμνη Βεγορίτιδα, ο κάμπος της Έδεσσας και η πεδιάδα της Αλμωπίας. Διάσπαρτα αγροκτηνοτροφικά χωριά και χωράφια. Ποτάμια, καταρράκτες και λίμνες, δάση από οξιές και μαύρα πεύκα, έλατα. Μηλιές και κερασιές στα χαμηλά. Καταπράσινα όλα την άνοιξη και το καλοκαίρι, κατακόκκινα το φθινόπωρο. Τον χειμώνα, οπότε η περιοχή έχει την τιμητική της, όλα γίνονται λευκά, μαγικά γλυπτά του χιονιού, που, όταν πέσει, ξεχνάει να λιώσει. Το επιβεβαιώνει και η ονομασία του βουνού.

Σύμφωνα με τους ντόπιους, η σωστή ονομασία του είναι Καϊμάκ Τσαλάν, είναι Τουρκική και σημαίνει «ο κλέφτης του καϊμακιού», του χιονιού δηλαδή – που υποδηλώνει ότι το βουνό είναι το πρώτο που δέχεται το χιόνι και το κρατάει περισσότερο απ’ όλα τα άλλα.

Ο ΠΑΛΙΟΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΙΜΝΗ
Μέχρι πριν από 20 χρόνια η περιοχή δεν ήταν δημοφιλής προορισμός. Το έντονο κρύο, η έλλειψη τουριστικών παροχών, η απουσία παραδοσιακών οικισμών δεν ήταν ο πιο ελκυστικός συνδυασμός. Όλα ξεκίνησαν το 1994, με τη λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου, όπως μου επιβεβαιώνει ο κρεοπώλης-καφετζής Πέτρος Καραμήτσος. «Πάνω
που εγκαταλείψαμε τον Παλιό και κατεβήκαμε στο νέο χωριό –τον Νέο Άγιο Αθανάσιο– για να προστατευτούμε από το κρύο, έγινε το χιονοδρομικό. Επιστρέψαμε στον Παλιό, ανοίξαμε μαγαζιά και ξενώνες, αλλά τα σπίτια μας τα κρατήσαμε στον καινούργιο οικισμό». Ο Παλιός, όπως χάριν ευκολίας λέγεται ο Παλαιός Άγιος Αθανάσιος, είναι το χωριό που ανέλαβε να φιλοξενήσει τους επισκέπτες, λόγω τόσο της κοντινής του απόστασης από τις πίστες (15 χλμ.) όσο και της «παραδοσιακής» όψης του. «Η αλήθεια είναι ότι σώζονταν αρκετά πέτρινα σπίτια, ωστόσο όταν άρχισε η ανάπτυξη, τα περισσότερα γκρεμίστηκαν και ξαναφτιάχτηκαν από την αρχή, πέτρινα μεν, καινούργια δε», μου λέει η κυρία Ελένη στην ταβέρνα Πέτρος, καθώς σερβίρει ζεστή χορτόπιτα και σπιτική γκράπα μπροστά στο τζάκι. Η ταβέρνα, εκτός από το ότι ξεχωρίζει για το φαγητό
της, στεγάζεται σε ένα από τα ελάχιστα παλιά κτίρια του χωριού – πα-
τρικό σπίτι των ιδιοκτητών.

Έξω, στο κεντρικό πλακόστρωτο με το ρείθρο στη μέση, απ’ όπου φεύγουν τα νερά, η κίνηση έχει ξεκινήσει. Οι εκδρομείς του Σαββατοκύ ριακου απολαμβάνουν τη βόλτα τους ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια. Στην κεντρική πλατεία με τις πέτρινες βρύσες, τα μπαράκια βγάζουν ηχεία στον δρόμο για να δηλώσουν το μουσικό τους προφίλ, οι ταβέρνες κρατάνε ζεστά τα τζάκια και σερβίρουν φασουλοταβάδες (γίγαντες), σούπες και κρεατικά στη γάστρα, κι ένα κιόσκι με λογιών λογιών καλούδια προσφέρει εκλεκτά προϊόντα στους επισκέπτες: τουρσιά, βότανα, τραχανάδες, γλυκά του κουταλιού, μπαχαρικά και ζυμαρικά. Όλα φτιαγμένα σπιτικά από τον γυναικείο συνεταιρισμό της Άρνισσας.
Ο Παλαιός Άγιος Αθανάσιος έγινε στ’ αλήθεια η Αράχωβα του Βορρά. «Μέχρι και κλαμπ έχει με ζωντανή μουσική, εμείς εκεί πηγαίνουμε για ποτό», μας αποκαλύπτει ο νεαρός Ηλίας από τη γειτονική Ζέρβη. Λόγω της ζωντάνιας του αναπτύχθηκε και το διπλανό χωριό της Παναγίτσας. «Πάρα πολλοί ευκατάστατοι και επώνυμοι Θεσσαλονικείς αγόρασαν σπίτια στον Παλιό και έρχονταν με παρέες κάθε Σαββατοκύριακο. Έτσι αναπτύχθηκε η περιοχή μας», μου επιβεβαιώνει η Εύη Ιορδανίδου στην ταβέρνα Πέτρινο, στην πλατεία της Παναγίτσας. Στο χωριό αξίζει να επισκεφτείτε τον χώρο τέχνης και πολιτισμού που στεγάζεται στο ξενοδοχείο Leventis Art Suites. Είναι όλο ζωγραφισμένο με ανάγλυφα και γλυπτά του ιδιόμορφου Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη Μανώλη Πολυμέρη και τα έργα, περιέργως, δένουν άψογα με τα έπιπλα-αντίκες και τα κειμήλια, που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν εκθέματα λαογραφικού μουσείου. Εδώ στεγάζεται ένα απίθανο μουσείο φωτογραφικών μηχανών, μια μοναδική στην Ελλάδα συλλογή με 2.500 εκθέματα, ενώ σε ειδικές αίθουσες διοργανώνονται θεματικές βραδιές: μουσικής, αστροπαρατήρησης, εικαστικές εκθέσεις, συχνά με τη συνεργασία του Μουσείου Μπενάκη.

Στο ίδιο χωριό, μια ομάδα νεαρών διοργανώνει δραστηριότητες (ιππασία, κανό στις μικρές λίμνες του χωριού κ.ά.), ενώ κοντά στη διπλανή Ζέρβη βρίσκεται και το Αεραθλητικό Κέντρο Μακεδονίας-Θράκης, το οποίο λειτουργεί από την ιστορική Αερολέσχη Έδεσσας. Το να αντικρίσετε από αέρος τη λίμνη Βεγορίτιδα, τον πολύχρωμο κάμπο και τα βουνά είναι κάτι παραπάνω από τύχη. Κατά τα άλλα, τα χωριά της περιοχής δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον – η φύση είναι εκείνη που πρωταγωνιστεί.

Σε ελάχιστα χιλιόμετρα από τις πλαγιές του Καϊμάκτσαλαν θα βρεθείτε στην Άρνισσα και στη λίμνη Βεγορίτιδα. Αν αγαπάτε την οδήγηση, μπορείτε να κάνετε τον γύρο της, είναι γύρω στα 50 χλμ., ή να κατευθυνθείτε προς την Έδεσσα, η οποία απέχει περίπου 30 χλμ., για μια βόλτα στους εντυπωσιακούς της καταρράκτες και στην παλιά γειτονιά Βαρόσι.
Στον δρόμο προς την πόλη θα συναντήσετε και την τεχνητή λίμνη του Άγρα, η οποία, παρότι δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ, έχει εξελιχθεί σε σημαντικό υδροβιότοπο, καθώς έχουν παρατηρηθεί περισσότερα από 150 είδη πουλιών. Ο περίπατος γύρω της δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση, καθώς, όταν η στάθμη χαμηλώνει, η λίμνη φαίνεται να χάνεται μέσα στους καλαμιώνες και θυμίζει
περισσότερο ποτάμι, ενώ στα μεγάλα κρύα παγώνει.

An excursion to Mt Kaimaktsalan, or Voras as it is officially known, can have it all: from regal services for pampered guests to the exhilarating experiences for the thrill-seeker. High up in the ski resort, the snowcats can’t keep up with the visitors looking to get to the top, while the rest are enjoying a hot beverage at the Snow Bar. Further away, on the plateau of Dobro Pole near the border with FYROM, a shepherd named Trainos has the solitary task of tending to his flock and mixes Greek and Slavic in his sentences. “We’re all bilingual here,” he says, smiling. In the village of Aghios Athanasios, guesthouses and inns offer their visitors the succor of luxury, while in the village of Lykoi (the name means “wolves”), real wolves lurk at the edge of the woods eyeing the villagers’ livestock. In
Kerasies, the village walls are filled with graffiti bearing the names and service numbers of the soldiers who, having finished their tour of duty, tagged the town on their way out: “Nikos 344 leaving,” “Tassos 250 leaving.” In Panagitsa, the walls of an art gallery serve as the canvas not of restless young men, but of one exceptional artist, Manolis Polymeris.
The mountain of Kaimaktsalan, along with Pinovo and Tzena, form Greece’s natural border with FYROM. At its feet lie Lake Vegoritida and the plains of Edessa and Almopia, with their scattered farms and villages.

There are rivers, waterfalls and lakes; forests of beech, black pine and fir; and apple and cherry orchards. The whole area is a green blanket in spring and summer that turns russet in autumn, and icing-sugar white in winter, taking on a magical sculptural quality under snow that seems to forget to melt. The mountain’s name is suggestive: it comes from the Turkish word kaymakcalan, meaning “cream thief,” hinting that this is the first mountain
to receive snow and the last to give it up.

01 Lake Vegoritida on the outskirts of Arnissa. 02 The sun sets but the adventure continues at the ski resort. 03 A warm shower at the Pozar hot springs. 04 Up here, the snow arrives early and stays for quite a while.

PALEOS, PANAGITSA AND THE LAKE
This area was not much of a tourist destination until about 20 years ago. Freezing temperatures, an absence of infrastructure and a shortage of attractive traditional hamlets and villages meant there was little allure.
The opening of the ski center in 1994, however, soon brought a boom in business, as butcher and café owner Petros Karamitsos explains.

“Right after we abandoned Paleos (Old) Aghios Athanasios and settled in the new village to get way from the cold, the ski center opened and brought us right back. We opened shops and hotels, but kept our homes in the new village.” Paleos, as the village is known for the sake of brevity, grew into the main accommodation center for the ski resort because of its proximity (15 kilometers) and its traditional character. “The truth is that it had a lot of stone houses, but once development took off most were knocked down and rebuilt. They’re still made of stone, but they’re new,” says Eleni, as she serves us a slice of warm wild greens pie and homemade grappa in the Petros Taverna, which is known not just for its good food but also for the fact that is located in one of the village’s few surviving old buildings, once the owners’ family home. Outside on the main cobbled street, which has a gutter running down the middle to carry off rainwater and melting snow, the foot traffic is starting to build up as weekenders enjoy a stroll around the picturesque village. On the main square with the stone fountain, bars have stereo speakers outside their front doors to lure in customers, tavernas keep the hearth fires burning and dish out bean stews, soups and meat casseroles, and a kiosk displays all sorts of traditional goodies and products: pickles, herbs, frumenty, spoon sweets, spices and pasta, all made by the ladies at the Arnissa Women’s Cooperative. Within a few years, Paleos Aghios Athanasios became trendy and cool, much like Arachova on Mt Parnassos. “It even has live music clubs; that’s where we hang out,” says Ilias, a young man from the nearby village of Zervi. Business was so good, it started to trickle into the neighboring
village of Panagitsa as well. “A lot of wealthy and prominent Thessalonians bought holiday homes in Paleos and come over on weekends with their friends. That helped develop this area as well,” admits Evi at the Petrino Taverna on Panagitsa’s main square. The village is not very interesting in terms of architecture, as nature is the star here, but it does have a few cultural highlights, such as the gallery in the Leventis Art Suites Hotel. Its walls are adorned with sculptures and paintings by the eccentric Thessalonian artist Manolis Polymeris and are oddly in harmony with the furniture – antiques and heirlooms
that would normally belong in a folk museum. Moreover, there’s a fascinating camera museum with a collection of 2,500 pieces, the largest such collection in Greece.
It also hosts events – music, stargazing, art shows, often in cooperation with the Benaki Museum in Athens – in its exhibition halls. The village has a group that offers outdoor activities such as horseback riding and lake canoeing, while nearby Zervi is home to a branch of the Edessa Air Club – the bird’s-eye view of Lake Vegoritida, the colorful plains and the mountains is something quite special.

The village of Arnissa and Lake Vegoritida are just a few kilometers from the ski slopes of Kaimaktsalan. If you enjoy driving, the lake route is about 50 kilometers long and quite beautiful. Another option is a 30-kilometer drive to the town of Edessa for a walk around the waterfalls and the town’s old quarter. Along the way, you’ll see Agra, an artificial lake that powers the local electricity plant and serves as a significant wetland sheltering more than 150 species of birds. The lake is not very good for sailing as there are reeds at low tide and it freezes over when temperatures drop.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 18 Sep 2017 08:11:00 +0000

ΒΟΛΟΣ/ VOLOS
Ένα απολαυστικό city break (μέρος Γ)
A Delightful City Break (part C)

του Αλέξανδρου Σκόνδρα (αρχιτέκτονας και φωτογράφος, με καταγωγή από τον Βόλο)
Φωτογραφίες: © ΠΙΟΠ/ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ, ΣΑΚΗΣ ΓΙΟΥΜΠΑΣΗΣ, ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

by Alexandros Skondras (architect and photographer born in Volos)

Photos: © PIOP/NIKOS DANIILIDIS, SAKIS GIOUMPASIS, CLAIRY MOUSTAFELLOU, ALEXANDROS AVRAMIDIS

01 Η κεντρική πλατεία στη Μακρινίτσα Πηλίου. 02 Τα εξαιρετικά προϊόντα της Χαλβαδοποιίας Παπαγιαννόπουλου. 03 Το εναλλακτικό τσιπουράδικο Με Ζεν.

ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΠΟΛΗΣ

Σε κοντινή απόσταση από τον Βόλο, 26 λεπτά διαδρομή με το αυτοκίνητο, βρίσκεται η Μακρινίτσα, το «Μπαλκόνι του Πηλίου», με τα υπέροχα πετρόχτιστα αρχοντικά της, χτισμένα κλιμακωτά πάνω στη βουνοπλαγιά, να απολαμβάνουν μοναδική θέα στον Παγασητικό κόλπο και στον Βόλο. Για τους λάτρεις της φύσης αξίζει επίσης μια επίσκεψη στον Άγιο Λαυρέντιο (36 λεπτά) και στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας (39 λεπτά) με τα αμέτρητα πλατάνια και τα γραφικά καλντερίμια, ιδανικά για περιπατητές. Προς την αντίθετη κατεύθυνση, πριν φτάσετε στον Βόλο από Αθήνα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα χωριά Σέσκλο (18 λεπτά) και Διμήνι (10 λεπτά), δύο από τους αρχαιότερους νεολιθικούς οικισμούς στην Ευρώπη.

ΤΟΠΙΚΕΣ ΛΙΧΟΥΔΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Ποικίλα τα παραδοσιακά προϊόντα που μπορείτε να απολαύσετε στον Βόλο και να πάρετε μαζί σας. Αξίζει να δοκιμάσετε τον αξεπέραστο χαλβά από ταχίνι της χαλβαδοποιίας Παπαγιαννόπουλου (Παπαδιαμάντη & Βασσάνη 2), τα παγωτίνια της οικογενειακής επιχείρησης Πήλιο (www.pilioicecream.com) και τις λεμονάδες και πορτοκαλάδες της Έψα (www.epsa.gr), εταιρείας-σύμβολο της πόλης, η οποία ξεκίνησε ως παγοποιείο στην Αγριά και σήμερα έχει κατακτήσει όλη την Ελλάδα. Στην πόλη παράγονται επίσης οι γευστικότατες μπίρες της ζυθοποιίας Πλάστιγγα (www.plastiga.gr) και της μικροζυθοποιίας Θεσσαλίας (www.volosbeer.gr), αλλά και τα τσίπουρα Αποστολάκη (www.apostolakiswinery.gr) και του συνεταιρισμού της Νέας Αγχιάλου (www.thessalikotsipouro.gr).

Πολύ νόστιμα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού παρασκευάζονται από τον γυναικείο αγροτουριστικό συνεταιρισμό της Πορταριάς (www.portaria-pelion.gr) και θα τα βρείτε σε επιλεγμένα παντοπωλεία στην πόλη, ενώ στα μαγαζάκια του κέντρου θα βρείτε βότανα της περιοχής, όπως το τσάι του βουνού.

01 The central square in Makrinitsa, Pilio. 02 Products from the halva producer Papagiannopoulos. 03 Me Zen, the “alternative” tsipouradiko.

DAY TRIPS
There are quite a few interesting and attractive spots just a short drive from the town of Volos. Makrinitsa (25–30 minutes) is known as the Balcony of Pilio because of its beautiful stately houses, built on the side of a hill and boasting stunning views of the Pagasetic Gulf and Volos. Aghios Lavrentios (35 minutes) and Aghios Georgios Nileias (40 minutes) are two lovely villages; walk around and explore the maze of small streets under the shade of countless plane trees. In the opposite direction, taking the Athens road, Sesklo (20 minutes) and Dimini (10 minutes) are two very interesting villages and also home to the remains of Europe’s oldest Neolithic settlements.
LOCAL DELICACIES TO GO
There are many traditional local products that you can enjoy in Volos and take back home, too. You should try the halva made with tahini from Papagiannopoulos (Papadiamanti & 2 Vassani), as well as the delicious ice creams made by the family-run firm of Pilio (www.pilioicecream. com), as well as the lemonades and orange drinks produced by Epsa (www.epsa.gr), a well-known local company that started as an ice-cream maker in the town of Agria and is now one of the country’s foremost soft-drinks producers. Volos also produces some very fine beers at the Plastiga Brewery (www.plastiga.gr) and at the Thessaly Microbrewery (www.volosbeer.gr). Tsipouro is available from the Apostolakis winery (www.apostolakiswinery.gr) and the Nea Anchialos Cooperative (www.thessalikotsipouro.gr). You should also bring back a few jars of fragrant fruit preserves produced by the Portaria Women’s Cooperative (www.portaria-pelion.gr), which can be found at selected grocery stores in Volos. Wild herbs, such as ironwort, are sold for tea-making in many shops.

VOLOS/ ΒΟΛΟΣ | A Delightful City Break/ Ενα απολαυστικο city break (part B)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 31 Aug 2017 12:29:00 +0000

ΒΟΛΟΣ/ VOLOS
Ένα απολαυστικό city break (μέρος B)
A Delightful City Break (part B)

του Αλέξανδρου Σκόνδρα (αρχιτέκτονας και φωτογράφος, με καταγωγή από τον Βόλο)
Φωτογραφίες: © ΠΙΟΠ/ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ, ΣΑΚΗΣ ΓΙΟΥΜΠΑΣΗΣ, ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

by Alexandros Skondras (architect and photographer born in Volos)

Photos: © PIOP/NIKOS DANIILIDIS, SAKIS GIOUMPASIS, CLAIRY MOUSTAFELLOU, ALEXANDROS AVRAMIDIS

01 Λαχταριστά πιάτα στο τσιπουράδικο Γαλανός 02 Ζεστό περιβάλλον και νόστιμο φαγητό στο Ba.Ca.Re. 03 Η πεζογέφυρα μπροστά στο πανεπιστήμιο 04 Προετοιμασία εκλεκτών μεζέδων στο τσιπουράδικο Δεμίρης.

ΣΤΟΥΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ
Για περισσότερες εξορμήσεις στραφείτε προς το κέντρο της πόλης, ξεκινώντας από την πλατεία του Αγίου Νικολάου, όπου δεσπόζει ο ομώνυμος βυζαντινού ρυθμού μητροπολιτικός ναός, με το μπαρόκ καμπαναριό και το φιλόξενο προαύλιο. Ο πεζόδρομος της Ερμού, που περνάει στο πλάι της πλατείας, αποτελεί τον βασικό εμπορικό δρόμο
του Βόλου και είναι ιδανικός για shopping therapy.

Η μαγεία του ωστόσο βρίσκεται στους μικρούς κάθετους δρόμους του, όπου θα συναντήσετε ενδιαφέροντες χώρους για φαγητό και ποτό. Στην οδό Σκενδεράνη κρύβεται το Ba.Ca.Re. (Νο 12-14), που συνδυάζει το παραδοσιακό με μοντέρνες επιρροές –όπως παραδοσιακά μακαρόνια με ζύμη από μελάνι σουπιάς και μπέργκερ με τοπικά υλικά του
Βόλου– και η Creperie Poquito (Νο 13) με τις gourmet κρέπες της. Στην Παύλου Μελά θα βρείτε την Ποδηλάτισσα (Νο 32), ένα ευχάριστο και φιλόξενο μπαρ-καφέ για τους λάτρεις του ποδηλάτου και της τέχνης, μια και εδώ φιλοξενούνται πολλές εκθέσεις. Η υπέροχη εσωτερική αυλή του θυμίζει αυλή μονοκατοικίας χωριού και αποτελεί καταφύγιο για
χαλαρή κουβέντα και ανταλλαγή ιδεών.

Παράλληλα με την Ερμού και σε απόσταση αναπνοής από την πλατεία του Αγίου Νικολάου βρίσκεται ο πιο μικρός, αλλά εξίσου ενδιαφέρων από πλευράς διασκέδασης, πεζόδρομος της Τάκη Οικονομάκη, που προσφέρεται για απογευματινά και βραδινά σουλάτσα. Επιλέξτε ανάμεσα στη Σπείρα (Νο 45), που στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό και που μεταμόρφωσε όλο τον πεζόδρομο με την εκκεντρική διακόσμησή της που θυμίζει αρχιτεκτονικό atelier, το καφέ/μπαρ Ελέφαντας (Νο 70A), με το βιομηχανικό, βερολινέζικο στυλ του, και το Alter Ego στην κάθετη οδό Αγίου Νικολάου (Νο 38), με τους jazz και blues ήχους του και με άρωμα απαγορευμένου speakeasy.

Καθέτως στην πλατεία, ο πεζόδρομος Δημάρχου Κονταράτου, το Κολωνάκι του Βόλου ή «Βολωνάκι» –όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι- με στυλ παρόμοιο με αυτό της γνωστής συνοικίας στο κέντρο της Αθήνας, προσφέρεται για bar-hopping μέχρι πρωίας.
Απαραίτητη η στάση στο Hemingway Bar (Νο 4), που σερβίρει malt αποστάγματα από τη Σκωτία μέχρι και την Ιαπωνία, αλλά και cocktails ή premium ποτά φτιαγμένα από τους έμπειρους mixologists του.

ΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΤΣΙΠΟΥΡΑΔΙΚΑ
Αναπόσπαστο κομμάτι της γαστρονομικής σκηνής της πόλης είναι το τσίπουρο (παρασκευασμένο από τα στέμφυλα, τα υπολείμματα των σταφυλιών μετά το πάτημα για την παραγωγή κρασιού). Η τακτική επίσκεψη των ντόπιων σε ένα από τα εκατοντάδες τσιπουράδικα είναι μια συνήθεια που κρατάει από τους πρόσφυγες του ’22, που αποκαμωμένοι μετά τη δουλειά τους μαζεύονταν στα καφενεδάκια του λιμανιού για να
τους ανοίξει η όρεξη πριν από το μεσημεριανό με τσιπουράκι και μεζέ.
Τα πιο γνωστά, όπως ο Παπαδής (Αργοναυτών 6 & Σόλωνος, τηλ. 24210-29360), εξακολουθούν να βρίσκονται στο λιμάνι. Στο κέντρο θα βρείτε τον Γαλανό (Πλάτωνος 24, τηλ. 24211-07821) αλλά και το εναλλακτικό, πολύβουο Με Ζεν (Αλοννήσου 8, τηλ. 24210-20844), που παντρεύει την παράδοση με τις σύγχρονες μαγειρικές τεχνικές. Αν, πάλι,
ψάχνετε για κάτι πιο γνήσιο με άρωμα Μικράς Ασίας, αναζητήστε το
τσιπουράδικο του Δεμίρη (Ευφραιμίδου 23, τηλ. 24210-65559) στην
προσφυγική γειτονιά της Νέας Ιωνίας.

Θυμηθείτε πως οι μεζέδες, διαφορετικοί κάθε φορά, είναι απαραίτητο κομμάτι της τελετουργίας. Υπάρχουν μεζέδες απλοί (σαλάτες, πατάτες στον φούρνο και διάφορες αλοιφές), αλλά και πιο ιδιαίτεροι (ψάρια, χταπόδι ξιδάτο, μύδια και γυαλιστερές). Αν περιλαμβάνονται στο μενού, μην αμελήσετε επίσης να δοκιμάσετε παραδοσιακά πιάτα
του Βόλου, όπως το μπουμπάρι (είδος λουκάνικου με έντερα χοιρινού ή αρνιού και ρύζι) και το σπετζοφάι (λουκάνικα με σάλτσα από πιπεριές και ντομάτα).

01 Tasty dishes at the Galanos tsipouradiko. 02 A warm atmosphere and delicious food at Ba.Ca.Re. 03 The pedestrian bridge in front of the university. 04 Preparing choice meze in the Demiris tsipouradiko.

THE CITY CENTER

For still more interesting things to do and discover, head into the town center, starting at Aghiou Nikolaou Square and the Byzantine metropolitan church of the same name, which can be distinguished by its baroque bell tower and pleasant courtyard. The pedestrianized strip that runs along one side of the square is Ermou, Volos’ main street and the best place for a bit of shopping therapy. The real magic, however, lies in the little side streets leading off it, where you will find all sorts of interesting places to have a meal or a drink. Tucked away on Skenderani Street is Ba.Ca.Re. (No. 12–14) – which brings together the traditional and modern in dishes like the squid-ink pasta and the burger made with local ingredients – and Creperie Poquito (No. 13), which serves gourmet savory and sweet crepes. On Pavlou Mela Street, Podilatissa (No. 32), is a pleasant and welcoming café-bar dedicated to fans of art and the bicycle. It regularly hosts art exhibitions and its lovely inner courtyard,which resembles the garden of a stately house, is the perfect place for

light conversation and cheerful debate.

Parallel to Ermou and just a hop from Aghiou Nikolaou Square is the pedestrianized Taki Ikonomaki Street, equally interesting in terms of entertainment and ideal for an afternoon or evening stroll. You can have a relaxing drink at Speira (No. 45), a very special bar that helped transform the entire street with its quirky décor that resembles an architect’s studio; at Elefantas (No. 70A), with its industrial, Berlin-inspired style; and nearby Alter Ego (38, Aghiou Nikolaou), where the jazz and blues music give the place the feel of a speakeasy.

Also running off the square, Dimarchou Kontaratou Street, named for a former mayor, has been dubbed “Volonaki” by locals, in a reference to the upscale Athenian district of Kolonaki. It’s now the trendiest part of town for all-night bar-hopping. A must, Hemingway Bar (No. 4) serves whiskies and whiskeys from around the world, along with cocktails made with premium spirits by its experienced mixologists.

TSIPOURO STOP
Tsipouro, a strong, clear spirit made of the pomace left over from winemaking, is an integral part of Volos’ food scene, and the custom of getting together at one of the town’s many so-called tsipouradika dates back to 1922, when refugees from Asia Minor would gather after a hard morning’s work at the tsipouro joints at the port for a glass and a meze to whet their appetite before lunch. Volos’ most famous tsipouradika, like Papadis (6 Argonafton & Solonos, Tel. (+30) 24210.293.60), are still concentrated around the port area. In the center, you will find Demiris (23 Efremidou, Tel. (+30) 24210.655.59) and the alternative, buzzing Me Zen (8 Alonissou, Tel. (+30) 24210208.44), which mixes tradition and modern culinary techniques. If, however, you’re looking for something more authentically Asia Minor, look for Galanos (24 Platonos, Tel. (+30) 24211.078.21) located in the former refugee neighborhood of Nea Ionia.

Don’t forget that the ever-changing meze is an integral part of the ritual. These can be simple (salads, baked potatoes or various dips) or more sophisticated (fish, marinated octopus or shellfish). And if you find traditional Voliot dishes on the menu – such as boubari (a type of sausage containing finely chopped offal and rice) or spetzofai (a rich dish of sausage with a pepper and tomato sauce), don’t pass up the chance for a taste.

VOLOS/ ΒΟΛΟΣ | A Delightful City Break/ Ενα απολαυστικο city break (part A)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 01 Aug 2017 12:20:00 +0000

ΒΟΛΟΣ/ VOLOS
Ένα απολαυστικό city break (μέρος Α)
A Delightful City Break (part A)

Aνέμελες βόλτες και ποδηλατάδες, αρχιτεκτονική και πολιτισμός, φαγοποσίες και ραντεβού με την παράδοση. Η πρωτεύουσα της Μαγνησίας είναι κάτι παραπάνω από κόμβος για τις Σποράδες και το Πήλιο. Ανακαλύψτε την.

The capital of Magnesia is so much more than a city ser ving the Sporades and the villages of Mt Pilio. It is a fascinating blend of relaxed charm, amazing architecture, culture, heritage and enter tainment options. (scroll down for the full English text)

του Αλέξανδρου Σκόνδρα (αρχιτέκτονας και φωτογράφος, με καταγωγή από τον Βόλο)
Φωτογραφίες: © ΠΙΟΠ/ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ, ΣΑΚΗΣ ΓΙΟΥΜΠΑΣΗΣ,

ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

by Alexandros Skondras (architect and photographer born in Volos)
Photos: © PIOP/NIKOS DANIILIDIS, SAKIS GIOUMPASIS, CLAIRY MOUSTAFELLOU, ALEXANDROS AVRAMIDIS

Από όπου και αν φτάνεις στον Βόλο –από την ενδοχώρα, τη θάλασσα ή το Πήλιο– ένα πράγμα σού γίνεται σαφές με το που τον αντικρίζεις. Αυτή η πόλη λες και δημιουργήθηκε για να γεφυρώσει αντίθετα: την πόλη με την ύπαιθρο, το βουνό με τη θάλασσα, το παλιό με το νέο. Και οι γέφυρες όμως, αν και απλά σημεία μετάβασης, μπορούν να αποτελέσουν ενδιαφέροντες προορισμούς, στους οποίους μπορεί κανείς να στοχαστεί γι’ αυτό που ατενίζει μπροστά του και γι’ αυτό που έχει αφήσει πίσω του. Αρκεί να μη βιάζεται. Η ζωή στον Βόλο κυλά αργά και η επίσκεψη απαιτεί χρόνο. Ακόμα όμως και αν δεν διαθέτετε πολύ, η πόλη δεν θα σας δυσκολέψει, γιατί έχει σχεδιαστεί με το ιπποδάμειο σύστημα ρυμοτομίας (με κάθετους και οριζόντιους δρόμους), που κάνει την περιήγηση σε αυτήν πολύ εύκολη.

01 Το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα. 02 Χάλκινο ομοίωμα της «Αργούς», έργο του γλύπτη Νικόλα. 03 Διάλειμμα στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου. 04 Το εστιατόριο La Petite Cantine.

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ
Ξεκινήστε λοιπόν την περιπλάνησή σας από την παλιά πόλη του Βόλου, «τα Παλιά», όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, μία από τις γραφικότερες συνοικίες, χτισμένη σε έναν λόφο που σχηματίστηκε από διαδοχικά στρώματα κατοίκησης από την προϊστορική εποχή. Κύριο γνώρισμα της γειτονιάς, τα στενάκια, γεμάτα γραφικά μικρομάγαζα με είδη ψαρέματος, τσαγκάρικα, ολάνθιστες αυλές, αλλά και το εξαιρετικά ενδιαφέρον Μουσείο Πόλης (Φερών 17, τηλ. 24210-29878). Στεγά ζεται σε ένα λιτό και όμορφο, ανακαινισμένο νεοκλασικό, την πρώην καπναποθήκη Παπάντου, και φιλοδοξεί να ανιχνεύσει τη σύγχρονη
ιστορία μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων της πόλης και τα υλικά τεκμήρια της δραστηριότητάς τους. Στα σύνορα των Παλιών, λίγο πριν από τη θάλασσα, θα συναντήσετε μερικά από τα αγαπημένα στέκια των καλοφαγάδων του Βόλου. Το μεζεδοπωλείο Στάφυλος (Μελούνας 6, τηλ. 24210-38548) προσφέρει επιλεγμένες κρητικές γεύσεις, με πιο ενδιαφέροντα πιάτα το απάκι, τους λαχανοντολμάδες και τους μπουμπουριστούς κοχλιούς, ενώ το εστιατόριο La Petite Cantine (Πυράσσου12, τηλ. 24210-37109), ένα ηθικό project που απασχολεί άτομα με ειδικές ανάγκες, έχει στυλ street food καντίνας με ειδίκευση στη nouvelle cuisine και εμμονή στην υγιεινή διατροφή.
Αφήνοντας πίσω τα Παλιά, με κατεύθυνση προς το λιμάνι, πρώτο συναντά κανείς το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα (Νότια Πύλη, τηλ. 24210-29844), που αποτελεί σπάνιο δείγμα σωζόμενου βιομηχανικού συγκροτήματος. Αξίζει μια στάση εδώ για μια συναρπαστική περιήγηση στη βιομηχανική κληρονομιά του Βόλου, από τα στάδια της παραγωγής τούβλων και κεραμιδιών μέχρι την καθημερινή ζωή στο εργοστάσιο.

ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Στο λιμάνι πια, το τρίτο μεγαλύτερο της χώρας, το ντεκόρ ορίζουν τα μεγάλα επιβατηγά και εμπορικά πλοία, που τις πρώτες πρωινές ώρες εναλλάσσονται με τα καΐκια και τις τράτες των ψαράδων που μόλις έχουν φέρει τη βραδινή ψαριά. Ντόπιοι καταφτάνουν από νωρίς για να εντοπίσουν εγκαίρως το πιο σπαρταριστό ψάρι, δημιουργώντας μια άτυπη λαϊκή αγορά. Οι προβλήτες όπου δένουν τις βάρκες τους οι ψαράδες είναι ένα καλό σημείο για να σταθείτε και να παρατηρήσετε την όλη τελετουργία. Σίγουρα κάποιος ψαράς θα σας πιάσει κουβέντα για να περηφανευτεί για το μέγεθος των ψαριών που έπιασε ή για να σας συμβουλεύσει για το πώς να τα μαγειρέψετε νόστιμα και παραδοσιακά.

Το παλιό Σιλό, όπου γινόταν η φορτοεκφόρτωση δημητριακών, θα σας τραβήξει σίγουρα το βλέμμα. Ένα κτίριο αυστηρό και μονολιθικό, που μοιάζει σχεδόν παράταιρο. Απέναντί του, στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, από την άλλη, ένα κτίριο εντελώς παραδοσιακό: το Δημαρχείο του Βόλου, έργο του αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, φτιαγμένο σύμφωνα με την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική – σκεπή από σχιστόλιθο, κουφώματα και πόρτες από ξύλο.
Δίπλα ακριβώς στο λιμάνι ξεκινάει η παραλιακή του Βόλου, η οδός Αργοναυτών, όπου παρατάσσονται αρκετά από τα τσιπουράδικα της πόλης, έτοιμα να υποδεχτούν τους επισκέπτες που καταφτάνουν με το πλοίο από τις Σποράδες. Συνεχίστε τη βόλτα σας κατά μήκος της ακτογραμμής πεζή ή με ποδήλατο, χρησιμοποιώντας τον ποδηλατόδρομο που συνεχίζεται σε όλη την οδό – τα ποδήλατα, όπως θα παρατηρήσετε, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των κατοίκων.

Σίγουρα θα νιώσετε τους ρυθμούς να γίνονται πιο χαλαροί στο τμήμα της οδού με τις καφετέριες όπου επιτρέπεται η κίνηση μόνο σε πεζούς και ποδηλάτες. Χαλαρώστε, λοιπόν, και εσείς μαζί με τους ντόπιους στο καφέ της Μινέρβας (Αργοναυτών 53) –από τα μακροβιότερα της παραλίας, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει (αξίζει να δοκιμάσετε τη διαχρονική πάστα φούρνου)– ή ακριβώς δίπλα στο Αχίλλειον καφέ-μπαρ (Αργοναυτών 54), που στεγάζεται σε ένα παλιό νεοκλασικό, έργο του Βολιώτη αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Αργύρη, ένα από τα πρώτα σινεμά του Βόλου που ακόμη λειτουργεί ως κινηματοθέατρο.

Ξεκούραστοι μετά τη στάση σας, συνεχίστε τη βόλτα σας έως την άκρη της περατζάδας της Αργοναυτών, για να θαυμάστε το γωνιακό κτίριο της παλιάς καπναποθήκης Παπαστράτου (κατασκευής 1926) με τους επιβλητικούς τρούλους. Πλέον στεγάζει τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το άγαλμα της Εθνικής Αντίστασης και μια μικρή τοξωτή γέφυρα που οδηγεί στον κυματοθραύστη. Αξίζει μια μικρή παράκαμψη για να περπατήσετε μέχρι τον φάρο και να απολαύσετε μια πανοραμική θέα της παραλιακής.

Επιστρέφοντας στην Αργοναυτών, συνεχίστε τη βόλτα δίπλα στη θάλασσα, για να συναντήσετε το καταπράσινο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου με την ομώνυμη εκκλησία. Ποδήλατα στο έδαφος, μπίρες, σουβλάκια, εύθυμη διάθεση και ραστώνη στο γρασίδι συνθέτουν την αύρα του πάρκου, που πλημμυρίζει τις καθημερινές από τους φοιτητές του παρακείμενου πανεπιστημίου. Το πράσινο συνεχίζεται μετά το Domotel Xenia Volos στο πάρκο του Αναύρου, πιο καλλιτεχνικό και ρομαντικό αυτό, με περίτεχνα γλυπτά, θεατράκι όπου οι ντόπιοι μπορούν να στήνουν δικές τους παραστάσεις και μια αναπαράσταση νεολιθικού οικισμού. Σήμα κατατεθέν του Αναύρου είναι το κίτρινο νεοκλασικό όπου στεγάζεται το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου (Αθανασάκη 1, τηλ. 24210-25285), ένα από τα παλαιότερα μουσειακά ιδρύματα στην Ελλάδα. Εδώ εκτίθενται ευρήματα από όλη τη Θεσσαλία, από την παλαιολιθική περίοδο έως και τα ρωμαϊκά χρόνια. Άξιο επίσκεψης για να θαυμάσετε τους θησαυρούς της λαϊκής παράδοσης του Πηλίου, από την άλλη, είναι το Λαογραφικό Κέντρο Κίτσου Μακρή (Κίτσου Μακρή 38, τηλ. 24210-74369), λίγα λεπτά από το πάρκο και το παραλιακό μέτωπο, που στεγάζεται στην υπέροχη διατηρητέα κατοικία του Έλληνα λαογράφου, μνημείο της πηλιορείτικης κληρονομιάς.

No matter which direction you come from to reach Volos – be it from the hinterland, the sea or Mt Pilio – this city will make a distinct impression on you in the way it seems to bridge opposites: the city and the countryside, the mountain and the sea, the old and the new. And though they are mere points of passage, bridges can be an interesting destination in their own right, places where you can ponder what lies ahead and what you have left behind – an exercise that should not be done in haste. Indeed, life in Volos is slow and a proper visit needs the right amount of time. But even if time is in short supply, this is an easy city to get around, as the planning follows the grid system developed by the ancient Greek architect and town planner Hippodamus.

OLD TOWN
Start your visit with a stroll around the Old Town, one of the city’s prettiest quarters, built on a hill shaped by successive layers of habitation dating back to prehistoric times. This neighborhood’s main feature is its collection of small streets flanked by quaint shops, tackle stores, cobblers, flower-filled courtyards and also the very interesting Museum of
the City of Volos (17 Feron, Tel. (+30) 24210.298.78). The museum, located in a simple yet attractively renovated building that was once a tobacco warehouse, illuminates the city’s modern history through the stories of its residents and material evidence of their Activities. On the seaside bordder of the old quarter, you will come across some of the favorite haunts of Volos foodies. Stafylos (6 Melounas, Tel. (+30) 24210.385.48) serves
selected Cretan dishes, the most interesting of which are the apaki, or cured pork, the stuffed cabbage leaves and the snails. La Petite Cantine (12 Pyrassou, Tel. (+30) 24210.371.09), meanwhile, is an ethical project that employs people with special needs and serves street-food style dishes with a focus on nouvelle cuisine and healthy eating.
Heading away from the Old Town towards the port, one of the first buildings you will come across is the Rooftile and Brickworks Museum N. & S. Tsalapatas (South Gate, Tel. (+30) 24210.298.44), among the few surviving samples of an early industrial plant in the country. The museum sheds light on Volos’ industrial heritage, from the different stages of
the manufacture of bricks and rooftiles to life in the factory.

THE WATERFRONT
At the port, the third biggest in Greece, the tone is set by the big passenger and commercial ships that arrive in the early hours of the day, squeezing between the fishing boats and trawlers that have just brought in the night’s catch. The locals turn up early in the morning to get their fish as fresh as possible, creating a bustling market. The quays where the fishermen tie up their boats are a good vantage point from which to observe the entire ritual. Some fisherman is bound to tell you all about the size of the fish he caught and offer tips on how to cook them in the traditional manner.
The old Silo – once used to store grains and cereals – is a dominant feature at the port, an austere monolith that seems almost out of place. Then, standing across from it, on Riga Fereou Square, is a building that is entirely traditional: Volos City Hall, designed by Dimitris Pikionis according to the tenets of Pilian architecture – slate roof and wooden
door and window frames.

Volos’s promenade starts at the port, at Argonafton Street, where you will see a row of tsipouro and meze joints ready to welcome passengers disembarking from the ferries servicing the Sporades. You can explore this stretch on foot or by bicycle, as there is a well-marked bike lane – you will have noticed by now that bicycles are an important mode
of transportation for local residents. The mood along the waterfront becomes more relaxed as you reach the section that hosts the cafés, where only pedestrians and bicycles are allowed. This is a good place to relax with the locals, with a coffee break at Minerva (53 Argonafton) – one of the oldest cafés on the promenade and a place where time appears to have stood still (try its classic baked chocolate cake) – or at the café-bar
Achilleion right next door (54 Argonafton), that’s housed in a neoclassical building designed by local architect Κonstantinos Argyris that also houses one of the town’s first cinemas. Rested after your stop, continue down to the end of the Argonafton promenade to take a look at the building with the imposing domes on the far corner. Built in 1926 as a tobacco warehouse for the Papastratos Company, the structure now houses parts of the University of Thessaly. Right across the street is a statue dedicated to World War II resistance fighters, as well as a small arched bridge that leads to a breakwater. It is
worth making the brief detour to walk to the lighthouse at its end, where you can enjoy the panoramic view of the town’s waterfront.

Returning to Argonafton, continue your seaside stroll to Aghios Konstantinos Park and the church there. This is a favorite spot for students at the nearby university to hang out, enjoy the sun, snack on souvlaki or crack open a few beers at night. The next green spot is AnavrouPark, just after Domotel Xenia Volos. This is a more romantic park, with

ornate statuary, a small open-air theater where locals can stage their own productions and a small replica of a Neolithic settlement. Adorning Anavrou is the yellow neoclassical building that houses the Archaeological Museum of Volos (1 Athanasaki, Tel. (+30) 24210.252.85), one of the oldest museums in Greece. It contains finds dating from Paleolithic to Roman times from all over Thessaly. Also worth a visit for its treasures of Pilian folk culture is the Kitsos Makris Center of Folk Art (38 Kitsos Makris, Tel. (+30) 24210.743.69), a monument of Pilian heritage located just a few minutes’ walk from the park and the waterfront in the beautifully preserved home of the late Greek folklorist.

Explore Domotel Xenia Volos

GASTRONOMY- BREAKFAST | Η ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΠΡΩΙΝΟ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 19 Jul 2017 11:10:00 +0000

For discerning palates
Για απαιτητικούς ουρανίσκους

Traditional recipes and artisanal products give guests a small taste of Greece.
Παραδοσιακές συνταγές και τοπικά προϊόντα δίνουν μια πρώτη γεύση του τόπου που επισκέπτεστε.
Της Νένας Δημητρίου/ By Nena Dimitriou | PHOTOS: © SAKIS GIOUMPASIS
1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 06/2017

Είτε βρίσκεστε σε επαγγελματικό ταξίδι είτε χαλαρώνετε μερικές μέρες μακριά από την καθημερινότητα, το πρωινό στην Domotel αποτελεί έναν ικανό λόγο να σηκωθείτε από το κρεβάτι με όρεξη.

Το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα της φιλοξενίας τους και έχει λάβει την πιστοποίηση «Ελληνικό Πρωινό» από το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο στα ξενοδοχεία της αλυσίδας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Βόλο. Ανακαλύψτε τη γαστρονομική παράδοση κάθε τόπου μέσα από τοπικές συνταγές και προϊόντα, τα οποία θα βρείτε στον πληρέστατο μπουφέ. Μαζί με το σύγχρονο continental πρωινό σε κάθε προορισμό, δοκιμάστε τους καρπούς ή τα φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα φρούτα σε μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού. Το ρουστίκ περιβάλλον και ο κρύος καιρός στο Neve στον Άγιο Αθανάσιο προδιαθέτουν για μια ζεστή σούπα τραχανά, ενώ στον Βόλο θα βρείτε το παραδοσιακό σπετζοφάι, ένα έδεσμα που γεννήθηκε στην αγροτική κουζίνα της περιοχής. Στη Θεσσαλονίκη, το πρωί ξεκινά με τραγανό φύλλο και κρέμα μπουγάτσας, το γλυκό σύμβολο της πόλης, όπως και με το παραδοσιακό σησαμένιο κουλούρι.

Τέλος, στην αρχοντική Κηφισιά, ζεστές πίτες, αφράτη σφολιάτα, γιαούρτι και φρέσκα φρούτα θα σας γεμίσουν ενέργεια για να απολαύσετε μια μεγάλη μέρα στην πρωτεύουσα.

Whether you’re on a business trip or traveling for pleasure, the Domotel breakfast is a great reason to jump out of bed. The most important meal of the day is one of Domotel’s greatest assets. The breakfast service at the hotels in Athens, Volos and Thessaloniki
have, in fact, been awarded the Greek Breakfast certificate from the Hellenic Chamber of Hotels.

The full sweet and savory breakfast buffets showcase the culinary traditions of each location, with local recipes and products. The continental breakfast served at all Domotel destinations, meanwhile, includes jams and spoon sweets made from locally sourced autumn and winter fruits. The rustic ambience and bracing air at Domotel Neve in Paleos Aghios Athanasios make you yearn for a bowl of hot trachanas soup, while in Volos you can find spetzofai, a hearty sausage stew and a staple of rural cuisine in this region. In Thessaloniki, the perfect breakfast begins with a crispy bougatsa pie stuffed with semolina cream or with a traditional sesame bread ring. In Kifissia, Domotel Kastri serves
warm pies, fluffy pastries, yogurt and fresh fruit for that burst of energy you need for a big day in the capital.

Explore Domotel Hotels & Resorts

DELPHI- ΔΕΛΦΟΙ | The sanctuary of Athena Pronaia- Το ιερo της Αθηνας Προναιας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Jul 2017 12:56:00 +0000

DELPHI- ΔΕΛΦΟΙ

Το ιερό της Αθηνάς Προναίας
The sanctuary of Athena Pronaia

1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 06/2017

Ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών, από τους σημαντικότερους του κόσμου, χαίρει μοναδικής, αμφιθεατρικής θέσης ανάμεσα σε δύο ψηλούς κάθετους βράχους, τις Φαιδριάδες Πέτρες. Εδώ λέγεται πως συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα άκρα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου. Γι’ αυτό και οι Δελφοί ταυτίστηκαν με τον ομφαλό της Γης. Ένα από τα πλέον χαρα κτηριστικά μνημεία του αρχαιολογικού χώρου, αυτό που ενδεχομένως κλέβει την παράσταση, είναι η Θόλος του ιερού της Αθηνάς Προναίας (που απεικονίζεται εδώ). Η χρήση του κομψού κυκλικού οικοδομήματος, που χρονολογείται πιθανότατα στο 380 π.Χ., παραμένει άγνωστη.

The archaeological site of Delphi, among the most important in the world, is nestled between two steep rocks known as the Phaedriades. It is said that when Zeus released two eagles – one in the east and one in the west – to determine the center of the earth, the eagles met at Delphi, which is why this spot became known as the earth’s omphalos (navel). One of the most important monuments to be found here, and probably the scene-stealer of the whole site, is the Tholos (pictured here), an elegant circular building in the sanctuary of Athena Pronaia dating to around 380 BC, whose function remains unknown.

Explore Domotel Anemolia

TRAVEL/ SYVOTA- PARGA

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Jul 2017 12:35:00 +0000

TRAVEL/ SYVOTA- PARGA

Κείμενο – Φωτογραφίες: Όλγα Χαραμή
Text- Photos: Olga Charami

1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 06/2017

Σύβοτα-Πάργα (27 χλμ.)
Τα Σύβοτα της Θεσπρωτίας με τα εξωτικά νερά, τις λευκές αμμουδιές, τους κόλπους, τα φιορδ και τις νησίδες κλέβουν τις εντυπώσεις, ενώ η διαδρομή προς την κουκλίστικη Πάργα του νομού Πρεβέζης, περίπου 30 χλμ. νοτιότερα των Συβότων, είναι σκέτη απόλαυση.

Κολυμπήστε στην Μπέλα Βράκα και πηγαίνετε με σκάφος στη φημισμένη Πισίνα με τα μαγευτικά νερά. Περάστε από την οικογενειακή Πέρδικα,την παραλία του Αρίλλα και το δημοφιλές Καραβοστάσι ή ακολουθήστε το πλακόστρωτο ανηφορικό μονοπάτι προς τον αρχαιολογικό χώρο του Δυμόκαστρου. Λοξοδρομήστε για το χωριό της Αγιάς και επισκεφτείτε, λίγο μακρύτερα, το κάστρο του Αλή Πασά με την υπέροχη θέα στο Ιόνιο.
Κατηφορίστε προς την ωραία παραλία Σαρακήνικο ή αναζητήστε στην Ανθούσα τον καταρράκτη και τον ανακαινισμένο νερόμυλο.

Κι όταν φτάσετε στην Πάργα, αποφασίστε: κολύμπι στο Κρυονέρι, στο Πίσω Κρυονέρι ή στον Βάλτο, περπάτημα στο περίφημο ενετικό κάστρο της και στα ανηφορικά δρομάκια ή καφές και ουζάκι στην κοσμοπολίτικη περατζάδα της. Αν επιλέξετε να φτάσετε στην Πάργα από την εθνική οδό,θα έχετε χάσει την ωραία περιήγηση, αλλά θα περάσετε από το συμπαθέστατο χωριό Μαργαρίτι με το Λαογραφικό Μουσείο και το Έλος Καλοδικίου, γνωστό και ως «Λίμνη με τα νούφαρα», χάρη στα νούφαρα που την άνοιξη καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του.

Syvota- Parga (27klm)
Syvota’s beautiful waters, white beaches,hidden coves, small fjords and rocky islets will
charm you, while the coastal road south towards the picturesque town of Parga in the district of Preveza is pure enjoyment.

Before you start off, there’s time for a swim at Bella Vraka or a boat-ride to the famous Piscina with its enchanting waters. Once on your way, visit family-friendly Perdika, the beach at Arillas and the popular Karavostasi, or follow the paved path uphill to the archaeological site of Dimokastro.

Take a detour to the village of Agia, and then cut down to Ali Pasha Castle, with its magnificent view of the Ionian Sea. Descend towards the lovely beach of Sarakiniko, or seek out the waterfall and the restored watermill at Anthousa. When you reach Parga, there’s more to decide: should you go swimming at Kryoneri, Piso Kryoneri or Valtos; walk up to the famous Venetian castle and its steep alleyways, or sit for a coffee or an ouzo
on the cosmopolitan seafront promenade?

If you choose to approach Parga by the national highway, you’ll miss out on the scenic route,but you will pass by the charming village of Margariti, known for its Ethnographic Museum and for the Kalodikiou wetlands, also known as the “Lilly Pond,” thanks to the water lilies that cover most of its surface in spring.

Explore Domotel Agios Nikolaos

CONCIERGE- ATHENS | KIFISSIA, Goulandris Natural History Museum- ΚΗΦΙΣΙΑ, Μουσειο Γουλανδρη Φυσικης Ιστοριας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Jul 2017 10:30:00 +0000

CONCIERGE
KIFISSIA/ ΚΗΦΙΣΙΑ
Dedicated to Planet Earth
Aφιερωμένο στον πλανήτη Γη

Tο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας ταξιδεύει μικρούς και μεγάλους στον μεγαλειώδη, αλλά τόσο εύθραυστο, κόσμο της Φύσης.
The Goulandris Natural History Museum presents a fascinating over view of the natural world and serves as a reminder of the importance of protecting the environment. (scroll down for the full English text)

Της Ελευθερίας Αλαβάνου/ By Eleftheria Alavanou
PHOTOS: © ALEXANDROS KARAISKOS

1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 12/2016

Σε ένα ήσυχο σημείο στο κέντρο της Κηφισιάς βρίσκεται το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, το οποίο στεγάζεται σε ένα καλοδιατηρημένο νεοκλασικό του 1875. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1964 από τον Άγγελο και τη Νίκη Γουλανδρή και ήταν πρωτοπόρο για την εποχή του, καθώς στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 κανέναν δεν απασχολούσαν τα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Αν πάτε μια βόλτα, μπορείτε να δείτε εκθέσεις (μικρές ή μεγαλύτερες) που εστιάζουν στη βοτανική, την εντομολογία, την υδροβιολογία, την ορνιθολογία, την ερπετολογία, τη γεωλογία, την παλαιοντολογία, τα θηλαστικά και περιλαμβάνουν αμέτρητα εκθέματα, από φυτικά απολιθώματα, κοχύλια και νυχτοπεταλούδες μέχρι κόκκινο καγκουρό, κοάλα
και αρκούδα Μαλαισίας.

Κι αν αυτές οι εκθέσεις παραπέμπουν σε μια κάπως παλιομοδίτικη λογική, με εκθέματα τακτοποιημένα κυρίως σε προθήκες, το Κέντρο Γαία, που λειτουργεί εδώ και λίγα χρόνια στο μουσείο, είναι εντελώς διαφορετικό. Έχει έκταση 12.000 τ.μ., εκτείνεται σε έξι ορόφους και είναι ένα σύγχρονο, ζωντανό και σχεδιασμένο με πολλή φαντασία εργαστήριο για παιδιά και μεγάλους. Παρουσιάζει με απλό και κατανοητό τρόπο διάφορα περιβαλλοντικά θέματα, όπως τι είναι το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ποια είναι τα υπέρ και τα κατά της πυρηνικής ενέργειας και πώς τα απορρίμματά μας μπορούν να παγιδεύσουν αθώα ζώα. Προσκαλεί, για παράδειγμα, τους επισκέπτες να μπουν σε ένα πράσινο σπιτάκι και μέσα από διαδραστικούς πίνακες να μάθουν για τον κύκλο του άνθρακα ή να βάλουν το πρόσωπό τους σε μια μάσκα θαλάσσης και να δουν ένα βίντεο για τον κοραλλιογενή ύφαλο με ψάρια, αχινούς και αστερίες. Το Μουσείο Γουλανδρή διαθέτει επίσης εξαιρετικό πωλητήριο (μεταξύ άλλων θα βρείτε βιβλία, παιχνίδια με δεινόσαυρους και κούπες ζωγραφισμένες με κοχύλια και φλαμίνγκο), αλλά και ένα όμορφο café-restaurant.

Info: Το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας-Κέντρο ΓΑΙΑ βρίσκεται στην οδό Λεβίδου 13, Κηφισιά και λειτουργεί Τρίτη έως Παρασκευή 09.00-14.30, Σάββατο και Κυριακή 10.00-15.00. Τηλ. 210-8015870, www.gnhm.gr. Πληροφορίες σχετικά με το ωράριο του café-restaurant θα βρείτε στο τηλ. 210-8011170 και στο www.museum-cafe.gr.

The Goulandris Natural History Museum is housed in a well-maintained neoclassical building dating from 1875 and located in a quiet area of central Kifissia, a northern suburb of Athens. Angelos and Niki Goulandris founded this pioneering museum in 1964, at a time
when environmental issues were of little concern in Greece.

This is a charming museum, with exhibits focusing on botany, entomology, marine biology, ornithology, herpetology, geology, paleontology and mammals. They feature displays ranging from fossilized plants, shells and moths to taxidermic animals, including a red kangaroo, a koala and a Malaysian bear.

While this tidy arrangement of objects in cases may be somewhat conventional, the more recently established Gaia Center offers something completely different. Covering 12,000 square meters over six floors, it is a modern, vibrant and imaginatively designed laboratory for adults and children. The center highlights, in a simple and easy-to-understand manner, a number of environmental issues such as the greenhouse effect, the pros and cons of nuclear energy and the effect of waste and the trash it generates on animal life. For example, visitors are invited to enter a greenhouse in which interactive panels explain the carbon cycle, or they can look through a diving mask to watch a video about the coral reef and the fish, urchins and starfish that live there.

The Goulandris Museum has an excellent gift shop, where you will find books, games and souvenirs that all relate to the museum’s exhibits, as well as a lovely café-restaurant.

Info: Goulandris Natural History Museum - Gaia Center, 13 Levidou & 100 Othonos, Kifissia, Tel. (+30) 210.801.5870, www.gnhm.gr Opening hours: Tuesday to Friday 9:00-14:30, Saturday and Sunday 10:00-15:00 Café-restaurant, Tel. (+30) 210.801.1170, www.museum-cafe.gr

Explore Domotel Kastri

CONCIERGE ATHENS- ΑΘΗΝΑ | A Factory for Contemporary Art Eνα εργοστασιο για τη συγχρονη τεχνη

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Jul 2017 07:53:00 +0000

CONCIERGE
ATHENS- ΑΘΗΝΑ

Ένα εργοστάσιο για τη σύγχρονη τέχνη
A Factory for Contemporary Art

Η ιστορία και η καθημερινότητα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, εκεί όπου χτυπά η καρδιά της documenta 14.
The history and everyday life of the National Museum of Contemporary Art, the beating heart of documenta 14.

της Μαρίας Κοραχάη/ by Maria Korachai
PHOTOS: © STEPHIE GRAPE

Η κόκκινη είσοδος του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) στην Αθήνα μοιάζει να καταπίνει σαν στόμα τους πολυάριθμους επισκέπτες που έρχονται καθημερινά για να δουν μία από τις σημαντικότερες εκθέσεις τέχνης παγκοσμίως, την documenta14 (www.documenta14.de), που για πρώτη φορά «μοιράζεται» μεταξύ δύο πόλεων, της Αθήνας (έως τις 16 Ιουλίου) και του Κάσσελ.

Το λευκό εσωτερικό του φωτεινού κτιρίου είναι φτιαγμένο με οικοδομική ουδετερότητα, ώστε όλη η προσοχή να στρέφεται στα έργα της πολυσυλλεκτικής αυτής έκθεσης που παρουσιάζει «φωνές» καλλιτεχνών από κάθε γωνιά της Γης. Εξερευνώντας τους τέσσερις ορόφους του κτιρίου με εικαστικές και ηχητικές εγκαταστάσεις, προβολές και περφόρμανς σύγχρονης τέχνης, δεν μπορείς να μη ρίξεις κλεφτές ματιές έξω από τα τεράστια υαλοπετάσματα, που σαν να καδράρουν την πόλη και να την κάνουν μέρος της έκθεσης. Όσο ανεβαίνεις προς την κορυφή του μουσείου, ασυνήθιστες πτυχές της Αθήνας ξεδιπλώνονται: πανοραμική θέα των πολυκατοικιών της αντιπαροχής, γκράφιτι, ταράτσες κτιρίων με τζάμια-καθρέφτες κι έπειτα ο λόφος του Λυκαβηττού και η Ακρόπολη σαν σουρεάλ θέαμα πάνω απ’ τα δορυφορικά πιάτα.

Απ’ τα ίδια υαλοπετάσματα του μεγάλου βιομηχανικού «κουτιού», τη δεκαετία του ’60, οι Αθηναίοι περαστικοί χάζευαν τα χάλκινα καζάνια της πρώτης μεγαλοζυθοποιίας της εποχής, Φιξ.

Το υπερσύγχρονο εργοστάσιο δεν σταματούσε τη λειτουργία του ούτε τη νύχτα· έμενε ξάγρυπνο, με τα φώτα ανοιχτά, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα στους περιοίκους και αλλάζοντας το πρόσωπο της υποβαθμισμένης έως τότε περιοχής. Αφού απαλλοτριώθηκε και αναπλάστηκε, παραμένει τοπόσημο μέχρι σήμερα, δίνοντας την ονομασία του στη στάση του μετρό και σε ολόκληρη τη γειτονιά.

Info:
Λ. Καλλιρρόης και Αμβρ. Φραντζή, τηλ. 211-1019000, www.emst.gr.
Ανοιχτά: Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή-Κυριακή 11.00-21.00,
Πέμπτη 11.00-23.00. Είσοδος: 8 ευρώ (μειωμένο: 4 ευρώ).

The fiery red entrance of the National Museum of Contemporary Art (EMST) in Athens looks like it is devouring the stream of visitors who enter daily for the documenta 14 exhibition (www.documenta14.de), which for the first time is being hosted by two cities, Athens (until July 16) and Kassel in Germany.

The building’s bright white interior is structurally neutral in order to keep attention focused on the artworks of the group show, hosting artists from around the world.
Moving up the four-storied building and crossing through the exhibition’s visual and audio installations, projections and contemporary art performances, you can’t help but steal glances outside the huge windows, which seem as if they’re framing the city and inviting the outside in.

Distinctive features of urban Athens gradually come into panoramic view: boxy apartment buildings, graffiti, terraces with reflecting window panes and satellite dishes. Bringing it all together, the Acropolis and Lycabettus stand above everything, as if surveying this surreal scene.

During the ’60s, when this great industrial building operated as a brewery, these same windows provided visual distraction for Athenian passers- by who would gaze in at the brewery’s copper vats.

In its heyday, FIX was an ultra-modern plant that operated all through the night with its lights on, offering its own tireless show and transforming the face of a then-undervalued area. Following its expropriation and reconstruction, the building remains a point of reference for the city’s history, providing its name both to the Metro stop and to the neighborhood in general.

Info:
Kallirrois & Amvr. Frantzi, Tel. (+30) 211.101.9000, www.emst.gr/en/.
Open: Tue, Wed, Fri-Sun: 11:00-21:00, Thu: 11:00-23:00, Admission: €8
€4 reduced.

Explore Domotel Kastri

ΒΟΛΟΣ/ VOLOS | AUTHENTICITY/ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 14 Jul 2017 13:59:00 +0000

ΒΟΛΟΣ/ VOLOS
AUTHENTICITY/ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τυπολογία της τσιπουροκατάνυξης

A Taxonomy of Tsipouro Worship

Του Αλέξανδρου Ψυχούλη/ By ALexandros Psychoulis

Ο Αλέξανδρος Ψυχούλης είναι εικαστικός και καθηγητής Τέχνης και Τεχνολογίας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Alexandros Psychoulis is an artist and Professor of Art and Technology at the Architectural School in Thessaly.

PHOTOS: © AKIS ORFANIDIS

1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 08/2016

Η τσιπουροκατάνυξη είναι άλλο πράγμα από το «πήγα για τσίπουρα». Είναι εκείνη η κατάσταση πληρότητας και αγάπης προς όλους, στην οποία φτάνεις όταν όλα έχουν γίνει όπως πρέπει να γίνουν, όπως προσ τάζει μια ιστορία 100 χρόνων εξέλιξης της τσιπουροποσίας σ την πόλη του Βόλου και της Νέας Ιωνίας. Αν δεν ξέρεις τα κατατόπια, προσπάθησε να βρεις έναν ινστρούχτορα, έναν Βολιώτη μερακλή, να σε οδηγήσει. Αν πάλι αυτό είναι αδύνατον, πορεύσου έχοντας στο νου τα παρακάτω.

Tsipouro worship is something completely different than the casual “I’m going out for a tsipouro.” It’s a state of love and satisfaction at tained when everything falls in place as dictated by the hundred-year evolution of tsipouro drinking in the cities of Volos and Nea Ionia. (scroll down for the full English text)

Το σωστό μαγαζί

Τα παραδοσιακά τσιπουράδικα, αυτά που ακολουθούν το σωστό πρωτόκολλο μεζέδων και σερβίρουν καλό χύμα τσίπουρο, είναι χωμένα σε εσωτερικές πλατείες και στενά της πόλης. Δεν έχουν γιγάντια τραπέζια και κράχτες για τους πελάτες. Είναι γεμάτα κόσμο και στα τραπέζια τους θα δεις τα σκεύη της ιεροτελεστίας. Μικρά ποτήρια, μικρά πιάτα, μικρά πιρούνια, χαρτοπετσέτες από λαδόκολλα, σκεύος για τα μπάζα.Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείς είναι να ρωτήσεις τον σερβιτόρο αν σερβίρουν τηγανητές πατάτες. Αν σε χλευάσει προσβλητικά, κάθισε. Είσαι στο σωστό μέρος.

Μετρημένες κουβέντες

Το μόνο που χρειάζεται είναι να πληροφορήσεις τον σερβιτόρο μονολεκτικά για το είδος του τσίπουρου που πίνεις. «Με» αν προτιμάς με γλυκάνισο, «χωρίς» στην αντίθετη περίπτωση. Όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Δεν χρειάζεται να ζητήσεις κατάλογο (εκτός κι αν θες να καταλάβουν ότι είσαι από άλλο πλανήτη). Τρία πιατάκια με εκλεκτά θαλασσινά εδέσματα θα συνοδεύσουν το κάθε τσίπουρο που έρχεται. Μάθε το όνομα του σερβιτόρου –το ακούς από τα διπλανά τραπέζια–, φώναζέ τον να σε κοιτάξει και δείξε του από μακριά το ποτήρι σου αν θες κι άλλο τσίπουρο, την άδεια παγοθήκη αν θες πάγο. Εξασκήσου στην παντομίμα.

Πιες με ρυθμό

Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι, αλλά ούτε και να το λιβανίζεις. Συντονίσου με τους συνδαιτυμόνες σου, ώστε να πίνετε στον ίδιο ρυθμό. Μην τρως περισσότερο απ’ ό,τι πίνεις, θα χορτάσεις γρήγορα και θα καταστρέψεις τη γλυκιά ροή των πραγμάτων. Μην αγχώνεσαι από το πρώτο τσίπουρο για το αν θα χορτάσεις και μην παραγγέλνεις έξτρα μεζέδες. Όλα είναι υπολογισμένα για να σε οδηγήσουν στην προσωρινή ευτυχία.

Μαθηματικά

Το ερώτημα «με πόσους να τα πιω;» είναι κρίσιμο. Από δύο έως τέσσερα το πολύ πέντε άτομα είναι το καλύτερο. Στις μεγάλες παρέες το πράγμα μοιάζει ασυντόνιστο, οι συζητήσεις γέρνουν και είναι δύσκολο να επιτευχθεί η συλλογική ανάταση των συμποτών.

Συζήτησε χαλαρά

Οδεύοντας προς την τσιπουροκατάνυξη, άφησε πίσω τις σοβαρές κουβέντες. Συζήτησε χαλαρά επί παντός επιστητού και, προς Θεού, μην αποφασίσεις να λύσεις κάποιο πρόβλημα. Φρόντισε να υπάρχει στοιχειωδώς καλή διάθεση στο τραπέζι και το απόσταγμα θα την απογειώσει. Το τσούγκρισμα σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι ένα είδος ενστικτώδους ή εκούσιου restart. Το κάνουμε όταν η συζήτηση πλατειάσει, όταν παρασοβαρέψει, όταν κάποιος ξεχαστεί και μονολογεί περί θεμάτων αδιάφορων στους άλλους. Η επανεκκίνηση συντονίζει ξανά την ομάδα και το θέμα συζήτησης συνήθως αλλάζει.

Tips

- Για ατεκμηρίωτους λόγους, το τσίπουρο ενεργεί καλύτερα στο πνεύμα σου όσο ακόμα υπάρχει το φως της μέρας.

- Οι μεζέδες, άλλωστε, είναι δύσπεπτοι για το βράδυ.

- Πίνε λίγο νερό κάθε τόσο.

- Μία μπίρα μετά βοηθάει για να έχεις ένα ήπιο ξενέρωμα.

If you’re not familiar with the territory, look for a true enthusiast from Volos to serve as your guide. If this is impossible, don’t let it stop you, but do keep the following in mind.

Finding the Right Place.

The traditional tsipouradiko that follows the established practice of small dishes served with a good house tsipouro will be tucked away in tiny squares and narrow back streets in the center of town. It will not have gigantic tables or overly hearty waiters trying to lure in customers. It will be packed with people, and on their tables you’ll see all the trappings essential to the ritual: small glasses, small plates, small forks, wax paper

napkins, and a bowl for the remains.

A good way to know that you’ve found the right place is to ask the waiter whether they serve French fries. If he sneers at you contemptuously, take a seat. You’ve made it.

Use Few Words

The only thing you need to do is let your waiter know in as few syllables as possible the kind of tsipouro you’d like to drink. “With” if you prefer the kind with aniseed; “without” if not. He will take care of everything else.

You don’t need to ask for a menu (unless you want to tip them off that you’re completely out to lunch). Three small plates with first-rate seafood will accompany each order of tsipouro. Find out your waiter’s name – you’ll hear it at the neighboring tables – shout it out to get his attention and raise your glass if you want another tsipouro, or the empty ice bucket if you want more ice. Practice your miming skills.

Pace Yourself

There’s no need to hurry, but there’s also no reason to linger. You and your companions at the table ought to synchronize so that you’re drinking at the same pace. Don’t eat more than you drink or you’ll fill up too quickly and destroy the delicate rhythm of the experience. There’s no need to start worrying, as soon as the first tsipouro is on the table, about whether there will be enough to eat. And whatever you do, don’t order extra dishes. Everything has been carefully calibrated to lead to provisional bliss.

Mathematics

The following issue is a critical one: how many people are you going to drink with? Two to four, at most five, is ideal. Larger groups interrupt the ceremonial flow of things, conversations veer off course, and a shared exhilaration becomes impossible to achieve.

Small talk

The path towards tsipouro-worship requires that you leave behind serious discussions. You can make small talk about anything but for God’s sake don’t even dream of tackling a difficult issue. If a generally good mood prevails at the table, the spirits are sure to do the rest. The clinking of glasses at regular intervals is a kind of semi-conscious or subconscious equivalent to pressing the restart button. We do it when the conversation runs on for too long, when it turns too serious, or when someone starts going on about things that are uninteresting to everyone else. This way of marking a new beginning often leads to a change in conversation and everyone once again finds themselves on the same page.

Tips

- For reasons yet to be determined, tsipouro’s restorative effects on the soul are best felt under the lingering light of day. Besides, the accompanying dishes are more difficult to digest at night.

- Make sure to drink some water occasionally.

- A beer later on results in a smoother recovery.

Explore Domotel Xenia Volos

DELPHI- ΔΕΛΦΟΙ | Ο ΗΝΙΟΧΟΣ- THE CHARIOTEER

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 05 Jul 2017 11:40:00 +0000

DELPHI- THE CHARIOTEER
ΔΕΛΦΟΙ- Ο ΗΝΙΟΧΟΣ

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών –από τα πιο σημαντικά μουσεία της Ελλάδας– ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να θαυμάσει το περίφημο χάλκινο άγαλμα του Ηνιόχου, φιλοτεχνημένο πιθανότατα από τον χαλκοπλάστη Πυθαγόρα τον Σάμιο. Έργο της Πρώιμης Κλασικής Εποχής (478-474 π.Χ.), ο Ηνίοχος αποτελούσε μέρος ενός συμπλέγματος το οποίο περιλάμβανε τέθριππο άρμα και μια δεύτερη ανδρική μορφή. Ήρθε ξανά στο φως το 1896, κατά τη διάρκεια ανασκαφής από Γάλλους αρχαιολόγους, και μάλιστα σχεδόν ανέπαφος, με μια χαρακτηριστική πρασινο-μπλέ οξείδωση και με το προτεταμένο δεξί του χέρι να κρατάει ακόμα τα χαλινάρια των αλόγων του άρματος.

In the Archaeological Museum of Delphi – one of the most important museums in Greece – the visitor has the opportunity to admire the famous bronze statue of the Charioteer, which is attributed to the sculptor Pythagoras of Samos. A work of the early Classical period (478–474 BC), the Charioteer was part of a larger group of statuary, including the chariot, at least four horses and possibly one groom. It was uncovered in 1896, during an excavation by French archaeologists, and was found intact, covered in a green-blue patina characteristic of the material, and with the figure’s extended right hand still holding the reins of the horses.

Explore Domotel Anemolia

DELPHI-ΔΕΛΦΟΙ | THE SANCTUARY OF APOLLO - ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 05 Jul 2017 10:15:00 +0000

DELPHI- THE SANCTUARY OF APOLLO
ΔΕΛΦΟΙ- ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Οι Δελφοί ήταν η έδρα του σημαντικότερου θρησκευτικού κέντρου της αρχαιότητας,
του μαντείου του Απόλλωνα. Λέγεται, μάλιστα, ότι η ονομασία «Δελφοί» προέρχεται από
το δελφίνι στο οποίο μεταμορφώθηκε ο θεός προκειμένου να οδηγήσει εδώ ένα καράβι με
Κρήτες ναυτικούς, που έγιναν οι πρώτοι ιερείς του. Από το ιερό του Απόλλωνα σώζονται, μεταξύ άλλων, τμήματα του περίπτερου δωρικού ναού (330 π.Χ.), απ’ όπου η Πυθία προέβλεπε τα μελλούμενα, και το θέατρο, που απεικονίζεται εδώ στη μορφή που πήρε τον 2ο αι. π.Χ. και το οποίο φιλοξενούσε τους αγώνες φωνητικής και ενόργανης μουσικής που διεξάγονταν στο πλαίσιο των Πυθίων και άλλων θρησκευτικών εορτών. Τα Πύθια γιορτάζονταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν του θεού.

Delphi is where the most important religious center in antiquity, the oracle of the god
Apollo, was founded and flourished. The name Delphi is believed to have been derived from the word “dolphin,” referring to the form the god is said to have taken to lure a boat with its crew of Cretan sailors to this location to become his first priests. Today, the remains of the Sanctuary of Apollo include sections of the Doric temple (330 BC), where the high priestess Pythia foretold the future, and the theater, pictured here in the form it assumed during the 2nd c. BC, after restoration. This is where the musical contests (song and instrumental music) of the Pythian games - celebrated every four years to honor the god – and other religious festivals took place.

Explore Domotel Anemolia

CONCIERGE VOLOS/ ΒΟΛΟΣ | Roof tile museum- Το μουσειο των κεραμιδιων

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 12:27:00 +0000

CONCIERGE
VOLOS/ ΒΟΛΟΣ

Roof tile museum
Το μουσείο των κεραμιδιών

Άρρηκτα συνδεδεμένο με τη βιομηχανική ταυτότητα της πόλης, το παλιό πλινθοκεραμοποιείο των αδελφών Τσαλαπάτα έχει μετατραπεί σε ένα σπουδαίο μουσείο, που διατηρεί ζωντανή στη μνήμη μας τη σύγχρονη ιστορία του Βόλου.

Indelibly linked to the city’s industrial identity, the old brick and tile factor y of the Tsalapatas brothers has been transformed into a great museum that helps preserve Volos’ modern history. (scroll down for the full English text)

Κείμενο/ Text: Ελευθερία Αλαβάνου/ Eleftheria Alavanou
Φωτογραφίες/ Photos: © ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ/ © NIKOS DANIILIDIS
1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 08/2016

Τα νέα τριβεία, το πατάρι του μύλου, τα παλιά ξηραντήρια, η ατμομηχανή Ντεκοβίλ και, βέβαια, η εντυπωσιακή κάμινος Χόφμαν είναι μερικά από τα στοιχεία που κάνουν την επίσκεψη στο Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας N. & Σ. Τσαλαπάτα τόσο ενδιαφέρουσα, προσφέροντας τη σπάνια ευκαιρία να δει κανείς από κοντά ένα σπάνιο μνημείο της ελληνικής βιομηχανικής κληρονομιάς.

Χτισμένο στη γειτονιά των Παλιών γύρω στο 1925, το εργοστάσιο πήρε το όνομά του από τους ιδρυτές του, τους αδελφούς Σπυρίδωνα και Νικολέτο Τσαλαπάτα.

Παρότι βολιώτικη, η επιχείρηση Τσαλαπάτα είχε εξαρχής... βελγικό άρωμα, καθώς από το Βέλγιο προέρχονταν τόσο ο εξοπλισμός όσο και οι μηχανικοί που παρείχαν την τεχνογνωσία για την κατασκευή του εργοστασίου. Στο ξεκίνημά του, στο πλινθοκεραμοποιείο εργάζονταν περίπου 125-150 άτομα (αριθμός που πολλαπλασιάστηκε τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας μέχρι και τα 250), ενώ σε ετήσια βάση παράγονταν περίπου 8-9 εκατομμύρια κεραμίδια και τούβλα.

Χρονολογίες-σταθμοί στην πορεία της ιστορικής αυτής επιχείρησης, που αποτελεί απτή απόδειξη για το πόσο ανεπτυγμένος βιομηχανικά ήταν κάποτε ο Βόλος, είναι το 1934, που ξεκίνησαν οι εξαγωγές, το 1955, όταν έγιναν οι μεγάλοι σεισμοί και οι εγκαταστάσεις υπέστησαν ζημιές, το 1975, που το εργοστάσιο, αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, έκλεισε, και το 1995, οπότε αναγνωρίστηκε και επίσημα η αξία του, καθώς κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού. Αξίζει οπωσδήποτε να κάνετε μια στάση στο καλοδιατηρημένο και όμορφο αυτό μουσείο. Θα δείτε πολλά και ενδιαφέροντα: μεταξύ άλλων, τα σκουρόχρωμα βαγονέτα, με τα οποία μετέφεραν τον άργιλο, παραταγμένα στη σειρά, τις μουντές, μακρόστενες καμινάδες των ξηραντηρίων, στοίβες από πυρόχρωμα τούβλα, δύο πράσινες πρέσες πλίνθων και κεράμων στην κεντρική μονάδα παραγωγής και, βέβαια, το φούρνο Χόφμαν, ένα υποφωτισμένο γοητευτικότατο τούνελ του 1924- 26, το οποίο η ιστορία θέλει να έκλεισε μόλις δύο φορές σε όλη τη διάρκεια λειτουργίας του εργοστασίου, μία στην Κατοχή και μία στους μεγάλους σεισμούς.

Info: Το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Είναι ανοιχτό καθημερινά πλην Τρίτης, με γενική είσοδο 3 ευρώ. Νότια Πύλη, 38334, Βόλος, τηλ. 24210-29844, www.piop.gr

The new grinders, the silo, the old dryers, the Decauville steam locomotive and the impressive Hoffmann kiln are just some of the items that make a visit to the Rooftile and Brickworks Museum N. & S. Tsalapatas so interesting, as it offers a unique insight into a rare example of Greece’s industrial heritage. The factory, which opened in the Palia district in 1925, took its name from its founders: brothers Nikolaos and Spyridon Tsalapatas. Although it was based in Volos, the Tsalapatas business had a Belgian air about it from the beginning, since most of the equipment and the engineers providing the knowhow for the factory’s construction came from there. In the beginning, the brickworks employed between 125 and 150 people (rising to 250 in later years), and produced approximately 8–9 million bricks and rooftiles per year.

The major milestones for this historic business, which represents tangible evidence of how industrially developed Volos once was, include the first exports (1934), a major earthquake that damaged the factory (1955), financial difficulties (1975) and closure (1995). The Ministry of Culture, recognizing the factory’s importance, has declared it a listed monument.

It’s certainly worth making a stop at this lovely, well-preserved museum. There are unusal display items, including the black trolleys used to transport the clay all in a row; the long, smudgy chimneys of the dryers; stacks of red bricks; two green brick and tile presses in the central production area; and the Hoffmann kiln;. There’s also a dimly lit but charming tunnel dating back to 1924–26, which was closed only twice during the factory’s operation: during the German occupation and after a major earthquake.

Info: The Rooftile and Brickworks Museum N. & S. Tsalapatas is part of the museum network of the Piraeus Bank Group Cultural Foundation (PIOP). It is open daily except Tuesdays. Admission is €3. Notia Pyli (South Gate), Volos, tel. (+30) 24210.298.44, www.piop.gr/en/

CONCIERGE VOLOS/ ΒΟΛΟΣ | Εκθεματα οι ζωες των ανθρωπων Human narratives on display

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 12:03:00 +0000

CONCIERGE

VOLOS/ ΒΟΛΟΣ
Εκθέματα οι ζωές των ανθρώπων
Human narratives on display

Σε μια παλιά καπναποθήκη, τυπικό δείγμα βιομηχανικ ής αρχιτεκτονικής, το Μουσείο Πόλης αφηγείται τη σύγχρονη ιστορία του Βόλου.

The City Museum, housed in a former tobacco warehouse, tells the town’s stor y in the most eloquent way (scroll down for the full english text)

Κείμενο/ Text: Κωστής Ζαφειράκης/ Kostis Zafeirakis
1η δημοσίευση/ 1st published: Domotelling magazine 10/2016

Η επανάχρηση παλιών βιομηχανικών κτιρίων είναι το αστικό προβάδισμα του Βόλου. Στην καπναποθήκη Παπάντου στεγάζεται από τον Δεκέμβριο του 2014 το Μουσείο Πόλης, μοναδικό για τη μουσειακή αντίληψη στην Ελλάδα, που φιλοδοξεί να ανιχνεύσει τη σύγχρονη ιστορία μέσα από τους ανθρώπους και τις δραστηριότητές τους. Η πρώτη μεγάλη περιοδική έκθεση του μουσείου έχει τίτλο: «Βόλος – Νέα Ιωνία: τόσο μακριά, τόσο κοντά». Είναι αφιερωμένη στη συμβολή των Μικρασιατών προσφύγων στη διαμόρφωση του βολιώτικου πολιτισμού. Μέσα από ένα πλούσιο οπτικό και ηχητικό υλικό, σπάνια αρχεία και ντοκουμέντα ταξιδεύουμε 90 χρόνια πριν, βλέπουμε τους ντόπιους να δραστηριοποιούνται στο κέντρο της πόλης, τους πρόσφυγες να ιδρύουν τον συνοικισμό στη Νέα Ιωνία και ανάμεσά τους να ρέει ο ποταμός Κραυσίδωνας – σύνορο φτιαγμένο από τη φύση. Σύμβολο της αντιπαλότητάς τους, το ποδόσφαιρο. Η Νίκη και ο Ολυμπιακός, προαιώνιοι αντίπαλοι, με τα μπλε και τα κόκκινα σύμβολα, να κονταροχτυπιούνται μονίμως στα ονομαστά κυριακάτικα ματς. Ακούμε μαρτυρίες ανθρώπων και μικροϊστορίες που μοιάζουν μυθιστορηματικές. Οι καθημερινές ασχολίες, οιεργασιακές συνθήκες, τα καπνομάγαζα, το λιμάνι, οι βιομηχανίες. Κι από την άλλη πλευρά, οι προσφυγικοί συνοικισμοί, ο ιδιωτικός και δημόσιος βίος, οι συνήθειες, η διασκέδασή τους, τα τσιπουράδικα, τα νυχτερινά μαγαζιά, τα σινεμά, οι μουσικές τους. Το ραδιόφωνο μέσα στο μουσείο παίζει μικρασιάτικα και ρεμπέτικα τραγουδισμένα από τους Μιλάνους, δύο αδέλφια που έγραψαν ιστορία με το ουζερί τους, τη θρυλική Σκάλα του Μιλάνου.

Κι ύστερα η πόλη, τα νεοκλασικά σπίτια της που ρήμαξαν οι σεισμοί από το 1954 έως το 1957 και έπειτα η μεγάλη πλημμύρα του 1955, που σχεδόν ισοπέδωσε τον Βόλο, και πολύ αργότερα, τη δεκαετία του ’80, το μεγάλο πλήγμα της αποβιομηχάνισης. Και πάλι η αναγέννηση, που έφερε μαζί της το πιλοτικό πρόγραμμα επανάχρησης των βιομηχανικών αρχιτεκτονικών θησαυρών. Σ’ ένα απ’ αυτά τα άδεια παλιά κελύφη στεγάζεται το Μουσείο Πόλης, όπου αποτυπώνεται με εξαιρετικό τρόπο το αφήγημα του σύγχρονου Βόλου.

Info: Το Μουσείο Πόλης βρίσκεται στην οδό Φερών 17 και λειτουργεί Τρίτη-Κυριακή 10.30-13.30, Τετάρτη και Παρασκευή 18.00-21.00. Η είσοδος είναι δωρεάν. Ε-mail: museums@doepap.gr, τηλ. 24210-29878

When it comes to the reuse of old industrial buildings, Volos is at the forefront of the movement. Since December 2014, the former Papantos tobacco warehouse has been home to what is in Greece a unique approach to museums, namely a city museum, which aspires to trace contemporary history through the lives of ordinary people and their activities.

The museum’s first major temporary exhibition is titled “Volos – Nea Ionia: so close and yet so far.” It is dedicated to the contribution of Asia Minor refugees to the city’s rich cultural life. A wealth of fascinating audio and visual materials, documents and other archival objects takes visitors 90 years back in time, where they can “see” locals in the city center of Volos, refugees establishing the settlement at Nea Ionia, and between them, the natural border of the Krafsidonas River. The rivalry between the two groups is reflected by the city’s two biggest soccer clubs, Niki Volos and Olympiakos Volos, the blues and the reds; two longstanding adversaries who have competed with a passion in thrilling Sunday matches over the decades.

Visitors will also hear people’s real stories, which are powerful narratives of their daily lives and the working conditions at tobacco workshops, the port and the factories. They’ll find out about the refugee settlement, too, and the private and public life there, as well as about how people socialized and had fun; the tsipouro bars, the nightclubs and the cinema.

They will discover the music of Asia Minor and “rebetika” songs from the legendary Milanos brothers, who claimed a place in local history with their renowned taverna, Scala of Milanos. The museum also presents the history of the city of Volos itself, whose neoclassical houses were devastated by earthquakes between 1954 and 1957, not to mention the terrible flood in 1955 which almost destroyed everything in the area, followed much later by the deindustrialization that desolated the city in the 1980s.

The exhibits also cover today’s period of regeneration, as typified by the pilot program for the reuse of the city’s industrial architectural treasures, including the restoration of the very building which now houses the City Museum and tells its story so eloquently.

Info: 17 Feron. Opening hours: Tuesday-Sunday 10:30-13:30, Wednesday & Friday 18:00-21:00. Free admission Ε-mail: museums@doepap.gr. Tel. (+30) 24210.298.78

Explore Domotel Xenia Volos

KIFISSIA- ΚΗΦΙΣΙΑ | A Cool Oasis for Movie Lovers- Οασεις δροσιας για σινεφιλ...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 11:33:00 +0000

KIFISSIA/ ΚΗΦΙΣΙΑ

Οάσεις δροσιάς για σινεφίλ...
A Cool Oasis for Movie Lovers

Καθίστε αναπαυτικά, πιείτε μια γουλιά απ’ την παγωμένη μπίρα σας και χαζέψτε τ’ αστέρια. Η ταινία αρχίζει σε λίγο...

Make yourself comfortable, have a sip of cold beer and feel free to stargaze. The film will be starting shortly.

Κείμενο/ Text: Μαρία Κoραχάη/ Maria Korachai
Φωτογραφία/ Photo: © ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΡΗΣ © DIONYSIS KOYRIS
1η δημοσίευση/ 1st Published: Domotelling magazine, 07/2017

Μια ρετρό φωτεινή επιγραφή σε καλωσορίζει στην πράσινη αυλή που μυρίζει γιασεμί και αγιόκλημα, τα φαναράκια εκπέμπουν ένα γλυκό ρομαντικό φως και ο κόσμος περιμένει τη σειρά του στο κυλικείο για νάτσος με τσένταρ. Τα θερινά σινεμά της Αθήνας δεν «φωνάζουν» την ύπαρξή τους με τεράστια πόστερ ή υψηλά ντεσιμπέλ.

Αντίθετα, προσφέρουν τη γαλήνη και την οικειότητα μιας αυλής σπιτιού όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Τα περισσότερα έχουν ηλικία πάνω από μισό αιώνα κι έτσι έχουν διατηρήσει έναν vintage ρομαντισμό –μπορείς να δεις μέχρι και τις παλιές μηχανές προβολής που φυλάσσονται σαν μουσειακά εκθέματα– ενώ, όπως όλοι οι ελληνικοί κινηματογράφοι, δεν έχουν υποκύψει στη μανία της μεταγλώττισης. Δύο από τις ομορφότερες αυλές θερινών κινηματογράφων βρίσκονται στην Κηφισιά (4 χλμ. από το Domotel Kastri) – στο προάστιο όπου συνήθιζαν να χτίζουν τις εξοχικές τους κατοικίες οι Αθηναίοι και που εξακολουθεί να διατηρεί αέρα εξοχής, αν και πλέον εντάσσεται στον αστικό ιστό. Η Μπομπονιέρα προβάλλει δημοφιλείς ταινίες για μικρούς και μεγάλους από το 1918, σε ένα περιβάλλον με αγριοκαρυδιές, βασιλικό και κισσούς. Μπαίνοντας, θα δεις

μια μπομπίνα-σουβενίρ της δεκαετίας του ’60, ενώ στο κυλικείο, που έχει υιοθετήσει τις γευστικές προτιμήσεις των καιρών, θα βρεις από τσιπς και μπίρα μέχρι χοτ ντογκ και πίτσα. Η Χλόη, πάλι, που άνοιξε πρώτη φορά το 1960, έχει φανατικό κοινό που έρχεται τόσο για τις κωμωδίες και τις ταινίες δράσης όσο και για τον κατάφυτο κήπο της, με τα δύο μεγάλα πλατάνια και τα έντονα αρώματα από γιασεμί και αγιόκλημα. Στην καντίνα της θα βρεις όλες τις απαραίτητες λιχουδιές για να απολαύσεις την προβολή, όπως ποπ κορν και σάντουιτς. Όσοι δεν θέλουν να πάνε για ύπνο νωρίς συνεχίζουν τη βραδιά στο μπαράκι Recipe, ακριβώς απέναντι.

Info:

Μπομπονιέρα, Παπαδιαμάντη 12, τηλ. 210-8019687. Προβολές: 20.50 και 23.00. Εισιτήρια: 8,5 ευρώ, 6,5 ευρώ παιδικό στις παιδικές ταινίες • Χλόη, Κασσαβέτη 17, τηλ. 210-8011500. Προβολές: 21.00 και 23.00. Εισιτήρια: 8,5 ευρώ, 6,5 ευρώ φοιτητικό.

A bright retro sign welcomes you into a yard in full bloom. There’s a delightful scent of jasmine and honeysuckle, and lanterns that cast a soft, romantic light over the line of people at the snack bar waiting for some delicious nachos with cheddar cheese. The open-air cinemas of Athens don’t scream for attention with huge posters or blaring sound systems. Instead, they offer the joy and familiarity of a backyard where everyone is welcome. Most of the cinemas are over 50 years old and unsurprisingly emanate a vintage romanticism; you might even get to see an old projector which is being kept as a memento. Thankfully, as is the case with all Greek cinemas, films here haven’t succumbed to the dubbing craze, either. Two of the greenest open-air cinemas are located

in Kifissia (4k from Domotel Kastri), the northern suburb where Athenians used to have summer houses and which still retains a countryside flair, although it is now fully integrated in the city’s urban landscape.

Boboniera has been screening popular movies since 1918, in a place surrounded by hickory trees, basil and ivy. On entering, you will see an old projector reel – a souvenir from the ’60s – on your way to the snack bar, which caters to modern appetites, serving a variety of items from hot dogs and pizza to crisps and beer.

Chloe, on the other hand, a cinema that first opened in 1960, has diehard fans who are just as interested in its wild bushy garden with two large plane trees and a forest of fragrant flowers, as they are in the comedies and action movies it shows. Its snack bar offers everything you need to enjoy a film, including popcorn and sandwiches. For those who feel the night is still young after the film, step across the street to the Recipe Bar.

Info:

Boboniera, 12 Papadiamanti, Tel. (+30) 210.801.9687. Screenings: 20:50 & 23:00. Tickets: €8.5/person, €6.5/children for family movies. Chloe, 17 Kassaveti, Tel. (+30) 210.801.1500. Screenings: 21:00 & 23:00.Tickets: €8.5/person, €6.5/students.

TRAVEL/ ΤΑΞΙΔΙ THESPROTIA/ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ (part C)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 11:10:00 +0000

TRAVEL/ ΤΑΞΙΔΙ

THESPROTIA/ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ
12 experiences around Syvota (part C)
12 εμπειρίες γύρω από τα Σύβοτα (μέρος Γ)

09. ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟ ΣΟΥΛΙ (68 χλμ., 1 ώρα και 30΄ από τα Σύβοτα)

Άγρια βουνά σαν φυσικό φρούριο, άνυδρα και πετροσπαρμένα. Και ανάμεσά τους, στη Λάκκα, το ιστορικό Σούλι, γνωστό για τους κατοίκους του που πολέμησαν με θάρρος για την απελευθέρωση της Ελλάδας και για τις γυναίκες του που πήδησαν στον γκρεμό του Ζαλόγγου, για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.

Σήμερα αξίζει να κάνετε μια βόλτα στην περιοχή, για να δείτε το εντυπωσιακό τοπίο και το κ τηνοτροφικό χωριό με τα περίφημα πηγάδια, τις προτομές των οπλαρχηγών και τα πέτρινα σπίτια των οικογενειών τους – Τζαβέλλα, Μπότσαρη κ.ά. Καθίστε σε έναν από τους δύο καφενέδες για να μάθετε όλη την ιστορία και, αν έχετε όρεξη για περπάτημα, φτάστε στο ονομαστό Κούγκι. Σήμερα θα δείτε την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και την απεριόριστη θέα, είναι όμως το σημείο όπου κατέφυγαν το 1803 μια χούφτα Σουλιώτες μαζί με τον καλόγερο Σαμουήλ. Όταν οι Τουρκαλβανοί του Αλή Πασά έφτασαν στην μπαρουταποθήκη που υπήρχε μέσα στην εκκλησία, οι Σουλιώτες έβαλαν φωτιά στα πυρομαχικά και η εκκλησία, στην οποία βρίσκονταν και αυτοί, ανατινάχτηκε. Απέναντι βρίσκεται και το κάστρο της Κιάφας, στο οποίο θα φτάσετε έπειτα από 30΄απαιτητικής ανάβασης. Κατασκευάστηκε από τον Αλή Πασά για να αποτρέψει την επιστροφή των Σουλιωτών.

Ολοκληρώστε την εξόρμηση στους Μύλους Σουλίου. Η διακλάδωση βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από το χωριό και οδηγεί μέσα στη ρεματιά. Τρεχούμενα νερά, ένας αναστηλωμένος μύλος και ένα ωραίο καφενεδάκι πλάι στο ποτάμι θα σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε μετά τόσες ιστορίες πολέμου και θυσίας.

09. PAYING HOMAGE TO SOULI(68k – 1h30m from Syvota)

Rugged mountains that look like natural fortresses, arid and strewn with boulders. This is the location of Lakka Souliou, a historical site in the wider area known as Souli, famous for its proud inhabitants who fought heroically for Greece’s liberation. It is particularly known for its valiant women, 22 of whom jumped to their death from the Rock of Zalongo in December 1803, preferring this fate to capture by the enemy soldiers. Today, there are happier things to see in this small farming village, including the stone houses of the local resistance leaders’ families, including those of Tzavellas and Botsaris. Sit at one of the two coffee shops to learn about the history of the place or, if you’re in the mood for a walk, make your way from here to Kougi. There, you will see the Church of Aghia Paraskevi and its amazing view; in 1803, the last Souliotes took refuge with a monk named Samouil in a fortress that stood on this site. Just as the Turkish-Albanian troops of Ali Pasha broke through their defenses, the Souliotes set fire to the powder magazines, blowing up the entire place and taking many of the enemy with them to their death. Across the way, clearly visible from here, lies the fortress of Kiafa, which you can reach after a fairly demanding 30-minute ascent. This was built by Ali Pasha to prevent the Souliotes returning. Complete your excursion at Myloi Souliou. The fork in the road, a few kilometers outside the village, leads to a ravine with running water, a restored watermill and a charming café right next to the river. It is the perfect place for peace and quiet, after so many tales of conflict, sacrifice and death.

10. ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ (45 χλμ., 1 ώρα από τα Σύβοτα)

Κάποτε η Παραμυθιά ήταν ένα από τα κυριότερα εμπορικά και οικονομικά κέντρα της Ηπείρου. Το παζάρι του Σαββάτου δεν είναι πια τόσο μεγάλο και πλούσιο, αλλά παραμένει μαζί με το ιστορικό παζάρι (εμποροπανήγυρη κάποτε) του Οκτώβρη, τον Λάμποβο, πρώτο στη συνείδηση των ντόπιων.

Η βόλτα στο κέντρο της Παραμυθιάς με τα παλιά μαγαζάκια και τα καφενεδάκια μπορεί να αποδειχθεί το ίδιο ενδιαφέρουσα, αλλά αυτό που δεν πρέπει να χάσετε είναι η επίσκεψη στον περίφημο πύργο της, στην κορυφή του χωριού. Η Κούλια, όπως λέγεται, χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα-αρχές 19ου, έχει ύψος 26 μ., 5 ορόφους και φέρει πολεμίστρες και καταχύστρες, δηλαδή οπές από τις οποίες σε περίπτωση εισβολής οι κάτοικοί της έριχναν καυτό λάδι στον εχθρό. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αποτελεί εξαίρετο δείγμα οχυρωματικής κατοικίας και από τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα στη βορειοδυτική Ελλάδα. Πιο εντυπωσιακό ακόμη είναι το γεγονός ότι μπορείτε να τη δείτε και εσωτερικά, αφού μετά την αναστήλωσή της φιλοξενεί μόνιμη φωτογραφική έκθεση για τα μνημεία της

Θεσπρωτίας, από τους Βυζαντινούς χρόνους μέχρι την ύστερη Τουρκοκρατία.

10. THE PARAMYTHIA TOWER (45k – 1 hour from Syvota)

In the past, Paramythia was one of the largest commercial and financial centers of Epirus.

Nowadays, the Saturday street market may not be as grand and diverse but, along with the historic Lambovo Commercial Festival in October, it is still an important tradition for the local community. A stroll through the center of Paramythia, with its quaint shops and coffee houses will certainly prove interesting, but what should not be missed is a visit to the splendid tower at the top of the village. The Koulia, as it is called, was built in the late 18th to early 19th c. Standing 26m in height, the five-story tower has arrow slits for archers and murder holes through which the defenders could pour boiling oil down on attackers. Experts agree that the Koulia is an outstanding example of a fortified tower house, among the finest still standing in northwest Greece.

Thanks to restoration work, it is now also possible to tour the interior, which houses a permanent photographic exhibition featuring the monuments of Thesprotia from Byzantine times to the late period of Ottoman rule.

11. ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΓΑ (27 χλμ., 50΄ από τα Σύβοτα)

Ως γνήσια σταρ της περιοχής, η Πάργα διεκδικούνταν ανέκαθεν από κατακτητές, κάτι που συμβαίνει... ακόμα και σήμερα. Οι Θεσπρωτοί την αποκαλούν Βατικανό, καθώς, ενώ βρίσκεται εντός των ορίων του νομού τους, διοικητικά υπάγεται στο νομό Πρεβέζης. Μακριά από τις όποιες...διεκδικήσεις, οι επισκέπτες απολαμβάνουν τα κρυστάλλινα νερά των παραλιών της (Κρυονέρι, Πίσω Κρυονέρι, Βάλτος), την ειδυλλιακή, σαν καρτ-ποστάλ εικόνα με τα πολύχρωμα, αμφιθεατρικά χτισμένα, σπιτάκια, τη βόλτα στα ανηφορικά σοκάκια της και στην κοσμοπολίτικη περατζάδα με τα ουζερί και τα καφέ. Και φυσικά, την ανάβαση στο περίφημο ενετικό κάστρο της, στην κορυφή του λόφου, όπου λειτουργεί και ένα καφέ με απίθανη θέα.

11. A STROLL IN PARGA (27k – 50 minutes from Syvota)

A true gem of the region, Parga has always been targeted by invaders. This is true even today, although the “conquerors,” sunbathers, swimmers and beachcombers, have more benign intentions. The Thesprotians call it “the Vatican” because, although it is located in Thesprotia, it belongs administratively to the regional unit of Preveza. Here, visitors can enjoy the clear waters of its stunning beaches (Kryoneri, Piso Kryoneri, Valtos) and the picture-postcard beauty of its brightly colored houses laid out amphitheatrically, or they can indulge in leisurely walks through its narrow alleyways and down the lively promenade lined with ouzo bars and coffee shops. Of course, no one should miss a visit to the splendid Venetian castle at the top of the hill overlooking the town, where you can enjoy a drink at the café while taking in the incredible view.

12. ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ (24 χλμ., 35΄ από τα Σύβοτα)

Ορίστηκε πρωτεύουσα του νομού το 1938, άρχισε να ανοικοδομείται μεταπολεμικά και σήμερα είναι μια ζωηρή, σύγχρονη πόλη. Πιείτε έναν καφέ στις αμέτρητες πιάτσες της, απολαύστε έναν περίπατο στον υπέροχο ποδηλατόδρομο πλάι στη θάλασσα ή στο καστράκι στον καταπράσινο λόφο και κάντε μια βουτιά στο κοντινό Δρέπανο, που θεωρείται από τις ωραιότερες παραλίες της Θεσπρωτίας. Επίσης, επισκεφτείτε το Λαογραφικό Μουσείο «Το σπίτι της Ρένας» που αναπτύσσει σημαντική κοινωνική δράση –ειδικά για τα παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια– και, κυρίως, δείτε το δραστήριο Αρχαιολογικό Μουσείο με εκθέματα για τον τρόπο ζωής και τις συνήθειες των αρχαίων Θεσπρωτών στις σπουδαίες αρχαίες πόλεις της περιοχής. Θα κλείσετε, φυσικά, τη μέρα αγναντεύοντας το ηλιοβασίλεμα.

12. EXCURSION TO IGOUMENITSA (24k – 35 minutes from Syvota)

Igoumenitsa, which was declared the capital of Thesprotia in 1938 and underwent extensive reconstruction after the Second World War, may be a relatively new town, but it is definitely worth a visit. Here, visitors can sip coffee in one of its numerous squares, take a stroll along its walk-cycle path next to the sea, climb up to the small castle on the lush green hill, or go swimming at nearby Drepano, widely considered one of the most beautiful beaches in Thesprotia. Other options include a visit to the Museum of Culture and Tradition “The House of Rena” with its fine examples of traditional dress, embroidery

and 2,000 other artifacts, most of them from the region. The Archaeological Museum of Igoumenitsa is also not to be missed. It features exhibits that shed light on the customs and everyday life of the ancient Thesprotians. And don’t forget that the last order of business for the day is always to find a pleasant spot to enjoy the amazing sunset.

click to see Domotel Agios Nikolaos

TRAVEL/ ΤΑΞΙΔΙ THESPROTIA/ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ (part B)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 09:57:00 +0000

TRAVEL/ ΤΑΞΙΔΙ

THESPROTIA/ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ
12 experiences around Syvota (part B)
12 εμπειρίες γύρω από τα Σύβοτα (μέρος Β)

(Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Domotelling 08/2016 | Κείμενο: Όλγα Χαραμή, Photos: © SAKIS GIOUMPASIS
First published: Domotelling magazine 08/2016 | Text: Olga Harami, Φωτογραφίες: © ΣΑΚΗΣ ΓΙΟΥΜΠΑΣΗΣ)

05. ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΣΤΑ ΓΙΤΑΝΑ (40 χλμ. - 1 ώρα από τα Σύβοτα)

Σωκράτης, Αρμοδίκα, Νικόμαχος, Αλέξανδρος, Νικόφων: Τα ονόματα αυτά είναι αραγμένα σε εδώλια που βρίσκονται στις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου των Γιτάνων. Αντίστοιχη «υπογραφή» έχουν δεκάδες εδώλια του θεάτρου, το οποίο κατασκευάστηκε με ασβεστόλιθο στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. Χωρού- σε 4.000 καθήμενους θεατές και είχε 28 σειρές εδωλίων σε δύο διαζώματα και 4 κλίμακες. Ανήκε δε στην ισχυρή αρχαία πόλη Γίτανα, δεύτερη χρονολογικά έδρα του Κοινού των Θεσπρωτών, από την ίδρυσή της το 330 π.Χ. έως το 167 π.Χ. Εντυπωσιακή είναι και η θέση της πόλης στο λόφο Βρυσέλλα. Τον «αγκαλιάζει» ο ποταμός Καλαμάς (και ο παραπόταμος Καλπακιώτικος), που ήταν πλωτός στην αρχαιότητα, προσφέροντας πρόσβαση στη θάλασσα και λειτουργώντας παράλληλα ως φυσικό οχυρό.

05. ANCIENT INSCRIPTIONS AT GITANA(40k – 1 hour from Syvota)

Socrates, Armodika, Nikomachos, Alexandros, Nikophon: these are some of the names inscribed on the stone seats at the ancient theater of Gitana (or Gitanae). This theater, rare even by Greek standards, was built of limestone in the mid-3rd c. BC. It had a seating capacity of 4,000, with 28 rows of seats divided by a horizontal walkway into upper and lower sections with four aisles. The theater belonged to the once powerful ancient city of Gitana, the second capital of the Koinon (or ‘League’) of the Thesprotians from its founding in 330 BC until its conquest by the Romans in 167 BC. The city occupied a commanding position on the hill of Vrysella next to the Kalamas river (and its tributary, the Kalpakiotikos). The Kalamas was a navigable river at the time, so it afforded access to the sea while at the same time serving as a natural defensive barrier for the city.

06. RAFTING ΚΑΙ ΙΠΠΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ (52 χλμ. - 1 ώρα και 10΄ από τα Σύβοτα)

Στην αρχαιότητα ο Αχέροντας ήταν ο προθάλαμος του Κάτω Κόσμου, ο υδάτινος δρόμος που έπαιρναν οι ψυχές για να καταλήξουν στον Άδη. Σήμερα, τα νερά του κάθε άλλο παρά... σκοτεινά είναι. Τα 4 τελευταία χιλιόμετρα του ποταμού παραμένουν πλωτά

(από τα 64 συνολικά) και στις εκβολές του, στο χωριό Αμμουδιά, σύγχρονοι περαματά-

ρηδες (βαρκάρηδες) επιστρατεύουν καΐκια και μύθους για μια βαρκάδα-εμπειρία. Δώδε-

κα χιλιόμετρα προς τα ανατολικά, το χωριό Γλυκή αποτελεί την ιδανική βάση για γνωρι-

μία με το μυθικό ποτάμι. Από εδώ ξεκινά το μονοπάτι διάσχισης του φαραγγιού του Αχέ-

ροντα (5-6 ώρες) και άλλες μικρότερες πεζοπορίες, εδώ βρίσκονται κάποιες από τις πηγές

του, εδώ έχουν και την έδρα τους εταιρείες δραστηριοτήτων που οργανώνουν rafting- μηδενικού βαθμού δυσκολίας– και ιππασία στα νερά του. Στον διαμορφωμένο χώρο αναψυχής, το καλοκαίρι γίνεται το αδιαχώρητο: σκηνές, τροχόσπιτα, καντίνες, εκατοντάδες κόσμου αποδεικνύουν πόση ζωντάνια μπορεί να υπάρχει τελικά στην πύλη του Άδη.
06. HORSE RIDING AND RAFTING ALONG THE ACHERON RIVER (52k – 1h10m from Syvota)
Despite the ancient belief that the Acheron was the river across which the souls of the dead were ferried to the Underworld, its waters today appear anything but infernal. Only a few kilometers of the river are still navigable. Nonetheless, at its mouth, in the village of Ammoudia, modern-day “ferrymen” are on hand to offer a wonderful and truly mythic experience, re-enacting these fateful crossings. Twelve kilometers to the east, the village of Glyki is the perfect base for discovering the “river of woe”. This is where the path through the Acheron Gorge begins; the walk takes 5-6 hours, but there are shorter ones, too. It is also where some of the springs that feed the river are located, and it serves as the headquarters of outdoor activity companies that offer rafting expeditions on the Acheron (zero degree of difficulty) and horse riding along its banks. In summer, the recreation area here is full of tents, RVs, food trucks and hundreds of people, proving just how lively the gateway to Hades really is.

07. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΟ (50 χλμ. - 1 ώρα από τα Σύβοτα)

Λένε ότι, αν μείνεις αρκετή ώρα μέσα στην υπόγεια στοά του Νεκρομαντείου του Αχέροντα, αισθάνεσαι ζαλάδα και η ακοή σου περιορίζεται. Κανείς δεν ξέρει αν αυτό είναι θέμα οξυγόνωσης, ακουστικής ή... μεταφυσικής, όπως και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβαινε εκεί μέσα. Σε κάθε περίπτωση, ο αρχαιολογικός χώρος του Νεκρομαντείου, στο χωριό Μεσοπόταμος, συνδέεται με μύθους, τους οποίους θα σας αφηγηθούν με προθυμία οι φύλακες-ξεναγοί. Το ιερό των θεών του Κάτω Κόσμου πιθανότατα κατασκευάστηκε στα τέλη του 4ου-3ου αιώνα π.Χ. –στην περιοχή ήδη ζούσαν άνθρωποι επί πολλούς αιώνες– κοντά στην Αχερουσία λίμνη, στο σημείο όπου συναντιούνταν οι ποταμοί του Άδη, Αχέροντας και Κωκυτός. Η όλη κατασκευή παρουσιάζει ενδιαφέρον, ωστόσο τις εντυπώσεις κερδίζει η υπόγεια λαξευμένη στο πέτρωμα αίθουσα με τα 15 πώρινα τόξα: εκεί οδηγούνταν οι επισκέπτες μετά τις θυσίες και την απαιτούμενη κάθαρσή τους και έρχονταν σε επαφή με τους νεκρούς τους. Το ιερό λειτούργησε για δύο αιώνες, κατόπιν ερήμωσε και πολύ αργότερα, στις αρχές του 18ου αιώνα, χτίστηκε στη θέση του η Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
07. TALKING WITH SPIRITS AT THE NECROMANTEION (50k – 1 hour from Syvota)
They say that if you spend enough time in the underground hall of the Necromanteion (lit. “Oracle of the Dead”) of the Acheron river, you’ll begin to feel dizzy and your hearing will become impaired. No one knows if this is due to a lack of oxygen, the acoustics of the structure or something supernatural, but the guides at the archaeological site of the Necromanteion, located in the village of Mesopotamos, will be more than happy to tell you what they do know about the place. The sanctuary (dedicated to the gods of the Underworld) is thought to have been constructed in the late 4th or early 3rd c. BC, although the site itself – near the shores of the Acherusian Lake, at the place where the Acheron and the Kokytos, two of the five rivers of Hades, meet – was first inhabited much earlier. In the early 18th c., the Monastery of Aghios Ioannis Prodromos was built over the ruins. The Necromanteion is a fascinating structure, its most striking feature being the underground chamber carved out of the rock, with 15 stone arches supporting the roof. It is believed it was here that, after having offered their sacrifices and undergone ritual purification, visitors were brought to commune with the souls of the dead.

08. ΕΞΩΤΙΚΕΣ ΒΟΥΤΙΕΣ ΣΤΑ ΣΥΒΟΤΑ

Η φωτογραφία του ΕΟΤ που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου διαφημίζοντας τα Σύβοτα ως Καραϊβική της Ελλάδας είναι η μόνη που μπορεί να αποτυπώσει αυτό το πολύμορφο σύμπλεγμα ακτών, φιορδ και κατάφυτων νησιών. Και η ίδια η εμπειρία, βέβαια. Κάθε είδους πλεούμενο πέφτει στη θάλασσα το καλοκαίρι, ενοικιάζεται με ή χωρίς καπετάνιο –και χωρίς απαραίτητα δίπλωμα χειρισμού σκάφους, αφού υπάρχουν και εξωλέμβιες μηχανές λίγων ίππων– και δίνει την ευκαιρία στους επισκέπτες να απολαύσουν τα κρυστάλλινα νερά σε κοσμικές παραλίες ή ερημικές νησίδες.

Οι διασημότερες... βουτιές είναι αυτές στην αμμώδη παραλία Μπέλα Βράκα, όπου πας και με τα πόδια βαδίζοντας σε μια ρηχή γλώσσα άμμου, αλλά και στην Πισίνα με τα καταγάλανα νερά. Ο ίδιος ο οικισμός διαθέτει μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια,

καφέ, μαρίνα και μια μεγάλη, ωραία περατζάδα.

08. SAILING AND SWIMMING IN EXOTIC WATERS AT SYVOTA
A well-known Greek National Tourism Organization campaign promoted Syvota as the “Caribbean of Greece” by successfully capturing the enchanting mix of pristine shores, narrow inlets and lush green islands which grace the area, as well as the diverse experiences this destination can offer. Sailboats or all kinds can be rented here, either with or without a skipper. Some of the sea craft – those with smaller outboard motors – do
not even require a license to operate, giving everyone the opportunity to explore the crystalline waters and discover its uninhabited islets. At the same time, the well-known beaches are equally charming. One of the most popular is Bella Vraka on the islet of Mourtemeno, which you can reach by walking across a thin strip of sand. Another is Piscina, a sand and pebble beach on the islet of Aghios Nikolaos. In Syvota itself, there are a number of hotels, restaurants, coffee shops, a marina and a marvelous promenade.

(to be continued)

click to see Domotel Agios Nikolaos

VOLOS- ΒΟΛΟΣ | EVARISTO AND GIORGIO DE CHIRICO - ΕΒΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 04 Jul 2017 09:12:00 +0000

EVARISTO AND GIORGIO DE CHIRICO

ΕΒΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ

O μηχανικός και ο ζωγράφος

The engineer & the artist

Δύο ξεχωριστοί άνθρωποι, πατέρας και γιος, συνέδεσαν τα ονόματά τους με την πόλη του Βόλου. Ο ένας άφησε κληρονομιά το σιδηρόδρομο -και έναν από τους ομορφότερους σταθμούς στην Ελλάδα- και ο άλλος μια σειρά από αριστουργηματικά ζωγραφικά έργα ελληνικής έμπνευσης, που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του 20ού αιώνα.

Two distinguished personalities – a father and son – became associated with the city of Volos: one for leaving behind a railroad and one of the country’s most beautiful railway stations, and the other for a series of masterpieces inspired by Greece that established him as one of the 20th century’s greatest artists. (scroll down for the full english text)

Κείμενο/ Text: Ελευθερία Αλαβάνου/ Eleftheria Alavanou


01. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, σχεδιασμένος από τον Εβαρίστο ντε Κίρικο, είναι ένα κόσμημα της πόλης που δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες

«Ο πατέρας μου, όπως και πολλοί άλλοι στην εποχή του, ήταν το ακριβώς αντίθετο των περισσότερων σημερινών ανδρών, που τους λείπουν οι στόχοι και ο χαρακτήρας, είναι

ανίκανοι, αγενείς, καιροσκόποι και γεμάτοι βλακεία». O Τζόρτζιο ντε Κίρικο περιγράφει τον πατέρα του με φράσεις καθαρές. Με εκτίμηση και πολλή αγάπη. «Ήταν ένας πολύ καλός μηχανικός. Είχε περίτεχνο γραφικό χαρακτήρα, σχεδίαζε, είχε μουσικό αυτί, ήταν προικισμένος με παρατηρητικότητα και χιούμορ, μισούσε την αδικία, αγαπούσε τα ζώα,

συμπεριφερόταν με αλαζονεία στους ισχυρούς και ήταν πάντα έτοιμος να προστατεύσει τους αδύναμους».

Βλέποντας τον Εβαρίστο ντε Κίρικο σε παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, με στητό κορμί, λευκή γενειάδα, καλοντυμένο, με ημίψηλο καπέλο και μπαστούνι, μοιάζει να έχει αφομοιώσει πλήρως όλη την αίγλη του κόσμου μέσα στον οποίο γαλουχήθηκε – ενός κόσμου όμορφου και ταυτόχρονα στρυφνού, με αυστηρές αξίες, έντονη κοινωνική διαστρωμάτωση, αλλά και σεβασμό προς τη μόρφωση και την καλλιέργεια.

02 «Αρχαιολόγοι», 1968 (Ρώμη, Ίδρυμα Τζόρτζιο και Ίζα ντε Κίρικο).

Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1841, ο Εβαρίστο ήταν ένας Ιταλός αριστοκρατικής καταγωγής, με ισπανικές και γαλλικές ρίζες από την πλευρά της μητέρας του, που στα 18 του βρέθηκε στην Τοσκάνη για να σπουδάσει στο φημισμένο Florentine Technical Institute, ενώ (όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του σημείωμα) μετά τις σπουδές του

δούλεψε στην κατασκευή σιδηροδρόμων σε πολλές περιοχές της Ευρώπης και των Βαλκανίων, από την Μπολόνια και την Καλαβρία μέχρι την Αδριανούπολη, τη Σόφια και τη Θεσσαλία. Η σχέση του με την Ελλάδα ήταν στενή, καθώς ο Εβαρίστο ντε Κίρικο ήταν υπεύθυνος ενός από τα μεγαλύτερα αναπτυξιακά έργα που σφράγισαν τον εκμοντερνισμό της· και αυτό δεν είναι άλλο από τον θεσσαλικό σιδηρόδρομο, αλλά και τη γραμμή Βόλου-Μηλεών, πάνω στην οποία κυλούσε το θρυλικό τρενάκι του Μουντζούρη. Παράλληλα, ήταν και ο δημιουργός του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου, κτιρίου που ξεχωρίζει μέχρι σήμερα για τη νεοκλασική αρχιτεκτονική του, τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και το έντονο κίτρινο χρώμα του, στοιχεία που μόνο ένας Ιταλός αστός της παλιάς σχολής μπορούσε να συνδυάσει τόσο αρμονικά. Με αυτόν τον άνδρα, που ενσάρκωνε ένα υψηλών προδιαγραφών πρότυπο (και έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα το 1905), μεγάλωσε ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ο μεγάλος ζωγράφος του μεταφυσικού ρεύματος (Pittura metafisica) που συγκαταλέγεται στους σπουδαίους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Ο Τζόρτζιο γεννήθηκε το 1888 στον Βόλο και έζησε μακρό βίο, αφού πέθανε σε ηλικία 90 ετών στη Ρώμη.

01 Η οικογένεια Ντε Κίρικο στο σπίτι του Βόλου, το 1897. Εβαρίστο ντε Κίρικο, Τζέμα Τσερβέτο, Τζόρτζιο και Αντρέα (γνωστός αργότερα ως Α λμπέρτο Σαβίνιο). Φωτογραφία του Στέφανου Στουρνάρα (Archivio Fotografico Fondazione Giorgio e I sa de Chirico, Roma). 02 Ο Τζόρτζιο ν τε Κίρικο στο Παρίσι, στο ατελιέ του στην οδό Meissonier, τον Νοέμβριο του 1929. Φωτογραφία: Lipnitzki. 03 Bόλος, οδός Δημητριάδος, 1905. Φωτογραφία του Στέφανου Στουρνάρα (Αρχείο Δημοτικού Κέντρου Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου). 04 O Τζόρτζιο ν τυμένος τσολιαδάκι. Φωτογραφία Γεωργίου Φεχτζή (Archivio Fotografico Fondazione Giorgio e I sa de Chirico, Roma).

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (υπό την καθοδήγηση των ζωγράφων Γ. Ιακωβίδη και Γ. Ροϊλού), στη Φλωρεντία και στο Μόναχο (όπου διάβασε Νίτσε και Σοπενάουερ), ενώ έζησε και στο Μιλάνο, στο Παρίσι και στη Ρώμη. Στο ευρύ κοινό είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα που δημιούργησε μεταξύ του 1909 και του 1919. Η απήχηση που είχε στην εικαστική (και όχι μόνο) σκηνή ήταν πολύ σημαντική, με τους σουρεαλιστές (και δη τον Αντρέ Μπρετόν) να είναι οι πρώτοι που επηρεάστηκαν από τις ανορθολογικές εικόνες που παρουσίαζε στους πίνακές του: από τα τσαμπιά με μπανάνες που στέ κονται πεταμένα δίπλα σε ένα γυμνό σώμα ή από μια αρχαιοελληνική

προτομή κρεμασμένη –εντελώς παράταιρα– δίπλα σε ένα χειρουργικό γάντι, ενώ στο βάθος διακρίνεται ένα τρένο που προχωράει ξεφυσώντας καπνούς. Άραγε το συγκεκριμένο τρένο να ξεπήδησε από το υποσυνείδητο του Τζόρτζιο και να βρήκε μια θέση στη ζωγραφική του, για να μας υπενθυμίζει ότι το εικονογραφικό σύμπαν μέσα στο οποίο μεγάλωσε ο καλλιτέχνης ήταν γεμάτο ατμομηχανές, γέφυρες και τρένα, απότοκο

της δουλειάς του πατέρα του; Ίσως. Ίσως, πάλι, ο Εβαρίστο ντε Κίρικο έμεινε να συντροφεύει με αυτόν τον συμβολικό τρόπο τον γιο του, ακόμα και μετά το θάνατό του. Μεταμφιεσμένος σε ένα τρένο εν κινήσει, που ξεφυσάει καπνό και μένει διακριτικά στο περιθώριο του κάδρου, αφήνοντας την τέχνη του ενήλικου Τζόρτζιο να λάμψει και να τον ξεπεράσει.

01 The Volos Railway Station, designed by Evaristo de Chirico is a jewel of the city that receives thousands of visitors every year.

Giorgio de Chirico was very clear about who his father was: “Myfather, like many men of that time, was the exact opposite of most men of today, who lack a sense of direction and any character, who are unskilled, incapable and, on top of everything else, unchivalrous,

highly opportunist and full of stupidity.” The elder de Chirico,his son insisted, was a man of talents and virtues: “He was a very good engineer and had very fine handwriting; he drew, had a good ear for music and possessed the gifts of observation and irony. He hated injustice, loved animals, treated the rich and powerful in a lofty manner, and was always

ready to protect and help the weak and the poor.”

02 “Archeologi” (The Archaeologists), 1968 (Archivio Fotografico Fondazione Giorgio e Isa de Chirico, Roma)

Born in 1841, Evaristo de Chirico was an Italian civil engineer of noble Sicilian ancestry, with Spanish and French roots. At the age of 18, he moved to Tuscany to study at the famed Florentine Technical Institute, after which – sources state – he went on to work on railway construction projects in different parts of Europe and the Balkans, including Bologna, Calabria, Adrianoupolis (today known as Edirne), Sofia, and Thessaly. In the surviving images we have of him, he cuts quite a figure.

Seeing him today in old photographs, dressed in black, with a firmly- toned body, a white beard, top hat and cane, he seems to fully encapsulate all the glamor of the pre-war period in which he was raised – a world full of beauty yet simultaneously straight-laced, with strict values and strong social stratification, but also with respect for education and culture.

01 The de Chirico family in their home in Volos, 1897. Evaristo de Chirico, Gemma Cervetto, Giorgio and Andrea (later known as Alberto Savinio). Photo by Stefanos Stournaras. (Archivio Fotografico Fondazione Giorgio e Isa de Chirico, Roma) 02 Giorgio de Chirico in Paris, at his Rue Meissonier studio in November 1929. Photo: Lipnitzki. 03 Volos, Dimitriados Street,1905. Photo by Stefanos Stournaras (Municipal Center for Historical Research and Documentation) 04 Giorgio, dressed as a traditional tsolias (Archivio Fotografico Fondazione Giorgio e Isa de Chirico, Rome)

Giorgio de Chirico was born in Volos, Central Greece, in 1888, and spend his childhood there, while Evaristo de Chirico managed one of the largest development projects marking Greece’s modernization, the Thessaly Railway. “I remember my father in Greece, when I was still a child.

On the walls of the railway engineers’ office, among photographs of locomotives and railway bridges, hung two large portraits of King Umberto and Queen Margherita [of Italy] in carved wooden black frames,” Giorgio recalls. During this time, the elder de Chirico was also responsible for the Volos-Milies line, along which ran the legendary Moutzouris, the Pilio steam train that still runs on a major part of the line.

In addition, Evaristo de Chirico designed the Volos Railway Station, a building that exemplifies the geometric architectural style. Its focus on triangles, its eloquent details and its deep yellow shades are all elements that only an old-school Italian bourgeois like de Chirico could have combined so harmoniously.

It was this inspiring example of a man who raised one of the great artists of the 20th century – Giorgio de Chirico, the master of the genre known as Pittura Metafisica (Metaphysical Art). Giorgio studied at the Athens School of Fine Arts (under the guidance of painters Georgios Iakovidis and Georgios Roilos), and then in Florence and Munich (where he also studied Nietzsche and Schopenhauer).

He also spent time in Milan, Paris and Rome. He is more familiar to the public for the work he created between 1909 and 1919. The younger de Chirico was himself a man who, willingly or not, was fated to surpass the legacy of his father.

The appeal of Giorgio de Chirico’s work is timeless, particularly for other artists. The surrealists (Andre Breton in particular) were the first to be influenced by the bizarre juxtaposition of images found in his paintings: the bunch of bananas standing discarded beside a female statue (L’Incertitude du Poète - The Uncertainty of the Poet, 1913), the sculpted head of an ancient Greek statue hanging beside a surgeon’s glove above a green ball (Le Chant d’Amour - The Song of Love, 1914) and, in that same painting, the outline of a train chugging along in the background. Is this perhaps the famous Pilio train, springing out of Giorgio’s memories to find a place in the painting?

It’s possible. However, the Moutzouris steam engine was always known for its black smoke, while in this painting the smoke rising from the locomotive is pure white, almost childlike in its simplicity. So maybe the train is not the old Moutzouris, but is instead any kind of train, put there to remind Giorgio’s audience that, thanks to his father, the universe in which the artist grew up was filled with steam engines, bridges and train cars.

Or it might be a way of showing how Evaristo de Chirico, who died in Athens in 1905, remained present in his son’s life, guiding him in this symbolic way. Perhaps the train represents the old engineer himself, happily puffing out white smoke while moving discreetly in the margins of the frame, content to watch his now-adult artist son Giorgio shine.