OK. Cena paliw jaka jest, każdy widzi. Wiemy, że odbija się ona na cenach innych towarów, bo przecież większość procesów produkcyjnych ma jakiś związek z transportem. Większość z nas zdaje sobie także sprawę z tego, że wysokie ceny paliw mają wpływ na rozwój gospodarki. Czy jednak aby na pewno taka sytuacja ma tylko negatywne skutki?

Otóż jestem przekonany, że nie. Pierwszym, najbardziej widocznym skutkiem, jest to, że odkurzyliśmy swoje rowery (przynajmniej w pewnym dużym mieście na Dolnym Śląsku tak się stało). Niestety nie mam na poparcie tej tezy żadnych statystyk. Nie jestem także w stanie udowodnić, że stało się to właśnie za sprawą podwyżek cen paliw. Jednak na ulicach rowerów jest więcej, niż o tej samej porze w zeszłym roku.

Kolejnym pozytywnym skutkiem mogłoby być przekonanie Polaków do transportu publicznego. Mogłoby, gdyż w Polsce nadal do tego rodzaju komunikacji podchodzimy w dziwny sposób i nie próbujemy traktować jej jako produktu, który można (i należy) sprzedawać. Kiedy ostatnio widzieliście reklamę miejskich autobusów, tramwajów? A przecież to jest usługa jak każda inna, a do tego staje się ostatnio coraz atrakcyjniejsza. Dlaczego zatem przekonujemy Kowalskiego, że proszek z “inteligentnymi molekułami” sam wypierze brudne ubrania, a przy okazji wybieli nasze zęby, a nie próbujemy ani trochę zmienić jego podejścia do komunikacji zbiorowej?

Wysokie ceny paliw powinny także zmusić polityków do zastanowienia się nad źródłami dostaw wszelkich surowców energetycznych do naszego kraju. Do tej pory każdy rząd miał taki punkt w swoim programie, ale zawsze kończyło się bez jakichkolwiek rozwiązań. Nie zapominajmy, że w USA, po sporych podwyżkach, na stacji benzynowej płaci się około $4 za… galon (czyli około 3.79 litra), co dowodzi, że się da.

Warto byłoby także przemyśleć ogólną polityką energetyczną. Czy chcemy się uniezależniać od ropy? Na rzecz czego? Węgla? Gazu? Jaką mamy gwarancję, że te surowce nie podrożeją (no jasne, nimi nie spekuluje się tak fajnie, jak ropą)?

Może nadszedł już czas, żeby poważnie zastanowić się nad energią atomową. I nie mam tu na myśli paplaniny ekologicznych fanatyków (nie mylić z ekologami), lecz poważnej, merytorycznej dyskusji, rozważenia wszelkich “za” i “przeciw”, a przede wszystkim kampanii informacyjnej, mającej na celu przybliżenie tych tematów społeczeństwu. Bo dopóki przeciętny Kowalski będzie uważał, że od elektrowni atomowych wyrastają 2 głowy, a elektrownie węglowe są przyjazne dla środowiska, nie uda się nam osiągnąć nic sensownego… W tym temacie warto byłoby także mieć na uwadze fakt, że już w tej chwili rezerwy energetyczne naszego kraju są bardzo niewielkie (podczas upałów na początku lipca rezerwa energetyki mocy sięgała zaledwie 300-400 MW).

Ostatecznie, tak wysokie ceny ropy mogłyby być bodźcem do odkurzenia starych pomysłów alternatywnych źródeł energii, które do tej pory wydawały się nieopłacalne…

Czy zatem powinniśmy (wszyscy, a nie tylko Ci, którzy trochę jej zakupili) się cieszyć z wzrostów cen ropy? Raczej nie, widać jednak, że nawet z tego, może wynikać sporo dobrego, o ile tylko przestaniemy narzekać, że jest drogo i zaczniemy się zastanawiać, jak sobie z tym poradzić…

PS. Mam nadzieję, że “r”, autor komentarza pod poprzednim postem na temat benzyny, który do powiedzenia miał niewiele, a i tak udało mu się wrzucić kilka inwektyw, czuje się teraz usatysfakcjonowany.

O śmierci prof. Geremka informować nie muszę, gdyż trąbią o tym wszystkie media. O tym, że jest to wielka strata także nie muszę pisać, gdyż większość z Was doskonale to rozumie. Tym, którzy czasem tu zaglądają nie muszę także mówić, że L. Kaczyński moim ulubionym prezydentem nie jest.

A jednak muszę przyznać, że Prezydent przebywający obecnie we Francji, na wiadomość o tej przykrej dla Polski śmierci zareagował w bardzo odpowiedni sposób. Szkoda, że Prezydent tak rzadko potrafi wznieść się nad zwykłe, przyziemne, międzypartyjne spory…

Mogłoby się wydawać, że cena benzyny w żaden sposób nie jest powiązana z umiejętnością myślenia, obserwowania otoczenia i wyciągania logicznych wniosków. Tymczasem ostatnie miesiące pokazują, że taki związek najwyraźniej istnieje, a co więcej - ma on bardzo niepokojące skutki.

Wszyscy zapewne zauważyliśmy (i odczuliśmy dotkliwie), że benzyna dość znacznie podrożała. W znacznej mierze spowodowane jest to drożejącą ropą. I w tym w sumie nie ma nic dziwnego - ropy wszak jest coraz mniej, a dodatkowo sytuacja gospodarki na całym świecie może zachęcać do inwestowania w surowce (co dodatkowo podbija cenę, jaką trzeba zapłacić za baryłkę).

Ponieważ większość społeczeństwa (jak się może wydawać po ostatnich wypowiedziach, także część polityków i ekonomistów) o handlu surowcami i typowych zjawiskach giełdowych wie niewiele, bardzo szybko przypomniano sobie, że przecież znaczna część ceny benzyny na stacji benzynowej to… różnej maści podatki. Do tej pory wszystko było logiczne, teraz drogi Czytelniku zacznie się magia nielogiczności najbardziej zawiłych zakamarków ludzkiego umysłu.

Pojawiły się bowiem propozycje, aby obniżyć podatki (głównie akcyzę). Pomysł może się wydawać prosty jak drut. I tu mam pomysł na ciekawe zadanie na maturę z matematyki (która powinna być obowiązkowa).

Litr benzyny kosztuje 5pln, z czego 2,5pln to podatki. Ile będzie kosztował litr benzyny, gdy państwo postanowi ulżyć obywatelom i obniży podatki do 1pln?

Czy już wiesz, jaka jest odpowiedź? Jesteś pewien? Sprawdźmy zatem, czy dostałbyś za to zadanie punkty. Poprawna odpowiedź brzmi oczywiście: Litr benzyny będzie kosztował 5pln.

Teraz pewnie Twój umysł głośno krzyczy “DLACZEGO?”. Spróbuj go uciszyć i zmusić do zadania pytania: a dlaczego niby cena miałaby ulec zmianie? Każdy z nas widział przecież w sklepie spożywczym produkty z wielkim, czerwonym napisem “0,99″ na opakowaniu. A co się okazywało w kasie? Cóż więc się stanie, gdy podatki zostaną obniżone? Gdzie zniknie 1,5pln? Bardzo szybko rozejdzie się po kieszeniach producentów i pośredników w handlu paliwami, natomiast w budżecie państwa pojawi się spora luka.

Oczywiście można by to inaczej zorganizować. Pewna firma produkująca aparaty fotograficzne zauważyła, że ciężko jest zmusić sprzedawców do obniżenia ceny. Dlatego też wprowadziła program CashBack. Sprzedaje towar dystrybutorom w tej samej cenie, zatem także cena aparatów w sklepach nie ulega zmianie (żaden sklep nie odważy się podnieść ceny). Natomiast konsument po zakupie aparatu wysyła dowód transakcji do centrali producenta, a kilka miesięcy później otrzymuje zwrot części zapłaconej kwoty. Obawiam się jednak, że w przypadku benzyny to nie ma prawa wypalić, ze względu na skalę. Stworzenie mechanizmu, który śledziłby zakupy i decydował o zwrotach kosztowałoby pewnie znacznie więcej niż zwracane kwoty. A do tego trzeba przecież dodać jeszcze polską pomysłowość. Zaraz znaleźliby się specjaliści, którzy umieliby dostać zwrot, nie kupując ani litra benzyny. Wystarczyłoby się pewnie dogadać ze stacją benzynową, żeby wystawiła odpowiednie paragony, itd., itp…

W ten sam sposób można pozbyć się pomysłów, aby rolnicy nie płacili podatków od benzyny. Zresztą widząc tych rolników, chyba nikt nie ma wątpliwości, że wcale nie chodzi o to, aby się taniej tankowało, lecz o to, ile da się zarobić, na handlu taką nieopodatkowaną benzyną “na boku”. Większość z nas pamięta przecież, jak funkcjonowały taksówki, gdy benzyna była na kartki oraz co się dzieje z olejem opałowym, gdy jest on znacznie tańszy niż olej napędowy.

Zaczęły się także pojawiać jeszcze ciekawsze głosy ludzi, którzy dopiero teraz odkryli, co oznacza fakt, że podatek jest naliczany procentowo. Dotarło do nich, że gdy rośnie cena produktu, rośnie także kwota podatku. Informacja ta tak ich oburzyła, że postanowili dopytywać się, czy aby tego typu praktyki są konstytucyjne… Oczywiście głosy te pojawiają się tylko w internecie, gdzie można je opublikować i się pod nimi nie podpisać. Czyżby zatem ich autorzy zdawali sobie sprawę z tego, że są to wnioski/pytania nie do końca przemyślane?

Ciekawe jest, że na tego typu myślenie zdecydowała się spora część społeczeństwa. O ile nie dziwię się ludziom, którzy nie mają czasu na rozmyślanie i “kupują” wszystko, co dziennikarzom ślina na język przyniesie (co w dzisiejszych czasach zalewu informacji wydaje się bardzo popularną strategią), to zaskakuje mnie, że złapali się na to także ludzie zajmujący się gospodarką, ekonomią, itd (np. portal money.pl, który zaczął zbierać podpisy pod apelem o obniżenie akcyzy). A przecież z wysokiej ceny benzyny może wynikać wiele dobrego, ale o tym kiedy indziej…

Nieco ponad rok temu zostaliśmy zmuszeni do jazdy z włączonymi światłami mijania przez cały rok. Pisałem wtedy, że pomysł ten jest prawie dobry - wystarczyło bowiem nakaz ten ograniczyć do obszarów niezabudowanych.

Pamiętam, że posłowie PiSu (między innymi) bardzo głośno starali się wtedy wszystkich przekonać, że

• przepis ten na pewno zwiększy bezpieczeństwo,
• jazda z włączonymi światłami prawie nic nas nie kosztuje.

Na specjalnej konferencji, poseł PiS, Krzysztof Tchórzewski mówił:

Dane z roku obowiązywania ustawy wskazują, że koszty społeczne wprowadzenia nakazu jazdy na światłach są znaczne - to jest ponad 650 mln złotych rocznie. Spalamy dodatkowo ropy za prawie 300 mln dolarów, emitujemy więcej o ponad 400 tysięcy ton CO2 do atmosfery. Żarówki paliwo, to wszystko powoduje że rocznie przeciętny kierowca wydaje 150-200 złotych więcej.

Posłowie PiS sięgnęli także po statystyki, aby pokazać, że przepis ten wcale nie poprawia bezpieczeństwa. Niestety aby wywnioskować coś ze statystyk trzeba je najpierw zrozumieć. A to już dziennikarzom (a tym bardziej politykom) może sprawiać nie lada trudności.

Gdy zajrzymy do statystyk rzeczywiście zauważymy, że liczba wypadków w roku 2007 jest większa niż w 2006. Łatwo się jednak domyślić, że po części wynika to z faktu, że i samochodów na polskich drogach przybyło, a i zima w tym roku była bardziej “śnieżna” i “lodowa” niż w roku poprzednim.

Jeśli jednak na podstawie statystyk chcemy ocenić przydatność jazdy na światłach, to chyba warto porównać liczby wypadków w miesiącach, w których wcześniej świateł nie włączaliśmy. I tu okazuje się, że włączone światła robią swoje (1% mniej wypadków, 20% mniej potrąceń rowerzystów i 10% mniej potrąceń pieszych). Spadła też liczba zderzeń czołowych (łatwo się domyślić, że to głównie na te zderzenia mogą mieć wpływ włączone światła).

Czy zatem “świecimy bez sensu”? Moim zdaniem tylko w obszarze zabudowanym - jeśli ktoś nie widzi samochodu jadącego z prędkością 50km/h w mieście, to żadne światła na tym samochodzie nie pomogą - ów osobnik najpewniej jest niewidomy, tudzież patrzy w innym kierunku. Natomiast poza terenem zabudowanym światła zwiększają bezpieczeństwo (o czym zresztą kierowców przekonywać nie trzeba, gdyż większość jeszcze przed wprowadzeniem ustawy “na trasie” poruszała się na światłach).

A posłom, dziennikarzom i innym komentatorom zalecałbym, aby przed ogłaszaniem swoich rewelacji, spróbowali najpierw zrozumieć źródła, na które się powołują. Nie jest to przecież pierwszy przypadek błędnie wyciąganych wniosków.

Oj wiele się działo w czasie mej blogowej nieobecności. Niestety o większości z tych rzeczy nie chcę ani pisać, ani nawet wspominać.

Dlatego dziś krótko, gdyż właśnie przeczytałem, iż (według strony amerykańskiej) negocjacje w sprawie tarczy antyrakietowej w Polsce dobiegły końca. Polska strona nie do końca to potwierdza, ale w tej sprawie wypowiadają się jedynie przedstawiciele rządu. A przecież PiS, widząc nieudolność rządowych negocjatorów, postanowił pomóc i wysłał do USA naszą tajną broń, prawdopodobnie najlepszego negocjatora na świecie ;-) Ciekawe, czy ktoś pamięta jeszcze poprzedni wielki sukces tej Pani. A na deser filmik:

Ze względu na sporą liczbę zajęć niezwiązanych z tym blogiem, a jednocześnie (niewygodna prawda) nieco od niego ważniejszych, ogłaszam blogowy urlop. Wrócę najprawdopodobniej pod koniec czerwca. Mam nadzieję, iż wtedy będę już mógł zaprezentować skutki wytężonej pracy.

Jednym z mniej przyjemnych obowiązków większości z nas jest płacenie rachunków. Nieprzyjemność tej czynności wynika nie tylko z faktu, że oddajemy komuś nasze ciężko zarobione pieniądze. Drugą przyczyną jest zapewne to, że musimy o dokonaniu tych płatności pamiętać. Czy zdarzyło się Wam zapomnieć o zapłaceniu rachunków? A może macie czasem myśli “zapłaciłem czy nie zapłaciłem już w tym miesiącu?”. Oczywiście w pewnym sensie lekarstwem na te problemy są polecenia zapłaty. Tylko czy aby na pewno chcecie, aby bank wykonywał przelewy z Waszego konta bez Waszej wiedzy? Ja z różnych powodów za takim układem nie przepadam. Jak zatem radzę sobie z płaceniem rachunków, jednocześnie nie zaprzątając sobie głowy myśleniem o nich?

Rozwiązanie jest bardzo proste i wdrożenie go w życie trwa od kilku do kilkunastu minut. Otóż nie muszę pamiętać o rachunkach, ponieważ coś przypomina mi o nich. Przypomina wtedy, kiedy należy je zapłacić. A tym czymś jest Google Calendar.

Jak to wszystko działa?

Stworzyłem sobie osobny kalendarz o nazwie płatności. Następnie dodałem do niego wszystkie płatności, które muszę wykonać w danym miesiącu i ustawiłem te zdarzenia jako powtarzalne (znaczną część rachunków płacimy co miesiąc). Oczywiście gdybym na tym skończył, to kalendarz ten nie byłby jeszcze zbyt pomocny, gdyż nadal musiałbym go sprawdzać, a tym samym musiałbym o nim pamiętać.

Tu z pomocą przychodzi bardzo przydatna funkcja Google’owego kalendarza - powiadomienia (w tej chwili za pomocą e-maili lub SMSów). Ponieważ korzystam z internetowego banku i przelewy wykonuję korzystając z komputera podłączonego do internetu, zupełnie logiczne wydaje się skorzystanie z przypomnień wysyłanych pocztą elektroniczną.

W ten sposób nie muszę pamiętać o rachunkach - przypominają mi o sobie same wtedy, kiedy powinienem je zapłacić. Przypomnienie o danej płatności trzymam w skrzynce odbiorczej do momentu, gdy jej nie wykonam. W ten sposób pozbyłem się niepewności, czy zapłaciłem, czy nie.

Kolejną zaletą jest to, że przelewy wykonywane są wtedy, kiedy muszą, a tym samym pieniądze pracują maksymalnie długo na mnie.

Możecie czuć się trochę zaniedbani, gdyż przez pewien okres nie pojawił się tu żaden wpis, a to z kilku powodów:

• nie miałem na to czasu,
• nic szczególnie nie przyciągnęło mojej uwagi,
• zbierałem siły, aby podjąć temat polskiej edukacji.

Tymczasem umknął mi news, a właściwie porażające (ktoś jeszcze pamięta czasy, gdy to słowy przeżywało szczyt popularności ;-) ) wyznanie Piotra Kraśko. Okazuje się bowiem, że Papież (nie byle jaki papież, lecz ten jedyny, NASZ) na łożu śmierci oglądał w TV program prowadzony właśnie przez tego dziennikarza. A nie był to przecież byle jaki program - chodzi wszak o relację z procesu umierania. Wychodzi na to, że Papież - ten, który wkrótce świętym obwołany zostanie - wybrał relację własnej śmierci dokonaną właśnie przez tego dziennikarza. Olbrzymie to musi być wyróżnienie. Czyżby uznał, że to ten człowiek zrelacjonuje śmierć… najlepiej? najrzetelniej? najciekawiej?

No właśnie, jaki przymiotnik powinien charakteryzować relację na żywo z czyjegoś umierania? A może żaden? Może śmierć jest zbyt intymnym przeżyciem, aby robić z niego medialne show? Tyle, że wtedy żaden dziennikarz nie będzie miał okazji wyznać, że to właśnie on był oglądany… A ludzie? Ludzie obejrzą. Ludzie lubią widok śmierci. Niewiele się zmieniliśmy przez ostatni tysiąc lat. Filmik ukazujący egzekucję Saddama oburzał, ale i tak był oglądany. Dobrze, że jest TV i internet - nie trzeba już iść na rynek pod szubienicę/gilotynę, a i zbliżenia są lepsze…

Jeśli ktoś czytuje regularnie tego bloga, zapewne wie, że opublikowałem tu moje postanowienia noworoczne. Jest to zresztą logiczne, gdyż jednym z łatwiejszych sposobów zwiększenia prawdopodobieństwa osiągnięcia jakiegoś celu jest publiczne zobowiązanie się do tego. To jednak nie wystarczy. Równie ważne jest publiczne informowanie o poczynionych postępach. Zobaczmy, jak mi poszło w marcu:

• Wczesne wstawanie - w marcu wstawałem średnio o godzinie 7:51 (7:48 w dni robocze i 7:58 w dni wolne). Jest to znaczne pogorszenie w stosunku do poprzednich miesięcy. Natomiast wstawałem wcześniej w dni wolne.
• Codzienne czytanie - na czytanie poświęcałem średnio 28 minut dziennie. Dodatkowo spędziłem 5 godzin słuchając audiobooków. (To postanowienie nie uwzględnia stron internetowych ani książek związanych z nauką czy pracą).
• Usprawnienie systemu GTD - system GTD działa i wydaje się już dość dobrze dopracowany. Sytuacja dość znacznie się poprawiła, odkąd zacząłem korzystać z GoogleCalendar (o tym, jak korzystam z GC napiszę w niedalekiej przyszłości).
• Więcej nauki - zacząłem śledzić, co robię w zakresie nauki i dokładnie rozpisywać zadania i cele. Testuję, jak sprawdzą się deadline’y.

Bardziej spostrzegawczy czytelnicy mogli zauważyć, że z listy zniknęły dwa cele (mniej bzdur i porządkowanie finansów). Uznałem, że nie warto o nich pisać, gdyż porządkowanie finansów nadal polega na śledzeniu wydatków i wyciąganiu wniosków z tych zapisków. Jak wiecie z poświęcaniem mniejszej ilości czasu na bzdury pojawił się taki problem, że jest to dość niemierzalne. Dlatego na razie odkładam to postanowienie na półkę (wrócę do niego, gdy dokładniej je przemyślę i sformułuję w mierzalny sposób).

Jak donoszą media Ministerstwo Gospodarki przygotowuje dokumenty dotyczące budowy elektrowni atomowej w Polsce. Lecz ta informacja nie powinna nikogo zaskoczyć. Dziwić może co najwyżej fakt, że Polska na ów krok decyduje się tak późno. Wszak każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że od ropy i węgla należy się uniezależniać (z różnych powodów). Nic więc dziwnego, że nawet opozycja wydaje się temu projektowi przychylna. Ale…

No właśnie, czy zawsze musi być jakieś “ale”? Tym razem było ono chyba nieuniknione. Przecież żyjemy w kraju, w którym czucie i wiara mówi do nas o tyle silniej niż mędrca szkiełko i oko, że cieszymy się, iż nasze dzieci w szkole spędzają znacznie więcej czasu na lekcjach religii niż fizyki i chemii razem wziętych. Gdy o tym pomyślimy, nie powinna nas zdziwić informacja, że (według sondażu GfK Polonia) 56 procent Polaków boi się energii atomowej.

Domyślam się, że znaczna część tych lęków związana jest z katastrofą w Czarnobylu. Szkoda, że do tej pory, tak mało uwagi przykładaliśmy do nagłośnienia przyczyn tego wypadku. Nie wynikał on bowiem z zawodności sprzętu ani z błędu ludzkiego, lecz z ludzkiej głupoty i chęci przypodobania się komuś wyżej w hierarchii.

Zupełnie innym aspektem jest zapewne chęć “ochrony środowiska”. Jednak za każdym razem, gdy widzę “ekologa” opowiadającego o szkodliwości elektrowni atomowych, zastanawiam się, czy kiedykolwiek widział chociaż zdjęcia z okolic elektrowni węglowych (o samych kopalniach nawet nie wspominam). Podejrzewam, że większość ekologów także bazuje na czuciu i wierze, bo jak inaczej można wytłumaczyć wypowiedź pewnej Pani reprezentującej WWF, która przed kamerą stwierdziła, że nie tylko składowanie odpadów jest problemem, gdyż przecież “złoża uranu należy także importować”. W tym miejscu chciałbym tą Panią uspokoić, że złóż nikt importować nie ma zamiaru.

Pozostają oczywiście zwolennicy magicznie brzmiącej biomasy. Z tymi nawet chętnie podjąłbym dyskusję, gdyby tylko któryś z nich zechciał zdradzić, gdzie mają zamiar uprawiać te wszystkie rośliny. No bo chyba nie chcą w tym celu wycinać lasów, prawda? ;-)

Na koniec jeszcze filmik ukazujący, jak cudownie miewa się przyroda w Bełchatowie…