Dr. Onur TATAR

2026-03-18T18:38:00.000+03:00

Ebeveynlik demek, onsuz nefes alamayacağın birini sensiz nefes alabilsin diye yetiştirmek demektir.

2018-09-21T00:14:00.000+03:00

Garip ama dünyaya seni göstermek istemiyorum
Ancak sana dünyayı göstermek istiyorum.
Birilerinin hayali olmana ihtiyacım yok
Hiçbir önemi yok kalabalığın içinde seni tanımalarının;
Gözlerinin gün batımını yansıtmasını istiyorum
Dünyanın her noktasından.
Avuçlarındaki çizgileri istiyorum
seninle alakalı kahinler kehanette bulunsun.
Yine her şeyi unutmak istiyorum ve hatırlamak,
hayatında ilk kez kaderinle tartışmamak.
Martıların seslerine uyanmanı istiyorum,
İstanbul'dan baharatlar aroması kokusu ile
Ama asla özlemediğin
Gitar ve deniz gürültüsü şarkısı altında.
Büyülü gibisin.
Garip ama senin hakkında övünmek istemiyorum.
İlk önce seni çatımın altında saklamak istiyorum
yaklaşan tüm yağmurlardan korumak.
Belki de bu aşktır?

2018-04-08T20:17:00.000+03:00

Kokun duruyor hala
hayalin ile beraber
Gözlerin gözlerimde
ellerin ellerimde
Dudakların her an dudaklarımda
Sarılıp sana uyumanın huzuru var
Gözlerimi her kapattığımda
Nasıl ayrı kalır ki
senden bu gönül
Sevgin sevgime denk oldukça...

2018-01-10T00:39:00.001+03:00

Bu yağmur, bu gri gökyüzü,

Geçenlerin kasvetli yüzlerinden bile gri.

Ve ruhumun coşması halinde bağırabilirim:

Bu şehrin manevi havasını seviyorum!

İçinde tarih yaşanmış ve yaşatılmış,

Parlak kaderleri ve günleri ona gülümsüyor.

Ve tabii ki, sadece burada çok pırıl pırıl

Biraz uykulu Neva'nın pürüzsüzlüğü.

Bu şehir her zaman uyanmaya yardım eder,

Okuduğu günlerin tüm hatalarını anlamak için.

Ve birinin tekrar uyanmasına yardım edecektir.

Ama, birisi tekrar insanların akışında boğulacak.

2018-01-10T00:26:00.000+03:00

Ama sen yoksun ortalıkta,
Hem bu Eylül'de
Hem Mayıs'ta,
Yazmayı unutma bana
Garip kelimelerinle.
Hep gülümserim onlara
Biliyorsun,
Tamamen kaybolan kelimeler,
Kimsenin kimseye yazmadığı
Zamanla eriyip kaybolan,
Sonbahar damlaları içinde yağmurun.
Ama sen yoksun ortalıkta,
Bana söz ver.
Bu Eylül ayında kalacağına söz ver.

2017-12-28T11:56:00.000+03:00

İnsanları sevmeyi bıraktım
İnsanlarsa beni sevmeye başladı
Gariplik ise burada
Yüreğimde kopan bir fırtına
Komik kedi videosu gibi
Herkes seni hatırlar
Ve herkes görmek ister
Bir gurur duygusu oluşur
Ürperti oluşturur vücutta
Güçlü olduğunu düşünürsün
Boğazında bir düğüm hissedene kadar

2017-12-03T02:54:00.001+03:00

Gidenlerin geri dönmediğini biliyor musun?

Boğazına bir düğüm oturuyor ve gitmiyor mu?

Sabahları kalkıyorsun yataktan uykusuz, düşünceli

Daha fazla bekleyemez, endişe edemezdin.

Gidenlerin geri dönmediğini biliyor musun?

Yaşayabiliyor, nefes alabiliyor, unutabiliyor musun?

Gözlerindeki yaşlar ömründen bir asır alıyor.

Ve fark ediyorsun ki hiçbir kuvvet unutturamayacak onu.

Gidenlerin geri dönmediğini gerçeğini düşün.

Giden yazamaz, arayamaz, endişe edemez.

Ve asla... Ve asla ona dokunamayacaksın...

Düşünsene, seni ondan başka böyle kim sevebilir?

2017-12-03T02:34:00.001+03:00

Karşılaşmadığımız bu sonbaharda,

Kasım'ın güneşli günlerinin sonuncusu ol.

Beklemeyi asla bırakmayacağım,

sadece sonbaharda değil.

2017-12-03T02:29:00.001+03:00

Saksılardaki çiçeklerin açtığı gibi,

Bahar mı değil mi bilmiyorum.

Sadece vaktimin geldiğini sanıp

Bir sardunyaya özeniyorum.

Bahar ise gelmedi biliyorum.

Bana hayatından vakit ayırma,

Sorular da sormayasın sakın!

Sadık ve sevgi dolu gözlerinle,

Ellerinde incinmek istemiyorum.

Sen beni gururlu sanıyorsun.

Lütfen git, arkadaş bile değiliz.

Gurur duymuyorum, üzülüyorum.

Bu yüzden kafam yere bakıyor...

2017-10-05T02:16:00.000+03:00

Bu gözlerle sana baktığım zaman
yarım kalıyorum.
Vasiyetim bekleyebilir,
vaktim vardır belki daha
Hala otuz üç yaşımdayım,
birkaç gün eksik olabilir
Yüzünü resmetmek için zihnime.
Pek de umurumda değil
Sen orada olduğun sürece hayatım - senin adınla
Ahlar fısıldayarak
geceleri kollarının arasında
Dudaklarında
ve içinde olup bitenlere ait ebedi sır
Yatağa uzanırken
bana baktığında
ve gülümsediğinde
İleriye ve geriye,
gerçek renklerimizi ararken
Seninleyken asla başka yerde olmayacağım.
Dünyanın ortasında.
Duygularım benim silahımdır
Sonsuza kadar kalkanım ise sen

Yaşam ve Ölüm

2017-10-05T01:54:00.000+03:00

Yaşam;
Yaşamak ile başlıyor aşk
Aşkın başlangıcı ise sen
Gözlerinde olan ben
Yaşamamdaki neden hep sen.

Ölüm;
Ölmek ile bitiyor aşk
Aşkın bitişi ise sen
Yüreğinde olmayan ben
Ölümümdeki neden hep sen.

2017-08-14T01:53:00.000+03:00

Ölümün Sağlıklı Şekli

Krom yeşili parlayan gökyüzü

Kapüsen içinde eritir bizi

Yıldızlı gece şaşkına çevirecek

Karışmış yakamoz esaretimize

Evrende bir patlamayla oluştu

Damarlarımda titreyerek patladı

Aşığım şafaktan önceki ana

Yaşamaksa benim elimde değil.

2017-08-03T23:23:00.001+03:00

Uçurumun kenarında yürümenin cazibesi var.
Çok doğru değil ama belirsiz ve tehlikeli...
Bir cinnet sınırına varmaya bir adım var.
Kesinlikle yalnız. Çıplak. Savunmasız.
Tamamen kendinden...
Yapma...
Ve.. delilik? Ben deli miyim?
Oh, buna gülme? Artık yok.
Onlar benim dünyamın saçma olduğunu düşünüyor, susuyorlar.
Onlar, beni yakından izlerken durmak istiyorum.
Dar, karanlık koridorlarında bana yardım ediyor.
Ama kendi ellerini çözmesini öğrendim.
Bu bağlar pamuktan, bu nedenle güçlü değiller.
Dudaklarınız engel oluyor,
Aptalda olsa, öpmek istememe.
Sadece bana çok sert çıkma.
Aşk acısı bende çok iyi biliniyor...
Hatta genç yüreğime bak ve anlayacaksın
Yaşadıkça bir daha böyle hata yapmaz..!
Eğer seni seçerse,
Çiçek çiçek olarak kalır.

2017-08-03T01:38:00.001+03:00

Ben, gri gökyüzünü, yağmuru seviyorum

Sokakları, yayaların kasvetli yüzlerini.

Ve ben ruhumun bir patlak vermesiyle bağırıyorum:

Ben bu şehrin sönmüş ışıklarını seviyorum!

İçinde kutsal yaşamların depolanan tarihini,

İçinde eşsiz kaderi ve parlayan güzel günleri.

Tabi ki güzellikleri var şehrin ama

Biraz uykulu, ve bucaksız soğuk

Uyanmak için yardımcı olur bu şehir hep

Ve tüm hatalarını gün gibi anlamak için

Ve birbiri ardına, ben, sen, o uyanacağız

Bir kez daha kalabalığın akışında boğularak.

2017-08-02T01:46:00.000+03:00

Unutma kızım sen kocana cariye olursan kocan sana köle olur.
Evdeş olacağın adamdan her şeyi bekleme.
Beklenti çıtasını ne kadar düşük tutarsan evliliğin ömrü o kadar uzun olur.
O sesini yükselttiğinde sen alçalt.
Tebessüm yüzünde her an tazelenen bir çiçek olsun.
Ona taşıyamayacağı yükü yükleme.
Heveslerin ile evliliği yorma.
Cahit bey yüreği kainatı sığdırabilecek kadar geniş bir insan.
Bir yazar, bir şair, onun dünyasındaki fırtınalar sıradan insanların dayanabileceği türden olmasa gerek.
Yükü var taşıyor, sözü var yazıyor, davası var yaşıyor, hedefi var koşuyor.
Bu yolda sen ona yoldaş ol, sırdaş ol, haldaş ol.
Dünyanın rengine aldanma, nelerim var diyene kanma.
Burada gördüğünü orada bulacağını sanma.
Burası naz evindi ama orası artık niyaz evin olacak.
Niyazını huzura tut, hazıra dayanma .
Cahit’in her derdine ilaç ol ki başına taç olasın.
Sana güvenim muhabbetim ile eştir.
Yüzümü kara çıkarma kızım...

2017-07-01T20:17:00.000+03:00

Pamuk şeker mutluluğu olsun yüzünde,
Çocuklar gibi şen olayım gördüğümde
Kokusunu alayım her içime çektiğimde
Tadın kalsın damağımda
İstiyorum diye ağlayayım annemin eteklerinde

2017-07-01T20:14:00.001+03:00

Çalışma hayatıma acil serviste başlarsam kapıma bu yazıyı asacağım:

“Beklemek iyidir. Bekliyorsanız bunun anlamı ölmüyorsunuz demektir. Üzülmeniz gereken şey acil servise hızlıca getirilip müdahale edilmesi gereken ilk kişi olmak.”

Ve kendi göreceğim yere de bu yazıyı:

"Doktor; Ben, senin günlük işinin yüzde biriyim. Oysa sen benim için her şeysin. Çünkü canım acıyor ve senden başka gidecek kimsem yok..."

2017-05-01T23:15:00.002+03:00

Mecnun değilim ama
Çağırırsan çölleri aşarım.
Ferhat değilim ama
İstersen dağları delerim.
Kerem değilim ama
Söyle peşinde seyyah olurum.
Tahir değilim ama
Uğruna zindanlarda yatarım.
Sana yalan halde gelmem,
Özümü toplar yalın halde gelirim.
Kapıyı çaldığında kim o dersen
Ben olmam sen olurum kapında
Sen yeterki gel de
Yola yük olmam,
Yol olur gelirim.
Onur'um ile gelirim.

Martının Aşkı

2017-04-11T01:18:00.001+03:00

Hüzün saatleri... İstanbul...
Hayatın yorgunluğu üzerimde. Evde durmak can sıkıyor artık. Camdan bakıyorum hava kapalı. Benim içim daha mı bulutlu? Bende ki kasvet daha fazla bence. O zaman paylaşmak lazım ki azalsın bu kasvet. Koca şehir kimin, kimlerin sıkıntılarını çekiyor kim bilir? Bir de benim sıkıntılarımı ortak olsun bari. Eee hazırlanalım o zaman.
Ne giyeceğime, hayatımda karar veremediğim çoğu şey gibi yine karar veremedim. Bir pantolon, bir tshirt bir de mont benzer renkte de bir ayakkabı. Modaya uygun oldu mu ki? Sanki moda kimin umurunda. Ama Mfö misali şapkasız çıkmam abi.
Tarihi yarımadanın tarihi derinliklerinde yaşamanın avantajları var. Gidip yalnız kalacağın o kadar çok yer var ki. Adım atamayacak kadar kalabalık sokaklarda yalnız kalabilirsin. Kendi sesimi de en iyi bu kalabalık ortamlarda ki yalnızlıklarda duyuyorum. Kendime en iyi öyle gelebiliyorum. O zaman gidelim otobüs ile Eminönü'ne.
Hakkında hikayeler duyduğum 35 otobüsü nerde acaba. Durağa adımımı atınca bindiğim otobüs benim dertli kederli günümü neşelendirmek için gelmiyor sanki. O zaman yürüme vakti. Tahmin edin ne oldu. Bir sonraki durağa varmadan yanımdan geçti gitti otobüs. El kaldırdım dursun diye. Hayat ne zaman güldü ki şimdi gülsün. Durmadı ve gitti tabi de. Düşündüm. Acelem mi vardı? Hayır. Hayatta neye acele etmiştim ki zaten. Beklemek ile geçen hayatta bir otobüs daha beklemek beni yıldıracak değildi elbette. En iyi yaptığım işi yaptım ve bekledim. Hayatta her beklenen geliyor mu bilmiyorum ama otobüs geliyor. Beklemeye değer yani. Gelmeyeceğini bildiğin bir şey beklenmeye değmez. Onu beklemek aptallıktır. Ama gelip gelmeyeceğini bilmiyorsan onu beklemek sadakattir.
Kalabalıklar içinde yalnız kalmak iyi geldi. Kendimi bir de vapur sefası ile ödüllendirmek istiyorum. O zaman istikamet Eminönü-Kadıköy vapuru. Bir yığın şeklinde biniyoruz vapura. Yer kapmaca oyunu oynuyoruz sanki. Müzik bitince oturmayan oyundan çıkar ya hani. Vapurda da ayakta kalanı denize atıyorlar sanki. Çıktım üst kata. Hava güneşli olunca oturacak yer olmayan dış kısım bomboş. Uçmasın diye iyice yerleştirdim şapkamı kafama. Montumunda fermuarını çektim. Hazırdım huzur veren boğaz havasına. Hareketi ile vapurun, ben de rahatlıyorum. Köpüren denize salıyorum tüm sıkıntılarımı. Maviyi beyaza çeviren vapur. Benim gri duygularımı masmavi yapıyor.
Çocuklar simit atmaya gelmişti martılara. Etçil martılardan simitçil martı yapan bizler, ders veriyorduk sanki hayata. Değişmeyecek hiçbir şey yok bu hayatta. İşte orada, o anda gördüm onu. Her insanın bir ruh ikizi vardır derler. Uçan martılar arasında sanki kalem ile çizilmiş bir sanat eseri. Başı bir ciddi ile ayrılmış kahverengi, vücudu bembeyaz, kanatları gri. Denize düşen simitleri takip ediyor. Arada göz göze geliyoruz. Gözlerinde kendimi görüyorum sanki. Bir martı olsam yanından ayrılmazdım. Her yere onunla uçar giderdim. O da insan olsa aynısını yaparmıydı acaba benimle?

2016-08-23T06:12:00.001+03:00

düşler alemine dal
yoksa bir slogan seni de devirir
onların kökleridir ağaçlar
ve rüzgar da rüzgardır
yüreğine güven
denizler tutuşsa da
ve aşkla yaşa
yıldızlar geri çekilse de
geçmişi onurlandır
ama geleceği kucakla
ve dans ederek bu düğünde
unutuver ölümü
itibar etme bir dünyaya
hain ve kahramanlarla dolu olan

2016-07-27T17:10:00.003+03:00

Bir hekim bir hastaya gider ve ona şunu söyler:
“Sıtmanız var. Bugün hiçbir şey yemeyiniz ve yalnız su içiniz.”
Hasta ona inanır teşekkür eder ve ücretini verir.
Filozof da bir cahile şöyle der:
“Azgın arzularınızın sonu yok. Endişeleriniz adi ve sefildir. Kanaatleriniz sahtedir, yanlıştır.”
Cahil öfkelenerek çıkıp gider ve tahkir edildiğinin söyler.
Bu fark nereden geliyor?
Çünkü hasta ağrısını duyar, fakat cahil bu acıyı duymaz.

— Epiktetos, Düşünceler ve Sohbetler

2016-07-27T17:00:00.000+03:00

“Hükümet tabibiyim” dedim,
hükümet ne yanlış yaptıysa azıcık yapıştı üstüme.
“Halkın tabibiyim” dedim,
halkta ne yanlış varsa sindi üstüme.
“Ne hükümet ne de halk tabibi değilim, insan tabibiyim” dedim.
İç ses yapıştırdı cevabı;
“Beşer şaşar, her şeyi alınma üstüne!”

2016-03-25T00:26:00.001+02:00

Çoğu anne baba çocuklarını üzmemek için her istediklerine "evet" demekten kaçınmaz ve onların doyumsuz bireyler olarak yetişmelerine neden olur. Böylece evlatlarımız hayatlarını yönlendirme konusunda yetersiz kalıp, kendilerini ciddi sorun yumakları içinde bulur. Zira bugünün doyumsuz çocukları, geleceğin tatminsiz bireyleri olmaya adaydır. Bu tatminsizlikleri her şeye yansır. Elindekilerle hiçbir zaman yetinmez, hep daha fazlasını ve daha yenisini isterler. Bu sayede tatmin olacaklarını sansalar da, arzu ettikleri şey, elde edildiği andan itibaren hemen eskir ve değersizleşir. Bugün oyuncaklarını kolayca eskiten ve atan çocuk, yarın hayatındaki insanları da kullanılıp tüketilecek bir eşya gibi görmeye başlayacaktır.

Doyumsuz olarak yetişen çocuklar sorunlu kişilikler sergiler. Fedakarlık yapamaz, sıkıntıya gelemez, sorumluluk alamazlar. Şükretmek ve sabretmek onlar için çok uzak kavramlardır. Bencil ve tahammülsüzdürler. Kolay kolay sağlıklı bir ilişki kuramazlar. Başta ebeveynleri olmak üzere herkesle sorun yaşarlar. İnsanlığın kendi emirlerinde olduğunu düşünürler. Dünyanın etraflarında döndüğü varsayımıyla herkesten özel ilgi ve saygı beklerler. Bunu göremediklerinde ise depresif ve mutsuz olurlar. Böylece iş ve sosyal yaşamlarında, beklenilen başarıyı gösteremeyen bireyler olarak yetişirler.

HER İSTEDİĞİNİ SATIN ALMAYIN

Uzmanların ortak görüşleri, "Çocuklarınızın her istediğini almayın. Çünkü az şeye sahip olan kişi, sonradan elde ettiği şeylerin kıymetini de bilir" yönündedir. Çocuğunun her arzusunu yerine getiren ebeveynin "Hiçbir şeyden memnun olmuyor, hiçbir şeyin kıymetini bilmiyor" diye yakınması da kaçınılmaz olur. Bu kıymet bilmezlik anne baba ilişkileri dahil her şeyde kendini gösterir. Çocuk kendisine sürekli bir şeyler almakta olan ebeveyninin tutumuna alışmış olduğundan zamanla, "Bu sizin göreviniz, almak ve yapmak mecburiyetindesiniz" demeye başlar.

Psikolojik Danışman Ümmühan Yamanoğlu, sürekli maddi şeylerle ödüllendirilen çocuğun, manevi değerlerle kendini motive etmeyi öğrenemeyeceğini belirterek ekliyor: "İstedikleri her şeyin altın tabak içinde sunulması onların çalışma şevkinden yoksun büyümelerine neden oluyor."

Klinik Psikolog Çiğdem Bilgen, çocuklarımızın gerçek ihtiyaç ve duygularını anlamanın önemini şöyle açıklıyor: "Bazen çocuklar, duygusal bir ihtiyacı tatmin için somut nesnelere yönelir. Asıl ihtiyacı vitrindeki oyuncak olmadığı için, o oyuncağa olan ilgisi çok kısa bir sürede geçer ve çocuk yeni bir istekle karşımıza çıkabilir. Çocuğun isteklerinin altında çoğu zaman bir yakınlık ihtiyacı veya duygusal bir boşluk, hayal kırıklığı vardır. Gerçek ihtiyacı anlaşılır ve karşılanırsa, çocuğun nesnelere gereksinimi de kalmayacaktır."

HER İSTEĞİNE "EVET" DEMEYİN

Çocuklarımızla yeterince ilgilenemediğimizi düşündüğümüzde, suçluluk duyarız. Bu suçluluğumuzu bertaraf etme yöntemimiz de, genelde onların her isteğine boyun eğmek şeklinde tezahür eder. "Hayır" cevabını duymamış çocuk, ileriki yaşlarda da aynı alışkanlıkla çok rahat bir şekilde makul olmayan şeyler isteyip, talepleri yerine getirilmediğinde çılgına dönebilir. Çünkü Ümmühan Yamanoğlu'nun da belirttiği gibi, her istediğine zahmetsiz kavuşan çocuklar, gerçek hayatla yüzleşince bocalar. Pasif, özgüveni eksik, hazır yiyici kimseler olarak yetiştikleri için, üretme yerine tüketme odaklı bir yaşam sürerler.

Bazı zamanlarda da uyanıklık yapan çocuklar, başkalarının yanında ebeveyne manevi baskı uygulayarak "Evet" dedirtmeye çalışırlar. Ailelerin buna mahal vermeyip, yapmayı reddedecekleri bir istek söz konusuysa, utanmadan "Hayır" diyebilmeleri gerekir.

HER İŞİNİ SİZ YAPMAYIN

Anne babalar ya kıyamadıklarından ya da beceremeyeceklerini düşündüklerinden çocuklarına sorumluluk vermekten kaçınır, onların her türlü işini kendileri yapar. Bu da o çocukları, sorumluluklarını yerine getiremeyen, en ufak görevin bile altından kalkamayan kimseler haline getirir. Bugün, 25 yaşında olup temizlik ve yemek yapmayı bilmeyen kızlar ya da evde tek kalınca kendi sofrasını hazırlayamayan erkekler mevcut. Ve bunun için en ufak bir kaygı veya utanma duymuyorlar. Çünkü onların dünyasında böyle bir sorumluluğun sahibi zaten kendileri değil! Bu durumu önlemek için çocuklarımıza, yaşlarına uygun sorumluluklar vermemiz gerekir. Ona evin patronu olmadığını, bilakis üzerine düşenleri yapması gereken bir aile ferdi olduğunu hissettirmemiz çok büyük
önem taşır.

Çalışan bir anne olan Dr. Nimet Hanım, çok iyi şartlarda büyütüp her türlü isteğini yerine getirdiği 13 yaşındaki kızıyla ilgili şunları anlatıyor: "Bir gün köydeki görümcemle konuşuyorduk. Bana "Kızın da büyüdü. Artık sana ev işlerinde yardımcı olur, kardeşine de bakar. Bakıcılarla uğraşmak zorunda kalmazsın" dedi. Doğrusu bu söz üzerine çok şaşırdım. Çünkü ben ona bile bakıcı tutuyordum. Zira kızım hiçbir şey yapmak istemiyor, her şeyden şikayet ediyordu. Tatilde yaz okuluna gitmek istemeyince, ben de onu köye gönderdim. Bir gün yayladaki görümcemi arayıp kızımın ne yaptığını sorduğumda, gayet doğal bir şekilde "Sobayı yakıyor" dedi. Kulaklarıma inanamadım. El bebek gül bebek yetiştirdiğim, "Şuradan kalk da şuraya otur" dediğimde bile rahatsız olan kızım, meğer yayladaki işbölümü sonucu payına düşen tüm görevleri mükemmel biçimde yerine getiriyormuş. İşte o tatil dönüşü kızım çok değişti. Önceden defalarca söyleyerek yaptırabildiğim bir şeyi, ben hatırlatmadan yapar oldu. Artık eskisine göre sorumluluklarını daha iyi biliyor ve daha huzurlu."

SAYGI SINIRINA DİKKAT EDİN

Bazı anne babalar çocuklarının kendilerine karşı saygısız davranış ve hitaplarına göz yumar. "O daha çocuk" diyerek evlatlarının yaptıklarını görmezden gelir, hafife alırlar. Fakat unutulmamalıdır ki, saygı duyulmayan bir anne babanın hiçbir söz, davranış ve tavsiyesi dikkate alınmaz. O nedenle eğitimde aşırı duygusallık göstermek, çocuğunu kırmamak için ikaz etmekten kaçınmak, ona yapılmış bir iyilik değil, bilakis kötülüktür.

DİSİPLİN VE OTORİTE ÖNEMLİ

Araştırmalar gösteriyor ki, otorite sahibi olmayan ebeveynlerin çocukları "Hayır'ı cevap olarak kabul edemiyor. Satın alınacak eşyadan, yapılacak işe, hatta uygunsuz bir davranışa kadar her konuda özgür olmayı ve onaylanmayı bekliyorlar. Oysa Psikolog Şeyda Özdalga'ya göre, "Çocuklar anne-babalarından, gerçek birer anne-baba olmalarını ister. Ebeveynlerinden, sınırları belirlemede kararlı olmalarını ve kendilerine güvenecekleri sınırları sağlamalarını beklerler." Çocuğun disiplin sorunu, ebeveynin ya fazla katı, ya tutarsız, ya da lüzumsuzca tavizkar davranmasından kaynaklanır. Bu anlamda, dozunda gösterilecek disiplin kimi zaman çocuğun canını sıkabilir. Ama onu dışarıdaki hayatın şartlarına daha gerçekçi hazırlamak için de gereklidir.

Diğer bir problem de "Hayır" dedikten sonra çocuğumuz ısrar ediyor ve mızmızlanıyor diye, cevabın "Evet'e çevrilmesidir. Böylece bir kez aralanan kapı, çocuk tarafından hep zorlanacaktır. Halbuki evlatlar, anne babalarının "Hayır" cevabını ne kadar huysuzlansalar da değiştiremeyeceklerini bilirlerse kabullenmeyi de öğrenirler.

ÇOCUKLARINIZI FANUSUN İÇİNDE BÜYÜTMEYİN

Çocuklar lüzumundan fazla pohpohlandığında, egoları onları olumsuz etkilemeye başlar. Fanus içindeki korunaklı yaşamlarından uzaklaşıp gerçek hayata karıştıklarında, topluma uyum sağlamaları oldukça güçleşir. Beklentilerini ve görmeye alıştıkları ilgiyi bulamamak onları depresif bir hale getirir. Çünkü kendilerine prens ya da prenses muamelesi yapan anne-babalarının aksine, hayat içerisinde türlü zorluklarla ve pek çok insanla uğraşmaları gerektiğini görürler. Bununla başa çıkmaları ve aşırı ilgiden yoksun yaşamaları güç olduğundan, toplum içerisinde dengesiz ve sağlıksız bir tablo çizerler.

SABRI VE ŞÜKRÜ ÖĞRETİN

Çocuklara, istedikleri her şeye hemen ulaşamayacakları, çalışmaları, bedel ödemeleri, beklemeleri ve sabretmeleri gerektiği, onların anlayacağı tarzda anlatılmalıdır. Onun sahip olduğu nimetlerden yoksun yaşayanlar gösterilerek, şükretmenin önemine dikkat çekilmelidir. Hatta uzmanlar, çocukların zaman zaman belli yoksunluklar içerisinde bırakılmaları da tavsiye etmektedirler.

Bir dediğini iki etmediği, büyük imkanlar içinde büyüttüğü kızını, köy şartlarında yaşayan görümcesinin yanına gönderen Dr. Nimet Hanım, "Aslında bütün tatminsiz çocukları yoksunluk içindeki köylere biraz göndermek lazım" diyor ve ekliyor: "Onlara çok büyük nimetlere sahip olduklarını anlatmak yetmiyor. Belki de elindekilerin kıymetini anlayabilmeleri için sıkıntı içindeki insanları bizzat görmeleri ve o sıkıntıları bir süre yaşamaları gerekiyor."

HAYIR İŞLERİYLE UĞRAŞMASINI SAĞLAYIN

Psikiyatrist Mustafa Merter "Dokuz Yüz Katlı İnsan" eserinde, tatminsiz çocuklara ve sorunlu insanlara hayır yapmayı tavsiye ediyor. Merter, yardıma muhtaç insanların ihtiyaçlarının bizzat karşılanmaya çalışılması ve o insanlarla yakın iletişim kurulmasının kişinin psikolojik sorunlarının giderilmesinde etkili bir yöntem olduğunu belirterek şu açıklamaları yapıyor: "Benim tavsiyem size sorun yaşatan çocuklarınızı da alarak bu ziyaretlere (muhtaçların bulunduğu yerler) beraberce gidin. Bir süre sonra mucizevi gelişmeler olacak. Bitmek tükenmek bilmeyen maddi istekleri de, doyumsuzlukları da giderek azalacak. Yeni bir cep telefonu istediklerinde o cep telefonunun Nijer'de yiyecek bulamayan yüz çocuğu, bir ay açlıktan kurtarabileceğini anladıklarında, başlarını önlerine eğip kanaat halinin o kelimelere sığmayan bilgeliğini ve kemalini yaşayacaklar. Özellikle zengin ailelere tavsiyem dünyadaki fakir ülkeleri, aileleriyle birlikte ziyaret etmeleri ve yardım programlarına katılmaları."

ÜMMÜHAN YAMANOĞLU PSİKOLOJİK DANIŞMAN: "ŞİMDİKİ ÇOCUKLAR DOYUMSUZ"

Çocuğunuzun "Hayır" cevabında hissettiği hayal kırıklığı çabuk geçer. Ama "şımarıklık" kalıcıdır. Onlara bir amaçları olması gerektiğini öğretin. İyi şeylere sahip olmakta bir sakınca olmadığını, ancak bunlara ulaşmak için gerçekten çalışmak gerektiğini gösterin. Bu şekilde öz değerlerini satın aldıkları maddi şeylerde bulmaya çalışmasınlar. Belki de artık istediklerini alabilmeleri için hak etmeyi öğrenmeleri; istekleri için umutla, heyecanla beklemenin tadına varmaları gerekiyordur. Çocuğun temel ihtiyaçlarının yanında, ebeveynin hoş görüp çocuğuna sunduğu fırsatlar normaldir. Fakat bu imkan ve fırsatlarla zamansız ve abartılı bir şekilde tanışan çocuklarda doyumsuzlukla birlikte sorumsuzluk duygusu kaçınılmazdır.

PERİHAN GÜL PEDAGOG: "ERKEN DÖNEMDE NELER YAPILABİLİR?"

1- Bebeklikten itibaren çocukları televizyondan özellikle de reklamlardan uzak tutmak gerekir. Özellikle okul öncesi dönemde kumanda hep anne-babanın elinde olmalıdır. Çocuklara 5-6 yaşından itibaren reklamın hangi amaçla yapıldığı, ne gibi zararları olduğu anlatılabilir.

2- Sürekli tüketen değil üreten bir nesil yetiştirmek gerekir. Bunun için mesela çorabının altı eskimişse üst kısmından bebeğine etek yapması öğretilebilir.

3- Çocuklar emek harcayarak ihtiyacını karşılamaya teşvik edilmelidir. Çok sevdiği bir arabayı veya bebeği kumbarasında biriktirdiği parasıyla almasını sağlayabilirsiniz. 5 yaşından itibaren çocuklar bunu başarabilir.

4- Çocukta sebat (yaptığı bir işi devam ettirebilme becerisi) duygusunu geliştirmek gerekir. Bu anlamda, 5-6 yaşındaki erkek çocuklarının maketle bir ev veya gemi yapması, kız çocukların etamin üzerine sevdiği figürleri işlemesi sanıldığı kadar önemsiz eylemler değildir.

5- Mütevazı bir hayat sürerek çocuklara örnek olunmalı. İhtiyaç fazlasında başkalarının da haklarının olduğunu bilmek ve çocukları da dahil ederek ihtiyaç sahiplerine yardım etmek büyük önem taşır.

6- "Ben görmedim, bari çocuğum görsün" diyerek aşırıya kaçmamak gerekir. En pahalısından değil ortalama olanından almak yeterlidir."

Kaynak: Semerkand Aile Dergisi

Bunda da bir hayır var!

2016-02-24T08:53:00.001+02:00

Bir zamanlar Afrika’daki bir ülkede hüküm süren bir kral vardı. Kral, daha çocukluğundan itibaren arkadaş olduğu, birlikte büyüdüğü bir dostunu hiç yanından ayırmazdı. Nereye gitse onu da beraberinde götürürdü.

Kralın bu arkadaşının ise değişik bir huyu vardı. İster kendi başına gelsin ister başkasının, ister iyi olsun ister kötü, her olay karşısında hep aynı şeyi söylerdi: “Bunda da bir hayır var!”

Bir gün kralla arkadaşı birlikte ava çıktılar. Kral ateş ederken tüfeği geriye doğru patladı ve kralın başparmağı koptu. Durumu gören arkadaşı her zamanki sözünü söyledi:

- Bunda da bir hayır var!

Kral acı ve öfkeyle bağırdı:

- Bunda hayır filan yok! Görmüyor musun, parmağım koptu?

Ve sonra da kızgınlığı geçmediği için arkadaşını zindana attırdı.

Bir yıl kadar sonra, kral insan yiyen kabilelerin yaşadığı ve aslında uzak durması gereken bir bölgede birkaç adamı ile birlikte avlanıyordu. Yamyamlar onları yakaladı ve köylerine götürdü. Ellerini, ayaklarını bağladılar ve köyün meydanına odun yığdılar. Sonra da odunların ortasına diktikleri direklere bağladılar. Tam odunları tutuşturmaya geliyorlardı ki, kralın başparmağının olmadığını fark ettiler. Bu kabile, uzuvlarından biri eksik olan insanları yemiyordu. Böyle bir insan yedikleri takdirde başlarına kötü olaylar geleceğine inanıyorlardı. Bu korkuyla, kralı çözdüler ve salıverdiler. Diğer adamları ise pişirip yediler.

Sarayına döndüğünde, kurtuluşunun kopuk parmağı sayesinde gerçekleştiğini anlayan kral, onca yıllık arkadaşına reva gördüğü muameleden dolayı pişman oldu. Hemen zindana koştu ve zindandan çıkardığı arkadaşına başından geçenleri bir bir anlattı.

- Haklıymışsın, dedi. Parmağımın kopmasında gerçekten de bir hayır varmış. İşte bu yüzden, seni bu kadar uzun süre zindanda tuttuğum için özür diliyorum. Yaptığım çok haksız ve kötü bir şeydi.

- Hayır diye karşılık verdi arkadaşı. Bunda da bir hayır var.

- Ne diyorsun Allah aşkına? diye hayretle bağırdı kral. En yakın arkadaşımı bir yıl boyunca zindanda tutmanın neresinde hayır olabilir.

- Düşünsene, ben zindanda olmasaydım, seninle birlikte avda olurdum, değil mi?

2016-02-24T08:46:00.002+02:00

Az önce bir kez daha karar verdim ki;
-Ben yerli yazar okumamalıyım.
-Duygularını net bir şekilde ifade edip hissetmeme neden olabilen yazar okumamalıyım.
-Ülke gündemini yakınen takip edip sinir olduğum olayları anlatan yazar okumamalıyım.
-Gördüğüm ama değistirmeye gücüm yetmediği için bireysel olarak yapabildiğimden öteye geçemediğim olayları anlatan yazar okumamalıyım.

Sonra sonuç bu oluyor işte. Gevşemek için oturduğum köşede dişlerimi kasmış buluyorum kendimi.
Napıyorduk?
Görmedim, duymadım, söylemedim.

Bu ülkede gördükçe duydukça konuştukça suçlusun unutma!!!