Drowning Pools

Kırmızı Düşler

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Fri, 08 Oct 2010 18:49:00 +0000

ona sahip olmak istiyorsan onu yemelisin. ancak bu şekilde tamamen senin olabilecektir. hiç birini gerçek anlamda yemek istediğin oldu mu? tadını almak, her parçasını çiğnemek, yutmak ve sindirmek... hah, bu değildir barbarlık. tutkudan bahsedebilir misiniz? arzu veya istekten? peki ya şehvet?..

onu hissetmek istiyorum...

Buzdan Uzuvlar #1 - Sonunda Bastık

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Thu, 02 Sep 2010 06:26:00 +0000

Her yere yazmışım kendi blogcuğumdan haber etmemişim ayıpladım kendimi...

Fanzin çıkmış bulunmaktadır.

İçerik şöyle;

Ayrık Otu - Emel Çiçek
Ben Sanırım.. - Nihan Ç.
Gece Karası Gözlerinin Kalbime Attığı Oklar Oradan Sekip Götüme Girdi - Henry Lee
It's not all over baby blue - blue - Duygu Demir
Henüz Bir Başlığa Sahip Değil = IV - Gölge
Sev Beni - Tozasor
Kadınları Etkileme Şeysileri - Nautilus Pompilius
Yakın - Zayi Eden
Yeni Zengin Metin Belgesi - Girdap
Çoban - gece yarısı- - Gölge
Çoban -ki- - Gölge
.Cehenneme Kadar Yolum Var - Alican

Şu sıralar Kadıköy'de Khalkedon Kitapevi'nde fanzinlerimiz mevcuttur. 05 Eylül gibi de yine Kadıköy'de Mephisto Kitabevi'ne bırakılacak. Yine 05 Eylül tarihinde Taksim'e çıkıyoruz ve orada da Mephisto Kitabevi'ne bırakıyoruz fanzini. Eylül sonu İzmir, Ankara, Balıkesir ve Antalya'ya ulaştırmaya çalışacağız. Ama unutmayın ki birazda maddiyata bağlı durumlar.

İlk sayıydı, acemilik vardı, biraz az oldu.. Umarım 2. sayı daha sağlam olur. Herhangi bir konuda ya da fanzin bulamama durumunuzda ya da da da fanzine yazı çizi yollamak isterseniz ola ki aşağıdaki mail adresiyle ulaşabiliyorsunuz.

info@buzdanuzuvlar.com

Samanlar ve İğneler ( Alakasız)

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Thu, 26 Aug 2010 11:34:00 +0000

Kafamın içinde sürekli bir parça dönüp duruyor, aklımda ise aynı görüntü....

Boş ve karanlık bir yolda kafamdaki seslerle yürüyorum. Kendimi dinlemekten nefret ederim ama bu kez oldukça güçlü, bastıramıyorum. Sürekli bir şeyler anlatmaya çalışıyor, anlamıyorum.

Bardan çıkmıştım ve sendeliyerek yürümeye çalışıyordum. Yedi sene önce garip bir şekilde insanlara karşı olan tüm ilgim azamıştı. Artık hiç birini net olarak göremiyordum. Sakin bir geceydi; birkaç kişi toplanmış ve bilmediğim bir olayı kutluyorduk. Hayır onlar kutluyordu, ben sadece içiyordum. Orada, neden onlarla olduğumu bilmiyorum. Sanırım yapacak bir işim yoktu, hoş böyle bile olsa bu bir neden değildi. Sürekli gülüştüklerini hatırlıyorum, boş muhabbetler dönüyordu masada. Birkaç kişi birbirine yavşıyordu, iyi sonlandırılması gereken bir geceydi ne de olsa. O kadar daraldım, o kadar moronlardı ki en sonunda tuvalete gidiyorum bahanesiyle kalkmıştım. Adımlarım şaşmaya başlamıştı, limitim doluyordu. Burada yığılıp kalmam pek hoş olmazdı. Şu arka kapı, hani her hikayede yazar ya işte, fazla amerikan filmi izliyoruz moruk o yazdığınız kapıdan bu lanet barda yok.. Ve yemin ettim, bir daha arka kapısı olmayan hiç bir bara adım atmayacaktım. Hazır yeri gelmişken; ondandır sokakları ve sahili mesken edişim... Her neyse... Binbir türlü eziyetle tek kapıdan yani giriş kapısından görünmeden çıktım. Onlarla vedalaşma ayaklarına girmek istemiyordum, anlıyorsun ya bir beş dakika daha tahammül edemeyecektim.

Boş ve karanlık bir sokak, yürümeye çalışıyordum. Ayaklarım birbirine dolanıyordu. Bir oraya gidiyordum bir buraya. Daha önce hiç böyle olmamıştım. O lanet adımlar hiç şaşmamıştı. Bir an önce bu sokaktan kurtulmam gerektiği düşüncesi içimi kemiriyordu. Soğuk ve yeterince ürtükücüydü. Tüm hikayeyi baştan yazmayı düşünürken bir kedi leşini son anda farkettim ve üzerinden atlayıp yere yığıldım. Hayvanın tek gözü yerinden çıkmıştı. Daha fazla dayanamayıp içime giren ne varsa musluk gibi akıttım. Midemin ne kadar sağlam olduğu konusunda hep övünürdüm ama hayvan leşleri kadar canımı sıkan başka birşey yoktu sanırım. Emekleyerek bir arabanın arkasına tünedim. Elim ayağım titriyordu. Bir de sigara yaktım, sanırım altı kez çakmıştım çakmağı. İlk nefeste bir öksürük tuttu ve boğazımdan kopan birşey hissettim. Kedinin pestili çıkmış hali gözümün önünden gitmiyordu ve içimden bir ses biraz daha orada oturmam halinde kanında boğulucağımı söylüyordu. Hatta abartıp birazdan kedinin hortlayacağını da düşünmeye başlamıştım.

O arada sokağın başından bir grup gencin sesini duydum. Kafamdaki görüntüler tekrardan hareketlendi, değişiyordu. Sigarayı dudaklarımda tutmaya çalışarak arabanın yanına emekledim. Sesler yaklaştıkça tanıdıklaştı. Kalbimin ritmi de gittikçe hızlanıp gerilimi arttırıyordu. Tam o anda katil olduğumu hatırladım. Pusaya yatmış uygun bir anı ve avımı bekliyordum. Sanırım biraz da vampir gibi hissediyordum. İçlerinden hangisine saldıracağımı düşünmeye başlamıştım. (Siz de bu arada sarhoş olduğumu unutun çünkü; vampirler kafayı bulmazlar.) Nihat; zor bir hedef olurdu ve başarısız bir girişim olarak kalırdı. Ve Banu’nun tırnakları baya uzundu ve panik problemi nedeniyle rolleri değişmemiz oldukça olası gözüküyordu. Cenk ise çelimsizdi fakat inanılmaz reflekslere sahipti. Can’a giden gözüm ondan sekti ve Buket’i buldu. Hatun herşeyi kabulleniyordu, bunu da sorun etmezdi.

“ıııy, zavallı ke-di-cik” Bu sözler uzun tırnaklı bayan yapmacığın ağızından dökülüyordu.

“Resmen pelt olmuş. Ahuhauha.” Bu da bay yavşaktı. Can...

“Hey, şuna bak! Gözü yerinden fırlamış.” Buda tiksintiyle hayvana bakan Cenk’ten çıkmıştı. Tanıştıysanız devam ediyorum... İşin bana en ilginç gelen kısmı neydi biliyor musunuz? Ah ne kadar aptalım tabii ki bilmiyorsunuz. Söylesem de öğrenseniz di mi? Tamam kestim. Okuyucuyu zorlarsan burada kesip gider, bunu istemeyiz değil mi? Neyse. Hiç birinin kusmamış olmasına şaşırmıştım.

Biraz daha ilerlediklerinde arabanın arkasından doğrulup çıktım. Hortlak görmüş gibi bakıyorlardı. Kısacası ödleri boklarıyla bir karışım halindeydi.

“Ah, iyi misin? Merak ettik seni.” Dedi bayan yapmacık.

“Ondan aramaya ihtiyacı duymadınız herhalde” dedim. Ama sesim nedense yüksek çıkamamış, havada asılı kalmıştı.

“İyi misin?” dedi Buket.

“ııım, evet. Hava almaya çıkmıştık ama kedi leşinin pek iyi geldiğini söyleyemiyeceğim.” Dedim omuz silktim ardında da...

Can yavşak yavşak ağzını oynatıp sırıtıyordu.

“Benimle gelmek ister misin?” dedim Buket’e dönüp. Alık alık etrafına bakındı ve kafasını salladı.

“Onunla gitsem iyi olacak, rengi atmış baksanıza. Sonra görüşürüz.” Dedi ve hızlı adımlarla yanıma geldi. Sarıldım ona. Sanırım artık o kedinin kanında boğulmak zorunda değildim.

“Bana gidelim.” dedim. Gülümsedi ve bu kadının gülümsemesini seviyordum. Baygın baygın baktım ona, dudaklarına bir öpücük kondurdum ve hıçkırmaya başladım.

“Hık.” .... “Hıınk” .... “Hık”

Oldukça çentilmen bir hareketle taksi çevirdi. Ama bir dakika ikimizde çentilmen olamıyacağımıza göre ilerleyen dakikalarda çetilmen olan taksici olacaktı. Gözümü açtığımda taksici kapıda beni tutuyor Buket’te çantamı karıştıyordu.

“Napıyorsun?”

“Lanet anahtarını bulmaya çalışıyorum.”

“Ah bebeğim, uyandırsana beni.” Cebimden anahtarları çıkartıp sallamaya başladım. Pardon tek bir anahtarı sallamaya başladım.

“Sanki uyanabilcekmiş gibi.” Diye söylenen taksiciye bakıp;

“Sen kimsin ve kollarının arasında ne arıyorum. Hatun olabilirim ama oldukça karizmatik ve kaslı bir hatunum, bunu unutma. Şu dört basamaktan seni rahatlıkla yuvarlıyabilirim. Çekil kenara.”

“ Eminim birlikte gayet hoş bir yuvarlanmaca geçirebiliriz.” dedi ve ekledi; “Pesubanalah”. Döndü arkasını ve arabaya binip gazladı. Sanırım rüyadan olmadığımı tekrar hıçkırmaya başlayınca anladım. İçeriye geçtim ve direk banyoya yöneldim. Biraz para alıp Buket’e döndüm.

“Biraz daha bişiler içmemiz lazım.” Diyerek parayı ona uzattım.

“Birazdan sızacağına eminim. Yorma beni.” dedi. Öptüm ve gülümsedim.

“Duşa giricem ve ayılıcam sonra tekrar sarhoş olucam, sonra sonra böyle devam edecek ve sızan sen olucaksın.”

“Peki, o zaman ben birşeyler alıp geliyorum.” dedi ve yanağımdan bir makas alıp dönüp gitti. Önce kusturdum kendimi ve bir sigara yakıp “Bu kadar içmemelisin, sana diyorum.” diye aynaya söylendim. Saçlarım, bedenim... leş gibi bir koku saçıyordum. Duşa girdim.

... edebilir etmeyebilir...

Buzdan Uzuvlar

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Tue, 13 Jul 2010 20:46:00 +0000

hazırlanmakta olan fanzinin kapağının taslağı. dıdısının dıdısı gibi...

*

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Mon, 24 May 2010 11:24:00 +0000

Pek uzun bir zaman olmadı sayıklamayı bırakalı. Sadece birkaç seneler…
Geçmişi söküp attım desem ekleyeceklerimle küstahlık etmiş olacağım.
Kaybettiklerim oldu. Ama en çok gideni bırakıp gelene yönelmeye çalıştım. Artık ilerliyorum. Değiştim mesela. Daha az düzenlenen alkol seanslarıyla geçirilen sinir harpleri arasında ters orantı kurdum. Orta yerine de onu iliştirdim.
Alışkanlıklarımda değişti mesela. Günü susturup kancığın sesini yükselttim, üzerine geceyi ekliyorum tekrar, yeniden. Her boşluğa loş görüntüyü de katmayı ihmal etmiyorum. Ve fark ediyorum ki;

Belki sadece zamandandır
Belki sadece geç kalmışımdır
—ki ruhumdur her aşkta yenilenen
Belki sadece ruhumdur kızıl olan…

(leş güncesi bitti, buradan devam)

Batık

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Mon, 17 May 2010 11:18:00 +0000

Uzun zaman olmuştu dışarıya çıkmayalı. Mavi duvarları olan bir odada mutluyduk. Ama modayı da özlemiştim. Havanın kapalı olduğu bir sabah uyandırıp dışarıya sürükledim onu.

- Erken değil mi daha?
- Bunu kaçırmak istemiyorum.

Buluşup hemen kahvaltı ettik. Üzerine sabah sabah biraz da tavla oynadık. Kazanan ben olduğumdan sanırım oldukça hoşuma gitmişti. Tam biz ayaklanmıştık ki yağmur başladı, hafif çiseliyordu. Yinede inecektik, otururken de ara ara bulutlar geçmiş, biraz çiselemişti. Bu kadarını düşünememiştim.

O gün birçok gemi battı.
O gün birçok sefer iptal edildi…

İndik sahile. Ama yağmur hızlanmıştı, deli gibi yağıyordu. Bir elimizde biralar bir elimizde şemsiye sığınacak bir yer aradık. Sahili baştan aşağıya turladık. Parka, kaydırakların altına tüneyecektik güya. Biri kapılmıştı, diğeri ise rüzgarın etkisiyle yandan oldukça yağmur alıyordu. Çaresiz döndük mavi odamıza.

Donumuza kadar ıslanmıştık. Çok kızmıştı bana. Biliyordu böyle olacağını. Ama hevesimi kırmak istemezdi hiçbir zaman. İlk ıslanışımız değildi…

Bu da o gün çekildi, açıkta batmıştı ve Moda dolaylarına sürüklenip karaya oturmuş olmalıydı….

Aslında dolu, ama ordan yarım da gözükebilir

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Sat, 15 May 2010 10:49:00 +0000

Ev oldukça kalabalıktı. Bütün aile bireylerini bir araya getiren şeyin ne olduğunu tam olarak hatırlamıyorum. Özel bir gün, bayram veya seyran… Değildi sanırım. Ben aileden değildim henüz. Bu günde orda olmam gerektiği konusunda şüphelerim oluşmaya başlamıştı.

Kuru kalabalıktı sadece. İçerisi loştu. Işıklar tavanı aydınlatıyordu. Kavuniçi renkli duvarlar bana odamın kokusunu anımsatıyordu. Salonun genişliği dikkatimi çekiyordu hemen, daha önce orada bulunmuştum, fakat her şey silikti o an. Kalabalıktan daralmaya başlamıştım. Belli etmemeye çalışarak etrafa sahte gülücükler gönderiyordum. İyi bir oyuncu değildim, tıpkı iyi bir yazar olmadığım gibi… Bir anda kolumdan çekip çıkarıyor, odasına gidiyoruz. Bunu sonunda hatırlamış olması beni mutlu etmişti. Kalabalığa dayanamıyordum ve biraz alkole ihtiyacım vardı. İçeride herkes içiyordu fakat ben içmedim. Sevmiyordum, içmek de bir bakıma dinlenmekti benim için ve bunu yalnız yapmam gerekiyordu. Sadece onunla içmek istedim o an.

Küçük ama seri yudumlar alıyordu, bense tam tersi. Tamamen zıttık, bu olsa olsa zıt kutupların çekim gücüyle alakalıydı. Tamamlayıcı kimliklerimizdik adeta. Onu; içerken, uyurken, sevişirken, yazarken, okurken, şarkı söylerken, sigara sararken, sinirliyken, ukalalaşırken, birini yumruklarken, ... Onu izleyebilir, anına ortak olabilir ve onunla delirebilirdim…

Ben tüm bunları düşünürken birasını bitirmişti bile, hatta iki birayla geri dönmüştü. Tanıştığımızda ona ayak uydurmaya çalışmış ve böbreklerimi ağrıtmıştım. Artık akıllandım acelem yok. O beni zaten miskin seviyor, kedi gibi uyuşuk ve sırnaşık koynuna girişimle istiyor... Bazen kendimi kaybediyorum ve bağırmaya başlıyorum “ I’m not lazy but I just love doing nothing... ”

Tam kendimi kaybetmek üzereyken kapı açılıyor, içeri giren hatun kolumdan kapıp mutfağa çekiyor beni. Bütün hatunlar bir araya toplanmış sigara içiyorlar, dekikodu yapıyorlar. Yanımdaki bana da uzatıp yakıyor hemen. Tekrardan kalabalık, sahte gülüşler ve mutlu aile bağları. Sigaramı içene kadar vaktim vardı, düşünmeyecektim. Nasılsa iki dakikaya başka biri kolumdan kavrayıp başka bir köşeye dikecekti beni. Bazen laf atıp heyecanla yüzüme bakarlar. İki dudağımın arasından sihirli sözcükler beklerler. İlk olarak ben bu değilim. Konuşamam, cevap kabiliyetim düşüktür, ifademse hep kusurlu ve söylemeliyim, hepiniz kadar iyi bir dinleyiciyimdir sadece.

Saat oldukça ilerlediğinde bir kısım evden ayrıldı. Ben bu gece yatıya da kalacak kadar arsızdım ve kimsenin itirazı yoktu buna. Bir kedi kadar sessiz ve sevimli ben sorgulanmadan kabul edilmiştim. Hala bu günün toplanılma amacı ile ilgili bir fikrim yoktu ama. Eh hadi artık yatıyorduk ki “Benim gitmem lazım” diyerek kapıya yöneldi. “Nasıl yani” dedim. Tüylerimi kabartmıştım halbuki, nerden çıkmıştı bu, bütün bir geceye bunun için mi katlanmıştım? Elimi boşver anlamında sallayıp yatağına yöneldim ve bir güzel çektim yorganı kafama. İki adım koşup yorganı çekti kafamdan. Biliyordu, bir dakikaya kalmadan nefesim kesilebilir, ölebilirdim. Hemen altta kalmayıp tüylerimi kabartarak tırnaklarımı gösterdim. Hep en olmadık yerde giderdi. “Bir ki saate dönücem” deyip kafama bir öpücük kondurdu. Sırnaşıp gitmek zorunda olduğu için kahrolmasını sağlayıp bıraktım. Geldiğinde kahırlarını yoldum ve koynuma aldım. Bu sefer tüylerini kabartıp sırnaşan o olduğundan için.

Ad'sız

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Wed, 12 May 2010 11:09:00 +0000

Derin bir nefes çektim. İçime; loş, eski ve hüzün çöktü.

Orta boy, yuvarlak bir masada oturuyoruz. Elinde şarap kadehi olan ben ve loş huzurum karşımda. Beni izliyor. Üzerimizde bir avize, taşlarının arasından ışık sızmaya çalışıyor, izin vermiyorum. Sadece ihtiyacımız kadar, birbirimizi görebilecek kadar… Arada bir ellerim kavuşuyor yukarı da, uzansam alaşağı edicem. Esneyip açılamıyorum. Düşüncelerim tepetaklak…

Saçlarımın bir tutamı yukarıdan tutturulmuş, siyah elbisemin ise ince askılarından biri yerinde duramıyor. Omuzlarım bu geceyi taşıyamıyor belli. Diğerini de ben çıkarıyorum. Ayağa kalkıyor ve tekrar deniyorum; “Ellerim bazen yukarıda kavuşuyor ama ışık yeterli değil.” Düşünceler tersten akıyor. Artık bir elbisem dahi yok…

Gece ağır ve aksak. Ahşap evin damında yine kediler dolanıyor. Marttayız… Gece bana sevgisini gösteriyor, Bir de kadehim… Ayağa kalkıyorum ve odaları geziyorum tek tek. Geceyi yırtıyorum adeta. Her adımda daha çok sallanıyor yer ve kemanı bastırma çabası; garç-gurç…

Mutfak musluğu tekrar damlatmaya başlamış. Ona içeriden eşlik eden ince bir keman sesi var havada. Tüm odalara salınıyor. Sonra koyu duvarlarım, bazı köşeleri küfte tutmuş. Sesler çaptıkça küf kokusu yayılıyor. Baş döndürücü şu an. Beynimin uzuvlarında girdaplar yaratıyor. Bir bacağımın üzerindeyim, diğeri pervazdan aşağıya sallanıyor. Bir iskelede gibiyim. birazdan düşücem…

Ve kaldırıyorum kadehimi; koyu renkli küf kokusu ve damlatan musluk; duvarlar karşısında hiçliğin yansıması ve tabii ki, en çokta çıplaklığım…

Şerefinize.

Buhran

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Wed, 05 May 2010 11:06:00 +0000

Cam aralıktı, caddeden gelen basık araç gürültüsü ve ağustos böceklerinin tınısı duyuluyordu. Havadaki nem içeriye hafif bir utanç kokusu vermişti. Az önceki sevişmemizdendi sanırım, biraz kızardığımı hissetmiştim. Bana sarılmış uyuyordu, huzurlu gibi. Bense dalmayı başaramıyordum. Onun huzurlu uykusunu daha ne kadar izleyebilirdim bilmiyorum. Nefes alamadığımı hissettim, cama çıkıp bir sigara içmek istiyordum. Ama sarılmasam uyanacaktı… Onu izlemeye başladım. Nefes alıp verişini, teninin rengini, saçlarının karasını, dudaklarını… Ama en çok boynunu. En çok boynundayken nefes alabiliyordum ve en çok belini öptüğüm zaman hissedebiliyordum yaşadığımı…

Gri bir geceydi ve bütün ağırlığını üzerime bırakıyordu sanki. Ağustos böceklerinin tınısı yerine yarasaların çıyak çıyak sesleri duyulmaya başladı. Ezilmeden önce gözlerimi kapatıp yüzümü boynuna gömdüm. Soluğu üzerimdeydi, sıcaktı. Yavaş yavaş diriliyordum. Yarasaları düşünmeye başladım en son. Kanatları onlar için bir şemsiyeydi ve dişi yarasalar erkeğinin spermlerini depolayıp kış uykusuna yattıklarında gebe kalabiliyorlardı. İstekleri dahilinde…

20eylül2009

Elimde olsa dönüp gidebilirdim

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Wed, 05 May 2010 11:03:00 +0000

yüzyıldır birlikteydiler. yataktaydılar, adam eğilmişti kadının üzerine. kadının bir eli adamın saçlarında diğer eli ise belinden sıkıca kavramıştı. adam göğsünden öpüyordu kadının, bir eli boynunda. tutku serpilmiş acı bir hava akımı vardı içeride, yukarıdan cereyan ediyordu. sağ köşeye iliştirilmiş bir günahtı işlenen. iki insanın birbirine kasıt ile vurgu yaptığı gri bir günün anısı… siyah beyaz bir kare kalmıştı o günden. geçmişin izlerini düşünüyordum, nedenini dahi bilmediğim ya da hatırlamadığım ayrılıkları. herşey karşılıklıydı belki de..

onları izledim bir süre, yaptığımdan utanarak. yüzyıllar geçen beş dakika… kadının kısacık saçları ve eline dolanmış adamın saçlarıydı acı yanı ve kadının üzerindeki dudakları… adamın düşüncelerinden ürktüm, anılarından. belki de sadece umutsuzluktu hissettiğim…

01ocak2010

SarBaşlar2005

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Mon, 03 May 2010 11:01:00 +0000

En cicilerimi giymiştim. Bir film karesinde olduğumu tahmin ediyorum. Makyajımı tamamlayıp sokağa attım kendimi. İyi hissetmeye oldukça ihtiyacım vardı, bunun güç olduğunun farkındaydım elbette… İlginç bir surat ifadesi takınmış olmalıydım, hatırlayamıyorum.

Yürürken, tüm gözler üzerimdeydi. Baştan aşağıya üzerimde gezindiklerini hissedebiliyordum. Açıkçası bu bana hiçte iyi gelmiyordu. Daha çok görünmezlik istiyordum ve bu işte bir tezatlık vardı. Dedim ya, makyaj-kıyafet, yeterince dikkat etmiştim hâlbuki. Ne içindi? Kaybolmak isterken, neden bu kadar özenmiştim?

Gideceğim bir yer yoktu ya da arayabileceğim kimse… Makyajım akmaya başlamıştı ve daha fazla alkole ihtiyaç duyuyordum. Sıcak olduğunu söylemiş miydim? Ya da buharlaşmak üzere olduğumu? Her neyse…

Üzerimde birkaç tl dışında para yoktu. İşe yaramaz bir telefon ve neredeyse yarım paket olan bir sigara kutusu dışında, hiçtim… Kendimi tasdikler gibi boyattığım sarı saçlarım, sıcaktan ve terden birbirine girmişti. Makyajım daha çok akıyordu…

Bu film çok sıkıcıydı. Üzerimdeki halsizlik artmaya başladıkça nefes almakta zorlanıyordum. Olduğum yere çömeldiğim anda, herkes durdu. Yığılacağımı biliyorlardı. Türlü senaryolar vardı kafalarında. Evet, biri doğruydu. Terkedilmiştim. Ama onlara istediklerini vermeyecektim. Güçlüydüm. Onlarda bilmeliydi. Üzerine bir sigara yaktım. Sadece can sıkıntısı olduğunu kanıtlamak istiyordum. Ama bu tansiyonum daha da dibe vurmasını sağlayacaktı…

Kafamdaki çenebaz sürtük şiddetleniyor ve gücümü tüketmeme yardımcı olmaya çalışıyordu adeta… Aslında oldukça alışkın bir bünyeye sahibimdir. Tek ihtiyacım alkoldü. Sürtüğün çenesini kapatacak şey buydu, kendimi avutabileceğim şeydi. Şey işte…

Eve geri döndüm. Hayır, bu yapacağım çok zordu. Kötü gözüküyordum. Zayıftım ve bitik. Bana bir iyilik yapmasını, biraz para vermesini söyledim. Çok iyi biliyordu, kangren olmuş yeri sökmem lazımdı… Yakındaki sahile indim. Bir tuvalet bulup önce makyajımı sildim ve sonra saçımı düzelttim. Hala berbat gözüküyordum…

Güneşin tepede olduğu vakitti sanırım, erkendi. Kayalara yerleştim. Bir paket sigaram ve bir şişe votkam vardı. Son anlarını yaşayan bir de sürtük vardı içimde. İlk bardağı diktim, nefes almadan, kokusunu hissetmeden.

Sahil, bildiğim sahil. Bir sürü anım olan, her köşesi yaşanmış sahildi… Bir anda terk edilmekten sıyrılıp, çok önceye, terk ettiğim zaman dönüyorum. Evet, başa sarıyorum. Büyük aşkım, büyük hatam, en koca bok… İşte o andı, başarmıştım. Olaylar değişmişti, bilindik hikâyeydi yine.

Terkedilmiş olmamım bir önemi yoktu. Çünkü olağandı. Çünkü başka bir son olamazdı. Başlar ve biterdi, açar ve solardı, yanar ve sönerdi en sonunda ise kül olurdu…

Evet, evet.

Bu cümleden nefret ediyoruz. “intiharda çözümsüz kalmıştı.”

Ama her canlanışta ve en önemlisi hep tükenişte, (evet, nefret ediyoruz ama) olaylar ona dönüyor.

“sigara bahanesiyle tura başladım
haykırma felsefesiyle yola çıktım
sanırım budala bir aşığım
sana sesleniyorum, beni yalnız bırakmayacaksın
2003 eylül”

* belki hatırındadır…

2005

Arabesk Bir Gidişe Giriş

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Mon, 12 Apr 2010 10:57:00 +0000

bu gece en çok kulaklarım da çınladı
göğsümde bir boşluk açıldı mesela
nefes aldıkça yükseliyor gerilim
gözlerime vuruyor sonra
ıslanıyorum
kulaklarıma vuruyor sonra
duyamıyorum sesini
derdin ya “şarap şişesini sarar gibi sar bana.”
demiştim ya; arabesk bir ayrılık olacak bu
demiştim ya; iyi bakıcağım kendime
demiştim ya; ayık geçireceğim bu zamanı
demiştim ya; bir başlarsam önümü göremem diye
şimdi yiğitliğe bok süremiyorum.
tek tek tutuyorum hepsini
kimi avuçlarıma batıyor
kimi içimi kemiriyor
kimi paçalarımdan sarkıyor
ama tutuyorum.
gittin ya, arabesk kaldım.

Gece Sesli Harfler ile Sıcak Temas Çatışma

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Tue, 30 Mar 2010 10:54:00 +0000

hava fazlasıyla serin
ve gece susmak bilmiyor
çınlamayı andırıyor
camda bir sigara içiyorum
her zaman ki basık sesler
her zaman ki sisli buhran
her zaman ki karanlık…
karşımdaki bina epeydir uykuda
bense
sabah uyanmak için harcadığım
enerjinin sadece 1/4′ünü kullanmaya çalışıyorum
gece uyumak için.
çünkü her zaman bir kaçış
her zaman bir çıkış
keskin bir dönüş…
bütün geceler
geceler boyu sana kızıyorum
bu ayrılığı bana yaşattığın için
gitmek zorunda olduğun için
keyfine bağlı olamadığı için…
ve başetmeye çalışıyorum
hazırlamaya çalışıyorum kendimi
her zamankinden daha yalnız günlere
boş gecelere
sinir harplerine…
bir tek alkole bulaşmıyorum
en çok ondan sakınıyorum
ve herşey için oldukça ayık olmak
zamanın hiç akmamasına neden oluyor
ve paranoya şiddetleniyor

Sadece başarısız bir düşünce olarak kaldı

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Fri, 12 Mar 2010 12:41:00 +0000

Hayata yeniden 1-0 yenik başlıyorum, sadece birkaç zaman sonra ve yeniden… Ölüm isteğini ise hiç bu denli hissetmemiştim. Sadece birkaç çizikten ibaret olacaktı herşey. O anın en kestirme yolu olduğunu düşünüyordum. Basit gözüktü gözüme, intihar basit birşeydi. Kendimden o kadar emin oldum ki, bu işin daha öte birşey olduğu fikrine kapıldım. Rahatsız etti kısa süreye. Farkında olmadan ağızımdan dökülüverdi.

-Bileklerimi kesicem.

Artık bu bir intihar değildi. Hiç inandırıcılığı kalmamıştı. Bu bir gösteri değildi ve söylendiği an sihiri kaçıyordu. İntihar bir sırdı, çözüme ulaşabilmek için saklanması gerekti. Ama sanırım düşünceler de kafa yapabiliyor. İlk intihar girişimimi hatırlıyorum da, saklamayı başarmıştım. Ama acemiydim. Bir sürü hap içmiş ve başımı döndürmüştüm. Sorunlu dönemlerimdeydi bu ve istemediğim şeyler yaşamak zorunda kalıyordum (hah, hangimiz ne zaman yaşamıyoruz ki? ama sorun, bu düşündükleriniz değildi). Sonrasında düşündüğüm tek şey, ölümün aslında bir çıkış olmadığıydı. Bugün ise hala aynı düşüncedeyim. Ama sıkıldım. Kendi minik dünyamda, kendi ufak sorunlarım ve geçmişimle uğraşmaktan çok sıkıldım. Sadece kafamdaki kancığın susması lazımdı. Ve kan akmaya başladıktan kısa bir süre sonra sessizlik olucaktı, belki biraz acı. Zamanlama yanlıştı artık...

-Yapamıyorum.

Sırrımı duyduğunda zaten pek siklememişti. Hepimiz biliriz çünkü, söylendiğinde yapılamaz kılınır... Beni de söylemiş olmam caydırdı.

Evin civarındaki boş arsaya, ağaçların arasına çömelip bisturi ucunu çıkardım. İzledim bir süre, şeklini ve keskinliğini. Çok basit olabilirdi, sadece iki çizik. Acısı ilk başta hissedilmeyecekti, şansımın yaver gitmesi durumunda acıyı hissedecek zamanım da olmayacaktı. Son telefon görüşmemden sonra kafamdaki herşey silindi. İntiharımı ertelemem gerekiyordu. Henüz erkendi, sihiri tekrardan bir araya toplamam ve muhafaza etmem gerekliydi. Sadece bir bileğimi kestim, kafamın rahatlaması adına. Fena değildi ama dikine değil de enine kestim. Ona bir süre daha ihtiyaçım var sonuçta. Kısa süreye kanı durdurdum. Bu bir intihar değildi.

Hepsi elimde patlıyordu bir süreye. Sadece yaşamayı beceremiyorum...

*Her daralmamda uzun uzun inceleyecektim onu. Silikte olsa artık bir iz olucaktı ve zamanı gelmeden aynı buhranı tekrar yaşamaktan korkucaktım. Ufak bir sinir harbi herşeyi mahvetmek için yeterliydi. Çaba yok, düşünce yok. Sadece kısa bir işlem süreci...

ÇobanKi

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Thu, 11 Mar 2010 11:42:00 +0000

Geçen zamandan
Ne kadar değiştiğimden bahsediyor
Ve umutlarımdan
Zamanı rahat bırakmam
Ve kafamdakileri bir kenara atmam gerektiğinden

Siktir diyorum, Siktir!
İki sene sonra aynı sahne
Farklı bir parça çalıyor belki
Ama
Benzer bir acının varoluşundan söze girip
Beynimin uzuvlarından haberi olmadığından
Ve herşey için fazla ayık olmamdan
Toparlanmanın güçlüğünden, hatta
Zirvedeyken tam
Yine artçıların başlıyor oluşundan
Zeminin sallandığını hissedişimden bahsediyorum
Küçük mesafeleri nasıl büyüttüğümden lafa giriyor
Aslında herşeyin kontrol altında olduğunu
Kendisinin bana asla yalan söylemediğini
O hüzünlü ama çocuksu
Kıpırtılarla parlayan gözleriyle sunuyor
Tıpkı onun gibi, …
Bekleyişin dayanılmaz ağırlığını
Ve
Zamanın sadece yavaş işleyişini
Aslında korkumu bastıramadığımı anlatamıyorum…
Mavi gözleri hala hüzünlü
Ama kıpırtıları görebiliyorum
İki sene sonra, tekrardan aynı sahne dönüyor
Sadece artık ayığız
Sadece daha fazla umutluyuz
Ama acı
Eksilmeye başlamışken
Tekrar artışa geçiyor…

Duvarlarla olan münasebetlerim

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Sun, 21 Feb 2010 11:58:00 +0000

Bana ait olan;

Saatlerce izlenen ve sadece dinlenen…
Kimi zaman bir sinek ölüsü, kimi zamansa düşen kartonpiyerin alçı izleri
ve bazen çatlakları, dökülmüş boyaları…

Duvarlardı aslında yaşanmışlığı gösteren.
“Elimde olsaydı eğer çoktan karşı çıkardım.”

Rahatsız ve yalnız hissettiriyordun. Çatlaklarında bana dair birşeyler vardı sızan. Sessimin sana çarpıp dönmesi ve her seferinde bir yanıt gelecekmişcesine dinlememdi aslında sorun. En çok düşen kartonpiyeri düşünürdüm. O kadar kancıktın ki kafam yerine boşluğa bırakmıştın onu. Kolayı sevmezdin. Sana zarar verebilirdim aslında ve sen yine beklerdin kendi hesaplaşmalarım için. Bölünerek çoğalan sızılarımdan kendine olmadık paydalar bulurdun. Her seferinde yüzleşmek için orada dikilirdin.

Eskiden afişler ve posterler asardım senle olmaya dayanamadığım için. Bir keresinde tavanı dahi kapatmaya çalışmıştım. Gecenin bir köründe sıçrayarak uyanmış, teker teker üzerime düşmelerini izlemiştim. Ve o cinnet gecelerinden birinde söküp hepsini karanlığa savurmuştum. Ne geceydi ama…

O öldürdüğüm sineği hatırlıyor musun? Gecenin bir köründe kulağıma gelip anlamsız bir sürü şey fısıldıyan kancığı. İşte küfrederek uyanmıştım, ışığı yakıp seni izlemeye koyulmuştum. İstediğim senden çok uzaktı. Elimde günü geçmiş bir gazeteyle nöbete koyulmuş, uyuz gibi kaşınarak taramıştım seni ve gördüğüm yerde tereddütsüz mıhlamıştım o kancığı. Senin orta yerinde, tam da olmasını düşlediğim gibi bir kan izi bırakmıştı, hepsinden daha büyük…

Ufak işaret seslilerimiz vardı. Ben parmağımı bir kez şıklatırdım, o geri dönerdi iki şıklak ve gölgemle. Beni yansıttığını o zaman anlamıştım. Sineklerle olan kan davamda kanlarını üstlenmesi vardı bir de. Sırtımı ona verirdim, ya bir şeyler okuyor olurdum ya bir şeyler karalıyor, ya da bir şeyler konuşuyor… Bu kadar samimiyet ilk başta fazlaydı elbet. Ama ısınıyorduk, ısınan havalarla birbirimize…

Her şey geride. Şimdi arkasında kalmayı seçtiğim duvarlar; biri onunki diğeri benimki…

Bir tutam sihir, alkol ve gece…

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Wed, 27 Jan 2010 20:58:00 +0000

Genellikle pek dışarıya çıkmıyorduk. O, akşamüzeri köşedeki tekele kadar çıkıyordu sadece, hava tam kararmak üzereyken… Gündüz tüm perdeler çekiliydi. Renkleri; lacivert ya da kahverengi. Ama en çok siyah… Çeşitli mumlarla aydınlatıyorduk içerisini. Elektrikler henüz gelmemişti sanırım. Çünkü kimse faturalarımızı ödemiyordu. Kimsede gelmiyordu mesela. Telefon dahi hiç çalmıyordu. Zaten satmıştık bir süreye… Hatta kapının zilini sökmüştük, rahatsız edilebilecekmişiz gibi.

Öğlene doğru uyanıp, akşamüstüne doğru anca yataktan çıkıyorduk. Hayır hayır, tavan delileriydik biz. Saatlerce izliyorduk. Bazı geceler, sadece kafalar iyi oldukça harekete geçiyorduk. Bir duvarın karışına oturup, gölgelerimizle iletişiyorduk. Sonrası bilindik hikayeydi, onun kuşu benim kuşumu hep dövüyordu. Çünkü onun elleri büyüktü.

2 odalı, 1 salonlu bu evde bir odaya kapanırdık. Lacivert perdeli, göt kadar bir odaydı. Kapıyı sıkı sıkı kapatırdık. Kimsesi olmayan bir evde diğer odalara görültü gitmesin diye. Hesaba katmadığımız bir şey vardı, belli bir saate kadar konuşmazdık zaten, sonrasında başlardık ve sızana kadar devam ederdik. Kimi zaman sadece dövüşürdük. Kafamızı gözümüzü yararak, aşıklar gibi. Halbuki sadece seviyorduk birbirimizi. Sadece her kadın kadar, karşılıklı bedenlerimize düşkündük. Hepsi bu.

Bazı geceler perdeler açılır, içeriye sihir dolardı. Sokak lambalarının ışıkları, gözlerimizi kamaştırırdı. Ay da gözüküyorsa eğer, o gece sevişmemiz için hiçbir engel yoktu. Hafif bir müzik, ucuz da olsa bir şarap, ay ve mumlar…

Kafamı yardığı gün, kaşını yarmıştım. Bir kadına göre fazla güçlüydü ve ben köşeye sinen bir pısırıktım. Üzerime yürüse de, ben kıyamazdım. Kafamı yardığı gün, kaşını yarmıştım. Sokağa attık kendimizi. Suratına ve ellerime bakamıyordum. Ne yapacağımızı bilmeden sokaklarda dolaştık bir süre. Sıcak hissediyorduk. Kanın aktığını ve pıhtılaşmasını… O gece eve dönüp sahaba kadar, kendi yöntemlerimizle ağrılarımızı dindirmeye çalışmış ve yarıklarımızı temizlemiştik.

Sabahına uyandığımda, başucumda biraz para, biraz şarap ve tenimde bir ruj izi vardı. Öğlene kadar bekledim. Tavan üzerime çöküyordu. Sonra akşama ve geceye kadar bekledim. Tavanın ve aslında duvarların ne kadar berbat olduğunu o zaman anladım. Sabaha kadar bekledim…

Gece

noreply@blogger.com (G:olge Eng) — Tue, 10 Feb 2009 20:55:00 +0000

Dün akşam saat on gibi bir telefon aldım. Hatunun adını hatırlamıyorum, hiç takılmadık da. Modaya inmiştim. Yağmurlu bir gündü ve soğuktu. Şişe elimde durmakta zorlanıyordu. Ellerim morarıyordu git gide… Dandik bir şemsiye açmak zorunda kalmıştım. Ne kadar ıslanmış olsam da, açtım. Fanzin almak için gelecekti, hatırlıyorum da… Tahminen lise sonda falandı. Siyah saçları vardı, siyah kotu ve siyah ceketi, siyah converse… Sadece fanzini aldı ve gitti. Tek bir kelime bile etmemişti, bende o giderken sessizce izlemiştim onu…

Dün gece geç saatlerde daraldım, üçe geliyordu tahminen ve bir parçaya tutulup tribe bağlamış olmalıydım. İnsanlara, hatta kendime olan tahammülüm yok olmuştu… Tavandaki izleri izledim. Düşen kartonpiyerin tavandan götürdüğü yere takıldım. Tavandaki boşluk, içimdeki boşluk… Boşluk artıyordu. Gecenin üçüydü ve son 5 ytl mi verdiğim köpek öldüren, kanımı kurutuyordu. Her şeye son vermek geçiyordu kafamdan ama bunun için uğraşamazdım. Bir kaza bekliyordum. Neden o kartonpiyer kafama inmemişti ki? kolay olurdu çünkü. Çünkü bu kadar kolay ölemezdim. banada sanş gülüyor bazen lakin kıçıyla…

Dün gece saat on gibi bir telefon aldım. Hatunun adını hatırlamıyorum, hiç sesini duymadım şimdiye kadar…

- Kadıköydeyim
- …
- Görüşebilir miyiz?
- …
- Ne diyeceğimi bilmiyorum, konuşabiliriz diye düşündüm. Pekiyi hissetmiyorum…

O gün bende kendimi iyi hissetmiyordum. Onun bugünü gibiydi. Tanımadığım birine ihtiyacım vardı. İzlerimi göstereceğim, gözleriyle sevişebileceğim, belki sadece sarılabileceğim… Ama o ve diğerleri…Tavanı izledim sadece. İnsanların soruları, içimdeki kancığın yakarışları, tavandan üzerime çöken boşluk… Biricik bitti ve yerim daraldı. Yorganı çekip kafama, ruhumu biraz daha façaladım.