Dudzinka

Uwaga: Blog jest w trakcie rewitalizacji - nic nie wygląda tak jak powinno ;) Za utrudnienia przepraszam :)

2015-05-13T03:21:00.002-07:00

Foto...jazda z Volvo :)

2015-03-30T19:45:00.001-07:00

Do tej pory umieszczałam na blogu relacje z Fotospacerów: Pierwszy, Drugi, Trzeci, kolejne Trzy oraz z Malowania Światłem :)
Tym razem Organizator Tomek przeszedł samego siebie i zorganizował Fotojazdę z Volvo! Tak się uroczo składa, że Volvo jest marką samochodów, do której wzdycham od wielu lat, więc informację o tak zacnym evencie przyjęłam z entuzjazmem :)

Ta impreza była jednak inna niż wszystkie poprzednie nie tylko z powodu zapędzenia na nią aż 6 pięknych Volvo, ale też z powodu godziny, o której się zaczęła... a stało się to o 5.00 rano w niedzielę... Przyznasz, że trzeba mieć trochę nie po kolei w głowie, żeby chcieć o tej porze pojawić się gdzie indziej niż własne, ciepłe łóżko ;) My, pasjonaci fotografii, chyba trochę tak mamy, więc na umówioną godzinę stawiliśmy się licznie i z uśmiechem na ustach :)

Nasze spotkanie miało potrwać do 11.00, ale przeciągnęło się do 13.00... no cóż, tak właśnie mamy... :D Jak to wszystko wyglądało możesz prześledzić na zdjęciach, które przedstawiam poniżej.

Halo! Volvo jedzie!

Uwaga śledzie! Bo coś Was rozjedzie ;)

Grunt to talent do pozowania :)

No więc... mogę tu zamieszkać :)

Szybko, szybko! Za parę minut zgasną latarnie!

Czarny jak węgiel!

To nic, że jest mróz - szyba w dół i focimy! :)

Uważajcie na wyskakujące z krzaczorów Krasnalki :D

Relacja z trzech zaległych Fotospacerów pod patronatem Panasonic'a :)

2014-09-30T13:32:00.000-07:00

Jak widać na moim blogu, dość często biorę udział w Fotospacerach, które wprost uwielbiam. Nie do końca wiem z czego to wynika, ale na początku o wiele łatwiej robiło mi się na nich zdjęcia. Teraz bardzo krytycznie patrzę na swoje fotki i delikatnie mówiąc - średnio jestem z nich zadowolona. Sprzęt za każdym razem dostaję świetny (do ostatnich 3 Fotospacerów sprzętu użyczał Panasonic), trasę zawsze mamy ciekawą i obfitującą w niespodzianki dzięki Warszawskiej Fabryce Spacerów oraz Tomkowi z ekipą, a jednak zdjęcia, które robię pozostawiają u mnie spory niedosyt.

Na pierwszym Fotospacerze fotografowałam aparatem Panasonic DMC-GM1, na drugim też aparatem tej firmy - niestety miałam małe problemy techniczne i nie zapisały się dane o modelu na zdjęciach. Trzeci spacer uwieczniłam dzięki pożyczonemu Samsungowi NX100.

Na pierwszy rzut przyjrzyjmy się spacerowi po Żoliborzu, gdzie pogoda dopisała, a trasa była długa i bardzo ciekawa.

Kolejny Fotospacer można zaliczyć do hardcorowych, ponieważ odbył się w strugach deszczu po Śródmieściu. Zmokłam niemożebnie... ale udało mi się to wszystko przetrwać i nawet strzeliłam kilka fotek ;)

Trzeci fotospacer odbył się tydzień temu i tym razem zwiedzaliśmy Pragę. W niektórych bramach bywało groźnie, ale na szczęście wszyscy uszliśmy cało.

Dzika roślinność koło torów

2014-06-15T07:35:00.001-07:00

Uwielbiam dziką roślinność, chwasty i im podobne! Warszawa jest całkiem zielona, ale ciągle strzyżona, formowana, nienaturalna. Dzisiaj coś mnie tknęło i postanowiłam trochę się przejść w drodze z Arkadii do domu. Gdy przechodziłam przez wiadukt w oczy rzuciły mi się przytorowe maki. Zeszłam do nich, a moim oczom ukazały się połacie przepięknych, nie niepokojonych przez kosiarki, chwastów :)

Wrzucam kilka zdjęć, niedługo powstaną kolejne, bo na pewno tam wrócę!

Kolejna edycja Fotospaceru - tym razem z Samsungiem :)

2014-04-09T02:34:00.001-07:00

Ostatnia niedziela była pięknym dniem - na dworze objawiła się wiosna i aż chciało się żyć. :) Tego dnia odbył się kolejny Fotospacer - na którym tym razem dostarczycielem sprzętu była firma Samsung, którą cenię za kilka bardzo fajnych modeli telefonów (poza jednym, który okropnie mnie denerwował ;)

Dostałam do ręki takie oto dziwadełko

i ruszyliśmy na fotograficzne łowy po Pradze w towarzystwie Organizatora Fotospaceru Tomka i jego świty, a także przemiłych przewodniczek z Warszawskiej Fabryki Spacerów :)

Jak widać na powyższym obrazku ów dziwadełko jest hybrydą aparatu fotograficznego z telefonem i nie wiadomo co bardziej jest czym ;) Podczas Fotospacerów raczej się chodzi, więc nie było za bardzo czasu na rokminianie co czym się robi, ale urządzenie jest na tylko zmyślnie skonstruowane, że szybciutko uporałam się z uruchomieniem aparatu, dzięki czemu powstały zdjęcia poniżej :) Żałuję, że nie mogłam się z nim zaprzyjaźnić na dłużej, bo zdążyłam zauważyć w nim sporo pożytecznych i ciekawych funkcji :)

Dziękuję bardzo wszystkim za przemiło spędzone godziny :)

Mój pogrzeb

2014-03-29T23:40:00.000-07:00

Rzadko zdrowi ludzie w moim wieku zastanawiają się nad tym jak będzie wyglądał ich pogrzeb i czy sobie właśnie takiego życzą.

Co jakiś czas o nim myślę, a że nie znam dnia ani godziny, postanowiłam stworzyć wpis dla tych, którzy kiedyś będą mnie grzebać oraz dla tych, którzy także chcą się pochylić nad tym tematem.

Nie wiem dlaczego, ale noszę w sobie duże pragnienie nie sprawiania nikomu swoją śmiercią przykrości, kłopotu. Chciałabym, żeby bliskie osoby nie martwiły się tym rozstaniem i wierzyły, że spotkamy się jeśli nie po drugiej stronie, to w kolejnym życiu.

Sam pogrzeb marzy mi się taki:

- chciałabym zostać skremowana i trafić do najtańszej szkatułki, a jeśli istnieje taka możliwość - niech będzie nielakierowana, z drewna, jak te surowe sprzedawane do decoupage.
Może być taka:

- błagam - nie kupujcie mi wieńców i wymyślnych kwiatów. Powiadomcie wszystkich zainteresowanych, że jeśli już ktoś chce mnie pożegnać kwiatkiem - niech to będzie jakiś przydrożny, łąkowy. Może być trawa, gałązki, pietruszka, bazie - wszystko w niedużych ilościach, a im bardziej zaskakujące - tym lepiej ;)

- zamiast smętnej muzyki niech śpiew kosa zabrzmi - gdy będę miała okazję obserwacji Was z góry, sprawi mi on ogromną przyjemność.
- jeśli czujecie potrzebę wydania pieniędzy na wieniec - wpłaćcie je na konto potrzebującej osoby z grona moich znajomych lub WOŚP.
- zastanawiam się też nad tym co chciałabym mieć wygrawerowane na tabliczce informacyjnej... może coś w stylu: Tu sobie leżą proszki Hali. Dudzinki, która przeszła sobie na drugą stronę mocy tego i tego dnia mając lat tyle i tyle (nie wiem po co komu te informacje, ale niech już będzie). "Pozdrawiam czule wszystkich bliskich i dalekich - powodzenia i do zobaczenia :)" Nic mądrzejszego nie przychodzi mi do głowy. Jak macie jakieś lepsze pomysły to poproszę ;)

Tak sobie wyobrażam swoje odejście, a raczej przejście w inny wymiar.

Jaki pogrzeb marzy się Tobie?

P.S. Cholera, zobaczyłam ile kosztuje kremacja i trochę mnie zmroziło... ok. 5.000 zł No dobra, zamiast wydawać pieniądze na wieńce poproszę o ściepę na kremację ;)

Doceniajmy wolne dni :)

2014-03-01T03:49:00.003-08:00

Sobota, dzień wolny. Mmmmmmm... Nie doceni wolnych dni ten, kto nie pracuje. A przyjemnie jest je doceniać. Wstaję sobie z taką rozkoszą poczucia wolności. Nawet bardziej mi się chce coś zrobić w domu, choć nie jest to jednoznaczne z tym, że coś w nim robię ;) Mam wolną chwilę i mogę ją przeznaczyć na cokolwiek zechcę. Nareszcie doceniam wolne chwile. Gdy się ma ich nadmiar - powszednieją.

Właśnie minęły dwa miesiące mojej nowej pracy. Wystarczająco dużo by móc się wdrożyć (łatwo nie było), zaprzyjaźnić się z nią i pokochać, a jest co kochać ;) Pracuję w Ann Marié Lov i sprawia mi to dużo frajdy. Jedynym minusem mojej obecnej sytuacji są dojazdy - wybiegam z domu ok. 9.00 i wracam nieraz 12 godzin później. Nie narzekam jednak za bardzo - do wszystkiego można przywyknąć, a czas podróży zawsze sobie okraszam muzyką i myślami. (niestety nie cierpię czytać w podróży).

Jako, że nie byłabym sobą gdybym co jakiś czas się czymś nie zachwyciła i nie napisała o tym - niebawem pojawi się tutaj kilka testów. Nie bójcie się - nie będę testowała wibratorów ;) Jest jednak kilka produktów, które mnie osobiście zachwyciło i warto o nich napisać coś więcej. Na szczególnie dużą uwagę zasługują kulki gejszy. Nie zdradzę teraz nic więcej, choć dużo mnie to kosztuje, ale byłam zaskoczona tym, co się o nich dowiedziałam. Na razie testuję je dzielnie i czekam na efekty :)

Mmmmm. Sobota. Jak miło... Idę sobie nic nie porobić ;) To takie milusie...

W drodze do pracy ;)

I Zimowy Turniej Scrabble - Amatorzy kontra Zawodowcy

2014-02-16T13:53:00.004-08:00

9 lutego na długo zapadnie w mojej pamięci, ponieważ tego dnia odbył się zorganizowany przeze mnie turniej Scrabble: Amatorzy kontra Zawodowcy. W turnieju wzięło udział 14 graczy, w tym 3 amatorów.

Zaczęliśmy po 12.00. Maciek z Szymkiem oraz Rafałem wypożyczyli i rozstawili plansze, a Maciek z Eksperymentu rozdał specjalnie przygotowane na tę okazję menu. Przełamując swoją chorobliwą nieśmiałość rozpoczęłam turniej krótkim powitaniem i zasiedliśmy do gry. Graliśmy na tyle sprawnie, że udało nam się rozegrać sześć rund zamiast planowanych pięciu.

W turnieju do wygrania było na tyle dużo nagród, że nikt nie wyszedł z pustymi rękami. Amatorzy grali z Zawodowcami, więc na te dwie grupy podzieliłam graczy oraz nagrody. W każdej kategorii do wygrania były lunche, kawy, napoje i ciasta w Eksperymencie, Do rozdysponowania mieliśmy także 10 kodów (rozszerzających konto do poziomu eksperta na 90, 30 i 7 dni) na zagraj.pl, świeczka do masażu z annmarie.pl Oprócz tego do wyboru były również nagrody rzeczowe, a ponadto każdy gracz otrzymał także 25 % rabatu do wykorzystania w Eksperymencie.

Turniej przebiegł w miłej atmosferze i kolejne miejsca zajęli (kwiatkami zaznaczyłam naszych amatorów):

GRATULUJĘ !!!

Jedną z dodatkowych nagród była niezwykła świeczka do masażu Shunga. Otrzymać ją miała osoba, która ułoży najbardziej miłosne słowo. Podczas turnieju zgłoszone zostały dwa takie słowa. WYZNANIE za 86 punktów Julka Czupryniaka oraz ZMACANA Magdy Pokorskiej. Oba słowa poddaliśmy głosowaniu wśród obecnych i wygrało ZMACANA - gratulacje :)

Na koniec Maciek z eksperymentu poczęstował wszystkich blokiem czekoladowym, który zrobiłam specjalnie na tę okazję.

Chciałam bardzo podziękować Maćkowi z Eksperymentu, który nie tylko użyczył nam miejsca, doskonale poił i karmił, ale także był Dobrym Duchem tego turnieju. Całej ekipie tej bardzo przyjemnej klubokawiarni. Maćkowi i Szymkowi Dąbrowskim oraz Rafałowi Wesołowskiemu za wypożyczenie "sprzętu grającego" oraz wszystkim sponsorom nagród: Eksperymentowi, www.zagraj.pl oraz www.annmarie.pl, a także każdemu, kto się pojawił na turnieju - dziękuję z całego serca :)

Malowanie światłem z Olympusem

2013-12-18T02:01:00.000-08:00

Parę wpisów temu mogliście zobaczyć jak bawię się w robienie zdjęć na Pierwszym i Drugim Fotospacerze z Olympusem. Zabawa była przednia, więc gdy tylko fotospacerowy organizator - Tomek rzucił hasło: malujemy światłem! - nie mogło mnie tam zabraknąć :)

Malowanie odbywało się przez 3 dni od 16.00 do 19.00 - czyli po zachodzie słońca. Polega ono na robieniu zdjęcia na długim czasie naświetlania wykorzystując źródła kolorowych świateł. Fotografie robione są za pomocą aparatów Olympusa, na których w czasie rzeczywistym można obserwować powstające zdjęcie. (opcję tę mają tylko i wyłącznie aparaty fotograficzne tej marki) Jest to genialna funkcja pozwalająca zaoszczędzić czas w razie, gdy zdjęcie się nie udaje. Nie będę wdawała się w szczegóły techniczne, bo o nich przeczytacie na blogu Tomka tutaj :) Opowiem za to jak było :)

Sobota była bardzo zimnym, mokrym dniem, jednak punktualnie o 16.00 pojawiłam się na Placu Zamkowym, gdzie bardzo szybko zlokalizowałam chłopców biorących udział w evencie, którzy od razu zgarnęli mnie do malowania :)

Zdjęcie pochodzi z fanpage fotospacery.pl

Było paskudnie zimno, ale proces malowania światłem był na tyle ciekawy, że stałam jak zahipnotyzowana (no dobrze, przymarzłam trochę do podłoża ;) ) i nie mogłam oderwać wzroku od kolegów, którzy uwijali się jak w ukropie, żeby przechodnie byli zadowoleni ze zrobionych im zdjęć. (w zabawie mógł wziąć udział każdy chętny)

Moje wyszło tak:

Jak widać na powyższym zdjęciu, jestem grzeczną kobietą z sercem na dłoni ;) Utrwalajcie sobie ten widok ;)

Sobotnie malowanie trwało 3 godziny, podczas których zamieniłam się w lodowy sopel. W niedzielę dochodziłam do siebie po sobocie, a w poniedziałek znowu przyszłam zobaczyć jak tam się dzielni, malujący światłem, chłopcy miewają. Mieli się świetnie - szło im coraz lepiej!

Tym razem przyniosłam własny aparat, aby pokazać Wam jak wygląda proces tworzenia takiego zdjęcia.

Tak wygląda efekt tej gonitwy:

Drugi przykład:

i efekt końcowy:

Prawda, że świetna zabawa? Najlepsze, że pod koniec trzeciego dnia chłopcy zaczęli tworzyć prawdziwe dzieła sztuki i bardzo żałuję, że tylko na trzech dniach malowania poprzestali :)

Zapraszam do obejrzenia całej galerii oraz moich paru fotek poniżej:

Pomysł Malowania Światłem bardzo mi się podobał (dziękuję chłopcy za świetnie spędzony razem czas!!!) i liczę na to, że podobne pocztówki będziemy mogli tworzyć również przed świętami wielkanocnymi :) Wcześniej wybieram się na kolejny fotospacer, który odbędzie się 25 stycznia (sobota). Pójdziesz ze mną? ;)

Trening z osiągania celu pomimo przeciwności losu

2013-12-10T09:10:00.001-08:00

Czasami trafiam na osoby, które rezygnują z zaczęcia nowej aktywności lub porzucają zaczęte przedsięwzięcie, ponieważ nagle tracą wiarę w jego sens. Nie wierzą, że efekt będzie zadowalający, że w ogóle do czegoś dotrą. Sama tak miewam. Dość często zaczynam i nie kończę, a bywa że rezygnuję nie przystąpiwszy nawet do realizacji. Po czasie zdarza się, że żałuję swojej decyzji i słabej woli, bo gdybym jednak ruszyła z kopyta to może teraz byłabym w innym miejscu niż jestem obecnie.

Walka z samym sobą i przeciwnościami losu zwykle wygląda podobnie jak mój dzisiejszy marsz po mieście.

Rano postanowiłam załatwić pewną sprawę w ZUSie idąc do niego pieszo. Dla zdrowia fizycznego i psychicznego - 6 km raczej mnie nie zabije przecież ;) Wyszłam z domu na Bielanach i ruszyłam na ul. Kasprzaka (Wola). Nie będę tłumaczyła dlaczego akurat tak wyglądała moja trasa, bo jest to nieco zawiłe. Faktem jest, że na Kasprzaka okazało się, że powinnam się znaleźć na Kasprowicza... czyli powinnam wrócić i jeszcze całkiem sporo przejść w drugą stronę.

Byłam trochę zła i zziębnięta, więc postanowiłam dobić do 10 km, napić się w kawiarni herbaty i na Kasprowicza dojechać już autobusem. Niestety w drodze powrotnej jakoś nie trafiłam na żadne miejsce odpowiednie do wypicia herbaty... koło Powązkowskiej pomyślałam, że skoro już tyle przeszłam to jeszcze trochę wytrzymam. Nie spodziewałam się, że obrany cel będzie dużo dalej niż zakładałam. Szłam, szłam i szłam... końca mojej drogi nie było widać. Byłam wykończona, ale nie odpuszczałam - miałam dojść do ZUSu, więc to zrobię! Potrafię być twarda!

W końcu się udało! Dotarłam. Po przejściu prawie 21 km... Rozpiera mnie duma, że jak się uprę to potrafię osiągnąć cel pomimo wszystko. Każdy cel... Nazbierało mi się w życiu parę takich kłód do przeskoczenia, gór do przejścia - będę potrzebowała sporo sił i wiary w powodzenie, żeby je pokonać. Tego typu treningi uświadamiają mi, że stać mnie na dużo więcej niż mi się wydaje, tylko trzeba chcieć po to sięgać, trzeba być niezłomnym i nie zwracać uwagi na przeszkody.

Jak wyglądają Wasze motywatory? Trenujecie sobie czasem silną wolę w podobny sposób?

Tęcza na Placu Zbawiciela

2013-11-30T12:11:00.000-08:00

Plac Zbawiciela - pokochałam już jakiś czas temu. Myślę, że znacznie przyczynił się do tego film:

Najwięcej emocji na moim ulubionym placu wzbudza od wielu miesięcy słynna tęcza, której nigdy wielką fanką jakoś nie byłam. Kiedy dowiedziałam się, że jej kolejna rewitalizacja pochłonie ok. 62.000 zł z naszych podatków - nie mogłam się nadziwić... szczególnie, że akcja została przeprowadzona tak, aby tęcza gotowa była na 11 listopada... Jak się to dla niej skończyło - sami wiecie. Wkurza mnie, że ktoś postanowił przeznaczyć aż tyle forsy na jej odbudowę. Wkurza mnie, że zrobił to właśnie w tym terminie. Wkurza mnie, że jakiś debil puścił te nasze pieniądze z dymem... Ogólnie dużo złości wzbudza we mnie myślenie o tej kolorowej konstrukcji zwanej tęczą...

Mam cichą nadzieję, że zostanie zdemontowana lub przeobrażona w tęczę niezniszczalną... Tak sobie myślę, że gdyby zrobiona była z kolorowych, podświetlanych od środka, luksferów - mało, że przestałaby być tandetna (plastikowa chińszczyzna jakoś do mnie nie przemawia), byłaby trudniejsza do zniszczenia, stałaby się szlachetniejsza i być może przestałaby się źle kojarzyć tym, na których jej symbolika bardzo źle wpływa. Tak sobie gdybam...

Tymczasem stoi sobie szkieletor, w który ludzie wtykają kwiatki, wieszają koty i zostawiają plansze z napisami... Jestem dość spokojną osobą, staram się zachować spokój, ale powoli tracę cierpliwość... Chciałabym, żeby sprawa tęczy w końcu została rozwiązana w inny sposób niż dotychczas. Mądrzej... po prostu mądrzej...

Poniżej zamieszczam swoje zdjęcia robione komórką i aparatem fotograficznym (stąd różnica w ich jakości) + bonusik - świetny, jak zwykle, obrazek Raczkowskiego.

17.12.2012

26.02.2013

05.05.2013

18.09.2013

27.09.2013

12.10.2013

29.10.2013

05.11.2013

14.11.2013

24.11.2013

II Fotospacer z Olympusem

2013-10-25T08:25:00.000-07:00

Dopiero co pisałam o pierwszym Fotospacerze z Olympusem, a tu już za nami kolejny spacer, tym razem po niezwykle klimatycznej Woli.

Jak zwykle Tomek z m43.eu razem z Przewodniczkami z Warszawskiej Fabryki Spacerów dali z siebie wszystko, dzięki czemu wyprawa po raz kolejny zaskoczyła miejscami, których wcześniej nie znałam.

Byłam dość świeżo po weselu, nie czułam się do końca wyspana (delikatnie mówiąc ;), ale nie mogłam odpuścić sobie przyjemności spacerowania z cudownym sprzętem wypożyczonym przez Olympusa w tak zacnym gronie.

Jak było możecie zobaczyć na zdjęciach poniżej. Jeśli macie chęć wybierzcie proszę zdjęcie, które najbardziej Wam się podoba i napiszcie w komentarzu co Was w nim ujęło :)

Legenda Kaspara Hausera

2013-10-13T04:05:00.000-07:00

Do obejrzenia tego filmu przymierzałam się od dobrych kilku tygodni. Uwielbiam kino nietypowe, więc pewnego wieczoru zebrałam się w sobie i powiedziałam - DZISIAJ POZNAM KASPARA HAUSERA!

Wieczór nie był to zbyt urokliwy, choć spędzony samotnie nad kawą z widokiem na łysą tęczę na Placu Zbawiciela.

Urok jego gdzieś się zapodział w momencie, gdy w niezrozumiały dla siebie sposób wrzuciłam swoją komórkę wprost do kubka z latte. Pomimo szybkiego połowu i jeszcze szybszego osuszania, mój wysłużony Samsung Corby przestał dawać oznaki życia.

Godzina seansu zbliżała się nieubłaganie, a mi odechciało się już wszystkiego. 10 min do seansu - siedzę. 7 min do seansu - nadal siedzę. 5 min do seansu - a właśnie, że pójdę, bo potem będę żałowała, że tego nie zrobiłam! No i poleciałam ;) Z Galerii Funky miałam blisko do Luny, więc bez problemu zdążyłam. A potem...

Reklamy - przemilczę. (powinni wprowadzić droższe bilety dla tych, którzy ich nie chcą - kupowałabym ;)

Film - nie będę opowiadała tego, o czym on jest - od tego macie chociażby Filmweb. Opiszę mniej więcej moje odczucia, choć jest to bardzo trudne, bo jak nazwać trudnonazywalne? Trzeba to poczuć i albo się to czuje, albo nie... Po prostu siedziałam z otwartą paszczęką i się gapiłam, chłonęłam. Raz z większą, raz z mniejszą przyjemnością. Chwilami podobało mi się mniej, chwilami bardziej. Zdarzało mi się czasem nawet troszkę znudzić (to moja stała przypadłość ;) Jednego jednak jestem pewna - film ten ma w sobie jakiś trudny do uchwycenia zmysłami magnetyzm, który jeśli się poczuje (bo na pewno nie każdemu będzie to dane) sprawi, że będzie chciało się wrócić do kina i jeszcze raz to poczuć...

Czuję to i chcę wrócić... Powiem więcej - wrócę!

A komórka dnia drugiego zmartwychwstała!
Przypadek? Nie sądzę.

Wrześniowy Fotospacer z Olympusem po Warszawie :)

2013-10-02T05:44:00.001-07:00

Trzy dni temu wzięłam udział w bardzo ciekawej imprezie:

Zgodnie z planem spotkaliśmy się w całkiem sporej grupce koło Hotelu Polonia. Dostaliśmy po aparacie Olympusa i ruszyliśmy z przemiłymi przewodniczkami z Warszawskiej Fabryki Spacerów na spacer...
Ja dostałam takie cacko: Olympus PEN E-PL5 i muszę przyznać, że dość szybko przypadliśmy sobie do gustu, aczkolwiek nie wszystko dało się od razu wymacać intuicyjnie. Warto się jednak zapoznać z instrukcją przed użyciem ;)
Ponieważ chciałam od razu robić zdjęcia ładne i ciekawe - najwięcej ich pstryknęłam przy wykorzystaniu programu "Dramatyczna tonacja" :D Jak widać wystarczy trochę dramatu i od razu zdjęcia zyskują na jakości ;)
Z jednej strony Panie Przewodniczki bardzo ciekawie opowiadały, z drugiej bawiłam się aparatem, więc niestety niewiele mi w głowie zostało jeśli chodzi o warszawskie ciekawostki. Na szczęście pozostały jeszcze zdjęcia i to nie tylko moje.
Spacer zaliczam do niezwykle udanych - aparat był świetny, miejsca piękne, towarzystwo zacne, pogoda dopisała, a poniższe zdjęcia niech dopowiedzą resztę :) Kilka zdjęć umieściłam na moim nowym blogu, a tutaj wrzucam ich więcej, abyście mogli poznać nieco lepiej możliwości aparatu.
Chciałam bardzo podziękować organizatorowi Spaceru - Tomkowi Kulasowi oraz wszystkim osobom zamieszanym w tę fajną imprezę :)

P.S. Jedno z moich zdjęć znalazło się w gazecie Digital Foto Video :)

Mój nowy aparat :) Fuji s6500fd

2013-09-27T00:02:00.002-07:00

Parę tygodni temu zostałam bez aparatu, czyli mojej małpy: Canona Ixusa 700. Obiektyw zachrobotał i znieruchomiał w erekcji. Cios to był dla mnie spory, choć od dawna marzyłam o lustrzance.

Chwilowo nie jestem w stanie kupić sobie lustrzanki moich marzeń, więc postanowiłam sprawić sobie coś "na przeczekanie". Wybór padł na używanego Fuji s6500fd, czyli już całkiem niezły aparacik :)

Skoro pojawił się nowy aparat, pojawiła się też wena do tworzenia. (inaczej bym nie była sobą ;). Stworzyłam więc kolejnego bloga - tym razem z moimi zdjęciami. Będę się starała wrzucać tam przynajmniej jedno zdjęcie dziennie. Tutaj też będę je prezentowała, ale może inne i w inny sposób.

Poniżej pokażę Wam parę zdjęć z wczorajszej nocnej, eskapady :) Pierwsze niestety nie wyszło tak jakbym chciała, ale pokażę je :( Na razie proszę mi tu nie marudzić, że są kiepskie - rozkręcam się dopiero i ciągle macam jego możliwości :)

Jak pozbyć się zaproszeń do gier na FB ?

2013-09-22T04:17:00.001-07:00

Zazwyczaj jestem spokojną osobą, ale czasem tracę cierpliwość. Dzieje się tak często na Facebooku, który z jednej strony jest genialnym narzędziem do utrzymywania kontaktów z innymi ludźmi, z drugiej potrafi mocno zirytować.

W tej notce miałam wyrzucić swoje wszelkie żale dotyczące tego, co mnie tam wkurza, ale doszłam do wniosku, że moja psychika mogłaby tego nie wytrzymać, więc na dobry początek skupię się na zaproszeniach do gier, które mnie już nie denerwują, ale wkurzają innych.

Im więcej się ma znajomych, tym więcej się ich pojawia i w pewnym momencie mogą nam dać się we znaki, ale... jest na nie sposób :) I nie chodzi mi o pisanie na swojej tablicy błagalnych tekstów typu "nie wysyłajcie mi zaproszeń do gier, bo coś tam"...

Dla niektórych jest to sprawa oczywista, ale nie dla wszystkich dlatego stworzyłam chyba dość prostą grafikę wyjaśniającą jak się pozbyć natrętnych zaproszeń.
Oczywiście one przez jakiś czas będą się jeszcze pojawiały, ale kiedy wykażemy się odrobiną cierpliwości - przestaniemy je otrzymywać albo pzychodzić będą sporadycznie.

Proste? Proste :) No to do roboty :) I proszę mi tu więcej nie marudzić :P

Nuda... ;)

2013-09-19T00:21:00.000-07:00

Dawno nie pisałam, a bardzo chcę wrócić do prawie codziennego spisywania przeżyć i przemyśleń, których w moim pokręconym życiu jest naprawdę sporo. Stąd ta długa notka pisana w pociągu. Nie wiem co ja takiego w sobie mam, ale ciągle coś się dzieje i nie mogę się nadziwić, że są osoby, które nie mają takich przygód jak ja. Niektórzy mi zazdroszczą ciekawego życia, ale są też tacy, którzy mają je dużo ciekawsze ;) Tak czy inaczej - łatwo nie jest.

Właśnie jadę sobie Intercity z Katowic do Warszawy. Teoretycznie jazda pociągiem powinna przebiegać raczej bez przygód. Niestety nie ze mną. I wcale nie dlatego, że mam adhd czy inną przypadłość. Ja po prostu mam jakieś dziwne szczęście do różnych wydarzeń. W Katowicach odbyłam szybkie spotkanie przy kawie z Gosią i jeszcze nie do końca byłam zdecydowana na to czym i o której godzinie wrócę. Z jednej strony do wyboru miałam pociąg, z drugiej autobus. Ostatecznie wybrałam szybszy pociąg i dokonałam zakupu stosownego biletu w necie, ponieważ nie miałam przy sobie takiej gotówki. Dopiero na stacji uświadomiłam sobie, że nie ściągnęłam biletu na laptopa, ale nie zmartwiłam się tym zbytnio, bo przecież podobno w Intercity od paru miesięcy panoszy się Wi-Fi...

Przy okazji Wi-Fi przypomniałam sobie anegdotę z fanpage Bilet normalny czy ulgowy? tak

Pani podchodzi do bistro w naszym kinie z tekstem :
-ja poproszę kawę i to coś takiego darmowego
-ale co darmowego ?
-przed seansem się wyświetla, że zapraszamy do bistro na kawę no i nie pamiętam coś darmowego
-Wyświetla się : zapraszamy na darmowe WI-FI .

Wracając jednak do mojej podróży: wsiadłam, przyszła Pani Konduktor, więc poprosiłam o hasło do wi-fi, a tu... hasła nie ma, bo nie ma Wi-Fi, choć być miało. Ups. Nic to - powinnam mieć bilet na poczcie. Wchodzę - nie ma, a potwierdzenie wykonania przelewu nie wystarczy, bo potrzebny jest kod QR. Komórkę mam wiekową, więc wejście na stronę intercity się nie powiodło. Wyciągnęłam zatem swojego nibynowego rozładowanego smartfona. Doładowałam go, żeby przez kolejne pół godziny walczyć ze skonfigurowaniem netu. Oczywiście potem jeszcze musiałam sobie przypominać hasło (po jego przypomnieniu okazało się, że to nie hasła zapomniałam, a wklepywałam e-maila zamiast loginu...). Po godzinie na moim smartfonie pojawił się upragniony kod QR! Chwilę później ponownie w przedziale pojawiła się Pani Konduktor i... poprosiła o podanie nazwy biletu :D Widocznie po drodze okazało się, że kod QR aż tak bardzo potrzebny nie jest...

No cóż.
Takie przygody mam ciągle nie wiedzieć czemu. Nawet zakup dzisiejszego biletu na autobus z mojej wsi do Żor nie mógł odbyć się normalnie. Przez 5 min wydłubywałam 3.80 zł z portfela, żeby kierowca powiedział, że nie chce takich drobnych i chce wydać z 50 zł, które dojrzał w drugiej przegródce portfela...
No tak.

A teraz jadę spokojnie sama w przedziale, słucham Pustek i myślę sobie o tym jak bardzo zadziwia mnie piosenka, w której wokalistka śpiewa o tym jak się nudzi...

XIII Turniej 24h Non Stop „Le Mans”

2013-07-13T04:56:00.001-07:00

Dzisiaj biorę udział w niezwykłym turnieju, który chcę tutaj relacjonować przez cały czas jego trwania. Mam nadzieję, że nie wymięknę po drodze :)
Więcej INFO

13.00 partia 1
Turniej się zaczął, a mój przeciwnik się nie stawił. Wygrywam walkowerem :)
Ta Świneczka będzie mnie tutaj wspierać:

14.00 partia 2
Świnka trochę się przeliczyła - właśnie przegrałam z ubiegłorocznym Mistrzem Polski - Mirkiem Uglikiem :) No cóż - bywa, że z nim wygrywam, ale widać dzisiaj nie było mi to dane - po prostu dobry jest, a do tego porwał dwa blanki. Bez nich wcisnęłam tylko jedną siódemkę, a ze 2 nie było gdzie dokleić.
Dzięki pierwszej grze wygranej walkowerem (z dobrym zawodnikiem) trafiłam aż na 2 stół. Na pierwszych grają najlepsi, więc czułam się jak prawdziwy mistrz ;) Szkoda, że tak nie zagrałam.

15.00 partia 3
Świnko ! Kocham Cię ! Trzymaj za mnie swoje różowe raciczki nadal ! Właśnie wygrałam z Jakubem Szymczakiem :) 371:387 :) Zadecydowała siódemka WIRTUOZ/OZIMĄ i końcówka: PLATYN :)

16.00 partia 4
Przegrałam z aktualnym Mistrzem Polski - Michałem Alabrudzińskim :) Wynik kiepski, bo poniżej 300, ale nie dało się inaczej, gdy skończył siódemką zostawiając mnie z 10 pkt na stojaku. Przez chwilę byłam z siebie dumna, kiedy położyłam TEAKOWYM :)

16.40
Mmmmm strogonow był BOSKI !!!!

17.00 partia 5
Z Dorotą Rudzińską niestety przegrałam nie przekraczając nawet 300 pkt. Hmmm... no trochę czuję wstyd, ale jeszcze ujdzie ;) Teraz wygram ;) A nie! W sumie nie jest tak źle, bo przecież położyłam ZASIEKU/POTU za 76 pkt... póki kładę siódemki - wstydu nie ma ;) (jak widać spadłam na 13 stół, zaraz będę na jeszcze odleglejszym).

18.00 partia 6
Kolejna partia przegrana. Tym razem z Andrzejem Krocem. 415 do 340. 300 przekroczone, więc wstydu nie ma, a poza tym położyłam LANDRYNOM za 84, więc nie jest źle :) Trzymam się jakoś psychicznie i ciągle mam sporo energii :) Nie wrzucam innych zdjęć, bo nie mam kiedy. Czas pędzi jak szalony !

19.00 partia 7
Z Ziemowitem Pazdą przegrałam. Nie wylosowałam ani jednego blanka, więc było dość ciężko. Gdyby nie zablokował mi ruchu położyłabym POZŻYMAJ za 153 punkty, ale niestety... Nie mam się czym pochwalić. Tym razem nie błysnęłam :)

20.00 partia 8
Mam BYE - przerwę z powodu nieparzystej ilości zawodników :)
Ufff...

21.00 partia 9
Niech to gęś kopnie :P Właśnie wtopiłam z Maćkiem Śliwą 358:345... 7 pkt różnicy to naprawdę mało. Niestety dwie siódemki (DURZONE i PETENCI) to było zbyt mało aby wygrać. No nic to, może w następnej wygram :)

22.00 partia 10
Teoretycznie mogłam wygrać, ale nie wyszło. Tym razem przegrałam z Krzyśkiem Gibasem 438 do 281. Jeśli chodzi o punkty to wstyd jest, jeśli chodzi o błysk mego intelektu to wstydu nie ma, bo jeden został odnotowany ;) ===> WYLINEK Kolega zauważył, że przegapiłam CAPOEIRA - no cóż, aż tak genialna to ja nie bywam ;)

23.00 partia 11
Nareszcie! Sylwia mnie nie zawiodła i pięknie przegrała 503:294 :) Grało mi się po prostu CUDOWNIE :D Zjadłam właśnie pyszną bułczaną kanapkę przyniesioną przez organizatorów :) Od razu humor mi się poprawił :)

23.00 partia 12
Hmmm - Józef Wietecki dał mi wyraźnie do zrozumienia, że bez blanków i dobrych składów nie mam żadnych szans na dobry wynik... ;) Znowu chce mi się spać :)

24.00 partia 13
No dobrze... da się wygrać bez blanków ;) Umęczyłam się, ale wygrałam z Arturem Kwiatkowskim :)

01.00 partia 14
Tak się przegrywa z młodym chłopcem (Marcin Stachowski):

02.00 partia 15
W bratobójczej walce (z Szymkiem Dąbrowskim z naszego klubu) musieliśmy się zadowolić remisem - 357:357 :) Dobra to była partia :)

03.00 partia 16
Tak się wygrywa nad ranem ;) Niestety Zbigniewowi Wieteckiemu dochodziły wyjątkowo kiepskie litery. :)

4.00 partia 17
Paskudna porażka. Uzbierałam całe 204 pkt... z Dorotą Ostrowską. Okropnie jestem zmęczona, a chciałabym wygrać jeszcze ze 4-6 razy...

5.00 partia 18
Z Piotrem Domańskim paskudnie przegrałam, ale z moimi składami nie miałam innego wyjścia.

6.00 partia 19
Teraz dla odmiany przegrałam rzutem na taśmę ze Zdzisławem Rybakiem, który pacnął STŁAMSI no i mnie stłamsił ;)

7.00 partia 20
Nareszcie wygrałam. Moją ofiarą stał się Maciej Pietrasik. Idę na śniadanie.

8.00 partia 21
Kolejna wygrana na moim koncie. Tym razem z Marianną Kozłowską. Przyznać muszę, że mi żarło :)

9.00 partia 22
Coś mi się tu czas nie zgadza, choć przecież piszę co godzinę. No trudno. Coś musiałam gdzieś pomylić. Teraz wyjątkowo zdjęcia planszy nie będzie, bo z nerwów zapomniałam ją sfotografować. Artur Koszel przegrywał, przegrywał, aż tu nagle wygrał dwoma punktami... Uwielbiam takie przegrane ;)
Wielka szkoda... Jeszcze dwie :)

10.00 partia 23
Przedostatnią grę wygrałam z Walentym Siemaszko :) Od następnej zależy czy wyrównam wynik z poprzedniego roku (10 wygranych) czy też nie.

11.00 partia 24 - OSTATNIA
Zaczęłam doskonale i pewnie, a potem przestały przychodzić ładne składy i tym sposobem przegrałam z Bogusławem Puchalskim.

Później było rozdanie wielu pięknych nagród (dostałam bardzo ładny organizer do torebki).
Ogólnie turniej był bardzo udany, atmosfera była bardzo przyjemna, jedzenie bardzo dobre i z wielką chęcią przyjadę tu za rok :) Poniżej kilka zdjęć z rozdania nagród no i ja ze swoją :)

WYNIKI

Wspomnienia

2013-03-16T01:50:00.001-07:00

Kilka dni temu skończyłam 35 lat. Dość okrągła to liczba, skłaniająca do refleksji. Na pewno wiele w tym czasie zyskałam, ale też dużo straciłam. Mimo wszystko nawet strata jest zyskiem, jeśli podejdzie się do niej jako do nauki na przyszłość. Jakoś tak gorzko mi się robi, gdy uświadamiam sobie z jaką prędkością płynie czas i jak bardzo ostatnio przyspieszył, ale taki nasz los i nie ma sensu się tym zamartwiać, więc staram się tego nie robić zbyt często ;)

Miewam czasami problemy ze snem. Sporo wtedy rozmyślam. Gdybym miała tablet to pewnie wtedy powstawałoby sporo notek do tego bloga. Wracając do mojej bezsenności... myślałam ostatnio o tym, dlaczego z taką przyjemnością wracamy do miłych zdarzeń z dzieciństwa. Moim ulubionym bohaterem lat szczenięcych jest piecyk typu Farel. Jak byłam malutka, w domu było zimno, bo jeszcze (albo "już") w piecach węglowych się nie paliło - dogrzewana byłam takim piecykiem. Dzisiaj jak mam doła lub zmarznę - włączam sobie podobne grzadełko i napawam się nie tylko jego ciepłem, ale szumem, który wprowadza mnie w dziwny stan rozkosznego otępienia ;)

Lubię także zjeść sobie prawdziwą, świeżą bułkę z masłem i serem - popić ją mlekiem lub kakao - jak drzewiej, gdy jadłam podobne śniadanie przed szkołą. Wtedy bułki nie miały polepszaczy, mleko z worka po ugotowaniu pokrywało się grubym kożuchem (który uwielbiałam ściągać i zjadać), masło nie miało dodatków, a ser kupowany w kostce był serem przepysznym... Rozmarzyłam się i nadal nie wiem dlaczego powrót do podobnych wspomnień wzbudza w nas tyle miłych emocji i dlaczego tak rzadko doceniamy rzeczywistość, do której być może w przyszłości - będziemy z miłą chęcią wracać w swoich wspomnieniach...

Jakie są Wasze ulubione wspomnienia?

Mieliśmy identyczny piecyk (link do zdj. po kliknięciu)

Idzie wiosna :)

2013-03-04T11:11:00.003-08:00

Wiosna idzie i bardzo mnie to cieszy :) Nareszcie zrobiło się cieplej. Tegoroczna zima wyjątkowo dała popalić nie tylko mojemu ciału, ale przede wszystkim duszy. Dawno nie czułam się tak bardzo beznadziejnie, przez tak długi okres czasu. Na szczęście wszystko, co złe zawsze kiedyś się kończy, więc mam nadzieję, że właśnie nadchodzą lepsze dni. Nie mogę doczekać się wybuchu zieleni i pojawienia się rowerów miejskich. Tę wiosnę chcę spędzić aktywnie i z uśmiechem na ryjku :)

Na fotce poniżej widnieje jesienna fotka z Wiednia... tak jakoś mi się spodobał kolor tych spodni ;)

Wracam...

2013-02-28T07:37:00.001-08:00

Po dłuższym czasie walki z... nazwijmy to "dużą chandrą", wracam na stare śmieci :) Mój kochany, wypieszczony blog. Porzucony się zakurzył, ale wracam... Wracam odkurzyć, połatać, nadrobić. Wracam inna... mam nadzieję, że bardziej poukładana, mądrzejsza... Czuję się trochę jakbym była w kosmosie i właśnie z niego wróciła.

Czy czekał tutaj ktoś na mnie? :)

Też tak macie?

2012-12-13T23:49:00.000-08:00

Ciągle sobie obiecuję, że będę częściej pisała; ciągle dzieje się tyle, że mogłabym publikować po kilka notek dziennie, a jednak znikam na całe tygodnie. Znowu zaliczyłam ciszę, wydarzenia pouciekały, a ja znowu się wkurzam, że święta przyszły za szybko. Nie wysypiam się, a mimo to jestem pobudzona. Wcześniej bardzo zły nastrój dość szybko potrafił przemienić się w euforię. Teraz o to dużo trudniej. Natłok porażek skutecznie zabija mój optymizm, ale ja się nie dam. Oj nie. Ogarnę siebie i to lada chwila. Jak znajdę na to czas... Napisałam o porażkach, więc dla równowagi wspomnę o sukcesach. Przecież one też istnieją. Czasem zadziwia mnie to, jak małe niepowodzenie potrafi przyćmić radość z sukcesu. Też tak macie? Gdzieś czytałam, że 80 % myśli przeciętnego człowieka ma zabarwienie negatywne. Ciekawe kto, jak i kiedy to zbadał ;) Przyjmując jednak, że to prawda - mamy bardzo nieszczęśliwych ludzi dookoła. Ja też w tej chwili nie potrafię powiedzieć "jestem szczęśliwa", ale pracuję nad tym. Jak? Zaraz sobie włączę Pokochaj swoje życie i wiem, że po wysłuchaniu tego materiału będę miała dobry dzień. Życzę Ci, żeby Twój także był udany :)

Maworek pomarszczony :)

2012-11-17T10:37:00.003-08:00

Wiecie po czym można poznać rasowego Scrabblomaniaka? Po tym, że jak tylko usłyszy jakieś dziwne słowo - pędzi na łeb na szyję do Oficjalnego Słownika Polskiego Scrabblisty (OSPS), żeby sprawdzić czy nowo poznane słowo będzie można kiedyś wykorzystać podczas gry. Niestety nie wszystkie słowa są tam ujęte, dlatego trzeba być czujnym.
Ja robię podobnie. Jednym z nowych słów, które ostatnio poznałam jest MAWOREK, który rozczulił mnie nie tylko nazwą, ale całą swoją "osobą" ;) Przeczytałam o nim na profilu FB Adama Wajraka i najpierw sprawdziłam czy nazwa występuje w OSPS, a potem wzięłam się za grzebanie w Google, w poszukiwaniu większej ilości informacji o tym organizmie. No właśnie - czym jest maworek? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz na tej ślicznej stronie. Polecam również obejrzenie tego programu :)
I jak? Na Tobie też Maworki i inne śmieszne śluzowce zrobiły tak samo duże wrażenie jak na mnie?

Zdjęcia pochodzą z TEJ galerii.

Dwa sklepy w Wiedniu, które zwróciły moją uwagę

2012-10-26T04:34:00.000-07:00

Pewnie dziwi Cię, że napiszę tu tylko o 2 sklepach, a w dodatku będą to sklepy widziane z zewnątrz, ale tak już mam, że nie wszystko toczy się u mnie w normalnym trybie, bardzo delikatnie mówiąc ;)

Będąc w Wiedniu przechodziliśmy koło wielu wspaniałych sklepów, których u nas nie znajdziesz, ale rzadko gdziekolwiek wchodziliśmy, bo albo nie mieliśmy ochoty, albo były zamknięte. Te, o których teraz napiszę także były zamknięte, ale na szczęście miały czyste witryny ;)

Pierwszym sklepem był Lush (mydlarnia), który nęcił zapachem zza zamkniętych drzwi. Kiedyś pisał o nim Kominek, dlatego dokładniej się mu przyjrzeliśmy i... może dobrze, że był zamknięty - w innym wypadku z pewnością budżet zostałby poważnie naruszony...

Drugim sklepem był przepiękny sklep ze starymi misiami. Wgapialiśmy się w misiowe życie za szybą urzeczeni emocjami wypisanymi na ich zacnych mordkach... Czyż nie są cudowne?

Z pewnością jest wiele sklepów wartych obejrzenia, więc jeśli możesz któryś polecić - poproszę o informację, bo do Wiednia zamierzamy powrócić :)

Jak rozpalić pożądanie? (wiedzy)

2012-10-20T04:40:00.001-07:00

Jak wyobrażasz sobie szkołę marzeń? Czy wiedza przekazywana Ci od lat w mało kreatywny sposób, wchodzi Ci do głowy równie dobrze, jak wiedza wykładana z pasją?

Od zawsze średnio lubiłam się uczyć. Teraz domyślam się, że jedną z tego przyczyn mogło być moje ADHD, czyli dość swobodnie to ujmując - problemy ze skupieniem uwagi na tym, co trzeba. Podobno podczas wykładu w sprzyjających warunkach, przeciętni słuchacze wynoszą zaledwie 7 % wiedzy. Cieniutko prawda? Jak można zwiększyć ten wskaźnik? Myślę, że Pan Marek Ostrowski do perfekcji opanował technikę zwracania uwagi na sprawy istotne. I nie mam na myśli jedynie pasji, z jaką przekazuje nam wiedzę podczas wykładów na Varsavianistyce. Chodzi raczej o połączenie pasji z kreatywnością, która niezwykle uatrakcyjnia nam przyswajanie wiedzy. Pan Marek bardzo umiejętnie dobiera nam wykładowców, dzięki czemu w poniedziałek mogliśmy obserwować jak prawdziwa bryła lodu z zamrożonymi weń kamieniami, przejeżdża po prawdziwym torcie upieczonym przez szanowną małżonkę wykładowcy (Jana Dzierżka), symulując procesy zlodowaceń na terenie Warszawy. Natomiast we wtorek na wykład udaliśmy się do warszawskiego ZOO, gdzie na wybiegu dla niedźwiedzi, dyrektor ZOO - Pan Andrzej Kruszewicz, opowiedział o różnych zachowaniach zwierząt, które zazwyczaj są przez nas ignorowane lub nie do końca rozumiane. TUTAJ można obejrzeć zdjęcia prosto z wybiegu. Nie muszę chyba nikogo przekonywać jak bardzo ciekawe to było przeżycie :)

Czasami ktoś się mnie pyta jak to jest, że ciągle coś mi się przytrafia, przygoda goni przygodę (nie o wszystkim piszę tutaj z braku czasu niestety). A ja sama nie wiem jak to się dzieje. Po prostu mam oczy szeroko otwarte i chwytam wszystko to, co wydaje się ciekawe. Na Varsavianistykę też trafiłam przypadkiem, a że kocham Warszawę całym sercem, a Pan Marek rozpalił we mnie żądzę poznania jej dogłębniej - poszłam na to, co bardzo mnie cieszy. Widać to? ;)

Misie mi niestraszne ;)

W tym wałku za mną chowa się misiom przysmaki :)

A tutaj przy odrobinie pecha można zostać stratowanym przez
wychodzącego niedźwiadka ;)