Italie Unplugged

Panciapiena a Boccapane

info@duepadroni.it — Sun, 26 Feb 2012 22:14:00 +0000

Hè hè, het valt niet mee altijd allemaal. Familiebezoek en ik heb er mijn buik alweer van vol ... Maar voordat iedereen dit gaat doorroddelen (rodelen?), die volle buik is niet veroorzaakt door onaangenaam parenti-gedrag. De zondagslunch was alweer eens de grote boo(t)sdoener. In het kader van de serie Nieuwe Smikkeladresjes bezochten we deze week (in gezelschap van Bitch en Anderfamilieschoonzus) Agriturismo Boccapane.

Deze gelegenheid hadden we al eens voorbij horen komen (qua naam), maar nog nooit bezocht. Wel had de app-padrone de agriturismo net aan zijn Milan & More gids toegevoegd, want het restaurant scoort zeer hoog onder de italiaanse recensies, Bagarellum-kwaliteit wordt hier beloofd! De heenreis laatste vergde wel enige voorbereiding (Rij, ding!), want de broodbek (zoals de letterlijke vertaling luidt) ligt wel, maar nogal af (god wat ben ik weer vermoeiend). Linksafslaand waar het rechts moeten en vieze verza, stuurde de taxi-padrone ons met vaste hand en afgeschuurde bodemplaat naar de boerderij in het dal, een minuut of 20 bij ons vandaan. Overal lagen nog hoopjes sneeuw, maar verder was het weder om zonovergoten.

De eigenaren wachtten ons al welkom, ook al waren we niet de enige gasten, er werd nog wat gespeeld en gezeten en gezond op de speelweide. Ons contact met de rondbuikige kok Andrea verliep meteen al soepel, hij kende de Villa ook al, via de eigenaren van de Sosta Verde. Bijna kwamen we in de BP niet verder dan de wijnwinkel die direct links (voor sommigen rechts) van de ingang lag. Daar lagen een paar pareltjes van de oenologie van de Oltrepo, zoals die van San Michele ai Pianoni die we al kennen, maar ook nog veel meer lekkers, door Andrea zelf ontdekt. Helaas werden we niet in de winkel opgesloten (met trekker en glas) :-( .

Hoewel, jammer, dan hadden we lekkere lunch gemist!!! In een ruime maar gezellig ingerichte eetzaal, maakten we kennis met de dochter des huizes die meteen op Thomas dook (of andersom) en die de dierenarts-padrone al bekend voorkwam. En ja hoor, ze bleek bij onze veterinaio Genta gewerkt te hebben. Boccapane is hondvriendelijk! Dat Genta niet meisjesvriendelijk is, is weer een ander verhaal.

We gingen ter tafel en daar verschenen al snel de heerlijk liflafjes van de antipasti, begeleid door een (nou, twee) flesje Pinot Nero rood uit de schatkamer van Andrea. We noemen hier de kleine taartjes met pompoen en spinazie als bijzonderheid en de superverse geitekaasjes in honing. De twee pasta-gerechtjes waren superbe: ravioli brasato en een kleine lasagna. Het kalfsvlees dat daarna werd opgediend was zo zacht dat je mes er uit zichzelf doorheen zakte o o o! Hier zijn we niet voor het laatst geweest!

Bij vertrek vertelde Andrea nog even dat hij de laatste tijd heel veel controle van officiele instanties had ondergaan. Gevolg van de strakkere regels onder Monti ... en van de jaloezie van de eigenaren van andere minder goed lopende agriturismi. Er waren zelfs foto's van de volle parkeerplaats van Boccapane naar de belastingdienst gestuurd, die daaruit precies kon opmaken hoeveel bonnetjes Andrea zou moeten kunnen overleggen ... Ook dit is Italie! Gelukkig hebben wij voorlopig alleen niet-betalende gasten (Bitch heeft de Menhir betaald en Anderefamilieschoonzus de Boccapane, maar een beetje huur schuiven, ho maar!).

Il pranzo della domenica

info@duepadroni.it — Sun, 12 Feb 2012 21:28:00 +0000

De zondagslunch. Daar blijven we onze gasten, rijp of groen, vrienden of onbekenden, steeds maar op wijzen. Die moet je echt meemaken als je hier (of elders in Italie) op vakantie bent. Omdat de meeste gasten slechts een week blijven en dus maar één zondag ter beschikking hebben, worden ze hierover direct na aankomst al door ons getackeld middels de overrompelings-tactiek. Het vaste adres voor de lunch is wat ons betreft Bagarellum, want wie daar eenmaal gegeten heeft ...
Gelukkig heeft onze aanpak een groot succes en hebben we al veel van onze gasten intens voldaan van de lunch zien terugkeren, meestal tegen een uur of vier. Waarna wij ze uren lang niet meer zagen: een siesta is na zo'n rijkbesprenkeld tig gangen diner geen overbodige luxe.

Natuurlijk gaan de padroni zelf ook wel eens ter zondagslunch. En ook voor ons is Bagarellum een topattractie. Gelukkig zijn we voor de keuken van Leda niet alleen afhankelijk van de zondag en zijn er veel andere gelegenheden om daar te gaan schransen (koor, familiebezoek, feest, verjaardagen). Dus proberen we wel eens wat anders. Juist vorige week wilden we echter wel naar Bagarellum om onze Engelse vriend David eens met dit gastronomisch paradijsje te laten kennismaken. Hij woont er tenslotte slechts een steenworp vandaan. David is eigenaar van een van onze dependances, Mont Carul geheten en ontvangt dit jaar voor het eerst gasten die bij de padroni niet terecht konden. Die moeten natuurlijk ook met zachte hand en dwingende tand naar Bagarellum geloodst worden, en dan is de eerste vereiste dat de eigenaar natuurlijk weet waar hij het over heeft!

Helaas lukte dat al twee keer niet. Eerste poging: geen reserveringen, veel sneeuw en om nu voor ons drieen de hele keuken over hoop te gaan halen, vonden wij zelf ook overdreven. Tweede poging : waterleidingen bevroren in het keuken-restaurant gedeelte. Er moet een hele muur overhoop om dat te repareren. Voorlopig geen derde poging dus. Wat dan? Gelukkig diende een alternatief zich al snel aan (aan restaurantjes geen gebrek in deze streek). Onze aanstaande tweede (of derde?) dependance is in de maak, een pracht landhuis van kennis Daniela, en op loopafstand daarvan ligt Le Tradizioni di Elide, de tradities van Elide. Ooit wel eens van gehoord, leuk voor aanstaande gasten van het landhuis, maar dan willen we zelf ook wel eens weten of het wat is. Op verkennings-strooptocht dus!

Kortom: vanmiddag zaten we met David van 13 tot 16 uur uitgebreid te smikkelen bij Elide. Het bleek een typisch Italiaanse gelegenheid, waar je zo voorbij rijdt als je niet weet dat het er is. De eetzaal biedt plaats een aan beperkt aantal gasten (40) en het heeft allemaal een familiesfeer, want het hele gezin zit in de bediening. Nonna Elide is de chefkok en loopt ietwat gebogen af en aan met de heerlijkheden, daarbij vriendelijk lachend. Aan een lange tafel tegenover ons zat een grote groep mannen, een mengeling van familie en vrienden van de zaak. Deze groep begon luidruchtig en eindigde ... nog luidruchtiger, met gitaar en gezang ("Voooooolaaaaaaaaaare oooho, Cantare o-o-o-o"). Gelukkig zongen wij mee, want we hadden al aardig wat van het rode vocht naar binnen gegoten. Filmpje!

Het eten was heerlijk, na vele verschillende kleine liflafjes, verschenen risotto, pasta in brodo, kip, rundvlees twee taartachtigen, moscato, nocino ... Tollend verlieten we het pand, na lang en levendig met David te hebben gekeuveld over van alles en nog wat. Gezellige pranzo! Moeten we nog een keer doen, bij Bagarellum?

Adesso si paga ...

info@duepadroni.it — Wed, 01 Feb 2012 21:07:00 +0000

"En nu betalen we de rekening ...". Dat zegt de Italiaan, wanneer het na een tijdje voorspoed opeens tegenzit. De Italiaanse natuur is nogal pessimistisch, beetje depri zelfs, dit geheel in strijd met het stereotype beeld van de levensgenieter van O sole mio enzovoort. Als je aan een gemiddelde Italiaan vraagt hoe het met hem gaat, zegt hij niet "Goed", zoals de Nederlander (ook al gaat het slecht), maar: Non c'è male, "Er is niets slechts (te melden)". Net alsof hij eigenlijk stiekem hoopte dat hij wel een rampzalig verhaal te vertellen zou hebben.

Tot nu toe viel de winter erg mee, zeker in vergelijking met de andere drie die we hier al hebben meegemaakt. Geen sneeuw, weinig mist, droog en een lekkere tempartuur. Terrasweer! juichten de padroni regelmatig op Twitter en Facebook. De Italianen met wie we ons plezier deelden ("Wat een lekker weer hè, het lijkt wel lente!") reageerden steevast met de mededeling dat de ellende nog wel volgen zou: "We gaan er nog wel voor boeten!". De vrolijke Nederlanders lachten hen uit. Ten onrechte ...

Sinds een dag of drie, vier is het helemaal mis. Pakken sneeuw, even weer zon en dooi en sinds gister een nog dikker pak sneeuw. Zout en sneeuwschuivers kunnen er niet meer tegenop, we zijn ingesloten (hoeveel voorraad hebben we nog? Gelukkig is de airbag-padrone op dieet). Het hondje vindt het allemaal prachtig en huppelt en stuift door de sneeuwbedekte wijngaarden dat het een lieve lust is, de dikke zwarte neus diep in het witte schuim stekend. Zijn hete bruine drollen smelten dampend door de witte laag heen, de geurvlaggen zijn nu ook zichtbaar, als fluoriscerend gele lichtsporen.

We hebben een weerstation, maar dat meet geen sneeuwhoogtes. En het Centro Meteorologico Lombarda wil die toch graag weten. Ooit, onbezonnen moment, hebben we beloofd die t.z.t. handmatig te zullen bijhouden. Dat waren wij inmiddels vergeten maar het Centro niet! Per email arriveerde een epistel van twee A4tjes met detailinstructies over de uit te voeren meetprocedure. Meten op een gladde horizontale ondergrond (tavoletta), om middernacht. Tavoletta na het meten schoonmaken voor de meting van de volgende dag. Sneeuw opvangen in een emmer (pan) en om twaalf uur smelten om de hoeveelheid water te bepalen. Nog wat rekenwerk met pi & paasdag en de meting is klaar. Voor deze klus hebben we hier onze eigen Guido Guidi padrone.

Morgen zal het nog doorsneeuwen en dan volgt de ijzige vrieskou. Het TeleGiornale zal alarmerende berichten verspreiden over de recordkoude en hoe deze te overleven. Het is betaaldag, het was ook te mooi om waar te zijn.

Parco di Portofino

info@duepadroni.it — Mon, 16 Jan 2012 15:18:00 +0000

Hè bah, mist! Zo dachten we gisteren, na een lange periode van zon & schijn, waarin we zelfs in ons vestje op het terras konden zonnebaden. Wat nu, verzin een list! Gelukkig wist de Meteo ons te melden dat het aan de Middellandse Zee nog wel zonnig en aangenaam zou zijn, dus besloten we tot een dagtripje naar het schiereiland van Portofino (geen ramptoerisme, want de gezonken cruiseboot ligt een stuk zuidelijker). Niet naar Portofino zelf, dat hebben we al gezien (blasé blazee). Nee, we wilden nu wel eens het mooie park tussen Portofino en Camogli gaan verkennen. Er moeten daar mooie, goede wandelingen te doen zijn en daar zouden ook onze gasten nog van kunnen profiteren, nietwaar? Voor wat eerste info bekeken we, dwz de routeplanpadrone bekeek) de informatieve engelse website en werd er zelfs een aardige App van het park gevonden en gedownload (alleen italiaans, dat dan weer wel).

Om een uur of kwart voor elf vertrokken we en na anderhalfuur bereikten we Recco, vanwaar we de binnenlanden in moesten, richting Portofino Vetta. De routekaart gaf twee afslagen direct na elkaar aan, waarvan we de tweede moesten hebben. Dus namen we de eerste, en keerden na een km of wat rijden over de nauwe kustweg om. Terug bij het afslagpunt waren we vastbesloten de eerste de beste volgende afslag te nemen, uiteraard, en ... die kwam dus niet. Eenmaal bij San Lorenzo, kilometers verder, concludeerden we dat we hem gemist hadden, maar hoe? We hadden zo goed opgelet. Daarom zetten we de routejoker maar in, die Portofino Vetta zowaar zei te kennen. Maar voor we konden keren (Fai un'inversione a U!, riep de navigator meneer hysterisch) zaten we in Santa Margherita Ligure. Ook leuk, en goed voor een plasbeurt en broodje en korte verkenning.

Een uurtje later maakten we dan eindelijk de inversie op z'n U's en gidste routemeneer ons veilig naar de afslag ... die we al genomen hadden. Het was dezelfde weer! Routemeneer zweeg in alle talen maar op het kaartje konden we zien dat we niet op de goede weg zaten. Er MOEST een parallelweg zijn, maar waar dan? OK, weer helemaal naar beneden om te keren en terug. Nu waren we bereid desnoods dwars door een muur te beuken om op de goede route te komen. Boven bleek de enige afslag, net voor de tunnel, de oprit naar een parkeerplaats van het aanpalende hotel te zijn. Een groot portaal gaf aan dat je hier eigen terrein betrad, alleen voor gasten, Vietato! Maar we moesten toch wat en reden stug door, buitenlanders niet begrijpen.

En wat bleek, deze oprit was een soort perron 9-en-driekwart, want eenmaal onder het portaal doorgereden ontvouwde zich een doodnormale weg naar boven. Naar het eigenlijke hotel en startpunt van alle wandelingen. Hèhè. Dat was nu echt weer routeaanwijzing op zijn Italiaans: het cruciale bord ontbreekt altijd. Beneden was niets te zien dat op het park duidde. De App had het over het facilmente bereiken van Portofino Vetta als je eenmaal op de weg vanaf Recco richting Portofino reed ... jaja.

We waren er, bewonderden het prachtig gelegen megahotel (Portofino Kulm geheten, in Liberty stijl, een eeuw oud) en begonnen onze wandeling richting San Fruttuosa aan de kust te bewandelen. Uitstekende bordjes, goed te belopen paden, opvallend veel Italiaanse wandelaars, met Nordic wokuitrusting en mooie vergezichten. Alleen ging het pad wel fel omlaag gedurende een uurtje, dat moesten we straks nog weer zien te overleven. Na dus een ruim uur bereikten we een geisoleerd liggende agriturismo (of agririfugio, zoals de eigenaars het zelf noemden) Il Molino, dat nog een steile 20 min boven de kustplaats lag. Na een biertje op het uitzichtsterras (in de zon!) besloten we verdere afdaling verder te laten voor wat ie was, om straks niet door de invallende duisternis en kou overvallen te worden, er moest immers nog wel een blog geschreven worden, voor de padrone aan onderkoeling zou bezwijken.

Van onderkoeling was geen sprake op de terugklim, eerder van oververhitting. De kreun-en-steunpadrone ging drie keer geestelijk dood voor hij weer boven was. Al die extra kilo's die hij moet meezeulen ... Het afvalprogramma gaat nu zéker worden doorgezet.

Het park is kortom de moeite waard voor padvinders, routezoekers en sportieve wandelaars. Om de steile klim te vermijden kun je een rondrit plannen, waarbij je met de boot (vlak langs de kust, spannend!) terug kunt richting Portofino of Camogli, alwaar de auto (niet) staat. Met een taxi of bus kan de cirkel dan gekwadrateerd worden! Doen!

La Cena delle Sette Cene

info@duepadroni.it — Sat, 24 Dec 2011 20:32:00 +0000

Het diner van de 7 gangen, zo heet een eeuwenoude traditie in de Oltrepo die nog door een enkeling in stand wordt gehouden. Zoals door Nando en Leda van het restaurant Bagarellum, waar we goed bevriend mee zijn. Zo geod (kennelijk), dat zij ons speciaal uitnodigden voor deze Cena, net als enkele andere goede vrienden, waar zie een speciale band mee hebben ... Een hele eer!

De 7-gangs cena vindt plaats aan de vooravond van de 24e december, dag waarop van oudsher werd gevast. Om het (harde) werk op het land van de 24e te kunnen doorstaan, werd er aan de vooravond "rijk" gegeten, rijk voor aremluisbegrippen dan. Op basis van de voorhanden groenten en vruchten, presenteerde men 7 gangen, het magische getal 7 kwam daarbij waarschijnlijk voort uit verschillende zowel heidense als religieuze bronnen.

Nando en Leda hadden naast ons nog twee andere koorleden met aanhang uitgenodigd en ook de tandarts (moet je zeker altijd te vriend houden). In het feestelijk aangeklede restaurant passeerden weer tal van heerlijkheden de revue:

Crostini di pane ai cereali con lardo e castagne (heerlijk tongsmeltend spek en kastanje met honing op een toastje)
Cipolle ripiene (gevulde uien, heerlijk zoet met sukade en rozijnen, njam njam)
Fettine di polenta con gorgonzola (gebakken polentaschijfjes met de overheerlijk blauwe kaas)
Tortelli di zucca con funghi porcini (pasta drolletjes gevuld met pompoen in een eekhoorntjesbroodsaus)
Merluzzo al forno con uvetta (Kabeljauw uit de oven met gebakken druiven)
Mele al forno ripiene (een gevulde appel uit de oven, met grappa)
Ciambellone farcito (een ronde cakeplak met zoete saus)

Helaas, nr 7 ging er bij ons niet meer in, het was teveel. De tortelli waren te lekker en daar hebben we ons aan vergrepen. Onder het nuttigen van de gerechten werd er genoegelijk gekeuveld en gelachen, waar bij ook Nando en Leda van de partij waren (hoe los ik een Sudoku op, was een thema).

Dank jullie wel lieve Nando en Leda! Het was een memorabele avond.

Piangere e ridere

info@duepadroni.it — Wed, 14 Dec 2011 19:02:00 +0000

In Nederland zetten ze ze je zelfs voor het melden van een overlijden in de wacht: "Een ogenblik geduld alstublieft, er is nog één overledene voor u" ... Ik belde de Dela om het overlijden van mijn moeder door te geven, diezelfde ochtend, 3 december, om 11 uur in haar woning in Zwolle. Hoewel het min of meer een kroniek van een aangekondigde dood was (in augustus was er een inoperabele maagtumor vastgesteld), kwam de snelle achteruitgang in de laatste twee weken toch als een verrassing. En toeval of niet, alles gebeurde net in de 10 dagen dat we zelf in Nederland waren, in een vakantiehuisje niet ver van Zwolle. We waren nog op tijd om haar laatste heldere momenten mee te maken, voordat ze dankzij de morfine definitief in een slaperige toestand wegzonk.

Bijna 85 jaar is ze geworden, eigenlijk een wonder, want een aantal jaren geleden leek ze de 80 niet te gaan halen. Voor haar is het stervensproces gelukkig niet een al te grote belasting geworden: tot twee weken geleden was ze nog mobiel, tot een paar dagen voor haar overlijden was ze nog niet bedlegerig, en ze is uiteindelijk thuis gestorven. Je zou er voor tekenen en ze was er ook klaar voor.

De verdere afhandeling (afschuwelijk woord) verliep gelukkig erg soepel, dankzij de vriendelijke, zij het erg zijige, Dela-kraai ("En dan is het gebruikelijk om iets op de kaart te zetten zoals Moeder hield van bloemen", "En dan kom ik nu bij punt wat pijnlijk kan zijn, ..."). We wisten wat we wilden en wat niet, eenvoud was het sleutelwoord, ook omdat we weinig belangstellenden verwachtten. Geen koffie met cake, maar gewoon in intieme kring in moeders eigen huisje napraten. Geen rouwwagens. Een eenvoudige kist. Geen rouwbezoek ("apies kijken, noemde mijn tante Adèle dat) de avond voor de crematie. Wel muziek! En een enkel herdenkingswoord. De afdeling Zwarte Humor van de familie Smulders-Bekman deed af en toe een duit in het zakje (of moet ik zeggen: een askegel in de urn), maar de kraai gaf geen kik.

Om de een of andere reden (lachen en huilen liggen dicht bij elkaar) roepen tragische gebeurtenissen als deze, het einde van het leven, meteen ook (bij enkele verdorven geesten tenminste) satirische beelden op. De slapstick van de uitvaart. Toen de kraai voorstelde dat we zelf de baar van rouwcentrum naar crematorium zouden dragen, waarbij de kist een paar keer overgeladen zou moeten worden naar een andere baar en we ook een bruggetje zouden nemen, zag ik de hele film al voor me, eindigend met de kist van mijn dierbare moedertje dobberend in de sloot, half gezonken als een Titanic. Nee, dat moesten we maar niet doen ;-)

Ook de lijst met rouwmuziek uit de bibliotheek van het crematorium gaf aanleiding tot satire. De muziekcollectie bleek ongekende mogelijkheden te bieden:

voor overledenen tgv een vliegtuigongeluk: "Vanmorgen vloog ze nog"
voor etterbakken: de "Last Post"
voor twee tegelijk (zeg maar nee, dan krijg je er ...): "Bedankt lieve ouders"
voor eenzamen: "’n Trein naar niemandsland" van Frans Bauer
voor diegenen waarbij ook het Familiediner niet mocht baten: "Laat me alleen" van Rita Hovink
voor diegenen die nog hoopten: "Vluchten kan niet meer"
enz

Er was opvallend veel keus uit de muzak van de Maastreechter Staar, James Last, Fischer Choere en dergelijke meer. Ook heel veel Celine Dion, en die hoor ik zelf ook heel graag NA mijn overlijden.

De gebroeders Buurman & Buurman maakten zelf een mooie cd met eigen keus: de "Dans van de Zalige Geesten" uit Orfeo ed Euridice van Gluck, "Abendlied" van Schumann, "Nocturne nr 20" van Chopin en "Bij de dood van Melissande" van Sibelius. Het klonk allemaal prachtig: Ajeto!

Toespraken waren er van de padrone Nico, een mooi sober gedicht van Augustinus, en van de blogpadrone die zelf iets geknutseld had. Hieronder de tekst. Verrassend was de aanwezigheid van José, Crista en Inge, mijn nichtjes, dochters van Adèle die ook nog wat leuke oude kiekjes mee brachten.

We hebben onze moeder een waardig afscheid kunnen geven.

Herinneringen

De vroegste
Naar bed, naar bed, zei Duimelot, Eerst nog wat eten zei Likkepot …
Ik zat op schoot bij mijn moeder (?), en het woord Likkepot bleef als een jong konijntje door mijn hoofd huppelen. Likkepot, Likkepot.

Later
Mijn broer en ik zaten aan de tafel in de woonkamer en prikten met een naald figuren uit karton. Je moest druk zetten om de naald door het karton te duwen, maar niet teveel, want dan zou het scheuren. Van de inspanning gleed de naald weg tussen je bezwete vingers. Het tipje van de tong stak uit onze mond. Opeens klonk er gestommel boven en mijn moeder sprong verschrikt op. Snel, wegstoppen, voor je vader naar beneden komt!

Nog later
We wandelen buiten en lopen langs de school. Ik strijk met mijn rechterhand over het lage bakstenen muurtje. Het voelt ruw aan. Vlak voor we weer naar rechts zullen afslaan, om onze korte ontsnapping uit huis te beeindigen, vraagt mijn moeder opeens: Zullen we naar de kermis gaan? We slaan rechtsaf en steken over. Een warme stroom baant zich vanuit mijn hart een weg door mijn hele lijf, van top tot teen. Een warme stroom die zegt, die roept, die schreeuwt: Ze houdt van me, Ze houdt van me!

Vanaf nu

Ik zie je,
weerspiegeld in een vensterruit
je kijkt naar me, strak, recht voor je uit
Zou het kunnen zijn dat …?
Maar nee

Ik hoor je,
geritsel van vergeeld papier
je bladert door verlopen blaadjes, kranten
Zou het kunnen zijn dat …?
Maar nee

Ik droomde dat je
je eindelijk volledig uitsprak over alles
Zou het werkelijk zo kunnen zijn?
Maar nee

Ik herdenk je,
liefdevol zorgzaam zoals je was
je brengt ons brood, veegt schoon en doet de was
Zou het kunnen zijn dat …?
En ja, zo blijf je leven in mijn hart.

Onze moeder was een stille bescheiden vrouw zonder grote wensen, die niet veel contact zocht met haar omgeving. Wij kenden haar als liefdevol. Een liefde die speciaal haar kinderen gold. Een liefde die ze niet met woorden uitte, maar door zorgzaamheid. Ongevraagd bracht ze ons steeds weer thee, koffie, frisdrank, soep en dergelijke op onze kamers. Trap op, trap af, jaar in, jaar uit.

Ze koos in haar leven twee keer een man die haar uiteindelijk niet het geluk bracht dat ze zocht. Daarom denk ik dat ze vooral de laatste periode van haar leven het gelukkigst is geweest, in haar knusse huisje in Zwolle, samen met mijn broer. Zittend bij het raam, haar blaadjes lezend, kijkend naar de vogels in de tuin, breiend aan een trui. Truien en vesten waren haar handelsmerk en een van haar eigen truien heeft ze nu aan.

We nemen nu afscheid van onze dierbare moeder, die we ons altijd met liefde zullen blijven herinneren.

(S)fiducia

info@duepadroni.it — Wed, 09 Nov 2011 22:22:00 +0000

Het scheelt maar één letter (in het italiaans), maar ooo wat is het belangrijk, vertrouwen. En eenmaal weg, komt het niet zo snel meer terug. Op kleine schaal profiteerden de padroni gister en vandaag van VERtrouwen, terwijl het land Italie ten onder lijkt te gaan aan WANtrouwen.

Ons afdakje is geplaatst! Dankzij ons "mannetje", onze vertrouwensrelatie met Roberto van restaurant Amici Miei. De formele contacten met andere aannemers leidden tot niets, maar onze aannemer di fiducia was er binnen een week mee klaar. Het viel nog niet mee, met drie man een middag en een ochtend sleutelen en passen en meten, maar ons bordesje is nu droog (ook doordat het niet regent).

Op landelijk politiek niveau is de man in wie niemand nog vertrouwen had, Berlusconi, nu toch echt passé. Vooral ook doordat hij het zelf niet meer in de hand heeft. Hij wordt vandaag links en rechts ingehaald, door de markten, door partijgenoten, door de president. B heeft afgedaan. Sic transit gloria mundi, zei onlangs hij nog, toen hij hoorde hoe het met zijn vriend Kadhaffi was afgelopen. Niet wetend hoe snel hij aan de beurt zou zijn.

De gebeurtenissen worden geregeerd door de financiele markten en president Napolitano, die wél veel gezag heeft in Italie, deed vandaag de ultieme poging de regie weer terug te krijgen. Dit bij gebrek aan verantwoordelijk gedrag van de eigenlijke volksvertegenwoordigers. Een unicum: de president kondigt aan dat B écht weggaat en wel heel snel. Kamer en senaat worden opgejaagd om de EU maatregelen snel aan te nemen. Een opvolger van B, niet iemand uit de politieke kaste, wordt klaargestoomd door hem (vandaag) in de Senaat te parachuteren. Hopelijk is het nog niet te laat om het vertrouwen terug te winnen. Broos zal het in ieder geval nog heel lang zijn.

Stare ai patti

info@duepadroni.it — Fri, 04 Nov 2011 21:17:00 +0000

"Het sneeuwt hier nooit" zei onze nieuwe buurman Antonio 3 1/2 jaar geleden tegen ons, "dat komt door de klimaatverandering". Waarna we in de winters van 2008, 9 en 10 dus bergen sneeuw hebben mogen begroeten. Letterlijk, wanneer de schuifwagen weer een metersdikke laag op onze oprit gedeponeerd had. Straat schoon, uitgang geblokkeerd ... Het is kortom weer tijd voor de winterbanden, want op die klimaatverandering kun je de klok duidelijk niet gelijkzetten. Zouden de weergoden van Italiaanse origine zijn?

Onze garageman in ieder geval wel, als je het bordje met zijn openingstijden (gli orari) goed bekijkt. Dus is het niet vreemd dat er drie pogingen (niet lukraak, maar volgens afspraak) nodig waren om de bandjes eindelijk gemonteerd te krijgen. Stare ai patti (je afspraak nakomen) is waarschijnlijk de minst versleten uitdrukking uit het Italiaanse woordenboek. Het IMF mag wel opletten. Maurizio, de garagista, was er niet, was er nog niet, zou ook niet meer komen waren zo ongeveer de varianten.

Hard werken doet Maurizio trouwens wel want àls hij er is dan rent hij van de ene klant naar de andere en doet alles tegelijk (en doorelkaar). Je vraagt je af hoe hij zo zijn pensioen moet halen (maar o ja, daar hadden ze hier een oplossing voor).
Er staan dan ook vijf auto's met open motorkap op verschillende bruggen. Wij kwamen met onze twee Punto's en de rode-Punto-padrone had zijn auto nog niet op de handrem staan (laat staan dat hij zelf was uitgestapt) of de krik zat er al onder. Terwijl de velg van de banden werd gehaald (machinaal) haalde Maurizio de winterexemplaren van de bovenverdieping en gooide deze gewoon naar beneden. Hup hup hup en binnen een kwartier zaten de banden om beide Puntootjes. Als het dan eenmaal zover is dan gaat het ook snel. We zijn klaar voor de aftocht naar NL! (28 nov - 6 dec).

Nog een voorbeeld, maar dan extremer, van het NON stare ai patti betreft het afdakje boven ons balkonnetje aan de zuidzijde (boven de entree). Nadat er 2 1/2 jaar geleden enkele uren discussie aan waren besteed met onze huissmid (ja ik maak een offerte, nee, hij komt echt) hebben we er nooit meer iets van vernomen. En waren we het beu. Maar in juni kreeg de tegelpadrone een aanval van ondernemingslust en toog hij naar Pini in St Maria, een specialist op het gebied van afdakjes! De eigenaar kwam meten, we kwamen tot de conclusie wat het moest worden, de prijs en ... toen bleef het stil. Meerdere bezoekjes aan het bedrijf zelf (ja we komen écht, volgende week misschien) richtten niets uit. Vijf (5!) maanden later nog niks. Andere smid: Ik kom morgen langs! Niks meer gehoord. Zucht.

Waarom een afdakje, hoor ik u vragen? Nou, om doorslaan van vocht en afbrokkeling van het stucwerk te voorkomen door regen en ... sneeuw. En het regen en sneeuwseizoen nadert met rappe schreden dus moet het afdakje er nu echt komen. Andere aanpak! Zoek een bekende, een vriend van een vriend, die het kan doen! Iemand "di fiducia" zoals dat hier heet. Een "mannetje". Dan doen de knellende vriendschapsbanden en sociale controle hun heilzame werk en lukt het wel. Wieowie kunnen we hiervoor strikken. Roberto van Trattoria Amici Miei natuurlijk! Daar eten we vaak en sturen we klantjes naartoe, dus ... Bovendien zit hij zèlf in de bouw. En inderdaad, binnen een week staan de kunststof platen al klaar om gemonteerd te worden, en zouden ze ook al gemonteerd zijn, als het niet was gaan ... regenen. En dat blijft het nog dagen doen. Genua is al weggespoeld en wij zitten vandaag al op 60 mm. Het wordt een zomerdakje.

Firmato Leonardo

info@duepadroni.it — Mon, 24 Oct 2011 19:38:00 +0000

Een echte sprekert leidde ons rond in het kasteel van Zavattarello. Dat was nog een extra beloning voor het feit dat het ons, na ruim 3 jaar, eindelijk gelukt was tot binnen de muren van de burcht (een van de mooiste van Italie) door te dringen. Ettelijke keren stonden we hier voor een dichte poort: te vroeg, te laat, vandaag niet ...
Maar nu op de dag van een sagra, een feestmarkt, stond de poort echt open! Zelfs Thomas mocht mee. En nu ook nog een echte verteller als gids, het kon niet op!

Er was zelfs ruime belangstelling voor de rondleiding, zeker nadat we er twintig minuten te laat aan begonnen, vanwege het vertraagde treintje met luie Italianen die de klim naar het kasteel voor gezien hadden gehouden. Jammer, want het lopen door de smalle straatjes van het voorgeborchte is erg pittoresk.

Onze verteller was goed te volgen dankzij zijn duidelijke italiaanse uitspraak en zo leerden we het nodig over de geschiedenis en wederwaardigheden van de burcht. Oorspronkelijk uit 900-en-nog-iets (ten tijde van keizer Otto 1), werd het kasteel echt belangrijk tijdens het beheer van Jacopo dal Verme (14de eeuw) die hier een internationaal vermaarde militaire school vestigde. Als bolwerk van de partizanen tijdens de 2e wereldoorlog (zelfs de klopjacht op Mussolini zou van hieruit vertrokken zijn!) werd het in 1944 door de Duitsers in de as gelegd, waardoor het historische interieur en de bibliotheek(!) verloren gingen (het blijven Teutonen). De afgelopen decennia heeft de kleine gemeente Zavattarello het in glorie hersteld en het ziet er nu prachtig uit.

De spreker verlustigde zich uiteraard in enkele leuke anekdotes en saillante details. In de kelder was er niet alleen een gevangenis voor gewone dieven, maar ook een nog kleinere voor corrupte en anderszins hinderlijk in de weg lopende politici. Berlusconi was even een luchtje scheppen, denken we, want hij zat er niet. Boven op de woonverdieping was een cel voor overspelige vrouwen (ook hier geen (sperma-)spoor van B.) die er met kettingen aan de muren werden vastgebonden. Toevallig of niet, deze cel bevond zich naast de kamer van de graaf (bungabunga is van alle tijden). In een van kamers bevond zich nog een houten tafel "van de timmerman", eufemisme voor marteltafel. Ook deden verhalen over spoken de ronde, uiteraard, verhalen die onze nuchtere reisleider afdeed als autosuggestione (een niet bijgelovige Italiaan!). Er was hier wel een graaf vergiftigd, maar die zwierf hier echt niet stiekem rond om de moderne bezoekers schrik aan te jagen.

De inrichting, die grotendeels nieuw is vanwege de brand, was bescheiden maar smaakvol. Prachtige ijzergesmede wandlampen, mooie meubels (afgezien van de timmertafel), beeldhouwwerk en een schilderijencollectie. Vanaf de twee buitenterrassen is het uitzich formidabel, want de ligging van het kasteel is, uiteraard, strategisch, op een heuvel tussen twee dalen. Thomas snulffelde lekker aan de dikke muren en werd vriendjes met een van de kinderen die meeliep met de rondleiding.

De rondleiding eindigde bij een van de muren buiten het kasteel zelf, waar een dubbelloops schietgat te zien was, volgens onze vertellert een uitvinding van Leonardo da Vinci, speciaal voor dit kasteel gemaakt (elk gehucht heeft hier haar eigen "Leonardo was here" Erlebnis). De truc zat 'm hierin dat de vijandelijke strijder buiten de muur zou bukken voor het eerste, normale schietgat om niet geraakt te worden, maar dat hij niet door zou hebben dat er nog een tweede was, schuin op de andere. Dus zou hij zich veilig wanen, zich oprichten en alsnog een kogel tussen de schouderbladen krijgen. Was getekend, Leonardo!

Un po' di tutto

info@duepadroni.it — Mon, 17 Oct 2011 20:12:00 +0000

Van alles wat, dat heb je te vertellen als je weer eens een tijd niet hebt geblogd. Waar te beginnen?

De boete! Die viel in de bus, zomaar, gratis, om te vieren dat we zo'n mooi routebordje aan een gemeentelijke paal hebben vastgeklonken. Mag niet zonder toestemming (en betaling van 25 euro). En doordat in Italie àlles gecontroleerd wordt, val je als illegaal natuurlijk door de mand. Dat is dan 46 euro. Dank u.

De wijnoogst, die is definitief voorbij net als het mooie weder, van de ene op de andere dag 15 graden eraf (als het met de kilo's van de dikbuikpadrone ook zo ging!). Herfstkleuren, knallende jagers, maar ... geen blaffende blaffers! De adspirant burgemeester, annex antennista, annex hoofd burgerwacht, (ann)ex kennelhouder heeft ergens de afgelopen weken, maanden?, drie of vier van zijn lawaaimakers weggedaan. Rust! Ook de drie alleengelaten honden boven aan de weg zijn weggehaald(/maakt?). Nog meer rust. Wat zeg ik, het is doodstil!

De David! Niet van Michelangelo, maar van Ca Budda, daarboven richting SanMichele ai Pianoni en Bagarellum. Een Engelsman die we al een tijdje kennen en die nu opeens zijn huisje in de vakantieverhuur wil doen. Dependance Due Padroni! Het is een kleiner appartement, wel netjes en (deels) opgeknapt, met ruim terras en ademstokkend uitzicht. Moeten we kunnen vullen met al die aanvragen die we krijgen. David gaat aan de slag, en het is geen Italiaan, dus voor 2033 moet het wel van start kunnen ... De gezelligheid bij David is wel van Italiaanse makelij (de overburen) en dus gingen bij het laatste bezoek van bier (zie foto) naadloos over op door overbuurvouw bereidde ansjovis, gegrild en gevuld en geweetikwatallemaal. Improviseren kunnen die luitjes als de beste.

De Cinque Terre, die deden de padroni even snel aan, tussen de boekingen door (we hadden een annulering). En ze hadden nog geen stap op de wandelroute langs de kust gezet, of daar ging de mobiel. Last minute boeking voor een week, vanavond nog graag.Dapper maakten de baasjes de wandeling af, voortgesleurd door T. en genoten nog een lekkere saladelunch. Na een rit van twee uur, waren ze nog geen kwartier thuis of daar kwamen de gasten al. Hèhè. Voor de mooie foto's van het gebied, zie ons feestboek.

De klussen. Er is wat afgeverfd en gerommeld door de kluspadroni de afgelopen weken, toen het eenmaal wat minder heet was. Slijtageplekken van het stucwerk, rusticodeuren, raamroostertje (enge hoge ladder), regenpijpen, afzuigkapmotor enz enz. B&B=K&K. Gelukkig zijn we Buurman&Buurman niet.

De kachel. Die is weer aan. Maar niet na te zijn gereinigd. Beide kachels trouwens. Eerst de pelletbrander boven, incl schoorsteen(tje) en daarna de caldaia in de kelder die nu toch echt van zijn kalk diende te worden ontdaan. En hoe. Kilo's kalk kwamen eruit. Hopelijk scheelt het in de gasrekening straks! En misschien is een onthardingssysteempje toch nog niet zo gek. Iemand ervaring?

Finalmente!

info@duepadroni.it — Sun, 25 Sep 2011 22:08:00 +0000

Na meer dan een maand wachten "doet" de weblog het weer ... een beetje. Met wat gegoochel lukt het om langs de volstrekt surrealistische inlogprocedure te komen ("Deze gebruikersnaam is onbekend, wilt u een nieuw wachtwoord aanmaken?" "Voor dit weblog heeft u onvoldoende rechten. Wilt u een nieuw bericht aanmaken?"). We mogen weer! De lay-out is nog onbeheersbaar, maar wie weet kunnen we die tzt ook weer een beetje toonbaar krijgen.
Ach ach ach wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Ik weet het zelf al niet meer.
Wat we als eerste kunnen stellen is dat Einstein ook al niet meer is wat hij was (of zal zijn?), dus wie klaagt er nog over een weblog! Tijd en ruimte raken nog wel vervormd maar toch weer anders dan gedacht. De Italiaanse minister van Onderwijs & Wetenschap raakte er volkomen van in de war: in de hoop een publicitair graantje van dit wereldnieuws mee te pikken, stelde ze een persbericht op waarin gemeld werd dat Italie 46 miljoen euro had bijgedragen aan de tunnel waarin de neutrino de lichtsnelheid overschreed. Ja ze zijn hier niet achterlijk, hoor! Hoewel, tunnel???
Ook in Italie viert men op gepaste en alternatieve wijze Koninginnedag, op sommige plaatsen, zoals moge blijken uit de bijgaande foto: Bar Beatrix?

Dat de padroni hondvriendelijk zijn, mag algemeen bekend verondersteld worden (toch?). En er zijn dan ook alweer verschillende hondegasten geweest en ook gasten met honden. Zoals een stel Tekkelaars! Met tekkel! Intelligente tekkel, mogen we wel zeggen.

Weigert naar Santa Maria te lopen, want waarom lopen als je een cabrio hebt!!!

Om dit aantrekkelijke diervriendelijke aspect van ons vakantieverblijf nog wat verder te promoten, hebben we nu speciale reclamekaartjes beschikbaar. We zijn zelfs PET friendly (maar vertel het niet door aan T dat katten ook welkom zijn svp).

Geloof het of niet, de padroni werken zelfs in hun vakantie (het hele jaar) gewoon hard door! Zo is de afgelopen dagen (weken?) de oude rustico gerevamped, met verf en kunststofruitjes (Carglas-padrone repareert niet, carglas-padrone vervangt). Ook staan er nu wat rustieke damigiani mandflessen op de bovenverdieping, die de oude toiletpot en het ligbad aan het zicht onttrekken.

Zo, genoeg voor het moment, ik ga bedenken wat er nog meer aan achterstallig nieuws te melden is. Oet Mown!

Zijn we weer on-line?

info@duepadroni.it — Sat, 24 Sep 2011 17:26:00 +0000

Na vele hopeloze pogingen en gemopper en gezucht van de blogpadrone, probeert de gospelpadrone maar eens of er valt in te loggen op op de nieuwe site van onze weblog. We zijn meer dan een maand uit de lucht geweest omdat weblog-nl van de ene server naar de ander moest verhuizen. En dat had wat voeten in de aarde! Mailtjes naar de helpdesk met dooddoeners als antwoord, maar uiteindelijk...we zijn er weer. Om de een of andere duistere reden lukt het inloggen nu wel. Gewoon willekeurig een paar links aanklikken, ondanks de melding dat de gebruikersnaam niet juist is, en zo waar ... ik ben op de juiste pagina terecht gekomen!

Mijn bijdrage aan dezeweblog zal kort zijn, tenslotte is de blogpadrone degene met het meeste schrijftalent, maar er is door mij toch wel wat melden. Zoals het feit dat ik samen met 450 andere zangerts op het domplein in Milaan, op de trappen van de Duomo een swingend gospelconcert heb gegeven. Veertigduizend toeschouwers waren er. Het was een echte belevenis. Op You Tube staan verschillende filmpjes (zoek op "Italian gospel choir") maar dit is alvast een link naar één fragment: Concerto gospel Milano Duomo p.2.
Zelf kan me er niet op ontdekken, maar ik sta wel ergens links in de grote mannengroep die in het midden staat opgesteld.

Het concert was pas om 9 uur 's avonds, maar we waren al om 12.00 uur in Milaan. er volgde een dag van hangen en wachten, inschrijven, repeteren, wachten, repeteren, uitdelen van de poncho's (die blauwe met goud gerande kleding die iedereen aan heeft). In de tussentijd was Stef thuis bezig de tent weer schoon te krijgen in afwachting van de volgende gasten, die gelukkig voor hem pas laat aankwamen. Zelf was ik pas om half twee 's nachts weer thuis, waar iedereen al in diepe slaap was. De volgende ochtend weer vroeg op want er moest ontbijt zijn voor de gasten (Stef sliep lekker uit) en daarna rap de 'divisa' van de Schola aan omdat die in Pavia de Hoogmis in een van de kerken met haar gezang zou opluisteren. Kortom het was een hectisch weekendje! Daarna een gezamenlijk pranzo.

Tot zover mijn bijdrage, rest aan de blogpadrone om het ontbrekende nieuws in een volgende bijdrage aan te vullen.

Andata (e ritorno?)

info@duepadroni.it — Mon, 22 Aug 2011 22:05:00 +0000

De blogpadrone doet vanavond voor de tweede keer een blog te schrijven over zijn belevenissen in NL. De eerste poging mislukte door een stroomstoring van driekwart seconde die ook de kopie van de (uiteraard zo goed als gerede) bijdrage in het niets deed verdwijnen ...

De blog padrone is in NL voor een maagoperatie van zijn moeder, ter bijstand en om direkt op de hoogte te blijven. Vorige week woensdagochtend vertrok hij, zeer vroeg, begeleid door echtgenoot en lesbobitch, naar Malpensa voor de vlucht van 7:20 uur. Bestemming bekend, duur verblijf niet. Dankzij herhaaldelijk op Italiaanse wijze sluiks voor te dringen, wist de padrone in vliegtuig en trein de beste plaatsen te bemachtigen. In de kist van (on) Gemakkelijke Jet was dat een plaats aan het raam zodat de Alpen, het meer van Geneve en de binnenstad van Amsterdam in volle glorie bewonderd konden worden. In de trein werd het een zitplaats, daar waar vele anderen moesten blijven staan (wisselstoring Ede-Wageningen, toeloop van passagiers, geen reisinfo: de NS in een notendop). Eenmaal in Zwolle werd nuttig gebruik gemaakt van de tip van de padrone-broer om een fiets te huren: 7 dagen voor 32,50 euro. Niet gek! Eindelijk weer eens de pedalen ronddraaien, geen heuvels en geen zweetweer, geen kuilen in de weg (en de rem doet het ook!).

Na deze reis in etappes was de padrone net op tijd in de Seringenstraat om nog een kopje koffie te drinken, broodje te eten en bij te kletsen met moeders. Want al om 13 uur reed de taxi voor, om ons maar vooral moeder naar het ziekenhuis te brengen. Bloedprikken bij de Draculische afdeling, transport naar de afdeling, informeren van de medicijnvrouwe en hup het bed in. Volgende ochtend, donderdag om 8:15 al de operatie.

De zonen des huizes trokken de stad in om deze eens flink op stelten te zetten, want er was kermis! Toch werd de rit in het spookhuis nog tot de volgende dag uitgesteld, omdat ze eerst moed moesten verzamelen. En toen bleek dat de spoken meer schrokken van de in het karretje gepropte heren dan zij van de spoken. O o o wat eng! Omdat zelf koken na zo'n lange dag wel iets teveel gevraagd zou zijn, werd de Zwolse Chinees in de binnenstad bezocht. De eigen stamchinees in de Bloemenbuurt was op vakantie, vandaar. Lekker gegeten, maar geen partij voor de Nieuwegeinse chinees van op de hoek.

De volgende wachtten we in spanning af op het verloop van de operatie. Om elf uur kwam er positief bericht, de operatie was goed verlopen en moeders lag in de uitslaapruimte. Helaas belde later de chirurg om te melden dat men toch niet precies volgens plan had kunnen handelen. Nader onderzoek zou moeten bepalen hoe het verder moet, en dat duurt nog wel een dag of tien. In de tussentijd moet de patient aansterken en mobiel worden, zodat ze weer naar huis kan om verder nieuws af te wachten. 's Middags zat moeder er alweer pront bij, niet versuft, niet moe en kon ze alweer op de stoel zitten en een stukje lopen met de rollator. Het Wonder van Zwolle.

De dagen worden nu gevuld met wat kleine werkzaamheden, zoals onkruid wieden (toch al een hobby), boodschappen doen, broodjes haring eten, internetten, shoppen, op bezoek gaan bij de patient en communiceren met het thuisfront via telefoon, sms en skype. Zondag was er het gezellige bezoek van An & Ton uit het Rotterdamse, die mee op bezoek gingen en waarmee we in Zwolle gingen eten, bij Michelangelo, een Italiaan met lekkere pasta en zure wijn. Tijdens het bezoek werden de broertjes ten gevolge van hun komische omgangsvormen omgedoopt tot Buurman & Buurman: Ajeto!

Overigens is er net als in Almelo ook in Zwolle altijd wat te doen en springen de stoplichten regelmatig op rood en op groen: is er een handbediende fietsdraaibrug open om een schip door te laten, krijgt de brugwachter de brug vervolgens niet meer dicht. Klotebrug, horen we hem zeggen. Lachen wat!

Il meteo

info@duepadroni.it — Wed, 10 Aug 2011 22:07:00 +0000

Eindelijk is het zover, de padroni gaan zich als Guido Guidi, de meteo-admiraal van RaiUno verkleden en steken in het vervolg Erwin Krol naar de kale kruin: we hebben sinds een week of twee een professioneel WEERSTATION.

Het woord eindelijk is van toepassing omdat de aanzet tot deze promotie van Villa I Due Padroni tot belangrijk Lombardijs meteorologisch meetpunt al meer dan een jaar geleden gegeven was. Op zoek naar klimaatgegevens liet de internetpadrone zijn handtekening achter bij de CML (Centro Meteo Lombardo) en deze club van vrijwilligers reageerde meteen met de vraag of ze een weerstation mochten plaatsen. Ze hadden nog een gat in hun netwerk. Natuurlijk mocht dat, graag zelfs. Wanneer? Nou pas in het voorjaar. Da's dan wel jammer, maar goed. Voorjaar kwam, voorjaar ging en het werd zomer ... (aanzwellende muziek, Rob de Nijs zingt …).

Alles op zijn Italiaans dus. Gelukkig is het station Amerikaans ;-). Ruim een week geleden ontstond er eindelijk weer contact met de meteologen. Of wij wel even de antennepalen wilden aanschaffen. Dat werd een speurtocht die eindigde bij de fameuze Crosignani, de electriciteitsboer en gezelligheidsvereninging in St Maria. We hadden het kunnen weten, die lui hebben immers alles in hun mega-magazijn achter de winkel. Er moesten een paar in plastic verpakte koelkasten worden verschoven, maar daar stonden ze toch maar mooi op ons de wachten, de pali! Een van 48 mm doorsnee en een tweede van 44. Kosten 24 + 16 = 40 euri. Bij de kassa schoof Crosignani de dunne paal in de dikke, zoals de bedoeling ook was. Toen zei ik dat ik nu dus nog maar één paal hoefde te betalen … maar dat lukte helaas niet.

Drie man sterk kwamen weerfanaten zaterdagmiddag laat aangereden met een auto vol electronieks. Dozen met dit, dozen met dat. Crosignani moest eens weten wat we allemaal op zijn paal gingen monteren! Voor 500 euri aan professionele spullenboel. Er werd een locatie bepaald, een gat gegraven, cement aangemaakt en gestort. Men ging het dak op voor de windmeter: die ging op de paal die de antennista jaren geleden op ons dak heeft gemonteerd. Niemand struikelde en viel te pletter. Toen de cementpaal een beetje uitgehard was werd daar het heuse weerstation gemonteerd. Binnen kwam er een wifi zakpc voor de data-verzameling en verzending én een mooie console. En dat allemaal voor nop (behalve die 24+16 euro dan).

En het werkt ook nog. De data stroomt binnen en de actuele gegevens staan behalve op http://www.centrometeolombardo.com/moduli/stazioni.php?montecalvo (knipt ende plakt en gij zuldet genieten) ook op onze eigen site. Kunnen jullie allemaal zien hoe lekker warm en droog het hier is. En mocht het eens niet zo zijn, dan trekken we de stekker er even uit: technische storing, sorry!

Cavolo, parenti!

info@duepadroni.it — Sun, 17 Jul 2011 23:20:00 +0000

O jezus, familiebezoek! Het is weer eens zover. Halfzus en wederhelft zijn een weekje logeren. Smulders in de meerderheid in de Villa, als dat maar goed gaat ... Gelukkig zijn er therapeutische etentjes om de zaak in goede bananen te leiden.

Mieke is hier voor de tweede keer na het bliksembezoek van een jaar geleden, en heeft nu Mutlu bij (zich). Ze kwamen met een goedkope RyanAir vlucht uit Weeze (D) naar Bergamo, zeer laat, gepland 23:35, geland 00:20. Twee uur 's nachts thuis, toch nog maar een rosé (verplicht in dit gezelschap) soldaat gemaakt, dus 04:00 naar bed.

De dag erop, vrijdag, waren we dus nog een beetje brak. Toch even de aperitivo met Linda in Broni en daarna door naar Bagarellum voor het koorfeestmaal. De dames mochten mee. Sommigen hebben al de luk. O o o wat was het weer een lekkernijenfestival. De risotto was veel te snel op! De sar-padrone maakte het tot zijn taak de sopranen van het koor zwart te maken ...

De zaterdag werd besteed aan zwempogingen (water te koud, zon weg, etc, lesbo's zijn mietjes) en een ritje Oltrepò, met lunch bij de Biancospino. 's Avonds werden de specialiteiten van Camillo van de Menhir weer eens beproefd. Heerlijke polpo alla catalana en linguine al cartoccio, resp vleeswaren en spaghetti al pastore (in een uitgeholde parmezaanse kaas).Ter vervanging van de slimme Antony was er nu een knappe jonge homobediende, die we twee jaar geleden ook al eens hier hadden aangetroffen. Jammiejammie!

Toen was het alweer zondag, hernieuwde zwem- en zonpogingen en een zwembadspeelgoedgevecht tussen de Smuldersen (één in het water en één op de kant). Een ritje naar de Penice en het heiligdom op de top, waar we uit onze jas waaiden, brrr. Ook nog even Zavatarello en fluks op weg naar het avondmaal dat de thuisgebleven kok-padrone had voorbereid: sudderkip uit de oven met coste en een aubergineschotel en gebakken aardappeltjes. Jammiejammie! De coste komen uit de trots van de moestuin-padrone, waarvan zelfs Leda's mond openviel (dacht dat de kolen van plastic waren).

Il medico (di famiglia)

info@duepadroni.it — Wed, 13 Jul 2011 20:48:00 +0000

“Non facciamo miracoli, per questo Lei deve andare a Lourdes”, zei dr Dezza tegen mij. Huisarts Dezza is een klein compact mannetje, kaal (ik zal er niets van zeggen), pienter brilletje met daarachter twinkeloogjes en een mond die graag doceert (doseren doet hij met pen en pc). Alles legt hij heel duidelijk uit, duidelijk qua verhaal, duidelijk qua Italiaans. Ik snap het! Niet dat dat helpt natuurlijk … Ook dat legt de dokter graag uit. Wonderen verricht hij niet, daarvoor verwijst hij graag door naar de bedevaartsplaats in Frankrijk. Ieder zijn stiel.

Helaas, jammer voor de rugpijn-padrone, hij moet maar een tijdje aan de diclophenac. En hij krijgt een verwijsbriefje voor de fysiotherapeut. In Montescano. Gelukkig zullen de wachttijden kort zijn, want wie wil er nu in juli naar het ziekenhuis? Als je toch kan kiezen, strand of ziekenhuis, dan kies voor het strand natuurlijk. La dolce vita! En dus liggen alle met rugklachten behepte Italianen met kreunende rug op een ligbed aan de Middellandse Zee.

Hij kan me intussen wel dromen met mijn gedoe over mijn rug. “La sua schiena ormai è un mito!” Uw rug is een mythe, zegt hij grijnzend. Hij heeft lekker lachen. Maar deze keer heb ik er lichtbeelden bij, röntgenscans! Daarop is duidelijk te zien dat twee wervels, de onderste, veel dichter bij elkaar zitten dan de andere. Even verkeerd belasten en hup daar raakt de wervelschijf in de knel, ontstoken, opgezwollen en drukt tegen de zenuwbanen; Au!!! Uitstraling in de bil, pijn in de hamstrings en achter de knieen als gevolg. Vijf dagen diclophenac! En eventueel Lourdes. Misschien helpt het “Te Lourdes in de bergen” dat hier iedere avond klinkt (zie vorige bijdrage) ook wel een beetje?

PS
Een huisarts noemt men hier steevast een familiedokter, een medico di famiglia. Maar wat als je geen familie bent? Wat is een familie? Daarover gaat een (ellenlange) discussie in Italie, in verband met het al dan niet registreren van partnerschappen van stellen die niet kunnen trouwen, zoals homo's om maar eens een willekeurige dwarsstraat te noemen (en dwars zijn we!). Zoals met zoveel politieke onderwerpen komt men ook hier niet tot een besluit. Het woord familie alleen al is hier heilig en wordt zo ongeveer bij elk onderwerp betrokken. Dus ligt het gevoelig, als een zenuwbaan in een hernieuze rug. Een homostel dat al meer dan 30-jaar bijelkaar is (ja dat bestaat!) een familie noemen? Hoho (momo) dat gaat zomaar niet! Wat moet de keurige heterofamilie wel niet denken? Of de echte Heilige Familie? Brandpunt van de emancipatiestrijd is op dit moment toevallig Pavia, waar genoemd stel zich bij de gemeente heeft aangemeld om geregistreerd te worden als familie. Kan allang zegt burgerbevolking, geen punt. Neeneenee, roept de in meerderheid rechtse gemeenteraad, en dito burgemeester. Hoe gaat dit aflopen? Dat is de klifhanger ...

Che cos'è? (2)

info@duepadroni.it — Sun, 10 Jul 2011 21:31:00 +0000

Wat doe toch die rozenstruiken voor iedere rij in sommige wijngaarden? Nou dat zit zo: rozen zijn gevoelig voor dezelfde ziektes als de druiven, alleen worden ze eerder aangetast. Ze zijn de mijn-kanariepietjes van de wijnbouw. Alleen staan ze er tegenwoordig vooral als sier en om de traditie zichtbaar te maken, want spuiten tegen de schimmels gebeurt nu preventief. Vroeger was dat waarschijnlijk te kostbaar ...

Waarom speelt de kerkklok (nou ja, het bandje dat via de luidspreker ten gehore wordt gebracht) van Casella toch iedere avond om 19:30 Zie ginds komt de stoomboot? Nou dat zit zo: het klinkt als het sinterklaaslied, maar is een katholieke kerkelijke deun, in Nederland bekend als Te Lourd op de bergen. Wel leuk zo'n traditie. In de Maria-maand mei wordt er nog veel meer gemusiceerd door de cassettetape. Kunt u nog zingen, zing dan mee:

Te Lourdes op de bergen verscheen in een grot,
vol glans en vol luister de Moeder van God.
Na ieder couplet:
Ave, Ave, Ave Maria!(2x)

Zij riep Bernadette, een nederig kind,
"Wie zijt gij, vroeg 't meisje, die u daar bevindt?"

"Ik ben d'Onbevlekte en zuivere Maagd;
gans vrij van de zonde heb ik God behaagd."

Zij deed er ontspringen een klare fontein,
met helende waat'ren, als waar medicijn.

"Ik wil hier een tempel, op Massabiëls rots;
Ik zal hier doen schittren, de wonderen Gods!"

"Dat pelgrims hier komen, van wijd en van zijd,
'k zal zalving hier geven aan ieder die lijdt."

En sedert 't verschijnen der Moeder-Maagd daar,
stijgt immer de bede der christene schaar.

Wij brengen als d'engel U, Moeder zo zoet,
met tedere liefde de dierbare groet.

De talen der volk'ren verheffen uw naam:
zij bidden door 't Ave, Maria te zaâm.

Door dalen en wouden, langs bergen en vliet,
klinkt de eer van Maria, in 't hemelse lied.

Te Lourdes in Frankrijk, uw lievelingsoord,
weerklinkt en weergalmt het in machtig akkoord:

"Ik ben d'Onbevlekte" zo klonk daar uw woord
en de onschuld bevoorrecht herhaalde ongestoord:

Nu prijkt daar uw beelt'nis met glorie omstraald,
wier aanblik zo minzaam, uw moederhart maalt.

Daar stromen de pelgrims met duizenden saâm;
hun harten begeesterd, aanroepen uw naam.

Daar schenkt uwe liefde, aan zondaren vreê,
aan kranken genezing op 't smeken der bee:

Die grot ons zo dierbaar uw beelt'nis zo rein,
doen stromen uw zegen, bij 't klinkend refrein:

Wij danken U, Moeder, voor 't heil ons geschied;
O zegen ons allen, bij 't galmen van 't lied:

Vertrouwend op 't Ave door d'Engel gebracht
herhalen wij immer, met vuriger kracht:

Aanvaard dan de hulde, o Moeder zo goed,
de hulde uwer kind'ren, aanhoor onze groet:

Zo blijft, o Maria, in vreugd en in smart
in leven en sterven, de kreet van ons hart:

Die groet zij de laatste, door 't hart nog geuit,
wanneer in het sterven, de mond zich reeds sluit.

Maar dan door Maria geleid tot haar Zoon,
herhalen wij eeuwig, geschaard rond haar troon.

Welke insecten maken vanaf half juli het leven van de zwemgasten van Villa I Due Padroni zuur? Dat zijn de tafani, dazen. Irritante steekvliegen die je maar niet te pakken krijgt. Zij jou wel ...

Welke zijn toch die gele bloemen waarmee het hele achterterrein van de padroni bedekt is in de zomer? Dat is de topinambur (helianthus), enorme woekeraar, maar wel erg mooi gebloemd. En eetbaar, zo weten we van Leda, ons topkokkie. Zij beziet alles wat groeit en bloeit toch vooral vanuit het aspect eetbaarheid. En ze kan een drol nog lekker maken (chocolade risotto?), dus ... De wortel van deze zonnebloem schijnt in van alles en nog wat verwerkt te kunnen worden. Buonissima, buonissima, zou Leda zelf zeggen.

Che cos'è? (1)

info@duepadroni.it — Sat, 02 Jul 2011 23:27:00 +0000

Wat is dat toch?

... het geluid dat je 's zomers hoort, na zonsondergang, die monotone, zeer regelmatige pieptoon? Een van onze recente gasten dacht dat het een alarm was (waarom zetten ze het niet af?), alleen waarom is het iedere avond hetzelfde "liedje"? Is het een vogel, is het een vliegtuig? Nee het is super... vroedmeesterpad. Weten we van VroedVrouwVera, die dit verschijnsel weer uit de Ardennen kende. Het klopt, zie wikipedia: "De aanwezigheid van vroedmeesterpadden is vooral vast te stellen door het merkwaardige, monotone geluid dat ze maken: een korte fluittoon, die om de paar seconden wordt herhaald en aan een generator doet denken. Vooral op zwoele lente- en zomeravonden (van april tot eind augustus, soms nog later) is het geluid te horen."

... dat kasteel daar in de verte met die karakteristieke toren? Dat is het kasteel van Cigognola, privé-eigendom van de Moratti's. Hij voorzitter van Inter (van onze Wesley, concurrent van Berlusconi's AC) en zij recent afgeserveerd als burgemeester van Milaan (namens de partij van Berslusconi). Interessant koppel! Zou zij nu iedere dag in de toren zitten te breien, nu ze niets meer te doen heeft? Of loert ze met een verrekijker naar de gasten van Villa I Due Padroni? Komt Wesley wel 's op bezoek met Yolanthe? Vragen vragen.

... die bomen daar bij en achter het zwembad? Zijn het olijfbomen? Nee, het zijn wilgen, traditioneel worden de twijgen (tenen) gebruikt om de wijnranken op te binden. Tegenwoordig gebruikt men veelal kunstof opbinddraad, maar enkele wijnboeren prefereren nog steeds de wilgetenen, zoals Roberto van beneden, die in de herfst onze wilgen komt snoeien. Opbinden met wilgentenen gaat sneller, zegt men.Voor olijfbomen is het 's winters te koud in de Oltrepò: het risico dat ze doodvriezen is te groot.

... die zwarte dropveters daar tegen de muur van de rustico? Dat is het verwarmingssysteem voor het zwembad. Het water wordt door de kanaaltjes in het plastic gepompt, dat bloedheet wordt in de bakkende zon, en zo gaat de temperatuur in het zwembad per dag een graad omhoog. Nou ja, in het begin dan. Nu pompen we ook 's nachts, om de temperatuur draaglijk te houden ;-). Overdag de pomp uitzetten zou een optie zijn, maar dan wordt het water ook niet langer gefilterd (getver). Beter: een bypass aanbrengen zodat de verwarming kan worden overgeslagen. Weer een klus ...

... dat geschuim van die wijn in die glazen hier? Dat is vivace, frizzante, mosso of hoe je het ook noemen wilt. Typisch voor de streek, bruisende wijntjes, wit, rood en rosé, ook als ze niet zoet zijn. Pas geleerd tijdens de rondleiding bij Il Montù: spuitwijn die op de niet klassieke manier gemaakt wordt, en dus niet in de fles fermenteert, maar in een groot vat, heet prosecco, ook al mag het hier in de Oltrepò geen prosecco genoemd worden.

Il Disastro

info@duepadroni.it — Wed, 08 Jun 2011 18:39:00 +0000

Dit hadden ze hier in 30, 40, misschien wel 50 jaar nog niet meegemaakt: een hagelbui of beter hagelSTORM die langer dan een half uur duurde en de wijngaarden in de omgeving van alle bladeren en druiventrosjes ontdeed. Eergisteren werd de nachtmerrie van elke wijnboer werkelijkheid, en hoe! Resultaat: 10% van de wijngaarden van de Oltrepò Pavese zwaar beschadigd, 6 miljoen euro in geld uigedrukt, met in de omgeving van het zwaartepunt van de hagelbui, Frazione Francia een totaal verloren jaar 2011. Enkele impressies van het natuurgeweld en de resultaten ervan:

En een videoimpressie van onze gasten.

Een dag later lag er ondanks de temperatuur van 20 graden nog steeds ijs! De padroni kwamen er nog genadig vanaf met wat wateroverlast in de kelder, kaalgeslagen planten, een verzopen en ge-electrocuteerde zwembadpomp (maar hij doet het weer!) en een verwoeste moestuin. Zonde van al het werk maar geen verloren jaar, zoals voor de wijnboeren, waarvan er enkelen ook niet eens verzekerd zijn. Onze Leda en Nando godzijdank wel ...Wonder van Montecalvo: onze goedkope reclamebordjes langs de weg staan onaangetast fier overeind! De aanplakbiljetten van het grote bord ernaast zijn er afgehageld.

I borghi più belli d'Italia

info@duepadroni.it — Fri, 03 Jun 2011 22:29:00 +0000

De Oltrepò Pavese mag zich verheugen in het bezit van enkele van de mooiste kasteelstadjes van heel Italie (zoals Fortunago), maar ook de naburige provincie Piacenza is bezaaid met mooie kastelen. Castell'Arquato is er een van, op een uurtje gaans van de Villa. Ook een van de uitverkoren stadjes. En het moet gezegd, terecht. Leuk voor een halfdaags uitstapje met een drankje en een hapje her ende der, want er zijn gastronomische gelegenheden genoeg. In juli is er een heuse avondlijke Middelleeuwse maaltijd op het kasteelplein. Een aanradertje dus.
Dit pareltje van Piacenza bezochten we met de parenti afgelopen donderdag, en na afloop werd er fantastisch lekker gegeten bij Amici Miei. Met zeven personen antipasti, pasta, vlees, toetje, wijn, koffie, likeurtje voor 210 euri.
De dagen voorgisteren waren in diverse vormen van ledigheid waren doorgebracht. Enkelen bezochten Pavia en de Certosa, helaas in stromende regen, want het weer valt deze week wat slechter uit dan de twee afgelopen maanden. Vandaag was het echter zwembadweer. Er werden nog wat Buttinera's van Travaglino ingelsagen en we nuttigden een pizza bij de Melograno. De verjaardag van Nel werd in gepaste bescheidenheid gevierd.
Morgen is het alweer wisseling van de wacht, de parenti taaien af om plaats te maken voor échte gasten!

Festeggiamo!

info@duepadroni.it — Tue, 31 May 2011 21:58:00 +0000

In Italie viert men de overwinning in het oranje. Oranje? Zijn ze, nu de padroni hierheen zijn ge-expateerd, opeens allemaal olandafielen geworden? Nee dus, De kleur oranje blijkt te horen bij de links(extremistische?) burgemeesterskandidaat van Milaan, Pisapia, en hij WON! Ruimschoots zelfs, daarbij de zittende burgemeesteres Laetitia Moratti verpletterend (figuurlijk dan). Terwijl zij het Italiaanse kiezersvolk toch nog speciaal was aanbevolen door grote roerganger Berlusconi, die hiermee dus plat op de bek ging. Volgens B. was Pisapia een linkse extremist, een terrorist, die Milaan zou gaan veranderen in een groot zigeunerkamp, met overal moskeeen, kortom één groot Stalingrad (hoezo een verwarde geest)! De Milanezen hadden daar kennelijk wel trek in. Ook in de provincie Pavia, idem in Napels etc. ging de kandidaat van B. onderuit. En zelfs in Arcore (alias Hardcore) dat B. nog wel zo internationaal op de kaart heeft gezet als bungabunga dorp. Op het plein voor de Dom van Milaan werd een groot feest gevierd door het rooie volkje, dat dus vooral oranje gekleed en gevendeld ging. Een had er zelfs een plastic helm op, met de tekst: "Mooi hè?".

Maakten de padroni vorig jaar op het domplein het feest van Inter mee, nu vielen we midden in het oranjefestival. Want we waren op weg naar een Liederabend in de Scala, dit weer ter ere van de bijna 60-jarige. Met de hiervoor speciaal uit NL overgekomen parenti, vermomd als de familie Oldebijvanck-Tokkie. Tot zaterdag wist de a.s. 60-jaar-oud-padrone nog niet beter of de komende week was geboekt door Oldebijvanck (alleen: met hoeveel kwamen die ook alweer?), die ook een kookworkshop wilde. Gelukkig zorgde de ook-in-het-complot-zittende-nog-lang-geen-60-padrone voor de organisatie en afhandeling van de boekingen, en dat hield meer in dan de oudelul-padrone vermoedde! Kaartjes voor de Scala bijvoorbeeld, die per post werden bezorgd en op kundige wijze vlak voor de neus van de pensioen-padrone uit de handen van de postbode werden gegrist. Pffffffffff.

Was de onverwachte presentie van de familie al een feest (?), op zondag vierden we bij Agriturismo Il Piccolo Bacco dei Quaroni het 10-jarig bestaan met een proeverij van hun Buttafuoco-wijnen van 2001-2007. Of je wilde bepalen welke je het lekkerst vond. Nou, na vier wijntjes was de blog-padrone de draad al kwijt. Geen idee dus.

Op maandag dus de Scala met een mooi concert van Angelika Kirchschlager met een heel origineel programma met nogal wat minder bekend werk van Schubert, Mahler, Brahms en Liszt. Erg mooi gezongen. En de zaal was weer prachtig!

En dan vandaag eindelijk de échte FEESTdag! Met workshop en verjaarstaart voor de jarige. Zelfgemaakte tagliatelle met courgette en kerstomaatjes, frittatta van asperges, aardappel-kaastaart en de gebruikelijke andere lekkernij worstwaren. Er werd een liedeke (tekst van de helaas thuismoetengebleven padronina) ten gehore gebracht (de generale was beter) en kado's uitgereikt: geld voor een motormaaier, koffiefilters, sesamcrackers, DEXTER seizoen 1 en een Vakantiehuis met zwembad (hadden we toch al?). Op de verjaarstaart werden door de 14-april-geborenen twaalf kaarsjes geplaceerd, in de rangorde 3, 4, 5. Waarom, in godsnaam?

Eenmaal thuis snurkende rust. Donderdag ... feest! Van de (herboren, rode) Republiek!

Esperienze strane

info@duepadroni.it — Sun, 22 May 2011 21:38:00 +0000

Zou ik, nuchterheid-zelve-padrone (hoewel?) toch bijna in bovennatuurlijke, ondode vogelfluisteraars gaan geloven! Linda R., vanuit de VS hier te gast voor een paar dagen, vertelde me van zwaluwen die in volle vlucht uit een zwembad water dronken (als waren ze blusvliegtuigen). Had ze gezien, bij een vorige B&B in Italie, Of wij dat verschijnsel ook kenden. Nee dus, tot ... ik een paar uur later bij het zwembad zat en opeens twee zwaluwen langs zag komen. Ze vlogen vlak over het water, maar of ze echt water tapten, kon ik niet zien. Daarna was het weer rustig. Freaky! Creepy! Hoe kan dat nou?
Vandaag denk ik het raadsel te hebben verklaard, nadat ik een zwaluw écht water zag tappen, terwijl ik zelf in het zwembad lag: fantastisch! Sinds een week of twee is de UV-lamp eindelijk in bedrijf, en deze zorgt voor een flinke rem op de algengroei, zodat er minder chloor in het water hoeft. En dus is het water ook beter drinkbaar, en dus komen de zwaluwen er nu opeens op af! Logisch toch?
Pff, weer net ontsnapt aan een vreemd esoterisch-spiritueel complex.
Vreemd was ook de ervaring van een HUISdier dat de hele dag besluit weg te blijven, nadat hij was ontsnapt, om bij terugkeren het bed van de gasten, nog steeds Linda R. en man, te gaan bevuilen ...

Vreemd is de aanblik van de bank van de padroni, waarvan de zijkussens opnieuw zijn bekleed door de naai-padrone, maar de rest nog niet.

Vreemder stil is het om de supermarkt opeens een bijna-NL ervaring te krijgen bij het groenteschap, witlof heet in Italie opeens WITLOF!

Vreemd is het om in de pool 's ochtends een kikker aan te treffen, die druk bezig is zich voor te bereiden op het EK-schoonspringen. Nog vreemder de aanblik van een gifgroene hagedis die hetzelfde probeerde maar erachter kwam dat ie niet kon zwemmen. Gered door de badmeester!

Tenslotte is er ook iets vreemds aan de Hollandse klompen, die bij de dienstingang zijn opgehangen, maar wat is er nou zo vreemd?

Esperienze strane

info@duepadroni.it — Sun, 22 May 2011 21:38:00 +0000

Vreemd is de aanblik van de bank van de padroni, waarvan de zijkussens opnieuw zijn bekleed door de naai-padrone, maar de rest nog niet.

Vreemder stil is het om de supermarkt opeens een bijna-NL ervaring te krijgen bij het groenteschap, witlof heet in Italie opeens WITLOF!

Tenslotte is er ook iets vreemds aan de Hollandse klompen, die bij de dienstingang zijn opgehangen, maar wat is er nou zo vreemd?

Il Giro 2011

info@duepadroni.it — Wed, 11 May 2011 22:13:00 +0000

Dit is een vertraagd bericht, met dank aan Alice (who the f.ck Alice thinks she is?). Zondag, moederdag, zondag Girodag! Terwijl de klassieker Milaan-San Remo onze mooie streek jaar in jaar uit links laat liggen, passeerde de 2011 editie van de op één na grootste wielerronde rakelings. De tweede etappe ging van Alba in Piemonte naar Parma in Emiglia-Romagna en was de langste van de hele ronde. Casteggio, Broni en Stradella werden aangedaan en de padroni kozen voor Stradella als observatiepost. Ons nog onbewust van het drama dat zich een dag later zou afspelen, op dat deel van de route naar de kust waar we zelf ook al enkele keren hebben gereden, met de auto, richting Chiavari. We waren dus nog goedgemutst, letterlijk, want de gratis reclamepetjes vlogen je om de oren, net als allerlei andere merchandising prullaria. De reclamekaravaan nam in Stradella uitgebreid de tijd om uit te pakken.

Nadat de reclamewagens vertrokken waren, zochten we een strategische plek om de wielrenners en hun gespierde benen eens zorgvuldig te kunnen bestuderen: in de bocht naar de hoofdstraat, precies voor de boekwinkel. De blogpadrone stond zelfs op een verhoogd stoepje, fotocamera in de aanslag. Het wachten duurde lang, maar gelukkig was er een vluchter die voor wat extra "beleving" zorgde. Hieronder wat sfeerimpressies van de sportgebeurtenis van het jaar/de eeuw in Stradella, città che vive!

Varia

info@duepadroni.it — Fri, 29 Apr 2011 21:39:00 +0000

De AOWers zijn alweer twee weken naar huis en op de blog bleef het stil. Bijkomen van de Rotterdamse invasie? Dat ook, maar dat we een week zonder Internet zaten (Alice in Wonderland afl. -tig) hielp ook niet echt. En inmiddels zitten we wéér met Rotterdammers (pfff), al zijn dat gelukkig betalende gasten. Dat vergoedt veel :-) .

Er is intussen veel en weinig gebeurd, weet het onderhand zelf niet meer. En dat komt ook door het voortdurende geTwitter, geFacebook en geHyves, waardoor je aan het eind van de dag al niet meer weet wat er 's ochtends gebeurd is.

Het belangrijkste nieuws is misschien dat de padroni zich een tweede, zo goed als nieuwe Punto hebben weten te verschaffen, voor een heel schappelijk prijsje. Eén jaar oud, diesel, model Grande Punto, 30.000 op de teller. Mocht de oude brik instorten, dan zitten we niet meteen in de problemen, en bovendien zijn de diesel, het comfort en de ruimte voor de langere ritten (naar NL) ook erg welkom.

Sinds eergister is het zwembad open, kraakhelder, schoon en ... steenkoud. Toch hebben onze R'dammers er al in gelegen. Dapper hoor! De padroni kijken wel lekker uit. Toch zal het niet lang duren voor de watertemperatuur draaglijk wordt, bij een dag volle zon stijgt deze met minstens een graad. Aftellen!

De maand april heeft hierbij erg geholpen, op twee dagen na was het vrijwel constant droog en zonnig met temperaturen rond of boven de 20 graden. Heerlijk! De planten schieten uit de grond, net als het onkruid :-(, en nu beginnen de irissen die we vorig jaar geplant hebben prachtig te bloeien.Ook het landschap wordt groener en groener, de druiven beginnen al te bloeien.

Het vakantieseizoen is (dus) ook van start gegaan, en op drie daagjes in mei na (rond onze trouwdag), zitten we tot 10 september vol. Bijna een half jaar leuke mensen, kookcursussen, eterijen en kletspraatjes. We hebben er zin in.