Italy Unplugged - Vakantiehuis Italie

Servizi pubblici

info@duepadroni.it — Mon, 01 Apr 2013 20:19:00 +0000

Nu we de trotse eigenaren van het huis op de heuvel waren (een naam moesten we nog verzinnen), gingen we er regelmatig naartoe, om te zien wat we eventueel al zouden kunnen doen aan opruim-, schoonmaak- en repareerwerk. Het was meteen een leuk uitje, want het appartement in de Via Moruzzi bleek in verschillende opzichten toch minder aangenaam voor een lang verblijf binnenshuis. Zo was het appartement bij nader inzien nogal donker, zelfs als het buiten stralend weer was, want de enige ramen zaten aan de noordkant en lagen dan nog deels in de schaduw van de balkons van de bovenburen. Ons eigen balkon was weliswaar ruim (langgerekt) maar lag ook op het noorden en alleen aan het uiterste puntje was in het vroege voorjaar mogelijk om wat zon te vangen. Binnenblijven zou bij mooi weer zonde zijn en dus gingen we juist op die dagen op pad.

Het in bezit krijgen van de sleutels van ons huis, bleek ook nog niet zo eenvoudig als we dachten. Doordat makelaar Nicola dus niet bij de notaris aanwezig was (afwezig zonder bericht van verhindering zullen we maar zeggen), hadden we de sleutels van het huis nog niet. Die had de familie Colombo namelijk bij Nicola ondergebracht, zodat hij te allen tijde zijn geweldige makelaarswerk zou kunnen verrichten. Om de sleutels te bemachtigen moesten we dus toch nog weer bij de fannulone langs. Zelf peinsde ik er niet over om nog enige vorm van contact met deze man te hebben, dus was Nico de klos.Uiteraard begon Nicola meteen over onze boosheid, hij begreep niet wat hij verkeerd gedaan had. De verkopende partij, Colombo, was juist zo tevreden over hem, zei hij. Wij wisten, uit betrouwbare bron, de familie Colombo zelf, beter. Nicola moest nog een hele tijd rommelen in allerlei laden en kastjes voor hij eindelijk de sleutels tevoorschijn wist te halen. Nu maar hopen dat het de goede zijn.

Zodra we eenmaal de Ponte della Becca gepasseerd waren, leek het wel of het landschap al ruimer en lichter werd. Aan de horizon zag je de contouren van de eerste heuvels al en links en rechts verschenen al wat wijngaarden. Op de radio klonk ’s ochtends steeds Back to Black van Amy Winehouse, een toepasselijke achternaam, en die muziek leerden we op die manier associëren met ons dagje uit in de Oltrepò. Alles was nog nieuw voor ons en we keken onze ogen uit. Af en toe zagen we aan het eind van een lange oprijlaan prachtige palazzi liggen, waarschijnlijk de huizen van eigenaren die hier al eeuwen de omringende wijngaarden beheren. De toren van het kasteel van Cigognola keek ons met haar zwaluwstaart-kantelen vanaf de heuvel vriendelijk aan. We reden door het dal van de Scuropasso, een torrente, dat wil zeggen een riviertje dat vooral in de lente en na hevige regenbuien een behoorlijk waterniveau kreeg, maar verder bijna droog lag.

We kenden inmiddels twee wegen die al heuvel op slingerend naar ons huis leidden, en we namen de ene keer de ene, de andere keer de andere route. Vandaag gingen we kijken wat we konden doen om alle nutsvoorzieningen aan de praat te krijgen: gas, water, licht en telefoon. Vlak voor de officiële overdracht bij de notaris waren we met de vorige eigenaar van ons huis, signore Colombo, de eindcontrole wezen doen. Stond alles er nog en was alles nog in dezelfde staat als toen we de compromesso tekenden? Heeft Colombo zich gedragen als een buon padre di famiglia, een goede vader van zijn familie, zoals het zo mooi heet in koopcontractuele termen? Ja dat had hij. Tot nu hadden we hem nog niet veel horen spreken, maar nu bleek hij een vriendelijke oude baas, die bereid was ons alles in alle rust uit te leggen. Geen spoor van haast of ongeduld.

In de rustico, het gebouwtje van twee verdiepingen achter het huis, was alles aanwezig: gas, licht en elektra en voor het aansluiten van de elektriciteit zou een telefoontje naar de energieleverancier ENEL volstaan. In de grote kelder onder het huis, de cantina wemelde het van de wateraansluitingen, want het was oorspronkelijk de bedoeling dat hier een wasserette komen zou. Er waren twee thermostaatkranen om de temperatuur van de centrale verwarming op beide verdiepingen inderdaad centraal en apart te regelen. Ons saunasyndroom dat we aan de Via Moruzzi hadden overgehouden, zou ons hier bespaard blijven! De kelder en de rustico bleken verder beide uitdragerijen van meubels, bouwmateriaal en wat allemaal niet: een los toiletblok (il water) en een bidet, een marmeren wastafel, een compleet bed, kastjes, kastjes, kastjes, een grote stapel dakpannen, genoeg voor een heel nieuw dak, kortom een onoverzichtelijke bende. Of we hier blij mee moesten zijn, konden we nog niet echt beoordelen.

In een put onder de oprit zat een pomp, zei Colombo, waarmee het afvalwater van de keuken op de eerste verdieping naar de hoger gelegen afvoerleiding aan de andere kant van het huis werd gepompt. En die afvoerleiding was weer aangesloten op het riool, dat onder de straat voor het huis liep. Alle badkamers waren aangesloten op een septische tank, die ook op het riool aangesloten was. Niente problemi! Verder waren de elektriciteitsleidingen helemaal opnieuw aangebracht en was alles helemaal volgens de regels: tutto a norma.

We arriveerde bij onze grote grijze kolos en parkeerden op de betonnen oprit. Telkens als we de grote inbraakveilige deur van het huis openden merkten we hoe koud het binnen nog was en hoe muf het rook. Stiekem speelden we met het idee om al eens een keertje in ons nieuwe bezit te gaan overnachten, maar het zal toch nog even duren voor we het huis kunnen gaan bewonen en we ons hier thuis kunnen voelen. Er hing een onaangename rioollucht, doordat alle wc’s en wasbakken droogstaan. We moesten de waterleiding aangesloten zien te krijgen. Aan de slag!

Een vriendelijke ambtenaar van het gemeentehuis van Montecalvo gaf ons de nummers van het waterleidingbedrijf en ook meteen van een gas- en elektriciteitsbedrijf. Al is de energiemarkt in Italië net als in Nederland geliberaliseerd, het voormalige staatsbedrijf ENEL is nog steeds de grootste en daar was Colombo ook klant. Even diep ademhalen voor een klus: het bellen van de diverse call centers. Niet alleen de taal zal een barrière zijn, vreesde ik al bij voorbaat, ook het gebrek aan klantvriendelijkheid kon een probleem gaan vormen. Het wordt in ieder geval een stoomcursus Italiaans, waarbij de stoom vooral uit mijn oren zal komen.

Ik had een aantal standaardzinnen voorbereid en wist de dames van het belcentrum te vertellen waar het om gaat. Dat dacht ik althans. Ze luisterden, gingen dan heel snel praten en verbonden me door met een andere dame, die weer hetzelfde deed: eerst ademloos luisteren en dan ratelen. Opeens dacht ik de vraag te verstaan wat de postcode van Montecalvo is. “Momentje,” riep ik en snel naar Nico om te vragen of hij dat paraat heeft. Niet dus. Terug naar de telefoon. “Scusi, ma … tu-tu-tu…” Men heeft opgehangen!

Bij een nieuwe poging begon ik meteen in het Engels. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik de paniek toeslaan. Of ze misschien ook Engels spreken? “uh lietl…” was het antwoord. Prima, dan probeer ik het weer in het Italiaans, en ik draai weer hetzelfde verhaal af. Dit keer lukte het wel en werd ik serieus genomen. Na uitwisseling van de gebruikelijke gegevens waaronder de onvermijdelijke codice fiscale (het spellen lukt steeds beter: Bari-Torino-Simone-Napoli-Lago-Simone..en af te sluiten met Empoli) vertelde men mij dat ik over vijf dagen luce, het Italiaanse synoniem voor elektriciteit, zou hebben. Da’s één. Nu nog gas en water.

Bij het gas (een ander nummer, ook ENEL) is er het probleem dat de contatore bij het huis is weggehaald. De tubi liggen er, maar er moet wel een nieuwe meter komen. Na wat heen en weer gepraat en na lang wachten met leuke Italiaanse schlagers in het oor, krijg ik een afspraak voor donderdagmiddag. Kunt u dan? Ja, ik zal er zijn. Het aanvragen van een aansluiting aan de acquadotto, de waterleiding, gaat wonder boven wonder vlot. Ze begrijpen me niet alleen meteen, weten waar Montecalvo ligt, zelfs frazione Spagna is hen niet onbekend en ze weten ook nog meteen mee te delen dat er voor het water ook géén contatore aanwezig is. Er moet wel boter bij de vis. Eerst betalen dan pas krijg je water. Komt u morgenochtend maar langs in Stradella. Vóór 10 uur dan regelen we daar het contract en de betaling. Uiteindelijk zou ook de watermeter ook op donderdagochtend aangesloten worden. Dat wordt weer een leuk dagje uit!

I Pedra

info@duepadroni.it — Sat, 30 Mar 2013 19:03:00 +0000

“Het was een miserabel jaar voor Garlasco”, zei de voorzitter van de Lion’s Club van de gelijknamige plaats in het Teatro Martinetti bij de opening van het traditionele Feest van de Goede Wensen, het Festa degli Auguri. Na de moord op de mooie Chiara Poggi afgelopen augustus, met de daaropvolgende invasie van landelijke pers en TV, en nu weer de dubbele (zelf?)moord van een oudere man en jonge vrouw, mocht er wel een vreugdevoller jaar volgen. Die avond maakte men daar alvast een begin mee, met het debuut van het gospelkoor waarvoor Nico zich in Pavia had aangemeld en een folkloristische muziekgroep genaamd I Pedra. Alle 250 stoelen van het theater waren bezet.

Het Martinetti was een leuk theater, zoals zoveel kleine Italiaanse theaters gemodelleerd naar de Scala van Milaan, maar dan op Madurodamformaat. Samen met de doedelzakspelers van de folkloristische groep I Pedra was het gospelkoor de ster op die serata benefica a favore dei disabili mentali, de avond ten behoeve van de geestelijk minder bedeelden. Men zong en speelde met zijn allen dus voor het goede doel. Hiervoor werd aan de ingang geld ingezameld, het bedrag dat men wilde geven werd aan de eigen discretie overgelaten, a offerta.

In Italië is het niet ongewoon dat een theatervoorstelling te laat begint, een kwartier, een half uur, drie kwartier, niemand kijkt ervan op. Dat biedt je wel de gelegenheid om het langzaam binnendruppelende publiek (ook te laat) te bekijken. Veel grijze hoofden en veel, heel veel dames in bontjas. Echt bont. Daarmee wordt in Italië nog ongegeneerd gepronkt en er staan geen dierenactivisten met spuitbussen klaar om dat bont eens flink met verf te besmeuren. Iedereen is op-en-top netjes gekleed. Fare bella figura, het typisch Italiaanse adagium dat je buitenshuis altijd goed voor de dag moet komen, was hier in volle glorie te bewonderen. Hier geen versleten spijkerbroeken, slobbertruien of afgetrapte schoenen, maar alles van de beste Italiaanse snit. De toeschouwers stonden in groepjes bij elkaar te babbelen, zonder enige tekenen van ongeduld over het vertraagde begin. Men liep wat heen en weer, en soms zelfs weer de zaal uit. Zou het überhaupt nog wel doorgaan, was er iets ernstigs gebeurd, waardoor de voorstelling niet plaats kon vinden? Niets van dit alles.

Uiteindelijk begon de voorstelling gewoon toch. Op het toneel verscheen de groep folkloristisch uitgedoste Garlascianen, bekend onder de naam I Pedra, en een spreker nam het woord. Een echte sprekert was het, Toon Hermans indachtig, want hij nam er de tijd voor. Goed te verstaan was het gemompel niet, maar dat deed er ook niet echt toe. De volle aandacht werd getrokken door I Pedra, hun uitdossing, maar vooral ook de bijbehorende gelaatsuitdrukkingen. Deed het beeld al denken aan de Josti-band, toen ze gingen spelen bleek de gelijkenis nog treffender. Zelden heb ik “Stille Nacht, Heilige Nacht” zo hard en verscheurend gehoord. Van het slaapliedje voor het kindeke Jezus van Brahms zou elke baby terstond ADHD-er worden. En de bijzondere intonatie die bij het spelen van “Adeste fidelis” werd gebezigd deed het glazuur van de tanden springen. In de loge naast mij rolde iemand van zijn pluchen stoel van het lachen.

Gelukkig bleef het repertoire dat ten gehore werd gebracht beperkt tot 5 nummers. Dat nam al met al toch nog wel een klein uurtje in beslag, want de spreker had na elk nummer weer iets te vertellen. Maar het toneelbeeld bleef toch de meeste aandacht trekken. In het midden van het toneel was de man met de triangel opgesteld en zijn gelaatsuitdrukking varieerde van onverstoorbaar tot nog onverstoorbaarder. Aan de zijkant stonden vader en zoon te blokfluiten, allebei kort en gedrongen, met bolle wangen van het blazen. En dan met die Paddington-hoed diep over het voorhoofd getrokken ... nee, sommige beelden vergeet je niet snel meer. Als ik aan Garlasco denk, dan denk ik aan I Pedra.

Het optreden van het gospelkoor was daarna een verademing voor de wat gevoeliger ziel en oren. Men begon voorzichtig met het rustiger werk, ingezet door een soliste. Gaandeweg kwam de swing er steeds meer in, en kwam ook de zaal, geheel platgeslagen door de folklore, weer tot leven. De dirigent van het koor droeg daar door zijn enthousiasme duidelijk aan bij en hij wist de zaal zelfs tot het meezingen van "Kum ba ya my Lord" te bewegen. Uit het koor traden enkele solisten naar voren, met wat Engelse klassiekers en ook Nico die “O dennenboom” ten gehore bracht, als onderdeel van een medley in verschillende talen. Het optreden werd zo goed ontvangen, dat de zaal het koor tot enkele toegiften dwong, en we allen tegen twaalven geheel opgevrolijkt en enthousiast aan de aperitivo en prosecco konden.

Il Fannulone

info@duepadroni.it — Fri, 29 Mar 2013 21:51:00 +0000

Saar liet een kort blafje horen, ik schrok wakker en dacht nee hè, begint ze nu ‘s nachts ook al op elk geluid te reageren? Ik was net weer ingeslapen (dacht ik), nadat ik eerder de klok in de woonkamer van ons appartement vier uur had horen slaan. Wel vreemd dat ik al een bus voorbij had horen gaan. Maar ik had de wekker gezet op 7:45 dus er kon niets misgaan. Een halfuurtje later, nog steeds wakker, dacht ik "Ach, laat ik toch eens op de wekker kijken". Onder de deken even het lichtje aan, om Nico niet te vroeg te wekken, en wat zie ik: KWART OVER ACHT! Over een uurtje moeten we bij de notaris zijn! Hoe kan het nu opeens al over achten zijn en waarom is die wekker niet afgegaan?

Ik stoot Nico wakker en spring uit bed, doe snel een kattenwasje, en schrok een bord cornflakes naar binnen. Nico laat Saar nog even snel uit, die goeie Saar die ons natuurlijk met haar blafje had willen waarschuwen dat het tijd was om op te staan! Intussen vul ik de cheque voor meneer Colombo in, de cheque met het resterende bedrag van de koopsom van het huis in Montecalvo. Een megabedrag NON TRASFERIBILE. Volgens Nicola konden we gewoon dezelfde soort cheque als bij de compromesso gebruiken, daar had ik hem in december nog over gebeld, maar nee natuurlijk waren er geen problemi. Zei hij.

Bij het aankleden check ik alsnog de wekker: hoe kan het dat hij niet is afgegaan, er staat toch 7:45 als alarmtijd, kijk maar: 7: 45 ... PM. PM? Dat moest dus AM zijn. Die rottige Angelsaksische systemen ook. Maar ja, nog is er niets verloren als we nu snel op pad gaan. Hoe gaan we? Te voet duurt te lang. Op de fiets is te riskant, want het blijkt spekglad: de gesmolten sneeuw is vannacht aangevroren. Dan toch maar met de auto. Saar, onze redder in nood, bleef thuis, in afwachting van de terugkeer van haar baasjes, als trotse eigenaren van een huis in Italië.

We komen tegelijk met het echtpaar Colombo bij het notariskantoor en we zwaaien elkaar al op afstand toe. Het kantoor ligt aan een binnenhofje van een van de oude appartementsgebouwen in het centrum van Pavia, in een smalle zijstraat van de Strada Nuova. Binnen wachten we nog even tot het echt 9:15 is en dan worden we geroepen door een zeer breekbaar oud dametje, dat ons nauwelijks aankijkt, voorovergebogen als ze is door het vele studeren op de aktes. Makelaar Olita is er niet, ondanks eerdere toezeggingen dat hij als “vriend” van de verkopers aanwezig zou zijn. Als makelaar kon niet, want dan zou duidelijk zijn dat we provisie betaald hadden en was er belasting verschuldigd. Later bleek echter dat hij aan Colombo had beloofd dat hij in de buurt en bereikbaar zou zijn, ja, zelfs in de bar direct tegenover het notariskantoor.

Zonder veel poespas begint onze notaris de geprepareerde akte voor te dragen, nomi, cognomi, codici fiscali (altijd weer die codice fiscale!). Bij ons wordt speciaal vermeld dat we de Italiaanse taal machtig zijn. Ze kijkt ons met vragende (sceptische?) ogen boven haar leesbril aan. Wij zwijgen, maar knikken plechtig dat ons Italiaans vloeit als nooit tevoren. Ik zwaai met mijn hand naar mevrouw Colombo van "nou ja, het is zo zo" en zij lacht. Ik zie meneer Colombo ondertussen al naar mijn chequeboekje loeren, dat zichtbaar in mijn plastic mapje zit. Zit hij te likkebaarden?

De notaris neemt de tijd. Niet alles begrijpen we. Er volgen nog wat correcties. Frazione Spegna? Nee, Spagna. Spegna betekent: doe het licht maar uit! En we willen net beginnen! Dat moet anders. We komen bij de hypotheek van de Colombo: is die afbetaald. Jazeker. Maar het originele bewijs van de bank zit er niet bij. Dat heeft Nicola. Die er niet is. Ook niet in de buurt. Nergens te bekennen en onbereikbaar. En hij heeft het ook niet in het dossier voor de notaris gestopt. Lopen we vast? Maar nee, gelukkig hebben wij alles bij ons en hebben we zelfs een kopie van het bankbewijs en dat blijkt voldoende. We gaan verder, ik verlies de draad. Aha, de betalingen! Colombo kijkt weer schuins naar mijn cheque. "Jaja, hij komt eraan, maak je niet zenuwachtig", denk ik nog. Maar dan komt de aap uit de mouw: Colombo wil een gegarandeerde cheque, niet zomaar één. Dat kan ik me voorstellen, daar had ik ook aan gedacht, een maand geleden en daarom had ik toen Nicola gebeld: "Moet die cheque niet gegarandeerd zijn?" "No no, non ci sono problemi".

En op dat moment, toen Colombo dus over een gegarandeerde cheque begon, verschenen er vreemd genoeg allerlei martelmethoden en manieren van ter-dood-brenging (langzaam vooral héél langzaam) voor mijn geestesoog. Lijdend voorwerp van de lijfstraffen was natuurlijk niet Colombo, want die heeft gewoon gelijk, maar Nicola. Hij was er niet, die fannulone, grote nietsnut, en nu weten we waarom: al zijn stommiteiten kwamen nu boven tafel en daar wilde hij liever geen getuige van zijn.

Gelukkig bleek de notaris meegaand en mocht ik even naar het op loopafstand gelegen postkantoor om onze cheque te laten garanderen. De anderen gingen even een kopje koffie nuttigen in de bar om de hoek, waar Nicola, onze familievriend, natuurlijk niet was. Daar wisselden Nico en de familie Colombo hun ervaringen met Nicola uit. Ook zij waren zeer ontevreden over hem. "Ha fatto niente!", kreeg Nico keer op keer te horen: ook zij hebben ook vrijwel alles zelf moeten doen. Zelfs beloften over teruggave van door hen gemaakte kosten kwam hij niet na. Colombo had wel de volle 3% makelaarsprovisie betaald en daarnaast had Nicola hen ook nog eens een kerstcadeau afgetroggeld: een fles champagne! Toen ze hoorden dat wij “maar” 2% provisie hadden betaald, werden de Colombo’s pas echt boos.

Bij het postkantoor was het weer pensioenbetaaltijd, maar kwam ik toch snel aan de beurt en deze keer was het geld niet op. Ik zag dezelfde beambte als de laatste keer dat ik hier was en die me toen niet kon helpen. Als dat maar goed gaat, dacht ik paniekerig! Even een check van twee ton laten garanderen … Het viel mee, ze vroeg een paar details aan haar collega en warempel, na wat invulwerk, een controle van onze bankrekening en een printopdracht had ik een gegarandeerde cheque in handen! Wat een efficiëntie (leve de Bancoposta!). Snel loop ik terug naar het notariskantoor, waar we de akte tekenen.

Thuis, terwijl net aan het toasten waren, belde Nicola. Geestelijk had ik me al geprepareerd en kon hem in het Italiaans zijn vet geven. Ik had tenslotte niet voor niets onder notariële ede verklaard dat mijn Italiaans vloeiend was.

Le vertigini

info@duepadroni.it — Thu, 28 Mar 2013 20:54:00 +0000

We maakten een ritje door de heuvels van de Oltrepò, nadat we ervan hadden vergewist dat “ons” huis er nog stond en niet was weggespoeld door de regen van de laatste dagen. Maar nee, het huis stond nog stevig op haar plek, bijna boven aan de heuvel, midden tussen het hoge onkruid en nog steeds niet in de gewenste kleur geschilderd. Werk aan de winkel, Nicola! Anders komen er problemi.

We gingen de omgeving maar eens verder bekijken en reden zuidwaarts, de heuvels in. De wegen werden bochtiger en smaller, we gingen geleidelijk aan steeds verder omhoog, bocht na bocht. Mijn ingewanden begonnen te protesteren. Had ik soms iets verkeerds gegeten vanochtend? De uit Nederland meegenomen ontbijtkoek! Die was over de datum natuurlijk. Of kon dat soms niet bederven? Dat dat mij moest overkomen, ik die toch al een lichte vergiftigings- en braakfobie heb, en alles wat ik mijn mond steek eerst controleer op schimmels en bewegend ongedierte. Uitgerekend nu! Of was het de sterke Italiaanse espresso die we in het appartement maakten, met de mocca, het kleine percolatortje voor op het gas? Ik voelde me draaierig en duizelig worden, de eerste misselijkheid kwam op. Tegelijkertijd kreeg ik een visioen.

Ik stond op de trap van de “hoge” in het zwembad. Krampachtig probeerde ik me vast te klampen aan de gladde koude stalen stangen. Ik was bang dat mijn voeten van de gladde traptreden zouden glijden, waardoor ik eerst mijn kuiten zou breken om daarna achterover te slaan en met mijn hoofd vooruit, te pletter zou slaan op de tegels. Ik had geen houvast aan de reling, de trap was veel steiler dan ik me had voorgesteld en ik begon te trillen. Maar er was geen terugweg, ik moest omhoog. Eenmaal boven haalde ik opgelucht adem, ik stond nu veilig op een brede vlakke springplank, tussen twee veilige stalen hekken. Dit deed ik dus nooit meer! Maar nu moest ik nog naar voren lopen, tot voorbij de hekken, tot aan de wiebelende rand en dan springen. Ik keek naar beneden en zag dat het vanaf hierboven veel hoger was, dan het vanaf beneden leek. Waarom was ik hieraan begonnen? Achter mij werden stoerdere jongens ongeduldig. Ik moest springen, dus ik deed mijn ogen dicht, hield mijn adem in en … sprong.

We moesten even stoppen, langs de kant van de weg, zodat ik even wat frisse lucht zou kunnen inademen en mijn maag tot rust zou kunnen komen. Ja, waar begonnen we eigenlijk aan? Verhuizen naar een totaal andere omgeving, andere mensen andere gebruiken een andere taal, die je nog maar amper sprak en verstond. Weg je veilige omgeving in Nederland, weg het veilige nest waar je bijna 20 jaar had gewoond en je je thuis en geborgen voelde. Dicht bij vrienden en familie, waar je steun kon vinden in moeilijke tijden en plezier mee kon maken in vrolijke tijden. Lieten we dat echt allemaal achter? En waarvoor? De paniek schoot door mijn lijf. Wat kon er allemaal niet misgaan? Konden we dan nog terug? Maar ja, we hadden nu eenmaal de eerste stappen gezet en er was maar een mogelijkheid: ogen dicht en vooruit. Maar echt durven …?

Eenmaal terug in het appartement kalmeerden mijn maag en geest zich weer. We gingen een prachtig vakantieverblijf realiseren, in een prachtige omgeving met een fantastisch klimaat, waar veel leuke gasten zich thuis zouden gaan voelen, net zo thuis als wijzelf. Niet twijfelen en zeuren, ogen dicht en springen!

I Pattini d'Argento

info@duepadroni.it — Wed, 27 Mar 2013 20:29:00 +0000

Bart, Klaas, Piet, Hans, Jan, ... een reeks echt Hollandse jongensnamen passeerde de revue. Wát een korte namen, monosillabi! riep het gezelschap aan tafel verbaasd. Van dat gezelschap (allemaal dames) had ik de helft gedurende mijn verblijf van vier maanden aan de universiteit van Pavia nog nooit gezien en de rest maar een keer of drie. We zaten aan de Nieuwjaarslunch van de onderzoeksgroep bij, alweer, de Osteria ai Carceri, hoewel mijn grote vriend Giorgio me nog zo verboden had om hier te gaan eten … Als buongustaio, lekkerbek, kende hij alle goede eetgelegenheden van Pavia en omstreken en de Carceri hoorde daar beslist niet bij. Mijn eerdere ervaringen samen met professoressa Chiara en La Nagel waren in overeenstemming met Giorgio’s oordeel, maar ja, de onderzoeksgroep dacht kennelijk dat dit het enige restaurant in Pavia was, of had er een leuke deal mee gesloten, of ik weet niet wat.

Ik zat aan het hoofd van de tafel en er ontging me een hoop van wat er gezegd werd. Het belangrijkste onderwerp van gesprek was de aanstaande dochter, Lucia, van Gabriela, een promovenda aan de faculteit. Via Lucia kwamen we op leuke namen voor kinderen en op Hollandse namen, korte namen dus, tot verbazing van de aanwezigen.

Opeens vroeg een van de medewerksters mij geheel on-Italiaans recht op de man af wat ik eigenlijk van de faculteit vond. Ze trok er een meewarig gezicht bij. “Eh …”, ik moest even naar adem happen en snel een nietszeggende uitweg zien te formuleren. “Buono buono,” was alles wat ik haperend wist uit te brengen. “Potresti essere sincero, però” was de nog minder Italiaanse reactie van de medewerkster, die nu een ronduit vies gezicht trok, “Je zou tenminste eerlijk kunnen zijn.” Het zweet brak me uit maar ik werd gered door de serveerster die de bestellingen op kwam nemen, waarna het gesprek gelukkig een andere wending nam. Pfoeh!

Niet veel later lag voor mij op mijn witte bord een grauwwitte vis. Deze keer had ik geen raad aangenomen van een van de Carceri-deskundigen, maar zelf gekozen. Orata, goudbrasem, voor een habbekrats te koop bij elke supermarkt en altijd lekker, ook als je er niets bijzonders mee deed: peper en zout was al genoeg. Een veilige keus dus! Maar ik had buiten de kookkunsten van de kerkerkok gerekend, want ongelooflijk maar waar: de orata smaakte nergens naar en was daarmee in niets te onderscheiden van de witte risotto van de vorige keer. Ik ad met denti lunghi hoopte en bad dat ze mij niet zouden vragen of het lekker was (buono buono).

En toen, ik weet niet meer hoe, ging het opeens over een Nederlands kinderverhaal,"De zilveren schaatsen", over een meisje en jongetje, broer en zus, die op houten schaatsjes (armoe troef) meedoen aan een wedstrijd en o wonder de hoofdprijs, zilveren schaatsen winnen. Hét verhaal over Nederland, volgens het gezelschap. We kenden het niet, en zeiden op goed geluk dat het in Nederland geen bekend verhaal is en dus ook niet waar gebeurd kan zijn. Wát? Van deze mededelingen viel het hele gezelschap achterover, even verbaasd en teleurgesteld als een kind aan wie je vertelt dat Sinterklaas niet bestaat. Hun was een illusie ontnomen. Iedereen in Italië kende het, was ermee opgegroeid en wist zeker dat het waar was. Nederland was het verhaal van I Pattini d’Argento!

Later kwamen we erachter dat het verhaal van de zilveren schaatsen hetzelfde verhaal is als dat van Hansje Brinker! Dat wil zeggen, in het eigenlijke verhaal, in de 19e eeuw geschreven door de Amerikaanse Mary Mapes Dodge, is Hans Brinker niet het jongetje dat een vinger in de dijk stopt maar is hij de broer van Grietje (ja, Hans en Grietje, hoe verzin je het), met wie hij dus de zilveren schaatsen wint. Wel wordt het verhaal van de vinger in de dijk in het boek verteld, als de heldendaad van een andere jongen, van wie de naam niet genoemd wordt. Dit kleine onderdeel is later losgezongen van het eigenlijke boek en de jongen heeft later de naam van de hoofdpersoon gekregen. Toch nog wat geleerd aan de universiteit!

Il compromesso

info@duepadroni.it — Mon, 25 Mar 2013 20:41:00 +0000

Nicola zat er op zijn paasbest bij, keurig in pak en das, haartjes geknipt en gekamd, achter zijn bureau in het makelaarskantoor. Hij was zenuwachtig, meer dan wij, die toch echt een huis van een paar ton gingen aanschaffen. Hij niet. Misschien was hij bang dat we alsnog verder zouden willen onderhandelen over de provisie? De verkopende partij, bestaand uit mijnheer en mevrouw Colombo, met dochter en een gemachtigde voor hun ex-schoonzoon, zat links van het bureau, wij tweeën, de toekomstige eigenaren zaten aan de andere kant. De hond van Colombo en onze Saar hadden alvast ruzie en hadden we ver uit elkaar gezet. Dat beloofde niet veel goeds.

Maar eigenlijk kon er niks meer misgaan. De familie Colombo was akkoord gegaan met ons formele bod in de Proposta d’Acquisto, en daar mee kon nu de compromesso, de koopbelofte worden ondertekend. Weer één van de vele stappen in het koopproces zoals dat in Italië moet worden afgelegd. Bij de compresso hoort een cheque met een voorschot op de caparra (waarom doen al deze termen aan Siciliaanse mafia termen denken?), wat zelf weer een aanbetaling van 10% op de koopsom is. Hoeveel moesten we voorschieten? Signore Non-ci-sono-problemi gaf ons geen uitsluitsel toen we het hem eerder telefonisch vroegen en we hadden dus maar 2000€ ingevuld. Toen we bij het kantoor aankwamen en hem de cheque lieten zien was hij toch niet blij: “Impari” riep hij steeds, “Impari”. Als gediplomeerd boekhouder, geregistreerd bij de Italiaanse KvK, had hij vervolgens nog heel wat moeite om de juiste bedragen te berekenen (restant caparra, restant koopsom), die in de compromesso moesten worden opgenomen.

Nu zaten we allemaal klaar om te tekenen, van je één twee huppekee. Het bleek te klikken tussen ons en de verkopers, wat misschien het gevolg was van de aanwezigheid van een gemeenschappelijke vijand, in de persoon van de voor ons allebei werkende Nicola. Die stond erop de hele akte woord voor woord door te nemen, hoewel beide partijen dat niet nodig vonden. Zelfkennis konden we onze makelaar echter niet ontzeggen, want hij was er in geslaagd om in de paar gegevens die hij had moeten invullen nog een paar fouten te maken. De verkopers heetten opeens Colombio, waarover de heer Colombo uitgebreid begon te mopperen: Colombio, Colombio, wie is dat? Ook het Italiaanse burgerservicenummer, de codice fiscale was fout, terwijl die toch direct uit de gegevens van de persoon kan worden afgeleid. Gelukkig was er administratieve ondersteuning die meteen een gecorrigeerde compromesso kon verzorgen.

Terwijl we wachtten op het verbeterde huiswerk, zag ik de tas van Nicola staan. Het leek wel een dokterstas, waarin een stethoscoop, een hamertje en dergelijk verstopt zaten. Ik maakte er een opmerking over en Nicola legde uit dat dat zijn draagbare kantoor was. Hij had voor de zekerheid altijd alles bij zich. Nou dan zit mevrouw Olita er zeker ook in, opperde ik olijk. Een verwoestende blik van Nicola was mijn loon. Mevrouw Colombo schaterlachte en stelde voor om na afloop maar iets te gaan drinken op kosten van degene die deze bijeenkomst georganiseerd had. Nicola ging er niet op in.

We konden tekenen en twaalf handtekeningen van elk van de aanwezigen verder was de voorlopige koopakte een feit. Wie er nu nog vanaf zag, was een boete van 10% van de koopsom aan de andere partij verschuldigd. Dat ging natuurlijk niet gebeuren. Na de plechtigheid werden we even naar buiten geloodst, om de verkopers in discretie hun provisie aan Nicola te laten overhandigen, 3%. Wij kwamen daarna met onze 2% aan de beurt, in de vorm van een dik stapeltje 50€ biljetten. Toch weer dat mafia gevoel.

Non si dà in prestito

info@duepadroni.it — Sun, 24 Mar 2013 21:21:00 +0000

In de hoge zaal bevonden zich vooral slenteraars, die zo te zien zonder doel van bureau naar bureau liepen, wat kletsten met een andere slenteraar, om zich daarna weer te verplaatsen naar een ander bureau. Een enkele keer zag ik er een vlak bij de uitgang, aan het uiteinde van de langgerekte zaal, jas aan, tas in de hand. Ging deze slenteraar weg? Waar naartoe? Maar nee, even later zag ik hem weer rondlopen, aan de andere kant, zonder jas, zonder tas. Waar had hij die gelaten? Hoe was hij zo snel en ongemerkt naar de andere kant gelopen? Wat bespraken al die slenteraars eigenlijk, wat deden ze hier? En vooral: wat deed ik hier? Droomde ik?

Ach nee, dat is waar ook, ik kwam hier om een boek te lenen. Ik was de brede marmeren trap in de bijna donkere gang van het universiteitsgebouw opgeklommen om bij de Centrale Universiteitsbibliotheek te komen. Op de eerste galerij van het binnenhof van het universiteitsgebouw bevond zich niemand en was niets te zien, behalve een monumentale houten deur. Ik probeerde de deur te openen en tot mijn verrassing kon ik zomaar naar binnen. Erachter was een soort wachtkamer, met rijen kaartenbakken en een tafel met daarachter verschillende personeelsleden. Links was er een andere deur en daarachter zag ik een grote zaal.

Het personeel achter de tafel wenkte vriendelijk en ik liep op hen af. Mij spullen, tas en jas, moest ik afgeven, in ruil kreeg ik een afgiftebewijs. Men bleef mij vriendelijk en strak aankijken. Wat kwam ik doen, vroeg een juffrouw glimlachend aan mij. Nou, ik wilde graag een boek lenen, aarzelde ik, bereid om direct rechtsomkeert te maken, als ik hier per ongeluk ongewenst inbreuk maakte. Maar nee, lenen kon, als ik dan wel even mijn universiteitspas wilde inleveren en een formulier wilde invullen. Mijn pasje werd in een klein houten bakje gezet, dat daar speciaal voor op tafel stond. Ik zag dat mijn pasje het eerst en enige in het bakje was. Op het formuleer vulde ik zo goed mogelijk in voor welke boek ik mijn lange reis speciaal naar de bibliotheek had gemaakt. Titel, auteur, jaartal van uitgave, collocatie … Collocatie? Nou dat vakje laat ik nog maar even leeg.

Ik mocht door de deur naar de tweede ruimte, de grote langgerekte en hoge zaal van de slenteraars. Aan de zijwanden van die zaal stonden hoge vitrinekasten met daarin tot aan het plafond heel veel indrukwekkende leren banden, achter glas, onbereikbaar voor onbevoegden. Aan beide kanten stond er een verlaten bibliotheekladder tegen de kast. Recht door het midden liep een middenpad. Aan het einde van de zaal, ver weg, zag ik een volgende deur. Wat zich daarachter bevond, kon ik niet zien. Direct links van mij zag ik een houten balie, met daarachter verschillende personeelsleden, die mij verwachtingsvol aankeken. Een klant! Een onbevoegde! Gewapend met mijn formulier liep ik er op af. Een van de personeelsleden bekeek mijn papiertje vol ernst. Er ontbrak iets. De collocatie! Het boeknummer, zonder welke het gewenste geschrift nooit te vinden zou zijn. Hiervoor moest ik eigenlijk terug naar de wachtkamer, naar de kaartenbakken. Maar gelukkig herinnerde ik me op tijd dat ik zo’n nummer op mijn kladpapiertje van thuis had geschreven. Zat dat in mijn jas?, dacht ik opeens paniekerig. Nee, gelukkig, het zat in mijn broekzak, en mijn broek had ik (vooralsnog) niet uit hoeven trekken.

Drie formulieren moest ik nu invullen, drie min of meer dezelfde formulieren, elk weer bestaande uit stroken die eraf gescheurd konden worden. Het driekoppige personeel keek me op mijn verkrampte vingers, terwijl ik weer titel, auteur, jaartal, collocatie (PAPIA A 3435A) en ook mijn eigen naam en adres en faculteit invulde. Toen ik opkeek, zag ik dat er iets achter de balie veranderd was: er stonden niet meer dezelfde personeelsleden. Een van de nieuwelingen nam mijn formulieren aan bekeek ze aandachtig, zette wat stempels en begon er wat stroken af te scheuren. Een deel werd overhandigd aan een jonger personeelslid, dat ermee achter een ondoorzichtige glazen wand verdween. Erachter moest zich een lift bevinden, want er was geen zichtbare andere uitgang. Na verloop van tijd keer (gelukkig hetzelfde!) personeelslid terug. Met boek. Na controle van de collocatie kreeg ik het mee, samen met een deel van de formulieren

Ik werd naar een bureau iets verder aan de rechterkant van het gangpad gedirigeerd. Daar zat, ineengedoken, met een grote bril met dikke glazen een volgend personeelslid. Bij hem stond een slenteraar, die zich ijlings uit de voeten maakte toen hij mij zag naderen. Achter dikke brillenglazen keken twee waterige vermoeide ogen mij aan. Werktuigelijk overhandigde ik de man mijn officiële stroken papier. Hij bestudeerde ze langdurig en kwam uiteindelijk tot een onwrikbare conclusie: Non si dà in prestito, dit boek wordt niet uitgeleend.

Boeken met de collocatie PAPIA blijken te kwetsbaar, te oud, te kostbaar om zomaar te worden weggeven aan onbevoegden. Ik keerde terug naar de balie, leverde mijn boek en de formulierstroken in, kreeg het door mij ingeleverde papiertje terug en verliet de zaal. Het personeel achter de balie stond recht in gelid en gaf geen krimp. Bij het bureau in de wachtkamer ontving ik pas, jas en tas, waarmee ik afdroop. Huppelend daalde ik de marmeren trap af, ging door de poort en stond in het zonlicht. Vrij! Op naar een bar.

Proposta d'acquisto

info@duepadroni.it — Sat, 23 Mar 2013 16:52:00 +0000

Alle gegevens waren gecontroleerd, het bestemmingsplan van de gemeente was bekeken, onze geometra Buttini zag geen problemen met het huis, we hadden een Italiaanse bankrekening met geld en cheques … kortom, we waren er klaar voor. Gingen we het nu ook echt doen?

Dat is wat je overkomt als je met de gedachte speelt om in het buitenland een huis te kopen en er een B&B of iets dergelijks te beginnen. Je begint zogenaamd vrijblijvend wat rond te kijken, bedenkt waaraan het huis van je dromen aan zou moeten voldoen en dan, met een beetje geluk, blijk je dat huis opeens gevonden te hebben. Wat dan? Je zit zogezegd “met de kloten voor het blok”. Het is nu of nooit. Als je nu niet durft, als je nu besluit om dat huis niet te kopen, dan kun je net zo goed meteen stoppen met zoeken, want kennelijk wil of durf je niet. In die situatie bevonden we ons nu zelf.

Er was nog wel een soort van uitstel natuurlijk: je doet een bod en wacht af hoe de eigenaar reageert. Er komt geheid een tegenbod en als je dat niet accepteert, is er nog steeds niets definitief. Een gevaarlijk spelletje Russische roulette, want als de eigenaar jouw bod onverhoopt wel accepteert, dan zit je er aan vast. In principe. We besloten een bod te doen en dan maar te zien wat ervan zou komen, het was een sprong in het diepe, dat wisten we, maar uiteindelijk blijft zo’n beslissing om een huis te kopen en te emigreren altijd een sprong in het diepe, hoeveel voorbereiding je ook hebt gepleegd.

We stuurden ons bod met bijbehorende motivering (de gebreken aan het huis, die we nog zouden moeten reparen en de daarmee gepaard gaande kosten) per e-mail aan onze meester-makelaar Olita. Er kwam geen reactie en geen bevestiging van ontvangst. Nagelbijtend van de zenuwen stuurden we de mail dan ook maar naar de directeur van het makelaarskantoor. We kregen een bevestiging dat deze mail was geopend, maar we kregen geen reactie. De volgende ochtend belde Nicola en ratelde er in vlot Italiaans op los. Wat zei hij nu eigenlijk? Was ons bod geaccepteerd? Wisten de eigenaren überhaupt dat we geboden hadden en wat we geboden hadden? Het werd niet duidelijk, maar problemi waren er ongetwijfeld niet …

We werden op het makelaarskantoor genodigd, want, zo bleek, er moest een proposta d’acquisto opgesteld worden: een formeel biedingsvoorstel. Het kopen van een huis gaat in Italie over vele schijven. Dat voorstel wilden we graag tekenen, maar konden we niet eerst een concept gemailed krijgen, zodat we konden zien wat we eigenlijk allemaal beloofden met dat voorstel? Nicola begreep niet waar dat voor nodig was, immers: non ci sono problemi! Gelukkig snapte een collega van hem dat wel en die stuurde ons een bozza, een concept, dat wij vervolgens aan Buttini konden voorleggen.

In de proposta wordt al gesproken over de provisie die de makelaar krijgt als beloning voor zijn bemiddeling. Een heikel punt, want het gaat hier om een paar procent van de koopsom, dat wil zeggen, om duizenden euro’s. Onze ervaringen met Nicola gaven ons nu niet direct aanleiding om hem te belonen met een groot bedrag. Liefst betaalden we helemaal niets, maar in Italie is dat onmogelijk. De makelaar die de verkoper meebrengt is per definitie ook makelaar van de koper. En zowel verkoper als koper worden geacht provisie te betalen! Een percentage van 3% schijnt heel gebruikelijk te zijn, maar gelukkig kwam onze Buttini (die veel minder als beloning vraagt dan een makelaar, en daarvoor veel meer doet) met een artikel van de belangenvereniging van makelaars waarin duidelijk werd gemaakt dat er geen wettelijk vastgesteld minimum percentage bestond, dat de koper of verkoper aan de makelaar zou moeten betalen.

Gewapend met dat artikel gingen we naar het makelaarskantoor. Het was meteen duidelijk dat het onderwerp provisie boven aan het prioriteitenlijstje van Olita stond. Door middel van het tekenen van de proposta zou vooral de hoogte van de provisie definitief worden vastgelegd. En uiteraard was het gewenste percentage 3%, want dat was immers bij wet verplicht, zo betoogde onze makelaar. Ik hield het door onze Buttini doorgestuurde artikel omhoog en wees de gewraakte passage aan, waarin de makelaarsvereniging zelf bevestigde dat er geen wettelijk minimum bestond. Wij boden dus 2% en geen cent meer. Nicola’s blik stond op onweer en zijn collega, die in dezelfde ruimte aan een bureau zat, liep boos weg. Wat dachten we wel, wisten we wel hoeveel er aan advertentiekosten werd gespendeerd. Nicola reed iedere dag af en aan om de huizen aan de man te brengen, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Een gezinsleven, nee dat had een makelaar niet. En bovendien: 3% was wettelijk verplicht. Ik wees nog maar eens op de passage in het artikel.

Uiteindelijk wonnen we het pleit, vooral dankzij het niet te negeren artikel en betaalden we 2 in plaats van 3%. Buttini – Olita 5-0. Maar om eerlijk te zijn waren we niet in een juichstemming, want het voelde nog steeds als het weggeven van heel veel geld aan iemand die het niet verdiend heeft. Later hoorden we dat de verkopers er wel ingestonken waren, ze hadden de 3% betaald, hoe ontevreden zij ook waren over de verleende diensten. Ze kregen des te meer de smoor in toen ze hoorden dat wij er een procent van afgekregen hadden.

De proposta werd na alle schermutselingen getekend en daarmee was ons aanbod definitief. Hoe zou de verkoper, Colombi, reageren? De inkt van de proposta was nog niet droog, of hij belde. Hij zou vanavond bij Olita langskomen om erover te praten. Wij wachtten in spanning af.

Gnocco fritto

info@duepadroni.it — Fri, 22 Mar 2013 19:41:00 +0000

“Aiii”, riep Giorgio. Hij brandde zijn vingers aan de hete olie in de koekenpan, terwijl hij daar met zijn blote handen de gefrituurde deegkussentjes uit probeerde te halen. Hij had al gezegd dat hij niet echt handig was in de keuken, en de receptuur van de gerechten die hij ons vanavond voorzette had hij ook gejat van zijn vriendin, met als belangrijkste criterium: succes verzekerd. Want hij wilde natuurlijk wel indruk op ons maken, de eerste keer dat we bij hem thuis in zijn appartement op bezoek waren.

De avond was in grote verwarring begonnen. Wij dachten bij hem thuis te hebben afgesproken, in een nieuwbouwwijk van een klein dorpje boven Pavia. We hadden het adres en met de navigator kwamen we in ieder geval tot bij het dorp, al kwam de straat niet in het wegenbestand van de routeplanner voor. Dus reden we op goed geluk een rondje door de wijk, turend naar naambordjes. En we hadden geluk want al op het eerste rondje zagen we de straatnaam die we hebben moesten. Nu het juiste huisnummer nog en saremmo a posto. Maar juist dat laatste viel tegen: er was een hele straat met huisnummer 10: 10A, 10B, 10C enzovoorts. Wij hadden geen letter doorgekregen van onze gastheer. Even mobiel bellen dan maar.

“Pronto” klonk de stem van Giorgio een beetje zorgelijk. Het begin van een chaotisch gesprek. Giorgio zei dat hij zo goed als onderweg was, “solo cinque minuti e poi …”. Onderweg??? maar we hadden toch bij hem afgesproken? Of niet? Het bloed steeg naar mijn hoofd. Ik probeerde hem voorzichtig duidelijk te maken dat ik toch echt dacht dat we bij hem hadden afgesproken. Voorzichtigheid was geboden, want de bekende Nederlandse directheid komt niet altijd prettig aan, zeker niet bij zo’n uiterste voorkomende gentleman als Giorgio. Maar ja, een voorzichtige formulering zien te vinden, in een vreemde taal, als je onder druk staat, in een verwarrende situatie, dat lukte niet zo goed. Hij begreep me niet. Na een paar verwarrende mededelingen over en weer riep ik paniek dat ik er niets meer van begreep, maar dat we het zo meteen wel zouden uitpraten, als we eenmaal bij hem waren. De moed zakte me in mijn schoenen en in mijn maag zat een knoop.

“Ah, ma sieti già qui?”, maar zijn jullie al hier dan? zei Giorgio toen zeer verbaasd. De boodschap was eindelijk doorgekomen. “Ma come è possibile?” maar hoe is dat mogelijk? Nou gewoon hè, met la macchina, de auto natuurlijk, zei ik, verrast over zijn verbazing. “Maar hoe heb je het kunnen vinden, want deze straat het staat nog op geen enkele kaart aangegeven?” Hij viel van verbazing bijkans van zijn keukenstoel. Die Nederlanders rijden er op goed geluk op los en vinden dan het onvindbare adres ook nog zonder problemen! Hij had ons willen ophalen in Pavia, om te voorkomen dat we compleet zouden verdwalen, en nu stonden die verdraaide Nederlanders al voor zijn deur. Ongelofelijk.

Even later stonden we in zijn appartement, hartelijk lachend om de verwarring en Giorgio nog steeds hogelijk verbaasd en vol verwondering over die ondernemende noorderlingen. “Jullie weten alles al over de omgeving, zijn overal al geweest en kennen het gebied beter dan de inwoners!” zei hij. Wij knikten bescheiden. We gingen meteen naar de keuken, waar we verder zouden babbelen, terwijl hij ondertussen de gerechten uit de pannen zou toveren. Maar meer dan één ding tegelijk doen valt ook niet mee, zelfs niet als je alles al hebt voorbereid, zoals de voor gnocco fritto.

Gnocco fritto is een gerecht uit de naburige provincie van Piacenza, dat ook veel in de provincie van Pavia wordt gegeten. Het bestaat uit gefrituurde deegkussentjes, die warm worden gegeten, belegd met de heerlijkst vleeswaren van de streek, zoals pancetta (buikspek), coppa (procureursspek) en prosciutto (ham). Simpel maar onvoorstelbaar lekker, dat warme luchtige deeg (de kussentjes zijn leeg van binnen), al dente, met daarop de koele vettige vleeswaren. Het wonder van de Italiaanse keuken bestaat behalve uit geur, ook uit het creëren van een geweldig mondgevoel, door de juiste combinatie van (lauw) warm, koel, zuur, vet, hard en zacht in de gerechten. Mmm, een feestje in de mond. Alleen moet je uitkijken met de hete olie natuurlijk.

We kletsten over van alles en nog wat en onderwijl wist Giorgio ook nog een wonderbaarlijk lekkere risotto te bereiden, die hij verrassend presenteerde: je spreidt een lap prosciutto in een grote opscheplepel, en daarbovenop deponeer je dan een bergje risotto. De inhoud laat je dan ondersteboven op een bord zakken, zodat je een bergje risotto hebt, prachtig vlak afgedekt met een lapje prosciutto. Succes verzekerd inderdaad!

Na het diner kwam ook Giorgio’s broer Franco nog even langs, voor het nodige vertier. “Tutto bene?” begroette hij ons met luide stem. Jaja, tutto is bene! De van-alles-en-nog-wat gesprekken die we voerden werden nu opgeleukt met de vaak verrassende inbreng van Franco. Wat moet je doen als je in huis bent en een inbreker hoort? De televisie keihard aanzetten natuurlijk, dat verwachten ze niet en daar schrikken ze zo van dat ze meteen wegvluchten. Franco glunderde breeduit over zijn vondst en zakte nog eens lekker verder onderuit op zijn stoel. Wat moet je doen als je last hebt van hangvolk in de buurt van het appartement waar je woont? Bengaals vuur kopen, aansteken en er naartoe katapulteren! Giorgio hoorde de verhandelingen van zijn oudere broer zorgelijk aan. Ach Franco, met zijn 60 jaar bijna met pensioen, maar sempre een bambino.

Sono finiti i soldi!

info@duepadroni.it — Thu, 21 Mar 2013 20:15:00 +0000

Met onze lange Noord-Europese lijven staken we hoog boven de grijze koppies van de bejaarde Italianen uit. We stonden in de rij voor het loket van het postkantoor van Pavia. Nou ja, de rij … er waren verschillende rijen die als spaghettislierten door elkaar slingerden. Het maakte ons niet uit, we hadden geen haast, we waren immers als dagen bezig om een conto corrente, een rekening, bij de BancoPosta, de Italiaanse Postbank te openen. We wilden een rekening, met bankpasjes en vooral met assegni, cheques, die hoognodig zijn als je in Italië een huis wil kopen. Er zijn allerlei vooruitbetalingen nodig, die direct van koper naar verkoper gaan, zonder tussenkomst van de notaris, want die doet hier niet aan depot. En bij die aanbetalingen gaat het om behoorlijke bedragen, tot wel 20% van de koopsom, die je liever niet contant met je meedraagt. Wij niet tenminste, maar de kwetsbare oudjes voor ons in de rij leken daar minder problemen mee te hebben, want er werden hele bundeltjes van 50€ biljetten voor ze neergeteld. Kennelijk waren ze niet bang dat ze buiten het postkantoor meteen zouden worden neer geknuppeld om van hun pensioentje te worden beroofd.

Het was de eerste van de maand en dan is het uitbetaaldag van de pensioenen, vandaar de lange rijen in het postkantoor. Pavia is namelijk een stad van bejaarden en studenten. De bejaarden vinden er relatieve rust en alle (gezondheids-)voorzieningen in de buurt en de studenten vinden er natuurlijk de universiteit. Ook zijn er in Pavia, verstopt in de binnenhofjes, heel veel middelbare scholen, zodat je op vrijdagmiddag verrast kunt worden door de hordes scholieren die zich als de ratten van Hamelen naar het station begeven, op weg naar een weekendje thuis.

Aan die pensioenbetaaldag hadden we dus even niet gedacht, maar we hadden nu weinig keus meer, die rekening hadden we toch echt nodig. Onze odyssee richting de conto corrente begon een paar dagen geleden in het filiaal van de BancoPosta bij ons in de buurt. Daar werd het al snel duidelijk dat het openen van een rekening alleen op het hoofdpostkantoor mogelijk was. In het centrum van Pavia bevond zich dat kantoor en bleek, nadat we een nieuwe wachtrij hadden overwonnen, dat we in het noodfiliaal op het plein buiten moesten zijn. Een soort portacabin, met daarbinnen, wegens gebrek aan ruimte, dus de spaghetti-wachtrijen.

We waren hier een paar dagen eerder al geweest en hadden toch maar even gecheckt of we hier moesten zijn. Ja, maar voor het aanvragen van een rekening moet je achterin zijn, in het kamertje van de hoofdbeambte. Daar bleek ene Maria te zitten, die ons graag en vriendelijk wilde helpen met alle formulieren. Een paar dagen wachten en dan zouden we ons pasjes kunnen afhalen, met een boekje assegni en ook zouden we meteen geld kunnen opnemen, als we tenminste in de tussentijd geld naar de gloednieuwe rekening hadden overgemaakt. En dat hadden we gedaan.

Nu was het zover, het uur U, D-day! Onze poging om de wachtrijen te ontlopen en direct naar onze Maria van de Post te gaan, was verhinderd door een cerbera, die toegang tot het heilige der heiligen verhinderde. Kennelijk hadden anderen die sluipweg ook ontdekt en werd er teveel gebruik van gemaakt. We ontkwamen niet aan de spaghettislierten. Maar we waren geduldig, ons hemelrijk was nabij …

Opeens was er paniek achter de balie en begon iemand te roepen: “Sono finiti i soldi!”. Het geld is op! Gemor en protest in de bejaarde gelederen. De postbeambten maken hen duidelijk dat er toch echt geen contanten meer zijn. Enkelen druipen al teleurgesteld af, anderen gaan nog in discussie. Maar waar niet is, verliest ook de gepensioneerde keizer zijn recht. Wij komen nu verrassend snel aan de beurt. We krijgen de pasjes en de cheques, maar voor contanten moeten we over een paar dagen nog maar eens terugkomen …

Non sta bene

info@duepadroni.it — Mon, 18 Mar 2013 16:30:00 +0000

Cinzia, de secretaresse van de onderzoeksgroep middeleeuwse filosofie van de Universiteit van Pavia, keek me ernstig aan. “Non sta bene”, zei ze met een grafstem, in antwoord op mijn vraag waar professoressa Chiara was, het gaat niet goed met haar. Ik was voor de zoveelste keer voor niets naar de universiteit gekomen, waar ik de onderzoeksafdeling weer gesloten had aangetroffen. De gemeenschappelijke onderzoeksruimte op de eerste verdieping van het oude universiteitsgebouw, aan een galerij die uitkeek op een binnenhof met tuin en fontein, leek wel op een salon. Ze was afgesloten met een houten kozijn met veel glas waarachter je de verschillende bureaus en tafels van de promovendi kon zien staan, promovendi die er overigens ook nooit waren (bestonden ze wel?). De deur die toegang gaf tot deze salotto was altijd op slot. Ik drukte mij neus tegen de ruit en zag dat de salotto verlaten was.

Deze keer besloot ik om toch maar eens navraag te gaan doen bij de ondersteunende afdeling, het secretariaat. Het ondersteunende personeel was wel altijd aanwezig, paraat om iets te gaan ondersteunen als er opeens iets te ondersteunen zou zijn. Maar nu Cinzia me zo onheilspellend aankeek, dacht ik opeens te begrijpen waarom mijn begeleidster er nooit was: ernstig ziek natuurlijk (kanker?). O jee. “Che cosa c’è” vroeg ik zo neutraal mogelijk, wat is er aan de hand? “Ha preso un raffreddore” zei Cinzia, nog steeds ernstig, de professor had kou gevat. Ja, ja, als dat maar goed afliep!

Teleurgesteld droop ik af naar de stanza dei dottorandi, een klein hok voor de promovendi met één bovenlicht en twee bureaus, waarvan er één van een professor Klassieke Filosofie was. Die ik ook nooit heb mogen ontmoeten tijdens mijn verblijf aan de universiteit, hoewel mij verteld werd dat ik op woensdagmorgen de kamer vrij moest laten, want dan kwam de professor er zijn nuttige studies verrichten. Gedachteloos betrad ik op een woensdagochtend de kamer en realiseerde me pas nadat ik de deur van het slot had gedaan, dat dit de professorale ochtend was. Maar de professor was er niet. Gedurende mijn kortstondige studieloopbaan aan de Universiteit van Pavia kwam er alleen een enkele keer een andere promovendus kijken of hij hier even een plekje kon vinden.

De toegang tot het studiehok had ik met veel moeite weten te veroveren op La Nagel, mijn directe begeleidster, die ik heel af en toe wel in de salotto had weten te betrappen. Toen ik de zomer voor onze komst naar Italië een kennismakingsbezoek aan de afdeling had gebracht, was ik met open armen ontvangen, nadat de verwarring over mijn geslacht was opgehelderd. Ik kon er altijd terecht, er waren bureaus genoeg, met pc en ik zou de sleutel van de salotto krijgen. Ook mijn echtgenoot (m/v) kon er terecht als hij wilde, en neem de hond ook maar gerust mee. Leuk! Toen ik la Nagel er in september naar vroeg, was het opeens een probleem. “Maar ik moet toch een studieplek hebben?” vroeg ik paniekerig. Ik zag me niet in het appartement van Giorgio studeren, met stofzuigende echtgenoot en aandachtvragende hond. “Ja, ja” zuchtte La Nagel, ze zou het eens met de professoressa bespreken, misschien was de stanza dei dottorandi wel beschikbaar, al zou er daarvoor een officieel verzoek moeten worden gedaan, op schrift, aan de decaan. En dat kon wel even duren.

Wonder boven wonder was dat toch snel voor elkaar en opgewonden draaide ik niet veel dagen later de eerste keer het slot in de deur van de stanza open. Een stoffig hok! Met één klein raam! Nou ja, je zat in ieder geval droog en het was redelijk warm. Alles beter dan op een bankje in het park, want dat is ‘s zomers wel leuk, maar niet als de winter nadert. Hoewel de onderzoeksafdeling dus vrijwel altijd uitgestorven was, bleek de kamer naast de stanza wel altijd bezet. De frequent in die kamer gevoerde telefoongesprekken kon ik woordelijk volgen. Gesprekken van een onderzoekster met studenten over tentamens, werkstukken, cijfers en afspraken. Gesprekken die steevast eindigden met een hele riedel aan ciao ciao ciao’s, onderbroken door toch nog een laatste mededeling en een vervolgriedel van ciao ciao ciao’s.

Zo om de anderhalf uur ging ik maar eens even de benen strekken. Een wandelingetje over de keistraatjes van Pavia, naar een café voor een kopje koffie. Daar was het altijd druk en levendig, vol met andere mensen die kennelijk even niks te doen hadden. La dolce vita!

Professoressa Chiara heb ik uiteindelijk drie keer gezien: bij de welkomstlunch in Osteria alle Carcere, bij een afdelingslunch in Osteria alle Carcere en nog een keer een vergaderingslunch in Osteria alle Carcere. Om mijn onderzoeksproject te bespreken, maakte ze een keer per email een afspraak, die niet lang daarna afgelast werd (zieke tante, raffreddore, kanker?). Daarna heb ik nooit meer iets van mijn professoressa mogen vernemen.

Orario di visita

info@duepadroni.it — Sun, 17 Mar 2013 20:26:00 +0000

We zaten in de wachtkamer van de dokter. Een wachtkamer zoals alle andere, met gammele stoeltjes, verdroogde kamerplanten en stapels verouderde weekbladen in de categorie roddel- en achterklap, die je thuis niet zou willen lezen, maar die je hier uit verveling gedachteloos doorbladert. En in dit geval kenden we de meeste “beroemdheden” ook nog niet eens, in welke compromitterende en opwindende situaties ze ook waren gefotografeerd. Aan de muur van de wachtkamer hingen aankondigingen over de jaarlijkse griepprik en ander voorlichtingsmateriaal, zoals over de … mafia! Een fonds ter ondersteuning van de slachtoffers van de mafia beval zich aan in de belangstelling van de patiënt.

Het was vrijdagmiddag en we waren de enige aanwezigen in de wachtkamer, want de dokter houdt in dit dorp Montecalvo Versiggia met zijn 550 inwoners alleen op dinsdag en donderdag spreekuur. We kwamen echter niet om redenen van lichamelijke aard, al gingen in zekere zin wel met ons water naar de dokter. De spreekkamer van de huisarts bevond zich in het gemeentehuis van Montecalvo en wij wachtten niet op hem maar op de komst van de tecnica van de gemeente, Roberta Reguzzi. Zij zou ons gaan informeren over bouwvergunningen, bestemmingsplannen en wat dies meer zij, in verband met onze aanstaande koop van het huis in de Frazione Spagna van de gemeente.

Het gemeentehuis bevindt zich in het “centrum” van Montecalvo Versiggia, zelf niet meer dan een frazione, een gehucht van een tiental inwoners, genaamd Crocetta. De naam betekent kruisje of kruising en de frazione ligt dan ook aan een driesprong van doorgaande wegen. Naast de paar woonhuizen en het gemeentehuis is hier alleen de aanwezigheid van de vroegere herberg, nu restaurant La Verde Sosta de moeite van het vermelden waard. Hoewel, iets verderop bevinden zich de kerk van de gemeente, het kerkhof en ook het kasteel van Montecalvo Versiggia. En dan is er nog het officiële uitzichtspunt (met zitbankjes), het kapelletje van de Madonna van de Druivenoogst en het Kurkentrekkermuseum, wereldberoemd in Montecalvo en omstreken.

Het centrum van de gemeente is maar één van het zestigtal gehuchtjes dat samen deze agrarische gemeente vormt en met in totaal 550 inwoners betekent dit dat elk gehuchtje maar uit een inwoner of 9 bestaat. De reeks van namen van de frazioni is een kleurrijk geheel van diverse oorsprong: Bagarello, Borgogna, Bosco, Ca' Bella, Ca' Galeazzi, Ca' Grande, Ca' Michele, Ca' Nuova, Ca' Rossini, Canerone, Capoluogo, Carichetta, Carolo, Casa Bassani, Casa Chiesa, Casa Galotti, Casa Ponte, Casa Sartori, Casa Tessitori, Casa Torregiani, Casa Zambello, Casaleggio, Casella, Casone, Castello, Castelrotto, Cerchiara, Colcio, Colombara, Colombato, Costa, Costiolone, Croce, Croce Bianca, Crocetta, Crocioni, Fontanino Ninetta, Francia, Frenzo, Lanzone, Lardera, Marchisola, Michelazza, Moglialunga, Molino nuovo, Mussolengo, Piane, Pianoni, Poggio, Poggiolo, Poggione, Pornenzo, Pratello, Remolato, Sasseo, Savoia, Schiavica, Spagna, Spinola, Stallarola, Tromba, Valazza, Valdonica, Versa, Versiggia . De naam van onze frazione, Spagna, vindt zijn oorsprong in de nationaliteit van het onderdeel van het Napoleontische leger dat hier tijdelijk bivakkeerde.

We moesten een kwartier of drie wachten op de gemeentelijke deskundige, die maar een deel van haar tijd voor deze kleine gemeente werkte en nu van een andere gemeente kwam waar ze dezelfde functie vervulde. Het wachten bleek de moeite waard, want onze architetta bleek erg hulpvaardig en doortastend. Dossiers werden opgediept, plattegronden uitgevouwd en als er haar iets niet meteen duidelijk was, riep ze gewoon een vraag over de gang naar een collega. Vraag: “Deze mensen mogen toch gewoon een B&B beginnen in een woonhuis, of niet?” Antwoord:, “Jaja, daar is geen vergunning voor nodig”. Gelukkig bleken er geen onoverkomelijke belemmeringen of onheilspellende bouwplannen (kerncentrales? Snelwegen?) te zijn. Zelfs voor aardbevingen hoefden we niet te vrezen: volgens de provinciale verordeningen hielden die bij de grens van de provincie op: er waren geen voorzieningen die daarmee rekening hielden.

Software potente

info@duepadroni.it — Wed, 13 Mar 2013 21:21:00 +0000

Giorgio klonk erg bedeesd aan de telefoon. Ja, hij had er eerst aan getwijfeld, of hij wel moest bellen, want er was een probleem. En hij vond het zo vervelend om er over te beginnen, dat hij eerst dacht om het maar te laten zitten. Uiteindelijk had hij dan toch bedacht dat het beter was om ons te bellen, maar nu aarzelde hij weer. Waar gaat het dan over, vroegen wij op zijn Hollands directs. Nou, hij had het geld van de eerste huur die we hem gegeven hadden nageteld en er bleek 100€ te ontbreken … Wij vonden dat wel komisch, dat geaarzel van die schuchtere Italiaan, die zich in alle bochten wringt om toch vooral niet onbeleefd te zijn. We nodigden hem uit om direct langs te komen, dan betaalden we het ontbrekende bedrag meteen. “Nee, nee, het kan best wachten hoor, dat is geen probleem” begon hij weer te ontwijken. We stonden er echter op om nu meteen te betalen, al was het maar om nog maandenlang van geschuifel en schijnbewegingen te voorkomen.

Giorgio kwam en nam meteen zijn broer mee, om dan tegelijk ook maar de internetaansluiting te regelen. We hadden al een telefoonaansluiting en onze eigen laptop. Wat ontbrak was de software van Alice, de internet provider van de Italiaanse KPN, Telecom Italia. Nu staat dit overheidsbedrijf niet bekend om haar efficiënte gebruiksvriendelijke software, maar wel om talloze bureaucratische gruwelverhalen die in menige bar met graagte (en ingehouden woede) door haar slachtoffers worden verteld. Het eerste probleem betrof echter niet de software maar de bekabeling. Er was een verlengsnoer nodig. Voor de installatie konden wel improviseren, maar er was een permanente oplossing nodig. “Ce lo a casa” zei Franco, ik heb er thuis nog wel een liggen. Maar zijn wijze woorden werden niet gehoord … Ik zat met Giorgio al verdiept in de software van Alice en hadden al snel het gevoeld in Wonderland verzeild te zijn geraakt. Wat was het onoverzichtelijk! Franco zei nog maar eens dat hij een verlengsnoer had en dat wel even kon gaan halen … Geen antwoord.

“Per continuare si deve installare il nostro software potente” kondigde Alice vrolijk aan, u moet nu onze krachtige software installeren. Ik keek naar Giorgio, met twijfelende gezichtsuitdrukking. Hij begreep me meteen en zei op ironische toon “Nou? Wil je die potente software van Telecom op je pc hebben?” “E proprio la parola potente che mi fa paura” grinnikte ik, het woord potente jaagt me juist angst aan. Maar we hadden geen keus en met ogen dicht drukte ik op de knop “Installatie”. Wonder boven wonder ging alles goed. Franco had intussen nog twee keer gezegd dat hij een verlengsnoer had en dat wel even kom gaan halen. Hij beende nu ongeduldig heen en weer door de kamer. Wat is er, vroeg Giorgio. Ik kan dat verlengsnoer wel even halen, geef me je autosleutels, dan ben ik zo terug, antwoordde Franco nu kortaf. En zo geschiedde.

Franco bleef meer dan een uur weg. Met de auto van Giorgio, die nu niet naar huis kon. Dan maar een borrel, eentje van Bols, een echte Hollandse grappa. Nee, nee een klein slokje maar, zei Giorgio. Het werden in afwachting van het verlengsnoer verschillende kleine slokjes. Eindelijk hoorden we Franco de auto parkeren. Beneden knalde de deur van de hal. Hij beende woest binnen en was buiten zichzelf. Hij had zijn hele schuur overhoop gehaald, want die kabel moest er gewoon liggen. Een paar dagen geleden had hij hem nog in zijn handen gehad. En nu kon hij hem niet vinden, porca miseria! We troostten hem met ook een glaasje van die bijzondere Hollandse grappa. Ons kon niks gebeuren, onze software was potent!

La perizia

info@duepadroni.it — Tue, 12 Mar 2013 20:52:00 +0000

“Het plafond is 2.50 m hoog, dat zie je zo” zei Nicola, de makelaar, zelfverzekerd. ”Nee, het is 2.30 m”, was de onverstoorbare reactie van Luigi Buttini, de door ons ingeschakelde geometra. “2.50” reageerde Olita geprikkeld en kortaf. “We meten het na” concludeerde Buttini, zeker van zijn zaak en voorzien van alle spullen om wat dan ook maar te meten of te testen. Resultaat van dit wedstrijdje verplassen voor mannetjesputters: 2.35 m en ONZE geometra won. Wij lachten in onze vuistjes. De beide mannen waren al een tijdje aan het wedijveren over van alles en nog wat, waarbij Nicola erg zijn best deed om achter Buttini aan te rennen.

Als bouwtechnische deskundige was Buttini in onze opdracht bezig om het huis dat Olita in de verkoop had, te keuren. Klopten de afmetingen met wat er in her kadaster stond, was er niets illegaal verbouwd of aangebouwd, klopte de grootte van het stuk grond? “è tutto in ordine, non ci sono problemi” riep Olita te pas en te onpas, alsof hij het ons kwalijk nam dat we iemand hadden ingehuurd om een en ander te controleren. Maar we hadden ons goed voorbereid en alle rampverhalen over het kopen van een huis in Italie in onze oren geknoopt. Olita kon de pot op. En ja, daar had je weer zoiets: de lap grond die Olita’s advertentie ons beloofde, was maar liefst 2500 vierkante meter. Bij ons eerste bezoek aan het huis, had de makelaar ons aangegeven tot waar ons terrein liep: daar tot aan het eind van de schuur, de rustico.

Eenmaal thuis, midden in de nacht, wakker van de opwinding over het feit dat we ons droomhuis waarschijnlijk gevonden hadden, kwam ik opeens tot de conclusie dat dat niet kon kloppen. In vond de hoeveelheid grond die we om het huis hadden eigenlijk te weinig en de enige reden die ik bedenken om misschien toch nog van de verkoop af te zien. Maar wacht ’s even: het huis zelf meet 11x11 meter, dat is 121 m2 en het neemt toch zeker een derde tot een vierde van het hele terrein in beslag. Dus kan het lap grond niet groter zijn dan 500 m2. Hè? Volgens de advertentie was het toch vijf keer zoveel?

Nu we weer ter plekke waren, met onze landmeter bij de hand, moest het duidelijk worden. Luigi beende met zijn gedrongen lijf door het hoog opschietende (door Nicola nog te wieden) onkruid, struikelend over de resten dakpannen die er door de laatste dakdekkers lukraak neergegooid waren. Nicola er haastig als een opgewonden haan achteraan. Hijgend maakte hij nog eens duidelijk dat het terrein achter de schuur er niet bij hoorde en dat je daar niet zomaar kon gaan banjeren, dat was proprietà privata. Een beetje paniekerig riep Nicola naar de eigenaar, die aan de voorkant van het huis was blijven staan en hem niet hoorde. Buttini beende verder, over illegaal terrein. Of toch niet? Nee, dus, zijn conclusie was dat het stuk grond dat bij het huis hoorde tot helemaal achter aan de muur van het volgende huis liep. De papieren van het kadaster bevestigden dat. 2-0 voor onze geometra!

Nicola werd steeds nijdiger en hij was al sikkeneurig toen we aankwamen, om 9:30 vanochtend. “Jullie zijn te laat” riep hij bozig. “Nee hoor, half tien was de afspraak”, riep ik. “Nee, 9 uur!” bleef Nicola volhouden. De eigenaren die met hun makelaar meegekomen waren, hadden ook een half uur moeten wachten, maar namen het ons niet kwalijk. “è tutto colpa sua” zei de vrouw des huizes glimlachend tegen mij, het is allemaal zijn schuld. Het was duidelijk dat hun verhouding met Olita zich ook niet op een hoogtepunt bevond. Dat kon in ons voordeel zijn. Stand 3-0. Ik vroeg maar eens aan de eigenaresse of er nog andere geïnteresseerden waren op dit moment. Er is wel wat interesse, zei ze, maar het klonk niet overtuigend.

Nicola had ons na het eerste bezoek al na een paar dagen opgebeld en op agressieve toon gevraagd waarom we nog niet hadden laten weten of we het huis wilden kopen. Alles was namelijk in orde, we hoefden alleen een aanbetaling te doen en een voorlopig koopcontract te tekenen. Daar dachten wij anders over en dat maakten we hem duidelijk. Eerst doen we een perizia, een soppraluogo, controle ter plaatse en controle van alle papieren: kadaster, eigendomsakte, liggende schulden en dergelijke, daarna zien we verder. Moet trouwens ook niet worden gecheckt of een van de buren de landbouwgrond niet zou willen kopen? Daar hebben zij namelijk voor de wet recht op. “No, no, non ci sono problemi”, maar hij ging het wel even vragen aan een collega ... en we kregen gelijk. 4-0.

Na een uur of twee van inspecties kwam Buttini tot de voorlopige conclusie dat het er goed uitzag, sterker nog, dat zo’n groot huis voor de gevraagde prijs een affare was, een buitenkansje. Nu hoefden we alleen nog naar het gemeentehuis van Montecalvo Versiggia om resterende mogelijke problemen weg te nemen en dan zouden we veilig een eerste bod op het huis kunnen doen. We voelden de spanning stijgen.

Vista sui tetti di Pavia

info@duepadroni.it — Tue, 12 Mar 2013 15:27:00 +0000

Met de grote zonnebril (grote donkere ronde glazen, dikke plastic rand), die ze net had opgediept uit haar tas om haar ogen te beschermen tegen de felle Italiaanse zomerzon, leek ze wel wat op La Loren in haar goede dagen. La Nagel, de onderzoekster op het gebied van de middeleeuwse astrologie, met wie ik op de universiteit van Pavia zou gaan samenwerken. Ook haar steile, gitzwart geverfde haar droeg bij aan de illusie: dat moet vroeger iets geweest zijn, van o-la-la en ga maar na ... Maar de trappen van de oude universiteitsgebouwen vergden inmiddels het uiterste van haar adem en de o zo karakteristieke keitjes van de historische straten van Pavia meed ze zoveel mogelijk: daar waren haar modieuze schoenen niet op berekend.

Ze woonde in Milaan, net als alle andere medewerksters van de faculteit en kwam elke dag met de trein, ook net als de anderen. Met de auto was te gevaarlijk: in de Po-vlakte mistte het vaak dagenlang en dicht. De subfaculteit middeleeuwse filosofie stond onder leiding van professoressa Chiara (de meeste letterenfaculteiten worden bevolkt door vrouwen), die ik er via een email correspondentie vanuit Nederland van had weten te overtuigen, dat haar onderzoeksgroep bij uitstek geschikt zou zijn voor mijn stage. Toen ik voor het eerst de groep bezocht was de verbazing groot, want ze dachten dat ook deze stagiaire een vrouw was. Dat ik op een meegestuurde profielfoto toch duidelijk kaal was en een baard droeg, gold kennelijk niet als doorslaggevend bewijs. In de middeleeuwse filosofie gelden andere argumenten!

Het welkom was niettemin hartelijk en mijn aankomst werd gevierd met een lunch bij een van de restaurants van naam in het centrum van Pavia, de Osteria alle Carcere, de bistro van de kerkers zogezegd. Mmm, wat voorspelde deze naam voor mijn verblijf? Op advies van dottoressa Nagel nam ik een eenvoudige risotto, die superlekker zou zijn. Maar naar mijn smaak was de risotto, rijst met boter en kaas zonder verdere ingrediënten, wel erg eenvoudig en eigenlijk smakeloos. Op de vraag hoe hij smaakte, antwoordde ik uiteraard buono, want ik wilde de Middeleeuwers niet meteen tegen me in het harnas jagen (later zou onze huisbaas Giorgio mij ongevraagd verbieden dit adres te bezoeken, als een restaurant met teveel pretenties!).

Na de lunch vertrok de professoressa spoorslags... naar huis, waar een zieke oude tante wachtte die door de familie opgevangen werd nadat ze een beroerte had gehad. La Nagel zou me de universiteit laten zien. We bezochten de oude universiteitsgebouwen, de anatomiezaal, de bibliotheek. Het gesprek kwam op het beste onderkomen in Pavia voor een verblijf van een half jaar. Ze wist niet hoeveel moeite het ons had gekost om überhaupt iets te vinden. La Nagel had een goed advies: Dovreste prendere un appartamento con vista sui i tetti di Pavia! Jullie zouden en appartement moeten nemen met uitzicht over de daken van Pavia! Ja dat zou mooi zijn, dacht ze, en in die gedachten droomde ze langzaam van ons weg, met een glimlach om haar mond, La Nagel.

Via Moruzzi

info@duepadroni.it — Mon, 11 Mar 2013 18:02:00 +0000

Wat het rijtjeshuis in een vinexwijk in Nederland is, is in Italië een condominio. Ze verschijnen overal, aan de randen van stadjes en steden in Noord Italië. Gebouwen van 3 of 4 hoog, omgeven door een tuin, voorzien van een parkeerplaats en afgeschermd met een hek. Niet zomaar een hek, maar een cancello a telecommando! En met zwaailicht. Een huis of condominio zonder zo’n hek, zonder oranjegeel zwaailicht is als een koning zonder kroon. Je bent pas echt geslaagd als je een vrijstaand huis hebt kunnen betrekken, mèt het automatische, op afstand bedienbare hek, mèt zwaailicht. Ook de waarschuwingsbordjes dienen natuurlijk aanwezig te zijn, om te voorkomen dat er per ongeluk kinderen bekneld raken en tot friet worden geperst, als het hek (automatisch! Op afstand!) opeens open zwaait. Veiligheid voor alles.

Een condominio is een huizenblok van een verdieping of drie, vier, waarin zich appartementen bevinden die bereikbaar zijn via een gemeenschappelijke hal. Er is geen galerij. De onderste, kelderverdieping bestaat uit boxen en garages. Er is een vereniging van eigenaren, die zorgdraagt voor reinheid, rust en regelmaat.

Het appartement dat wij in Pavia betrokken, dat van Giorgio en Franco, lag op de bovenste verdieping van zo’n condomino, in Via Moruzzi, westelijk van het centrum en het station. Het was omgeven door een mooie tuin en er was ruim parkeergelegenheid, gereserveerd per appartement, onder een carport. De hal was bekleed met natuursteen, glimmend en proper, en er was een lift. We kregen het beheer over een afstandsbediening telecommando voor het hek, met zwaailicht!

In de advertenties die voor dit soort condominio verschijnen, lees je vaak dezelfde termen , waarvan je als buitenlander de betekenis en waarde maar moeilijk kan inschatten. Een van die begrippen was riscaldamento autonomo. Was dit belangrijk? Of niet? Daar kwamen we tijdens ons verblijf pas achter, toen we midwinter, buitentemperatuur onder nul, met de ramen wijd open zaten, omdat het binnen tegen de 30 graden liep. Centraal geregelde verwarming, radiatoren die niet afzonderlijk in te stellen zijn.

Op een avond, het was nog warm, kwamen we thuis en hoorden een rumoer dat ergens uit een kamer of zaaltje kwam. Veel mensen spraken, of beter: schreeuwden door elkaar. Was er een echtelijke ruzie in de een van de appartementen? We wisten het niet. Maar een paar dagen later kwamen we er alsnog achter. Franco kwam langs. TUTTO BENE? Met ons wel, en met jou? Nou, bekende Franco schroomvallig, er waren wat discussies geweest in de vergadering van de vereniging van huiseigenaren. Hij had zich moeten verantwoorden tegenover de andere eigenaren. Wie waren die vreemde buitenlanders die opeens in dat appartement zaten? Kon dat zomaar? Hadden ze het gekocht of was het verhuurd? En waarom weten wij dat niet? Ach ja, Italianen, zuchtte Franco, ze maken een hoop drukte om niks. Stupidaggine, het gaat nergens over. We hoefden ons geen zorgen te maken. Tutto bene!

Persone serie

info@duepadroni.it — Sun, 10 Mar 2013 16:52:00 +0000

Dat was de druppel! Giorgio ontstak in toorn over de opmerking die zijn broer Franco net, schertsend gemaakt had: Siete quasi clandestini, jullie zijn eigenlijk illegalen, had hij gezegd. Hoe kun je zoiets zeggen, hoe kun je zo maleducato, onbeleefd zijn, en dan tegenover zulke achtenswaardige personen als wij, in de ogen van Giorgio, waren. Persone serie, persone brave. En daar moet je zuinig op zijn, want die kom je niet veel tegen, was de stilzwijgende implicatie. In Italië zijn er veel, teveel, niet serieus te nemen personen, die maar wat zeggen en iets heel anders doen, onbetrouwbaar en dus te vermijden.

Hoewel broers, zijn Giorgio en Franco toch totaal verschillende personen en tonen ze ieder eigenlijk aan ander gezicht van de Italiaan. Franco de joviale, zorgeloze, vrolijke, niet serieuze Italiaan, die eruit flapt wat hij denkt, de spreekwoordelijke Italiaan zoals elk buitenlander zich die voorstelt. Giorgio vertegenwoordigt juist de zorgelijke, pessimistische en enigszins depressieve versie van de Italiaan, zoals die veel voorkomt, maar in het buitenland eigenlijk onbekend is. Franco begroet je altijd met een oorverdovend Tutto bene? dat retorisch bedoeld is, want hij herhaalt het daarna nog een paar keer, als je even stilvalt. Tutto bene? Hij luistert niet echt. Met Giorgio raak je echter direct in een diepgravend serieus gesprek over de tekortkomingen van Italië en haar inwoners en de eigen uitzichtloosheid. Italië heeft twee gezichten, met misschien niets ertussen. Is Italië manisch-depressief?

Tussen de broers ontstond een twistgesprek en het dreigde in onze oren uit te draaien op ruzie. We verstonden weinig en vingen alleen de woorden Schengen (Sjenghèn) en pazzo (je bent gek) op. Ruzie, ach nou ja, gewoon het Italiaanse temperament. Non ci sono problemi.

Grommend ging Giorgio verder met het invullen van de ingewikkelde en uitgebreide papierwinkel, die in het kader van de antiterrorismewetgeving moest worden ingevuld. We huurden als buitenlandse, tijdelijke bewoners zijn flat en daar wil de Italiaanse overheid graag het hare van weten. De flat van Giorgio en Franco was de voormalige woonplaats van hun ouders, die een paar jaar geleden overleden waren. De flat hadden ze gemeubileerd en al aangehouden, maar stond vrijwel altijd leeg en dat was ons geluk, want in Pavia, studentenstad, is vrijwel geen behoorlijke woonruimte te vinden.

Franco begon intussen, onaangedaan door de woordenwisseling met zijn jongere broer, met ons een gezellige babbel. Over leesbrillen en het gevaar van multi-focus glazen. Franco had verhalen gehoord van mensen die er mee van de trap waren gevallen, doordat ze de treden niet goed konden zien. Levensgevaarlijk! Hij nam ze dan ook niet en, beter nog, hij nam helemaal geen bril, hoewel hij bijziend was. Het jaartal op onze fles jenever van Bols, 1875, las hij als 1575. Franco had sowieso iets met gevaar en gezondheid: toen hij ons de buurt liet zien, wees hij ons op het ziekenhuis, de farmacia, het rode én het groene kruis, allemaal in een wijk, vlak in de buurt. Ons kon niks gebeuren, non ci sono problemi!

We zochten in de zomer van 2007 een appartement in Pavia, voor een half jaar, van september tot maart 2008. Enerzijds voor een studiestage aan de universiteit, anderzijds voor een sabbatical en last but not least om min of meer stiekem eens rond te kijken om te zien of er misschien een leuk huisje te vinden is. Een leuke woonplek met de mogelijkheid om een bed en breakfast te beginnen ... We willen vertrekken om een heel nieuwe wending aan ons leven te geven. Als we iets kunnen vinden dat aan al onze eisen voldoet tenminste, we gaan niet over een nacht ijs, zoals al die brokkenpiloten in de tv-serie Ik vertrek. We zijn tenslotte persone serie!

Onze uitvalsbasis, het appartement in Pavia, hadden we dus met het nodige geluk gevonden en dus kon de zoektocht eind 2007 beginnen. De eerste ontdekking, we hadden alweer geluk, was het gebied ten zuiden van Pavia, de Oltrepò Pavese, waar we thuis in Nederland nooit op gekomen zouden zijn. Gedurende een paar trips door dit gebied zagen we hoe mooi, sprookjesachtig het was. Als we hier toch eens een huis zouden kunnen vinden, op een heuvel, met panoramisch uitzicht, vrijstaand, een grote tuin en ook direct bewoonbaar en geschikt voor vakantieverhuur. Geen geringe eisen, maar als je iets wilt moet je het grondig aanpakken, zoals persone serie betaamt. Het enige wat we nodig hebben, is een beetje geluk.

Non ci sono problemi

info@duepadroni.it — Sat, 09 Mar 2013 18:13:00 +0000

VOORAF: vanaf nu neemt dit weblog (voorlopig) een andere wending! Ik zal nu heel regelmatig (elke dag?) korte stukjes publiceren over de geschiedenis van ons verblijf in Italië sinds 2007. Voor een groot deel zijn deze stukken natuurlijk gebaseerd op eerder in dit blog verschenen verhalen. Maar ze zijn nu herschreven met het oog op een algemener lezerspubliek. Het is namelijk het stoute doel van schrijver dezes om alle verhalen uiteindelijk te bundelen en uit te geven als een boek. Hilarische verhalen over het leven in Italië ... of zo. Ik nodig daarom iedereen uit om alvast mee te lezen en waar nodig commentaar te leveren ... en vooral om de verhalen te genieten, als waren ze evenzovele gangen van een Italiaanse maaltijd! Buon appetito!

PS als je de afleveringen per email wil ontvangen dan kun je je daarvoor aanmelden.

Mijn rechterbeen stond nog op de grond, maar toch reed de auto van de makelaar al weg. Alleen door mijn been snel binnenboord te trekken en het portier dicht te slaan, kon ik een ongeluk voorkomen. De makelaar had haast! We gingen dan ook twee huizen bekijken, in de Oltrepò Pavese, aan de overkant van de grote rivier de Po, die dwars door Noord-Italië loopt. Vanuit Pavia, onze tijdelijke woonplaats, was dat een half uur rijden. Ik zat voorin en de makelaar kletste honderduit in rap Italiaans. Ik verstond maar een deel van wat hij zei, ook doordat ik afgeleid werd door het verkeer waar we op zijn Italiaans doorheen kruisten.

Eenmaal ten zuiden van Pavia was het rustiger op de weg en begreep ik dat Olita, zoals onze makelaar heette, het vooral had over zijn kennis van zaken en de goede staat van de huizen die we gingen bekijken. En wat er eventueel niet naar onze zin zou zijn, kon eenvoudig worden aangepakt, zonder extra kosten, dat had hij al met de verkopers afgesproken. Non ci sono problemi, riep hij. De verkooppraatjes waren al begonnen. Als de kleur van het huis ons niet zou bevallen, dan kon het overgeschilderd worden, nog voor de oplevering, in elke ja echt elke kleur die we maar wilden, zelfs pimpelpaars! Non ci sono problemi!

Het landschap ten zuiden van Pavia was vooralsnog vlak, met rijstvelden, akkers en populierenplantages. Langs de provinciale weg veel lintbebouwing, een afwisseling van huizen in alle soorten en maten en winkelcentra. Kleine dorpjes met winkeltjes, een restaurant en een bar. In verte doemde echter al het heuvellandschap op, waar het huis van onze dromen zou moeten liggen. Olita ratelde verder. Een langzaam rijdende voorligger haalde hij genadeloos in, doorgetrokken streep of niet. Af en toe kwamen ons twee tegenliggers naast elkaar tegemoet, maar gelukkig pasten er hier gemakkelijk drie auto's op de tweebaansweg. Non ci sono problemi.

We kwamen in contact met de makelaar dankzij een van de gratis huizenmagazines die je in Pavia overal kan vinden. Ons oog was gevallen op een aardig huis in de heuvels dat uit twee onafhankelijke appartementen bestond, precies wat we zochten, want we wilden in de vakantieverhuur. Een Bed & Breakfast in Italie beginnen, origineel was het misschien niet, gedurfd nog steeds wel. Dat huis van Olita & co leek geschikt en redelijk geprijsd bovendien. Het tweede huis dat we gingen bekijken trok ons vooral vanwege de prijs. De foto van het huis zelf beloofde niet veel goeds: grauw en grijs en ongenaakbaar. Maar als we toch eenmaal met deze makelaar op pad zijn, laten we dan toch maar even gaan kijken.

We bereikten de Ponte della Becca, een één kilometer lange ijzeren brug uit de jaren '20, die de samenvloeiing van de Po en de Ticino overspant. Aan de andere kant begint de Oltrepò, eerst nog steeds vlak, maar als snel heuvelachtig. De eerste wijngaarden verschijnen langs de weg, op de hellingen. Op een uitloper van de heuvels zien we toren van een opvallend kasteel en raadplegen we onze deskundige, genaamd Olita. Welk kasteel is dat, vragen we nieuwsgierig. Hij weet het niet. Maar non ci sono problemi, hij zal het navragen en het ons laten weten ... Misschien wordt ons huis toch niet pimpelpaars.

Het wordt duidelijk waarom Olita haast had: hij kent de weg niet en rijdt kriskras door de heuvels, op zoek naar herkenningspunten. Wonder boven wonder vinden we het eerste huis, dat toch niet zo geschikt blijkt als we dachten, welke kleur het ook zou krijgen. Aan eenkant lag het tegen een talud, aan de andere kant werd het uitzicht geblokeerd door een schuur. De tuin was van postzegelformaat. Jammer.

Het tweede deel van de puzzelrit bracht ons, onder veel binnensmonds gevloek en gemompel van Olita, bij de goedkopere kandidaat. De buitenkant beloofde ook in werkelijkheid niet veel goeds, daar zou geen enkele kleur uit de regenboog iets aan kunnen veranderen. Maar de binnenkant! Het huis bleek van binnen geheel gemoderniseerd met nieuwe plavuizen, cv,een complete keuken, zitruimte met sofa's, moderne badkamers. Het appartement op de begane grond kon direct bewoond worden.

Olita leidde ons naar boven, het tweede appartement en opende de luiken van de slaapkamer die aan de dalzijde lag. Een fabelachtig uitzicht ontvouwde zich voor onze ogen, met in de verte het karakteristieke maar vooralsnog onbekende kasteel. We waren verkocht. Non ci sono problemi!

Liste pulite o Bunga Bunga

info@duepadroni.it — Thu, 24 Jan 2013 17:12:00 +0000

Schone lijsten, schone lei. De Italiaanse politiek is alles wat je er clichématig over zou kunnen denken: corrupt, opportunistisch, schaamteloos, schandalig en zo af en toe gelukkig ook hilarisch. De parlementsverkiezingen komen er weer aan (februari), nadat de interim-regering Monti in december is pootje gelicht door Berlusconi en in de verkiezingsstrijd gaan alle remmen pas echt los. Leuk om te volgen, soms, maar vaak ook ergerlijk, ongelooflijk, onbegrijpelijk, voor een noorderling die het brave Nederlandse parlement en de keurige Nederlandse politieke partijen gewend is. Ach ach wat is het allemaal toch correct en saai in Noord-Europa, zeker nu gekke Rita niet meer meedoet en de LPF al helemaal vergeten is. Alleen Wilders gooit nog wel ’s een knuppel in het suffe hoenderhok. Waar is de Nederlandse Grillo? Wanneer wordt Mark Rutte nu eens op een bunga-bunga party betrapt? Het zit er (helaas?) niet in …

In het hete Zuiden daarentegen … De meest smeuiige uitspattingen halen de Noord-Europese journaals en kranten wel, maar men is hier van nog veel meer (zwarte) markten thuis. Dit keer hebben de partijen het op hun heupen gekregen om te pleiten voor schone lijsten. Waarschijnlijk geprikkeld door de Lista Civica, de burgerlijst, van Mario Monti, die is samengesteld met een aantal strikte criteria: geen kandidaten op de lijst die al eens veroordeeld zijn voor corruptie, of tegen wie nog een onderzoek loopt, geen kandidaten die al een heel leven in het parlement doorbrengen, geen kandidaten met belangenverstrengeling. Nou ja, er zijn wel een paar uitzonderingen gemaakt (deroghe) voor echt belangrijke kandidaten die niet aan een of meer criteria voldoen. Het blijft Italie.

De PvdA van Italie, Partito Democratico (PD), tevens gedoodverfde winnaar van de aanstaande verkiezingen, volgde meteen het goede voorbeeld en hield zelfs verkiezingen om de kandidatenlijst te bepalen. Keurig keurig, op een paar deroghe na, uiteraard. De PD is sowieso het braafste jongetje van de klas, want ook de lijsttrekker Bersani is democratisch gekozen, na heuse primaries. En dan kan de partij van Berlusconi, de PdL, niet achterblijven, om geen modderfiguur te slaan. Of wel? Het probleem dat de lijsttrekker en kandidaat-premier (wel/niet/wel/niet/wel/niet …) zelf niet aan de criteria voldoet (aan géén van de criteria om precies te zijn) wordt alvast straal genegeerd. Niemand die het erover heeft. De door kroonprins Alfano bepleitte en zelfs al helemaal georganiseerde lijsttrekkersverkiezing was al in december door de come-back van Berlusconi getorpedeerd (2-0 voor de PD).

Blijft dus de mogelijkheid om op zijn minst te zorgen voor een schone lijst kandidaten, d.w.z. vanaf nummer 2 op de lijst. En het realiseren van die doelstelling mondde de afgelopen dagen uit in een ongekende soap. Operette in de politiek. Er moest nu echt over besloten worden want de deadline voor het indienen van de officiële lijst met kandidaten was deze week. Uren en uren koortsachtig overleg in de PdL, nachten lang ging men door, hardliners tegenover belangenverstrengelaars en kandidaten die het juridische zwaard van Damokles boven zich voelden bungelen. Gisteren was het zover. Enkele schuinsmarcheerders werden er inderdaad uitgeknikkerd. Daaronder ene Cosentino, die al een paar keer aan het gevang was ontsnapt doordat het parlement (dwz zijn maatjes) hem immuniteit had verleend. Voor hem was herverkiezing van het grootste belang, ivm twee processen die nog tegen hem lopen en die er niet goed voor hem uitzien.

Maar hij redde het niet: Berlusconi’s opiniepeilers voorspelden een verlies van 3 procentpunten in geval van een lijst met Cosentino en dat kan de PdL nu niet gebruiken. Even goede vrienden … ? Nou nee, want Cosentino maakte zich meester van de officiële kandidatenlijst van de zijn regio Campania en ging ermee van door. En dat vlak voor de deadline.Na een wilde achtervolging met een auto blu (de dure politieke dienstauto) werd Cosentino uiteindelijk klemgereden. Geemotioneerd, verward, panisch weigerde hij de lijst af te staan. De PdL werd gered door een noodmaatregel: alle kandidaten van de lijst werden opgeroepen om een nieuwe lijst te tekenen. Zie hier het verslag van het spektakel. Hoera, verkiezingstijd!

(overzicht van de symbolen van alle deelnemende partijen en coalities)

Milano vera

info@duepadroni.it — Sun, 18 Nov 2012 17:52:00 +0000

Leuk hoor, een gids over Milaan maken met honderden artikeltjes over alles wat er te zien is, musea, monumenten, kunst en cultuur, winkels, bars, restaurants, hotels en B&B's. Allemaal op basis van vele uren virtueel websurfen door de grote mode-metropool. Maar hoe ziet het er eigenlijk in het echt uit? Op een enkel tripje na (Scala), was het er nog niet echt van gekomen om een museum te gaan bezoeken. Nu had ik voor vrijdag de afgelopene een leuk concertbezoek geregeld: de Messiah van Handel in het Auditorium van Milaan. Daar waren we vorig jaar ook al eens geweest en, naar later bleek, voor precies dezelfde uitvoering. De koorpadrone bleek tegelijkertijd een Schola concert te hebben en wilde eigenlijk niet mee, en vond zijn definitieve excuus in het feit dat hij deze uitvoering dus al eens gehoord had. Elk voordeel heb zn nadeel: de app-padrone kon nu vrijuit eerder naar Milaan vertrekken, zonder last of harige ruggespraak, om een museumpje te bezoeken. Eindelijk! En zo geschieddddde.

De Milaan-padrone ging om 14 uur weg en reed vlot naar het metrostation Famagosta dat zeer comfortabel aan een speciale afrit van de A7 ligt. Kan niet missen. Onderweg passeer je maar één stukje tol, a €2,20. Vanaf de parkeergarage is het simpel om het centrum te bereiken, hetzij via halte Cadorna (ook treinstation, een major hub), hetzij, na een overstap, op het Domplein. Een dagkaart kost maar 4,50 en daarmee heb je verder geen omkijken meer naar het vervoer. Om 15 uur was de Dom al in zicht. Eerste museumstop: het Poldi Pezzoli, bekend om zijn kleine collectie Renaissance topstukken (maar zelf niet wereldberoemd). Dit huis-museum zoals het heet, want gehuisvest in het huis van de kunstverzamelaar Poldi-P. zelf, ligt op een steenworp van de Scala en is dus makkelijk te voet te bereiken vanaf het Domplein.

In dit mooie museum heeft de Renaissance-padrone een uurtje doorgebracht. Met iets meer tijd zou je er ook een kleine twee uur voor kunnen uittrekken als je wilt. De topstukken bevinden zich allemaal in een heel mooi uitgelichte zaal, maar ook in de andere ruimtes is er het nodige bezienswaardigs te genieten. Onverwacht is dat je vrolijk foto's van de schilderijen mag maken en dat je er gerust met je neus bovenop kunt gaan staan om de details in je op te nemen. Zo was er een schilderijtje ter grootte van een postzegel van een Nederlands landschapje met mensen en een hondje, dat van een onwaarschijnlijk detail was. Hoe kun je zo precies schilderen, met een naald?

Heel onverwacht maar spectaculair was de wapenzaal op de begane grond (de heer P.-P. verzamelde niet alleen schilderijen), vol met prachtig bewerkte helmen, kurassen, pistolen en ander -tuig. Vooral de inrichting was adembenemend en bleek dan ook bedacht door een moderne kunstenaar, Aldo Pomodoro, zelf bekend van grote metalen kunstwerken die her en der in Milaan te vinden zijn. De associatie die ik kreeg was die van de Wagner-opera Parsifal, met die optocht van ridders in volle wapenuitrusting aan het eind van de zaal. Jammer genoeg ontbrak de muziek (ouverture zou leuk zijn). De hele zaal zelf en de vitrines aan de zijkant zijn een kunstwerk op zich. Niet te missen!

Na een biertje (6€, we zijn wel in de grote stad) bij Bar Straf, vooral bekend van de Milan & More App ;-) , even een bliksembezoek aan het fonkelnieuwe Museo del '900, pal naast de Dom in een van de twee Arengario-gebouwen, die prachtig gerestaureerd zijn. Moderne kunst van de 20ste eeuw en de bovenste plank. Gratis bezoek vanaf 2 uur voor sluitingstijd en ... op vrijdag vanaf half vier. Mooi! Via de fraaie moderne interne wentelallee bereikte de draaipadrone eerst het topstuk van het museum, de magnifieke en enorme Quarto Stato van Pellizza di Volpeda, heel mooi in een eigen ruimte tentoongesteld. Bijzonder om dit nu eens in het echt te zien (wel achter glas dit keer). Verder Picasso, Morandi, Boccioni en andere meer of minder bekende kunstemakers, waar de padrone niet veel verstand van heeft. Er zit wel veel interessants bij, dat moet gezegd, zodat dit museum nog wel eens een tweede intensiever bezoek waard is.

(wordt vervolgd)

Frazione Belga

info@duepadroni.it — Mon, 12 Nov 2012 21:47:00 +0000

Het moest een keer gebeuren. Je praat met een (veronderstelde) Italiaan, die bij nader geen Italiaan blijkt te zijn, maar een Nederlander, of in dit geval een Belg. Grappig blijft het wel.

In dit geval reed ik zaterdagochtend naar het wijnbedrijf Mezzaluna net voorbij Montalto Pavese. Het was erg mistig in ons dal, maar bij Montalto werd het zicht gelukkig wat beter. Ik wist waar de cantina lag, want deze route rijden we heel vaak en het fleurige embleem van Mezzaluna valt op. Ik had me altijd al afgevraagd welke interessante wijn hier gemaakt zou worden. En nu ging ik het bezoeken, in het kader van de sommelierscursus! Dacht ik tenminste. Reden voor twijfel was er zeker, want een paar weken geleden dacht ik ook al dat de proeverij hier zou zijn en bleek abuis.

Terwijl ik aan kwam rijden zag ik niet direct andere medecursisten of geparkeerde auto's. Ik reed even voorbij de cantina om toch een parkeerplek te zoeken en herkende achter het stuur van een tegemoetkomende auto een medecursiste, die de vorige les naast mij gezeten had. Gelukkig, ik ben niet de enige, dacht ik. Zij keek me vragend aan, trant "Waar is het?" en ik gebaarde dat ze iets verderop moest zijn. Ik keerde en ging haar voor naar de parkeerplekken bij de cantina. We stapten uit en begonnen te babbelen in het Italiaans, over de mist, de vraag waarom de anderen er nog niet waren enz. De cursusorganisatrice reed langs in haar landrover en in haar slipstream arriveerden er een paar andere cursisten. We zaten goed! Gebabbel met de wijnakela.

Opeens vraagt mijn medecursiste: "Ma Lei non è italiano, vero?" en inderdaad, "Sono Olandese", zeg ik. "Maar dan spreekt u Nederlands!" is de verbaasde reactie. Ik ben zo verbaasd als zij. Hebben we een avond naast elkaar gezeten en hier een tijd in vloeiend(?) Italiaans gesproken zonder het door te hebben. Later blijkt dat we al wel in het Nederlands gecorrespondeerd hebben, via LinkedIn, naar aanleiding van de website over de Oltrepo van haar en haar Italiaanse man, website die ik tijdens een van mijn Google-strooptochten was tegengekomen. Zij zijn net vanuit Belgie naar Italie verhuisd om een wijnbedrijf en aardbeienkwekerij te runnen, in Rivanazzano. Dat wordt weer een leuk contactje!

De rondleiding daarna (in het Italiaans) was interessant (iedere wijnmaker heeft zo weer zijn/haar eigen ideeen). Dit bedrijf was een all-woman affaire en de eigenaresse was iemand met duidelijke meningen. Bij de proeverij bleek de rode Pinot Nero heel lekker en met zijn 7€ zeer betaalbaar, zeker in vergelijking met sommige 30€ flessen die we bij cursus wel eens te proeven krijgen. Over de prijs-kwaliteitsverhouding van verschillende wijnen valt heel veel te zeggen!

Le 4 Stagioni

info@duepadroni.it — Tue, 30 Oct 2012 17:47:00 +0000

De Vier Jaargetijden. Nee, niet die van de pizza en ook niet die van Vivaldi, maar de echte, die van de seizoenen. Waarom? Gewoon omdat het kan. En omdat het misschien wel een heleboel bezoekers aan dit blog oplevert :-) . De aflevering over de Pizza heeft via de Google-zoekfunctie al duizenden kijkers getrokken! Dus wie weet lukt het ook met de huidige beroemde titel.

In de loop der jaren hebben we duizenden foto's geschoten, door het hele jaar heen, en vele zijn er op de website te vinden. Maar nu zetten we er maar eens een paar op een rij, van lente tot winter.

Lente

Zomer

Herfst

Winter

En zo kunnen we nog vele afleveringen doorgaan!

Rex bibendi

info@duepadroni.it — Mon, 22 Oct 2012 15:58:00 +0000

Oftewel Koning Alcohol. Na lang aarzelen ging een paar weken geleden de kogel door het drankorgel: de proefpadrone besloot nu toch maar 's een echte drinkdrankcursus te gaan volgen. Bij de AIS, de enige (nou nee, er is ook een concurrent, het blijft wel Italie) echte Associazione Italiana Sommelier. Voor minder doen we het niet. Als het eindigt met Korsakov, dan wel graag gediplomeerd, ja. In plaats van het betere hijs - en gietwerk zou er nu eens echt geproefd gaan worden! Wijn drinken met een serieus gezicht! Zou de papilpadrone dit echt kunnen leren? De tijd zal het. Leren, dus.

Een paar weken geleden was de eerste les en inmiddels is de cursus op de helft, want het gaat in een straf tempo, 2x per week van 20:45 tot 23:00 (ca.). Na het inleidende gebabbel volgden er een paar pittige lezingen over de wijnproductie en het feitelijke proefgebeuren. In rap Italiaans deed een officiele oenoloog de geheimen daarvan uit de doeken. Gelukkig wordt er aan het eind van iedere les ook echt geproefd en staan er de hele les 3 glazen aanlokkelijk voor je neus te acclimatiseren. Nu nog even opletten en meeschrijven, straks even lekker lekker slok slok.

De alcoholpadrone is nu gewapend met officieel koffertje, waarin 4 speciale degusteerglazen en professionele opener, en twee dikke pillen van boeken met (rijkgeillustreerde) lesstof. Na niveau 1 (15 lessen), volgt, jawel, niveau 2 (weer 15) met nog diepgaandere behandeling van het proeven en niveau 3 over de combinatie van eten en drinken. Dan pas is er een officieel examen en zou de cursuspadrone zich sommelier kunnen noemen, als hij dan nog bij kennis is. Eerst niveau 1 maar 's afronden.

Het oordeel tot nu toe: de cursus is goed en degelijk opgebouwd en biedt veel leerzaams, ook nuttig bij de rondleidingen in de cantina's die we wel eens verzorgen voor onze klantjes. Nu alles in samenhang behandeld wordt, krijg je toch een beter beeld van het stukje wijngebeuren. Veel zaken zijn ook goed onderbouwd, al blijft wat van de hocus pocus en humbug die het sommelier-vak nu eenmaal aankleven toch ook onaangetast. We schorten het definitieve oordeel daarom nog even op en heffen (vanavond) nog maar eens met plezier 3 proefglazen. Proost!

Pratiche e portadocumenti

info@duepadroni.it — Mon, 24 Sep 2012 21:18:00 +0000

Een regelmatig (iedere dag) verschijnend beeld in de Italiaanse televisiejournaals: aktetassen die door het beeld dansen, gedragen door handen waarvan de eigenaars niet te zien zijn. Alleen de onderste helft van de lichamen wordt getoond. En dit dan afgewisseld met beelden van karretjes vol met dossiers, die van de ene naar de andere (overheid)afdeling worden gesleept. Uitbeelding van hopeloze bureaucratie? Ja, maar de beelden worden vooral getoond bij rechtszaken, onderzoeken van justitie naar fraude, omkoping, zelfverrijking. En dus verschijnen ze elke dag opnieuw in beeld, de dansende aktetasjes en zuchtende stapels dossiers. Want er valt wat te onderzoeken op dit gebied door justitie. Het ene schandaal is nog niet afgehandeld (nou ja, het duurt ook al gauw 10 jaar voor een zaak is afgerond), of de volgende eist alweer de aandacht op.
Op dit moment zijn er in twee regio's schandalen van grote omvang te melden: Lombardije, waar de president van de regio (PdL, partij van Berlusconi) wordt verdacht van het wegsluizen van miljoenen aan overheidsgeld naar eigen rekeningen en die van bevriende handlangers. Een maand of twee geleden barstte hier de bom en verschenen de aktetasjes in beeld ter ere van Formigoni, de genoemde president.

Maar inmiddels is zijn zaak van de voorpagina's verdrongen door een nog groter schandaal in de regio Lazio (Rome). Daar hebben de regiovertegenwoordigers (president Polverini, PdL, en alle consiglieri, van alle partijen) in een jaar tijd de overheidstoelage voor die consiglieri van 1 tot 14 miljoen verhoogd. En al dat geld ging naar dure etentjes, feesten, auto's en wat dies meer zij. De financiele verantwoordelijke kwam een week of twee geleden in het vizier van de financiele politie en daarmee begon een ongekende affaire. Na een heleboel gesjacher en politiek getouwtrek hebben verschillende vertegenwoordigers, waaronder de president nu ontslag genomen. Niet dat ze zich schuldig voelen uiteraard. We maken ons op voor nog vele journaals met aktetasjes en dossiers.

Fine stagione

info@duepadroni.it — Sun, 16 Sep 2012 12:21:00 +0000

"Herr, es ist Zeit!" Het is onvermijdelijk, het is niet tegen te houden, het is de loop der dingen ... Zucht, het zomerseizoen is voorbij :( . Alle tekenen wijzen er op: de zon verdwijnt niet langer achter de heuvels bij het eenzame boompje, maar veel zuidelijker, bijna bij het kasteel van Montalto! De spreeuwen! Ze zijn er weer, in grote groepen maken ze een hels kabaal in de bomen. De druiven zijn bijna allemaal geplukt en de druivenbladeren beginnen warempel ook al te verkleuren. 's Nachts koelt het al verraderlijk sterk af en de dertig graden halen we overdag echt niet meer. Vanochtend hoorden we de eerste knallen in de wijngaarden klinken: het jachtseizoen is geopend. Nog een paar weken en dan zwaaien de padroni de laatste gasten van 2012 uit ... "Wer jetzt kein Haus hat, baut sich Keines mehr!".

En, last but not least, dan zijn er ook nog de cimice, die elk jaar aan het eind van zomer opeens verschijnen. Een soort groene wantsen, niet van het bed maar van de tuin. Palomena viridissima heten ze officieel. Vreemde groene beestjes, van ongeveer een cm, met een keihard schildje, waarmee ze tik tik tegen muren en ramen vliegen. Hordes zijn ervan, ze doen niks (behalve in de tuin, waar ze het sap uit de planten zuigen), alleen stinken ze als je ze per ongeluk plat trapt. En dat kan gebeuren want ze kruipen voornamelijk en vliegen alleen weg als ze verstoord worden. Thomas vindt ze leuk en gaat er met zijn grote natte neus vlak boven staan. Omdat ze ruiken, gaat hij er daarna bij voorkeur boven op liggen rollen. Kunnen ze tegen, die cimice, met hun harde schildjes.