Dur for Kur

Pause

2011-06-16T01:09:00.001Z

Denne bloggen står på pause i sommar. I mellomtida kan du følgja med på turen vår rundt Island på trøsykkel! Dette er å finna på

Norsk http://no-sagabike.weebly.com/ eller

Engelsk: http://sagabike.weebly.com/.

God Sommar!

Slutt å snakka om misjon!

2011-06-05T01:09:00.000Z

Eg håpar du reagerte negativt på overskrifta, men eg meiner faktisk noko med det likevel. Eg skal prøva å forklara kva eg meiner. Eg vil svært gjerne høyra kva nett du tenkjer om det eg har skrive her. Dette er ikkje meint som ei preik eller peikefinger, men det er mine tankar. Ver snill og kommenter under her det DU tenkjer om temaet!

Når du høyrer om "misjonsmøte", kva tenkjer du på då? Kva skal talen handla om? Er meininga at ein skal fortelja om eksisterande misjon, eller er meininga at forsamlinga skal verta oppmuntra til misjon? Litt begge deler kan henda? Eg trur iallefall ein tenkjer litt begge deler. Men kan dette vera ei uheldig blanding? Er det uproblematisk å ta med alle historiane ein fortel på misjonskvelden, og lysbildekvelden med besøk frå misjonsmarka, inn i ei vanleg preik, inn i forkynnelsen på eit vanleg kveldsmøte?

Det eg har tenkt eindel på, ikkje berre i det siste, men ganske lenge eigentleg, er nett dette med forkynning om misjon. Og eg kjenner eg har vorte litt metta (negativt meint). No meiner eg ikkje at eg er metta av misjon, men eg føler så mykje av forkynninga fokuserer så mykje på tenesta, på misjon, på å nå andre, på å leva som brennande kristne. Og det er jo så uendeleg flott at ein ønskjer det! Men eg trur, og opplever, at mange forkynnarar, òg den eldre generasjonen, prøver å oppmuntra ungdom til misjon, men gløymer at ingen kan arbeida utan mat. Sikkert i god tru og god meining, det er eg ikkje i tvil om. Det er nok ein heilt oppriktig brann som ligg i forkynnaren sitt hjarta når han med tårer i augo fortel om dei unådde folkeslaga frå talarstolen. Men kva hjelper det når forsamlinga ikkje sjølv har fått eit avgjerande møte med Jesus?

Det at ein oppmuntrar til misjon må naturlegvis ha sin grunn i at ein ikkje ser nok glød, og at ein vil vinna fleire for misjon. Men eg opplever så ofte at ein tek til i feil ende. Ein byrjar å gi arbeidsoppgåvene før ein har gitt mat. Det vert som om du finn eit arbeidslag og sender dei ut på byggjeplassen utan å gje dei mat. Dei kan halda på ei stund, så vert dei trøytte. Då går du ut og held ein oppmuntringstale for å gira dei opp. Så får dei betre mot, og klarar å jobba litt til. Men til slutt så stupar dei i bakken! Kvifor? Fordi du treng mat for å arbeida. Nett slik er det med arbeidet i Guds rike. Forkynnarar og misjonsorganisasjon talar om misjon, og oppmuntrar til arbeid, og det er så vel og bra, for all del! Men det er så forholdsvis sjeldan ein får høyra Lov og Evangelium rått, reint og klart forkynt. Utan å gå inn på enkeltsaker, trur eg dette kan setjast i sterk samanheng med alle dei me høyrer om som vert utbrende for tida (om det så er deira eigen, eller apparatet rundt dei sin "feil" at dei ikkje har fått mat, kan eg ikkje sei noko om). Viss ikkje Evangeliet har førsteplass i hjarta mitt, kan eg gløyma alt arbeid i Guds Rike.

Så kan me vri biletet om arbeidarane over på born. Prøv å gi små (og store...) ungar snop og sukker. Dei får så mykje energi at dei klarer ikkje å sitja still. Dei må opp og ut, dei må gjera noko! Springa, hoppa, leika... Du forstår kvar eg vil hen? Eit menneske som har fått i rikt monn av Guds Ord, han vil ikkje klara å teia still. Slik snakka iallefall apostlane og læresveinane i den første kristne tida om opplevinga å få sjå seg frelste. Kan me seia det same om tronga til å snakka om Jesus?

Mange spør og undrar seg på kvifor det er så lunkent i vår tid, kvifor me ikkje har så brennande naud for naboen osv.. Svaret meiner eg er heilt opplagt. Så enkelt at det er flaut. Me er ikkje gode nok til verken å forkynna eller å ta imot Guds Ord, ordet om Jesus som vart nagla gjennom marg og bein, festa inn i eit tre, med ei krone av tornar som stakk langt inn i hovebotnen, langsmed skallebeinet. Naglar gjennom beina. Heilt gjennom, og inn i tréet bak, så han hang heilt fast. FOR DEG OG FOR MEG, for at me ikkje skulle gå fortapt!

Me trur av og til at me kan dette med Jesus og frelsen, og at me må vidare. Eg har tenkt slik av og til. Eg veit jo korleis det virkar. Men kjære deg, i det sekund du tenkjer at du ikkje treng høyra om Jesus, då er du allereie på veg vekk. Langt vekk. Det einaste som kan virka misjon, er nettopp dette Ordet om Jesus, om igjen og om igjen. Allverdens oppmuntringstale, rørande historiar om folk som vart frelste eller helbreda, om unådde folkeslag, det er til INGA nytte. Absolutt meiningslaust vert det, dersom det ikkje er servert MAT i rikt monn først.

Merk deg no at eg ikkje siktar mot enkeltpersonar. Eg seier dette på grunnlag av mi personlege oppleving av summen av forkynnelse ein høyrer.

Kjære du som les dette, om du er forkynnar eller andaktsholdar. Eg meiner somsagt ikkje å retta ein peikefinger. Eg er ikkje lærd, og har ikkje peiling i forhold til ein mann som har levd med Herren heile sitt liv. Men dette er mitt vitnesbyrd som eg audmjukt har lyst å leggja fram. Dette er mi naud, noko eg opplever som eit problem for meg sjølv, og eg trur det er for andre òg. Eg får så sjeldan mat for sjela - særleg gjeld dette talar som er spesielt retta mot ungdom. Ikkje gå ut ifrå at forsamlinga veit dette med Jesus. Ikkje gå ut ifrå at alle på eit møte har høyrt om Jesus og frelsa før. Ikkje gå ut ifrå at alle forstår alvoret av synd. Ikkje gå ut ifrå at alle kristne ungdomar har forstått og opplevd med hjarta at Jesus verkjeleg har sett dei fri frå den evige død.

NLM er ein misjonsorganisasjon. Det betyr ikkje ein organisasjon som skal snakka om misjon. Det betyr ein organisasjon som driv med misjon! Forkynn Jesus, og spar misjonspreika til temakvelden eller lysbildekvelden med besøk frå misjonsmarka. Der høyrer det heime. Blanda inn i vanleg forkynning vert overdriven tale om teneste og misjon LOVISK. Og det er alvorlege saker!

Sokkar, Pancakes og Nåde!

2011-05-19T00:01:00.001Z

For omlag eit år sidan tok eg ei oppteljing på sokkasituasjonen etter ein grundig vask. No var det på tide å gjera det same på nytt, og eg har no ein kapital på 39 par, det er då kun dei tynne ull- og bommullssokkane. I tillegg kjem alle dei tjukke ullsokkane frå farmor som ligg heime på Solbakk, dei er ikkje beint få i talet. Oversikta viser altså at eg no har nok sokkar heilt til heile opphaldet i Noreg, og vel så det. Greit å kartleggja situasjonen.

Sist laurdag skeia me litt ut, og starta dagen med ein skikkeleg frukost på kafé, med Amerikanske Pannekaker m/sirup, egg, bacon og bakte jordeple (NAM). Kaféen me var på, Prikið, vert omvandla til nattklubb om nettene, men menyen viser at dei òg har omsorg for dei gjestene som måtte ha halde det gåande litt vel lenge utover natta (legg merke til den nederste linja)...

Sidan heldt utskeiinga fram, og me gjekk amok i ein vinylplatebutikk, av eit slag eg ikkje trur finns i Noreg. Stakkars bankkort. Så seig me ned i "Harpa", det nye konserthuset i Reykjavík. Det var opningshelg, og mykje musikk i foajear og slikt. Seinare tenkte me å sjå Melodi Grand Prix på storskjerm i Norðurljós. Men akustikken var stilt for klassisk (masse klang), og i det heile var det elendig kvalitet på MGP! Så me gjekk i nabokonsertsalen, Silfurberg, der det var opningskonsert med fleire islandske band, m.a. Valdimar, som eg har hatt litt dilla på. Herleg musikk!

Salane i konserthuset..:

Kaldalón: 198 m2, amfi, 195 seter. Alt-mogleg-sal for film, konferanse og meir.
Norðurljós: 540 m2, flatt golv, plass til 450 seter. Designa for kammermusikk.
Silfurberg: 735 m2, flatt golv, plass til 750 seter. Desgina for "elektrisk musikk".
Eldborg: 1.008 m2, amfi pluss tre gallerier i etasjar. 1.800 seter. Hovudsalen, passar til alle typar musikk.

Alle salane har justerbar akustikk, så han kan stillast inn etter kva type musikk som skal framførast. Hovudsalen har somsagt plass til 1800 stk. Til samanlikning er her konserthusa i dei andre hovudstadane i Norden:

Operaen i Oslo: 1.358 seter i hovudsalen
Oslo Konserthus: 1.404 seter i hovudsalen
Operaen i København: 1.703 seter i hovudsalen
DR-Konserthuset i København: 1.800 seter i hovudsalen
Konserthuset i Stockholm: 1.776 seter i hovudsalen
Konserthuset i Helsinki: (ca) 1.000 seter i hovudsalen

Du forstår kanskje kvar eg vil hen?

Helsinki: 580.000 innb.
København: 540.000 innb, Stor-Køben: 1,9 mill. innb.
Oslo: 600.000 innb, Stor-Oslo: 1,4 mill. innb.
Stockholm: 820.000 innb, Stor-Sthlm: 2 mill. innb.
Reykjavík: 120.000 innb, Stor-Rvk: 200.000 innb.

Dei siktar iallefall høgt nok, ikkje noko å seia på det!

Men bortsett frå det skjer ikkje så mykje. Eg har levert, og fått godkjent arbeidskravet i NT, og må lesa som ein hest fram mot eksamen.

Så vil eg berre dela med dykk andakten for 16. mai frå "Livet i Guds Sønn" av Einar Kristoffersen (sjekk heimesida hans for talar og tekstar og anna kristent stoff! - http://www.ekris.net/)

16. Mai: Livet under nåden!

Dere er ikke under loven, men under nåden. ~ Rom. 6:14

Å, hvor vi må minnes om dette til stadighet! Det er loven som "ligger oss i blodet". Evangeliet kommer til oss som et ord, et budskap, utenfra. Om loven heter det:
"De (hedningene) viser at den gjerning loven krever, er skrevet i deres hjerter. Om det vitner også deres samvittighet og deres tanker, som innbyrdes anklager dem, eller også forsvarer dem." ~ Rom. 2:15

Om evangeliet forkynnes det oss:

"For ordet om korset er vel en dårskap for dem som går fortapt, men for oss som blir frelst, er det en Guds kraft." ~ 1. Kor. 1:18,

Og: "men vi forkynner Kristus korsfestet, for jøder et anstøt og for hedninger en dårskap." ~ 1. Kor. 1:23.

Her er det så visst ikke tale om noe som "ligger oss i blodet", men tvert imot om noe som er oss aldeles fremmed! Vi må få det forkynt igjen og igjen, slik som Paulus minner menigheten om det her.

En skulle jo tro at det var unødvendig, i og med at de faktisk kom til tro på, og ble frelst ved, nettopp evangeliet. Men den som har levd en stund i samfunn med Herren, han vet at det ikke er noen selvfølge dette, at et menneske blir værende i den erkjennelse, at det alene beror på Kristus korsfestet.

Så hør Ordet også du idag: "Du er ikke under loven, men under nåden."

Ja tenk at vi skal få leve vårt liv under nåden!

Oppsummering og ny start

2011-05-04T23:33:00.005Z

April starta flott, med solskin og strålande vêr. Men som me veit skal me ikkje stola på noko eller nokon 1. april. Det gjeld òg vêret.

15. April, kl. 11:54

15. April, kl. 15:06

18. April, kl 11:19

18. April, kl. 18:49

30. April, kl. 16:20

30. April, kl. 21:57

30. April klikka det heilt, og det har ikkje vore så mykje snø i Reykjavík så seint på året sidan 1987. 16,3 cm. Så me greip anledninga i det fine vêret, og fekk oss eit lite i-siste-liten-før-1.Mai-bad. Varmt er kanskje feil ord.

Men så. Island altså. No ser det heldigvis endeleg ut som om våren kanskje muligens er komen for godt. Og 2. Mai, ein ljomande vakker dag, berre ein dag etter at dei 16,3 centimetrane så vidt var smelta vekk, kraup gradestokken over 15°C for fyrste gong i 2011. Dette medførte ei enorm trøkløe, og før eg visste ordet av det var eg på veg ut or byen med telt og full oppakking på tralla.

Dagen etter vart ikkje verre. Friluft er verdsens beste soverom, og det i kombinasjonen med langt innpå ei Islandsk hei, forringar ikkje opplevinga. Morgonen vart magisk, og Celsius forkynte nokså tidleg 17°C i skyggen. Eg tenkte eg fekk nyta det mens eg kunne, og det viste seg å vera lurt...

Idag (04.) var eg på møte i SÍK, NLM's søsterorganisasjon her på Island. Sjølv om eg trekk snittalderen godt ned, er det alltid godt å koma der. Det er litt som å koma heim, ein kjenner at ein er ilag med brør og søstre. Idag stod to færøyingar for programmet, og det var kjekt å høyra på. Færøyane er eit velsigna land, der Jesus framleis får bu i hjarto til ein stor del av innbyggjarane, og klår forkynning står sterkt! Og me vart minnde om det fantastiske verset som står i Romarane 5:8:

"En Guð auðsýnir kærleika sinn til okkar í því að Kristur dó fyrir okkur þegar við vorum enn syndarar."

"(...) men Guð sýnir kærleika sín til okkara av tí, at Kristus doyði fyri okkum, meðan vit enn vóru syndarar."

"Men Gud syner sin kjærleik til oss ved at Kristus døydde for oss medan vi endå var syndarar."

Det er ubegripeleg.

Siste farvel frå Mr. V. Inter

2011-05-01T03:34:00.002Z

Me har vakna til kvit plen ganske månge gonger no i april. Somregel har han smelta vekk iløpet av morgontimane, og iallefall før kvelden har kome.

Og slik trudde eg det skulle vera idag òg. Eit ganske tynt snølag smilte til oss i morgontimane.

Men så gjekk dagen, og laget vart tjukkare..

Dei fem siste bileta her er tekne ca 0130, natt til 1. mai.

Litt surrealistisk å sjå på dette, mens ein høyrer fuglane kvitra uforstyrra vidare, som om våren framleis var i full blomst.

Men litt fint er det jo. Snøen er blaut og tung, det er blikkstilt, og han legg seg tjukt på trea.

Eg skreiv vel for nokre dagar sidan at våren var komen. Og det var han jo, for kanskje 4. - 5. gong. Eg var ute i t-skjorta i fleire timar, skifta til sommardekk, vaska vinterdekka, vaska sykkelen og naut vêret. No er vetteren enn ei gong komen att. Fordelen med det er at me får oppleva våren minst ei gong til før sommaren kjem.

Besøkur

2011-04-29T18:35:00.004Z

Åtvaring: Langt innlegg!

For nøyaktig ei veke sidan måtte eg grytidleg opp for å henta nokre turistarar som hadde forvilla seg frå Noreg til Keflavík. Dei var fire i talet, to av kvart av dei vanlege kjønna, og eitt av kvart individ. Eg tok på meg ein tenars skikkelse og guida og sjåførte etter beste evne. Men røynsla mi av fri-guiding utan manus er takmarka, og faren er stor for at andre kunne gjort jobben særs betre enn meg.

Planen for tysdagen var å stikka i Klambragil så snart farfuglane hadde sett føtene på bakken. Men tidleg avreise og to timars tidsforskjell slo knock-out på reisefølgjet, og det medførte djup snorking allereie ein time etter inntoget her i heimen. Et par timar seinare var energinivået likevel tilbake på eit dugande nivå, og me sette kursen mot Hveragerði og Klambragil.

Som de kan lesa om i førre innlegg var eg oppe helja før og demmde opp bekken. Eg uroa meg då over at temperaturen ikkje var høgare enn 30 grader, men det var tydelegvis utan grunn. Tysdagen hadde det minka merkbart på det kalde vatnet, og det svei godt når me sette oss i bekken. Termometert viste no 45°c. Litt i varmaste laget trur eg me vart samde om. Så snart me hadde fått på oss kleda, smalt regn og vind på og gjorde heimturen blaut og kjølig.... (men det var jo litt kos likevel)

Dagen etter, onsdag 20., såg vêrmeldinga ganske så fin ut, og eg hadde på førehand tinga ein aldri så liten tur på Eyjafjallajökull. Klokka 10 om morgonen rulla ein Nissan Patrol inn på parkeringsplassen, modifisert og oppbygd med 46" dekk. Eit monster av ein bil.

Skyer og regn låg over oss, men med von om betre tider sette me kursen søraustover, ilag med sjåføren vår, Ingi, ein framifrå kar! Me køyrde vel omlag halvannan time før me var framme ved foten av fjellet. Vêret var framleis mørkt og vått, men me starta klatringa opp fjellsida.

Etterkvart som me kom oppover låg snøen tung og blaut, og gjorde framgangen treig. Men med grove dekk, sinnssjuk bil og sta sjåfør, grov me oss gjennom slapsen opp bratte bakkar og innover ein snødekt dal. Snødekt og skoddedekt. Det gjekk ikkje lenge før me fekk total white-out, som dei seier. Snø og skodd gjekk totalt i ett, og me såg ikkje ein meter framføre bilen. Me køyrde vidare i blinde, berre etter GPS, og Ingi sine lokalkunnskaper om bakkar og heng. Ved fleire høve måtte me ut og gå framføre bilen for å vera sikre på å ikkje køyra utføre bratte heng (Ingi meinte det var betre berre eg fór utføre stupet enn heile bilen...). Men etter litt krongling og leiting fann me (rettare sagt, han) ei trygg lei inn på bréen, i omlag 1100 meters høgd. Her var snøen mykje kaldare, og eit tjukt lag med pudder gjorde at føret var i tyngste laget.

Dei siste hundre metrane måtte me, passasjerane ut or bilen, mens Ingi kravla vidare, med oss gåande ved sida. Men me gjekk ikkje lenge før me endeleg var på toppen, ca 1550 moh. Framleis var ingenting å sjå, berre heilt kvitt over, under, framføre og bak.

Men me såg på GPS'en at me stod heilt på barmen av "kalderaen" rundt vulkanen, og hadde skodda letta, hadde me sett kratra etter utbrotet i fjor vår. Men etter å ha venta omlag halvannan time på toppen måtte me gje opp, og snu baugen ned att. Einaste provet vårt var at GPS'en viste kvar me hadde vore. Eit lite plaster på såret fekk me likevel, då Ingi tilbaud oss andre å få prøva førarsetet på veg ned av bréen. Det hausta stor glede frå oss mannlege passasjerar, og sette eit kjekt punktum på turen.

Torsdagen kom som meldt med regn og sure kattar, så me sov litt frampå før me tok turen rundt The Golden Circle (farmor: Den Gyldne Sirkelen). Me starta med Þingvellir, før me tok ein snarveg ned til Reykholt, der me møtte eit koseleg par frå Noreg som nokså nyleg har starta Iceland RiverJet. Kjekke ting er som kjent forbodne i Noreg, så dei måtte søka asyl her for å driva med geskjeften sin. Til stor glede for oss. Båten er relativt liten, men med ein 400 hestars modifisert Chevy V8 kopla på ein vannjet, suste me oppover elva i omlag 40 knop, somme stader ei lita båtbreidd frå klippane som står uti elva. Kick.

Etterpå heldt me vidare på dei obligatoriske stoppa; Gullfoss og Geysir.

Fredagen skilde me lag. Dei to lengste av oss vart att i Reykjavík, og kva dei gjorde på der skal eg ikkje spekulera i her. Men me tri kortvaksne andre sette kursen nordover. Me var framme i 7-tida om kvelden, men pga manglande avslappingsfasilitetar i hytta vår sjekka me like godt opp litt av området allereie same kvelden.

Neste dag, laurdagen, heldt me fram med å sjekka opp området rundt Mývatn. Veðurstofan spådde føn-vind og fine dagar, men eg trur me trygt kan skriva under på at det ikkje heilt slo til. Regnet heldt seg vekke for det meste, men vinden bar preg av å koma rett frå Nordpolen.

Etter å ha sett det meste rundt Mývatn, sette me kursen nordover mot Húsavík. Somme av oss hadde gleda seg stort til å få oppleva verdsens merkeligaste muséum, som forøvrig nett har fått komplettert samlinga si med lemmer frå alle mannlege levande vesen på og rundt Island. Men muséet var "diverre" stengt, så me måtte nøya oss med å råna litt og eta ein god burger. Húsavík var koselegare enn eg hadde sett føre meg, trass i det litt lugubre muséet!

Begge nettene overnatta me i ei lita, lafta hytte mellom Mývatn og Dimmuborgir. Ho var fin nok, men andre natta blés det opp, og me merka fort at veggen ikkje bestod av anna enn nettopp lafta tre. Fleire stader såg me rett gjennom veggen. Dermed fann vinden seg mange kanalar inn, og håret blafra godt der eg låg i senga (faktisk)....

Sundagen hadde no fått ei ganske kjip vêrmelding, med storm og snø frametter dagen, så me bestemte oss for å koma oss avgarde sørover så kjapt som råd. Turen vart vindfull, men gjekk greit. Over eine fjellovergangen (Holtavörðuheiði) kom snøen for fullt, og me fekk ein god snøstorm. Men gode Camry 2.2 XL gir seg ikkje så lett, og før me visste ordet av det var me framme i Reykjavík.

Avreisedagen, måndagen, vakna me på nytt opp til kvit jord, og det var med eit snev av misunning at eg tok avskjed med dei reisande som skulle heim til sol og 20°c. Men turen var for min del heilt fantastisk, det var ubegribeleg gildt å ha besøk.

Idag kom våren likevel, me fekk tosifra tal på termometeret, og trea i hagen prøver så hardt dei kan!

Laugardag

2011-04-17T16:32:00.001Z

I går tok eg med meg ei lita skuffel og gjekk i Klambragil på jakt etter ein fin plass å demma opp ei laug. Til mi store sorg viste bekken seg å vera pisselunka der han tidlegare var perfekt varm. Grunnen er nok snøsmelting og mykje vatn i dei kalde oppkomene. Varmast var han rett attmed dei varme kjeldene, der målte eg ca 30 grader. Det er jo fint, men ikkje perfekt. Men eg demmde opp, så får me håpa det minkar litt på det kalde vatnet til me skal opp igjen uti veka.

Go påske!

12. April

2011-04-12T00:00:00.191Z

Velkomne til 12. April. Idag er den 102. dagen i 2011, og det er 263 dagar att før 2012 tek over.

12. April er ein dag som har fått bety mykje for mange menneske, både på godt og vondt. Han er ein merkedag for menneske over heile verda. Mellom anna har eit stort antal menneske vorte fødde denne dagen, og ikkje minst har mange etterlatt sine kjære her på jorda denne dagen. Somme av dei viktigaste fødslane skal eg nemna her:

1915: Lujo Tončić-Sorinj

1966 - 1968: Utanriksminister i Austerrike
1969 - 1974: Generalsekretær i Europarådet

1924: Raymond Barre

1967 - 1972: Visepresident for Europakommisjonen
1976 - 1978: Handelsminister i Frankrike
1976 - 1981: Statsminister i Frankrike

R. Barre var den første som hadde hatt begge desse posisjonane under "Den femte franske republikk"

1995 - 2001: Borgarmeister i Lyon

1947: David Letterman

1965 - 1969: Studerte til Bachelor i Telekommunikasjon
1970 - 1974: Vêrmeldar på lokalfjernsyn i Indianapolis
1974 - 1975: Leiar for barneprogrammet Clover Power på radio
1975 - 1993: Forskjellige talk-show
1993 - - - >: Vert for The Late Show with David Letterman

Dei som har følgt litt med på The Late Show with David Letterman, kjenner att "Hello Deli" og Rupert Jee. Rupert Jee vart ikkje fødd 12. april, men 16. juli 1956, og er eigar og drivar av sjappa "Hello Deli". Rupert Jee har bachelor i økonomi frå City University of New York, og tener rundt 250.000 dollar i året på deltakinga i Letterman Show, i tillegg til inntektene frå sjappa. I Hello Deli er det mellom anna mogleg å få kjøpt Snickers. Det har eg gjort.

Ps. Eg trudde eg kjende Island, og burde difor ikkje vore overraska. Men det er på tide å avskaffe årstidene. Dei kan i bestefall kallast månadstider. Og dei er høgst uregelbundne. For eitpar veker sidan hadde me vetter, med minusgrader i fleng og snø oppetter leggen. Så kom våren. +10°c til +12°c, krokus og påskeliljer, grøne, sprekkferdige knoppar på buskar og tré. Så kom hausten, med 2-5 grader, 36 m/s vind, sludd, hagl og regn. Både Eli Kari og Kristen prøver å spå vêret over ei veke fram i tid på Island. Meldingane stemmer sjeldan, og det er vel difor Veðurstofa Íslands ikkje tek seg så mange boller i munnen (å spå så langt fram i tid). Men førebels ser vetteren ut til å returnere rett over neste helg, med ned mot -9 grader tysdag morgon, den 19. Men det kan vera kjekt for mine kjære turistarar. Nordavinden kjem ofte drassande med krystallklår luft frå Nordishavet, så lys og sikt vert ofte magisk under slike omstende.

Sånn, der var eit innlegg på plass, gitt. Tek gjerne imot kreative forslag til emne for komande, like spanande innlegg som dette...

Fusste sykkelturen!

2011-04-01T15:15:00.000Z

Eg har venta jønå tjukt og tynt snølag og månge endelause snøbyger itte at regnet sko få øvehånd, og vaska snøen vekk for godt. Någe an forsåvidt ikkje hadde sist helg, men an va for det mesta vekke nere i byen jaffal, og plussgrader i sikte langt framøve.

Så lørdagen pakkte me det nya teltet, sovepåsar, ett (!) liggeunderlag, varme kler og sånt, og sette oss på sadlen. Å sykla i Reykjavík e ein drøm samenlikna med norske tettbygde strøk. Sykkel-highway'ar (farmor, highway e engelsk og betyr motorvei) og egne sykkelveiar te me va komne långt utføre byen.

Somsagt, så va d mesta av snøen vekke nere i byen, men d va ikkje tilfelle et stykke innøve på heiå. Men d va kje så veldigt kaldt, hadde behagelige medvind så flada ud bakkane for oss og ga oss vindstille mens me sykla.

Frå toppen av heiå (Mosfellsheiði), fekk me ca ei mil nerøvebakke ner te Þingvellir. Dvs, me gadd kje sykla heeilt ner te Þingvellir, men me stoppte rett før, i "Vinaskógur", ein litt sære ting. Ein vanlige ikkje-islending ville nok knapt kallt det ein skog, men.. Vinaskógur, eller "Venneskogen", blei altså planta som et tegn på fred og vennskap (skog e spesielle saker her på Island!). Dei to fusste trenå blei i 1990 planta av verdens fusste kvinnelige president, Vigdís Finnbogadóttir, og dronningå av England, Queen Elizabeth II. Itte det har alle statsøvehåver og utenriksrepresentantar på besøk på Island planta kvart sitt tre her. Midt inni fant me ein fine liten flekk me go plass te teltet.

Og teltet ja. Eureka 5th Season EXO kan nå herved anbefalast på det sterkaste. Sygt lett å sedda opp, innerteltet henge bare inni ytterteltet, så d va bare å sedda stengene jønå karabinkrogane på utsiå. Ingen tréing jønå trånge stangkanalar, bare vips - ferdig! Så va d eevigt me lommar og hyller inni teltet, go ventilasjon, liga lett å pakka ner, osv... Glede meg te å bu i det i 6 veker i sommar!

Turens tyngste del va vel å sleba syklane jønå snøen i Vinaskógur...

Island har tri hovedtypar vegunderlag: Grus, oljegrus og asfalt. Oljegrus e ein slags "billig-asfalt" der dei i korte trekk tumme ud masse grus og tjukke olja, og lar trafikken kjøra det te.. Kan sei det sånn at det føles som ein befrielse å koma på vanlige asfalt igjen itte å ha sykla ei stond på oljegrus...

Kjekt å prøva ut utstyret. Legg merke te at eg fekk plass te all bagasjen i sykkeltrallå, Rannveig hadde ikkje akkurat lesst ner sykkelen sin.. Men me kjenne lår og rau trenge litt meir trening før den store turen i sommar, så dette e nok ikkje siste turen før våren e omme!

Egg & Bacon, bl.a.

2011-03-01T18:09:00.001Z

Å påstå d va ringt, hadde vel vore lygn.

Men det fekk meg til å tenka på någe aent (fordi d va så godt altså).

Kropp, altså. Islendingane kan dette med god smak, og Kropp er eit godt døme på det. Det kan kanskje samanliknast med "Pops" eller "Kina", men ingen av dei når Kropp til ankelen i smak. Det at Kropp er så godt medfører jo at me et ganske mykje av det no mens me bur her, og har moglegheit til det. Og då skal eg koma til poenget:

Sjølv om dette biletet kanskje er litt haltande, så trur eg du kan forstå kva eg meiner likevel. Ikkje alt som smakar og kjennes godt, er godt for oss. (For min del slår eg jo biletet litt ihél, når eg meiner snop er sunt, fordi ein god latter forlenger livet, me ler fordi me er glade, og snop gjer oss glade - ergo: sunt) Sukker, E-stoff, fett, salt og slike ting i store mengder er rett og slett skadeleg for oss. For å leva eit sunt liv, må me ta til oss sunn mat, frukt, grønt, vitaminer (som jo òg ofte er godt, eit anna svakt punkt ved biletet). Men Bibelen seier:

"Forkynn Ordet! Ver budd i tid og i utid. Overtyd, tal til rette og tal til trøyst, påminn med alt langmod og all lære. For det skal koma ei tid då dei ikkje skal tola den sunne læra, men etter sine eigne lyster skal dei ta seg lærarar i mengdevis, etter som det klør dei i øyra. Dei skal venda øyra bort frå sanninga og venda seg til eventyr." ~ 2. Tim 4:2-4

Toler me den sunne læra? Vågar me ta på alvor det Bibelen seier? Eller har me lett for å venda oss til dei som forkynner det me vil høyra, etter som det klør oss i øyra? Når me møter vanskelege spørsmål, ser me til Bibelen då, eller går me etter strøymen i verda?

Tida har vist at det er enkelt for eit menneske å stå fast på Ordet så lenge ein slepp å ta stilling til det i praksis. Men dei fleste av oss kjem i situasjonar kjem der ein må velja mellom å stå på Guds Ord, eller å følgje verda. Det oppstår ein "åndskamp", noko me høyrer sjeldan snakk om idag, men duverden kor verkjeleg det er. Då vil det visa seg om kristenlivet vårt berre har fått snop, eller om me har gitt det tran, mosjon, frukt og vitaminer. Om det er Gud som får råda.

Earthquake

2011-02-27T14:37:00.002Z

Dette er eit kart over jordskjelv som har vore dei siste 48 timane. I morgontimane idag fekk altså kontinentalplatene seg eit aldri så lite rykk rett sørvest for byen her. Det største skjelvet var 4,0 på Richter, men det var òg fleire på rundt 3,5. Totalt har det vore over 200 småskjelv dei siste timane. Avisene skriv at det rista godt her i Reykjavík.
Så kvifor låg eg og sov??

Februar

2011-02-26T20:47:00.002Z

Her kjeme ei lidå oppdatering frå denne kanten av verden, sånn på tampen av Februar. Rannveig jobbe bare meir og meir, så eg e meir og meir åleina heima. Spenningsnivået e altså ikkje någe å skriva heim om, men d gjer nå at eg har kome godt i gong me lesing av pensum, syns eg jaffal sjøl. Lese litt kvar kvardag. Eg har òg kome godt øve halvveis i Ringdrotten, som eg har hatt som mål å lesa i øve fira år.

Men lesing e jo fryktla kjedeligt sånn i lengden, så når eg ikkje gidde meir, sedde eg meg og planlegge sykkelturen te sommaren. Planen va fusst å sykla ca heile juli. Men så fant eg ut at eg konne bjunna allerede 13. juni, någe så gjer meg øve sju veker å sykla på! Totalt har eg 50 dagar te rådighet. Dei fusste to vegene sykle eg åleina, men så ska Ranni og Karl møda meg ein plass på austlandet, og så vidt eg vett e dei med meg resten av turen - jaffal Rannveig. Ringvegen, Riksveg 1, som e den vanlige vegen å ta rundt Island e i underkant av 140 mil. Men me nøye oss ikkje me d. Blant aent ska me sykla ront Vestfjordane og Snæfellsnes, bare dei to e te samen øve 1000 km omveg i forhold frå Ringvegen. I tillegg ska me sannsynligvis ta ei ganske store sløyfa på nordlandet, så føreløbigt ser d ut for å ble ront 3000 km tesamen. D virke veldigt møje, men del d på 40 dagar me sykling, så bler d kje meir enn ca 7 ½ mil te dagen i snitt. Så har eg sitt meg ud någen tindar framitte så ser kjekke ud å bestiga. Og sjølsagt fleire naturlige lauger rontforbi så me kan avslutta dagane i.

Ca sånn tenke eg meg turen nå:

Vis større kart

Men d skjer andre ting òg. Eg har endeligt fått fiksa bilen, så har sutra felt i eina drivleddet i långe ti nå. D va rett før d røyg, så eg følte d måtte fiksast. Bilen måtte eg levera kl 8 om nåttå, så eg hadde me meg fjelldugen og soveposen og gjekk ud på ei halvøy i nærheten og la meg. D va mørkt når eg la meg ner i snøen, etpar timar seinare våkna eg te -10°c i ein snøkvide drømmeverden bare et steinkast utføre byen:

Men nå e telt òg innkjøpt, og på veg øve fjorden, så då kan me endeligt ta någen helgeturar uden å måtta var redde for regn!

Så, mor, her kjeme någen bilder av ståvå itte ommøbleringå:

Me har fått oss to faste matvanar, som har blitt heilt nødvendige for at heljå ska ble fullkommen: Eg lage pannekaker te frukost kvar fredag, mens Ranni lage pizza anten fre- eller lørkveld. Denne heljå blei d lørkveldspizza, hu e i full sving, og eg glede meg t Islands beste pizza!

. Go Helg .

Klambragil

2011-02-08T17:47:00.003Z

Allereie fyrste gongen me var i Klambragil (der me den varme bekken) i midten av desember bestemte eg meg for å koma meg opp seinare til vinters når snøen låg over landskapet. Helst i romjula, medan fossilene var på besøk. Men, dei var jo så opptekne heile tida, og den einaste dagen dei var fri, var eg sjuk, og regnet hølja ned, så vidt eg hugsar.

Så, ein dag i byrjinga av januar tok eg avgarde igjen - åleine denne gongen. Vêret var fint - ingen snø verken i luft eller på bakke, men -8°c og frisk bris beit godt i andletet. Det var nært ved at eg kutta ut badinga, men då eg stod på barden vart freistinga for sterk, og eg måtte uti. Det kan knapt skildrast kor herleg det var å leggja seg ned i den varme bekken med minusgradene susande forbi øyro. Det minst gjennomtenkte var nok at eg ikkje hadde spring i håret, så halvparten av det vart blautt. Det var likevel ikkje noko problem, då det fraus på nokre få sekund då eg kom opp, og eg fekk tørka meg utan problem. Badeshortsen byrja å fryse allereie før eg fekk han av meg. Då eg hadde fått på meg ullundertøyet var shortsen vorten ein gjennomfrosen isklump.. Mest flaks den dagen hadde likevel seks turistar som ikkje såg meg før eg hadde gjort meg sømeleg att.

Ein annan ting i samband med den turen er at ein mann med skildringa "langt hår og skjegg" har vore sakna ei stund på sørlandet. Nokre dagar etter eg var på tur kom det melding til politiet at einkvan hadde sett ein slik person i "Reykjadal", dalen ein går opp for å koma til Klambragil..

Men sist veke hadde Rannveig besøk av Aslaug, og me tok ut mot Klambragil med nordkvinna. Temperaturen var denne gongen ikkje lågare enn omlag -3°c. No var snøen óg komen - ca. 30 - 40 cm. i snitt, men vinden hadde blese han i meir og mindre djupe fenner.

Utsikt sørover frå eit stykke oppi brekkene..

Etter badinga måtte me sjølvsagt koka egg der bekken byrjar.

Det er ikkje anna å seie enn at Island leverte enn ei gong!

.-.-.

Lambasvið

2011-01-30T00:35:00.000Z

Gjekk i butikken her ein dag og såg någe spennande i frysedisken (ilag me lammahjerter, flamberte sauaføter, lever- og blodpølser, og folefilétar), og tenkte: Koffor ikkje?

Framme

Inni

Itte

Va godt å skyla ner me litt Cola, egentligt.

Tutten

2011-01-23T17:29:00.000Z

Han låg i senga si, fekk ikkje heilt sove. Høgre sida låg ned, så han såg mot veggen som var kledd med vassrett panel. Mellom han og veggen låg Lambi og ein liten, blågrå elefant. Han hadde ikkje namn, og ikkje kom han til å få det heller. Snabelen var kort, men peikte rett til vérs, ganske merkeleg eigentleg. Sjølv om Lambi var det kjæraste kosedyret hans, var det likevel elefanten som festa seg i minnet der han låg og såg.

Mor og far var vekkreiste for kvelden. Han fekk ikkje med seg kva tid dei reiste, eller kvar dei skulle, men det var tante som var komen for å sjå etter han og systera denne kvelden. Ho sat truleg i stova og såg fjernsyn eller las ei god bok. Det var ikkje så viktig. Han prøvde berre å sove. Ikkje forstod han heilt kvifor det ikkje gjekk. Han hadde jo den blå favoritt-tutten og Lambi, det var mørkt, men døra stod på gløtt så ei smal lysstripe slapp inn i rommet, nett som han ville ha det. Lyden av tante som rasla med noko i stova nådde inn på rommet med ein betryggande ro.

Etter ei stund byrja mjølka å nærma seg enden av reisa, og han snudde seg mot døra og ropa: "Tante!". Lyden av ei bok eller noko liknande som vart lagt på bordet fann vegen inn på rommet, og han høyrde mjuke fottrinn koma mot rommet. "Ja, ka e d?", spurde ho med ei varm røyst. "Eg må på do..!".

Ho leidde han ut av rommet og bortetter den smale gongen, med eit rufsete teppe på golvet, og trefarga panel på veggane - lik den på soverommet. Forbi den forbodne døra som skjulte troppa opp til "dei oppe", og inn på badet. Han hadde eigentleg lært å gå på do, og klarte alt sjølv. Men så seint på kvelden - etter leggetid - var det litt for skræmande å vera på gongen åleine, og badet var heller ikkje så koseleg. Gamalt kjellarbad, med ein stor, skræmande dusj rett attmed, og mange røyr under vasken og rundtetter. Tante trong ikkje hjelpa til, det var nok at ho var der. Då var det så mykje tryggare. Han ville eigentleg ha med Lambi òg, men det sa tante ikkje var naudsynt. Han skulle liggja og venta i senga. Men tutten fekk han ha. Med den litle krakken framføre do, rokk han fint opp, og det byrja å sildre.

Nett då dei siste dråpane drøyp ned glapp tutten ut or munnen. Han svevde ei lita stund før han sakte - som om han datt mange hundre meter - nærma seg doskåla. Landinga kom med eit stort plask i vatnet. Han kjende brått klumpen i halsen voks som om han skulle sprenge. Han ville plukka tutten opp att, men tante stogga han, og skunda seg å trekke i snora. Heile verda rasa saman. Badet vart plutseleg mørkt og kaldt, og alle skuggane var med eitt mykje lengre, mørkare og farligare. "Du kan kje bruga tutten nå så han har dotte i do, åsså e du jo gammale nok te å klara deg uden nå?", prøvde tante seg trøystade. Men det var ikkje store hjelpa. Det kjendes som han brått var riven ut or den trygge verda, og inn i neste steg av livet. Han visste at store gutar ikkje brukte tutt, men han var liksom ikkje klar for å gje han opp heilt enno.

Tante leidde han tilbake til rommet, og sette seg ved sida av han i senga. "Eg trur du klare deg fint uden nå, du e jo snart tri år. Forresten så har tutten allerede komt lånt udpå sjøen nå, heilt der så ferjå kjøre. Om någen dagar så e d sikkert någen andre så finne an og får glede av an, kanskje ein fattige gutt i Afrika?" Det var ei mager trøyst, han hadde framleis ikkje tutten, men fortelijnga til tante fekk fantasien på gli, og han såg først føre seg ferja som sigla rett over tutten, før ei sandbrun øy med ei palme og ein liten svart gut kom til syne. Tutten hadde reke heilt inntil land, og den vesle svarte guten som aldri hadde fått tutt av far og mor fekk no glede av den tutten som datt i do. Han slo seg litt til ro med dette, og tante slukka lyset att og gjekk fram i stova.

Att i rommet var ei skjerande stille som nærast stakk i øyro. Lambi og elefanten låg og kviskra til kvarandre, dei tyktes litt synd på eigaren deira. Systera hadde aldri hatt tutt, noko han ikkje klarte forstå. Men ho hadde alltid tutta på tommelen. "Eg får prøva det då", tenkte han med seg sjølv. Men det var liksom ikkje heilt det same. Det var noko feil med det. Han låg lenge, framleis på høgre sida så han såg inn i veggen, og på Lambi og elefanten. Lenge, lenge. Det kjendes som ei veke.

Brått var det morgon att.

Warning! Hot Spring Area!

2010-12-14T19:51:00.023Z

Me har vore månge, månge gonger på Island før, og forsåvidt sitt månge varme kjelder og sånt. Men me har aldri vore någen naturlige plass der d går an å bada. Dei fleste plassane fosskoge jo vatnet, så bading e vel mildt sagt uaktuelt. D nærmaste sånn naturliga me har vore e Landmannalaugar, som jo e heilt naturligt, men der e dr så forferdeligt møje folk, og d har blitt bygt badeplattformar og sånt tull. Og egentligt har eg levt i trunå på at dei virkeligt naturlige badeplassane va låångt inni innlandet, långt frå der folk flest har tilgang.

Men i går bestemte me oss for å gå på jakt itte ei "laug", mest for å ha någe spennande å tilby eventuelle besøkande nordmenn. Me las om ein liten plass ikkje så langt frå Hveragerði, ca 4 mil frå Reykjavík. Såg ikkje så voldsomt spennande ud i bogå akkurat, men me bestemte oss for å sjekka det ut. Så me kjørte te Hveragerði og litt innøve dalen der, te me måtte sedda bilen frå oss. Derifrå gjekk me ca ein time før me møtte bekken me var på leit itte.

Der me fusst kom ner te bekken va an ikkje så veldigt varme, jedna ront 25°C. Fine badetemperatur, men ikkje sånn varmt liksom. Men me fortsatte långs bekken oppøve dalen, og jo lenger opp me kom, jo meir aukte temperaturen, og me fant fort ut at dette va långt frå någen skuffelse. Egentligt blei me enige om at dette faktisk e den stusste forsømmelsen mor har gjort i oppdragelsen - aldri vist oss denne plassen! Men, gamlingar - her SKA me når dåkk kjeme te jul ;)

Me såg månge naturlige kulpar der det frista med et bad, men det va òg månge plassar der folk hadde lødd opp små demningar for å få litt større kulp. Her e me komne et godt stykke oppøve, og eg vil tippa temperaturen i denne kulpen va 35 - 40°c... Med lufttemperatur på ca 3°c, frista det litt øve middels å ta et varmt bad!

Ei av oppkomene så renne ut i bekken. Her kan du koga egg...

Så, viss du e klar for å lauga deg, så e du hjerteligt velkommen opp! Ein ting e jaffal sikkert - viss me snart får snø og frost, då ska eg opp igjen - utstyrt med badebuksa og håndklé!

Kurtur

2010-11-22T22:58:00.004Z

Dagen begynte idag som ein litt øve middels grå (onna middels fine) dag, me tungt skydekke, yr i luftå, lide luft i dekkå, men ikkje yr i dekkå for det om, men dåkk forstår ka eg meine. Grått og surt. Ingenting ligge te rette for ein go dag egentligt. Cocoa Puffs'en går tom, kjøleskapet lukte surt, og solå e slakke for tiå så me ikkje ser någe nordlys. Men igår lovte eg egentligt meg sjøl å gå på Esjan igjen idag, sånn bare for å ha fullført minst ein gong meir enn me måtte avbryta. Rannveig gadd kje idag, så eg tog ud åleina. På veg bortøve ser eg at skydekket e lågare enn eg hadde trudd.

Skyene låg så lågt at d meste va skodd, og eg såg såvidt foten av fjellet. Men eg tenkte som så: Eg har jo gått oppøve to gonger før, så eg vett sånn någenlunde koss leiå ligge. Stien e jo breie og veldigt tydelige heilt te topps, så viss eg holde meg te stien, så går det godt, sjøl midt i skoddå. Og sko d ble gale oppe me klippane, så va d jo bare å snu!

Så eg peste meg oppigjønå. Viss du måle luftlinjå, så e det ein ganske korte tur, for d e relativt kraftige stigning helste heilt frå du begynne te du e på toppen. Men jaffal. Itte å ha forsért ca 200 høgdemeter forsvant eg inn i skoddå/skyå. Frosten gjor at fuktigheten la seg øve alt, og te og med moldå på stien va glatte. Ganske utriveligt og fyse egentligt.

Men te mi store glede, nådde eg toppen av skoddå/skyene i ca 600 meters høgde, og her skein solå rett og slett frå skyfri himmel og smelta opp is og snø og spredde glede långt inn i mitt dystre sinn! Samspelet muddlå slutten av skoddå, sol, fjell, gras, rabn, rypa, mold, is, snø og steidn va heilt umuligt å fanga på ei minnebrikka, så dåkk får ta te takke me mine ringe bilder, og prøva å innbilla dåkk kor ubegribeligt flott det va der oppe.

Eg begynte å gå frå parkeringsplassen nerme sjøen (ca 10-20 moh) kl 1235, og ca 800 høgdemeter seinare va klokkå blitt 1350, og jønå kroppen fyge følelsar bare ein topptur kan gje. Utsiktå øve Reykjavík va heller laber denne dagen, men bomull e minst liga fint å sjå på. Spesielt når du vett du e den einaste i Reykjavík kommune som ser solå akkurat nå! (bortsett frå mannskap og passasjerar i Reykjavíksk luftrom)

Det som umiddelbart melde seg itte å ha nådd toppen e følelsen alle islendingar nok kan kjenna seg igjen i - å merka at oppturen e slutt, og nå kjeme nerturen! Tanken på dette fekk meg automatisk t å snu meg frå skoddå, mot den eviga heiå innøve Esjan. For den e store! Eg hadde mest lyst å gå heilt t høgaste punkt - 914 moh, men lenger innøve såg snøen ud t å ligga godt forankra, og eg hadde bare joggesko. I tillegg e d nesten ein time å gå bare ein veg. Men eg gjekk ca ein halvtime innøve te andra siå før eg snudde, og va oppe på 839 moh på d høgaste. Utsiktå i alle retningar va ubegribelige.

Hu trudde nok u va jysla lure huher óg - me ei gong hu la merke te meg, så hoppte hu bort på den litle snøflekken der. Eg spelte på lag, og lata som om eg ikkje såg na. D u ikkje vett, har u ikkje vondt av.

Rett før (viss du e på veg opp) eller itte (viss du e på veg ner) toppen e d ganske bratte klippar, og stien går i sikk-sakk på smale fjellhyller. Eg har allti likt meg på fjellhyller, syns d e så koseligt og lunt.

Men alle gleder har ein ende, og eg måtte retta vommå mot skoddå, kulden og det sura véret. Men få ting har eg angra mindre på i livet enn at eg drog megsjøl opp på Esjan idag! I staen for ein heile sure dag, fekk eg meste 2 timar strålande sol frå skyfri himmel (men ikkje skyfri bakke). Så møje kan ikkje Tromsøværinga skrøyda på seg for tiå ei gong, sjøl på ein go, skyfri høgtrykksdag!

SÅ, eg beseira Esjan igjen, og nå står d 2-1 i min favør. Og eg gnei d inn i na me å markera meg midt på toppen, litt sånn så kattane gjer.

. Keilir .

2010-11-21T22:07:00.013Z

I går tog me turen på Keilir (397 moh), ei 250 meter høge kjegla så står midt på Reykjanes. Fusste del av turen va ca 3 kvarter å gå bortøve i litt grovt lava-landskap. Så kom me bort t sjølva "fjellet", og herifrå e d 250 høgdemeter te toppen. Det e jo ikkje akkurat allverden, men e tungt nok når nesten heile vegen opp e bare sand. Men flotte utsikt frå toppen, iogmed at landskapet rundt e relativt panneflatt.

Herifrå begynte me å gå..

Et lide stykke på veg opp..

Nesten unaturligt grønt t november å var...

Skyggen av Keilir, peige rett mot Reykjavík.

Toppen.

Jetpak.

Planen vidare e å gå på Esjan ei gong te i nærmaste framtid, bare for å koma seg opp oftare enn me ikkje kom oss opp. Og nå e dr nesten ikkje snø på na heller, så muligens d bare skjer i mårå, rettogslett, viss veret holde seg.

. Esjan .

2010-11-19T22:35:00.013Z

Dette e Esjan. Hu e 914 meter høge, dvs 86 meter høgare enn Burj Khalifa. Bare 20 km. frå der me bur ligge dette berget. Me prøvte oss på ein tur sist vega, men d blåste så sjugt at me snudde. Ingen skam, sa Severin, men me syns nå d va litt flaut egentligt. Skyldå kan eg legga på Ranni, så ikkje hadde nok displasement, og ikkje klarte å stå oppreiste. Eg, derimot, har både tyngde og go aerodynamikk, så vinden oppnådde liksom ikkje same effekt på meg.

Men me prøvte oss på nytt någen dagar seinare når både snø og vind hadde lagt seg, og då kom me oss opp, te slutt. Me gadd rett nok ikkje å gå heilt inn på høgaste punkt, 914 moh, som ligge 3 km frå kanten, men det gjer me neste gong. Kanten e vel 894 moh, trur eg. D får holda for nå.

Dette e frå fusste turen. Det ser fint og harmlaust ut, kulden va egentligt ikkje verre enn ca -6°c. Men med høge luftfuktighet, fallvindar på bortimot orkan-styrke, va det nesten litt plagsomt med effektiv temperatur på rundt -20°c. Egentligt ganske vondt, faktisk.

Så, andre turen, snøen har lagt seg så vidt. Ligne litt på sånn Afghanistan eller någe..

Hu trur nok hu gjømme seg veldigt godt der u sidde 2 meter frå stien...

Utsikt øve Reykjavík.

Så, i mårå e planen Keilir, ei lidå kjegla udpå Reykjanes. Han e kje så store, men sikkert fine tur ligavel.

Islandsturen, siste del.

2010-11-17T22:59:00.000Z

Itte møje om og men (eller egentligt bare masse somml) har eg fått tak i kortlesar, og me har fått inn bildene frå speilrefleksen t rannveig, og eg kan servera bilder frå me kom iland i Seyðisfjörður te me va framme i Reykjavík same kvelden.

Ca kl 09 tysdagsmårånn kom flaget i mastå, og me seilte inn i Seyðisfjörður.

Fjorden e nokså långe, så me brukte nesten ein time inn te botn..

.. der bygdå "Seyðisfjörður" ligge. Ikkje akkurat Islands perle.

Frå S.fjörður låg veien øve ei isete hei..

.. gjennom grusete dalar..

.. og fleire heier. Riksveg 1.

Fortsatt på Rv1, hovedvegen rundt landet.

.. men det likne kanskje mest på "dødsveien"? Fleire hundre meter både opp og ner, men autovern e sjeldent syn..

.. utenom ITTE svingen. Merkelig autovernpolitikk.

Sørlandet e utruligt flatt. Siste del av turen e 3-4 timar kjøring øve uendelige mosegrodde lavasletter.

Så her e me.

På veg til Island - illustrert, til og med.

2010-10-29T00:46:00.012Z

Bilete seier som kjent meir enn tusen ord. Og etter eit år på høgskule, veit eg at 1000 ord ikkje tek så fælt lang tid å skriva, berre ein har noko å skriva om. Og det har eg, for eg kunne lagt ut i tjukt og tynt om kor lite ekstra det eigentleg kosta oss å reisa frå Hirtshals enn via Bergen (sidan Norröna har slutta å gå derifrå). Eg kunne skrive om at via Bergen måtte me totalt teke 4 ferjer for å koma oss til Island, mens via Hirtshals, så heldt det med 3 ferjer! Og eg kunne summert prisen av ferjer og bommar, og fortalt lesarane mine at vegen om Danmark berre var omlag 200 kr. dyrare enn om ferja gjekk frå Bergen.

Men det skal eg ikkje gjera. Eg lét heller bileta få seia sitt, så stikk eg inn eit par kommentarar her og der.

Første ferja (baljen).

Andre ferja (litt meir akseptabel standard).

Ein snarsvipp på Skagen mens me venta på Norröna.

Tredje ferja (levert komplett med badebasseng, sauna, helikopterdekk, treningssenter, tax-free, air-hockey, kino, fine restaurantar, aktive stabilisatorar, bølgebrytar, antennar frå Comrod og mobildekning via satellitt).

Lugaren vår på Norröna, der me til ei kvar tid hadde utsikt over ca 400 kubikk-kilometer saltvatn, ...

.. plattformar...

.. og Shetland, her representert ved Lerwick.

Måndag morgon vakna me opp til ei nydeleg utsikt over Tórshavn, der me gjekk oss ein liten tur før ferja gjekk vidare kl 1400 same dagen.

Utseilinga frå Tórshavn var ikkje stygg, ...

.. og me hadde seilt halvannan time frå Tórshavn, mellom vakre øyar med steile fjell og koselege bygder, før me passerte siste fjellgarden som strakk seg ut i havet.

Og her stoppar óg dette innlegget. Bileta frå Island er ikkje komne i boks enno, og uansett markerer landkjenninga i Seyðisfjörður eit nytt kapittel i livet mitt, så det er vel naturleg at det óg vert eit nytt kapittel på bloggen i samanheng med dette.

Current position: Vest av Lista.

2010-10-23T21:40:00.004Z

Her kjeme ei lidå, raske oppdatering. Me har vore ombord i Norröna i snart 8 timar nå, og sige oppøve langs Norskekysten. I den anledning får eg inn norsk mobilnett, og må raska meg å utnytta det. Nettet ombord e nemligt satellitt-nett, og 1 sms koste øve 7 kr., og ringeminuttet ligge på 27 kr, trur eg. Men nå, altså - CallNorwegian 3G ;)

Norröna e ikkje akkurat verdens finaste på utsiå. Ser mest ut som ein firkanta kasse - kantitte og løyen i formene. Men inni e d ganske så flott, og lugaren vår - med vindu - ligge långt framme, og långt frå motorane (ca 100 m. frå, tippeg), så dei høyre me ingenting te! Altså, ser me havet gli lydlaust forbi.. Og nå ser me óg lyså frå Lista någen få mil innøve. D blåse eindel, og bølgene ser ganske store ut, men me har dei i ryggen, så me merke lide te dei. Bare ganske uskyldige vogging - egentligt bare gudd, jaffal nå når me snart ska sova.

Natt t idag fant me ingenplass å sova i Hirtshals, så me bretta ut soveposane og sov i bilen - det fungerte utmerket, og me fekk begge ei heilt greie nått! Rett itte oppstandelsen kjørte me t Skagen og fant et koseligt konditori, der me hadde oss ein bedre frukost. Men vêret va kje så sjugt innbydande, så me seig tebars t Hirtshals igjen.. Så venta me tusen timar på ombordkjøring, og ytterligare 2 timar ombord før ferjå omsider gjekk - ca 2t. seinare enn oppgitt. Nå sige me i ca 16 kn, og ska var framme i Tórshavn ca 0500 måndagsmårånn. Tiligare i kveld va me på kino (her ombord, altså), og såg Shutter Island - ein ekkel film!

Somsagt så e me kje framme før nått t måndag, så heile mårådagen, sundag, e me ombord her. Så me får goooo ti t å slappa av og kosa oss :)

Så får me sjå om d kjeme fleire oppdateringar. Eg tvile egentligt på det, men plutseligt finne me någe billigt internett på Færøyane - aldri veda! Men nå e jaffal siste glimt av Norge, og norsk mobilnett. Lugaren e heldigvis på styrbord, så eg nyde synet av Norge så lenge eg kan - d bler øve ein måne te neste gong!

Gonatt, frå Norröna :)

Tilslagsord: nyte

2010-10-15T20:49:00.010Z

D løgna e at når eg sidde på jobb (ja, eg sidde møje på jobb, någe av gronnen t at eg ese ud..), så renne håve mitt øve av idéar te bloggen, men i det sekundet eg sedde meg ner og tenke meg å skriva någe vedågt, så e håve tommare enn Islands statskasse.

Apropos Island, 6 dagar.

Det er slik det seg lagar.

Tida ho jagar.

Men plagar.

Ikkje.

Meg.

nyte nyt [nyter], naut, note el. -i (norr njóta)
1	like, ha glede av n- det vakre utsynet / n- livet særl: more seg, ta livet lett
2	ha til fritt rådvelde, ha nytte, fordel av n- godt av noko / n- stor tillit hos alle / refl: n- seg kunne bruke lemene, vere frisk og smidig / ikkje n- føtene sine vere ufør i føtene
3	smake, ete, ta til seg n- alkohol
4	få ha i fred, behalde ho nyt ikkje maten held ikkje på maten, kastar han opp / dei naut ikkje sauene sine om sommaren mista sauene

Har note.

Á Íslensku...!

2010-09-26T00:05:00.011Z

Ég er síðan ég byrjaði að blogga búinn að lofa að skrifa smá íslensku hér. En mig finnst svo erfitt að skrifa þetta flókna tungumál svo ég hef bara látið það vera.. Ég veit ekki einusinni hvort ég hafi lesendur sem skilja þetta.....

En núna fer að styttast í brottför; akkurat núna eru fjórar vikur þangað til við erum umborð í Norrænu, ef allt fer eftir áætlun, og ég verð að byrja að æfa mig í þessu. Ég reyni að fylgjast meira með á Moggann en ég hef gert áður, bæði til að koma íslenskuna aðeins í gang, og til að uppfæra mig aðeins á hvað gerist þarna á klakanum. Ég hef aðeins tvær og hálfa viku eftir að vinna, og það er smá saman að ganga upp fyrir mig að við í alvöru erum að flytja. Og það er mjöög spennandi. Ég er ekki búinn að finna vinnu, en verð að fá mér eitthvað fljótlega eftir að við erum komin. Ef einhver er með góðar tillögur, þá er bara að segja frá ;)

Smá um ferðina: Við leggjum af stað að heiman fyrir hádegi 22. október, og tökum ferju frá Kristiansand til Hirtshals kl 1645 sama dag. Þar gistum við eina nótt, og förum af stað frá Hirtshals með Norrænu kl 1500 laugardaginn 23. Við eigum eftir áætlun að vera komin til Seyðisfjarðar kl 09 um morguninn þriðjudag 26. október.

Smá um ferjuna:

Smíðaár : 2003
Smíðastöð : Flender Werft
Kostnaður : 93 400 000 evrur
Útgerð : Smyril Line
Brúttórúmlestir : 35 966
Hestöfl : 30 000
Siglingahraði : 21 hnútar
Farþegafjöldi : 1 482
Bílafjöldi : 800
Lengd : 164 m
Breidd : 30 m

Bob i hus!

2010-09-12T20:00:00.009Z

Eg kom heim frå jobb, og der hadde postbodet allereie levert pakken på døra. Landpostbod er flott! Bob Ibex er i hus! Dette har eg gledd meg til lenge, og no er snart alt på plass for ein skikkeleg langtur på sykkel. Kjem ikkje i hug om eg har nemnt det her tidlegare, men ein ting eg har sett meg føre å gjennomføra mens eg er på Island, er å sykla runden. No har eg både sykkel og hengar, og manglar berre telt før eg er klar!

Eg hadde trålt nettet for produkttestar, forum, bloggar, alt eg kunne finna om fordeler/ulemper med tilhengar i høve til tasker. Og mange hadde ulike meiningar, og eg kom fram til at det var mykje smak og behag ute og gjekk. Men eg tenkte som så: Island er eit land med uendeleg lange, flate strekk, der lufta aldri står stille. Som regel fyk ho rundtforbi, og sannsynlegheitene for å få mange, lange dagar med motvind ga meg lyst til å prøva å samla bagasjen i ei smal linje bak meg i staden for å bygga ut sykkelen i breidda. Det andre er at Island framleis har mange grusvegar, med kan henda milavis med vaskebrett. 20-30 ekstra kg på sykkelen er då ikkje det beste for verken dekka eller spilene i hjulet. Med hengar får eg fordelt vekta bakover på eit ekstra hjul, og i teorien bør både dekk og hjul få minst litt behagelegare tur då!

Når så Tromsø Natur & Fritid på Lauklines, med Magne Aarbø i spissen, slo til med 30% rabatt på BOB sykkeltilhengarararar, så kunne eg ikkje anna enn å gjera eit kupp!

Men med alle moglege ulike meiningar i bakhovudet etter nettrålinga, var eg no higen etter ein prøvetur. Eg fyllde ein bag opp med ca 8 kg skittentøy, fann teltet, 5 kg og heiv dei oppi DrySak'en som følgde med BOB'en. Så med ca 14-15 kg bagasje (+ vogna, 7,7 kg) tok eg ut bortover Strandalia til Tau, ned til Gullbekkstien, opp til Strand, opp Nesvegen (Tjøstheimbakkane), og ned Heiabakkane heim att. Eg var overraska over kor lett eg trilla på flat veg, då merka eg knapt forskjell. Slak motbakke var heller ikkje noko problem. Når eg skulle opp Tjøstheimbakkane, kjende eg større forskjell, men framleis er eg imponert over kor "lite mykje tyngre" det var enn eg hadde trudd. Klart - når primusen, soveposen, maten, vatnet, osv kjem oppi i tillegg, og det bikkar 20, kanskje 25 kg, vil eg nok merka meir, men likevel! Eg er imponert!

Kan ikkje seia anna enn at eg gler meg ubeskriveleg mykje til å ta til på rundturen! Er du gira på å vera med, så sleng deg på!! :)

P.S.: Eg kjem til å nappa av den gule vimpelen. Får sjå om me får på eit flott flag eller to heller.