Duru Günlerimiz...

Günlerin Getirdiği...

2012-02-13T06:57:00.000-08:00

Kapıyı açınca Duruş bağırdı;

-Aylin gelmediiii, diye.

Aylin gelmiş süpriz yapmak için, kızım gelmiş okuldan, hediyelerim, pastam, kocam gelmiş, ne güzel günmüş doğum günülerisi...

Abla yavaş yavaş delirmeye başladı. Sesiz kızım içine atar diyordum ama baya dışa vurumcu bir hali var. Önce anneanneye çıkıştı;

-Sen beni sevmek için gelmemişmiydin, neden Demir kucağında? diye. Aylin'e

-Hani o şaşıydı, bıyıklıydı, neden seviyosun? diye sordu. Bana da Demir kucağımdayken;

-İkiniz de ordasınız, beni sevmiyosunuz! dedi. Çok serinkanlı ve net cümlelerle ifade ediyor korkuyorum biraz. Duruşun cd çalarını Demirin yanına getirdim, yine Duruşa bebekken dinlettiğim cd. leri dinletiyorum uyurken. Görünce hemen;

-bebeğe mi müzik dinletttin? dedi, sorguya çeker gibi. Sanıyorum duygularını ifade ediyor olması iyi bir şey, bunları hissetmesi de çok normal. Bir de okuldaki rehber pedagogumuz sohbet edecek, çözebilecekmi bakalım Duruşu...

ben, kendim, günlük, münlük...

2012-02-07T08:39:00.000-08:00

Seyrek görüşebildiğimiz günlüğümle aramızda geçen dialog:

-Wayyy günlüğüm nassın görüşmeyeli?

-İidir ya noolsun, bildiğin gibi!

-Geçen gün aynada yine kendimle konuşuyoruz, senden laf açıldı, dedim, bende hiç göremiyorum bi girip bakim...

-Hımmm... kendinle konuşurken diosun...peki... benden de selam söleseydin kendine...

Duruşla babası sürekli bir film keyfi içindeler. Çocuk filmleri, çizgi filmler... Ferhat, en son 'yeni filmler getirmeliyim!!!' derken görüldü...Bense katlanamıyorum tv. daki çizgi filmlere bile. Birbirlerini buldular tencere-kapak ikilisi....Hafta sonu ist. daydık (ilgiiinnnççççç) Ankara'dan yengem geldiiiii, ilknur ablamlar Kartal'an geldiiii, oturduk, çocuk-çoluktan bahsettik... İlknur ablam da benden bir hafta sonra doğum yaptı, çocukları bir araya toplayıp kardeş kardeş resimlerini çekmek istedim tabi bir araya toplamak ve ikna etmek çok kolay olmadı. Hiç görmedim ama çil yavruları herhalde böyle dağılıyordur...

Demir'in kime benzediği konusuna son noktayı koymak isterim; Bariz Dalai Lama...Ya da Zekeriya Beyaz da olabilirmiş sanki... Dr.a gittik, kilomuza, boyumuza baktı, 2 kilo fazlamız varmış. 'Biraz gürbüz' dedim, ' biz ona obez diyoruz' dedi doktor. Yüzümüze karşı, olurmu, böyle hakaret edilirmi amaaa???
Gören de eline bebek alıpta oynuyor zanneder. Barbi bebeklerle, prenseslerle, winxlerle fln hiç işi olmaz. 'Çok salak' larmış! (e bencede...) Ama evde deney yapıcam diye gezmeler, heryeri ıslatmalar, dökmeler , karıştırmalar... Hep o Sid'le bilimden, Arka bahçe bilimcilerinden özenti bu hareketler... Onlar yapıyo bizimki özeniyo burda...

Bütün çocuklarım...

Her gün Leyle ile Mecnunu izliyoruz Duruşla. Üstün Dökmeni de seyretmek istiyorum ama hep kaçıyor. Bir zamanlar ailecek pazar kahfaltısında seyrederdik...

Kendisini Feshane'de ailesiyle gezerken gördüm, yanına gidip hayranlığımı belirtmek için 'savaşçıyı iki kere okudum!' dedim ama tepki vermedi :) (şaka şaka yapmadım günlük)

Ben neden yokum? Yine elinde makineyle ben geziyorum da peşlerinde ondan günlük...

Asılacak kadın...

2012-01-29T04:08:00.000-08:00

Pınar Kür'ün 80'lerde yazdığı bu kısa romanını bu sene okuyabildim. Ruh hastası erkeklerin öldürdüğü kadınlarla ilgili haberler beni de ruh hastası yapmak üzereydi neredeyse, kitapta bu sırada elime geçti.

Küçük yaştaki kız, zengin, yaşlı bir sapığın yanına veriliyor (buraya kadar çok tanıdık), adam, mahallenin erkekleriyle ilişkiye girmeye zorluyor kızı ve seyrediyor, evin kahyasının oğlu kıza aşık oluyor ve onu kurtarmak adına yaşlı adamı öldürüyor. Mahkemede biri kadın diğerleri erkeklerden oluşan hakimler, cinayeti kızın işlediğini düşünüyor, çünkü kız kendini savunamayacak kadar, ezik, hala şokta, hiç konuşmuyor. Kadın hakim, kıza inanıyor ama, erkek önyargısıyla başa çıkamıyor, suça memnuniyetle iştirak eden mahalleli suskun, sonuna kadar suçunu bağırarak itiraf eden kahyanın oğlu da sesini d

uyuramıyor, kızın sonu kitabın adından da belli, idam sehpası oluyor.

Pınar Kür, bu romanı, okuduğu 'gerçek' bir gazete haberinden çok etkilenerek ve rahatsız olarak yazmış. Yazım tekniği o dönem için yeni, ''bilinç akımı'' yani, olaylar, kitaptaki şahısları eş zamanlı konuşturarak anlatılıyor. Yazarın başı epey ağrımış kitap basıldıktan sonra, 'cinsel tahrik' içerdiği için defalarca dava açılmış, kitapları toplatılmış, ülkeyi terkedip gitme noktasına gelmiş, yapamamış. Böyle hastalıklı bir durumdan tahrik olanlar var ve bizim yargımıza göre çözümü bunu dile getireni susturmak...

Filmine zaplarken rastladım, açıp izlemeyeceğim eski bir filmdi ama sahneyi görür görmez anladım bu kitabın filmi olduğunu, kitapt

an kadar sarsıcı filmi de.

*****

Cumhuriyet bayramı kutlamalarıyla ilgili bu seneki 'gelişmeler' gerçekten beni çok rahatsız etmişti. Bu sene 19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı için de bir ayar gerektiği düşünülüyor ki, değişiklikler yapılıyor,

Hürriyet'in haberine göre: Kutlamaların, 1 Ekim 1981 tarihli yönetmeliğe göre yapılması gerektiği ancak törenlerin kanun ve yönetmelikte olmayan bazı içeriklerle gerçekleştirildiği vurgulanan genelgede şu ifadelere yer verildi:

Derslere ilgiyi azaltıyor

“Kutlama törenlerinin hazırlık döneminin mevsim olarak soğuk bir zamana denk gelmesi nedeniyle sağlık sorunlarına yol açmasına, çalışma süresinin uzun olması sebebiyle öğrencilerin derslere ilgisinin azalmasına, motivasyonlarının düşmesine, gönüllü olmayan öğrenci velilerinin okullarla olan ilişkilerinin bozulmasına sebep olduğu yönünde duyumlar alınmaktadır.”

Okullarda kutlayın

“Kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı olmamak kaydıyla ve eğitim öğretimin aksatılmamasını teminen, mevzuatında belirtildiği üzere tüm gençliğin dahil edileceği formatta gerçekleştirilmesi uygun görülmektedir. Kanun ve yönetmelikte kutlamaların öğrencilerin katılımıyla yapılacağına dair bir hüküm de bulunmamaktadır. Bununla birlikte günün anlam ve önemi ile uygun kutlamaların okullarımızda ve öğrencilerimizin katılımıyla icra edilmesine devam edilecektir.”

Yazılacak, söylenecek çok şey var, içi boş, değerleri olmayan bir gençliğin, kime, hangi ulusa faydası olabilir? Ortak değerleri paylaşmaktan korkan bir milleti çökertmek ne kadar zor olabilir? Gençliği dershanelerde sınavlara hazırlanmak olarak görmeye başlayan aileler ve daha kötüsü bizzat gençler, bayramlarda bile bunu hatırlamayacak, motivasyonları düşmesin diye, hastalanmasınlar diye... Aslında 30 ağustos ta çok sıcak olur, Eminim bunun için de bir çözüm düşünülüyordur. Spor yapmayan, tarihini bilmeyen, sevmeyen nesiller, yetişmeye devam ediyor, bundan biz de nasibimizi aldık...

Lisede, Kandilli'deyken, 19 mayıs törenlerine Kuleli askeri lisesiyle birlikte, İnönü stadyumunda katılmıştık. Tören gününden önce provalara gittik, bayram günü, erkenden yine stadyumdaydık, gerçekten eğlenmiştik, çok güzel günlerdi, çocuklukla gençlik arasında, kaygısız günler... Bunu düşündüğümüzden daha tehlikeli görenler, durumdan vazife çıkarıp, kızların ve erkeklerin bir arada olmasını çok yanlış bulanlar, bunları da yazarı oldukları gazetelerde açık açık yazanlar var. Yuvarlak hatlarla yazdıklarının Türkçesi, kızların erkek öğrencileri tahrik edici biçimde giyindikleri, terbiye ve ahlaka aykırı durumlar içinde bayram kutlandığı...

Sonuç, kızlar, kadınlar mümkün olduğu kadar ortak hayatın dışında olsunlar, mümkünse evlerde otursunlar, erkeklere insan olmayı öğretmekle uğraşmayalım, tahrik olmamaları için kızlar bu bedeli ödeyebilir, çocuklarımıza birbirlerini karşı cins olarak değil, arkadaş olarak görmelerini öğretmek çok meşakkatlidir, zaten buna uygun ne eğitim sistemimiz, ne de idealist öğretmenimiz kaldı, mümkün olduğu kadar ortak paylaşımlardan uzak dursunlar... Ben çok üzülüyorum, çok fazla üzülen göremediğimde daha da çok üzülüyorum...

KOMŞU KOMŞU HUUUU!!! AÇ KAPIYIIII!!!

2012-01-25T04:41:00.000-08:00

Demir kucağımda camdan dışarı bakıyoruz. Kar bazen artıyor, sonra duruyor.

Tombiş komşu teyzeler, çiçekli etekleri, patik üstüne giydikleri terlikleri, üstlerinde buz gibi havaya rağmen örgü yelekleri, bir bloktan ötekine giriyorlar. Ellerinde bez çantalar, içlerinde de muhtemelen el işi ekipmanları var. Çeyiz mi yapılıyor, lif mi örülüyor, yedek yelek mi, bilmiyorum.

Yine kuvvetle muhtemel, habersiz, ‘çat kapı’ başka bir komşu teyzeye gidiliyor. O evde yoksa da başka daireye artık, üretim devam etmeli!

Ev işleri çabucak bitmiş, akşam yemeği ayarlanmış. Belki dünki biber dolmasının yanına makarna pişecek. Akşam da yapılabilir, rahatız. Gidilen istikamette de, günlük rutinler çoktan tamamlanmış, ev derli toplu, ‘çat kapı komşu’ için ortam hazırlanmış. Endişeye gerek yok, her şey yerli yerinde.

Belki aynı konular tekrara düşecek, belki yeni gelişmeler var. Türk kahfesi mi? Sanmıyorum. Bence çay içerler bu saatte. Uzun sohbetlere çay demlenir. Patates salatası mı? Kısır mı? Ya da sadece galeta. Tv. açık olmalı, ‘ka dın’ programları göz ucuyla izlenmeli. Konulara hakim, gelişmelerin takipçiisiyiz!

-Ben Esra’ya bakıyorum, Handeyi sevmiyorum!

-Bu akşam hangi film vardı? (dizidir bahsedilen)

-Bakim senin motife, çok güzelmiş, eline sağlık, örneğini alıimde bende öriyim fiskosun üstüne. (Hala varmı o gereksiz sehpalar? Kim koymuşki bu çirkin adı? Bu seksenler bütün dünya milletlerini kepaze etmişmidir acaba?)

Çayın orta yerinde yine kapı çalar, diğer daireden gelen olur, kapıdaki fazladan terlikler, dikkatli komşuların gözünden kaçmamıştır.

Akşam üstü ‘ ben kalkıyım’ demeye başlar misafir, ama ağırdan alınırkalkış eylemi, kuleden izin gelmeden kalkmak olmaz! El bez çantaya bir uzanır, bir bırakılır usulca koltuğun kenarına.

Ev sahibine de;

-Oturun daha erken! Demek düşer.

Gelen cevap;

-‘Kalkıyım, oğlan okuldan gelicek, açtır’ ya da

-‘ Pirinç ıslamıştım, pilav yapıyım kız gelmeden’

olur herhalde…

Yavaş ama oldukça yavaş ev boşalır, davet diğer komşuya geçer, sanıyorum ki yazılı olmayan bir kuraldır, komşuculuk teamüllerindendir ‘sıra’yı takip etmek.

Akşam oluyor. . Yazlık terlikleriyle bloktan bloğa bir akış başladı. Komşu teyzeler için eve dönüş vaktidir. Bu saatlerde biraz yoğun oluyor asansörler, trafiğe kalmamak lazım.

Benim kapımı çat kapı misafirler çalmıyor. Ben kimseye habersiz gitmedim ki, kim gelsin bana. Hiç o kusursuz ev görünümünü oluşturamadım ki, içim rahat komşuculuk oynayayım. O kadar titiz, temiz, derli toplu ki benden gayrısı, hep içimde bir ‘ayıplanma’ korkusu.

Bir müddet ben de komşuculuk oynadım kendi yaşıtlarımla, ‘denedim’ daha doğrusu. Yine de hiç ‘alo’ demeden gitmedim kimseye. Benim gibi herkes korkuyordur, ev halinbi sergilemekten gibi geldi hep. Rahatsızlık vermekten korktum. Müsait olduğunu duyduğum halde, bu sefer de ‘’telefonda, ‘hayır’ diyememiştir de aslında pek ağırlamak istemiyordur kimseyi’’ endişesi bırakmadı yakamı. Herhalde ben de gerildim, karşımdakini de gerdim…Açmadı beni…Sıkıldım hep, yerime oturdum ve kalkıp evime dönmek istedim. Kültür-sanat muhabbeti beklemiyordum tabiki ama bu kadar klişeyi de bünyem kaldırmıyordu. Yürütemedim.

Şimdi de bakma günlük, eğlenir gibi durduğuma, komşu teyzelerle. Hayranım geliştirdikleri bu teklifsiz iletişime aslında. Onlar mutlu kendi ortamlanda ki, aslolan da bu. Bu kadar rahat görüşebiliyormuyuz biz, telefonla aramadan, face’den mesajlaşmadan, buluşmaları erteleyip erteleyip, beceremeyince ucu açık ‘ görüşelim mutlaka’ lara hapsedip köreltmiyormuyuz ilişkilerimizi? Bilemiyorum…

*** görsel benim çok yaşlanmış halim...

Çoktan Seçmeli Post

2012-01-22T12:20:00.000-08:00

Yılbaşı çikolatası atlanmadı tabiki bu yılda. Havalar çok soğuk olduğu için gidip seçemedi anneannesiyle. Şu da var ki, Duruş her sene daha hızlı bitirmeye başladı çikolatasını. Bu sene, kaşla göz arasında orta boy bir kedi yavrusunu mideye indirdi. Karini de yemesinden korkuyoruz!!!

Sermayeyi süpriz yumurtaya bağladık bu sene. Şirinler çıkacak diye, her markete girişimizde alıyoruz, anneanne- babaanne seferber oldu kolleksiyon tamamlanacak diye. Tabi her yumurtadan da şirinler oyuncağı çıkmıyor. Genelde hayal kırıklığı diyebiliriz.

Duruş iki ay okula ara vermiş oldu. İst.da olduğumuz için uzak kalıdı okulundan. gördük ki, Duru da biz de okulda olmasına çok alışmışız. O da sıkıldı, biz de bunaldık. Bir de kardeşinin gelişi ve dalganan duygusal durumu, bazı huy değişikliklerine neden oldu. Televizyon kısıtlaması kalktı, canı çok sıkıldığı için bütün gün tv. izlemesine göz yumduk, ki zaten kumandayı elinden almak mümkün değildi. Kumandayıdayı o kadar sahiplendi ki, otururken, biri alır endişesiyle çaktırmadan arkasına saklayarak oturur hale geldi. Yine de aşırı doz çizgi film almasına rağmen mızmızlığı, aksiliği devam etti.

----Serkanla aralarında geçen dialog;
Duru; gündüzleri tv benimdir, bunu bilmiyomusun?
serkan; hayır bilmiyordum, öylemiydi?
Duru; evet! Bu evin kuralıdır bu!
----Akşam geçen dialog;
Serkan; e akşam oldu ver hadi kumandayı.
Duru; Hayır, kuralı değiştirdim, akşam da benim artık!

Evde oluşunun sakıncalı bir yönü de, abur cubur konusunda da sabırla inşa ettiğimiz kalenin yine sabır ve tevekkülle, günden güne yıkılmasıydı.
Can sıkıntısına bulunan anlık çözüm genelde, 'hadi markete gidelim' olunca, marketten de Duruşun eli boş çıkması söz konusu olmayınca, bir gün içinde mutlaka
-bir miktar çikolata + falım sakız + süpriz yumurta + bir pingui-- değişmez menümüz oldu.
Hala ayakta kalan kalenin birkaç taşı da (cips, jelibon, bonibon, bisküvi, meyve suları, gazlı içecekler vs.) yıkılmadan döndük evimize...

Okula döndükten sonra Duru için öğretmeninin gözlemi, olumsuz değil olumlu değişikliklerin olduğu yönünde. Duruş eskiden olduğundan daha fazla ön plana çıkma eğiliminde imiş...

Cumartesileri yine anneanneyle tiyatro günüydü. Bizim birlikte gittiğimiz bazı oyunları da İst. tekrar seyrettiler. Yeni olarak ta birlikte sinemaya gitmeyi eklediler.
Döndüğümüz akşam anne annesine sarılıp;
- 'seni hiç unutmıycam anneanne' dedi ve bizi hem güldürdü hem de düşündürdü Durucum...

Demir + Hasta Duru

2012-01-18T03:35:00.000-08:00

Çok sevdiğimiz 'eskrim' duruşu, süpermen uçuşu da olabilir, yanlış anlamaya hiç gerek yok!

Günlükçüğümü biraz ihmal ettim, diğer çocuklarımdır bahanem. Anneanne tatil köyünden kesin dönüş yapınca, iş-güç-yedir-içir meşgalesi, yorgunluk uykusuzluk vs... 'boş vakitlerinde kitap bile okuyamaz, zaten boş vakitte bulamaz' haldeyim.

Eve döndük ama bir sürü poşet, çanta, ötesi berisi, ıvırkıvırı yığdık evin girişine, yerleştirmek için eksta iki fincan daha kahfe istedi bünye. Temizletip bıraktığım ev tozlanmış, temizlik tabi arkadan. Duruşun okula dönüş yapması işimi kolaylaştırdı, Demircikte uzun uzun uyuyarak yardımcı oldu annesine. Biraz da Duruşun yüksek perdeden sesi olmayınca hem iş yapıp hem kafamı dinledim, bazen huzur verdi, bazen de çok canım sıkıldı, kendimi yanlız hissettim. Sonra misafirlerle hareketlendi yine günler, geçti sıkıntımda.

Sadece sürekli evde olmak ve istediğim zaman dışarı çıkamamak klostrofobik bir stres yaratıyor bende. Duruyla evde olduğumuz zamanlarda tanışmıştık. Fanusun içindeymişim, hayattan soyutlanmışım gibi hissediyorum, şimdilik çok zorlamıyor, belkide iki çocuk buna da vakit bırakmıyor...

Duruş'un tasarımı bu uğurlar :) Yoksa manasız bi süsleme yapıp çekeyim, sanat olsun değildi amacımız:)
Hafta sonuna doğru, Duruşun ateş belirtileri başladı, tabi benim dünyam karardı yine birden, çok zordur Durunun hastalığı, yemez, içmez, her türlü tedavi girişimini reddeder, bir de son aylarda şuruplar kusturmaya başladı, en son iğne yaptırmak zorunda kaldık. Aynı gün de okulla sinema günleri vardı, evde dinlenmesi gerekirken, ikna edemedik ve okula gitti. Sinemada iyiyimiş ama dönünce ateşi yükselmiş, babasıyla eve döndüler. Demir solumda, Duruş sağımda yattık, Demire hastalık geçme riskini Allaha havale ederek, ateşli- kusarak ve inleyerek geçen gecenin sabahında ayaklarımı sürüyerek Duruşa nane-limon yapmaya çalışıyorum, bi taraftan Demir de başladı ağlamaya, odaya girdiğimizde nedense kafaları birbirine yaklaşmış ağlaşan iki çocuk bulduk. Ferhatla gülmeye başladık,
-niye ağlaşıyoki bunlar? dedi
-garip onlar, kimsesiz, başbaşa verip ağlaşıyolar hep! dedim.
Gün bir şekilde bitti, akşama misafirlerimiz vardı, onları da ağırladık, bende çok korktuğum Demir + hasta Duru sınavının vizesini vermiş oldum, umarım finali daha kolay olur, büte kalmayız...

Bu arada, ben yazana kadar Duruş iyileşti, atlattık, Demire geçmedi, anne sütü koruyor sanıyorum, çok teşekkür ederim güzel yorumlara...

mutlu yıllar, mutlu yıllar, mutlu yıllar...

2011-12-31T02:17:00.000-08:00

Mutluluk, insanın 'an'ı unutmasıymış, çokkk mutlu olalım, zamanı unutalım, saate bakmak hiç aklımıza gelmesin...

Biz bu gece kabak tatlısı yiycez, bekleriz...

Mutlu yıllar hepimize...

Bu oyuna takıldık;
Gizli Sayıları Bul, Gizli Sayıları Bul Oyna, Gizli Sayıları Bul Oyunları - YeniOyun.com

Eskiden...

Çoook eskiden...

Uçurdum da Uçurdum...

2011-12-29T04:55:00.000-08:00

Demir'in 15'ini uçurduk, aslında geziyoruz, 40'ını fln bekleyemedik :) Yavaş yavaş idrak ediyorum ki, iki çocukla gezmek, hatta evden çıkabilmek, oldukça zor, insan, sıra kendine geldiğinde hazırlanacak enerjiyi bulamıyor. Yine de vazgeçmeyip bu işlerde pratikleşmek gerektiğine inanıyorum, yoksa insan bunalmaya başlıyor.
Bir de kendini salmaya başlarsan, kısır döngü de kollarını açmış bekliyor gibi, hal ve vaziyet ne olursa olsun bakımlı olmaktan vazgeçmemek, üşenmemek ve kendimizi salmamak ta mottomuz olsun kızlar...

Demircik sadece anne sütü alıyor, yarın kilomuza bakıcaz, ilk aşımız var. Mama takviyesine gerek duymuyoruz. Zaten emzirmek çok keyifli üstelik dünyanın en hijyenik, pratik ve mucize formüllü gıdası anne sütü, umarım anneler sorunsuz emzirebilirler çünkü, yeri doldurulamayacak bir besin bebekler için.

Ziyarete gelenlerle uyku düzeni ve beslenmesiyle ilgili durumumuzu paylaştığımda, genelde, 'hiç uyumuyor, sütüm yetmiyor, çok mağdur durumdayım' dememi tavsiye ediyorlar.
-Nasılsın? diye sorulduğunda - İyiyiiiimmmm, dediğimde, 'söyleme söylemeee' diyenler var. Nefret ettiğim bir yaklaşım da bu. Karşımdaki, potansiyel haset, nazar değdirmek için kem gözlerini üstüme dikmiş, bana kötülük yüklemesi yapıyor sanki. Ben bir insanın mutluluğundan rahatsız olup bunun tersi için dua edebilecek bir insan olduğuna inanmak istemiyorum, ben psikolojik olarak izin vermezsem, bunu başarabileceğine de inanmıyorum. Benim duruşum, güzel olanı paylaşmaktan, çoğaltmaktan yana.Secretıdır, karmasıdır, moda yaklaşımlardan da hoşlanmam. Kendimi NihatDoğan gibi hissettim sanki :))))

Bir de tahammül edemediğim, hatırını sorana bütün hastalıklarını sıralayan insanlar var. Bir insanın hastalığını ancak annesi gerçekten ilgiyle dinleyebilir, bir başkasını zerre kadar enterese etmez, üstelik çok sıkıcıdır.
Aysel Gürel, başım ağrıyor diyene
-bana niye söylüyosun, ben doktormuyum? dermiş. Taktir ediyorum ve hastalığını anlatmaya başladığında biri, bende bu cevabı yapıştırmak istiyorum ama kırıcı olmaktan çekiniyorum ve yapamıyorum...

Plankingçi gençler...

Demirin çamaşırları için, granül beyaz sabun kullanıyoruz. Yumuşatıcı hiç kullanmadım, kendimiz için de çocuklara da. banyosu için sadece zeytinyağı sabunu kullanıyoruz. Şampuan, krem, yağ vs. yok, kozmetik yok.

Bez olarak yenidoğan almıştım ama kullanamadık, çok küçük geldi, kilosuna göre daha büyüklerden aldık, hep molfix kullandım Duru'da, Demirde de devam.

Yenidoğan ıslak mendilleri var. Parfümsüz, parabensiz ama onların da içeriğinde henüz zararları deşifre edilmemiş ya da yasaklanmamış kimyasallar var. Kullanmadan önce uzun süre suda bekletip, çok iyi durulayıp başka bir kutunun içine yerleştirerek kullanıyorum.

Biberon kullanmadık Duruda. ek gıdayla birlikte kaşıkla ya da bardaktan içmeye alıştı yavaş yavaş. Demirde de böyle yapmayı düşünüyorum. Emzik almıştık ama Duruş çok sevmemişti, Demir yine ablasını takip ediyor. Annemle Aylin çok ısrar ettiler almamız için ama yine sevmedi bebiş.

Duru göbek bağını 3. günde düşürmüştü, Demir bey 10 gün sonra attı. Babasına benziyor diyorum, ağır bu çocuk :)
Duruda kullanmıştık ama Demir için eldiven ve şapka kullanmıyoruz. Tırnaklarını kesip törpülüyorum, kendini çizmiyor, parmaklarıyla oynayabiliyor.

Kundak yok. Pozisyon değiştirerek, yanında olmadığımda yan, yanındayken yüz üstü,ama genelde sırt üstü yatırıyorum. Yanlızken yüz üstü uyutmamak lazım beşik ölümleri riski yüksek bu pozisyonda. Yan yatarken de kolları ağrıyabiliyor. Şu an tavsiye edilen en sağlıklı yatış şekli sırt üstü. Kafasının şeklini de problem yapmıycaz artık :)

Demir hastane de ablasına hediyeler getirdi, hemde en sevdiği kitapları. Nasıl tahmin etti bilemiyorum!!!

Umutlu Ev Hanımı

2011-12-23T05:40:00.000-08:00

Fotoğrafları taslak olarak kaydettim ama günler geçti iki satır yazıp tamamlayamadım postu. Şu an sadece süt içip uyumaktan ibaret Demirin hayatı ama Duruş ondan kalan vakti de fazlasıyla dolduruyor, kendime kalması için imkanları zorladığım sınırlı dakikaları da yürüyüşe çıkarak değerlendiriyorum.Yürürken kafamda bloğa yazıyorum da yazıyorum ama eve dönünce bilgisayara kavuştuğum gece saatlerine kadar hepsi uçup gitmiş, enerjim ve isteğim bitmiş, uykuyu tercih etmeye meyilli bünyem, tv a bile boş bakar olmuş oluyor.
Duruş ablanın benim için -anneanne yardımıyla- hazırladığı çiçekler. Herkezde bir ikebanacılık, bir adamsendecilik :)
Demir için tebrik edenler, ikinci olarak Durunun kıskanıp kıskanmadığını soruyor. Tabiki böyle bir kontenjan mevcut ailede ama henüz endişeye mahal yok, herşey normal, sadece severken çok nazik davranmayı beceremiyor. Büyük tepkiler vermeden seyretmeye çalışıyoruz, Demircikte biraz hırpalanmayı problem yapmaz sanıyorum, sonuçta küçük kardeşlerin kaderi bu :)
Demirciğin akşam 8 den sonra başlayıp birkaç saat süren ağlamaları dışında uslu bir bebek olduğunu söyleyebilirim. Yine -ikinci çocuğun kaçınılmaz kaderi- hep Duruyla kıyaslıyorum, Duru bu kadar sakin değildi. Demir bu gaz ve naz zamanlarının dışında ailecek aldığımız kararlar doğrultusunda, yerinde yatıyor, kucaklarda gezmiyor.
Duruş Demirin bu hallerini 'ferhat göçer' e benzetiyor. Alnını onun gibi kırıştırıyormuş. Kendisi pek sever, youtubedan videolarını dinliyor sürekli. Bence de 'ferhat karakaş' a benziyor!

Ben yavaş yavaş beni terkeden kilolar sayesinde keyifli, annemde kalıyor olmanın konforunu yaşamaktan dolayı şanslı, gittiğim yer market bile olsa, gerektiğinde dışarı çıkabiliyor, oksijen alabiliyor olmaktan dolayı mesut, sık sık çalan zilden, konu komşu, arkadaş ziyaretleriyle hareketlenen günlerden hoşnut, genel olarak olumlu ruh hali içindeyim.
Yine de bazen, istiklalde yürüdüğümü hissediyorum, durup dururken, bir ben çıkıyor benden dışaru, eskişehir de, porsuk kenarında geziniyor, ara sıra böyle astral seyahatlere çıkıyor ruhum, özlüyorum yüklerimden azade gezmeyi. Sonra geri gelip bütünleşiyor benle suretim, kalkıp demiri emziriyorum...

Henüz Alüminyum Folyo...

2011-12-15T13:03:00.000-08:00

Demirimiz bugün iki haftalık... İki hafta önce bu gün, hastane odasında gergin bekleyişler, sonrasında mutluluk, yeni bir bireyin aramıza katılması... Hamilelik ne kadar sevimsizse -bana göre- doğum ve sonrası o kadar heyecan verici, o kadar güzel ki... İki seferde de hastanede kendimi çok mutlu hissettim, belki de bu sayede kolay atlattım doğum sonrası fiziksel zorlukları...
Duruş ta karışık duygular içindeydi, hastanede olmamasının daha doğru olduğunu söyleyenlerde oldu ama ben hep yanımda olmasını istedim, özellikle de ayıldığımda Duruyu hemen görmek istedim, çok korkutucuydu, Duruşumu bir daha görememe ihtimali, Demirden önce Duruyu aradı gözlerim. Bir de bu günü hatırlamasını, zayıf ta olsa bir kaç kare aklında kalmasını istedim, kardeşiyle ilk anıları onlar.

Demir ve kime benzediği konusunda spekülasyonlar...Bir sürü benzetme yapıldı tabi. Bir bebeğin yüzünde, vücudunda, ruhunda milyonlarca genden bir karışım var, belki de her bakan görmek istediği kadarını seçip farkediyor, benzemesini istediği kişinin parçalarını ayırıp yorumluyor... Bana göre en çok babasına benziyor, baktığımda birsürü mimiğini, ayrıntıyı benzetiyorum ve bu kusursuz sistem karşısında saygıyla eğiliyorum...

Gözler ağlamaktan kızarmış, sürekli Demir'in başında kızlar.

Demir, kız çocuk tercihimdeki ısrarımdan dolayı beni utandırır gibi, uslu bir bebek. Sütünü içip uyuyor, sık sık kontrol ediyoruz, anormal bir durum mu var? diye. Böyle devam ederiz inşallah...

13 kilo almıştım toplamda ama çoğu gitti, kalanlar içinde 'geldikleri gibi giderler' diyorum, egzersizime , yürüyüşe başladım, yine insan gibi yemek yiyorum, o kocaman göbüşü hiç özlemiyorum.

Bi Süre Yokuz...

2011-11-30T06:33:00.000-08:00

Biz yarın bölünerek çoğalmaya gidiyoruz. Umuyoruz, herşey yolunda gidicek, ufaklığıda alıp dönücez evimize...

Gezin Bakalım...

2011-11-27T07:58:00.000-08:00

Kafesten Bir Kuş Uçtu

2011-11-24T04:30:00.000-08:00

Hafta sonu, İzmit'e Kafesten Bir Kuş Uçtu'yu seyretmeye gittik. Kocam pek istemedi aslında, karnım iyice burnuma yaklaştığı için, araba kullanmama pek taraftar değil ev ahalisi. Hatta 'anneni arıycam, göndermesin seni' diye tehdit etti beni ama oyunu çok görmek istiyordum uzun zamandır, resmen bir aş erme durumuna döndü artık. 'Sadece oturuyorum, araba kullanırken, rahatsız olmuyorum' diye bir savunma geliştirdim ki aslında endişelerin yörüngesinin, 'kaza fln olur, gelip çarpan olur, son hafta bir terslik olmasın' şeklinde olduğunun da farkındayım, üstüme alınmıyorum... Oyun çok güzeldi, 'Guguk Kuşu' nun çok başarılı bir versiyonuydu, bütün oyunculara tekrar hayran olduk, Kocaeli şehir tiyatrolarının kötü oyununu izlemedim zaten. Kapanışı da güzel bir oyunla yapmış oldum...

Geçen ay Duruş ta tiyatro sezonunu açtı. Elifnazla ikisini tiyatroya götüreceğime söz verdim. Sabah yine nazlandı Duruş kalkarken, tiyatro günü olduğunu söyleyince, açıldı gözleri, her sabahkinden daha fazla 'onu giymem, öbür eteğimi giydir, beyaz çorabımı istiyorum' krizi yaşadık, sonunda uzlaştık, gidebildik okula. öğlende almaya gittiğimde Elifnazla ikisi öyle çok kikirdediler ki, çok mutlu ve enerjik bir halde okulun bahçesine fırlayıp koşturmaya başladılar. Öğretmenlerle birlikte, kızlar koşmayın, yavaş derken, iki tane bowling labutu gibi arka arkaya devrildiler, ıslak çamurlu bahçede. Duruş bi yandan da ' elma da gitti! diyordu, ellerine son anda öğretmenlerinin tutuşturduğu elmaların ardından... Hızla içeri aldık, yedek eşofmanları giydirdik, tiyatroya da eşofmanlarla gitti bizim süslüler... Oyundan çok zevk almadılar, aynı gün okulları da oyuna getirmişler, çok gürültülü bir ortam vardı ama, birlikte olmak hoşlarına gitti sanıyorum, yine sürekli kikirdediler...
Cumartesilerimiz yine tiyatroya ayrıldı, anneanneyle her hafta sonu gidiyorlar ve ikisi de çok seviyor. Evinize yakın bir kültür merkezi varsa, zaman ayırmaya çalışın çocuklar için güzel bir kış aktivitesi oluyor çünkü...

Şeker Şerbet vs...

2011-11-20T08:09:00.000-08:00

Cumartesi Ayşe, Aylin, ben ve göbeğim Eminönü'ne geçtik. Mevkiinin kurdu olmuş Ayşe bizi bir hana soktu, girişten aşşağıya doğru 5 kat döne döne iniyor, her kat ta benim için harikalar diyarı gibi. Yani inanırmısın günlük herşeyi satın alsam, onluk yirmilik banknotları böyle saça saça dönerek insem en alt kata kadar... Asansöyle tekrar çıksam, bi tur daha dönsem...

Tam bir sektör haline gelmiş, bebek şekerleri, kapı süsleri, vs... Bir sürü mağza ve çeşit var. Hazır halde de satılıyor tabiki. Maliyet açısından arada çok büyük fark olmuyor, kendin hazırladığında ama, biz hamarat!!! blogcular seviyoruz galiba ' ben yaptım' demeyi.

Dediğim gibi, çok fazla çeşit, çok kafa karışıklığı durumu oldu, küçük kovalarla ve saplı meleklerle iki çeşit hazırlamaya karar verdik, Tül, kurdele, bir kaç çeşit aksesuar beğendik. Badem ve renkli şeker aldık. Evde Aylinle yapmaya başladık, annem de dayanamadı, çok kısa sürede bitti, yapımı da zevkliydi, bitmiş hali de çok hoşumuza gitti...

İğne korkusuyla çok düzenli içmeye başladığım demir şurubumun şişeleriyle, bunları yaptım. gerçekten oyuncak gibi, şişelerle, şekerlerle eğlendim bir müddet.

2 Numaranın adı tescillenmiş oldu böylece... Keçe işlerine daha önce hiç bulaşmamıştım ama çokkkk zevkliymiş. Keçe ustası hatunların bir bildiği varmış! Kapı süsü konusunda üstümde bir baskı oluşturdu annem, Aylin ve Ayşe. Sevmediğimi söylesem de ikna edici olamadım, bir süre sonra benden bağımsız olarak bakmaya başladılar çeşitlere. Aylin
-abla almadan dönemeyiz, annemiz kızaaaarrr!!! diye, korkutmaya çalıştı beni ama o tüller, üstündeki bebekler... Çok sevimsiz geldi. Keçeden bunu yaptım.

Duruşun hastane sepeti. Annemle Sevim Teyze içindeki kılıfı ve minik yatak örtüsünü yeni kumaşla tekrar diktiler. Çok seviyorum bu sepeti. Gerçekten leylek gagasına takmış, çocuğu sepetle birlikte getirip bırakmış gibi...

Duru Gerçek zamanlı Doğumgünü

2011-11-16T09:02:00.001-08:00

Değerli okurun vaktini 10 gün önceki doğumgünü, yok tam zamanlı, bu da geçikmiş kutlamalar vs...yle aldığımızın farkındayız ama burası Durunun bloğu neticede, dilediği kadar gaspedebilir sanıyorum günlükçüm :)))

Hayat bayram olmuştu...

2011-11-11T10:22:00.000-08:00

İlk gün babamız yine ava çıktı, et getirdi, kavurduk yedik.

İkinci günde evdeydik, eş dost, misafir derken o da bitti.

Üçüncü gün hazırlandım, indim aşşağı, 'ben çıkıyorum, Ülküyle buluşcam!' diye havamı attım ama, baba-kız, bizi de at, şuraya bırak vs. takıldılar peşime. Duruşun saçı başı, yerlere yeksan halde ayakkabı giydirme çalışmalarımın arasında,sanki, özlemle andığın, eski günlerdeki gibi bir evden çıkış bile yalan artık sana dedi dış ses... Kadıköy'de Ülkü, Aylin, ve ben oturduk, akşama kadar muhabbet ettik, Duruş ta babasıyla vapura binip, Ahmet gezip (sultanahmet) yanımıza geldi, sarılıp öpüştük, sonuçta kıtalararası bir ayrılık girdi araya, kucaklaştık, döndük evimize.

4.güüüüün, günlükçüm, Ayşelerle buluştuk, yine Kadıköy'de, yine aynı yerde yemek yedik, sonra Ayşelere gittik, tabu oynamak için, saatlerce güldük, ki genelde bizde tabu oynarken bir çiftin kavga edip küsmesi adettendir, bu sefer, çok güldük sadece.
Denedik, bayramda küslük olmuyormuş gerçekten!

Annem, odanın rengini değiştirmiş, tv. ünitesinin arkasına da kağıt kaplatmış, bende kalan kağıtla atıl durumdaki klasik İkea aynanın ahşap bölümünü kapladım, bence hoş oldu. Ya da ben yaptığım için bana öyle geldi...

Bu gün bizim oğlanı görmeye gittik, 36. haftadayız, 3 kiloyu gördük maşallah. Mide yanması devam, dr.um çok net biçimde demir için iğne yazıyorum 5 tane deyince,
-ıııı ben bi de şurubunu mu denesem? dedim, bir de şurup olarak deneyelim şansımızı bakalım... Bu arada çok sert hareketleri var bazen canımı yakıyor, özellikle ayaklarını sağ böğrümde gezdirdiğinde...Ve bu gün ultrasonda gördüğümüz tamamen 'olmuş' bir bebek yüzüydü. Yanaklar dolmuş, gözünü açıp kapatıyor, ağzı balık gibi, inanamadık, çok net olarak gördük ki, bana benziyordu...

Krizantem Ayı

2011-11-04T00:46:00.000-07:00

Bankada çalışıyorken adres bilgisini istediğim orta yaş üstü bir bey, biraz da ukala bir tavırla;
-falan mahalle, krizantem sokak, fişmekan apt... şeklinde adresini verdikten sonra,
-biliyormusunuz krizantemin ne olduğunu? dedi.
-çiçekmi? dedim,
-evet, kasımpatı diye ekledi. Ben soruyu kısmen de olsa bilmenin haklı gururu içinde, beyefendi, bişeyler ekleyebilmiş olmaktan dolayı mutlu, devam ettik işleme.

Aslında antipati duymadım, dağarcığıma eklenen her kelime, Türkçe ya da başka bir dilde, bir küçük süpriz yumurta gibi sevindirir beni. Üstelik daha önce sadece duyduğum, tam anlamını aslında bilmediğimi gördüğüm, bu hoş sözcük, süpriz yumurtadan çıkan tek taş gibiydi... Kasımpatı da çok güzel bir kelime, çiçek olarak ta çok severim, bütün sene durup kasımı beklerler açmak için. Çocukluğumdan beri hep
ya bizim bahçemizde ya da komşularımızda vardı ve 10 kasım törenleri için annem mutlaka hoş, renkli bir demet hazırlayıp verirdi elime, okula giderken. Böyle yapan anne de çoktu, bilmiyorum hala öylemi, Atatürk büstünün çevresi Kasımpatı demetleriyle dolardı. Bu da kasımpatıları benim bilincime Atatürkle birlikte kazımış ki, çiçekleri görünce o günlere dönüyorum.

Babamın Doğumgünü de 10 kasımdı. Üstelik hep ciddi, çatık kaşlarını, ifadesini de çok benzetirdim Atatürke. Akşamları eline Cumhuriyet gazetesini alır ve en az iki saat kafasını kaldırmadan okur, fonda ses istemezdi. Beynimin odalarında birbirine bağlanan resimler zinciri gibi, hepsi birbirini çağrıştırıyor bu görüntülerin.

Babamı kaybettikten iki ay sonra kızım geldi, 14 Kasım'da. Oğlumuzun muhtemel gelişi de kasım sonu gibi görünüyor şu an. Sonbaharın en güzel ayı...

Karanlık, kasfetli günlere az kaldı, canımı sıkan olaylar yavaş yavaş silikleşiyor, bazen kırılıyor bişey, fazla geliyor insana, tahammül edemeyiz sanıyoruz ama insan yaşamak üzere programlı. Hiçbir acı insana açlığını unutturmazmış mesela. Böyle yazılmış program. Bazen yüzeysel çözümler geliyor insanın aklına. Seçeneğim olsa şimdi bırakıp başka diyarlara göçermiydim? Çocuklarımın daha medeni! ülkelerde yetişmesini istermiydim herşeye yabancı olarak? İstemem. hem ben Eminönü'nde balık-ekmek yemeden yaşayamam ki!

***Çiçek görseli googledan arak***

Seni Pamuklara Sarmalar Sararım...

2011-11-02T00:59:00.000-07:00

Seninle hep gülelim, eğlenelim, gezelim, tozalım, ben senin fotoğraflarını çekeyim, seni anlatayım burdan istedim ama çok keyifsizim. İçimden gelmiyor, canımı sıkan bu kadar çok şey varken. Kanatlarımın altında yaşasan hep, evde birlikte hamurdan şekiller yaparak geçse hayat... Bunları okuduğunda herşey çok daha güzel olur diye umuyorum ama karamsarım. Sık değişen gündemle yaşamaya çok alışkındık ama böyle üst üste geldi belki...
Birsürü genç insan öldü, uykusunda... Bir sürü insan uyandı depremle, birazı öldü, birazı yanlız kaldı. Yanlız kalanlar, üşümeye üzülmeye devam ediyor, manzara hep aynı. İlk defa Cumhuriyet Bayramı kutlanmayacak dendi, bunun için ölen o kadar genç insana rağmen. Son yıllarda bir sürü kadın öldü, koca terörü yüzünden, en son sırtından bıçaklanan kadının çaresizliği, kocaman bir fotoğrafla yayınlandı ana sayfadan, bilinçlenelim diye... 13 yaşındaki çocuğa ailesinin de iştirakiyle işkence! edenlerin suçunu nasıl daha hafifletebilirizin cevabını buldu yargı, bu seferde hukuk öldü... İşte gündemin ana başlıkları. Ekonomi,işsizlik vs. yazmıyorum, bunlar olağan şeyler, ama bazen insanın boğazına ileri geri hareket etmeyen bir taş otuuruyor, nefes alamıyorum bazen, seni bu tablonun içinde düşünmek istemiyorum ama elimden de bir şey gelmiyor...

4

2011-10-28T09:21:00.000-07:00

Beklenen adamın olası geliş tarihine denk geldiği için Duruşun doğumgününü biraz erken kutladık okulunda. Bunlar öncesinde yaptığım hazırlıklar. Şablonları netten buldum, babası şopladı, çıktı aldık, kestim yapıştırdım, gece yarılarına kadar uğraştım günlük.

Duruş, geçen seneye göre biraz daha keyifliydi ama yinede bir gerginlik, memnuniyetsizlik durumu vardı. Pastasını bile yemedi, fotoğraf istemedi vs.. Yinede umutluyum, seneye daha çok eğlenecek sanki...

:(

2011-10-26T00:16:00.000-07:00

Üst üste geldi, duygusallığımız tepedeydi zaten, birde deprem, birde soğuklar...Heryerde olduğu gibi bizim ülkemizde de oluyor, doğal ve 'doğal olmayan' afetler, felaketler. Gölcükte büyük şok yaşamıştık, geçti... Dinardaki de unutuldu, Van'dakini de unuturuz mutlaka, bizler unutuyoruz da, yetkililer nasıl bizim kadar çabuk bir kenara itebiliyor önlemleri, hazırlıkları? Deprem kuşağında yaşadığımız gerçeğini? Bu tablo hiç değişmiyor, değişmeyecek. Onlarca yıldır ödediğimiz vergiler, Kızılay'da yeterli çadıra, battaniyeye dönüşmeyecek, yapılan bağışlar sadece deprem hazırlıkları için değerlendirilmeyecek, evsizler hızlı ve sorunsuz bir şekilde yerleştirilemeyecek, iyi günde üstüne düşeni yapan vatandaş kötü günde yine vatandaşın vicdanlarına , yardımlarına muhtaç hale gelecek. Yüksek olasılıkla çoğumuz bu gerçekle yüzleşeceğiz, umarım hayatta kalırız, sevdiklerimizi kaybetmeyiz, 'bizimde başımıza geldiği gün' şu an oynanan oyunun aynısının oynanacağını tahmin edebiliyorum;
Yetkililer bölgeye hemen ulaşıp 'moral' verir, Felaketi duyanlar nasıl tepki vereceğini bilemez, sosyal medyadan tepkisel paylaşımlara adar kendini, bloggerlar, ünlüler çalışmalarına ara verir, insan olanın kayıtsız kalamayacağı birkaç fotoğraf -belki de bizim fotoğrafımız- tüm yazılı ve sosyal medyada sembol haline gelebilir, yardım kampanyalarının yüzü olabiliriz, insanlardan giyecek kolileri, battaniye,kan, çadır isterken devlet, bizim bunlar için yıllardır vergi ödediğimizi, anlatacak durumda olmayacağımıza eminim...

Tarihte Bugün

2011-10-24T02:58:00.000-07:00

Tesadüfen karşıma çıktı, 2 sene önce bu gün, hayvanat bahçesindeymişiz... Fotoğrafların üstünde tarih olmasının faydası...

Kanaviçe Duvar Süsü ve Kötü Haberler...

2011-10-19T04:25:00.000-07:00

Sabah haberleri dinlediğimden beri aklımda, içine kocaman acı düşen aileler, anneler, babalar, yok edilen gençler... Bu işte bir mantıksızlık var. Birden çok mantıksızlık var... Neden birden bire arttı korkunç terör, neden hep ortalama gelir gurubundaki ailelerin çocukları kurban, neden etkili operasyonlar yapılamıyor, neden kendi ülkemizde gelip bizim çocuklarımızı öldürebiliyorlar da birşey yapamıyoruz, neden çoğunluğumuzun desteklediği insanlar bizleri alkolden, internetin tehlikelerinden, ergenekondan koruma konusunda bile daha kararlı da neden sivil-polis-asker kayıplarında çıt çıkmıyor, neden milli gelirimizi eğitime değil, sağlığa vs değil askeri yatırımlara akıtırken yine de ağır bedeller ödüyoruz, neden dış siyasette bu kadar pasif kalıyoruz, terörü besleyenlerle hesaplaşamıyoruz, neden unutuyoruz, neden affediyoruz, neden alışıyoruz...

Kanaviçeli havlulardan almış annem, havludaki kanaviçeyle annemin gençliğinde yaptığı birebir aynı. Renkleri bile. fotoğraflamak hiç aklıma gelmedi, gidince çekerim mutlaka. Bunları da eşimin annesi uzuuuun yıllar önce deneme amaçlı yapmış. Çok hoşuma gidince bana verdi, bende ikimize de çerçeveleyip duvar süsü yaptım. Kanaviçe nedense hoşuma gidiyor, dantelden abartısız nefret ederim ama kanaviçe gerçekten sanat, çok hoş desenleri, renkleri...

Nerde bu pastırma yazı? Nerde bu devlet?

2011-10-18T01:17:00.000-07:00

Glitterfy.com - Photo Flipbooks
Pazar günü kahfaltıdan sonra sahilde yürüdük biraz. Havalar ne kadar soğudu. Ne çabuk... O kadar kısıtlı ki yapılabilecekler, çocuklarla özellikle, alışveriş merkezleri mecburi istikamet oluyor. Bu gün tam bir kış havası var dışarda yağışlı, rüzgarlı ve serin. Sabahları kalkmak daha zor geliyor, özellikle Duruş için, bana da sıcacık yatağından kaldırıp giydirmek -özellikle de hazırladığım kıyafetler için ikna etmek- zor geliyor, mutlaka değiştirmek için şansını deniyor her gün.
Bunun yanında neredeyse üçüncü haftaya giren hasta- daha az hasta durumumuz var. İlk antibiyotik şişemizi bitirdik, öksürüğü çok azaldı ama burun tıkanıklığı, ara ara nükseden soğuk algınlığı durumu tamamen terketmiyor. Bende Duruşa eşlik ediyorum, ilaç ve vitamin- demir takviyelerini kullanamamam benim de tamamen iyileşmemi engelliyor, böyle bir döngüdeyiz. Azalan bakteri-virüs stoğumuzu Duruşla birlikte paylaşarak tamamlıyoruz...

Öksürük başlayınca en son bronşit başlangıcı teşhisi koyan dr. a gittik, ciğerlerde, bronşlarda problem olmaması rahatlattı, oradan göz muayenesi için başka bir hastaneye geçtik. Göz konusunda çok iyi olduğunu öğrenmiştik, Durudaki göz tembelliği teşhisini doğrulatmak için bir de orada muayene ettirelim istedik. Dr.umuz çok şeker bir kadındı, önce Duruşla iletişim kurması, onun gerginliğini alması ve rahat hali bizide rahatlattı. Önceki dr. un agresifliği yüzünden Duru benden ayrılmamıştı, bende rahatlatmaya çalıştığımda azarlanmıştım :( Yeni dr.umuz gayet sağlıklı olduğunu, bu ölçüde göz tembelliğinin çocuklarda görüldüğünü, kendi kendine düzeleceğini, yine de her sene göz muaynesi olmamızın daha sağlıklı olacağını söyledi, boşuna gözlük takmamış ve içimizi de rahatlatmış olduk...

2 numaramızla tanışmak için 45 günümüz kaldı. Sabah bulantıları devam, gün içinde daha iyiyim ama bazen çok zorlayan mide yanmaları var bir süredir. Çok hareketli oluşu da bazen beni yoruyor. Duruşa göre çok güçlü , 'kımıldadı' tabiri çok aciz kalıyor, ayaklarıyla kendini ittiğini tahmin ediyorum çünkü zıt yönlere doğru beni sarsan bir hareketlenme oluyor zaman zaman, dikkatli bakan biri farkedebiliyor şekil değişikliğini. Anlaşıldığı üzere çok keyifli geçmiyor yine belkide benim hamilelik halini sevmememden de kaynaklı bilemiyorum ama sabırsızlanıyorum, bu hallerden kurtulmak ve yeni aile ferdimizle tanışmak için...

Çocuk Eğitimindeki Hatalar...

2011-10-10T01:51:00.000-07:00

Cuma akşamı Çocuk Eğitiminde 10 Temel Hata seminerine gittik Ferhatla. Konuşmacı, Yusuf Özkan Özburun'du. İki saatlik, çok akıcı ve sıkmayan bir seminer oldu, konuya, canımız,Montessorymizden giriş yapması beni ayrıca yakaladı, kendi yöntemlerimizle paralellikler görmek, bizi ayrıca sevindirdi. Unutmak istemediklerim, kısaca not aldıklarımıda paylaşmak istedim;

- En çok üstünde durduğu nokta, TUTARLILIK kavramıydı. Anne-babanın aynı dili konuşması, çocuk yanında birbirini eleştirmek yerine, ortak hareket etmesi, ve duruma göre değişik tavırlar sergilememesi, bizimde çok önemsediğimiz bir davranış şekli.
- Çocukla açık iletişime kapıları asla kapatmamak gerek, sert eleştiriler, agresif yaklaşımlar, iletişimi kesip araya mesafeler koyabiliyor.
- Anne,baba- Çocuklar şeklinde saflar, kamplar oluşmamalı, biz-onlar şeklinde ebebevynle çocuklar karşı kutuplar haline gelmemeli.
- Çocuğun özdisiplinini geliştirmek, çocuk için çok önemli.
- Davranışla örnek olmalıyız. Benim yine çok önemsediğim noktalardan biri. Benim ailem sigarayı bırakana kadar, evin içinde, bizim yanımızda sigara içti, ama konu bizim sigara kullanmamız olsaydı, mutlaka karşı tavır sergilerlerdi. Bunun yanında evde hep kitap, gazete okunurdu, artık ev dekorasyonunda tercih edilmiyor ama aslında eskiden bir çok evde olduğu gibi bizde de hatırı sayılır bir kütüphane köşesi vardı. Bu da olumlu örneklemeydi bizim için. Sonuç; Kız kardeşim çok fazla sigara tüketiyor, ben dönem dönem kullandım, ikimizde çok okuyoruz...

*******Okuma alışkanlığı konusunda, kişisel bir gözlemim, kızgınlığım var. Çoğunlukla okunmuyor, ya da tv.yle rekabet edebilecek düzeyde değil okumaya ayırılan saatler malum. Evde anne-baba eline kitap almıyorken, artık okumayı öğrenmiş ama alışkanlık oluşturmak için yaşı biraz ilerlemiş olan çocuğa, okulda ödev olarak verilen kitabı sık sık hatırlatıp,
-tv'u kapat, odana git, kitabını oku! dayatmasını, sabahları aralıklı olarak çalan cep telefonu alarmı gibi çalıştırmak, tatile giderken yanına aldırılan kitabı çocuk her bunalttığında, koz olarak kullanmak vs. beni irite ediyor. Yani kitap okumak, güzel vakit geçirtmez, bir çeşit cezadır, büyükler, tv seyrederken, çocuk cezasını çekmelidir, okumak ancak ödev olarak yapılır, kurtulunur vs. mesajlarını vermiyormu çocuğa? Neyse yeri ve zamanıydı ya da değildi ama içimdeydi bu tepki, yazdım rahatladım :)

- Daha çok değil, daha az satın almak, bizi daha çok mutlu eder!!!

******Çocuklar için de geçerli, bizim için de kuşkusuz. 'SİNİK' diye bir kelime kafama takılmıştı okuldayken, bi yerlerlerde okuyup merak edip araştırmıştım, anlamı, 'herşeyin fiyatını bilen, hiçbirşeyin değerini bilmeyen' idi. Sonra da kızdığım insanlara, bu tanıma yakın olanlara özellikle kullandığım lakap oldu, çoğunlukla da anlaşılmadığı için tehlike de arz etmiyordu. Çizgi film kanallarında dönen reklamlara bakıyorum, bu kadar çok oyuncağı satın alanlar, çocuklara sınırsız hediye sunanlar, sinikler ordularının temellerini atıyorlar sanki.

- Birden fazla çocuk, birden fazla şahsiyet demek, hepsine aynı yaklaşmak sonuç vermeyebilir. Yine kendi gözlemim, ikizler bile aynı ortamda büyüyorken, farklılar.

- EVDE EĞLENCEYİ İHMAL ETMEMEK. Benim için gecenin kazanımı bu cümle oldu. Farkında olarak uyguladığımız birşey değildi, yani önemi üzerinde oturup düşünmemeiştik ama aslında ne kadar önemli olduğunu bu cümleyi duyunca farkettim. Ev dışında ne kadar çok uyarıcı var aslında, evi cazip hale getirmek te her zaman olduğundan daha önemli belki artık. Akşamları eve zorunlu olduğu için dönen ebebevnler, çocuklar, dışarıdan daha çok zevk alan aile bireyleri olmamak için elimizden geleni yapalım, evimizi sevelim, onu koruyalım değilmi günlük?

Hamile Kıyafeti Yapımı

2011-10-07T00:32:00.000-07:00

Belki de çoğunluk biliyordur ama ben yeni öğrendim, mevcut kıyafetleri hamile giysisine dönüştürmeyi. Etek, pantalon, eşofman vs, bel- kemer bölümünü keserek çıkartıyoruz, giymediğimiz penyelerden birini de göğüs kısmından aşağısını kesiyoruz, ikiye katlayıp belini çıkardığımız kıyafete dikiyoruz. Penyenin esnek, likralı olması daha iyi sonuç veriyor. Bu etek 7-8 senedir dolabı bekliyordu, giymediklerimi atma huyumda gelişmediği için, bana baya malzeme çıktı dolaptan.

Artık sabahları dolabın karşısına geçip ne giyeceğimi düşünmekle vakit geçirmiyorum, mevcut birkaç seçenek arasında dönüşümlü olarak karar vermek durumundayım. Aslında, zamandan ve enerjimden büyük tasarrufa neden oluyor bu durum, şimdi farkediyorum ki, ben iki parçayı birbirine uydurmak, sonra uygun takı-toka ayakkabı- saç-baş ve hafif te olsa makyaj için her sabah yaklaşık yarım saatimi harcıyormuşum.

Bir taraftan bu rahatlığa fena halde alışmış durumdayım, bir taraftan da bir boşluk hissi de yok değil. En can sıkıcısı da özel bir gün için kıyafet ayarlama durumu. Günlük kıyafet bulmak bile yeterince zor hamileyken, çok az marka çalışıyor. Hafta sonu bir nikah vardı, uzun arayışlar sonunda gitmeme noktasındaydım, yanlarında olmak istememe rağmen. Bir çok alışveriş için interneti özellikle tercih ediyorum, kafamdaki marka- modelle ilgili yorumları okuyabildiğim için, fiyat karşılaştırması yapabildiğim için. Özellikle bebişler geldikten sonra evden çıkmadan çocuk ihtiyaçlarını karşılamak için çok faydalı buluyorum ama hamile giyim konusunda güvenemiyorum çünkü aylara göre değişiyor anatominiz ve kaç beden olduğuma karar bile veremiyorum. Denemeden alışveriş yapmak mümkün değil.

Cumartesi günü yakın avmlere baktım, Palladium'da GEBE mağazası var, ama bir büfe büyüklüğünde ve içerde kendi etrafınızda dönebilirsiniz ancak. C&A' nın hamile reyonu var ama o kadar zevksiz şeyler var ki, sanki hamileler başka bir gezegende yaşıyormuş gibi, son yılların çizgisinden bambaşka boyuttalar. Mothercare'den umutluydum ama hamile giyim yok, hatta kesin sabahlık-gecelik bulacağımı düşünüyordum, bunun için bile kolleksiyonlarının olmadığını söyleyip 'şunlar olabilir sizin için' deyip saçma sapan şeyler gösterdiler. LCW'de de var ama her mağazasında değil, sistemden bakıp en yakın da Optimim LCW de olduğunu söylediler. Zara'da pek olumlu cevap beklemeden sordum ama evet var! dediklerinde yine umutla doldu içim, düştüm hanımkızımızın peşine ama beni yarım metre genişliğinde bir bölüme götürdü, iki gömlek- üç çirkin pantolon dan oluşan geniş kolyeksiyonu gördüğümde yüzüm düştü, kızceyiz de 'her kes aynı tepkiyi veriyor' dedi bir de üstüne gülerek. Anlayamazsın sen beni şu an bambaşka hormonlar yönetiyor ikimizi...Bu kızın gevrek gevrek sırıtışı yüzünden gidip 36 beden bi palto aldım kendime. Şu an hoş durmuyo belki ama zaten ben eski bedenime hemen dönmüş olucam, bu kışta hep dışarda(!) vakit geçireceğim için o kadar da saçmamalamış sayılmam bence!

Ertesi gün ferhat'la Optimim LCW ye de bakalım dedik, en geniş reyon LCWdeydi, düşündüğüme yakın bir elbise bulabildim, fiyatlar diğer mağzalardakinin yarısı civarındaydı, nikaha da saatler kala keyfim yerine geldi, gidip maşa yaptırdım, gece de çok keyifliydii...

Bütün bunlar belki sağlıklı ve normal düşünen bir insan için beyhude kaygılar ama kendini mutasyona uğramış hisseden, aynaya baktığında bunun ispatını gören hamişler beni anlıyordur eminim. Belki de erkekler yaşasaydı bu değişimleri, çok daha az etkilenirlerdi, malum estetik kaygılarının eşiğini göbeklerine bakıp anlamak çok zor değil, biz takıyoruz işte. Geçici bir dönem biliyorum, kendime hatırlatıyorum da ama...