Doğu YÜCEL / Düşler ve Kabuslar Son Yazılar

Barış Müstecaplıoğlu'ndan Varolmayanlar'a tamamlayıcı öykü...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Eksik kahramanlar, kusursuz
kahramanlardan her zaman daha etkileyici gelmiştir bana. Bu minvalde Barış
Müstecaplıoğlu'nun ilk romanı "Korkak ve Canavar" tüm zamanlarda en
çok etkilendiğim fantastik kurgu eserlerinden biridir. Türkiye'nin ilk fantastik
kurgu serisi Perg Efsaneleri'nin ilk kitabı "Korkak ve Canavar",
benim "Hayalet Kitap" ile aynı yıl çıkmıştı. Bu durumda Lost
Library'nin o dönemde çok etkin olan yarışmasında "Yılın En İyi
Romanı" kategorisinde yarışmıştık Barış'la. Yılın en iyi romanı hakkıyla
"Korkak ve Canavar" seçilmiş, "Hayalet Kitap" ikinci
olmuştu. O dönemden beri Barış'la süper bir dostluğumuz vardır.
"Varolmayanlar"ın yazma sürecinde ve ilk taslağını bitirdikten sonra
bana verdiği destek çok anlamlıdır. Uzun yıllar romanın taslak adı "Varolmayan"
idi ve bir türlü bitiremiyordum. Barış "Kitabın ismini değiştir yoksa
hiçbir zaman var olamayacak" demişti, bu esprinin kitabın adının
değişmesinde payı vardır. Neyse çok uzattım :) Aynı zamanda kitap eklerine
eleştiriler de yazan Barış "Varolmayanlar" hakkında Cumhuriyet Kitap
için bir yazı yazdı. Fakat bu aslında bir kitap yazısından / eleştirisinden
daha çok bir öykü. Hani Star Wars Expended Universe / Genişletilmiş Evren
hikayeleri vardır ya, onlar gibi. Üstelik de bu "hediye" feyz
aldığım, üslubunu her daim kıskandığım, çok sevdiğim bir yazar dosttan geldi.
Kesinlikle çok anlamlı benim için...

Romanı okuyanların bu öyküden
büyük bir keyif alacağını tahmin ediyor ve sizi Barış Müstecaplıoğlu'nun
"gizli kamerayla kayıt altına alınan" öyküsüyle yalnız bırakıyorum...

9
Ekim 2011 Gerçekçiler Kurulu Toplantısı

(Gizli
kamerayla kayıt altına alınmıştır.)

Barış
Müstecaplıoğlu

Tüm duvarları siyah, penceresiz
odada yuvarlak bir masanın etrafında dört adam oturuyordu. İkisi orta yaşlıydı,
kalanlardan biri tüm gruptan daha genç, diğeri ise daha yaşlı görünüyordu. En
gençleri, elindeki kağıtları huzursuzca bükerek, "Raporumu tamamladım efendim,"
dedi. "Tehlike düşündüğümüzden daha büyük, bu konuda derhal harekete geçmemiz
gerek."

"Sen önce raporunu açıkla, Sinek
Papazı," dedi grubun en yaşlısı. "Bırak ne yapılacağına büyükler karar versin."

"Evet, herkes haddini bilmeli,
yoksa düzen bozulur, düzen bozulursa biz ne yaparız? Herkes haddini bilmeli.
Bilmeyene bildirmeli." dedi adamlardan biri, saçları arkaya taranmış, pahalı
bir takım elbise giymişti. Hızla öne arkaya sallanıyordu. Diğerleri ona şöyle
bir baktı, sonra bu sıradan bir tepkiymiş gibi aldırmadan önlerine döndüler.

"Emredersiniz Kupa Ası," dedi
Sinek Papazı. "Bildiğiniz üzere, Doğu Yücel isimli genç bir yazarın yeni
kitabı, Varolmayanlar diye bir saçmalık, şu aralar epey gündem yaratmış
durumda. Televizyonlar, gazeteler sürekli bu kitaptan bahsediyorlar.
Takibimizde olan yazarlardan Barış Müstecaplıoğlu, "Varolmayanlar son dönemde
hayal gücünün değeri üzerine yazılmış en güçlü kitap," demiş. Bu nedenle kitabı
gerçekçilik müfettişlerimize incelettim, sonuçlar korkunç! Müfettişlerimizden
ikisi bu kitabı okuduktan sonra gerçeklerimizle ilgili derin şüpheler dile
getirmeye, kabuslar görmeye başladılar, eğitimli seçkin adamlarımızı bu kadar
etkileyen bir kitabın sıradan halkın üzerinde ne izler bırakacağından çok
kaygılıyım."

"Enteresan," dedi adamlardan
biri, altın ve elmas yüzükler takmış, mor renkte havalı bir spor ceket
giymişti. Bir popstar yarışmasından fırlayıp gelmiş gibi görünüyordu. "Konusu
neymiş bu kitabın?"

"Yazdıkları gerçekleşen bir
adamın hikayesini anlatıyor. İstanbul'u baştan başa büyük bir hayal gücüyle
donatmış. Güya hayal kurmayı bilen insanlar örgütlenip gerçekçilerin kurduğu
düzeni yıkacak bir yol arıyorlar. İnsanların rutin hayatlarına, gerçek olarak
kabul ettiklerine bambaşka açılardan bakan bir kitap. Okurun merakını sürekli
ayakta tutuyor, iyi kim kötü kim tahmin edemiyorsunuz. Üstüne üstlük güzel ve
sağlam bir dille yazılmış, bilirsiniz, bu tür kitaplar hayal gücüne
odaklandıkları için genelde dil ve üslup açısından zayıf kalırlar, biz de bu
noktadan yakalayıp onları halkın gözünden kolayca düşürürüz, ama bu kez bunu
yapmamız zor görünüyor."

"Müfettişlerde ne tür yan
etkiler görüldü?" diye kaşlarını çattı Kupa Ası. Deneyimli bir politikacı
olarak vakit kaybetmeden olayın özüne inmek istiyor olmalıydı.

"Bir tanesi gerçek olarak kabul
ettiğimiz şeylerin, tarihsel bilgilerin hatta dinin bile, farklı milletlerin,
farklı inançlara sahip insanların gözünde birbiriyle çelişen şekilde
tanımlandığını, öyleyse gerçek diye yücelttiğimiz şeyin aslında o kadar da
tartışılmaz olmadığını sayıklamaya başladı. Güya bir coğrafyada ya da asırda
tartışılmaz gerçek olarak kabul edilen bir şey, bir başka coğrafyada ya da
asırda dalga geçilen, ciddiye alınmayan bir safsata olarak görülebiliyormuş.
Bir diğeri ise fantastik oyunlar oynadığı için hayattan koptuğunu iddia
ettiğimiz çocukların, aslında onlara gerçek olarak sunduğumuz şeylere, başarılı
sayılmak için hiç olamayacakları kadar güzel görünmeleri, çok para kazanmaları,
başkalarını ezip geçmeleri gereken bir düzene ayak uyduramadıkları için mi
hayattan kopmak istediklerini sorup duruyor. Bu düşünceleri çocuklara aşılayan
filmlerimizi, dizilerimizi, gazete ve dergilerimizi utanmadan sorguluyor."

"Çok tehlikeli düşünceler
bunlar. Çok tehlikeli. Gerçekler tartışılmaz. Tartışılmayan ise gerçektir!
Borsayı tartışamazsın ki... Hah ha, bir insanın on bin insandan fazla
kazanmasını tartışamazsın!"

Adamlar takım elbiseli
arkadaşlarına şöyle bir bakıp yine önlerine döndüler.

"Kararınız nedir?" diye sordu
Sinek Papazı. Kupa Ası, en şişman olanlarına döndü ve "Medya gücümüz ne güne
duruyor?" dedi. "Görev senin Maça Valesi, edebiyat ortamlarında bu kitabın
fazla konuşulmaması ve hayal gücü içeren böyle öykülerin sanat dergilerinde yer
almaması için elinizden geleni yapın. Bu tarz kitapların az satılması için özel
bir strateji planlamalıyız, çok satmadığı sürece yayınevleri bu tür tehlikeli
romanları basmaya yönelmezler. Düzenimizin güvenliği, insanlarımızın
gerçeklerden kopmamaları için bugünlerde her zamankinden daha dikkatli
olmalıyız."

"Düzen önemlidir... Düzen...
Düzen gerçektir. Gerçekten kopmamak, düzenden kopmamaktır. Gerçeği
sorgulamazsan, düzeni sorgulamazsın. Düzenimiz olmazsa kimin sahip kimin kul
olduğu nasıl bilinir? Kullar olmadan sahipler nasıl var olabilir?"

Adamlar, öne arkaya düzenli bir
şekilde sallanan ve mırıldanan takım elbiseli adama bu kez daha dikkatli
baktılar.

"Bundan sonra müfettişlerimize
arka arkaya iki taneden fazla hayal gücü içeren kitap okutmayın," dedi Kupa Ası
ciddi bir sesle. "Arkadaşlar bu görevi dönüşümlü üstlensinler. Hayal gücü
içeren her romandan sonra, hayatın acı ama gerçek olan bilgilerini
hatırlayacakları, güçlü olmanın, güzel olmanın, zengin olmanın, popüler olmanın
önemini anımsayacakları dizilerle ve televizyon programlarıyla bu pisliklerden
arınsınlar. Gerçeklerimizin kötü olduğunu söyleyen, hayatın ve insanların kötü
yanlarını vurgulayan, ama alttan alta bunların asla değişmeyecek, değişmesi
düşünülemeyecek gerçekler olduğunu işleyen umutsuzluk kitaplarını da her
zamanki gibi ödüllendirelim, en ciddiye alınan edebiyat eserleri yapmaya
çalışalım."

"Emredersiniz efendim," dedi
Sinek Papazı. "Varolmayanlar ve Doğu Yücel konusunda son kararınız nedir?"

Kupa Ası, güçlü parmaklarıyla
adamın elindeki kağıt tomarını aldı ve tam ortasından yırtarak önce ikiye,
sonra dörde böldü.

"Unutulmasını sağlamalıyız. En
büyük gücümüz insanların unutkanlığı. Bu toplantı hiç yapılmadı ve
Varolmayanlar isimli bir kitap asla var olmadı. Son kararımız budur."

10 Aralık Cumartesi İzmir Alsancak imza günü

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Memlekete dönme vakti gelmiştir! 10 Aralık Cumartesi günü saat 15.00'de İzmir Alsancak D&R'da imza günüm var. 17.00'ye kadar sürer.

Facebook etkinlik sayfası şöyle:

http://www.facebook.com/event.php?eid=192497607499569

Bu arada bir gün öncesinde mezun olduğum İzmir Amerikan Lisesi'nde söyleşiye katılacağım. Bu sadece lisenin öğrencilerine açık bir etkinlik. Bu da benim için heyecan verici bir olay elbette...

Görüşmek üzere...

12 Kasım İstanbul Kitap Fuarı İmza Günü

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

İstanbul Kitap Fuarı'nın açılış günü olan 12 Kasım cumartesi günü saat 16.30'da imza günüm olacak. Doğan Kitap standında. (Salon 3 Stand 404) Kitapseverleri beklerim...

Bu etkinliğin facebook etkinlik sayfası şurada:

http://www.facebook.com/event.php?eid=283409415026751

Ayrıca Aralık ayında memleketim İzmir'de imza günüm olacak. Onun da tarihi şöyle: 10 Aralık cumartesi saat 14.00 Alsancak D&R.

Görüşmek üzere!

Yağmurlu bir imza günü...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Suadiye uzakmış, onu anladım öncelikle:) O yüzden yağmura ve
soğuğa rağmen cumartesi günü İstanbul'un farklı yerlerinden bir tek imza ve
biraz ayak üstü sohbet için gelen herkese çok çok teşekkür ederim. Kars'ta
oturan bir arkadaşımız İstanbul'a gelişini bu imza gününe denk getirmişti, o
özellikle beni çok etkiledi. Dikkatimi çeken bir diğer nokta, yaşça daha büyük
okurların gelmesi idi. Hediye olarak bir nar ve bir el yazması hikaye aldım.
Sanırım 50-60 kitap imzaladım. Buraya yazarsam "ukalalık" olarak
algılanabilecek çok güzel şeyler söylediniz, yeni hikayeler yazmam için motive
ettiniz. Eski arkadaşlarımdan Didem'in ve her daim arkadaşlarımdan Ayhan
Abayhan ve Melis Danişmend'in gelişi de beni çok mutlu etti. O gün unofficial
fotoğrafçım olan Burak'a da teşekkürler. Doğan Kitap'tan Gökçesu'ya da
teşekkürler. İyi ki böyle bir roman yazmışım dedirttiniz bana. Varolmayanlar'a
selamlar olsun. Kitap Fuarı'ndaki imza gününe de beklerim… Takvimlerimizi 12
Kasım Cumartesi'ye ayarlayalım:)

PS: Bu arada imza atarken serçe parmağımın avuç içinde
değil, dik bir şekilde dışarı fırlar. Onun sebebi eski bir futbol kazası: Serçe
parmağımı kırmıştım. Bir ay alçıda kalmıştı. Bu sırada üniversiteye hazırlanıyorum, elim alçıda olmasına
rağmen çalışmaya devam ettim. Alçı çıktıktan sonra el kaslarım koşullanmış
artık, elime kalem aldığımda serçe parmak fırlıyor avuç içinden :)

TRT Müzik arada röportaj yaptı

Bir okurum imza verdiğim kalemi istedi, verdim ama karşılığında çek aldım:)

İstanbul'daki ilk imza günü 15 Ekim cumartesi

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

İmza günüm 15 Ekim Cumartesi günü Suadiye D&R'da gerçekleşecek.

Saat 15.00 - 18.00

Yolu geçen her hayalperesti beklerim...
Facebook etkinlik sayfası şöyle:
http://www.facebook.com/event.php?eid=268191896546767

Varolmayanlar teaser video

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Caner Özyurtlu ve Alper Özyurtlu kardeşlere teşekkürler.

5 röportaj 1 yorum

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Hürriyet'ten Çağlayan Çevik'in Varolmayanlar hakkında yazdığı nefis yorum aşağıdaki linkten okunabilir:

http://www.hurriyet.com.tr/keyif/18820881.asp

Son 5 röportaj da şöyleydi:

NTVMSNBC'den Hasan Cömert'in yaptığı:

"Hayal Kurmanın Anarşist Manifestosu"

http://www.ntvmsnbc.com/id/25283145

TARAF KİTAP'tan Ömür Şahin'in yaptığı:

"Bu kitap her şeyin yıkımından yana"

http://kayitalti.blogspot.com/2011/09/bu-kitap-her-seyin-ykmndan-yana.html

RADİKAL KİTAP'tan Ali Mert Alan'ın yaptığı:

"Edebiyata saygı duruşumdur"

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetayV3&ArticleID=1064287&Date=25.09.2011&CategoryID=40

HAFTA SONU dergisinden Yüksel Şengün'ün yaptığı:

"Hedefim Okura Macera Sunmak"

http://www.haftasonu.com.tr/index.php/roportaj/item/489-dogu-yucel-hedefim-okuruma-macera-sunmak/489-dogu-yucel-hedefim-okuruma-macera-sunmak.html

HABERTÜRK'ten Ümran Avcı'nın yaptığı:

"Yazmak Kötülüklerimizi Alıyor"

http://www.haberturk.com/kultur-sanat/haber/673025-yazmak-kotuluklerimizi-aliyor

Bunlar dışında internette röportajları-yazıları yayınlanmayan Milliyet Sanat'taki röportajı öneririm. Sibel Oral'ın yaptığı röportajın başlığı "Bu romanda yazar olan baba, eksik olan anne"

İlk röportaj, ilk yorum

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Yazılı basında yayınlanan ilk röportaj Taraf Kitap'ta Ömür Şahin'in yaptığı röportaj oldu. Aşağıdaki bağlantıdan okuyabilirsiniz:

http://kayitalti.blogspot.com/2011/09/bu-kitap-her-seyin-ykmndan-yana.html

Basında yayımlanan ilk yorum ise Gülüm Dağlı'dan geldi. Milliyet Cadde'ki köşesinde Dağlı bu ay yayımlanan en iyi 3 kitabı seçti: 1- Orhan Pamuk 2- Varolmayanlar 3- Sgardoli...

Ustamız Orhan Pamuk'la yan yana paragraflarda yer almak bile benim için gurur ve mutluluk kaynağıdır. Teşekkürler...

Şu bağlantıdan okuyabilirsiniz Gülüm Dağlı'nın kitap hakkındaki mini yorumunu:

http://cadde.milliyet.com.tr/2011/09/18/YazarDetay/1439871/BUYUKADA_NIN_HALi_VAKTi

Email'dan ve twitter'dan gelen yorumları da bir ara toplayacağım...

TV olayları devam ediyor...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

17
Eylül cumartesi sabahı 11.30'da TGRT Haber'de Ceyda Tuna'nın konuğuyum. Pazar
sabahı 11.20'de Kanal Türk'te Mustafa Gün'ün programındayım. Pazartesi 17.30'da
TRT Okul'dayım... Devamı da gelecek gibi... Duman'dan gelsin; belki alışmam lazım, lazım, lazım....

TV röportajları...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Bu akşam 18.25'te NTV'de Gece Gündüz programının canlı yayın konuğuyum.

Cuma 17.20'de CNN Türk Afiş programında kısa bir röportajım olacak.

Pazar günü sabah 10.00'da Güne Merhaba programındayım.

Bakalım ne bombalar patlatacağım:)

Varolmayanlar 7 Eylül'de çıkıyor! İşte kapak ve kapak arkası yazı...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Kapağı da paylaşalım artık... Kapağın tasarımı birçok albüm, film, afiş tasarımına imza atan, Blue Jean'in art direktörü Mazhar Bilgiç'e ait. Kendisine çok çok teşekkür ediyorum. Daha önceki kitaplarımın kapaklarıyla ilgili bazı sorunlar yaşamıştım. Bu defa sanatını beğendiğim ve kitabı okuyan bir tasarımcının kapağı yapması önemliydi benim için. Umarım beğenirsiniz.
Kitap arkası yazısı ise şöyle oldu:

Doğu Yücel'den yaşamı, varoluşu ve düzeni sorgulayan, okuru büyülü bir yolculuğa çıkartan yeni bir hayalperest manifesto.

Genç iş adamı, babasından kalan antika dolmakalemle bir hikâye yazar. Ertesi gün gazetede, yazdığı hikâyenin aynen gerçekleştiğine dair bir haberle karşılaşır. Kahramanımız bu gizemli olayın nedenlerini araştırırken tarihin en iyi saklanmış sırrını öğrenecek, dünyayı değiştirecek anahtarın tek sahibi olacaktır.

Yücel, kalemini, sinematografik bir hikâyeyle tekdüze gerçekliğin tam ortasına saplıyor, sihirli bir dünyanın kapısını aralıyor.

Fantastik ile gerçekliğin sınırlarını zorlayan sürükleyici bir macera…

"Artık bir birliğimiz var. Bir ismimiz yok, birçok ismimiz var. Hayalciler… Sıfırlar… Varolmayanlar… Yoklar… Yarım yamalaklar… Hayalperestler… Olmayanlar… Hiçler… Biz onlar gibi değiliz!"

"Varolmayanlar" Eylül'de çıkıyor!

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Uzun süredir burayı ihmal ettim, bunun için özür dilerim.
Ama "hayırlı" bir iş için uğraş vermekteydim. Uzun süredir üzerinde
çalıştığım romanı geçen senenin sonunda bitirmiştim. Fakat son noktayı
koyduktan sonra romanın işi bitmiyor. Revizyon aşaması da epey çetrefilli
geçiyor.

Her zaman olduğu gibi revizyon aşamasında annem Şükran Yücel
inanılmaz yardımcı oldu. Kendisi benim ilk okurum ve "resmi olmayan"
editörüm. "Hayalet Kitap"tan sonraki süreçte, sinema
sektöründe yaşadığım bazı nahoş olaylar başta olmak üzere kendime güvenimi zedelemişti. Annem o noktada da beni yenik
bir boksörün azimli teknik direktörü gibi destekledi hep. Ne kadar teşekkür
etsem az.

Aslında teşekkür etmem gereken başkaları da var. Müzik
albümlerinin kitapçıklarında upuzun "teşekkürler" listesi olur ya,
öyle bir teşekkürler listesi hazırlamam lazım en kısa zamanda. Bence
müzisyenlerden daha çok yazarların böyle "teşekkürler" listelerine ihtiyacı var. Çünkü yazarlık tek başına yapılan bir iş. Yalnızlığınızla
ve kendine güvenmezliğinizle birlikte karşınızdaki beyaz sayfayı doldurmaya
çalışıyorsunuz. O anda yanınızda kimse olmasa da hayatta sizi destekleyen
elementler olmasa onu da yapmanız güçleşir.

O teşekkürler listesini hazırlayacağım ama şimdiden beni
yıllar içinde destekleyen okurlara teşekkür etmek isterim. Gelen her mesaj,
söylenen her söz benim için çok önemliydi. Dedim ya, "Hayalet
Kitap"tan sonrası gerçekten kolay olmadı.

Varolmayanlar, Eylül ayında Doğan Kitap'tan yayınlanıyor.
(Tam tarihi netleşince açıklayacağım) Fotoğrafta şu anki halini görüyorsunuz.
Masamın üzerinde duruyor. Hala sayfalarını karıştırıyorum acaba bir yerlerde
hata yaptım mı diye...

Bu arada Varolmayanlar'ın bitişi ile üretim anlamında
hızlandım. Sonbaharda yayınlanacak olan "1002. Gece Masalları"
derlemesinin ikincisi için yeni bir hikaye yazıyorum. Yiğit Değer Bengi'nin
hazırladığı bu derlemenin ilk cildi esnasında askerdeydim, katılamamıştım.
Bunun dışında Kelime Yayınları'nın Sanatçı Öyküler başlığı altındaki derlemesinde
ilk kitabım "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları"ndaki 'Tiyatrodaki
Hayat' isimli hikaye yer alacak. Oscar Wilde gibi isimlerin olduğu şahane bir
öykü seçkisi bu, arada kendi ismimi görecek olmamdan dolayı şimdiden acayip
hisler içindeyim!:) Romandan sonra aklıma sürekli kısa hikaye fikirleri hücum
ediyor. Sanırım bir sonraki kitap hikaye kitabı olacak. Bir de uzun yıllardr
düşündüğüm çocuk romanı var...

Uzun süredir buraya yazmayınca abarttım galiba. Kıssadan
hisse: Yeni "Varolmayanlar" Eylül'de raflarda ve ben çok
heyecanlıyım!

MTV / Ünlü Harfler programı

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Geçenlerde MTV'deki Ünlü Harfler programına katıldım. Güzel bir hatıra ve "görsel hafıza"ya atılmış eğlenceli bir çentik oldu diye düşünüyorum. MTV Türkiye'ye ve programın yapımcıları Özyurtlu kardeşlere çok teşekkür ediyorum.

http://www.dailymotion.com/video/xg2gek_unlu-harfler-doyu-yucel_shortfilms

8 Ocak Cuma 14:00'de Anadolu Üniversitesi'ndeyim

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

SÖYLEŞİ VAR!

8 Ocak Cuma günü saat 14:00'de Anadolu Üniversitesi, Kongre Merkezi Kırmızı Salon'dayım... Edebiyat, müzik ve hikayeler hakkında sohbet edeceğiz. Anadolu Üniversitesi Edebiyat Kulübü'nün düzenlediği bu etkinliğe tüm Eskişehirliler davetlidir...

24 Kasım Salı Taylan Biraderler'in Açık Radyo'daki Programına Konuğum...

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Salı
günü 15:35'te Açık Radyo'da Yağmur Taylan ve Durul Taylan'ın
hazırladığı müzikli sinema programı "Manolya"ya katılacağım. Programda
Anvil'i anlatan belgesel "Anvil: The Story of Anvil" hakkında
konuşacağız. Tüm zamanların en iyi rock filmlerinden biri olduğunu
düşündüğüm bir film "The Story of Anvil". Hatta bu yüzden Headbang'in
Aralık sayısında bu film ekseninde Anvil'i anlatan bir yazı kaleme
almıştım. Taylan Biraderler'le hep böyle garip senkronize akıl
yürütmeler yaşıyoruz, onlar da çok seviyormuş filmi, programı ona
ayırmayı düşünmüşler. Bir şekilde yollarımız yine kesişti yani:) Neyse
efendim, Açık Radyo 94.9 frekansında. Ayrica www.acikradyo.com'dan da dinlenebiliyor. Filmi izleyenlerin dinlemesini tercih ederiz, zira konuşurken kesin spoiler veririz gibime geliyor…

Güzel bir imza gününe imza attık:)

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Açıkçası biri sürü çekincem vardı bu imza günüyle
alakalı. Yıllardır yeni bir kitaba imza atamadığımdan dolayı içimde her geçen
gün büyüyen pişmanlıkla karışık bir mahçubiyet var. Fakat bir yandan da
yayınevimin "standby" konumundan dolayı "Hayalet Kitap"ın
okurla buluşamadığını görüp acı çekiyorum. Altı yıllık bir kitap olsa da hala
bu romanla ilgili "nereden bulabiliriz" email'ları aldığıma sevinsem
mi, üzülsem mi bilemiyorum. Neyse işte bu gibi sebeplerden dolayı bu imza
gününü tertipledik. Bunun için Yüxexes standının kapılarını açan Güven Erkin
Erkal'a ve orada bana yardımcı olan herkese teşekkür ederim.

Saat 13:00 gibi tekerli bavuluma "Hayalet Kitap"larımı doldurdum ve
Jack Bauer'ı aratmayan bir aksiyonla 13:30'daki Tüyap servisine
"uzatma"lar sayesinde yetiştim. Beylikdüzü'nün ne kadar uzak olduğunu
hatırlatan bir yolculuktan sonra 14.40 gibi Yüxexes'in heybetli standına
ulaştım. Benden önce gelen okurlar vardı, şaşırdım. Daha standı kitaplarla donatmadan
imza hadisesine başladık. Tabii ki birkaç gün önceden "ilk imzayı ben
alacağım" diyen İrem sıranın başındaydı. İrem ilk imzayı aldığı için ne
kadar mutlu olduysa, ben de benden ilk imzayı almak için fuara erkenden gelmeyi
göze alacak bir sevgiyle karşılaştığım için o kadar mutlu oldum. Ama
çaktırmadım, karizmamı çizdirmedim:) O ilk imzadan sonra yaklaşık bir saat kesintisiz imza
vermeye devam ettim. El yazım kötü, bir saat boyunca biraz da acele ederek
yazınca iyice kötüleşiyor. Bunun için kusura bakmayın. Neyse, bir saatten sonra da okurlar (bu kelimeyi de fonetik olarak sevmiyorum aslında) gelmeye devam etti, öyle ki bitiş saatini bir saat daha erteledim. İyi ki etmişim çünkü geç kalan birçok arkadaş (evet bu daha iyi) oldu...

Ha bu arada sadece kitaplara değil, iki gitara da imza attım! O güzel gitarlara
çirkin imzamı atarken gitarlara bir an acıdım ama içten içe de okuyucunun
müzisyen olmadığım halde beni bu kadar müzikle ilişkilendirmesine sevindim.
Rock star gibi hissetmedim değil:) Bir de fotoğraf çekilirken öyle hissettim.

Kitapları o anda stand'dan satın alanlar kadar, yanında kitaplarla gelenlerin
olması beni çok sevindirdi. Keşke gelen herkesle sohbet edebilme şansım
olsaydı.

Şu an yüz civarında insanın evinde okunmak üzere bir "Hayalet Kitap"
ya da "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları" duruyor. Belki de ben bu
yazıyı yazarken o kitaplar okunuyor. Bunu bilmek, bunu hissetmek yaşadığım en
büyük heyecan... Başka hiçbir şeye benzemiyor...

Hikayelerimin son kullanma tarihinin geçmediğini bana gösterdiğiniz için çok
teşekkürler. Yeni roman için bana güç ve ilham verdiniz.

Dönüş yolunda tekerli bavulumun hafiflemiş olduğunu hissetmek çok güzeldi...

7 Kasım Cumartesi İst Kitap Fuarı'nda İmza Hikayesi

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

İMZA GÜNÜ: 7 Kasım CUMARTESİ 15:00-17:00 YUXEXES standı

Öncelikle yeni sitemize hoşgeldiniz. Nihayet son 6-7 yıldır tepedeki "Okul" banner'ı dahil hiçbir şeyi değişmeyen ana sayfamızın çehresini değiştirmeyi başardık. "Webmaster of Puppets" Cenk Sarı'ya teşekkürler.

Ana sayfa bugünden itibaren blog mantığında işleyecek. Çok fazla update edilir mi bilinmez, zira boş zamanımın çoğunu yeni romanın çalışmalarına ayırıyorum bu ara. (Bir de futbola, o konuya sonra geleceğiz) Ama dergide işlerimi bitirdiğimde msn'de kaytaracağıma buraya bir şeyler karalamayı tercih edersem sık sık güncellenen bir blog olabilir Düşler ve Kabuslar.

Bu blog macerasının ilk bölümünü İstanbul Kitap Fuarı'ndaki "İmza Günü" hikayesine ayırayım. Foruma ve facebook'taki etkinlik sayfasına yazdığım üzere iki kitap yayımlatmayı başarmış olsam da İstanbul Kitap Fuarı'na okur olarak değil, yazar olarak katılmak, orada bir etkinliğin parçası olmak nasip olmamıştı. Bu sene bunu kırayım dedim ve Yuxexes standı'nda imza günü tertip etmeye karar verdim.

İmza günlerini her ne kadar "ölümüne kasıcı" bulsam da yazar ile okurun birebir iletişim kurduğu tek "fasilite" olduğu için de faydalı buluyorum. Hem bu sayede şu an kitapçılarda bulunması zor olan "Hayalet Kitap" ve "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları"na birçok insan ulaşabilecek. İkisinin de baskıları tükenmek üzere. İnternet'ten satın alabiliyorsunuz ama bu halen daha Türkiye'de tercih edilen bir yöntem değil. Bazen kitapları bulamayan okurlara ben gönderiyorum ama o da pek "yakışıklı" bir görüntü oluşturmuyor. Sonuç olarak bu kitap fuarı aktivitesi "Hayalet Kitap" ve "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları"nı merak eden ama onları bulamayan okurlar için de iyi olacak diye düşünüyorum.

İşte bu ve benzeri sebepler beni bu imza gününü organize etmeye itti. Ha bir de şu var; yeni romanım "Varolmayan"ı yarılamayı başardım, o yüzden vicdanım rahat, bitirmiş olsam daha rahat olurdum ama işte bir anlığına kitap fuarı uktesini yok etmek daha cazip geldi. Umarım pişman olmam:)

Son olarak: imza bahane, maksat muhabbet! Gelirseniz çok sevinirim.

Ölümsüzlüğün gıcık sırrı

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

ÖLÜMSÜZLÜĞÜN GICIK SIRRI *

* Nostromo Dergisinin düzenlediği bilimkurgu kısa öykü yarışmasında başarı ödülü almış hikayemdir. İlk olarak 1999'da Nostromo dergisinde yayınlandı. Daha sonra "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları" isimli hikaye kitabımda yer aldı.

Dünya televizyonlarında ilk kez bir uzaylıyı konuk ediyoruz. Evrende yalnız mıyız sorusunun canlı yanıtı şu an karşımda oturuyor. Dilimizi televizyondan öğrenebilecek kadar zeki olan Yorb, biraz önce Aids ve kanserin tedavi yöntemlerini anlatarak dünyamızı iki beladan kurtardı. 8 ışık yılı uzaktan Neyorik gezegeninden gelen konuğumuzla beraberliğimiz devam edecek. Az sonra…

Yüksek maliyetli bir cep telefonu reklamı yayına girdi. Yorb stüdyo içindeki monitörden gösterilen reklamı ilgiyle seyretti. Ancak Yorb televizyonda izlediği birçok şeye akıl erdiremiyordu; bunlardan biri de şu anda izlediği reklamın tanıttığı icattı. İnsanlar hakkındaki son izlenimi ilk izlenimiyle aynıydı: İnsanlar gevezeydi, hem de çok.

Yorb dört tane ince ve esnek bacağa sahipti. Alt kısmı bu yüzden bir örümceğe benzese de gövdesinin pul pul katmanları daha çok bir balığı andırıyordu. Kafası bedenine göre çok ufak kalıyordu ama gözleri Japon çizgi filmlerini anımsatacak kadar büyüktü. Derisinin rengi, yazın ilk günlerinde yanmaya zaman ayıramamış ama denize girip çıkarken güneş ışınlarının yoluna çıkmış birinin koyulaşamamış pembeliğine benziyordu. Kolları vücudunun diğer organlarında egemen olan orantısızlığı pekiştirecek kadar uzundu. İnsanın katlayası geliyordu, "kol" denilen o iki uzantıyı görünce. Sayısı belli olmayan parmaklarının kesilmiş olduğu görülüyordu, geriye onların bir zamanki varlığını kanıtlayan kökleri kalmıştı. Genel görüntüsü ne bir Klingon'u ne Zaphod Beeblebrox'u ne de herhangi bir bilimkurgucunun öngördüğü bir uzaylıyı andırıyordu; evrenin, insanın hayalgücünü aştığının başka bir kanıtıydı. İnsanların alışık olmadığı bu şekilsiz yaratığın anlaşılamayan bir karizması ve belli belirsiz bir çekiciliği vardı. Davranışları ve konuşması son derece bilgiççeydi. Sinir bozacak kadar ukalaydı. Sanki o zengin bir patron, sunucu ve onun temsil ettiği insanlar ise onun zavallı işçileriydi. (Belki de gelişmiş bir gezegenden ilkel bir gezegene uğrayan her canlı böyle davranırdı)

Ben sorularıma devam etmek istiyorum. Merak edilen bir başka konu ölümsüzlüğün sırrı. Siz iddianıza göre 1002 yaşındasınız.

Ölümsüzlüğün sırrı şu ana kadar anlattığım her şeyden daha önemli. Üç bin yıl önce gezegenimize gelen bir Degobarlı sayesinde bu sırrı öğrendik. İlk zamanlarda bunu yadırgayanlar oldu ama sonra ölümün bir hastalık olduğu düşüncesi ağırlık kazandı. Tüm ölümden yana felsefelere rağmen ölümsüzlüğün her şeyin ötesinde büyük bir güç olduğu anlaşıldı. Ölümsüzlüğün sırrını tek bir cümleyle açıklayabilirim: Tüm hayatınız boyunca, ana rahminden mezara kadar, herhangi bir parmağınızla burnunuza dokunmayın.
Sunucu ani bir hareketle elini burnunun hemen altındaki dudaklarından ve çcnesinden uzaklaştırdı. Belki de televizyon karşısında oturan milyonlarca insan aynı hareketi aynı anda yapmıştı. Yorb sunucunun ani kıpırdanmasına güldü:

-Üzgünüm, sizin için çok geç. Şu yaşınıza kadar parmağınızla burnunuza milyon kere dokunmuşsunuzdur. Bundan dönüş yok. Ancak çocuklarınız için bir şans var. Yeni doğan çocukların parmakları ile burunlarına dokunmamaları gerekiyor. Bir kere dokunmaları bile onları ölümlü yapar. Çocuklara ölüm kavramı anlatılamayacağı gibi ölümsüzlük kavramı da anlatılamaz. Bu yüzden parmak ve burun temasının gerçekleşmemesi için bazı önlemler almanız gerekiyor. Bunları ben söyleyemem. Biliyorum, bu size çok garip geldi. Beklemiyordunuz. Bence tüm ciddi eserlerin yaratıcıları eserlerinin ağırbaşlılığına ters düşen bir espri katarlar gizlice. Hayatın yaratıcısı tanrı da eserine böyle bir espri katmış olsa gerek.
Sunucu Yorb'un sözlerinin sona erdiğinin ayrımına varamayacak kadar uzaklara dalmıştı. Sunucunun sessizliğinin, ölümsüz olamayacağını bilmenin üzüntüsünden mi yoksa ölümsüzlüğün sırrının saçmalığını kaldıramamasından mı yoksa kırdığı rating rekorlarını düşlemesinden mi kaynaklandığını kimse anlayamadı.

Milyonlarca insan televizyonlarının karşısında şoka girmişti. Bazıları ellerine lanetler yağdırıyor, IQ'su düşük olanlar ise pasif eleman burunlarına sövüyordu. Yaratığın insanüstü karizması ve insanüstü karizması ve insanüstü karizmatik sesi sayesinde insanların bu sırra inanmaları hiç uzun sürmedi. Sonsuz hayatın kapıda olması bir anda Aids ve kanserin tedavi edilebileceği müjdesini gölgede bırakmıştı. Milyonlarca insan o gece uyuyamadı. Uyuyabilenler ise parmaklarının ve burunlarının başrol oynadıkları kabuslar gördüler. En kötüsü haberin yayınlandığı saatte gündüzü yaşayan ülkelerde gerçekleşti. Herkes ne yapacağını bilmeyen ve programlanmayı bekleyen robotlar gibi sersem bir gün geçirdiler.
Ölümsüzlüğü yakalayabilmek için alınması gereken önlemlerden söz etmişti, Yorb. Röportajın yayınlandığı sırada doğum heyacanını yaşayan aileler son derece bilgisiz oldukları bu konu hakkında hayati(veya ölümcül) yanlışlar yaptılar. Yeni doğan çocuklarının burunlarını kesen birçok insan, anne ve baba olmanın keyfini uzun süre yaşayamadı. Binlerce bebek kan kaybederek öldü, yüzlerce ebeveyn yaptıkları yanlış yüzünden intihar etti.
İnsanlar zaman geçtikçe trajediye neden olan sırrın uygulanmasında ustalık kazandılar. Kan kaybını önleyerek yapılan parmak operasyonlarına başlandı. Yorb'un parmaklarının kesik olduğunu fark eden insanlar parmak kesiminin en uygun yol olduğu kanısına vardılar. Ancak binlerce çocuk gelecekte elleriyle top oynayamayacak ve hareket çekemeyeceklerdi. (Kalecilik de tarihe karışacaktı) Bilim adamları 8 ışık yılı uzaktan gelen sırrın altında yatan bilimsel mantığı çözmeye çalıştı. Bazı şöhret düşkünü bilim adamları sırrı bilimsel gerçeklere dayayan zorlama teoriler öne sürdü ama hiçbiri fen dersi görmemiş bir çocuğu bile kandıramadı. Tüm bilimsel ve düşünsel çabaların sonunda ölümsüzlüğün sırrının tanrı tarafından yapılmış bir espri olduğu sonucuna varıldı ve tanrının böyle bir şey yapmaya yerden göğe kadar hakkı vardı. Çünkü yer de, gök de onundu. Müslüman ve hiristiyan din adamları malum sırrın kutsal kitaplarında bulunduğunu iddia ederek birbirlerine girdiler. Her iki tarafın gösterdiği alıntıların sırla uzaktan yakından ilgisi yoktu. Birinde parmak kelimesi geçiyor ve devamında tanrının büyüklüğü anlatılıyordu, diğerinde ise burun kelimesi geçiyor ve devamında tanrının büyüklüğü anlatılıyordu.

Ünlü bir estetik cerrahı, burnun üzerine alçıdan yapılacak bir muhafaza ile ölümsüzlüğün yakalanabileceğini iddia etti. Gerçekten de bu yöntem diğerlerinden daha mantıklı ve daha sağlıklıydı. Tek bir sakıncası vardı; ölümü yok etmekle kalmıyor, güzelliği de yok ediyordu. Bunun yanı sıra ölümsüzlüğün sırrının fanatik bir kitlesi vardı ve onlara göre cerrahın iddia ettiği şey tam bir düzenbazlıktı. Tanrıyı kandırmak demekti. Bir zamanlar aşırı dincilerin klonlamayı günah saymaları gibi onlar da alçı yöntemini uygulayanların cehennemi boylayacağını düşünüyorlardı.

Ölümsüzlüğün hangi yöntemle yakalanacağı sorusu herkesin kafasını işgal ediyordu. Çocuklarına sıfırıncı doğum günü hediyesi olarak sonsuz hayatın anahtarını vermek isteyen tüm aileler bu hediyeyi en güzel paketle sunmak istiyorlardı. Çocukları için yapacakları seçim kendileri için bir kabus gibiydi. Gelecekte çocukları "Ben burnumun (veya parmaklarımın) kesilmesini tercih ederdim!" diyerek evin kapısını sertçe kapatabilir ve onları yalnız bırakabilirdi. Kısa zamanda insanlığı ele geçiren sendroma isim bulundu: Sünnet Sendromu. Burun sünneti, parmak sünneti veya güzellik sünneti. Üç ucu keskin paradoks.
Bu arada Yorb uzaylı sevgilisi MirX'le gününü gün ediyordu. Aids ve kanser belasından kurtulanlar ve çocuklarına ebedi hayatı verenler onu hediye bombardımanına tutuyordu. Kısa zamanda çok zengin oldu. Herkes onu çok seviyordu. Kızlar onun için deli oluyordu. Bir uzaylıyla yatmak onların en ulaşılmaz cinsel ütopyasıydı ve Yorb da kendi fantezileriyle onların ütopyalarını gerçekleştirmekten geri kalmıyordu. Sık sık televizyon programlarına çıktı ve katıldığı tüm programları CD'lere çekti. CD'lerini uzay gemisindeki kasada sakladı; herhalde gezegenine döndüğünde CD'leri arkadaşlarına izlettirip, yabancı bir gezegende nasıl popüler olunacağının tiyolarını verecekti. Ölümsüzlüğün sırrı veya Sünnet Sendromu ile ilgili olan kamuoyu yoklamalarına özel bir ilgisi vardı. Bazı programları garanti olsun diye iki CD'ye çekiyordu. O zamanlar Yorb'un bu özel marakı gün ışığına çıksa bile kimse bunun altında yatan gerçek sebebi tahmin edemezdi.

Dünya dışı ziyaretin birinci yıl dönümünde "Ölümcüler" isimli bir tarikat kuruldu. Ölümün hayata anlam kattığı, hayatın zevkinin ölüm tarafından beslendiği ve ölümün aynı doğum gibi hayatın bir parçası olduğu gibi geri kalmış felsefeleri çıkış noktası alan ve Queen'in ölümsüz parçası "Who wants to live forever" ı ideolojik marşları olarak kabul eden tarikat zamanla taraftar toplasa da yeterince etkili olamadı. Aşklarının ölümsüzlüğüyle tatmin olan ama etraf ölümsüz kaynayınca aşklarını yüceltecek sıfat bulamayan sevgililer başı çekiyordu tarikatta. Kendilerinin dizayn ettiği "Yorb Go Home" tişörtü satış rekorları kırdı ve tarikata büyük bir mali güç sağladı.

Yorb'un dünya üstündeki cennet gibi hayatı üçüncü senesini doldurmak üzereyken üç trafik kazası haberiyle sarsıldı. Ölümsüzlüğü doğumlarından hemen sonra yapılan operasyonlar sayesinde üç sene önce yakaladığı sanılan üç çocuk tıbben ölmüştü. Yoksa ölümsüzlüğün sırrı bir palavra mıydı? Yorb hemen olay yerine giderek incelemelerde bulundu ve sonra bir basın toplantısı düzenledi: "Ölenlerin hepsi benim dünyaya geldiğimden kısa bir süre sonra doğan çocuklar. Bu yüzden her ne kadar aileleri onları ölümsüz yaptığını sansalar da, yanılmışlar. Sırrı öğrendiğimiz ilk yıllarda bizim de başımıza gelmişti. Sünnet Arızası diyoruz biz buna: Birinci ölümde burun kesme yöntemi uygulanmış ama burun kıllarının çıkması önlenmemiş. Bu yüzden ilk kurbanımız burun kıllarına dokunarak ölümsüzlüğünü kaybetmiştir. İkinci ölümde parmak kesme yöntemi uygulanmış ama parmak araları kapatılmamış. Üçüncü kurbanımızın hatası biraz daha karışık: Alçı yöntemi uygulanmış ama alçının su geçiren bir madde olduğu unutulmuş. Kazada ilk önce motor yanmış ve alevler kurbanımızı sararak parmaklarının yanmasına neden olmuş. Bu arada araba şarampolden yuvarlanarak denizin dibini boylamış. Yanan parmak derisi suya karışmış, derinin moleküllerinin yoğun olduğu su kütlesi alçının içinden geçerek burnuna değmiş…" dedi ve bir süre durduktan sonra "Gerçekten ölümsüz olduğunu sandığın birinin ölmesi sıradan bir ölümden daha acı. Bu duyguyu çok iyi bilirim" diye eklemiş ve iri gözlerine iki damla gözyaşı yerleşmiş. Yorb'un duygusal şovundan sonra tüm şüpheler ortadan kalkmış ve herkes yeniden sırrın absürd çekiciliğine kaptırmış kendini.

Ama o günü takip eden günlerde ölümsüzlerin ölümleri artan bir ivmeyle arttı. Yorb hepsine teker teker birbirinden özgün sünnet arızaları uydurdu ancak her ölümde Yorb inandırıcılığını kaybediyor, Ölümcüler ise güç kazanıyordu. Bilim adamlarının ve ünlü sanatçıların da Yorb'u yalnız bırakması sonucunda sırrın sonu yaklaştı. Yorb artık bunu daha fazla uzatamayacağını anlayarak son bir kez televizyon programına çıkmaya karar verdi.
-Yorb, sen de biliyorsun ki ölümler giderek artıyor. Bunun nedeni nedir?
-Ben şöyle bir açıklama getirebiliyorum; belki de sır sadece biz Neyoriklilerde işliyor.
-Ama böyle bir olasılıktan hiç söz etmemiştin. Bir sürü insan öldü.
-Zaten öleceklerdi.
-Binlerce insan sakat kaldı.
-Tamam bu iş yeterince uzadı. Daha önce galaksiler arası bir şakayla karşılaşmış mıydınız?
-Ha?
-Hepsi bir şakaydı. Şaka. 8 ışık yılı uzaktan gelen bir şaka, dedi ve gülmeye başladı. Yanındaki çantadan parmaklarını çıkarttı ve onları eline taktı, bu arada kahkahaları stüdyodan evlere kadar çınlıyordu. Sunucu şaşkındı ama yine de tüm insanların duygularını aktarabilmek için vargücüyle küfretmeye başladı. Ne yayın ilkesi dinliyordu ne de yönetmenin uyarılarını. Yaratığa ağzının payını vermeliydi. Yorb ise gayet soğukkanlı bir şekilde çantadaki bir düğmeye bastı ve gemisine ışınladı kendini. Sevgilisi, televizyonda Yorb'un yok olduğundan habersiz küfürlerine devam eden sunucuyu izleyerek gülüyordu. Yorb MirX'in yanına yaklaşarak sürücüye bir CD koydu. "Esas bunu izle" dedi Neyorikçe. "…ölmesi sıradan bir ölümden daha acı. Bu duyguyu çok iyi bilirim" diyerek ağlıyordu ekrandaki. Gemideki ise kendini yerden yere atarak gülüyordu. O koca bir gezegeni oyuna getirmişti.
Bir iki saat sonra yatışmışlardı. Yorb, CD'leri Neyorik'teki şaka programlarına satarak yolculuk masraflarını çıkartıp çıkaramayacağının hesabını yapıyordu. Fazlasıyla çıkarıyordu. Hem bir de binlerce hediye vardı, onlar da iyi para ederdi. Hiçbir vicdan azabı çekmiyordu çünkü onlara Aids'in ve kanserin tedavisini anlatmıştı ve bunlar şaka değildi. Ayrıca ilkel ve aptal yaratıkların gelişebilmesi için böyle şoklara gereksinimleri vardı, evren tarihinde buna benzer birçok örnek vardı. Ve her şeyden önemlisi çok eğlenmişti. İlkel gezegenlere yaptığı şakalar arasında en uzun süreni ve en güzeli dünyada yaptığıydı.

Yeni rotası, antenli yeşil yaratıkların yaşadığı kırmızı bir gezegene doğru çizilmişti. Ölümsüzlüğün sırrı antenlerini birbirine değdirmemek olabilirdi. Yorb yeni şakasını düşünürken MirX araya girdi:
-Sevgilim, ölümsüzlüğün sırrı baydı, dedi.
-Haklısın , başka bir şey bulalım, dedi Yorb. Ve bir süre düşündükten sonra:
-Hayatın anlamına ne dersin sevgilim?
Dişi yaratık sevinçle:
-Çok iyi olur, dedi ve Yorb'u öptü.

SON

Doğu Yücel

Para Adam

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

PARA ADAM
(Bir Senaryo Girişimi)
* Bu kısa film senaryosu/öykü Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları'nın Stüdyo İmge baskısında yer almaktadır.

"Daha zinde daha mutlu daha üretken
Dengeli besleniyor (microwave ve doymuş yağlar yok)
Düzenli uyuyor (kötü rüyalar yok)
Paranoya yok
Hoşlanıyor ama aşık olmuyor
Gençliğe özgü saçma hareketler ve çaresizlikler yok
Çocuksu bir şey yok
Kaçış şansı yok
Hala iyi bir filmde ağlar
Hala tükürükle öper
Artık eskisi gibi avare ve çılgın değil
Daha zinde daha sağlıklı daha üretken
Kafeste
Bir domuz
Antibiyotikle beslenen"
Thom Yorke (Radiohead)

1. İŞYERİ GÖRÜNTÜSÜ
İÇ, GÜNDÜZ
Para makineleri, bilgisayarlar, telefonlar, masalar, dosyalar, sayıları seyreden insanlar. Printer sesleri. Telefonla konuşan işadamları. Sayılar. Görüntüye havada hızlı taklalar atan demir bir para girer. Bir el onu havada kapar. Parmakları arasında oynamaya başlar. Ancak Yılmaz o gün ilk kez iki yıllık işadamlığı kariyeri boyunca sürekli bu hareketi yaptığını ama bunun işlerinde hiç şans getirmediğini ve hiç terfi etmediğini aklına getirir. Kamera genç ve çaylak işadamı Yılmaz'ı takip eder. Yılmaz çalışma masalarının arasında toplantı odasına doğru hızlı ve acele adımlarla ilerler.

2. TOPLANTI ODASI
İÇ, GÜNDÜZ
Uzun cam masa etrafında oturan ciddi işadamları. Toplantı henüz başlamamıştır. Yılmaz elindeki paranın parmakları arasındaki dansına son verir, burada böyle oyunlara yer yoktur. İşadamlarının bazıları Yılmaz'a selam verir, bazıları sadece bakar, bazıları ise zaten tüm hayatları boyunca hayatlarının yegane anlamı olan dosyalarına baktıklarından Yılmaz'ı görmezler bile. Uzun cam masanın ucunda, patronun oturması gereken yerde teybe benzer garip bir alet masanın üstünde durmaktadır. Aletin üzerinde kırmızı bir ışık yanar ve yumuşak bir kadın sesi yükselir: "Hoşgeldiniz beyler. Hazırsanız hemen başlayalım. Bugünkü konularımız Edirne'deki fabrikamızın prodüktivite düşüklüğü ve yeni açılacak olan kumaş ihalesi" Yılmaz tüm toplantı boyunca konuşmaz, sadece not alır. Garip aletten yükselen patronun sesi birinci konuyu kapattıklarını söyleyerek ikinci konu hakkında bilgi ister. Yılmaz artık bir atılım yapması gerektiğini düşünerek ihale olayı için konuşur: "Bence bu ihale şirketimizin geleceği için çok önemli, adeta bir dönüm noktası. Bu ihaleyi kazanabilmek için her türlü yöntemi denemeliyiz, bu yöntemler yanlış bile olsa" Toplantı odasındaki herkes susar ve uçtaki alete bakar. Aletteki kırmızı ışık yanar ve bu arada sesin sahibini odasında yürürken görürüz. Ancak patronun omuz bölgesinin üstü Tweety ve Sylvester benzeri çizgi filmlerde olduğu gibi gösterilmez. Patron "Aferin, Yılmaz Bey. Yöntemlerimize zaman zaman karşı çıkardınız. Bakıyorum ki artık bizimle aynı fikirleri paylaşıyorsunuz. Bu görevi size veriyorum, ne yapıp edip o ihaleyi alın" der. Aletteki ışık söner. Yılmaz teşekkür eder. Sonra aniden bir baş ağrısı saplanır kafasına. Kafasını eğer, elleriyle şakaklarını tutar. "Gidebilirsiniz beyler" der patron. Yılmaz baş ağrısının verdiği ıstırapla işyerinden çıkar. Bazı işadamlarının yüzünde kötü adam karakterlerinin rahatsız edici sırıtışları gözlenir.

3.YILMAZ'IN EVİ
Kafasındaki korkunç baş ağrısı yüzünden kendini yatağa atar. Odasının duvarında Yılmaz Güney posteri vardır. Yatağın baş ucundaki saatten zamanın geçtiği gösterilir. (Ertesi gün) Saat çalar, Yılmaz eliyle alarmı kapatır. Baş ağrısı azalmış olsa da varlığını hissettirecek yoğunlukta beyninin içinde gezinmektedir. Şakaklarını tutarken bir şeyin farkına varır. Kafasının sağ ve sol kulak hizasında tanımlayamadığı bir şey hışırdamaktadır. Koşarak tuvaletteki aynanın karşısına geçer. Gördüğü şeyi daha önce gördüğü herhangi bir şeye benzetemediğinden herhangi bir tepki veremez. Kafasının sağında ve solunda kağıt parçaları vardır. (Kağıt parçaları mavi ve mor renk ağırlıklıdır) Şaşırır. Kağıtları koparmaya çalışır ama bu baş ağrısını şiddetlendirir. Odasından bir makas alır ve azıcık bir parçasını keser. Korkunç bir acıyla bağırır. Kafasındaki kağıt parçalarından kan akmaktadır. Yakın çekimden makasdaki kan damlaları gösterilir.

Yılmaz işyerini arar. (İşyerindeki telefon karmaşası gösterilir. Birsürü telefon çaldığından seyirci hangi telefonun Yılmaz'ın aradığı telefon olduğunu anlayamaz. Kamera bir süre çalan telefonların arasında dolaştıktan sonra bayan sekreter Yılmaz'ın aradığı telefonu açar. Yılmaz ondan patronu bağlamasını ister. Sekreter önündeki düğmeye basar.
Patron: Evet Yılmaz ne oldu, neden aradın? (Odasında yürümektedir)
Yılmaz: Benim aradığımı nereden anladınız?(Cebinden demir parayı çıkarır)
Patron: Dün sana önemli bir görev verdim. Aramanı bekliyordum.
Yılmaz: Onun için aramamıştım. Ben… (Demir parayla oynamaktadır elinde)
Patron: Gelemeyecek misin?
Yılmaz: Eee, şey. Başım çok ağrıyor. Çok halsizim… Yürüyecek halim yok.
Patron: Tamam, bugünlük izinlisin ama yarın geleceksin, der ve düğmeye basar.
Patronun omuz bölgesinin üstü şu ana kadar hiç gösterilmemiştir. Son konuşmasından sonra sadece dudak bölgesinden gülümsemesi gösterilir.

4.YILMAZ'IN EVİ
Saatin çalışıyla uyanır. Kafasının sağ ve sol tarafından çıkan hışırtılar artmıştır. Hemen kalkar ve aynaya gider. Aynanın karşısına geçtiği anda bir çığlık atar ve Yılmaz'ın kafası gösterilir. Yılmaz'ın sağ ve sol kulak hizasından çıkan kağıtlar uzamıştır. Ve bu kağıtlar sıradan boş kağıtlar değildir. Bunlar büyük bir banknotun parçalarıdır. Yılmaz kağıtları gergin tuttuğunda bunun bir 250.000 türk lirası olduğunu görür. Hemen cüzdanından bir 250.000TL çıkarır ve karşılaştırır. Gerçek ve kocaman bir banknotla karşı karşıyadır ve Atatürk portresinin olması gereken yerde kendi gerçek, canlı, üç boyutlu suratı vardır. Yılmaz dev bir 250.000TL'nın bir parçasıdır.

Yılmaz serseme döner. Kendi kendine konuşur: "Bu da ne?" "Rüya mı yoksa?" "Nedir bu saçmalık" der .. Koparmaya çalışır; bu ona büyük bir acı verir. Sonunda saate bakar ve işe geciktiğini görerek, büyük banknotu dikkatle kıvırmaya başlar. Boylamasına tamamen kıvırdıktan sonra kulağının altından yukarı doğru kıvırır. Sonra başına bir şapka takar. Gizemli parayı kamufle etmeyi başarmıştır.

5.İŞYERİ
İÇ, GÜNDÜZ
Şapkasından dolayı birkaç kişi dalga geçer Yılmaz'la. Oysa Yılmaz daha önce işadamlarının işyeri sınırları içinde herhangi bir şeyle herhangi bir nedenden dolayı dalga geçtiklerini görmemişti. Yılmaz hızlı adımlarla toplantı odasına ilerler. Toplantı odasında patronun sesini ileten alet geç kaldığı için Yılmaz'a bağırır. Yılmaz İhaleyi almak için henüz bir girişimde bulunmadığını da söyleyince odadaki gerilim artar ve Yılmaz sorununu anlatmaya mecbur kalır. Ancak bu sorun anlatılabilecek bir şey değildir, o da gösterir: Ayağa kalkar, şapkasını çıkarır. Banknotu yavaş yavaş açar. Odadaki herkes gülmeye başlar. Yüksek sesli yapmacık kahkahalar. Oysa Yılmaz işadamlarının daha önce kahkaha attıklarını da görmemiştir. Sonra içlerinden biri kalkar ve "250000TL ha, iyi bir başlangıç" der. Bir başkası kalkar ve "Katlarken dikkat et, yırtılırsa çok canın yanar" der. Yılmaz söylenenler karşısında şoka uğramışcasına bakmaktadır. Daha önce yüzüne bile bakmayan işadamları onun elini sıkarlar, onu kutlarlar. Sonra ayağa kalkan bütün işadamları tek bir hareketle kafalarının sağ ve sol kulak hizasından uzun ve büyük kağıt paralarını çıkarırlar. (Alttan kayma hareketiyle çekim ve bir opera müziği iyi uyabilir) Para adamların bazıları 500.000, bazıları bir milyon, en kıdemlilerden biri ise beş milyon'dur. İçlerinden Amerikalı olduğu fiziğinden belli olan işadamı ise türk lirası değil bir Amerikan Doları olmuştur. Üstünde George Washington'un portresi yerine meslektaşı Joe'nun suratı vardı. Yılmaz korkar ve hemen oradan uzaklaşır. Kapıyı çarparak odanın dışına çıkar. Oysa toplantı odasının dışındaki manzara daha da korkunçtur. Sekreter, kafasından çıkan para kısmına ayna karşısında makyaj yapmaktadır. Bir başka işadamı para kısmını masanın üzerine yanlamasına koymuş, onu ütülemektedir. Bir başkası para kısmını kafasına sarmış uyumaktadır. Yılmaz çılgına döner.

Para adamlardan biri onu tutar. (Beş milyonluk olan)
Beş Milyon: Sen de bizim gibisin. Bizden kaçamazsın artık. Para yanından kurtulamazsın. Koparırsan acır, kesersen kanar. Ağrı yapar. Eskisinden daha güçlüsün, bunu unutma. Bütün iş adamları böyledir. Çok iyi saklarlar göremezsin. Kötü bir yanı yoktur.
Yılmaz: Çılgınlık bu. Saçmalık. Boktan bir alacakaranlık kuşağı. Gerçek olamaz. (Elinde demir parayla oynamaya başlar ama eskiden onu dans ettiren parmakları şimdi sinirden sadece avucunda gezdirebilir)
Beş Milyon: Ama gerçek. Bak Joe Smith'e. 1 Dolar olmuş. İnsanlıktan uzaklaşsa da milliyeti parasına yansıyor. Bak bana. Ben üç sene önce on liraydım. Şimdi tam beş milyon lira oldum. Yakında belki de patron ben olurum.

Yılmaz: Patron, tabii ya. Onun işi bu. Görünmeyen patronumuzun komik bir oyunu. Değil mi? (Siniri artmakta ve elindeki parayı daha kuvvetlice sıkmaktadır
Beş milyon: Kimsenin oyunu değil bu. İnsanlığın oyunu. Adem ve Havva ilahi kuralı çiğneyerek insan olmayı seçti, insanlar savaşarak savaşçı olmayı seçti. Eğlenceye dayalı arkadaşlığı dostluğa tercih ettiler. Aşık olmanın değil daha fazla, hep daha fazla düzüşmenin hayalini kurdular. Müzik değil makine gürültüsü dinlediler. Tapmak için tanrı yerine kendilerini seçtiler. Hayalleri değil parayı sevdiler. Şimdi insanlar aynaya baktıklarında sevdikleri o kağıt parçasını görmek istiyorlar, hepsi birer birer etten kemikten bir banknota dönüşüyor. Patron içimizdekilerin en değerlisi. İstediği parayı olma gücüne sahip. Çok çalışmış, bunun için
Yılmaz: (Etrafına bakınarak) Bir kamera şakası değil mi? Nerede kameralar?
Beş Milyon: (Fısıldayarak) Hem bak benden söylemesi; sekste çok işe yarar. Kadınlar niye soğuk, göbek bağlamış iş adamlarına bayılır sanıyorsun?
Yılmaz'ın korkunç düş gücü ona, içinde paralaşmış cinsel organlarıyla paraların üzerinde sevişen para insanlarının olduğu sanal filmler hazırlar. Para doğuran kadınlar görür: Doğumhanede beklerken doktor ona doğru yaklaşır. Elini uzatarak: "Nur topu gibi bir on bin liranız oldu"
Beş Milyon "Gel patronla tanıştırayım seni. Her şeyi anlarsın o zaman." diyerek Yılmaz'ı düş gücünün kurduğu kabuslardan kurtararak gerçek dünyaya getirir. Ama gerçek çok daha kötüdür.

Parasına makyaj yapmayı sürdüren sekreterin yanından geçerek patronun odasına girerler. Kapıyı açtıklarında odada kimse görünmez. Yalnızca bir metal sesi vardır. Kafalarını eğdiklerinde yerde yuvarlanmakta olan kocaman bir demir para ve ona bağlı bir vücut görürler. Patrondur bu. Bizimkileri görünce hemen ayağa kalkar ve toparlanır. Patronun suratı normal bir kadın suratıdır ama o suratı demir bir para sarmaktadır: Bir on bin lira.
Patron: İnsan kapıyı çalar. Hayret bir şey vallahi. İnsan odasında şöyle güzel güzel yuvarlanamayacak mı? Siz benim bir bozuk para olabilmek için ne kadar çalıştığımı biliyor musunuz? Hıh, bir 250.000 lira ve beş milyon lira. Ne sanıyorsunuz kendinizi? İstersem karşınızda bir anda on bin liralık bir para destesine dönüşebilirim.

Beş Milyon: Üzgünüm, patron. Biliyorsunuz, Yılmaz Bey de bize katıldı. Onun için gelmiş…(Yılmaz'ın ifadesi şaşkınlık ve sinirlilik arasında gidip gelmektedir)
Patron: Ben zamanında yüz lira olmayı başarmışken siz ananızın karnında bile değildiniz. O zamana göre iyi paraydı yüz lira. Şimdi öyle bir para yok bile. Ah eski günler. Ah eski paralar. Eskiden paralar kopya edilemezdi. Şimdi bak: geçenlerde bir genç geldi, beş milyon oldum, al beni işe dedi. Aldım makası elime, kestim parasını. Sahte olduğu belliydi. Altından elli bin lira çıktı.

Yılmaz: (Bütün öfkesiyle) Yeter! Ben bir para olmak istemiyorum. Ben Yılmaz Güney gibi bir sinemacı olmak istiyordum. Babam da bunu istiyordu ki, adımı Yılmaz koydu. Ben ne oldum, boktan bir işadamı. Boktan bir ihale için insanları tehdit edecektim neredeyse. Farkına varamadım, paralaştığımın. Ben istifa ediyorum. Bırakıyorum işi. Gidiyorum buradan. Bu kağıt parçasından kurtulmanın mutlaka bir yolu vardır. Estetik ameliyatı olurum, bütün büyücülere giderim bu lanetten kurtulmak için. (Yılmaz sırtını döner, oradan tam çıkarken elinde sürekli oynadığı demir parayı farkeder ve patrona dönerek) Bak sana bir koca buldum, tam 25.000 lira, yakala!

6.YILMAZ'IN EVİ İÇ, GÜNDÜZ
Yılmaz ertesi gün uyandığında, kafasında paranın izi kalmamıştır. Aynada mutlu bir ifadeyle kendine bakar.
Yazı girer: 6 YIL SONRA

7. BİR SİNEMA SETİ
Yılmaz yönetmen sandalyesinin üstünde "Stop!" der. "Bugünlük bu kadar yeter" Eve döner.

8. YILMAZ' IN EVİ
Saatin çalmasıyla uyanır. Kafasında bir şeyler hışırdamaktadır. "Olamaz yine mi?! Ne hata yaptım" der kendi kendine. Hızlı adımlarla tuvalete gider ve aynanın karşısına geçince bağırır. Sonra ayna karşısında Yılmaz'ın yüzü gösterilir. Yılmaz'ın kafasının iki yanından bu defa bir para değil bir film şeridi çıkmıştır. Yılmaz'ın şaşkınlığı geçer. Film şeridine gülümseyerek, "Bana ne kadar yakıştı" dercesine bakar.

SON

Doğu Yücel

Hayalet Kitap ilk bölüm

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

HAYALET KİTAP - Doğu Yücel

* Aşağıda okuyacaklarınız Hayalet Kitap'ın ilk bölümüdür, yani Gökalp'in mektubunun sonuna kadarki kısmını kapsar.

"Bu kitap Platonik Aşıklar Krallığının asil vatandaşlarına adanmıştır."

John Doe: Bütünü göremiyorsun...Tüm olayı yakalayamadın henüz. Henüz değil. Ama bu tamamlanınca...gerçekten bir şey olacak...
Mills: Kes artık.
John Doe: Kusursuz olacak. İnsanlar bunu tümüyle anlayabilecek. Hemen hemen gerçeküstü görünecek. ama somut bir gerçekçiliği de olacak, kimse reddedemeyecek.
(John Doe aşağı bakar, dudaklarını emer.)
John Doe: Sizin bunu görmenizi iple çekiyorum. Bekleyemiyorum. Gerçekten bir şey olacak.
Mills: Anlıyorum. Bu zaman içinde hep senin yanında duracağım. Her şey bittiği, şu tüm gerçeklik tamamlandığı zaman mutlaka bana haber ver. Kaçırmak istemem.
John Doe: Ah hiç endişelenme. Kaçırmayacaksın...(bir an durur) Hiçbir şeyi kaçırmayacaksın.

Andrew Kevin Walker("Seven / Yedi"den )

Frank: Sana aşk mektubu gönderdim! Kalbimin ta içinden, kahrolası! Aşk mektubu nedir bilir misin? O, kahrolası namludan çıkmış mermidir orospu! Benden bir aşk mektubu aldığına göre sonsuza kadar işin bitmiş demektir. Anladın mı ha? Seni doğrudan cehenneme göndereceğim, orospu! (Roy Orbison'ın fonda çalan şarkısına eşlik etmeye başlar) Seninle düşlerde yürüyorum. Düşlerde seninle konuşuyorum. Düşlerde sen benimsin. Her zaman...

David Lynch ("Blue Velvet" / "Mavi Kadife"den)

Adam: Tamamen çaresiz sayılmayız, Barbara. Şu kitabı okuyorum ve bizim durumumuzdaki insanlar için kullanılan bir kelime var; hayalet.

Tim Burton, Michael McDowell, Warren Skaaren, Larry Wilson ("Beetlejuice"dan)

1.
27 Nisan 1998'ı 28 Nisan 1998'e bağlayan gece saat:5:01, 1998

Sabaha karşı beş sularında, uyku tanrısı ve düşler tanrıçası, insanları uykunun dehlizlerinde oyalarken İnönü Caddesindeki ıssız karanlığı mavi bir Vosvos deldi geçti. Vosvos İnönü Caddesini enlemesine keserek Yeşilyurt'a çıkan bir sokağa girdi. Köşedeki taksi durağının daracık kulübesinde uyuklayan adam Vosvos'un gürültüsüyle gözlerini açtı, başını kaldırarak Vosvos'un hızla geçmekte olan egzoz borusunu gördü, boynunu ilgisizce kıvırdı ve yeniden uykuya daldı. Vosvos'u kullanan oğlan bu düzlüğe yüksek bir hızla giremezse karşısına çıkan yokuşu çıkamayacağını biliyordu. Az kalmamıştı o yokuşun ortasında.

Mavi Vosvos motorundan yükselen homurtular eşliğinde yokuşu tırmanmaya başladı. Dolunayın yalnız bıraktığı gecenin karanlığında kaydırakta tırmanmaya çabalayan, her an tepe taklak düşme ve kabuğunun üstünde saatlerce çırpınma tehlikesi ile karşı karşıya olan zavallı bir tosbağaya benziyordu. Tosbağaydı veya değildi, bu yokuşu daha önce defalarca çıkmıştı, bu sefer de çıkacak ve sahibine olan son görevini başarıyla yerine getirecekti.

Yokuşun zirvesine geldiğinde oğlan frene bastı, balatalardan gelen tıslama sesi sessizliğe bir gizem, stop lambalarından parıldayan kan kırmızısı ışık ise asfalta bir vahşet duygusu kattı. Şimdi yolun daralan kısmında bir cami ile bir apartman arasında duruyordu araba. Oğlan, sağ ayak bileğinin zorlanmasına karşın el frenini çekmemişti, gözü arabanın dijital saat göstergesindeydi: 5:04'i gösteriyordu. 5:05'i gösterdi. 5:06'yı gösterdiği anda sol tarafında duran camiden ezan sesi yükseldi. Oğlan, imamın yüksek sesle okumaya başladığı bozuk bir hoparlörden kesik kesik ortalığı kaplayan ezanın ilk saniyelerinde el frenini çekti. El freni kolundan gelen acı mekanik çığlık ezan sesine karışarak oğlanın istediği gibi insanları uykularında sıçratacak etkiyi yaratamadan tıslayarak söndü.

Oğlan ön sağ koltuğun üzerinden bir şey aldı ve dışarı çıktı. Kapıyı yavaşça kapattı. Etrafına bakındı. Yokuşun tepesine dikilmiş 6 katlı apartmana doğru yürüdü. Elindeki şeyin ne olduğu karanlıkta seçilemiyordu. Apartmanın kapısını hafifçe dürttü ve kapının açılması onu şaşırttı. O saatte kapının açık olmasını beklemiyordu. O ana kadar çekingenliği ve korkaklığı yürüyüşünden bile okunan oğlanın yüzüne bir gülümseme yerleşti. "Bu kızla ilgili olarak, tanrı bana ilk kez yardım etti" diye düşündü. Sonra da "Aman ne yardım ha!" diye ekledi düşünce balonuna, ne de olsa kapının kapalı olması olasılığını da göz önünde bulundurmuş ve önlemini almıştı. Apartman girişindeki zillerde "Cevat Kurtuluş" isminin yanındaki düğme, anahtarını evde unutmuş olan apartman sakinlerince "gizli anahtar" olarak kullanılıyordu. Kız, bir geyik muhabbeti sırasında ağzından kaçırmıştı bunu.

Oğlan 7 numaralı posta kutusunu zorlamaya başladı. Belli ki elindeki alamet o küçük aralıktan geçecek kadar küçük değildi. Kutunun kilidi bozuktu, bunu biliyordu, hemen açıldı. Oğlanın elindeki alamet karanlıktan hala seçilemiyordu. Girişteki otomata basmamıştı. Gözleri çakmak çakmak bir kedi bile onun ne olduğunu göremezdi. Oğlan posta kutusunu kapattı, apartmandan dışarı çıktı.

Oğlan, kızın posta kutusuna bir şey koyma harekatını daha önce onlarca defa yapmıştı ama yine de alışamıyordu. Sıradanlık sınırlarını zorlamayı pek sevmeyen normal biriydi o. Bu tip davranışlarla işi olmazdı, eğer o kızı görmemiş olsaydı. Bir kere onu görmüştü, bundan dönüş yoktu. İçine romantik bir hayalet girmişti artık, bundan böyle ona boyun eğecek ve bir kızın posta kutusuna bir şeyler bırakarak onun gasp edilmiş kalbini tekrar ele geçirmeye çalışacaktı. Armağanlarının ne kadar romantik, yaratıcı ve iyi niyetli şeyler olduğunu bilse de gecenin bir vakti bir suikastçı gibi hareket etmekten ve bu tuhaf tedirginliği yaşamaktan nefret ediyordu. Artık bu tedirginliği yaşamayacaktı. Bu son "posta kutusuna aşk bombası bırakma" operasyonuydu. Ve ne romantik, ne yaratıcı, ne de iyi niyetli bir şeydi. Kötüydü, tek kelimeyle.

Oğlan arabasına bindi, el freniyle beraber usta bir şoför gibi dik yokuşta arabasını kaldırdı, arkasına basmadan bastı gitti. Yüzünde mutlu bir ifade vardı. Araba sorun çıkarmamıştı.
Karabağlar yoluna saptı, havaalanına doğru ilerliyordu. Hani şu, önce devlet tarafından asılarak idam edilen sonra da devlet tarafından adına havaalanı yapılan zamanın başbakanı Adnan Menderes'in ismini taşıyan havaalanına gidiyordu. Saatte 50km. hızı kesinlikle geçmiyor, tek tük araba geçmesine karşın her kırmızı ışıkta duruyordu. En ufak bir trafik kazası planını alt üst edebilirdi. İşini şansa bırakamazdı.

Uçak saat 7.35'de kalkacaktı. Oğlan saat 5.43'te bekleme salonunda rahat bir koltukta oturuyordu. Birden belli belirsiz bir heyecan ve korku silsilesi ile sarsıldı. İlk kez uçağa binecek, ilk defa uçacaktı. Aslında daha sonra yapacağı ikinci uçuş, merakını körükleyen gizli zebaniydi. İkinci uçuş ve kızın ona tepkisi. Son uçuş ve kızın gözleri. Sebeple sonucun trajik karşılaşması. Gözler ve yazılar.

Aniden uyku bastırdı, oğlan bu hisse hiç karşı koymadı ve tüm uykusuz gecelerinin intikamını alırcasına kendisini uyku tanrısına emanet etti. Uyku tüm duygularını, düşüncelerini çalmış, onu bedeniyle, zihniyle, ruhuyla ele geçirmişti ama aniden kolunda bir acı hissetmeye başladı. Sebepsiz acı hızla katlanılmaz hale geliyordu. Oğlan bağırabilirdi ama bunun yerine acısının geçmesini bekledi. Sonra kolunun avucunun içine bakan, kısmen tüysüz olan tarafında, bileğinin on santim uzağında derisi açılmaya başladı. Bu düşme veya bir yere çarpma nedeniyle meydana gelebilecek bir yara değildi. Görünmez bir bıçak kesiyor benzetmesi de yapılamazdı çünkü dışarıdan değil, içerden bir şey yapıyordu bunu. İki santim uzunluğundaki yara, deri parçacıklarını sağa ve sola bir sanatçı mükemmelliyetçiliğiyle simetrik ve düzgün bir şekilde bırakıyordu, tıpkı bir kitabın açılışı gibi açılıyordu yara. Ortalardan bir sayfanın, görünmez bir el tarafından çevrilişinin kuşbakışı görüntüsü gibi. Deri açıldıkça acı artması gerekirken oğlanın duyduğu acı azaldı, azaldı ve neredeyse kalmadı. Acı, yerini rahatlamaya bırakmıştı, bağırma isteğinin yerini derin bir oh çekme isteği almıştı. Kolundaki açıklıktan ince bir sızıntı akmaya başladı. İlk önce rengini kavradı. Kırmızı. Sonra ne olduğunu anladı. Kan. Yoğunluğundan beklenilmeyecek kadar ince ve düzgün ama bir o kadar da tutkuyla akıyordu kırmızı sıvı, barajın açılmasıyla coşan kırmızı bir nehir gibi. Tek bir çizgide ilerlerken farklı yönlere, daha da ince olan kollara ayrıldı. Sanki o kitaba benzer yaradan yeryüzündeki hiçbir alfabeye ait olmayan harfler akıyordu. Oğlan, kırmızı nehir biraz daha ilerleyince onun ne olduğunu çıkarabildi; bu bir gül dalıydı. Dikenleriyle, ufak dalları ve yapraklarıyla bir gülün sapıydı bu. Gülün çiçeği de yaranın açılmasıyla belli olmuştu. Kırmızıya bulanan deri parçacıkları en güzel gülden daha güzel bir gül yaratmıştı oğlanın kolunda. Hayal gücünün yarattığı tablo tamamlanmıştı işte; kan kırmızısı bir gül açmıştı bedeninde.

"İstanbul yolcuları..." diye başlayan anons Gökalp'ı uyandırdı. Rüyasının bazı bölümleri aklında kalmıştı. "Daha hikaye başlamadan nasıl da özetleyiverdi geleceği..." diye şaşkınlıkla düşündü. Rüyalara akıl sır erdiremezdi. Aniden kafasında bir cümle hortladı ve uçağa varana kadar aklından çıkaramadı: "Gül açıyor, dem akıyor. Gül açıyor, dem akıyor. Gül açıyor, dem akıyor. Gül açıyor, dem akıyor..."

2.
28 Nisan 1998 Saat 07.50

Güldem haftaiçi her sabah olduğu gibi gözlerini saat 7:50'de alarmlı saatinin sesiyle açtı. Gözlerini açar açmaz çoraplarını aramaya başladı, yatağın altına saklanan üzerinde South Park'tan Kyle'ın resmi olan çoraplarını bulduktan sonra onları müthiş bir hızla minik ayaklarına geçirdi. Hızlı davranmasına karşın yine de aksırmasına ramak kalmıştı, eğer bir aksırsaydı öğleye kadar devam ederdi aksırmaya. Tuvaletten sonra ailesinin kahvaltıya çoktan başladığı mutfağa ilerledi. Babası son lokmasını ağzına sokuşturdu ve çantasını alarak ayaklandı. Bu sıra hiç değişmezdi; önce babası, sonra kardeşi Mert, en son da kendisi evden çıkardı. Annesi ise evde kalıp kahvaltıyı toparlar, sonra da evden gidenlerin eve gelmesini beklerdi.

Güldem kahvaltıda yumurta yediği için dişlerini, her zamankinden daha uzun süren özenli bir fırçalama işleminden geçirdi. Saçlarını taradı. Mavi kotunu, beyaz tişörtünü ve yeşil bisiklet yakalı kazağını içeren "üşengeç sabahlarımın giysi kombinasyonu" diye adlandırdığı kıyafetini kuşandı. Parfüm sıkmayı unutmuştu, kotunun düğmelerini araladı, tişörtünü kaldırdı, parfüm şişesini tutan elini tişörtün içinden geçirdi, tişörtüne sıçratmayacak biçimde sol koltuk altına doğru nişan aldı, kimyasal koku zerreciklerini hedefine ulaştırdığını sandı ama ıskalamıştı, parfüm şişesinin deliği sola dönük olduğundan kimyasal zerrecikler sütyeninin arasından göğüslerine sıçramıştı, bu hafif bir cinsel ürpermeye sebep olsa da onun aklına başka bir şey geldi ve güldü, aklına Dumb and Dumber'da Lloyd'un ağzına sprey sıkarken yanlışlıkla kötü adamın gözüne sprey sıktığı sahne gelmişti, filmdeki kadar komik bir sahne değildi bu ama gülmesine yetti, parfüm faslından sonra o günün dersi olan Kıymetli Evrak Hukuku, Maliyet Muhasebesi kitaplarını ve ders notlarının bulunduğu dosyasını çalışma masasının üzerinden aldı, kapıya doğru ilerledi. Son anda odasına geri döndü ve sıkıcı derslerde oyalanmak üzere yanına bir roman aldı. Açık kavuniçi botlarını giymeden önce aynaya göz attı. Her zamanki gibi "güzel" hissetti kendini. Bir önceki gece geç yattığı için gözlerinin altında çukurlar meydana gelmişti ama öğleye doğru geçerdi. Güzellik denilen şeyden arzuladığı kadar nasibini almıştı. Aslında sandığından çok daha güzeldi, bu gerçeği en etkili psikanalistlerin bile çözemeyeceği komplekslerle kabul edemiyordu, dünyanın en güzel kızı seçilse bile bu kararın altında bir bit yeniği arayacak ve hiçbir zaman kendini yeteri kadar "güzel" hissetmemesinin bedelini ona aşık olan erkeklerden çıkaracak bir ruh halinin tutsağıydı.
Saat 8:38'i gösterirken Güldem annesini öptü ve dışarı çıktı. Annesini çeşitli önemsiz talihsizlikler yüzünden öpemeden evden çıktığı zaman başına tuhaf tuhaf uğursuzluklar geliyordu. (Ya da o öyle sanıyordu) O yüzden Güldem kendi içinde bir batıl inanç geliştirmişti ve zaman kaybetse bile annesini öpmeden dışarı çıkmamaya özen gösterir olmuştu. Merdivenlerden zemin kata adımını atmadan apartmanın cam kapısından dışarı doğru baktı. Erkek arkadaşı Ersin Karşıyaka'da oturuyordu ama o kadar iyi biriydi ki arada bir sürpriz yaparak onu apartmanın önünden alıp Buca'ya kızın okuduğu üniversiteye bırakıyordu. Gerçi o da kızla aynı üniversitede ve aynı bölümde okuyordu ama Karşıyaka'dan dosdoğru Buca'ya gitmek varken, sadece Güldem için ortalama 43 dakikasına mal olacak Karşıyaka-Hatay ve Hatay-Karabağlar-Şirinevler yollarını aşması, ertesi gün (aynı gün anlatılsa büyüsü kaçardı) diğer kızlara anlatılacak ve hayranlıkla karşılanacak –hatta kısmetini açacak- bir özveriydi. Ancak o sabah apartmanın önünde Güldem'in gülümsemesini sağlayacak dört tekerlekli bir sürpriz görünmüyordu. Tabii beklenilen bir sürprizin ne kadar sürpriz olacağı tartışma konusu olabilirdi ama milenyuma iki kala yaşanan aşkları yaşatmak için bu tarz sürprizler yeterli oluyordu. Gökyüzüne baktığınız anda kayan bir yıldızı görmeniz bir sürprizdi ama artık kimse gökyüzüne bakmadığından yeni "sürpriz" olguları yaratmak zorundaydılar ama insanlar tanrı değildi, yaratıcılıkları vasatlık sınırını aşamıyordu.

Güldem apartmanın kapısına doğru ilerledi. Posta kutularının yanından geçti. Tam kapıyı açacakken içinde geri dönüp posta kutusuna bakma düşüncesi doğdu ve bu fikir aniden tüm beynini işgal etti. Ona 12 saniye dışında hiçbir şey kaybettirmeyecek bu düşünceye boyun eğdi ve posta kutusuna döndü. İçinde bir korku belirdi. Posta kutusunun içinde korku vardı.
Aklına Cenk Koray'ın 80'lerin sonunda TRT'de sunduğu bir yarışma geldi. " '7 diyorum', 'Emin misiniz 6 olamaz mı? Siz bilirsiniz tabii. Açayım mı kutunuzu?' ". Güldem 7 dedi tereddütsüz ve açtı kutusunu. İçinde bir şey vardı. Tam elini uzatıp alacağı sırada apartman holündeki ışık söndü ve o şey karanlıkta seçilemedi. Onu hemen alıp dosyasının içine koydu. Şaşırmıştı. Eğer Gökalp posta kutusuna onun için bir şey bırakırsa her zaman önceden telefonla haber verirdi, Güldem biraz daha erken kalkar ve babasından önce çıkardı evden. Böylece Güldem'in babasının yabancı bir erkeğin (telefon görüşmelerinden tanısa da) suikastçı misali bıraktığı aşk dolu yazıları bulma olasılığı kalmazdı.

Güldem tekrar apartmandan çıkmak için kapıya yöneldi ama sonra yeniden vazgeçti. Nokta durağına kadar yürüyüp, yirmi dakikaya kadar uzayabilecek otobüs bekleme sürecinin ardından sıkış tepiş bir otobüs yolculuğunu göze alamadı ve eve geri döndü. Hem böylece Gökalp'ın bıraktığı şeyi daha rahat okuyabilirdi; içinden bir ses diğer tüm yazılarından çok daha önemli ve güzel bir şeyle karşı karşıya olduğunu söylüyordu. Ses, yarı yarıya doğru söylüyordu.

Annesi içeri giren kızını görünce çok şaşırmadı. Kızı daha önce de defalarca evden üniversiteye gitmek için çıkmış ama duraktan eve dönmüştü. "Başım ağrıyor, çok da önemli bir ders değildi zaten" diyerek iki yalanı bir cümlede söylemeyi başardı ve odasına gitti. Eşofmanlarını giydi, koyu bir neskafe (iki tatlı kaşığı neskafe, sadece rengini değiştirecek kadar süt) yaptı. Annesine "Anne ben biraz ders çalışacağım. Telefon falan gelirse yok dersin" dedi. Odasına girer girmez eli bir mıknatısın çekimine tutulmuş gibi dosyaya doğru gitti. Gökalp'in bıraktığı alameti özenle dosyasından çıkardı. Cep telefonunu kapatmayı unuttuğunu fark etti. Cep telefonunu kapattı. Oysa Güldem cep telefonunu sınavlarda bile kapatmazdı, en fazla sesini kısardı. Demek ki Güldem önünde duran alametin önemli olduğunu sezmişti. Saatine baktı, 8:48'di.

Okumaya başladı;

Sevgili Güldem,

"Sen bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım" diye başlar, ümitsiz aşkların sebep olduğu her intihar mektubu. Geleneği bozmak istemem. Dur, sakın korkma. Yazdığım onca şeyin güme gitmesini istemem, önce oku hepsini. Hiçbir şey göründüğü gibi değildir belki de.
Bunu beklemediğini biliyorum çünkü yaptığımız muhabbetlerden de, okuduğun hikayelerimden de intihar fikrine karşı biri olduğumu biliyorsun. Doğa kanunlarının yaşamı yeterince kısa tuttuğunu, bunu daha da kısaltmanın işgüzarlık olduğunu, cennete ve cehenneme inanmadığımı, ölümün saçma bomboş karanlık bir odada bedensiz olarak yaşamaktan çok daha sıkıcı bir şey olduğunu düşündüğümü ve reenkarnasyon ispatlanmadan intiharın geri zekalılara özgü bir eylem olduğunu söylediğimi defalarca okumuşsundur yazdıklarımdan. Bir de kendimi diğer insanlardan ayıran, ruhumun tutunduğu hayalleri ve o hayalleri gerçekleştirme arzumu düşünürsek dünyada en son intihar edecek adam benimdir herhalde, diye düşünürdüm. Yıllarca beyin hücrelerimi eskiterek yarattığım düşünceleri bir anda silip atmadım tabii, onlara kendi gerçeklerimi ekledim ve sonuçta negatif birle çarpılan bir denklem gibi hepsi alt üst oldu. Bu boktan yazıları önümdeki sayfalara akıtırken sana şunu ilan ediyorum: "Hitler ve Kurt Cobain'den sonra yeryüzünde intihar etmeyi hak eden ilk insanım!"

Böyle bir sonuca nasıl vardım? Hikayeyi veya hikayemizi son kez bir gözden geçirelim. Ben seni severim. Çağımızın ilişkiler sisteminin beceriksizlik yapmaya müsait süreçlerinde tüm şanssızlıklar, basiret bağlanmasına sebep olan tüm ruh halleri ve aşkın -en zeki adamı bile moronlaştırabildiği- virüsleri beni bulur. Kötüler kazanır. Ben seni severim. Sen başkasını seversin. Sen bir başkasını seversin. Sen başka birini seversin!
İnsanı rahatsız edecek bir hikaye. Sinemada gösterilse antrakt beklenmeden herkes kaçar gider. (Dur sen gitme, daha çok var) Bu kaderi paylaşan çoktur ama kimse ne yaşamak ister, ne de okumak ister. İşte beni intihar etme yolunda haklı kılan nokta da tam burada yatıyor. Çünkü o sıkıcı hikaye benim. Ta kendisiyim.

Bunda ciddiyim, "platonik aşk" denilen lanetin kendisiyim. Onu yaşatıyorum. Onu besliyorum. Onun olmazsa olmazıyım, dadısıyım. Ben hayatı(mı) değil, bir hikayeyi yaşıyorum. Yaşadığım her an beni izleyen kendimi de etrafımda hissediyorum. Hayatımın hem oyuncusuyum hem de seyircisiyim ve seyirci bu oyundan çıkıp gitmek istiyor. Herkes bir yaşam mücadelesindedir, ben ise hikayemi kurtarma savaşındayım. Seni gördüğümden beri hikayemi saplandığı bu monoton akıştan kurtarıp sürükleyici bir filme dönüştürme çabasındayım. İki yıldır bir yazarın tıkanıp yazamaması gibi yaşayamadığımı hissediyorum.(ya da yaşadığımı hissetmiyorum) Bu aptal pantomim sıktı artık, uzun bir tiradın vakti geldi, geçiyor bile. Sabah uyanınca aklıma ilk senin gelmenden, yatmadan önce seni düşünmekten, en ufak şeyin seni hatırlatmasından, yolda yürürken arkasından gördüğüm her 1.64 boyundaki kızı sen sanmaktan, dinlediğim en gürültülü şarkılarda bile senin imgeni aklımdan kovamamaktan, kendimi en çok kaptırdığım kitaplarda, filmlerde ve hatta maçlarda bile senin düşünceni kafamdan silip atamamaktan, bu kahrolası üzerime yapışan lanetten nefret ediyorum! Beynimin içinde bir uğultu var ve ben bunu yok edemiyorum. Saçımdaki geçmek bilmeyen kaşıntısın sen. Hikayeyi değiştirebilme gücü sadece sana ait ama sen oralı bile olmuyorsun. Ama artık kozlar benim elimde. O uğultu benim. Ben o kepeğim, kaşıntıyı yaratan bitim. Merak etmeyin aziz kardeşler, buna bir son vereceğim. Kendi cinayetimle, "karşılıksız aşk"ı ve "sıkıcı hikaye"yi öldüreceğim. Bir taşla iki kuş (iki canavar) vuracağım. "Kötü hikaye" ve "karşılıksız aşk" kavramlarını dünyadan sileceğim. Az kaldı, biraz sabır.

E, şimdi intihar edince hikayen daha mı güzel olacak diye sorabilirsin. En azından çarpıcı bir sonu olacağı kesin. İntiharımın nedenini bizi tanıyanlar dışında kimse bilemeyecek. Gazetelerde "bir aşk intiharı daha" yerine "belirsiz bir intihar" olarak haber olmayı tercih ederim. Artık üzerimden silinmeyen Perihan Abla'daki Şakir rolünden bıktım, Kara Leydi'sine soneler yazan Shakespeare rolünden de sıkıldım, ölümsüz olacağımı söyleseler de devam etmeyeceğim bu role. Gremlinlerin arasındaki Gizmo olarak varolmaya devam etmeyeceğim. İyi adamı oynamak baydı.

Son zamanlarda, yaşadığımı hissettiğim tüm anları kemiren bir ölüm korkusu baş gösterdi. İntiharımı çabuklaştıran etkenlerden biri de bu. Ölüm korkumun nedeni de hikayemin sonuyla ilgili kaygılarım. Kaderin oynadığı oyunlarla sıradanlaşan hikayemi Azrail sıradan veya abuk sabuk bir yöntemle sona erdirecek diye korkuyorum. Azrail ile yazgının efendisinin aynı soydan geldiği düşünülürse bu gayet mantıklı görünüyor. Ölüm karabasanları kurduruyorum hayal gücüme; bir karabasanımda ufak arabam yolda giderken bir kamyonun altında kalıyor, diğer bir karabasanımda yolda yürürken kafama saksı düşüyor, bir başkasında beynimde oluşan sinsi bir tümör tarafından (adını Güldem koyardım) birden yere yığılıyorum, diğerinde banyo yaparken şofben arıza yapıyor ve bedenim aniden kömür oluyor, daha acayip bir karabasanımda futbol oynarken kafamı kale direklerine çarpıyorum, fantastik bir tanesinde bir uçan daire ekibi tarafından otopsiyle parçalara ayrılıyorum, bir tanesinde ise telefona koşarken kabloya takılıp kafamı kalorifer borusuna çarpıyorum ve tüm bu kabuslarımda ardımda –trajikomik bir ölüm hikayesi dışında- anlatılacak bir hikaye bırakmadan ve en kötüsü senin tepkini bile göremeden ölüyorum. Her sabah kalktığımda korkuyla dolmuş oluyorum. Küçükken yattığım odanın penceresi fena halde işlek bir caddeye bakardı. Ben her gün penceremden karşıdan karşıya geçmeye çalışan insanların yüz ifadelerine bakardım. Eğer korkunun fotoğrafı çekilecekse benim pencerem bunun tam yeriydi. İnsanların yüzündeki korkuyu görebiliyordun. Bir kere karşıya geçtiler mi, korku yüzlerinden siliniyordu. Ben ise sürekli o ifadeyi taşıyorum, sürekli karşıya geçmeye çalışan ama geçemeyen biriyim ben, anlıyor musun? Eskiden ilkokul hocam beni "Neden gülüyorsun sürekli?" diye azarlardı, insanlar şimdi bana bakıp "Neden korkuyorsun sürekli?" diyorlar. Onları yanıtlayamıyorum.

Alain De Botton bir kitabında "Aşkımın ne kadar ölümsüz olduğunu ancak ölümümle kabul ettirebilecektim, trajedilerden bitkin düşmüş bir dünyaya aşkın ciddi bir olay olduğunu ancak kendi kendimi yok ederek anlatabilirdim" diyerek intihar etmeye karar verir ama sonra "İntiharın zevki organizmayı öldürmek gibi korkunç bir işte değildi ki, başkalarının o ölüme gösterecekleri tepkiyi izleyebilmekti." diye düşünerek intihar etmekten vazgeçer. Ona katılmıyorum. İntihar, ardından başkalarının (ya da sadece "başka"sının) tepkilerini gerçeğe yakın şekilde tahmin edebileceğimiz tek ölüm tarzı. İşte hikayemin son karesi: Gözlerin ve gazete yazıları. Mutlak üzüntü. Vicdan azabı. Azap ve tuzlu gözyaşları. Gazete ıslanır. Sevdim bunu.

Cinayetimin üzerinde çok düşündüm ve sonunda kendimi Boğaz Köprüsü'nden atmaya karar verdim. Neden mi? İşte sana birbirinden eğlenceli sebepler;
1- Yol ve yolculuk. Son kez İzmir-İstanbul yolunu kat etmeyi istedim. O yolun acıları silme yönünde bir sihre sahip olduğuna şahit oldum defalarca. Belki de İstanbul'a uzanan o yol, şehrin kendisinden de güçlü.
2- Superman okumaya başladığım yıllardan kalma, bir süre olsa da uçma isteğim. Ve bunu gerçekleştireceğim. Hatta hesapladım; tam 28 saniye havada kalacağım.
3- Boğaz köprüsünün kendisi. Çok banal ve arabesk bir yöntem dediğini işitebiliyorum. Tam tersine bunu sembolik ve ne derler; "postmodern" buluyorum. Düşünsene; asırlardır birbirine dokunamayan iki kocaman kara parçası, iki kıta. Kıta olduğu bile tartışılan bir adayla flört eden Asya ve yalnız kalan Avrupa. Hahaha...Daha uzatayım mı, boş ver.

Şimdiden hikayesinin sonunu belirlemiş bir yazarın kesinliğiyle görebiliyorum geleceğimi: Uçaktan iniyorum, köprüye doğru yol alıyorum. Elimde bir fotoğraf makinesi. Köprüye adımımı atarken biri sorarsa "fotoğraf çekeceğim, hepsi bu" diyorum ve ilerliyorum. "Özgür kalacağım, hepsi bu. Hatta dünyayı bir illetten kurtaracağım, haberiniz yok" cümlesi beliriyor düşünce balonumda. Yürüyorum ve göz kararıyla köprünün tam ortasında duruyorum. Belki boğazın manzarasına bakarım biraz, hatta fotoğraf bile çekerim. Tripod'um yok ama olsun, korkulukların üzerine sabitleyerek çekerim. Ancak Reha Muhtar'a haber malzemesi olmak istemem. Eğer oraya kadar yürümüşsem, yeteri kadar düşünmüşümdür demektir, zaman kaybetmeye gerek yok. Korkuluklarda bir süre sallanıp kendimi bırakacağımı sanma. Ben ölmek için değil, uçmak, yok olmak için geldim buraya. Koşacağım, tüm hızımla koşacağım ve zıplayacağım. Korkuluğun tepesinden ayağımla güç alıp öne fırlatacağım kendimi, kollarımı bir atmaca gibi açacağım ve uçacağım. Belki de havada Metin Akpınar'ın eski bir kabarede yaptığı gibi martı taklidi bile yaparım. Sen seversin. O 28 saniyenin keyfine bakacağım tabii ki. Yıllardır yüzüme konmayan gülümsememle beraber havada süzüleceğim. Güldüğüme de gülecek, bu tanıdık ve komik duyguya da uzun zaman sonra son zamanlarımda kavuşacağım. İstanbul'un gürültüsü bir Leonard Cohen şarkısı gibi girecek kulaklarıma, basıncın etkisiyle kulaklarımdan kan gelecek, ben yine de ismini bilmediğim şarkıyı dinliyor olacağım. Sonra şarkı bitecek, hikaye sona erecek. Tanrı veya doğa kanunları izin verirse bir sonraki hikayemin çok daha ilginç olacağına söz veriyorum. (Tabii, bu sözümü anımsamama da izin verilmeli) Bu yazımdan ana fikir çıkarmak gerekirse Shakespeare'den bir fikir çalarak yola çıkmak isterim, bu da sık sık yapıldığına göre hiç de çekinmem: Benimkisi intihar değil, meşru müdafaa.

Sana bir mirasım var. Bu, bundan sonra aklında tutman gereken bir bilgi. Bilgi şudur: Bu yazdıklarımı bir intihar mektubu olarak görme. Derler ya "Her roman bir aşk mektubudur" diye. Benden sana yeni bir önerme: "Her intihar mektubu da bir aşk mektubudur". Yani bu aldığın son mektup sana daha önce yazdıklarımdan çok farklı değil. Bu da bir aşk mektubu, bu da bir hikaye. Sen de biliyorsun, bazen kitaplara kendini fazla kaptırıyorsun. Bunu bu defa yapma. Gerçek veya değil, yaşanmış veya yaşanmamış, ölüm var ya da yok, fark eder mi, eninde sonunda "hepsi hikaye" değil mi? İşte, bu bilgileri lades gibi aklında tut, hiç unutma. Hem kendini iyi hissetmeni sağlayacak, hem de bundan sonraki hayatında çok işine yarayacak. İnan bana.

Sen bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım, diyemiyorum şimdi. Biliyorum ki, bundan sonra düşünebileceğinden, düşleyebileceğinden de yakın olacağım sana. Gözlerini açtığında dağılan, bir türlü anımsayamayacağın rüyalarında yaşayacağım. Sonsuza kadar içindeyim, göremeyeceğin kadar derinlerinde. Düşlerindeki yabancı, yatağındaki görünmeyen korkuluğum ben. Kabuslarını savan, düşlerini çeken postmodern bir korkuluk. Korkuluk el sallıyor, görüyor musun? Korkuluk gidiyor, el sallıyor ama veda etmiyor. Ben senin korkuluğunum. "Korkuluk" ha, sevdim bu lafı.

Gökalp

P.S: Amma geyik oldu, ha :)

Doğu Yücel

Büyük Aşklar küçük harfle Yazılır

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

BÜYÜK AŞKLAR küçük harfle YAZILIR*

* Bu hikayem ilk olarak "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları"nda yer almıştır. Daha sonra "Hayalet Kitap"ın kurgusunda önemli bir yere sahip olduğu için orada da kullandım. Bu hikayenin imzasız bir şekilde "forward email" denilen "fenomen"e alet edildiğine şahit oldum. O yüzden özellikle sitemde yer veriyorum.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir masal başlamış. Günümüzde kimsenin hayal edemeyeceği bir şey, kimsenin hayal edemeyeceği kadar uzak bir galakside gerçekleşmiş.

Zaba Zingo ismindeki devasa uzay gemisi uzayın derinliklerine gönderilmiş. ZabaZingo, Botan gezegeninin en büyük uzay gemisi olmanın dışında evrenin en büyük fotoğraf makinesiymiş. ZabaZingo o gün, bilim adamlarınca saptanan uygun bir koordinattan sonsuz evrenin sonsuz olmayan fotoğraflarını çekmiş. Evrenin sonsuzluğu üzerine düşülen bu çelişki, çekilen her bir fotoğrafta yıldızların, gezegenlerin ve uzay boşluğunun çoğaldığı görülerek paradoks meraklısı beyinlerden kovulmuş.

Resimler bilim adamlarına ulaştıktan sonra her türlü araştırma yapılmış ama tüm çalışmalar sonunda kayda değer bir sonuç elde edilememiş. Ancak gözden kaçan çok önemli bir şeyi küçük bir çocuk farketmiş: Bir gün gazetenin baş sayfasındaki Botan Ateist Demokrasi ve Dinci Propaganda Partisi'nin başkanının fotoğrafına bıyık ve sakal ekleyen, herhangi bir Botan'lı çocuktan daha fazla muzip olmayan bir çocuk, o fotoğrafla işini bitirdikten sonra yandaki fotoğrafa kalemiyle saldırmış. Bu fotoğraf evrenin fotoğrafıymış. Milyonlarca beyaz noktanın siyah bir fonda ahenkli bir düzensizlik ve organize bir kaosla serpiştirildiği fotoğraftaki beyaz noktaların en parlaklarını, birbirine çizgilerle birleştirmiş. Bu klasik çocuk oyununun sonucu deli saçması karalamalar olması beklenirken, çocuğun karşısına mucizevi bir şekilde:

" seni seviyorum.
Tanrı"

yazısı çıkmış. Şaşırmış ve hemen babasına göstermiş. Evrenin, tanrı imzalı bir "seni seviyorum" yazısını meydana getirdiği haberi dilden dile, gezegenden gezegene, galaksiden galaksiye ışık hızında dolaşmış. Evren üzerindeki hiçbir canlı buna bir anlam verememiş. Bilim adamlarının formülleri tıkanmış, filozofların derinlikleri sığlaşmış, gazetecilerin kalemleri donmuş. Komedyenler- Cem Yılmaz ve Jay Leno bile- evrenin gündemine paldır küldür düşen konu hakkında espri sıkıntısı çekmişler. Tek bir gerçek varmış; o da tanrının aşık olduğu. Canlılar zamanla bu düşünceye alışmışlar: "Tanrı da bir varlıktır ve aşık olabilir"

Bu arada sansasyon peşinde koşan bir magazin dergisinin haberi evrenin içinde bulunduğu sessiz paradoksa bomba gibi düşmüş. Magazin dergisinin haberi şöyleymiş:"… tanrının kime aşık olduğunu, evrende tanrıdan başka tanrıların veya tanrıçaların olup olmadığını bilemeyiz ama şu bir gerçektir ki tanrı aşkına karşılık bulamamıştır. Çünkü hiçbir varlık ulaştığı aşkı için sonsuz bir evren yaratmaz. Bunun yerine aşkını göstermek için koparılmış cansız bir çiçek vermek, paralanmış hediyelerle donatmak, yıllardır tekrarlanmış bayat bir şiir yazmak veya abartılmış övgüler düzmek gibi başarısı aşk tarihinin başlangıcından beri garantilenmiş yöntemler vardır. Oysa tanrı bu zahmetsiz yöntemler yerine bir evren yaratmayı tercih etmiştir. Üstelik tanrı o kadar aciz dir ki aşkına karşılık görmediği halde, evrenin doğumundan beri evreni sürekli büyütmekte, yeni gezegenler ve yıldızlar eklemektedir. Kısacası; tanrı zavallı bir platonik aşıktır."

Bu haberden sonra kozmosda yaşayan tüm canlılar şoka girmiş. İlk canlının varolduğundan beri uğruna kurban kestikleri, namaz kıldıkları, kiliseye gittikleri, yardıma ihtiyaç duyduklarında dua ettikleri tanrının, başka bir varlığın aşkını kazanmak için evreni yarattığını ve karşılıksız duygularında karaktersiz bir tavırla ısrar ettiğini anlayınca tüm akıllı canlılar içlerinde tanrıya karşı bir nefret büyütmeye başlamışlar. Sonunda %99'u tanrıya tapan evrenliler artık bundan sonra böylesine aciz, zayıf ve zavallı şeye tapamayacaklarını belirten gösteriler düzenlemişler. Ağıza alınmayacak sözler, kalbe sokulmayacak duygular sarfetmişler yaratanları için. Taparak dua ettikleri dudaklarına nefret dolu küfürlerini yerleştirmişler. İlahi hoşgörüyü yıkabilecek terbiyesiz pankartların yükseldiği ayaklanmalar gerçekleşmiş. Bilim adamları tanrının, "seni seviyorum." yazısını gezegenlerle ve yıldızlarla yazarken, yazısının üzerinde canlıların varolduğunu göremeyecek kadar körkütük aşık olduğunu iddia etmişler. Zavallı bir aşkın-buna aşk denilebilirse eğer-ürünü olmanın kızgınlığı ile tanrıyı yadsımışlar, bütün kainat yaratanını reddetmiş.

Sadece galaksilerin birindeki, dokuz gezegenli ve bir güneşli sistemin mavi gezegeninin, çalkantılı bir ülkesinin, şirin bir şehrinde yaşayan ve magazin dergisinin haberine kadar tanrıdan tamamen kişisel nedenlerden dolayı pek hoşlanmayan bir masal kahramanı (kendi masalının kahramanı) tüm canlıların aksine tanrıyı kendine yakın hissetmiş. Koca evrende yalnızca o, zavallı aşık tanrının yaratma gücüyle aşkına yanıt aramasını bir büyüklük olarak görmüş.

Çünkü aynı güç, onda olsa, o da aynı şeyi yaparmış.

O, bunun yerine, kendi tanrıçalarına sunmak için düşlerini yazarak bir Düşler Evreni yaratmış. Büyük Aşklarını küçük harflerle yazmış. Ama günümüzün masallarında Aşk Ülkesini keşfetmeye çıkan tanrılar ve masal kahramanları sonsuz acılarla cezalandırılırmış. Masallarda aşka yer yokmuş artık. Aşık olan her Kurşun Asker kırılır, her King Kong ölürmüş. Aşkın bulaştığı her masal mutsuz bitermiş. Oysa, bir masal mutsuz bitmişse, aslında o masal daha henüz başlamamıştır, derdi masalcılar. Ve artık hiçbir aşk masalı, bin tanrı araya girse bile başlamazmış. Yaşanmazmış. Yazılmazmış.

Başlangıç

DOĞU YÜCEL

Hayalet kitap ve Okul arasındaki farklar

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Bu yazıyı "Okul"u izlemediyseniz okumayın. "Hayalet Kitap"ı okumadıysanız da okumayın. Kısacası aşağıdaki yazıyı okumaya hak kazanabilmek için önce her iki esere de göz atmanız gerekiyor!

Hayalet Kitap'ı yazarken başıma bu kadar şey geleceğinden haberdar değildim. Doğrusunu söylemek gerekirse, herhangi bir yayınevinin bu kitabı basıp basmayacağından bile emin değildim çünkü "Hayalet Kitap"ı yazmaya, en az "Hayalet Kitap" kadar güvendiğim "Düşler, Kabuslar ve Gelecek Masalları"nın yayınevleri tarafından reddedildiği günlerde başlamıştım. Başlangıç safhasındaki bir yazar gibi sadece ama sadece duygularımı, düşüncelerimi ve hayalgücümü kağıda geçirme amacıyla hareket etmiştim. "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları", "Hayalet Kitap"ın ilk taslağını bitirdiğimde yayınlanabildi. Ardından gündeme geldik, "önde gelen genç yazarlardan" biri olduk, falan filan... Ama "Hayalet Kitap" böyle bir yazarın değil, tamamen amatör duygularla yola çıkan bir yazar adayının kitabıydı. Bunu neden mi anlattım? Çünkü "Hayalet Kitap" ile "Okul" arasında birçok değişikliğin olmasının asıl kaynaklarından biri bu. Eğer Hayalet Kitap'ın yayınlanmış bir kitaba ve aynı zamanda büyük bir film projesine dönüşebileceğine dair bir inancım olsaydı bu kitap farklı bir şekilde ortaya çıkardı. Örneğin daha az "uçardım" yani daha düz çizgide ilerleyen, tipik Stephen King kurgusunda, okuyucunun daha az kafasını karıştıran bir kitap yazardım. Boris Vian'lık yapıp hikayenin kritik dönemeçlerinde direksiyonu absürd yönlere çekmezdim. Korku romanlarında pek karşılaşmadığımız karakterler arasındaki ilişkilere bu kadar ağırlık vermezdim. Yoldan geçen bir karakteri bir anda baş karaktermiş gibi anlatmaya başlamazdım. Ya da kurgunun heyecanlı bir anında kopya çekmenin inceliklerinden bahsetmezdim. Kısacası eğer o amatör duygularla elime kalemi kağıdı almasaydım, şu anda elinizde tuttuğunuz kitabın "güzellikleri" olmazdı. Ama diğer yandan çok daha rahat biçimde beyazperdeye aktarılır bir roman olurdu.

"Hayalet Kitap" temelinde sağlam bir hikayeye sahip. Bir kız için masallar ve hikayeler yazan bir oğlan intihar eder, bir sene sonra oğlanın hayaleti kızdan ve kızın arkadaşlarından intikam almaya başlar. Bu intikam, korku romanlarında ve filmlerinde olduğu gibi kanlı yollarla olmaz, karşımızdaki hayalet daha çok "öğreten adam" formatındadır ve karakterlerin bilinçdışı korkularının üzerine gider. İşte zaten Hayalet Kitap'ın bir filme dönüşmesindeki başlıca sebeplerden biri bu temel hikayenin cazibesi. Fakat Hayalet Kitap'ta sinemaya uyarlanamayacak birçok sahne var. İsterseniz bu noktada bazı sahnelere göz atalım. Okuyucuların yolladığı elektronik postalardan anladığım kadarıyla Hayalet Kitap'ta en çok beğenilen sahneler aşağı yukarı şöyle:

1- Ersin arabasının içinde kilitli kaldığı sırada hayaletin Güldem'e "öteki dünya"yı anlattığı tiyatro sahnesi.
2- Hayaletin Güldem'i bir rüyaya davet edip ona "dünyanın en güzel iltifatı"nı ettiği sahne. ("Dünyanın en güzel onüçüncü kızı)
3- Hayaletin Güldem'in posta kutusuna bıraktığı iki masal; Büyük Aşklar küçük harfle Yazılır ve Modenya'nın Masalı.
4- Hava yastığının Ersin'e saldırdığı sahne.
5- Güldem'in "hayal" ve "et" kelimelerini çıkartarak hayaletin geldiği sonucuna vardığı sahne.

Bu sahnelerden sadece sonuncusu "Okul"da var. Birinci maddedeki tiyatro sahnesi "What Dreams May Come" / "Aşkın Gücü"nde yapılan efektleri gerektirecek kadar pahalı bir sahne. Ayrıca ne kadar sinematografik olacağı tartışılır. İkinci maddedeki "Dünyanın en güzel onüçüncü kızı" lafının geçtiği sahne ilk senaryo taslağında mevcuttu fakat bırakın sahnenin geriye kalanındaki diyalogları, sadece "dünyanın en güzel onüçüncü kızı"nın anlamını açıklamak için Gökalp'in sarf ettiği replik bile bir filmde 2 dakikalık bir zaman dilimine tekabül ediyordu! Bu sahnenin filmde olmasını engelleyen bir diğer sorun ise filmin sonundaki sürpriz son. Sürpriz sonlara sahip filmlerde, araya bir de rüya sahnesi eklerseniz seyircinin kafası hepten karışır ve ortaya seyirciyle empati kuramayan bir film çıkar. Gelelim üçüncü maddede söz ettiğim iki masala. Senaryo yazım aşamasında bu masalları filmde bir şekilde kullanabilmek için birkaç fikir havada uçuşmuştu, örneğin bu masallardan bir tanesini kullanmayı ve onu "Waking Life"a benzer kısa bir animasyon filmiyle yansıtmayı düşünmüştük (Tarantino'nun buna benzer bir formülü "Kill Bill"de denemiş olması ise hoş bir rastlantı olarak kayıtlara geçti). Ama sonuçta bu film ülkemize göre ortalama bir bütçeye sahip olsa da, yurtdışına göre düşük bütçeli bir filmdi. Daha da önemlisi vaktimiz yoktu. Türkiye gibi çalkantılı bir ülkede, bir film projesini, bir kitap taslağını veya herhangi bir hayalinizi ne kadar ertelerseniz o hayalin suya düşme olasılığı o kadar artar. Hollywood'da olduğu gibi yepyeni bir okul inşa edemeyeceğimize göre bu filmin yaz tatilinde çekilmesi gerekiyordu. Bu yüzden son derece hızlı davranmalı ve nasıl sonuçlanacağından emin olamadığımız riskli denemelerden kaçınmalıydık. Eğer "Hayalet Kitap"ta olduğu gibi aralara birkaç masal sıkıştırıp bunları animasyon yöntemiyle anlatsaydık, animasyon filminin yapımını üstlenen firma son dakikada bize Teoman'ın "Kupa Kızı ve Sinek Valesi" klibine benzer bir şey getirebilir ve tüm filmin içine edilebilirdi! O yüzden bu sahneden vazgeçildi. Dördüncü maddede bahsettiğim; Ersin'in arabasında yaşadığı kabus sahneleri ise hikayeyi liseye adapte ettiğimiz için atılmak durumunda kaldı. Ersin'in kitapta belirgin bir korkusu yoktu, bazı kazalara maruz kalıyor ve bu kazalar hep onun teknoloji merakına bağlanıyordu. Eğer arabasının camları elektronik olmasaydı içinde kilitli kaldığı arabadan rahatlıkla çıkabilirdi mesela. "Okul"da ise Ersin'in çok daha anlamlı bir korkusu var, o da gelecek korkusu. Mezun olamama, ÖSS'de iyi bir puan alamama, kariyer yapamama ve insanlara rezil olma korkusu var. Bu bakımdan Ersin karakterinin "Okul" filmiyle beraber farklı bir boyut kazandığını düşünüyorum.

Sadece Ersin değil, diğer karakterler de "Okul"da farklı bir boyut kazandılar. Şebnem ve Ceyda'nın korkularını değiştirdim mesela. Şebnem'in "Hayalet Kitap"taki korkusu güzelliğinin en önemli unsuru olan göğüslerini kaybetmekti. Hayalet de, Şebnem'in bu korkusunun üzerine giderek kızcağızın göğüslerini bir balon gibi söndürüyordu. Kitapta bu olay edebiyatın avantajlarını kullanarak etkileyici bir şekilde okuyucuya aktarılıyordu ama sinemada, özellikle de popüler sinema kurallarına göre Şebnem'in bu hikaye örgüsünü sinemada etkileyici kılmak oldukça zor. O yüzden kitapta Ceyda karakterinin aynalarda çirkin ve ihtiyar halini görmesine neden olan korkusunu Şebnem'e transfer ettim. Çünkü bu korku "Okul"da Şebnem'e daha çok yakışıyordu. Ceyda'ya gelecek olursak, o da filmde epey değişti. "Okul"da, "Hayalet Kitap"taki Ceyda'nın lisedeki halini görüyoruz bir bakıma. Daha erkeksi, daha serseri ve daha çapkın. Eski erkek arkadaşlarının vesikalık fotoğraflarını toplayan bir tiple karşımıza çıkıyor Ceyda karakteri. Ve onun korkusu "aşk". Ne kadar aşka inanmıyorum dese de, aslında aşktan korkuyor. Aşık olmaktan ve sevdiği kişiyi kaybetmekten korkuyor. Bu temayı da Giz isimli bir karakter vasıtasıyla işledik "Okul"da. Filmin müziklerini üstlenen Kevin Moore, Ceyda'nın korku sahnesini "exboyfriend zombies" / "eski erkek arkadaş zombileri" olarak yorumladı; kesinlikle çok isabetli bir yorum. Eski sevgililerin bir gün olmadık bir zamanda ve mekanda karşınıza çıkmasından korkarsınız ya, böyle bir korkudan yola çıkarak yazılmış bir sahne o. Diğer yandan Burak karakteri kitaptakine çok benzer bir şekilde karşımıza çıkıyor "Okul"da. Yalnız kitaptaki Burak'ın hikayesi ile filmdeki çok farklı. Kitapta yanı başında duran cep telefonu ordusunun yolladığı radyoaktif ışınlarla salaklaşan ve "azan" Burak, Güldem'e tecavüze yelteniyor. Ardından Ersin tarafından dayak yiyordu. Sonra cep telefonu çalıyor ve Burak cep telefonundan cehennemi dinliyor, dehşete kapılıp cep telefonunu çöpe atıyordu. Bir sürü detaylarla ördüğüm bu mini hikaye "Hayalet Kitap"ta yaratmak istediğim atmosfere çok uyuyordu. Üniversitedeki arkadaşlıkların ve aşkların nasıl pamuk ipliğine bağlı olduğunu açığa çıkaran yan hikayelerden biriydi. Ama Burak'ın cep telefonundan cehennemi dinlemesi sinemada hiç korkunç sayılmaz. Bağımsız ve absürd bir sinema filmi olsa "Hayalet Kitap"taki bu tip yan hikayeleri kullanabilirdik ama sanırım bunu ne Taylan Biraderler, ne de bir milyon dolara yakın parasını yatıran Sinan Çetin istemezdi! En önemlisi ben de istemiyordum. O yüzden Burak'ın hikayesine yine cep telefonlarıyla ilgili Cronenberg-vari bir yaratık ve çocukluğumuzdan kalma bir espriyi kattık. (Baştaki uyarımı dikkate almayanlar için yazımda filmin sürprizlerini bozmama adına bazı önlemler almaya devam ediyorum)

"Okul"daki değişiklikler bence en çok Umut karakterine yaradı. Kitabı yazdıktan sonra Umut karakterinin fazlasıyla Gökalp'e benzediğini düşünmüştüm. Bu maalesef geri dönülemez bir hataydı. "Okul" senaryosuna başlar başlamaz Umut karakterini biraz değiştirmeye karar verdim. Ve Umut'la ilgili çok güzel bir sürpriz ekledim. "Hayalet Kitap"ta Umut'u sevenler biraz hayalkırıklığına uğrayacak ama böylesi çok daha iyi oldu. Bildiğiniz gibi, bazı insanlar gerçekten hayalperesttir, bazıları ise rol yapar. Sanatla uğraşarak toplumda bir yere gelmeye çalışırlar. Para, kariyer, şöhret ve kızlar (ya da erkekler) onların asıl motivasyonlarıdır. Hırslıdırlar, sinsidirler ve sesleri sanata gerçekten hayatını adayanlardan daha fazla çıkar. En büyük becerileri ise gerçek kimliklerini son derece iyi bir şekilde gizlemeleridir. İşte "Okul"da Umut böyle bir tip oldu. Gelelim diğer karakterlere. "Hayalet Kitap"ın yakışıklı jönü Murat, "Okul"da yok. Lütfü de yok. Murat'ın yokluğu biraz da Ersin'i yakışıklı bir tip olarak kurgulamamızdan kaynaklanıyor. Ersin, "Hayalet Kitap"ta gayet sıradan ve "Güldem bu oğlanla nasıl çıkar?" sorusunu sürekli sordurtan biriydi. Gerçek hayatta sık sık karşılaştığımız "Güzel kızlar çirkin tiplerle çıkar" sendromunu yansıtmak istemiştim ama sinemada bu pek inandırıcı olmaz. Eğer fazladan bir sahne eklerseniz, aralara Güldem'in neden çirkin Ersin'le beraber olduğuna dair birkaç diyalog koyarsanız olur ama ne gerek var? Sinema ve edebiyat arasındaki en önemli fark; edebiyatta sonsuz sayıda sayfaya sahip olduğunuz için istediğiniz kadar konuları ağırdan alabilme lüksünüz varken, sinemada film süresiyle sınırlı olduğunuz için mümkün olan en kestirme yoldan derdinizi anlatma mecburiyetiniz var. Lütfü karakterine gelecek olursak, borsa meraklısı Lütfü, "Okul"da yok çünkü "Okul" lisede geçiyor.

Ve Gökalp... Belki de en önemli karakter o. Gökalp filmde çok farklı. Bir kere kitaptaki intihar mektubu ile filmdeki intihar mektubu arasında dağlar kadar fark var. Filmin ilk kurgusunda kitaptakine çok benzer bir intihar mektubu kullandık. Fakat bir sorun vardı. Film başlıyordu, daha birinci dakikasında daha önce görmediğiniz bir adam çatıda yürüyor ve "platonik aşk"tan bahsedip atlıyordu. Gökalp'le özdeşleşemiyorduk. Onun intiharına inanamıyorduk. Filmi izlettiğimiz bazı insanlar da kızıyordu, "Kızın erkek arkadaşı var, ne yüzle bu adam hala ona sarkıyor" diyorlardı. Ben bu son düşünceye katılmasam da, özdeşlemenin zorluğu meselesine katılmıştım. Filmi ilk izlediğimde ben bile intihar sahnesinde Gökalp'le özdeşleşememiştim! (Demek ki kimse özdeşleşemeyecekti!:) ) Daha sonraki flashback sahnelerinde özdeşleştim ama daha önce de söylediğim gibi sinema biraz kestirme yoldan hikayeni anlatma becerisini gerektiriyor. Bu yüzden mektubu oldukça değiştirdik ve Gökalp'in intiharının asıl nedeni olarak onun "aşağılanması"nı öne çıkardık. Ayrıca Gökalp'i Güldem'e aşkını ilan etmemiş bir adam olarak gösterdik. Böylece "Kızın sevgilisi var, ne diye sarkıyor ki bu herif" diye düşünülmesini önlemiş olduk. Bu yüzden Gökalp'in aşkını dile getirdiğini ima eden diyalogları kurgu masasında attık. Bir sahne ise yeniden yazıldı ve yeniden çekildi. Kısacası Gökalp, "Hayalet Kitap"ta Güldem'e aşkını ilan etmiş biri iken, "Okul"da henüz aşkını ilan etmemiş ama onun için hikayeler, masallar yazan biri olarak karşımıza çıkıyor.

Durul ve Yağmur Taylan'la ilk toplantılarımızda Durul bu hikayenin lisede geçmesi gerektiği üzerinde duruyordu. Aramızda çok tartıştık ve ben sonunda ikna oldum. Her Türk gencinin en garip senesi değil mi lise son? Bir sene boyunca farklı bir karaktere büründüğümüz, dersten derse, sınavdan sınava koşturduğumuz tıpkı askerlik gibi, tıpkı evlilik gibi hayatımızın enteresan ve yorum katarsak; iğrenç (!) bir dönemi. Ve daha önce ne sinemamızda, ne edebiyatımızda hiç işlenmedi. Neden işlenmedi, o ayrı bir soru ve tartışılması gerekiyor. "Hayalet Kitap" olmasa, üniversitedeki eğitimin işlendiği bir roman da yok edebiyatımızda. İlginçtir, "toplumsal gerçekçi" kitap eleştirmeni tayfamız (ve muhtemelen sinema eleştirmenlerimiz de aynı hataya düşecek) bunun farkına varmadı ve kitabı salt bir fantastik eser olarak gördüler. "Hayalet Kitap" da, "Okul" da bir ayağını gerçek dünyaya, bir ayağını hayal dünyasına basan eserler. Tek fark, "Hayalet Kitap"ta eğitim eleştirisi, hayalindeki bölümü kazanmayan Güldem'in gözünden aktarılırken, "Okul"da hangi bölümü seçeceğinden emin olamayan Güldem'in bakış açısından yansıtılıyor. Düşünün ki, kazanacağınız bölümle hayatınızın geri kalanının nasıl geçeceğine de karar vermiş oluyorsunuz.

"Okul"da yeni karakterler de var. Ediz ve Orçun var. Ediz ve Orçun aslında "Hayalet Kitap"ta da varlar ama kitapta isimleri yok ve sanırım üç defa görünüyorlar. "Sınıfın arka sıralarında oturan tembeller" olarak bahsediyorum onlardan kitapta. "Okul"da ise onların hem isimleri var, hem de ağırlığı olan sahneleri var. Onlar bir bakıma Türkiye'de yaşayan Beavis & Butthead, veya Jay & Sessiz Bob. Onları "Hayalet Kitap"ta çoğunluğun pek bir sevdiği "abazan kültürü"nü ve o kültüre ait mizahı yansıtmak için senaryoya kattım. İlginçtir, filmde karşılaştığınız "vcd skandalı" sahnesini ilk olarak "Hayalet Kitap" için yazmıştım ama sonra başka bir kitaba saklarım niyetiyle bir köşede tutmuştum. Senaryoyu yazarken o sahnenin bir filmde çok iyi işleyeceğini düşündüm. "Okul"un bekçisi Sülo da Ediz ve Orçun karakterlerini ortaya çıkarışımla hemen hemen aynı sebepten doğdu. O da "Hayalet Kitap"taki mizahın bir yansıması. Sülo'yu Cell O (Selo diye okunuyor) isimli reklam figürüyle tanınan Ragga Oktay'ın canlandırması ise tamamen tesadüf!

Son paragraf geldi çattı! Şu açık ki, "Hayalet Kitap" ve "Okul" arasında çok büyük farklılıklar söz konusu. "Yüzüklerin Efendisi" romanı ile filmi arasındaki farklılıkları saptamaya kalksak sanırım 1000'in üzerinde madde çıkar karşımıza. Her şeyden önce kitaptaki olaylar 6 aya yakın bir süreçte geçerken filmdeki olaylar üç günde geçiyor. Mekan da farklı, zaman dilimi de. Ama önemli olan "Hayalet Kitap"taki ruhun, atmosferin ve hikayenin bir şekilde beyazperdeye yansımasıydı, umarım bunu başarabilmişizdir. Ve bana göre "Okul", "Hayalet Kitap" sayfalarından çıkabilecek dört beş filmden biri. Kitapta olan ama filmde olmayan sahneleri bir sıralasak en az üç filme konu olabilecek film çıkar. Bunu sonradan megalomanlaşan bir yazarın iddiası olarak görmeyin, sadece "Hayalet Kitap"ın sayfalarını çevirirken yaptığım bir tespit. Bakalım, belki de bu malzemeyi Okul 2'de, 3'te kullanırım kim bilir?:)

Film ben bu yazıyı yazarken henüz vizyona girmemişti. O yüzden beyazperdede nasıl bir etki yarattı, bilmiyorum. Biz filmle gurur duyuyoruz. Bazı teknik imkansızlıklar olmasa, daha fazla zamanımız olsa belki daha iyi olurdu. Yine de bir seneye yakın bir vaktimizi bu filme adadık. Günahlarıyla, sevaplarıyla sonsuza kadar bizimle ve sizinle yaşayacak bir kitap ile bir film var ortada. Her şeyi bırakın "Hayalet Kitap"ın mesajı neydi? Hayallerinize inanırsanız, daha mutlu olursunuz değil miydi? Hayallerinize gerçekten inanır ve peşinden giderseniz, hayalleriniz gerçekleşir, değil miydi? İşte "Hayalet Kitap" bu mesajı verirken, "Okul" bu mesajın aptal bir hayalperest avuntusundan ibaret olmadığını ispatlıyor. Hayallerinize sahip çıkarsanız, hayatın çok da boktan bir şey olmadığını fark edeceksiniz. Gelecek kitaplarda ve filmlerde (ve bunlar illa ki bana ait olmak zorunda değil!) görüşmek üzere

Max Dergisi, Hayalet yazar

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Yazı sonra, resme bakınız...

FHM dergisi, Hayalet kitap tanıtımı

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

İlk hikaye kitabı Düşler, Kabuslar ve Gelecek Masalları ile büyüklere düş ülkesi masalları aktaran Doğu Yücel, bu ilk romanında da imgeler ve düşlerin içiçe girdiği bir korku anlatısı kuruyor.Aslına bakarsanız bunun en iyi tarafı, öykünün İzmir'de Dokuz Eylül Üniversitesi'nde geçmesi. Yaşanan coğrafya üstünde kurulan öyküler tanıdık kokular barındırıyor çoğu kez. En azından okuyucuların bir kısmı için öykünün yaşayan parçasının bir "yere" tutunmasının hala bir anlamı var. 1977 doğumlu genç yazar şu sıralar ikinci öykü kitabının hazırlığında.

Hürriyet keyif eki, Hayalet kitap

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Gülden Kale Düştü kitabından sonra nerrden bakarsanız bakın gül açıyor dem akıyor güldem gökalp'e bakıyor türünden espiriler biraz banal kaçıyor, her ne kadar yazar ilk kitaptaki banaliteye ortak olmasa da.

Sonra birilerinin mesela levent'in iyi yazarların yazdıklarının yarısını yırtıp atma cesareti gösterebilenler arasından çıktığını söylemesi gerekiyor. Kalan yarısını da yeniden yazma koşuluyla elbette.
ayrıca sıkıcı bir hayalet gökalp. Güldem kadar okur da farkında bunun.

Yazarın 9-eylül üniversitesini ve sinemyı bildiği kadar bilse söz gelişi bir hayaletin hayal dünyasının da zengin olması gerektiğini romanın bir diğer kahramanı olan ersin'in durumunda belirgin bir iyileşme yaşanabilir. ve roman biraz daha romana benzerdi belki.

Sefa Kaplan

Sabah gazetesi, Hem rocker, hem yazar!

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Doğu Yücel, yazdığı hikâyeler konusunda iddialı: "Türk edebiyatında zenginlik yarattım"

İkinci kitabı olan "Hayalet kitabı" geçtiğimiz ay yayımlanan Doğu Yücel henüz 25 yaşında ama iddialı bir genç yazar. Rock kültürünü sevdiğini gizlemeyen ancak sigara ve içkiden uzak duran Yücel, özel bir okur kitlesine sahip olduğunu düşünüyor.

İZMİR'DE BÜYÜDÜ
Yücel, 'Fantastik bilimkurgu'ya özel bir tarz getirdiğini söylüyor. Söylemekten de öte iddialı konuşuyor: "Üslup ve hayal gücü zenginliği olarak istediğim noktadayım." Oysaki romanının biraz aceleye geldiği yorumunu yapanlar da var. Yine de cesaretli konuşuyor: "Türk edebiyatında zenginlik yarattım."!Çocukluk ve okul yılları İzmir'de geçen yazar, tiyatro-sinema sanatçısı Erkan Yücel'in oğlu. Blue Jean ve Laneth'de sinema-müzik yazan Yücel, edebiyatımızın köy edebiyatından kurtulması gerektiğini düşünüyor. Söyledikleri bazılarını kızdırabilir: "Yaşar Kemal'i sevmedim. O da beni sevmeyebilir. Ben onu suçluyor muyum? 'Sayende Türk yazarlara karşı olan ön yargımı attım' diye mesaj atanlar var." Doğu Yücel Türkçe yazıyor ama Türk yazarlarını sevmiyor!

Virgül dergisi, Hayalet kitap

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Doğu Yücel, hikayelerinden oluşan ilk kitabı "Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları"nda korku ve fantastik türlere olan ilgisini göstermişti. İlk romanı "Hayalet Kitap"ta ise bütünüyle bu türün sınırları içinde kuruyor anlatısını.

Uzun süren bir suskunluğun ardından, korku ve fantastik türde yazılan Türkçe romanlar hızlı bir artış gösteriyorlar.
Hollywood sinemasında sıklıkla tekrarlanan "kampus" filmlerini hatırlatıyor "Hayalet Kitap". Hayat dolu gençlerle onları yok etmeye kararlı her türden kötüler arasındaki ölüm kalım mücadelelerini, mesela "Elm Sokağı", "Hollowen" ya da "13.Cuma" serilerini ya da onların türevlerini izlediyseniz, İzmir'in 9 Eylül Üniversitesi Kampusu çevresinde cereyan eden bu macerayla o filmler arasındaki benzerlikleri hemen farkedeceksiniz. Elbette bir çalıntıdan falan söz etmiyorum, tersine, klasik bir korku ekolünü yerlileştirme, dahası tersyüz etme çabasını olumlu bulduğumu söylemeliyim. Ne var ki romanın 390 sayfalık hikayesinde ne korku ya da ürperti duyabildim, ne de Hayalet'e bir yakınlık; Doğu Yücel, türler arasında bir tercih yapamamış sanki...

Kahramanları 9 Eylül Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi öğrencilerinden derlenmiş hikaye, 1998 yılının bir Nisan gecesi, sınıf arkadaşı Gülden'e duyduğu aşkın karşılık görmemesinden muzdarip Gökalp'in bıraktığı veda mektubuyla, İzmir'de başlıyor. Kitabın I.Bölümü Hayalet'te ise bir yıl sonrasının tarihi var; Gökalp'in intiharının yıldönümünde, Gülden'in sıkıntılı ruh haline tanık oluyoruz. Ardından Gülden'in sevgilisi Ersin, arkadaşları Şebnem, Murat, Burak, Ceyda ve diğer yardımcı oyuncular sahne alıyorlar. Elbette hepsi de bildik tiplemeler. Mesela "Şebnem güzel bir kız sayılmazdı ama seksi olduğu ortadaydı, bu özelliği sınıfın en yakışıklı oğlanı Murat'la çıkmasını sağlamıştı... Göğüsleri için kullanılabilecek tek sıfat kusursuz olabilirdi. İri ve biçimliydiler" demiş Doğu Yücel bir genç kızı tanıtırken. Onun erkek arkadaşını ise "yakışıklı, zengin, şık, mutlu" sözcükleriyle niteliyor. Başak da onlardan aşağı kalır gibi değil; "uzun düz saçları omuzlarına dökülen kumral, ince uzun, çekici bir kız" o... Hikayenin merkezinde duran Gülden ve Ersin'in ölçülerini aktarmak bile gereksiz. İşte bu mutlu, semirtik üniversiteli gençlerin hayatları Gökalp'in hayaletinin ortaya çıkmasıyla kabusa dönüşüveriyor.

Giovanni Scognamillo, korku edebiyatı "salt marazi ya da dehşet verici bir kaçış edebiyatı değildir, kişisel ve giderek sınıfsal sancıları fantastik imgelerle, metafizik yaklaşım ve savlarla ortaya koyan bir başka büyülü aynadır" demişti "Dehşetin Kapıları" kitabında. Aslında Doğu Yücel de korkunun bu yanını kullanmak, yukarıda özetlediğim türden gençlerle Gökalp gibi duygu ve düşünce zenginliğine sahip ama vizyonu olmayanlar arasındaki karşıtlığı işlemek istemiş, dahası eleştirel bir tutumdan bile söz edilebilir, ancak Gökalp'ın hayalet, diğerlerininse –empati yapılması mümkün olmayan budalalardan müteşekkil bile olsalar- canlılık vasfı taşımaları, üstelik Gökalp kaynaklı bir tehdide maruz kalmaları, dikkatlerin gençler arasındaki eşitsiz durum üzerine yoğunlaşmasını engelliyor.

İlerleyen sayfalarda hikayenin metafizik dozu artıp Gökalp'in yarattığı terör giderek zarar verici boyutlara ulaşsa da, Hayalet'in en kötü eylemlerinde bile asabi mizaçlı bir "Casper" kimliği sergilemenin ötesine geçmediğini söyleyebilirim. Topluluğu oluşturan gençlerin çevrelerine üstünlük sağlayan özelliklerini hedef alan Hayalet, eylemlerini apaçık fiziksel saldırılara vardırdırdığında korku türünün janrları bir miktar belirginleşirken zaman zaman zaman komik öğelere de yer veriyor Yücel. Mizahın ağır bastığı sahneler romanın en başarılı bölümleri.

"Hayalet Kitap"ın ilgiye değer yanı bugünkü üniversite gençliğinin duygu ve düşünsel dünyası üzerine yoğunlaşmasında. Yazar, kampus mekanını ve hiç bir toplumsal meseleyle derdi bulunmayan öğrenci tiplerinin orada sürdürdükleri tekdüze ve derinliksiz hayatları, onları saran tüketim kültürünü, üç beş kelimeyle sınırlı dillerini yansıtıyor. Ancak bu kez de üçüncü tekil kişi bakış açısından dil'li geçmiş zaman kipinde kurulan cümlelerin tek düzeliği ile kırılıyor anlatım. Araya giren "masal"larda sözünü ettiğim tekdüzeliği aşmayı başaran Doğu Yücel, bu uslubunu roman bütününe yayabilirse çok daha iyi metinlere imza atabilir.

A. Ömer Türkeş

Altyazı sinema dergisi, Film gibi roman

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Yazı: Serdar Kökçeoğlu

Stüdyo İmge cool kitaplar basan bir yayınevi. Underground yayınevlerini andırıyor biraz. Çeviri kitaplara baktığımız zaman, böyle bir eğilimi olduğu anlaşılıyor. Ama ağırlığı sadece underground kitaplara vermiyorlar. Küçük İskender gibi ünlülerin kitaplarının yanı sıra adlarını duymadığımız Türk yazarların kitaplarını da basıyorlar. Yeraltı duyarlılığını devam ettirmeye çalışır gibi bir havaları var. Geçenlerde yeni bir kitap çıktı. Beyoğlundaki kitapçıların vitrinlerinde dar, uzun afişlerini görmüşsünüzdür. Gene Stüdyo İmgeden çıkan Trainspotting'in yazarı Irvine Welsh'in Porno kitabının afişinin yanında duruyor. Kitabın adı, Hayalet Kitap. Doğu Yücel'in ikinci kitabı. Kapağı bir albümün kapağını çağrıştırsa da gerçek bir kitap, adı üstünde Hayalet Kitap.

Doğu'nun ilk kitabı Düşler, Kabuslar ve Gelecek Masalları kült tohumunu içinde barındıran, şaşırtıcı, zihin açıcı bir kitaptı. Doğu öykülerini toplamıştı kitapta. Kendini tek bir türle sınırlamamıştı. Fantastik edebiyat, korku, bilim kurgu...hepsinin üzerinde sörf yapıyordu Yücel. Şaşırtıcı ve kendinden emin bir tavrı vardı. Dalgaların üzerinde emin ilerliyordu. Öyle çok büyük artistik hareketler yapmıyordu ama, üzerine de su sıçratmıyor ve yolculuğunu başarıyla bitiriyordu. Edebiyatın bu türlerinden zevk alanlar olarak biz kitabı beğendik. Dolayısıyla ikinci kitabı merakla beklemeye başladık. Sonunda çıktı.

Hayalet Kitap, İzmir'de Dokuz Eylül Üniversitesi öğrencileri arasında geçen bir hayalet hikayesi. Platonik aşk, ölümsüz aşk, hayaller, öğrencilerin kabusu finaller, sınav notlarına endeksli küf kokan bir eğitim sisteminin kıskacında geleceklerini kurtaracağını düşündükleri "diploma" için çabalayıp duran, kafalarının içi boşaltılmış ve maddi değerlere koşullanmış öğrenciler... Doğu Yücel, reklam kuşağının dayanılmaz ve karşı konulmaz arzu nesneleri olan lüks otomobilleri ve cep telefonlarını, "Hayalet"i aracılığıyla ustalıkla kabusa dönüştürüyor. "Hayalet Kitap", çocukluğunu benim gibi 80'lerde yaşamış kuşağın, filmlerle, müzikle, televizyon dizileriyle oluşmuş hayal dünyasının parlak bir ürünü olarak etkiliyor bizi. 90 sonrası gençliğin içinde bulunduğu koşulları tüm gerçekliği ile anlatan Doğu, romanını gerçeküstü öğelerle, oyunlarla ve masallarla zenginleştirmiş. Roman aynı zamanda dayanılmaz bir mizah ve hiciv de içeriyor. Çünkü ürkütücü olduğu kadar şakacı bir hayalet bu. Korkuttuğu gibi güldürüyor da. Romanın hocaları ti'ye alan bölümlerinden tüm öğrencilerin büyük keyif alacağından eminim. Üniversite gençliğinin daha baştan hayallerini yitirmiş hatta belki de hiç hayalleri olmamış, gelecek kaygısıyla ruhunu şimdiden sisteme satmış üyelerine, Doğu'nun "Hayalet"i hayallerine sahip çıkmalarını hatırlatıyor.

Baştan sona merakla okunan "Hayalet Kitap"ın sürprizleri sonuna kadar bitmiyor. Tuzakları zekice kuran Hayalet'in yazarı da romanını zekice kurgulamış. Romanların önce sonunu okuyanlara bu kez baştan sona doğru okumalarını öneririm. Sonundaki sürprizin keyfini kaçırmamaları için. Romanın akıcı dili hiç sıkılmadan okunmasını sağlıyor. Bunda Doğu'nun sinemasal anlatımının da etkisi var. Zaten roman, Seven'dan bir alıntıyla başlıyor ve roman boyunca bizim kuşağın sevdiği filmlere göndermeler devam ediyor. Romanı bir film gibi gözlerinizin önünde canlandırabiliyorsunuz ve Night Shyamalan'ın Altıncı His'i ile Wes Craven'ın Scream'i arasında gezinen bir film olabileceğini hayal ediyorsunuz. Kim bilir, sinemaya bu kadar elverişli olan bu heyecanlı ve şaşırtıcı roman bir gün etkileyici bir gerilim filmi olarak beyaz perdede de nefeslerimizi kesebilir.

Deli Kasap, Hayalet kitap

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

HAYALET KİTAP / Doğu YÜCEL

Yazı: Şanver OFLUOĞLU

Doğu Yücel'i önce ince tasvirli, zengin yeteneğinin konuştuğu müzik yazılarıyla Non Serviam'da tanıdık. Sonra da muhtelif dergilerdeki, Radikal gazetesindeki ve yine son olarak Blue Jean'deki aynı kulvarda duran ama yeteneğini bana kalırsa daha kısıtlı kullanmak zorunda kaldığı sinema ve müzik yazıları ile takip ettik. Ve bir bakıma kısa zamanda alternatif kültürün hızlı ve en yeni çıkışlı genç bir yazarı oldu. Ve şimdi de ikinci ve gerçek anlamdaki bir düş hikayesi ile müzik, sinema yazılarının haricindeki esaslı ve edebi yazar kimliğiyle karşımızda. Yeraltından, içimizden, bir sinema severden, bir müzikseverden, çok iyi bir duygu aktarımcısından, dalgın ama akıllı bir hafızadan ve hiçliğe dönmeyen ona yüz vermeyen bir yürekten gelen bir kaleme aittir bu düş hikayesini kuran aynı zamanda. Her saniyede hızla ve sonsuz sayıda şekil değiştiren çözülememiş yaşam sahneleri bile gerçek yaşama ait belgeler olarak uzayın sonsuzluğunda saklanırken, mutlaka istediğimiz gibi kurgulayabileceğimiz müzikler, öyküler, hayaller tesellimizdir.

Sadece sıkıntıların defedilmesi ihtiyacından doğan bir roman olduğunu iddia etmiyorum Hayalet Kitap' ın ...Fakat Doğu'nun ortaya çıkardığı ve kendisine göre gerilim olan bu roman aslında biraz da gerçek hayattaki kırılganlıklardan beslenmiş gibi. Hayalet Kitap'ın baş aktörü olan güzel bir kız, ona aşık olan bir platonik ve etrafta sonsuzluğa kadar yaşayacağını sana sıradan karakterler .. En azından gündelik yaşamdaki kesitlerden kopartılmış ve iki kişi arasında dünyada yaşamalarına neden olabilecek en önemli konu. Zaten Doğu Yücel, ilk sayfada bu kitabın Platonik Aşıklar Krallığı'nın Asil Vatandaşlarına adandığını ifade etmekle tahmini boşa çıkarmıyor. Romanın ilk bölümü içerisinde anlatılan kısa hikayelerden, mektuplardan hatta sondaki sürprizden bile bahsetmek isterdim. Ama bu zaten bir müzik yazısı değil ve bir kitap zaten ne kadar tasvirlense dahi içinde hep keşfedilmeyi bekleyen enstanteleri mutlaka barındırır. Hayalet Kitap, içine dalıp sonuna kadar sizi merakla götürebilecek bir güce sahip. Ve doğal olarak bir Doğu Yücel kitabı olduğu için sürpriz film ve müzik alıntılarına, tanımlarına fazlaca sahip. Kurgulanan hikayenin sadece korku yada gerilim salmasını beklemek ise yavan bir beklenti olur. Sakın böyle bir beklentiniz olmasın. Çünkü az da olsa 18. yüzyıl edebiyatının romantik, çok da olsa yeni çağın imgesiz, yalın bazen de yeraltının absürd diliyle baştan sona karmaşık yazı sunumlarına sahip bir roman bu. Tabi ki sembolist yaklaşım Hayalet Kitap'ın özünü oluşturuyor.Ve bir bakıma da gerçeküstü betimlemelerinin aslında hep gerçek hayatla ilişki içerisinde olduğunu hatta bununda gerçeğin sadece saklanmış bir parçası olabileceğini düşündürüyor. Tüm hikayenin platonik bir aşk yüzünden başlamış olması bir gerilim romanı için belki çok sık rastlanılabilecek bir sebep değil. Ve zaten bu spawn gibi bir öykü değil. Fakat Hayalet Kitap'ın başlattığı bu küçük aşk hikaye gerekçesi bence çok güzel bir ortam bırakmış sonraki bölümlere. Şaşırtıcı ve kesinlikle risk almak istediğini açıkça gösteren deneysel bölümleriyle bir solukta okuduğum bir kitap oldu . diyebileceğim son şey ise Doğu Yücel için ; Kalbine, aklına, eline sağlık arkadaşım, bir daha ki sefere Kötülükler Krallığı'na bir nefret öyküsü göndermeyi de unutma...

Tempo dergisi, Günümüz insanı ölümden korkmaz

admin@duslervekabuslar.com (Doğu YÜCEL)

Hayalet Kitap intihar ettikten sonra geri dönen üniversiteli Gökalp'in öyküsünü anlatıyor.

Yücel'in kahramanlarının derdi ölmek değil

Haber: Nuray Soysal

Doğu Yücel ünlü biri. 80 kuşağı onu Blue Jean'deki yazılarından izliyor. Özellikle metlaci gençler arasında sıkı fanları bile oluşmuş. Doğu Yücel'in "Düşler, Kabuslar ve Gelecek Masalları" adlı öykü kitabından sonra ilk romanı "Hayalet Kitap" piyasada. Yücel'in romanı aşık olduğu kızdan karşılık göremeyince intihar eden, sonra da hayalet olarak geri dönüp hayatı kıza, arkadaşlarına ve hayatta çok çektiği hocalarına zehir eden bir gencin öyküsü. Yücel, çocukluğunda beri hayalet hikayelerine ilgi duyduğunu anlatıyor. Sölerinin devamında ise romanın kahramanı Gökalp'in aslında Doğu Yücel'e ne kadar çok benzediğini anlıyoruz:
"O sıralar üniversitedeydim, bir kıza aşıktım, bir şeyler yapmam gerekiyordu. İçinde bulunduğum iğrenç koşulları kağıt üzerinde ilginç bir maceraya dönüştürebilirim diye hareket ettim. Kitaplarda okuduğum, filmlerde izlediğim hayaletler hep birbirine benziyordu. Ben farklı bir hayalet yaratmak istedim."

Hayalet Kitap, Doğu Yücel'in dört yıllık bir emeğinin ürünü olarak ortaya çıkmış. Romanda farklı alt okumalara neden olacak anlatım denemeleri var. Ayrıc,s adece Doğu Yücelİ'n ve yaşıtlarının denemelerinde görebileceğiniz o nesle ait bir dil kullanılmış romanda. "Ciks", "Gotik", ancak 80 kuşağının anlamını bildiği özel sözcükler, bu kuşağın romanı daha da sevmesini sağlayacaktır.

Doğu Yücel, Stephen King hayranı, ama hiçbir kİng romanının onu korkutmadığını daha çok merak ve heyecan yarattığını anlatıyor. "Hayalet Kitap"ı diğer korku romanlarından farklı kılan ise kahramanların ölümden korkmamaları. Modern dünyada insanın öncelikli korkusunun ölüm olmadığını söyleyen Yücel, "Günümüz insanı sevgilisini elinden kaçırmaktan, borsada hisse senetlerinin değerinin düşmesinden, arabasını çizdirmekten, cep telefonunun şarjının bitmesinden korkuyor" diyor. Ancak Hayalet Kitap'ın kahramanları üniversite öğrencileri ve onların en büyük korkusu sınavlar.

HAYALET KİTAP İÇİN SÖZLÜK
Millenium Falcon: Star Wars'ta uzay korsanı Han Solo'nun kullandığı galaksinin en hızlı araçlarından biri.
Gotik: Edebiyatta, müzikte ve sinemada yansıma bulan karanlık bir alt kültür, günümüzde gençler arasında "gotik" olma modası olduğundan Hayalet Kitap insan tasvirlerinde bu kelimeyi kullanmaktan çekinmiyor.
Roga Hapiltroma Denzigorlatanya: Galaksi Eğitim Müfettişi. Hayalet Kitap'ta dünyayı teftiş etmek için Dokuz Eylül Üniversitesi'ne geliyor, başına gelmedik kalmıyor!
Kopya Kalemi: Üniversitelerde sıra üzerine yazmak için kullanılan özel kalem ismi. Hayalet Kitap kopya kalemi çeşitlerine zoom yapıyor.
Platonik Aşıklar Krallığı: Aşkına karşılık bulamayan insanlardan kurulan masalsı krallık. Hayalet Kitap onlara adanmış!
Vivid: Amerikan porno endüstrisinin başlıca film şirketlerinden biri.