DUYGU NEW YORK'TA!

Kuzey Amerika Kanatlilari

2013-06-30T10:04:00.002-07:00

Bu New York'un her seyi bir alem...kuslari dahil.

Odamdayim takiliyorum. Bir anda bir ses geldi. GAAAAK. Benden once olaya mudahale eden kedim Lokum cama yapisti. Balkona kus mu desem, daha da ozele inip karga mi desem ne oldugunu anlayamadigim bir Kuzey Amerika kanatli canlisi kondu. Ben bir kusa bakarim bir Lokuma; Lokumsa bir tek kusa tabiki. En ilginciyse kus hicbirimize bakmiyor. Umrunda degiliz. Ozel mulkiyete saygisizligini ve ciceklerime attigi yan yan bakislari bir kenara birakiyorum; hayvan Lokum yuzunden en ufak bir rahatsizlik yasamiyor. Neredeyse "Sen su kirmizi yapraklilari denedin mi hic kardes?! Bak allasen bir tadina bak, tum gerginligini alir. Ok gibisin yahu. Hayatta her seyin basi kafa rahatligi!" tadinda bir sohbete baslamak uzere.

Yani ben de Cihangir'in martilari unlu saniyordum. Mahalleye yayilmis inceden ot kokusuyla percinlenmis bir sanatci vurdumduymazligini benimsemis bu martilar sozde balkonlara konup konup evsahiplerine gozdagi veriyordu. Kendilerine New York'un Yukari Bati mahallesinden sesleniyorum. Burda el kadar karga kilikli kuslar benim komando egitiminden gecmis, atik ve avci karakterli kedimle dalga geciyorlar. Biraz saygi, baska bir sey degil...

DA

Evim

2013-04-07T12:44:00.002-07:00

Ahoy!

Yine yollardaydim. Las Vegas'tan az once dondum. Bir araba dolusu gozlemim, onun uc kati da fotografim var onumuzdeki hafta icinde paylasacagim. Ama once huzurlarinizda yol arkadasima kisa bir tesekkur gondermek istiyorum. Bu seyahatin de benim mutlulugumun da mimari O'dur cunku.

Evim

Nisan 2013

Ustumde bir haller var benim adam.

Tatile gitmistik,

Gezmis tozmus iyice dagitmistik seninle.

Dogmamis cocuklarimizin okul parasindan yedik,

Bir de emeklilige biriktirdiklerimizden.

Iyi de ettik bosver,

Cocuklar bizi anlar,

Yaslaninca da iki kadeh az raki iceriz mehtaba karsi olur biter.

Ustumde bir haller var benim yine de.

Evimi ozledim sanmistim,

Eve gelince anladim.

O degilmis ozledigim.

E sen desen,

Sen zaten hep yanimdaydin ki benim.

Nasil olur da sen yanimdayken bile ben seni ozluyorum diye dusunurken birden anladim,

Kapinin onunde koydugumuz gibi duran bavullara bakarken.

Benim evim bu adres degil, benim evim yurdum haritada yok adam.

Sen varsin bir tek.

Evimsin sen benim.

Peki Vegas? O da yakinda!

NYU'nun Ordaki Starbucks

2013-02-20T17:45:00.001-08:00

Bu hafta kafama takilan konu universite egitimi, universite yasami, oncesi ve sonrasi. Simdilik boyle bir giris yapalim, ilerleyen gunlerde universite olmasa ne olurdu onu hayal etmeye calisacagim.

Sali, Subat 19,2013 6:05PM

NYU’nun ordaki Starbucks’a geldim. Okurken buraya sık sık gelirdim. Ne kadar farkliydi New York’taki o gunlerim. Simdi metrodan inip buraya yurudum, yolda gecirdigim 5-10 dakikada suratina baktigim her NYU ogrencisinde eski beni gordum. Burasi Washington Square kampusudur, ana kampus yani. Tum lisans ve lisansustu ogrencilerinin ic ice oldugu kampus, genclerin ruhlarinin hala genc, biraz daha buyuklerin ise hala hic giyilmemis oldugu bir kampus. Okuldayken ne kadar da farkli her sey. Ne kadar emin insan kendinden; dunyanin en tepesinde oturur, hicbir seyi takmadan baglarsin geceleri gunduzlere. Ertesi gun dunyaya bi’ dur deyip, bir iki saat ara vermek istesen tek kaciracagin 3-5 ders olur belki. Onlari da ayseden aliden alirsin nasil olsa. “Bir kere gelmisiz su hayata! Azicik tadini cikarmak bizim de hakkimiz ya!” dersin.

De.

Bir daha diyemeyeceksin ne de olsa. Sen buyuyunce dunya bir iki saat beklemiyor seni, bir iki saniye de...Basip gidiyor, tabi beraberinde senin uzerinde oturdugun dunyayi altindan kacirarak.

Dusuveriyorsun o zaman. Tepesindeydin ya dunyanin, al burasi da dibi. Dibine vurdun yani tabiri caizse. Kolay gelsin. Kalk simdi bakalim. Ekvatorun altina bile yaklasabilsen yeniden, sansli say kendini. Eger ölüm doseginde hala oralarda bir yerlerdeysen bir de, sen pacayi yirtmissin bile. Gecmis olsun guzel ogrenci. Olur yani umarim.

Iki Asyali oturuyordu az once karsimda. Siyah beresinin altindan cenesine kadar uzanan kut kesimli, gur siyah saclariyla bembeyaz suratli sirin bir asyali kizla en guzel ancak aynisinin erkegi diye tanimlanabilecek asyali bir erkek.

Konustular da konustular; gulduler, kahkahalara boguldular, cok ciddilestiler, projelerini tartistilar, babalarinin parasini odedigi Starbucks kahvelerini yudumladir ve sonra biraz daha gulustuler. Ben de icerdim o kahvelerden. Bilkent Starbucks’ta. Ben icerdim, annem oderdi. Demek boyle gorunuyormus disardan bakan gozlere. Kusursuz ve uzak.

Cok tatliydi bizim Asyalilar. Dunyayi kurtardilar galiba. Hadi yine yirttik New York Universitesi’nin gelip gectigi bir Starbucks’ta hepimizin gelecegi kurtuldu millet. Hadi yine iyiyiz. Onlar kurtarmayacakti da kim kurtarakti ki zaten? Politikacilar mi? Sanatcilar mi? Belki de ogretmenler kurtaracaktir. Belki de emekli ev kadinlari. Sacmalamayin tabiki bu iki Asyali NYU ogrencisi kurtaracakti dunyayi. Onlar oturuyor cunku tepesinde. Hicbirimiz degil, onlar. Yukaridan asagiyi seyredip neyin yanlis neyin dogru oldugunu bir tek onlar gorebiliyor. Bugun NYU'da iki Asyali ogrenci kurtardi ya dunyayi, yarin da ITU'de iki Konyali kurtarir belki sonra Arjantin’de iki Rus sonra bir baska gun de Italya’da iki Avusturalyali.

Ogrenciler kurtaracak tabiki bu dunyayi ey ahali. Biz degil. Ta ki o diploma ellerine verilene kadar. Agizlar kulaklarda fotolar cekilecek o gun. Ogrenciler gulecek cunku yillar suren zorlu calismalarinin odulunu almis olacaklar. Veliler de gulecek tabi. Yillardir sure gelen evlada yatirim bitiyor gibi gorunecek cunku. Sonunda bir oh cekip belki birgun daha az ise gidebileceklerinin hayaliyle onlar da gulumseyecek.

Yalniz her iki tarafin da poz gulucukleri pozlarda kalabilir aman dikkat.

Ben simdi kalkiyorum. Zamaninda zamaninin otesini gormeyi basarmis adamin birinin kurdugu x firmasindan ust duzey bir insan kaynaklari yoneticisi okula gelmis, comezlere sunum yapacakmis. Ben de utanmadan geldim bu kadar ufak tefek cocugun arasina belki kadinla bir iki cumle konusabilirim de ertesi gun sirkette o gunlerdir bakip durdugum pozisyona basvurabilirim diye.

Yalniz hataymis heralde bu hareketim cunku bir tek ben dunyanin dibindeyim burda, herkes tepesinde. Ama onemli degil. Sayin IK hanim ortadadir artik. O biliyor. O benim neden orada oldugumu cok iyi biliyor. Onemli olan da bu degil mi?

Haydi universiteli. Eglen guzelim gununu gun et. Yeri gelsin kahkahalara bogul, yeri gelsin cok ciddi ol, dunyayi kurtar. Bu dunyanin sana ihtiyaci var diye dusun. Yok ama sen dusun. Kac kere cikabilir ki insan o tepeye?

DA.

Boktan Insanlarla Nasil Mucadele Edilir - Kisa bir Ceviri

2013-02-17T17:59:00.002-08:00

James ALTUCHER’in “I Was Blind But Now I See” kitabindan bir bolum

Ceviren: Duygu AKTAN

Ben kendi beynimden nefret ediyorum. Bazen yolda yuruyen insanlara baktikca her biriyle ilgili kotu ve acimasiz yorumlar yapan bir katil uyaniyor gibi geliyor icimde. Size de olur mu boyle?

Sık sık kendimi: “Oylesine yoluna cikmis olan bu adami tanimiyorsun bile. Yaninda 17 yasinda, kendi kicini bile silmekten aciz, pis, tek istegi senin geberip gittigini gormek olan bir metresle gezen, sahtekar, zengin, Hamptons duskunu, ukala bir orospu cocugu olup olmadigini bilmene imkan yok.” diye dusunmekten uzaklastirmaya calisirken buluyorum. Sonucta bunu bilemem! O zaman neden boyle dusunup duruyorum? Buyuk ihtimalle yoldan gecen pek cok insan da benimle ilgili ayni seyleri dusunuyordur. Bu garip adam da kim? Evsiz falan mi? Neden en azindan saclarini tarayamiyor? Fermuari neden acik? Yoksa cocuk tacizcisi bir sapik mi bu adam?

Insanlarin buyuk cogunlugu epey boktandir. Ama hepsi degil. Ve aslinda hic isinize yaramayacak, sizin zamaniniza degmeyecek olanlari icin bile bir sistem gelistirmeniz gerekir ki SIZ daha mutlu olabilesiniz ve kafanizda yarattiginiz bu zampara, dedikoducu, bagimli kilikli tipi kafanizdan cikartip kicina tekmeyi basabilesiniz.

DUNYADA SADECE DORT CESIT INSAN VARDIR. Eger bu dort cesit insan tipinin her biriyle nasil basa cikmaniz gerektigini erken kavrayabilirseniz sonsuza kadar mutlu yasayabilirsiniz. En nihayetinde, bu dort tip insanla anlatmak uzere oldugum sekilde iletisim kurarak, ne kadar zor olursa olsun her birini net bir sekilde kategorilerden birine oturtabilmelisiniz. Amac bu olmalidir. Ne de olsa tum hayatinizi mutsuz gecirmek istemezsiniz.

Hemen onceki bolumlerde son 15 yildir icinde bulundugum tum zorlu durumlardan basariyla cikmami saglamis olan “Gunluk Uygulamalar”dan bahsetmistim.

GUNLUK UYGULAMALAR DORT TEMEL AYAK UZERINDE DURUR. Pek cogumuz gunluk hayatta bu ayaklardan sadece biri uzerinde yogunlasiriz (Fiziksel, Duygusal, Zihinsel ya da Ruhsal) ancak hayat denen bu yemek masasinda dusmeden oturabilmek icin hepimizin her bir ayagi dengede tutmasi sarttir.

Uygulama amacina uygun bir sekilde isleyip, sizi basarinin esigine ulastiracak, arkasindan da sadece daha cok basariyi beraberinde getirecektir. Ben buna daha once kendimi inanmaya ikna ettigim tum sacma sapan, hayal urunu seylerden cok daha fazla inaniyorum.

Ancak uygulamanin duygusal ayagini gelistirmek epey caba gerektirir. Hatta buyuk ihtimalle isin en zor kismidir. Verdigim konusmalarda dinleyiciler genelde konunun Zihinsel ayagiyla ilgili sorular sorar, “fikir uretici kas” ile ilgili. Ancak isin duygusal boyutu da en az onun kadar onemlidir ve genelde pek dikkate alinmaz, hatta saf disi birakilir. Aslinda son derece kritiktir.

Cozum ise DORT farkli insan tipini belirlemek ve her birine nasil yaklasmaniz gerektigine dair kendinizi disipline etmekten gecer.

DORT CESIT INSAN TIPI

#1 MUTLU INSANLAR: Bu dunyada icten bir sekilde mutlu yasayan insanlar var. Elbette onlarin da aci cektigi olur. Herkes aci ceker. Ama pek cok insan tam da su anda, gercekten hayatindan son derece memnun bir sekilde yasamaktadir.

Boyle insanlara (hepsine degil ama kesinlikle bazilarina) mutlu olduklari icin sinirlenmek son derece dogal bir reflekstir. Hangimiz arada sirada da olsa bunu hissetmeyiz ki? Haydi kaldirin o elleri!

Mesela Connecticut’ta* 2000 metre kare bir evde, inanilmaz cekici karisi veya kocasi ile birlikte, gercekten mutlu bir hayat suren birini ele alalim. Bu kisiye sinirlenmemek zordur. Ancak sinir Gunluk Uygulamanin hayatiniza faydali sonuclar getirebilmesini engelleyecektir. 2002’de serbest yatirim fonu yoneticilerini benimle yatirim yapmaya ikna etmeye calistigim siralarda, sık sık tam da az once tarif ettigim gibi insanlarla tanisirdim. Ve tabi aileleriyle. Kisa sortlar giyen seksi esleriyle de. Yatirim yoneticileriyle onlarin evinde, sevgi dolu, yetenekli sefleri tarafindan hazirlanmis gurme oglen yemekleri yerdik.

Hayata lanet etme duygusunu saklayamazsiniz. Hemen aninda bir maske takamazsiniz. Eger biri maskeli baloda gibiyse, o kisinin maskesini rahatca gorebilirsiniz. Bu insanlar icin ancak icten gelerek mutlu olabilirsiniz.

Bu dunyada iki gram mutlulugu yakalamak bile zaten yeterince zordur. Lutfen suanda mutlu olan insanlar icin siz de mutlu olmayi deneyin. Aklinizi bu insanlar icin sevinmeye egitin. Kiskancliklariniza ve hayata gucenme duygusuna onlar sizi ele gecirmeden once engel olun.

Zamaninda Carrie Fisher’in komedi yazarligi ile ilgili yaptigi bir yorumda da dedigi gibi: “Kimse guzel insanlarla ilgili yazilar okumak istemez.” Buyuk ihtimalle hakliydi da. Ama eger basaridan basariya kosmak istiyorsaniz, her seyden once etrafinizda mutlu olan insanlar icin kendinizin de gercekten mutlu olabilmesi gerekir. Onlari cok sevmek zorunda degilsiniz ama onlara gucenmemelisiniz.

Disaridaki mutluluklari takdir etmeye basladiginizda kendi icinizde de guzel bir ev yaratiyorsunuz demektir; mutlulugun gelip tasinmak isteyecegi bir ev.

#2 MUTSUZ INSANLAR: Ben sik sik mutsuz olmusumdur. Ozellikle geride biraktigimiz son 10 senede. Bazen isler istedigimiz gibi gitmeyebilir. Bazen insanlar ölür; bazen de icimizden bir parca. Sanirim son 10 yilda yasadigim mutsuzluk ve cektigim acilar bana baskalarina karsi merhametli olmayi ogretti. Icinizdeki merhamet duygusunu gelistirmeye calisin. Bununla sizden daha sanssiz olanlar icin tum enerjnizi tuketin demek istemiyorum. Ama az da olsa anlayis gostermek ve sadece elinizden geldigi kadarini yapmak bile buyuk fark yaratir. Ve hatta kendi sahip olduklarinizi paylasmaniz daha bile iyi olur. Eger birine ise yarar bir ögüt verebiliyorsaniz mesela, hic durmayin yapin bunu. Ama ucus aninda her zaman oksijen maskenizi yakininizda bulundurun ve hicbir zaman once kendinizinkini takmaktan cekinmeyin.

Mutsuz insanlar kolaylikla birazdan bahsedecegim 4. kategoriye gecis yapabilir. Her zaman oncelikle kendinizi korumaniz gerekir. Anlayisli olun ama sinirlarinizi cizin. Sizin amaciniz gun boyu kendi ic huzurunuzu korumak ve bu sayede kendi basarilarinizi elde etmek olmalidir. Bunu yapmanin en kolay ve hizli yolu sizden daha sanssiz olanlara anlayisla yaklasmaktir. Hayatta verdikleriniz size fazlasiyla geri gelecektir. Sunu deneyin: hayatinizdaki tum mutsuz ve aci cektigini bildiginiz insanlari gozunuzun onune getirin, bes dakika boyunca onlarin daha mutlu bir hayat yasadiklarini ve bu hayatin nasil olacagini hayal edin. Bu zihninizi egitmeye yardimci olacaktir.

#3 IYI INSANLAR: Bu grup “Mutlu” insanlardan farklidir. Iyi insanlar art niyet beslemezler. Bazilari gercekten sadece baskalarina yardim etmek ister. Bu gibi durumlarda ilk tepki (en azindan benim icin) onlardan suphe duymak, onlara gucenmek hatta belki onlari kiskanmaktir. Ben mesela Bill Gates hayir islerine 100 MILYAR dolar harcayabildigi icin onu kiskaniyorum. Ama kendim icin yapabilecegim en buyuk iyilik tam da bu kiskanma aninda kendimi durdurup “O iyi bir insan. Ben de onun kadar iyi olabilmeyi isterdim. Umarim elimden geldigi kadar da olsa ona bir yardimim dokunur” diyebilmektir. Size iyi davranmis olan tum insanlar icin minnettar olun. Gunde sadece bes dakika. Tutsu falan yakmaniza ya da lotus pozisyonuna gecmenize gerek yok. Mesela otobuste bir yere giderken gulumseyin ve minnettar oldugunuz insanlari dusunun.

Son olarak, en onemli kategoriye geliyoruz. Dunya capinda her gun gunde katrilyonlarca beyin hucresinin bosa harcanmasina sebep olan kategori. Neredeyse kendini Tanri ilan edebilecek kadar sabirli nice insalar bile bu son kategorinin sebep oldugu bitmek tukenmek bilmeyen sinir harplerinin ve acilarin kurbani olmustur.

#4 BOKTAN INSANLAR: Ortada hicbir sebep olmamasina ragmen size kotuluk yapan insanlardir. Sizi asla anlamayacak, size kotu seyler soyleyip, kotu seyler yapacak ve ne kadar seytani insanlar olduklarinin asla farkina varmayacaklardir.

Ve siz onlardan nefret edeceksiniz. NEFRET. Gelip sabahin ucunde beyninizin kapisini calacak ve size bagirmaya baslayacaklardir. Siz de onlara geri bagiracaksiniz ve boylece onlar size bir kez daha bagiracak ve bu boyle surup gidecek. Butun gun. Butun sabah, butun oglen, butun aksamustu. Dunyanin en boktan insanlariyla yapilan ve bitmek tukenmek bilmeyen konusmalar. Size iskence edecekler, sizi oldurecekler, kariniza tecavuz edecek ve beyninizdeki dusuncelerin bogazini kesecekler ve tum bunlar asla umurlarinda bile olmayacak cunku dogru olani yaptiklarini dusunecekler. KIMDEN BAHSETTIGIMI COK IYI BILIYORSUNUZ. Cunku tipki benim hayatimda oldugu gibi sizin de hayatinizda bunlardan en az 20-30 tane var. Belki de eski arkadaslariniz, akrabalariniz, komsulariniz, her neyse, her kimse ve her ne zaman karsiniza cikmissa. Hayatinizin ustune cullanip kelimenin tam anlamiyla icine eder onlar ve bunu yaptiklarinin farkinda bile degillerdir.

Bazen zayif bir animda kendi kendime sunu sorarim: Ya eger onlarla bir kez daha karsilasirsam? Ne kadar siddetli bir sekilde canlarini yakip, onlari yok edecegimi dusunurum. Belki son derecede siradan tavirlarla yanlarina yaklasip, kafalarini kocaman bir cam bardakla yararim, burunlarini kirarim, yer kirik cam parcalarinin icinde yuzdugu bir kan golune donusur. Yuzleri paramparca, tutup buktugum ve uzerinde tepindigim kollari kiriklarla dolu.

DURUN!

Gecen gun biriyle aynen buna benzer bir konusma gecirdim; kendisine ondort yil once kazik atmis olan bir arkadasiyla ilgili konusurken kendini durduramiyordu. Yeter! Sen tam bir gerizekalisin ve bu bahsettiklerin son derece sıkıcı. Her halukarda bu senin sucunmus zaten! Yani eger hala ondort yil once yasanmis bir olayla ilgili bu kadar sinirlenebiliyorsan artik bu olayin sana kazik attigini dusundugun insanla bir ilgisi kalmamis demektir. Bu artik dogrudan seninle ilgilidir.Gecmis gecmiste kalmistir bu yuzden de ona mazi denir ama sen hala orada kalmis olaylari kendi icinde barindirip buyuterek bugune tasiyorsun. Derhal onlarla vedalasmalisin. Hemen simdi.

Bu en kotu kategoridir. Size bununla ilgili bir olay daha anlatayim. Zamaninda bir okuyucum blogumda paylastigim bir yazi icin korkunc bir yorum yapmisti, simdi tekrar etmenin anlami yok ama irkci, acimasiz, kaba vs bir yorum. Ben de bu yorumu sildim, okuyucuyu da onun IP adresini de engelledim. Hemen ardindan da kendisine onunla ilgili ne dusundugumu ince ince anlatan bir e-posta gonderecektim. Cok sinirliydim. Ve sonra kendimi durdurdum. KENDINIZI DURDURMAK ZORUNDASINIZ.

Sunu unutmayin:

BIR DOMUZLA BERABER CAMURA GIRERSENIZ, SIZ KIRLENIRSINIZ, DOMUZ DA MUTLU OLUR.

Bu insanlarla mucadelede sizi oldugunuzdan daha mutsuz kilmak yerine mutlu olmanizi saglayacak TEK bir yol var. TEK YOL. Ve her zaman ise yarayan bir yol. Bakin Gunluk Uygulama’nin duygusal ayaginin en onemli parcasi budur. BOKTAN INSANLARI TUMUYLE YOK SAYIN.

· ONLARI TUMUYLE YOK SAYIN.

· ONLARI DUSUNMEYIN.

· ONLARLA KONUSMAYIN.

· ONLARA YAZMAYIN.

· ONLARA HERHANGI BIR TAVSIYEDE BULUNMAYIN. Onlar ASLA sizin tavsiyenizi dinlemeyecektir. Aksini dusunmek cahilce ve zuppece olacaktir. Bu sadece sizin daha fazla aci cekmenize sebep olacaktir. Benim amacim hayatimda aciya sebebiyet veren tum kisirdonguleri ortadan kaldirmaktir. Boktan insanlara tavsiyelerde bulunmak sadece ama sadece sizi daha fazla sikintiya sokacaktir. Aci bu durumda olasi tek sonuctur. Mutlu olmak icinizden size aci vermis anlari cikarip tuvalete atip sifonu cekmeye cabalamaktan cok daha iyidir. Acilari defetmekle ugrasmak zordur.

· EN ONEMLISI DE: ONLARIN DEDIKODUSUNU YAPMAYIN. Sadece onlari tumuyle yok sayin. Onlarin mutlulugu ya da ne kadar korkunc insanlar olduklari bizi hic ilgilendirmemeli. Biz sadece ama sadece kendimiz ile ilgilenmeliyiz. Asla onlarin dedikodusunu yapmayin. Gerekirse bunu 500 kere tekrarlayin.

Bu gunluk disiplin gerektirir. Belki 1000 şınav cekmek bile daha kolaydir. Kisa bir sure once Wall St Journal gazetesinin internet sayfasinda altina 971 yorum yapilan bir yazim yayinlanmisti. Bu yorumlarin rahat 950’sinde isi gucu internette tartisma baslatmak olan, isimsiz tipler bana moron ve hatta daha kotu seyler oldugumu soylediler. Inanin abartmiyorum. Butun yorumlari goz ardi ettim. Harika. Ancak bu kadar umursamayabilirdim. Orada kazanan bendim.

Fakat sonra bariscil ve huzur dolu olmasi beklenecek, yoga ve Budizimle ilgili olan “The Elephent Journal”da baska bir yazim yayinlandi. Site gercekten ilham verici bir site ve ben sık sık orada yazarim. Bu seferki yazimin konusu 18 yasinda kucucuk cocuklarin savasa gonderilmemesi gerektigiydi. Ben barisi severim. Illa biri gidecekse en iyisi 40 yasinda adamlarin savasa gitmesidir. Onlar hayatlarinin sonuna daha yakindir ne de olsa. Akliniza gelebilecek en nefret dolu tepkileri aldim. Insanlar beni Hitler’le bir tutuyordu. O kadar sok oldum ki oturup beni destekleyen mesajlara cevap verecegime sabahin ikisine kadar beni yeren, hakkimda nefret dolu yorumlar yapan insanlara cevap vermeye calistim.

NEDEN BOYLE BIR SEY YAPTIM BEN? Benden nefret eden insanlarin benden hoslanmasini istedim. Benimle ayni fikirde olmalarini ve beni sevmelerini istedim. Bu ayni kafaniza bir silah dayayip “Eger benim dediklerimi yapmazsan kendimi oldurecegim” demeye benziyor. Sonucta o tetigi ceken sizsiniz.

Butun bir gece boyunca disiplinimi kaybettim, gece gec yattim ve tekrar sistemimi duzene oturtmam en az 36 saatimi aldi. Ne buyuk bir kayip. Hem de koca bir hic icin. Bu uygulamayi devam ettirmek zaman zaman zor olabilir. AMA EGER BUNU YAPMAZSANIZ BASARISIZ BIR HAYAT YASAYIP MUTSUZ öLüRSüNüZ.

Ayrica bununla ugrastigim icin bir kupa mi kazandim? Tum o nefret dolu yorumlara cevap verdigim icin kazandigim kocaman altin bir kupa! Yorumlari yazanlardan bir tanesi bile ben cevapladiktan sonra cikip da: “Sen haklisin. Ozur dilerim. SIMDI SENI SEVIYORUM. Haydi barisalim!” mi dedi? Elbette hayir! Onlar sadece kavga etmek istiyor. Ben domuzlarla camura girdim. VE KIRLENDIM.

Eger biri size en buyuk dusmaniniz olan “Falanca hakkinda ne dusunuyorsun?” diye sorarsa siz “Kim?” diye cevap vermelisiniz. Hepsi bu kadar! Ne bir aciklama ne de baska bir sey! “Kim?” Sonra da derhal konuyu degistirin.

Gunluk Uygulama’nun duygusal ayagi iste budur ve daima diger uc ayakla birlikte dengede tutulmalidir. Bu dengeden en ufak bir sapma bile sizi geriletecektir. Boktan insanlarla ilgili yukarida yapmanizi tavsiye ettiklerimden azicik bile daha fazlasini yapmak icin sarf edilecek bir caba, canli canli yureginizi yiyip bitirecek hamamboceklerine donusuverir. Daha fazlasini yapmayin.

*Pek cok insanin genis malikanelerde yasadigi, bir hayli zengin nufuslu Amerikan eyaleti.

Hüngür Hüngür Ağlatan Oyun Salonu

2012-12-15T13:03:00.002-08:00

Bu sabah cok ilginc bir Cumartesiye gözümü actim. Aslinda erken kalkip bilgisayarin basina gecip deliler gibi kendime yeni kariyer opsiyonlari belirlemekle ugrasmam gerekiyordu. Erken yerine oglen 1'de kalktigimi ve kariyer opsiyonlari yerine populer vimeo videolari izledigimi saymazsak bu planimi gerceklestirdim de.

Nereden bilecektim gelecek planlariyla dolu, hırsa bulanmis bir cumartesi sabahi yerine salya sümük agladiğim bir sabah olacagini?..

Zaten her zaman cabuk duygulanan bir tip olmuşumdur. Hatta yaşım ilerledikce su dizileri ya da ana haber bultenini izlerken aglamaya baslayan anneanneler, teyzeler vardir ya -benim var en azindan- ayni onlardan oldum. Dolayisiyla duygulu bir video izlerken gozumden bir iki damla yas dusmesi cok da garip karsilanacak bir sey degil. Ama hickiriklara bogularak aglamak ne demek??!

Yuh!

Sebebimin adi Caine. 9 yasinda minik ama dev gibi bir oglan cocugu. Los Angeles'in fakir dogu tarafinda yasiyor. Yedek araba parcalari satan bir babasi var. Kucuk bir de garajlari. Caine dusununce dunyadaki onbinlerce baska cocuga gore aslinda cok daha sanssiz dogmus ama hepsinden daha disiplinli, caliskan ve sevdigi isin pesinden gidecek kadar cesur.

Bu konuya blogta daha once de yer vermistim. Toplumun dayattiklarina inat -mukemmel bir kolejde mukemmel bir muhendislik/finans ya da hukuk egitimi ardindan bulunmasi gereken o mukemmel is, ardindan mukemmel es ve mukemmel cocuklar gibi- kendi aşık oldugu isin ve onun gerektirdiklerinin pesinden kosmayi tercih etmis bir Bill Cunningham yazisi vardi mesela belki hatirlarsiniz. Caine de Bill gibi. Kafasina koydugu bir sevdasi var ve sadece 9 yasinda olmasi bu yolda ilerlemesinde en ufak bir engele sebep olmamis.

Caine oyun salonlarini cok seviyor. O kadar ki sonunda dayanamayarak babasinin garajinda kendi oyun salonunu inşa ediyor. Belki de aylarca hic musteri gelmemesine ragmen o her haftasonu, hem cumartesi hem de pazar gunleri "dukkan"inin basina geciyor ve gelmeyecek musterilerini beklemeye basliyor. Sonunda bir gun bir mucize gerceklesiyor ve Caine'e bir musteri geliyor. Onun dehasina inanmakta gucluk ceken bu musteri kucuk bir cocugun yarattigi bu oyun salonunun tum dunyayla paylasilmasi gerektigine kanaat getiriyor.

Sonrasi malum.

Pecetelerinizi simdiden hazirlayin. Bunlar mutlu gozyaslari. Sahsen bana umut veren gozyaslari. Dunyada herkes tek bir kaliba girmek zorunda degildir. Sevdigi ve istedigi hayatin pesinden kosanlara da ekmek vardir bu dunyada!

Ben bu cumartesi sabahi kendime yeni isler arayamadim ama cok daha onemli bir sey elde ettim. 9 yasinda Los Angeles'li fakir bir cocuk bana yeni bir vizyon kazandirdi. Bakalim size ne kazandiracak?

Caine's Arcade from Nirvan Mullick on Vimeo.

Biz O Sirada Maskeli Baloya Gidiyorduk Memur Bey...

2012-12-14T15:51:00.000-08:00

Tutturduk haftasonu kiyafet balosuna gidecegiz diye.

Gitmesek, kıçımızı kırıp normal insanlar evde her ne yapiyorsa biz de ondan yapsak ölürüz! Hayatta olmaz.

Olmadi tabi yine ama onun yerine olanlar bu sefer bizim icin bile normal sayilamazdi.

Sevgilimin Izmir'den cok yakin bir dostu geldi ziyaretimize. Cok sevdigimiz, bagimlilik yaratan cinsten bir insan. Yalniz sadece 5 gunlugune geldi - o da bizden; normal degil - o yuzden her dakikasini dolu dolu yasamak istiyor haliyle. Son aksamina denk gelen ve davet edildigimiz bir kiyafet balosu var. Abidik gubidik giyinip gidecegiz iste.

Gitsek mi gitmesek diye git geller icinde bogusurken sonunda kendimizi giyinmis bir halde kapidan disari adim atarken bulduk. Ben Puerto Rico'da bir vintage magazasinda $12'a buldugum kocaman vatkali, ustu silme parlak pullarla kapli 60lardan kalma bir elbise giydim, ki bu elbise ayri bir yazi basligi altinda anlatilmayi hak ediyor. Simdilik bu hikaye icin bilmeniz gereken onemli detay icinde topuklu ayakkabilarimin oldugu bir torba tasiyor oldugum. Zira ben parmak ucunda yuruyebilen kizlardan degilim. Bir de portfoy cantam tabi.

Ah cantam.

Sevgilim, ben ve sevgilimin en yakin arkadasi gule oynaya metrodan iceri girdik. Atom karincayi bile dogduguna pisman edebilecek enerji patlamalari yasayan dostumuz tutturdu fotografinizi cekeyim diye. Ben derhal pozlar vermeye basladim. Sevgilimse sıkıldı, somurttu, poz vermek disinda her turlu sebekligi yapti. Biz ayaga kalktik; geri oturduk; olmadi bir daha ayaga kalktik. Eglendik durduk. Genciz ne de olsa, metronun gelmesini beklerken gececek 2 dakikayı da bilimum sacmaliklar pesinde kosmadan geciremiyoruz.

Neyse, geldi metro bindik. Bizim ev 79. sokakta. 1 numarali trendeyiz. Lokal gidiyoruz; yani dur kalk yapiyoruz 5 blokta bir. Ama olsun o da sıkmıyor bizi. Zaten atom karinca, sevgilim kendini oldurmeye yaklasmis olmasina ragmen hala fotograf derdinde. Bense onlari seyredip egleniyorum.

Pek hafifim zaten o sirada, icim kus gibi. Hafif demisken. Gercekten ya, ne kadar da hafifim ben. Cantam elimde halbuki ama....

Cantam...

Ama elimdeki canta degil ki, torba!

E cantam?

CANTAM NERDE YA!?!?@@#$@$@

O sirada aklimdan saniyenin onda birinde yuzonbin dusunce gecti tahmin edersiniz ki. Kafami kaldirip 42. sokak Times Meydani duraginda oldugumuzu gormem ve bunun da hizlica tekrar bizim eve giden treni yakalayabilecek olmam anlamina geldigini dusunmem bir oldu. Sevgilime donup trenin icine iyi bakin diye bagirabildim sadece ve ucarak -ucmak icin kanat gerektigini kim soylemisse hic New York metrosunda cantasini kaybetmemis- trenden disari firlayip, merdivenleri dorder beser tirmanarak diger treninin oldugu platforma geldim. Allahin sevdigi kuluymusum demem su noktada ne kadar anlamli olacak bilemiyorum ama bir sebepten tren tam ben bindigim anda kalkti ve tekrar bizim eve dogru yola koyuldum.

Bir dakika! Tek basima miyim ben? Yok degilmisim. Sevgilim ve arkadasimiz da yetismis. Ama onlar indigimiz trene iyi baktilar mi ki? Ya ben cantami tek basina Manhattan'in guney ucuna dogru bir yolculuga gonderdiysem bu sefer de!? O zaman iste dusunce gucuyle kaşığı bukmek falan gibi bir deneyim yasamis olurum.

Dusunce gucuyle aslinda unutulmamis cantayi zorla metroda unutmak. Inanmak zor degil; yapabilirim.

Her neyse bize donelim. 2 dakika once baska bir trende fotograflar cekip simaran biz simdiki trende stresten yerimizde duramiyor, buyuk ihtimalle bagirarak konusuyor ve kendi tirnaklarimizi kokune kadar bitirmis oldugumuz icin etraftaki insanlarin tirnaklarini kesiyoruz yan gozle. Tabi o sirada cantaya ne olmus olabilecegine dair havada ucusan ihtimaller saymakla bitmez. Felaket senaryolari hafif kalir; örgüt planlari resmen.

Ben: CANTAM NERDE YIIAAA?!?!

Sevgilim: Ben metroya cok iyi baktim. Hicbir yerde yoktu.

Arkadasimiz: O'lum, ben de baktim ama cok mu hizli ciktik ki ya? Ulan ya orda kaldiysa!?

Ben: CANTAM NERDE YIIAAA?!?!

Sevgilim: Abi kesinlikle orda degil. Asla. En ufak bir ihtimal yok. Onu bizim evin orda istasyonda unuttuk biz. Kesinn.

Arkadasimiz: Bence de ya. O'lum gitti canta. Birakirlar mi onu, aldilar kesin.

Ben: CANTAM NERDE YIIAAA?!?!

Sevgilim: Kesin! Dur bakalim belki kredi kartlarini falan alip kacmislardir. Kimligi napcaklar ki sonucta? Duygu kac tane kartin vardi icinde?

Arkadasimiz: Tabi senin elinde torba var ya, ondan sandin ki canta hala elinde. Ama canta aslinda bankta kaldi. Biraktik onu orda. Kesin. Düşürsen hisseder miydin?

Ben: CANTAM NERDE YIIAAA?!?!

Anlayacaginiz uzere, tumuyle mantik disi olan ve sadece gurultu kirliligine sebebiyet veren bir takim konusmalardan sonra bizim istasyona geldik. Cantami unutmus olma ihtimalinin basladigi sureyle o an arasinda 10 belki 12 dakika vardi. Cok degil sonucta ama icinde yepyeni bir Iphone, 2 kredi karti, 2 kimlik ve de en kotusu diyabetle ilgili mevcut teknolojinin vardigi tum cozumleri bunyesinde barindiran ve ne oldugunu bilmeyen bir goze cok para edecek ivir zivir aletler gibi gorunecek medikal cihazlarin oldugu bir canta icin 12 dakika yalnizlik son derece uzun bir sure. Nitekim FBI ajani hassasligi ve olimpiyat kosucusu hizinda yaptigimiz genis kapsamli arastirma sonucu (coplerin icine bile goz attik) cantami bulamadik.

70-80 yasinda, sendikali olmasi sebebiyle hala isinin basinda duran ancak duyma yetisiyle beraber yavas yavas konusma yetisini de kaybetmeye baslamis ton ton metro gorevlisi de bize konuyla ilgili cok fazla yardim edemedi. Neler oldugunu anlatip, bu noktadan sonra ne yapabilecegimi sorma cabalarim sonucsuz kalinca sevgilime donup ben konusamiyorum suan sen anlat dedim.

Kendimi sadece "Oh Uh" sesleri cikarabilen bir orangutan gibi hissediyordum. Betondan bir ormanda cantasini kaybetmis diyabetik bir orangutan.

Zor tabi.

Sonucta metrodaki kameralarin ozel esya unutma durumlarinda izlenemeyecegi; pazar aksami kimseyi bu konuyla yormamam gerektigi; illa cok bir mudahalede bulunmak istiyorsam da 511'i arayabilecegim soylendi. Daha fazla vakit kaybetmeden eve dogru kosmaya basladik. Neden kosuyoruz ki o noktada artik? Cunku benim dogustan FBI sevgilim telefonuma "Find My Iphone" mucizesini yuklemis de benim haberim yokmus.

Bilgisayardan o sirada telefonumun nerede oldugunu gorebilecegimiz bir sistem var elimizde. Haliyle biz yine topukluyoruz. Ben son derece panigim ve hala herhangi bir dilde kurabildigim tek cumle "CANTAM NERDE YIAAAA?".

Eve variyoruz. Uygulama gercekten de dedigi kadar var, adamlar bul beni demis ve dediklerini becermis de. Buluyoruz telefonu iyi mi!? Gozumun onunde 34. sokaktan asagi dogru iniyor. Resmen ozgurlugune kavusmus Free Willy gibi metroda tek basina sokak sokak geziyor cantam!

Ne yapacagimdan pek emin olamadan 511'i ariyorum 5. defa. Tum aramalarim sonucsuz kaliyor, canli bir muhataba ulasamiyorum. Pazar aksami saat 8 oldugu da dusunulurse herhangi bir canliyla konusabilme umudum da pek yok. Tabi eger o sihirli 3 tusa basmazsam.

Bu numarayi sacma sapan sebeplerden arayip mesgul eden insanlarin ceza aldigina dair duymus oldugum sehir efsanelerini de hice sayarak derhal tusluyorum numarayi.

Hayret! Direk kanli canli bir insan sesi "911. How can I help you?" diyor.

Bense CANTAM NERDE YIAAA? nin Ingilizce versiyonunu geveliyorum agzimda. Karsidaki kadin haliyle "Ne oldu, ne oldu?!" diyor.

Bu sefer daha sakin bir ses tonuyla, cantami metroda unuttugumu, icinde medikal aletlerimin oldugunu ve Iphone umdaki Bul Beni zimbirtisi sayesinde suanda cantamin nerde oldugunu gorebildigimi anlatiyorum.

"Lutfen derhal New York'taki butun devriye ekipleri 23'le 7'ye gonderebilir misiniz lutfen!?!? Acil durum da bu!!!" derken onca yildir odedigim vergilerin sonunda bir ise yarayacagini dusunerek seviniyorum.

911 gorevlisi kadinsa derin bir nefes cekip, saglik durumum yuzunden ambulans gonderilmesini istemiyorsam eger kendisinin bu konuyla ilgili yapabilecegi hicbir sey olmadigi icin artik telefonu kapatacagini; benimse 311'i arayabilecegimi soyluyor.

Ben agzim acik bir sekilde telefon elimde kalakaliyorum.

AMA BEN TELEFONUMU GOREBILIYORUM YIIAAAA. 23'le 7'de iste! Hadi gidin getirin onu bana diyen aglamakli halimi sevgilim bölüyor ve "Duygu! Telefonu kapattilar!!! Artik goremiyoruz nerede oldugunu" diyor. Bu harika haber karsisinda tam olarak nasil tepki vermem gerektigini pek bilemeden derhal taksiye binip o adrese gidecegimizi soyluyorum.

Kapilip gittigim histerik duruma caresizce ayak uydurmaya calisan sevgilim atliyor benimle bir taksiye, cikiyoruz yola. Istanbul'da falan olsak "Abi bastir soldan, acil durum!" dersin, adam da seve seve seni cehenneme bile yetistirir. New York'ta tabi arabaya atlayip, "Yasal olarak gitmenize izin verilen en yuksek hizda 23'le 7'ye gidebilir miyiz lutfeaan!?!?" diyebiliyorum. O sirada degil tabi ama sonradan dusununce bu kurdugum cumleye de cok guluyorum.

Yolda giderken ben 911'in yonlendirmis oldugu 311'de karsima cikan telesekreter mesajlariyla bir monolog icine giriyor ve belki bir operatore baglarlar umuduyla durmadan 0'a basiyorum. 5-10 dakikanin sonunda ulastigim gercek insan da bana bu konu icin 511'i aramam gerektigini soyleyince avazim ciktigi kadar aglamak icin cok guclu bir istek duysam da sabirla 511'i bir daha ariyorum. 6. kere.

Baslangic seviyesinde Alzeimer hastasi oldugunu ogrendigim kayip 60-70 yaslarinda bir amcayla teyzenin tum hayat hikayeleri, uzerlerinde ne oldugu ve en son nerede goruldukleriyle ilgili fazla detayli bir ses kaydini dinleyerek 10 dakika telefonda kaliyorum. Bir yandan da elimde olmayarak bu ciftin Obama'nin uzaktan anneannesiyle dedesi falan oldugundan suphelenmeye basliyorum. Amerika'da her yil binlerce insan kayboluyor da niye 511 hattindan yararlanmak isteyen tum vatandaslar 10 dakika bu ikisi icin hatta beklemek ve cizilen asiri dramatik tabloya iclenmek durumunda birakiliyor anlayamiyorum cunku. Cantami, telefonumu falan unuttum neredeyse. Sevgilim "Nooldu!?! Niye susuyorsun? Actilar mi!?!" gibi elimizdeki acil durumla ilgili sorular sorarken ben "Shhh!! Dur bir saniye teyzenin ne renk kazak giydigini duyamadim!" diyorum.

Her neyse sonucta 511'de kimseye ulasamayarak "Ben size mi kizayim, kurdugunuz sacma sisteme mi yoksa kendi gerizekaliligima mi!?! " diyen bir sesli mesaj birakarak telefonu kapatiyorum.

Bu noktada kendini konuya otomatik olarak dahil olmus hisseden taksi soforu abla 911'i aradin mi, onlar polis gondersin diyor ve kredi kartlarini iptal ettirmeyi de unutma diye tembihliyor. Icinde bulundugum caresizlige kaptirmis olacagim ki adama sagol kardes. Onlari da ariyorum simdi gibi bir cevap verirken buluyorum kendimi. Bu gibi panik anlarinin son evresindeyim artik.

Kabullenme.

Ben, Duygu Aktan cantami New York metrosunda unuttum ve icinde tasidigim -kelimenin tam anlamiyla- butun hayatim da suan 23'le 7 civarinda bir yerde gecenin karanligina karismis durumda.

Ama hicbir zaman yenilgiyi kabullenen bir yapim olmamistir. Daha oyun bitmedi; elimde telefonun kapanmadan once son bulundugu yerin adresi varken pes etmem soz konusu olamaz.

Iniyoruz taksiden. Geldik 23'le 7'nin kosesine. Restoranlar var bir suru. Her birine girip girip cikiyoruz, soruyoruz, gozlemliyoruz, aslinda resmen sorguya cekiyoruz. Ama kibarca! Neyse ki sevgilim yanimda da sen sakin konusma kimseyle, birak ben konusayim diyor. Biliyor cunku ben konusmaya baslasam, CANTAM NERDE YIAA!?! diyecegim.

Sagolsun bize dukkaninin kapisini acma inceligini gosteren bir Tarot falcisi; onun sagir ve dilsiz komsusu ve mulk sahibinin ust kati sadece depo olarak kullandigini, orada yillardir kimsenin yasamadigini aciklama nezaketinde bulunan restoranci Cinli bir kadincagiz disinda kimseyle konusamiyoruz. Son care olarak ise en yakindaki polis karakoluna gidiyoruz ama orada da cantamin calinmis degil unutulmus olmasi sebebiyle bana yardim edemeyeceklerini aciklayan genc polisle ayak ustu sohbet ettikten sonra yenilgiyi kabullenip kös kös eve dönüyoruz.

Yuzlerce sesli/yazili mesajlar efendime soyleyeyim e-postalar gonderdigim telefonum hala kapali. Hicbirine bir tepki yok. Artik cok eminim. Guzelim cantam kötü niyetli adamlarin eline dustu. Hic umut yok. Bari sigortadan medikal cihazlarin parasinin bir kismini alabileyim bari diye bizim evin ordaki karakolda rapor tutturmaya gidiyoruz.

Son derece sakin ve siradan bir pazar gecesi gecirmekte olan karakol gorevlileri ayni filmlerdeki gibi. Polisler iri iri. O kadar uzun ya da sisman degiller ama ben oyle ego, oyle otorite ortaokulda sizi etek boyunuz cok kisa ya da saclariniz cok uzun diye sabah sabah okula almayip geri eve gonderen mafya mudur yardimcilarinda bile gormedim. Adamlardan guc akiyor. Turk polisi gibi degil pek. Cok ilginc. Bir de etrafta anca Amerika'da olabilecek cinsten posterler asili; "Eski Silahinizi teslim edin, aninda $100 alin. Sorgu, sual yok". Kendimi 3.5 - 4 yilin sonunda hala New York'la ilgili yeni seyler kesfediyor olmanin heycanina kaptirmis olacagim, yine neden orada oldugumu unutuyorum resmen. Buyulenmis gibiyim. Anneannem yaslarinda ama ergen, cilgin genc kiz tavirlarinda bir teyze benim raporumu tutmaya basliyor. Basta bir iki Kayip yerine Calinti raporu tutturmayi denemis olsam da bunu asla basaramayacagimi netlestirdikten sonra ben de ipin ucunu zorla tutmayi birakiyorum. Bir yandan olanlari anlatirken bir yandan da onun da oglak burcu olmasini kesfetmemiz uzerine kendisiyle astroloji uzerine derin bir sohbete koyuluyoruz. Oyle ki bana "Iyi bir insan oldugun icin hic gucsuz oldugunu dusunduler mi senin de?" gibi felsefik boyutu da olan sorular sormaya basliyor.

Saat gece 1:07.

Bu sirada sevgilimse disarida otorite ve guc ceşmesi kılıklı polislere hayran olmakla mesgul. Disari ciktigimda bana heyecanla "yolun ortasindan cekilip su sandalyeye oturmami cunku her an acil bir tutuklama olayinin gerceklesebilecegini soylediler!" diyor neredeyse agzi kulaklarinda bir bicimde.

Icimden onun o heyecanli haline gulerken, aslinda icinde bulundugum durumun ne kadar traji-komik oldugunu fark ediyorum sonunda ve o anda durum tam anlamiyla kafama dank ediyor.

Bu gece benim yeni cep telefonum, butun tibbi alet edevatlarim, kredi kartlarim, kimliklerim ve hatta ve hatta eski ev arkadasimdan odunc aldigim kocaman, luks bir kol saatini kendi ustun cabamla kaybetmis bulunuyorum.

Gece pek uyuyamiyorum elbette. Sevgilim yorgunluktan ve stresten kendinden gecmis halde yanimda uyuyakaliyor, bense sadece tavana bakabiliyorum. Kendimden baska suclayacak kimse olmamasi durumu fil gibi oturuyor üstüme.

Ertesi sabah iste Victor Hugo'nun Sefiller'ini oynarken icimden bir seyler dürtüyor ve o moralsizligime ragmen Twitter'a bir bakayim diyorum. Bir aciyorum hesabimi o da ne!? Adamin biri bir tweet atmis; "Merhaba! Dun aksam metroda cantanizi buldum. Endiselenmeyin. Canta ve icindekiler guvende. Bana xxx adresinden ulasabilirsiniz."

Bir yandan icimden SAKA MISIN SEN BE ADAM!?!?! diye cigliklar atarken diger taraftan da sevgilime ulasmaya calisiyorum.

CANTAM NERDE YIAA?? ruh hali sirasinda yasadigim panik bu sefer de CANTAMI BULDUM BEN YIAA!! sekline donusuyor ve ben yine epey kontrolsuz bir bicimde adamcagiza mesajlar yağdırıyorum. O noktada artik Twitter'i bile kullanmayi bilen bu adamin niye bana bir onceki gece ulasmayi denemedigini sorgulamamayi tercih ediyorum.

Telefonlar alinip veriliyor, adam medikal aletler, telefon, kredi kartlari, kimlikler, saat, hatta ve hatta kirmizi rujumun bile cantada oldugunu soyledikten sonra benim bir cigliklar icerisinde ofiste parendalar atmadigim kaliyor. Onu da yapmayi dusunuyorum ama tam da cantami bulmusken bu sefer de isimi kaybetmek istemiyorum. Goruldugu uzere muhakeme gücüm kuvvetli de iste portfoy cantalarla iliskim biraz "mesafeli" galiba.

Aksam oluyor. Adamin evine gidiyorum. Karisi karsilayacak beni. O isten daha erken cikiyormus -evet epey detaylica birbirimizin gunluk hayatlarini ve haliyle Pazar gecesi neler yaptigimizi da konusmadik degil-

Cantami icindeki tum esyalarimla birlikte elime aldigim an yasadigim rahatlama nasil tarif edilir bilemiyorum ama kadina sunun gibi bir seyler söyleyebiliyorum:

Gece yataga nasil girdigimi falan pek hatirlamiyorum ama uzun zamandir uyudugum en iyi uykuya yatmis olduguma eminim. Sevgilim yanimda, yeni telefonum yeniden bas ucumda ve en onemlisi medikal ivir zivirlarim yamacimda. O anda hayatimda bir daha asla baska bir seye ihtiyac duymadan yasayabilirmisim gibi geliyor. Neredeyse su bile icmeme gerek yok artik.

Bu hikayeden cikardigim ders ise New York metrosunda sadece ve sadece sirt cantali bir turistseniz fotograf cekebileceginiz yönünde. Eger lokallerdenseniz sacma sapan turistik faaliyetlere ozenmeyeceksiniz. Siz de diger tum New Yorklular gibi sirtinizda siyah paltonuz, suratinizda kös ifadenizle metroya binip maskeli balonuza gideceksiniz. Bu sehir durup cantanizi hatirlamaniza firsat birakmiyor ama neyseki karmaya inanci yuksek de simdilik pacayi kurtardik.

Bir dahaki sefere canim atom karinca arkadasim kendi fotografini kendin cek!

Turist miyim ben yiaa!?!

BLOGGERim Ben Yiaaa

2012-12-04T21:49:00.003-08:00

Basima cok fena bir sey geldi.

Bir blog actim ben, 2010'da. Tam olarak bu blog iste. Sonrasi hep dert hep tasa.

Soyle anlatayim;

Okula gidiyordum; kalktim taaa Ankaralardan geldim New York'a. "Rahat batti buna" der anneannem konuyla ilgili. Geldik; alistik alisamadik derken "Ben kendimi Ingilizce konusarak tam ifade edemiyorum sanirim, biraz da Turkce yazmayi deneyeyim o zaman" diye dusunmus olacagim ki bu bloga baslamisim. Inanin yari suursuz bir bicimde. Bilmiyordum ki blog felaketin ta kendisiymis.

Kademe kademe ilerledi hastaligim. Basta sadece kendim icin yazdim, yazdim, yazdim. Ben yazdikca gevsedim; bazilari da okudukca begendi, eglendi, merak etti.

Gel zaman git zaman ben agzindan salyalar fiskirtarak, son surat klavyenin tuslarina basar halime bir ara verdim; kaldirdim kafami bir etrafima baktim baska kimler neler yapiyor diye.

Once Amerika'dan baslamaya karar verdim. Ne de olsa onlar icat etmedi mi interneti basimiza?! Kökü onlarda, bizden iyidirler heralde dedim basladim.

Mesela;

-Simdi canim, Guney Tennesse'de sari govdeli yesil basli bir timsah var.

-Eeee?
-Iste biz o timsahin bagirsak harekelerini cok merak ediyoruz.
-EEEEE?
-O yuzden konuyla ilgili blog yaptik.
-Anladim.

Ya da ne bileyim ergen hareketin gercekten de engellenemedigini kanitlama yarisi icinde anca seks, aldatma, iskence, aglama konusan tiplere kadar gercekten 100 milyon farkli blog var Amerika'da.

Herkes de kendi konusunda basarili. Bu kalabaligin arasindan siyrilmislari konu aldigim bir arastirma sonucu vardigim karar. Dussen kalkamazsin. Cok fena.

Ben de kafamin icinde kalan az biraz beynimi de bunlarla kaybetmeyeyim diyerek cozumu icimde aradim.

Icimizde! Turkiyemde!

Dunya trendlerini daha trend dunyaya yayilacaginin farkina varamadan kendisininmis gibi benimseyip, ustune bir de genis genis dunyaya geri bile satabilecek kadar sahiplenen canim yurdum insani bu konunun da bokunu cikarmis elbette!!

Ben kendi kendime lise, universite ve universite sonrasi gelmis gecmis HERKESIN yasadigi on milyonlarca sikintiyi kendi icimde bazen de uc bes dostuma anlatacak kadar azicik disimda yasayadurayim, millet ayni konular uzerinden prim yaparak 1,734,048 tane takipcisiyle almis basini gitmis.

Ama normal, hep uyurdum ben. Trend mrend sonradan ucundan yakalardim. Hic trend setter olamadim su hayatta. Yalniz bu trend trenini kacirdigim icin o kadar da cok yerlere yapismadim cunku arka arkaya soluksuz okudugum bloglar -ve elbette hepsinin kitaba donusmus versiyonlari- ozunde birbirinin ayniydi.

"Okuyucuyla daha rahat bag kurabilmesi yonunden son derece samimi olan bu kitabiyla zart zurt yok satiyor."

Samimiden kastin ne oldugunu da kufurun bini bir para diyerek ozetleyebilirim. Normal hayatinda genel gecer bir Turk hanim evladina oranla cok fazla kufur ettigi soylenen ben bile bu sacmalik karsisinda samimiyetin hele hele de edebiyatin bu olmamasi gerektigine kanaat getirdim.

Soz konusu blog da olsa, "ufak at da civcivler yesin"bir ortamin icinde bulunuyor da olsak, sonucta yazi yaziydi ve en nihayetinde bir sanat icra edilmeliydi. Ne edebiyatin derinliginden ne de estetik kaygidan ödün verebilen ben, Turk halkiyla "samimi olmayi" reddetmistim. Yalniz Turkce yaziyor olmamdan oturu olsa gerek bu plan biraz ters tepti cunku Turk halki her zamanki gibi sonsuz bir samimiyet arayisi icindeydi. Kufur okumak bazilarimizi en az kufur etmek kadar rahatlatiyor heralde ki ben kendi kendime bu trende karsi cikacagim diye tepinirken o 1,734,048 takipcisi olan yazarlar bir yandan takipci sayilarini uce bese katlarken ote yandan da basilmis kitaplarina durmaksizin yenilerini ekleyerek yollarina devam ediyorlardi.

Ve fakat ben de yilmadim! Ne yaptim? Icerik degistirdim!

Her zaman iyi kotu kendimce bir zevkim oldugu soylenir. Baktim bu alanda da Turkiye olsun Amerika olsun her yerde olumune yazar cizer ve takipci var. Hem keyifli de is. Sen giyiyorsun, birileri fotografini cekiyor, aliyorsun resmi bir koyuyorsun siteye, patliyorsun.

Ben de patladim tabiki. Evet suslenip puslenip resimler cektirmek cok eglenceli bir is ama cuzdaninda 1+Milyon dolarin ve arkanda 10 kisilik set ekibin varsa.

Bizim ekipte bir ben vardim, bir de sagolsun hicbir istegimi kirmayan bir tanecik sevgilim. Bir de elbette "banka hesabi" rolunu oynayan canimin ici annem!

"Canon mu Nikon mu Canon mu Nikon mu"cikmazini da bir bilene danistiktan sonra teknik ekibim, sponsorlarim ve ben hazirdik!

Basta iyi de gitti. Giydim, ciktik sokaga, derinlik etkisi kazandirilmis fotograflar falan cektik. Yalniz tabi bir iki ay icinde halen bir gelir akisi saglayamamis olmamiz ve amatorlugumuz bizi biraz yormaya basladi. "Feysbukta yuzlerce like aldik yaaaaa inanamiyorooooom!!" soku da bir yere kadar insani ayni gaz seviyesinde tutabiliyor.

Yine de iyi kotu blogdu modaydi takilirken bir anda bir sey oldu.

Ben hastalandim. Diyabetik ciktim iyi mi?

27 yillik hayatimda tam olarak ne anlama geldigini bile bilmedigim bir laf geldi hayatimin ortasina oturdu.

Tip 1 Diyabetik.

Tabi haliyle es aldim birazcik bloga da hayata da. Ogrendik ogrenemedik; alistik alisamadik; becerdik beceremedik derken 4 ay geride kaldi.

Ben simdi her yonden iyiyim.

Kesin iyiyim cunku taa Ankaradayken bana batan rahat vardi ya, o yine geldi batti.

Bu sefer de giysi ve taki tasarimina basladim. Her profesyonel girisimde oldugu gibi ben de ise sermaye yatirarak basladim. Benim bu halimi hayra yormakta zorlanan bir tanecik sevgilim beni ne kadar uyardiysa da kendisine hayatta kazanmanin tek yolunun once yatirim yapmak oldugunu aciklamaya calistim. Ben bana fazla gelmis olan dolarlarimi Kore mahallesi esnafi ve yaratici/uretici -ama fakir- sanatcilarin ikinci evim diye nitelendirdigi Harlemdeki Michaels El Sanatlari magazasiyla paylasmaya karar verdim.

Kendimden aldim, onlara verdim. Niye? Hayatta ancak boyle kazaniliyor cunku de o yuzden.

Aferin bana.

Henuz ilk satisimi gerceklestirebilmis degilim fakat Instagram gezegeninde paylastigim degerli saheserlerimi basarili birkac taki tasarimcisi "begendi".

Yani yine sardik basa.

Like'larla besleniyorum ama ben; parayla degil.

Gonul isi bunlar.

Hem,

Der ve yeniden araniza katilmanin hakli gururunu yasarim sevgili bloggerlar ve blog takipcileri. Hodri meydan Amerika, hadi bakalim Turkiye!

Ben de geldim. Yeniden.

Duygu

Vajina Monologlari The Vagina Monologues

2012-02-20T22:32:00.000-08:00

VAJINA

Herkesin kolay kolay dile getiremedigi bir kelime. Hatta yil 2012 olmasina ragmen hala pek cok ulkede birakin dile getirmeyi, akla getirilmesinin bile ayip varsayildigi bir kelime. Bundan tam 16 yil once, 1996'da Eve Ensler'in oyununa The Vagina Monologues adini secmis olmasi sanirim tam da bu sebepten kaynaklaniyordu. Tabulari mi yikacagiz? Oyleyse işe isimden başlayalim ve adini The Vagina Monologues koyalim; yani Vajina Monologlari.

Izninizle baştan anlatayim.

Bilkent'te okumuş olmasina ragmen benim ancak New York'ta tanişma şansi elde edebildigim ve cok sevdigim bir arkadaşim var. Ismi Ege Maltepe; tiyatro oyuncusu.

http://www.egemaltepe.com

Ege'yi cok sevmemin iki sebebi var. Ilki elbette yurtdisinda Turkiye'yi temsil eden genc bir sanatci olarak elde ettigi başarilar. Ardi arkasi kesilmeyen sayisiz projede rol almasinin yaninda ayni zamanda tiyatro yazarligi ve yonetmenligi yapiyor. Oyunu araciligiyla New Yorklulara Turk kahvesini tanitiyor. Hem de dansozlere, kebaplara bogulmus, son derece eksik ve hatta yanlis resmedilen Ortadogu ulkesi Turkiye imaji uzerinden yapmiyor bu isi. Sadece Istandul'dan Erzurum'a kadar hepimizin icine işlemiş Turk kahvesine duydugumuz sevgiyi ve beraberinde yasattigimiz kulturu ogretiyor New Yorklu'ya. Hic de cekici ve hatta gercekci bile olamayan, cirkin tanitim kampanyalarina oluk oluk para akitan turizm yetkilileri Ege'nin oyununu izlese de gercek tanitmanin nasil ancak ogretme yoluyla yapilabilecegini gorse azicik.

Tum bunlari basaran bir insani ben elbette severim ama Ege'yi sevmeme asil sebep beni icine surukledigi proje.

Bir gun işteyim, her zamanki gibi işiyle dunyalari kurtardigini sanan zavalli patronumun istedigi finansal raporlari hazirliyorum; ekranda aniden bir email kutucugu belirdi. Bir baktim Ege'den. Ah dedim yine bir proje peşinde bizimki, beni de cagiriyor. Elbette dunyayi kurtarma eylemime derhal ara verip maili okumaya koyuldum. Mesaj Ege'nin bu sene ikinci defa yonetmenligini yapacagi Vajina Monologlari adli bir oyunla ilgiliydi; bu oyunun aslinda dunya capinda kadinlara ve kiz cocuklarina karsi uygulanan şiddeti sona erdirmek amacli bir proje oldugunu ve bugune kadar bu yolda cok fazla para toplandigini; onumuzdeki Pazar bu seneki oyunun New York ayagi icin secmelerin yapilacagini detaylica anlatiyor ve benim katilmak isteyip istemeyecegimi soruyordu.

Bense Vajina Monologlari kismini okudugum anda kararimi vermiştim zaten.

Derhal cevap attim:

"Ben varim. Pazar gorusuruz."

Her ne kadar derhal o gun oturup bunlari burada yazmak istediysem de, konunun onemini hak ettigi kadar iyi vurgulayabilmek icin önce biraz gözlem yapmaliydim. O Pazardan bugune neredeyse 1.5 ay gecti; umarim bu projeyi ve onun sayesinde yasadiklarimi sizlere en dogru sekilde aktarabilecek kadar özümseyebilmişimdir.

8 Ocak

Seçmeler

Dişarida hava soguk ve rüzgarli ama neyse ki sadece 6-7 blok gitmem gerekiyor. Kisa mesafe yürümüş olmama ragmen burnumda durmayi reddeden sümükler toplu intihar eylemine başlamiş, ellerimse kucuk birer buz kalibi halini almişti. Kafamda neden bu seçmelerin bir kiliside yapildigi sorusu hala yanit beklerken (Sonradan ogreniyorum ki burasi transeksuel, homoseksuel ve lezbiyenlere kapisi her zaman acik olan, pazarlari dini ayinler yerine caz konserleri duzenlenen, mahalle cocuklarinin egitimi icin haftasonu kurslari organize edilen, yani geleneksel dini uygulamalar disinda her seyin yapildigi bir yer.) bir anda kendimi "kilise"nin gorkemli girisinde buldum. Bir suredir hemen onumden yurumekte olan siyah fötr şapkali, kisa ama atletik yapili kadin da aynen benim gibi kilisiye girmeye yoneldi. Gülümseyip kapiyi actim. Sonradan adinin Claudia oldugunu ogrendigim bu kucuk kadin carpici bir Meksika aksaniyla tesekkur edip, "Siz de mi seçmeler için geldiniz" diye sordu. Belli ki New York bana yine cok-uluslu bir deneyim daha hazirlamişti.

Vagina Warrior: Claudia from V-Day BigApple on Vimeo.

Cladia 10 yil once PhD icin New York'a geliyor ve pek cok insan gibi o da bu sehre kurban giderek bir daha ulkesine donmuyor. Ama o da tipki pek cok New Yorklu gibi ulkesi icin iyi isler yapmadan duramiyor. PhD konusu Meksida'nin kucuk bir alanindan toplu halde Amerika'ya göç etmis lokal bir topluluk ve onlarin olusturdugu sosyal yapilasma. 10 yildir kendini 100-200 kisiden meydana gelen bir gruba adamis Claudia bugun arastirmaci kimligini degil kadin kimligini getirmis yaninda.

Ben Claudia'nin da videoda dedigi gibi, bir kadin olarak, kadinlarla birlikte, kadinlar icin oradayiz diye dusunurken bir anda O'nun sesini duyarak irkildim ve ne kadar kucuk dusundugumu fark ettim.

Ismi Lorelei. Irlanda kokenli bir Amerikali. Felicity Huffman'in En Iyi Kadin Oyuncu dalinda Oscar'a aday gosterildigi, 2005 yapimi Transamerica filminden firlamis bir karakter gibi.

Vagina Warrior: Lorelei from V-Day BigApple on Vimeo.

Sesi cok gür ve boyu cok uzun ama hareketleri, cumleleri, kendini taşiyişi o kadar dişi ki insana yumuşacik geliyor Lorelei, kendinizi yaninda iyi hissediyorsunuz. Her hareketinizde sizi eleştirmeye hazir bakan gozleri yok onun ya da arkanizi dondugunuz anda dedikodunuzu yapacak biri degil. Kisacasi toplumun bozamadigi bir ruha sahip. Onun deyimiyle bir tek bedeni yanlis verilmis ama onu da kendisi duzeltmiş zaten. Hicbirimizden en ufak bir eksigi olmadigi gibi cesaretiyle fazlasina sahip olan Lorelei, Vajina Monologlari'nin sesine kendi sesini katip, onu biraz daha gürlestirecegi icin hepimiz ona minnettariz.

Bir de Erin var tabi. Oyunun ikinci yonetmeni. Tam zamanli is olaraksa ABC News Now gibi unlu ve onemli bir televizyon programinin yonetmenligini yapiyor. Kendisi biseksüel. Bir gün evinde sohbet ederken, son derece siradan bir tavirla "Eski karimla gittigimiz favori restoranlardan biriydi..." gibi bir cümle kurmasiyla ogreniyorum bu durumu. Bana normal gelen ve en az onun kadar hic üzerinde durmadigim bu cümlecik gruptan bir diger Amerikalinin ilgisini cekiyor ve o da utanmadan lafini bolüp soruyor; "Pardon anlamadim, kimle birlikte gittigimiz dedin?"

"Eski karimla." diye cevap veriyor Erin yine ayni siradan ses tonuyla. Erin suan bir Misirliyla birlikte. (cinsiyeti: erkek) Ondan once de Italyan, Kolombiya ve simdi hatirlayamadigim birkac milliyette adamla daha birlikte olmuş. Yani ceşitliligi seviyor Erin. Her anlamda. Yonetmenligini yapmayi sectigi oyundan da acikca belli ediyor bu durum kendisini. Bu oyunda toplam 28 kadin rol aliyor; her biri farkli bir etnik kokenden, farkli bir gecmisten. Gencliginde akla gelebilecek tum cilginliklari yapmis, simdi 60'li yaslarinda olmasina ragmen asla ne yogasindan ne de sosyal aktivitelerinden geri kalmayan "über cool" teyzemizden tutun da 20 yasinda üniversite yasaminin insana hissettirdigi ozgürlük ve kendini arayis doneminde neye saldiracagini bilemeyen, deneyim açı, genç bir kiza kadar her yastan ve her telden kadin mevcut bu 28 kisi arasinda.

Madem kendimi tutamadim tek tek oyunculari anlatmaya koyuldum o zaman Deborah'dan bahsetmemek olmaz. Deborah grubumuzun lideri. Ben ilk defa bu sene bu ise kalkismis olabilirim ama Deb her sene farkli kadinlarin eklenip kartopu etkisi yaratarak buyumesine yardimci oldugu bu hareketin New York ayaginin yillardir liderligini yapiyor. Uzun boylu, incecik, cok alimli bir kadin. Ama insani carpan ilk ozelligi akici ve otoriter olmasina ragmen bir o kadar da koruyucu ve sakinlestirici konusma tarzi. Vagina Monologues gibi pek cok alanda, farkli projelerle ugrasiyor. Kadin maneviyati ve kisiotesi psikoloji alanlarinda terapi hizmeti sunuyor. Sadece psikolog deyip gecmek cok eksik kaliyor ama illa kisaca anlatmam gerekirse o bir toplumsal yardim ve iyilestirme elcisi. Ayni zamanda oyunumuzda "yasaksiz militan biseksüel inleme" sesini cikaran karakter.

Aslinda biraz da oyunun iceriginden bahsetmeliyim cunku gercekten cok ilginc hikayeler var ama once her seyi baslatan kadindan bahsetmek zorundayim.

Eve Ensler

Oyunun yazari, bu uluslararasi hareketin başı, kucuk yasta babasinin tecavuzune ugramis ve belki de bu sayede milyonlarca kadinin hayat kalitesinin yukselmesine yardimci olmus, ustune bir de kanser atlatmis. Kimilerine gore o bir super kahraman. Bana goreyse dogru olani yapmaya asla üşenmemiş, cok önemli, örnek bir kadin. Tam bir toplum lideri. Korkusuz, sınırsız, kabına sıgmayan ve sizin de icinde yasadiginiz kaptan kurtulmaniz icin mücadele eden bir kadin.

1996'da ilk versiyonunu yazdigi The Vagina Monologues aslinda arkadaslariyla cinsellik, cinsel kimlik ve deneyimler uzerine yaptigi sohbetlerin birbirinden degisik hikayeleri gün isigina cikarmasiyla basliyor ve bir noktada Eve kendini 200 kadar kadinla roportaj yapmis halde buluyor. Vajinalara ve hikayelerine hayranligiyla baslayan bu proje kadina karsi siddeti tum dunyada sonlandirmaya kararli sosyal bir harekete donusuyor ve bugune kadar 48 dile cevriliyor; 140'tan fazla ulkede sahne aliyor ve 80 Milyon Dolarin uzerinde yardim amacli bagis toplaniyor. Bu paralarla Afrika'da vahset boyutlarini almis kadin sunneti uygulamalariyla mücadele ediliyor.

Bu arada bakiniz kadin sunneti: kadinlarin klitorislerinin ve hatta cogu zaman vajinalarinin disarida kalan kisminin tamaminin daha 7-8 yasinda anestezi vb tibbi onlemler alinmadan vahsice, insanlik disi bir sekilde kesilerek yok edilmesi. Bazi yerel kulturlerde vajina kesildikten sonra geriye kalan acik yara idrar ve menstürasyon ihtiyaclarini gidermek amacli kucucuk bir delik birakilarak cuval diker gibi yeniden dikiliyor. Amac: 13 ila 17 yas arasinda evlendirilecek olan bu kiz cocuklarina gerdek gecesinde kocasinin gelip yarayi yeniden keserek acacagi ana kadar kimsenin yaklasamamasi, tabi eger kiz cocugu o yasa kadar hayatta kalabilmisse. Ilgilenenler varsa gercek hikayeleri daha detayli bir bicimde V-Day: Until Violance Stops isimli filmde bulabilir ve hatta bu filmi su linkten satin alabilir:

http://www.docurama.com/docurama/v-day-until-the-violence-stops

Kadin sunneti konusunda verilen mucadelenin yani sira savas bolgelerinde tecavuze ugrayan kadinlara yardim ediliyor; egitimler duzenleniyor, zor durumlarda yasamini surduren kadinlara once insan, sonra da kadin olduklari hatirlatiliyor.

Asagidaki linkte V-Day orgutu ve bu orgutun tum dunyada yaptiklariyla ilgili pek cok bilgiye ulasabilirsiniz ve hatta siz de bu harekete dahil olmak; pasif bir izleyiciden aktif bir yardimciya dogru ilk adimi atmak isterseniz neler yapabileceginizle ilgili bilgiler de bulabilirsiniz.

http://www.vday.org/ten-years-vday/until-the-violence-stops

Bu kadar V-Day bilgisinden sonra bizim oyuna ve karakterlerimize geri donmek istiyorum.

Secmeler bitti, herkese rolleri dagitildi, simdi sira geldi provalarimiza. Benim iki rolum var. Ilk once Bosna Hersek'te savas sirasinda iskence ve tecavuze maruz kalan kadinlardan birinin roportajina giris kismini okuyacagim. Diger rolum ise daha sıkıntılı; 10 yasinda babasinin evinde, babasinin bir arkadasi tarafindan tecavuz edilen kucuk bir kizin hikayesi. Hatta tam olarak tecavuz sahnesi. O duyguyu o roportajdan alip o sahneye aktaracak ses olmak gercekten zor. Elimden gelenin en iyisini yapacagim baska yolu yok. Amac bir daha asla hicbir kucuk kizin, hicbir kadinin veya hicbir insanin tecavuze ugramamasi.

Butun roller bu kadar acikli degil elbette. Oyunda seyirciyi gulme krizine sokacak derecede komik bolumler de var. Mesela az once yukarida Deborah'dan bahsederken kisaca degindigim inleme sahneleri. Cinsellik sırasında yuksek sesle inlemekten cok hoslandigini anlatan bir kadinin hikayesi. Eskiden avukat olan bu kadin zamanla hayatta asil hosuna giden seyin insanlara zevk vermek olduguna karar veriyor ve kadinlara cinsel deneyimler yasatan bir kadin halini aliyor. Her kadinin cinsellik sirasinda cikardigi seslerin ne kadar guzel ve kendine ozgu oldugunu anlatan bu roportaj onlarca farkli inleme sesinin canlandirilmasiyla sona eriyor.

Bana guvenin; gulmekten koltugundan yere dusmeyecek tek bir seyirci kalmasi soz konusu bile degil!

Daha fazla oyunun icerigini anlatmayayim. Bu oyun Turkiye de dahil olmak uzere 140'in uzerinde ulkede her yil sahneleniyor. Eminim arastirirsaniz ne zaman yakininizda bir yerlerde oynanacagini ogrenebilirsiniz.

Lutfen.

Bulun, gidin ve izleyin! Eger New York'daysaniz da bizim oyunu kacirmayin.

23-24 Mart'ta

Aksam saat 8'de,

76th st ve Central Park West,

4th Universalist Society Kilisesi'nde.

Hem cok begeneceksiniz, hem de dunya kadinlari icin, insanlik icin cok iyi bir sey yapmis olacaksiniz.

Hem kim bilir belki bir gun siz de kendinizi sahnede yuzlerce insanin önünde "yasaksiz militan biseksüel inleme" sesini cikarirken bulabilirsiniz.

Kadinlara ve kiz cocuklarina ya da erkeklere ve erkek cocuklarina karsi siddetin her türlüsünün sonsuza kadar sona erdirildiği bir dünya dileklerimle.

Duygu

The Vermont Thing

2012-01-26T21:39:00.000-08:00

A: "Hot Tub olmazsa gitmem!"

D: "Aaa ayip ettin! Ne diye dag evi kiraliyoruz sanki?! Tabiki hot tub olacak!"

D: "Bence de yaa! Hep izliyoruz sagda solda! Bir kere de biz yapalim!"

Y: "Zaten hot tubsiz olan evleri eliyorum direk. Birkac tane buldum, size gonderecegim. Birlikte bakar seceriz."

Her sey boyle baslamisti. Simdiyse ustunden sadece 1 hafta gecmisken elimizde turlu turlu videolar, fotograflar, oramizda buramizda morluklar, aklimizda unutulmaz anilar, hayallerimizdeyse en kisa zamanda tum bunlari tekrarlama fikri var.

Adina The Vermont Thing dedik, yani Vermont Olayi ya da Vermont Şeysi. Baska turlu anlatamadik cunku o su gibi akip giden 48 saati.

"Hosgeldiniz! Merhaba ben Bilmem Kim. Memnun oldum!" diye baslayan cumleler yerini 48 saat ayni cati altinda, yan yana odalarda kalip, donus vakti geldiginde 48 yillik dost gibi kucaklasan 16 kisiden yukselen, "Cok guzeldi! Kesinlikle bir kere daha yapmaliyiz!" cumlelerine birakti.

Sanki 2 gunlugune dag evine degil de 2 yillik savasa gidercesine fazla fazla aldigimiz "harç malzemesi" icki stogumuz, normalde koca bir orduyu doyurmasi beklenecek ancak nasil oldugunu hala cozemedigim bir sekilde sadece 16 kisiye zar zor yeten et-tavuk-sucuk-makarna-salata menumuz ve elleri havada, gobekleri onde tutmaya yardimci Turkce muziklerimizle yaslari 22'den 32'ye uzanan bir grup manyaktan da aksi beklenemezdi zaten.

Neydi peki birbirine yabanci insanlari arkadas, arkadaslari dost yapan Vermont'ta? Sirf bir gece Jack'le Jose'yle cok yakinlastik; bir yandan da 90'lardan 2000'lere Metin Arolatlar, Dumanlar, Kurbanlar dinledik diye mi boyle oldu?

Buyuk etkisi var.

Ama tek sebebi bu degil.

Bir kere her seyin basinda ayni yola bas koymus insanlarin simdi fiziksel anlamda da ayni yoldan ayni yere gidiyor olmasinin verdigi bir birlik beraberlik duygusu var. 3 minivan, 16 Turk, 16si da farkli gecmislerden gelip ayni bugunu yasiyor. Kendi capimizda bir topluluk olusturmusuz, dunya yikilsa bize bir sey olmaz gibi geliyor.

Bir de yemek konusu var tabi. Maneviyat iyi hos da, asil onemli olan bizim arabanin arkasinda neredeyse ozel korumayla tasidigimiz sucuklar, kanatlar, kofteler! Hepimizin 3 cumlesinden 2'si yemeyle icmeyle ilgili. Demek ki neymis dunyaninda neresinde olursak olalim, hava kosullari ne olursa olsun, Turk'e mangal dedin mi kafada baska bir seye yer kalmiyormus.

Hava kosullari konusunda ciddiydim bu arada. Gittigimiz dag Okemo Dagi kucuk isikli kulubeleri, canayakin yerlileriyle insanin icini isitan bir yer! Ama sadece mecazi anlamda. Tum gece boyunca -20 derecede mangal askinin zorlu hava kosullarini nasil yendigini izledik durduk. 5-6 cengaver donusumlu olarak sucuklarimizi, koftelerimizi koruyup kollamakla kalmadi, surekli de rahat rahat "Hava iyi ya, cok kotu degil. Hallediyoruz." dedi. Artik bunu hepimizin kapilip gittigi 'siddetli snowboard" eyleminin vucut isimizi yuksek tutmasina, o da olmazsa tuketilen alkol miktarinin genis bir fil ailesini bayiltmaya yetecek kadar olmasina bagliyor ve her birine ayri ayri bir kere daha tesekkur ediyorum.

Alkoldu, partiydi iyi de siz oraya kaymaya gitmistiniz! O ne oldu derseniz, haklisiniz biraz da nasil kaydigimizdan ya da aksi bir takim durumlardan bahsedelim.

Her sey bu Kis Sporlari Sevdasi Sendromu yuzunden oluyor aslinda.

Ister kisin Winter Festlerle Uludag'a gidip gunduzleri pistlerde sagi solu kesip, geceleri de eller havaya yapan tayfadan olun; ister gercekten sadece kaymakla ilgilenen azimli ve deneyimli kayakcilardan; eger mis gibi sicacik evinizi birakip dag tepelerinde, yerden 10 metre yuksekte, tek ayaginizda 50 kg bir tahta parcasi asili halde, sallanan bir koltukta gidip gidip çat diye karin, buzun uzerine birakilmaya raziysaniz sizde KSSS var demektir. Hic bosuna aksini iddia etmeyin.

KSSS deneyimleri genelde dinleyen insanin icinden "Vah canim, kafayi yemis." demesine sebebiyet verse de zaman zaman kisiye kendini iyi de hissettirebilir.

Mesela yarim saatlik buz pateni deneyimi sirasinda kenardaki korkuluklara tutunmadan toplam sadece 15 saniye gecirebilmis bir arkadasimiz KSSS sayesinde 2 gunde snowboard kavramini çözdü. Fena mi yani?

Board yapmayi yeni ogrenen adamin "Bunu basarabilirim!" derken 58. defa popo ustu yere yapistigi an ile dag tepelerinde turlu turlu maymunluklar yapabilen adamin duz yolda adim atar gibi parmak ucunda dondugu an hep bu Kis Sporlari Sevdasi Sendromu'nun verdigi enerjiden beslenir.

Halbuki dusununce snowboard da kayak da super tehlikeli sporlar sayilir. Kayak kiralama islemi sirasinda birbirimize "Yaa milli kayakci da dustu, kafasini patlatti öldu goruyor musun?" gibi cumleler kurmamiz ve 2 dakika sonra kayak pistinde "ahahaahahaha ne bicim dustum yaa. Ama acimadi DEVAM" dememiz mesela, garip. Ama insan o an unutuveriyor iste kendi boyundan kisa bir tahta parcasinin uzerinde, karla kapli dagdan yokus asagi Allah ne verdiyse inerken kendisini durdurabilecek tek seyin yine ayni kar oldugu fikrinin pek bir ekstrem oldugunu.

Gerci unutuyor dedim ama biz caylak snowboardcular bu gruba dahil edilemeyiz cunku sanirim bu fikir bir turlu aklimizdan cikamadigi icin hala caylagiz. Demek ki akil ve fikir evde birakilmadan kayma islemi pek gerceklestirilemiyor, bile bile popoyu yormanin da bir alemi yok. Nitekim aramizda hala akli yerinde olan bir baska arkadasimiz da ikinci gun, ben buraya keyif almaya geldim; alirim elime kitabimi gecer duvarlarda geyik kafalari, sagda solda somineler olan guzelim dag restoraninda mis gibi sicak cikolatami ice ice takilirim dedi ve bunu yapti da. Akilli insanin hali bir baska oluyor.

Peki bir dagda gorup gorebileceginiz en sinir 2 sey nedir?

Ilki tabiki siz daha hafif egimli bir yerde ayaga bile kalkamazken, yaninizdan 3-4 yasinda veletlerin 30 yillik Olimpiyatcilar gibi kayarak gecmesi, bir de ustune utanmadan suratiniza kar sicratip, arsiz artistlikler yapmasi.

Hadi onlar daha cocuk -hatta bebek-. Alttan aldik, sinirimizi bozmadik diyelim. Peki ya o kayak hocalarina ne demeli?

Tamam hocam anladik, super kayiyorsun. Aslinda altin madalyalara, milyon dolarlik RedBull sponsorluklarina layiksin da simdilik oyle vakit gecirmek icin lutfettin kalktin bize ders veriyorsun. Ama 2 saatlik kayak gecmisimizin sonunda cikip da bizden o parmak ucundan topuga, topuktan tekrar parmak ucuna gecis hareketini bekleme!!

Hadi bekleyecek kadar safsin, bari karsimiza gecip artist artist elini kolunu iki yana acip, kaslarini havaya kaldirarak, "Yani bak iste!! Yapamiyorum dedigin hareket bu sadece!! Nasil yapamazsin!? Ben yapiyorsam, sen de yapabilirsin!" deme! Deme cunku o zaman ben de seni Telesiege'den asagi itmek zorunda kalabilirim.

Yapma hocam! Bosu bosuna attirtma kendini ordan asagi, bak o filmde herkes perisan oldu, kirilmayan kol bacak kalmadi.

Neydi adi? Frozen. Hani asagi atlayani kurtlar kapiyordu canli canli. Bu arada tatil boyunca bir baska heyecan konumuz da kurtlardi elbette. Ilk sabah uyandigimizda evin onundeki ayak izlerini gorunce, dalgalar halinde tum evi kaplayan "OHA! Kurt inmis lan gece, evin onune kadar gelmis!" seklindeki heyecanli yorumlarimiz, ikinci sabah yakinlarda bir komsumuz oldugu ve hatta o komsunun da bir kopegi oldugunu kesfetmemiz sonucu yerini, macera yaratamamis olmanin hayalkirikligi ama bir yandan da kopeklerin her kosulda sevimli oldugu avuntusuyla "Ha. Olsun ama tatli kopek." yorumlarina birakti.

Bu arada "sabah uyanmak" olayinin da nasil gerceklestigini resmetmem sart. Obsesif bir kayak sorunu oldugunu kesfettigim sevgilimin her sabah saat 7'de kiz-erkek ya da tek-cift dinlemeden teker teker her bir odanin kapisina gidip, once kalin sesiyle, sonra yetiskin bir kaplan pencesi buyuklugundeki yumruklariyla ve en sonunda da bilfiil odadan iceri girip, yatakta yatmakta olan sahislari ayaklarindan tutup asagi kaydirmak suretiyle uyandirmasi basta tum ev halki uzerinde şok etkisi yaratmis olsa da, ikinci sabah herkes basina gelenlerden ders almis olmali ki Big Foot sevimliliginde ve Hitler disiplininde calisan sevgilime karsi cesitli taktikler gelistirmisti.

Mesela ölü taklidi yapmak ya da evde degil de arabada yatip coktan cikmis gitmis izlenimi yaratmak populer taktikler arasindaydi.

Her seye ragmen nasil yapti nasil etti bilmiyorum ikinci sabah da 15 kisiyi erken saatlerde kahvaltilari yapilmis, kilik kiyafetleri tam, kayak malzemeleri eksiksiz bir sekilde o piste getirmeyi basardi. Hem de bir onceki gece sadece 93 litre alkol tuketmis olmamiza ragmen. Gerci 15 kisi dedigime bakmayin. 1 kisi giyinip gelir gibi yapmanin ve sonra arabada uyumanin Diktator Sir Kayak Canavari'yla mucadele etmekten daha kolay olacagini cozmus olmali ki hepimiz elde o sabah nedense 150 kg cektigine yemin edebilecegimiz boardlarimizla karli dag tepelerine ulasma savasi veririken, o arabada misil misil birkac saat once girdigi hot tub'in ruyasini gormekteydi.

Hani su basta anlattigim hot tub var ya, o iste. 2 kisi disinda kimse girmedi o hot tub'a. Onlar da bunyelerindeki alkol kulaklarindan disari tasmaya basladigi icin disaridaki -20 derece sogugu hissetmiyorlardi da ondan yaptilar bunu. Terasta birikmis, bembeyaz, el degmemis karlarin ortasinda mavi isiklariyla ayni filmlerdeki gibi duran hot tub'imiza niye o gece bir turlu giremedik inanin hatirlayamiyorum. -20 derece ve bikini ikilisi algilarimizin otesine gecmis olabilir belki.

Ama bu Vermont Şeysi burada bitmez. Yine gelecegiz illaki, yine sazli sozlu aksamlar olacak bagira cagira. Aramizdan birinin deyimiyle, "Sanki ilk defa alkol ve muzikle tanismisiz gibi" Tadini aldik bir kere.

Hem hala diyoruz, Biz niye girmedik ya hut tub'a?..

Yaz, kis, gunduz, gece, Vermont ya da Van, Istanbul ya da New York hic farketmez. Herkesin dostlariyla boyle kontrolsuzce eglenebildigi bir dunya dileklerimle,

Duygu

New York'ta Nasil Efsane Olunur 101

2012-01-07T15:14:00.000-08:00

Bu hafta bir belgesel izledim. O kadar guzeldi ki bittikten 5 dk sonra bile ben hala zevkten dort kose halde televizyon ekranina yapismis kalmistim. 2012'nin bu ilk ayinda aptal kutusu karsisinda gecirdigim en iyi 1 saat 24 dakika olacagi kesin.

Adi Bill Cunningham New York. Konusu Bill Cunningham'in hayati. Bu yazidan sonra aranizda filmi izlemek isteyenler cikabilir (cikarsa ne mutlu bana). O yuzden bastan sona anlatip tadini kacirmayacagim ama benim uzerimde biraktigi duyguyu kelimelere dokup paylasmazsam mutlu mesut cizgimi koruyamayabilirim. Dolayisiyla bakalim bakalim kimmis bu Bill Cunningham ve Duygu'nun ic dunyasina neden boyle bomba gibi düşmüş.

Kendisi bir moda fotografcisi. Suan 84 yasinda ve hala calisma hayatina devam ediyor. Hem de pire gibi. 1948'de Harvard Universitesi'ni yarida birakip New York'a yerlesiyor. Bilirsiniz efsaneler sistematik egitimi sevmez. Sevmemekle kalmaz hatta ona katlanamaz. Bu adam da oyle biri iste.

Yasayan bir efsane.

Hic evlenmemis, hatta sevgilisi bile olmamis. New York'un tarihi konser solunu Carnegie Hall binasinin icinde inanilmaz kucuk bir odada yasiyor. Bundan 50-60 yil once Carnegie Hall'da calisan ya da orada pratik studyolari olan sanatcilar yine ayni binada kendi odalarinda yasiyorlarmis. Andy Warhol'dan tutun da bizim efsane Bill Cunningham'a kadar pek cok sanatci inanilmaz eserlerine bu binada imza atmis. Ta ki binanin sahibi olan New York Belediyesi suphesiz daha yuksek karlar elde etmek amaciyla sanatcilarin odalarini ofis alani olarak buyuk sirketlere kiralamaya baslayana kadar. Zaman icinde tum sanatcilar yerinden edilmis ve 2010 yilina kadar kala kala 2 kisi kalmis: Bill Cunningham ve Carniege Hall'un resmi fotografcilarindan (ayrica zamanin unlu model/danscilarindan) bugun 98 yasinda olan Editta Sherman. Her ikisi de tum itirazlarina ragmen 2010 yilinda baska evlere yerlestirilmisler. Bu arada itiraz ettikleri evler gokdelen tepelerinde, Central Park manzarali, bugunku degeri 20-30 milyon Dolar arasinda degisen evler.

Dedim ya, bunlar yasayan efsaneler. Her ikisinin de New York sehri icin degeri cok yuksek. Aslinda el ustunde tutuluyorlar. Gel gelelim guzel ev, yuksek maas gibi dunyevi zevkler sadece sanati icin nefes alan bu efsanelerin zerre kadar umrunda degil.

Bill Cunningham'in 60 yilini gecirdigi kucucuk odasinda sadece tek kisilik bir yatak ve sagda solda askilara asili halde birkac gomlek var. Onun disinda yer gok, kose bucak kitap ve fotograf dolu. Tavanlara kadar yukselen arsiv dolaplari yatagin alti da dahil olmak uzere odanin her bir cm karesini kaplamis halde. Herhangi biri icin nefes alacak yer yok. Bill Cunningham'insa gercekten nefes alabildigi tek yer burasi gibi.

84 yasinda olmasina ragmen hala hergun Carnegie Hall'un kiler dolabinda duran bisikletini alip New York sokaklarina cikiyor. New York Times'in (ve sayisiz pek cok yayimin) efsane isimlerinden. Moda bolumunde her hafta yenilenen vidyolari yayinlaniyor.

http://www.nytimes.com/pages/fashion/index.html

Modanin kalbinin parlak dergi sayfalarinda degil, bizzat sokakta attigina inaniyor. Kosesinin adi da On The Street with Bill Cunningham zaten.

Biraksam hayati ve yaptiklari hakkinda 20 sayfa daha yazabilirim ama filmi kendiniz de izleyip ne demek istedigimi gorebilirsiniz. Ben asil anlatmak istedigime geceyim ve simdiye kadar dikkatinizi cekmemis olabilir diye bir kez daha belirteyim, hala hergun bisiklet tepelerinde sokak sokak dunyanin en hizli ve acimasiz sehrini gezip fotograflar ceken bu adam 84 yasinda.

Nedir peki onu isine bu kadar baglayan, bu kadar canli ve hayatta tutan? Deli mi bu adam? Eger deliyse gercekten, ya Rab beni de delirt!! Al aklimi da ben de onunki gibi bir hayat yasayabileyim.

Hep soylerim hobisi ya da herhangi bir alana ozel ilgisi olmayan insanlari atin cope gitsin. Bostur onlarin ici, ruhlari hayatta hicbir guzellige tutunmayi basaramamistir.

Peki ama tek bir konuya boylesine bir askla bagli olmak nasil bir duygudur? Oyle bir ask ki baska hicbir seye yer birakmamis. Ne maddiyat kalmis ne de duygusal ihtiyaclar. Sanatindan baska hicbir seyi gozu gormeyen (ve belki tam da bu yuzden siradan bir insanin elde edebileceginin cok otesinde bir basariya ulasan) bir adam.

Nasil oluyor da herkes ayni seyi yapamiyor? Hepimizin ruyalari yok mu? Herkes mi gercekten suanda yasamakta oldugu hayattan cok memnun? Herkes hayallerinin isinde mi calisiyor? Sanmam. Sebebi ne o zaman bunu yapamamamizin sizce? Hayatin gercekleri? Fazla klişe!! Hayattaki secimlerimiz diyelim bari.

Cogumuz nasil secimler yapti simdiye kadar?

Guzel bir universite sectik mesela. Okumayi sectik. Herkes oyle yapiyordu cunku. Baska turlusu toplumda kabul gormezdi cunku. Sonra pek cogumuz guzel de bir is secmek istedik, şoyle diplomamiza yakişir cinsten. (%98imiz falan bunu tam yapamadi tabi ama olsun) Sonra sira bir de guzel eş secmeye geldi, boyu boyumuza huyu huyumuza. Ailemize yakisir, soyle iyi egitimli, kumari, ickisi olmayan, potansiyel iyi aile babasi ya da mukemmel anne.

Oh fistik. Tum hayatimizi planladik ve planlarimizi gerceklestirdik. Daha da cogumuz 30una bile ulaşmadi. Ne başarili insanlarmişiz! Ne mukemmel hayatlar kurmuşuz!

Peki neden o zaman 30undan sonra cogumuzda bir yorgunluk, bir mutsuzluk baş gosteriyor? Nereye gidiyor cocukken kucuk seylerle mutlu olabilme yetenegimiz? Ya da universitedekyen sık sık yasadıgımız dunyanin tepesinde oturuyor hissimiz? Nedir yillar icinde icimizdeki renkleri bizden alip goturen? Hayatimizin ilk 20 yilini surekli degisim icinde gecirmisken, sonraki 20 yilini tekduzeleştiren?

Herkes boyledir demek istemiyorum elbette ama lutfen aramizda aynen boyle hisseden "mutlu maskeli" insanlar da oldugunu unutmayin. Michael Gates Gill'in How Starbucks Saved My Life ismini verdigi kitabinda da anlattigi gibi, belki de hayatta basimiza gelebilecek en guzel şey cok mutlu oldugumuzu sanarken aniden aslinda hayatimizi ne kadar yanliş şeylerle doldurmuş oldugumuzu keşfetmemiz. Universite diplomasi + iş + eş + cocuk pek cogumuz icin "mukemmel hayat" olabilir. Ne mutlu buna ulaşmayi başarabilenlere. Ama lutfen eger icinizde bunlarin sizi mutlu etmeyecegine dair en ufak bir şuphe bile varsa yapmayin bunlari. Gidin ne istediginizi bulun once.

Heidi Klum'un eşi, unlu muzisyen Seal'in da şarkisinda dedigi gibi, "In a sky full of people, only some want to fly, isn't that crazy?"

Size ucma gucu verildigini ve sizin buna hayir dediginizi duşunun. Icindeki sesi dinlemeden, "hayat oyle gerektirdigi" icin yapilan tercihler de buna benziyor iste.

Ucamadigimizdan degil, ucmayi tercih etmedigimizden yerde sabit kaliyoruz.

Populer bahaneler arasinda azla yetinebilmek, en iyisine ulaşmaya calismaktan yorulmak, mucadele etmekten cekinmek, hayati akişina birakmak, bir de tabi -benim kişisel favorim- kadere karşi koyamamak var.

Alismayi da unutmamak gerek elbette. Uyuşmak ya da. Kendimden biliyorum hayallerimin isinde calismiyor olmama ragmen ilk basta yasadigim şoku atlatip, 3-4 ay icinde gide gele "aliştim" artik. Başlarda şikayet ettigim durumlar devam etmiyor mu, elbette ediyor. Ama ben artik şikayet etmek yerine goz ardi etmeye başladim, iyi mi? Allahtan henuz at gozlugu takmis, nereye gittigimi bile bilmeden sadece onume bakiyor degilim. Kafamda bir plan var, bakalim uygulayabilirsem...Bir Bill Cunningham olabilir miyim, zevk aldigim isin baska hicbir seye yer birakmamacasina ustune duşebilir miyim bilmiyorum ama yukarida saydigim bahanelere benim hayatimda yer olmadigi kesin.

Siz de hepsini firlatip atin bir kenara! O kadar hizli yapin ki bunu duvara carpip paramparca olsunlar! Dinleyicilerin alkislari esliginde, bagira cagira kendimden gecerek verdigim bir tavsiye degil bu; sizin disinizdaki dunyanin icinizdeki isteklerle uyusmazligini bilen, hosnut olmadiginiz seyleri degistirmek icin gercekten buyuk riskler goze almak gerektiginin farkinda bir kizin tavsiyesi.

Bill yapabildiyse, Duygu yapabilecegine bu kadar inaniyorsa, tum Ayseler tum Aliler de yapabilir, siz de inanin. Bir de lutfen, su filmi izleyin. Sadece modadan, fotografciliktan cok daha fazlasini bulacaksiniz. Soz veriyorum.

Kendi elleriyle cizdigi gorunmez kafeslerde, mutlu makyaji yaparak yaşayan sayisiz insandan biri olmak yerine universite diplomasi olmasa da, hic evlenmemis olsa da, kucucuk bir odada, sıkıs tepis, tek kisilik bir yatakta tum omrunu gecirmis olsa da her zaman mutlu olmuş insanlardan olmali derim ben. Secim size kalmış.

Bill Cunningham'in daha cok uzun yilllar yasadigi ve onun gibilerin cogaldigi bir dunya dileklerimle,

Duygu

New York'ta Bir Alişveriş ve Batış Hikayesi

2012-01-02T20:26:00.000-08:00

Selam! Ben yine Duygu.

Derin karakterinin basindan gecenlerle ilgili hikayeler yazmak benim cok hosuma gitti, sizden de fena tepkiler almadim. Derin'in Hawaii'de duzenlemesi gereken Hint dugunune sayili gunler var. Ama once benim baska bir konuya deginmem gerek. Bizzat kendi basimdan gecen, gercek bir olaya. Konumuz cok agir.

Alisveris.

Sakin gulup gecmeyin, alisveris can alir, sakaya gelmez, Amerikalilar icin cok onemlidir. Sehirlerin alimgucu ve alisveris endeksleri bir arada takip edilir; zengini, fakiri, orta butcelisi, herkes kendi kalibinda, durmaksizin alisveris yapar bu ulkede.

Yuva yikar, ulke devirir. Ama bir o kadar da tatlidir; bir turlu birakamayiz. Hele de isin icinde indirim varsa.

New York'ta alisveris ile ilgili bir yazi zaten ne zamandir yazmak istiyordum. Kismet 2012 yilinin 2. gununeymis. Hazirsaniz biraz heyecan, biraz sikinti, biraz kan ve biraz da ter iceren bu alisveris hikayesine baslayalim.

Her sey bir sabah kalkip o haberi gormemle basladi.

FILENE'S BASEMENT IFLAS ETTI

Aranizda New York'a sik gelip alisveris yapanlar varsa bu ismi iyi bilir. "Filene's Basement", yuz yili askin suredir hizmette olan bir giyim magazasi. Bilmeyeler icinse sadece sunu soyleyelim: cok sey kacirdiniz sayin alisveriskolikler.

Nedir onu bu kadar ozel kilan yillardir? Elbette sistemdeki yeri. Sistem nedir peki? Inceleyelim.

Bakiniz New York'ta (ve genel olarak Amerika'nin geri kalaninda) son derece net cizgilerle belirlenmis bir alisveris hiyerarsisi mevcuttur. Bu basamaklar sayesinde Avrupa'da yatay olarak farkli magazalarda ayni fiyatlara satilan markalar, Amerika'da dikey bir sistemin elemesinden gecerek yukaridan asagiya indikce ciddi fiyat indirimlerine maruz kalir. Cunku tuketim hizi Avrupa'nin cok ilerisindedir. Tuketim isteginin ve alimgucunun yuksek oldugunu olcup bicen markalar da ondan daha yuksek bir hizda uretme/satma yarisi icine girer. Das Kapital mevzuunun halkin arasina karismis seklidir yani; Das Shopping.

Mesela, gelin $3000'lik Versace %100 ipek, abiye bir elbiseyi ornek alalim. Made in Italy bu elbise. (Dusunun Made in China bile degil. Oyle olsa indirim hizini dortle besle carpin) Iyi kalite, hos bir sey. Omzunda taslar maslar var; sade ama şık. Versace New York'un kadife kapli guzelim askisinda, magazanin en bas kosesinde satisa hazir sekilde yerini aldi.

Gunlerden 1 Mayis. Magazadan iceri giren zengin kocali, bos teneke kafali kadinlar onunden gecip gidiyor, suratina bile bakmiyor elbisenin. Cok sade. Aradiklari "Ben Cok Zenginim" mesajini verecek kapasitede degil. ( Gel gelelim mesajin aslinda "Benim Kocam Cok Zengin, Ben Bir Hicim" olarak degistirilmesi daha akla yatkin olurdu o cok ayri. ) Bu kadinlara fazla gosterissiz gelen guzelim ipek Versace, gecen surede sirasiyla uzerine yapistirilan %15, %20 ve son care olarak %30'luk indirim etiketlerine ragmen satilamayarak 1 Agustos'a kadar kadife kapli askida bekledi durdu ve ardindan 2 Agustos geldi. Magazinin sonbahar urunlerini teslim aldigi gun. Yazliklar artik geride kaldi. Satilamayan diger urunlerle birlikte Bloomingdales'e ya da belki de Barney's magazasina gonderildi. Her iki magaza icin de Turkiye'de bir karsilik bulmak istersek Harvey Nichols'i ornek gosterebiliriz. Barneys'de uzerindeki indirim etiketi biraz daha yukseltilerek iki ay daha bekledi bizim Versace. Ama ne yapsa ne etse yine de giremedi hicbir kadinin gozune. Ne de olsa Barneys buyuk bir isim, alisverise gelen kadinlar belki bir tanidikla karsilasirim korkusuyla indirim bolumunun 10 metre yakinindan bile gecmeye cekiniyordu. Ne de olsa Nazi Almanya'sindan daha acimasiz ve yok edici tek yer New York sosyetesidir. Dolayisiyla gule gule indirimdeki Versace, sen artik lanetlisin.

Yavas yavas sonbahar urunlerinden de kurtulup kisa hazirlik yapmaya baslayan Barneys magaza yonetimi artik bizim Versace'ye tahammul edemez hale geldi ve zavalli bir kere daha elden cikartildi. Bir sonraki duragi hikayemizin ana kahramani Filene's Basement. Versace artik orta sinifla tanismaya hazir. Gel gelelim zengin zuppelere fazla sade ya da fazla ucuz gelen bu urun, simdi de orta sinifa fazla pahali geldi. Hikayenin basindaki $3000'lik etiketin uzeri cizilmis yerine $699 yazilmisti ama bu buyuk captaki indirim bile henuz yeni evini bulmasi icin yeterli degildi. Diger tum giyim kusam magazalari gibi Filene's Basement da durmaksizin ve sık araliklarla yeni sezon urunler getiriyordu. Kisin ardindan, verimli gecen ilkbahar da sona ermis yeniden yaz urunleri piyasaya cikmisti. 1 Mayis gunu bir yilin sonunda toplam 3 magaza ve sayisiz indirim gormus olan Versace'ye yapilabilecek en buyuk iyilik yapildi ve $699'un uzeri cizilip yerine %50 indirim etiketi yapistirildi. Kulturu geregi tuketmeye alismis olmasina ragmen hayatinda hergun cikip gonlunun istedigi gibi o butik benim bu magaza senin dolasamayan, yillardir gidip geldigi ofisinde didinip duran orta sinifin emektar calisanlarindan Jane 1 Mayis'i sansli gunu ilan etti cunku karsisina $350'a fistik gibi Versace %100 ipek, abiye bir elbise cikti ve simartilmayi sonuna kadar hak ettigini dusunen Jane hic tereddut etmeden elbiseyi kaptigi gibi kasaya yoneldi. Versace sonunda kendine bir ev buldu.

Filene's Basement'i 1909'dan beri ayakta tutan ve bir efsaneye donusturen ozellik de buydu: ulasilmaz olan hayalin bir gun gercege donusebilecegi mesajini vermesi. Evet belki magazada satilan her urun Versace ayarinda markalar degildi ama Jane gibi pek cok kadin yillardir boyle guzel surprizlerle karsilasip alimgucu kendilerinden cok yukarida olan o sansli kadinlarin gunluk hayatlarindan bir parca calmis ve hatta bir seferlik de olsa hep hayalini kurduklari New York'un o gorkemli tarafina tasinmis gibi hissediyorlardi.

Uc bes cumlede 1 yillik tuketim dongusunu aciklamaya calistim. Versace gibi Haute Couture sinifinda bir Italyan markasi bile boylesine hizli bir tuketime maruz kaliyorsa, özbeöz Amerikan markasi olan Tommy Hilfigerlari, Calvin Kleinlari, Donna Karanlari bir dusunun. Marka dedigimiz kavram boylesine goreceli iste! Avrupa'yi bilmem ama Amerika'da herkesin her turlu markaya erisimi var. Iste bu sebeptendir ki New York sokaklarinda ceneleri yerlere dusmus halde, her bir kolunda on ikiser poset tasiyip, bir yandan ellerindeki dolar tomarlarini havalara sacarken diger yandan da agzindan salyalar akarak alisveris yapan turistler gormek son derecede siradan bir olay.

Peki arabanin icat edilmesinden bu yana ayakta duran bu dev ismin bugun batmis olmasinin sebebi nedir? Elbette pek cok farkli Amerikan sirketinin batmasinin temelinde yatan sebeple ayni: açgözluluk.

Krizden sonra istedigi yuksek kar marjlarini yakalayamayan sirket yonetimi daha fazla dusuk kar elde etmektense tum Dogu Yakasi'nda 10'dan fazla magazada isten cikarmalari gereken binlerce insani hice sayip iflas ilan ederek sirkete yatirdiklari sermayeyi toptan geri alma yolunu tercih etti. 1909'dan beri tuketicinin anilarinda apayri bir yer elde etmis, insanlarin duygusal bir bag hissetikleri magazalar ne calisanlarin ne de musterilerin gozunun yasina bakilmadan tek bir ilanla ortadan kaldirildi.

Yani yine uc bes zengin adam hala cok zenginken; binlerce insan ise issiz kaldi. Bir kismi satis isinde elde ettikleri tecrube sayesinde derhal yeni is bulmus, asla alt ve orta siniftan daha yukari cikamayacaklarini bilerek, eski alisilagelmis duzenin bir parcasi olarak yeniden calismaya baslamistir bile. Digerleri ise belki bir sure sagda solda bos bos gezmeyi tercih eder. Sonrasi? Simdilik mechul.

Peki ya Jane'ler? Onlar ne yapacak? Onlar icin de pek bir seyin degisecegini sanmiyorum. Filene's Basement kapandi diye zengin ev kadinlarinin gosterissiz ya da indirimdeki marka kiyafetleri satin almaya baslayacak degil. Tuketim istegi toplumun istisnasiz her kesiminde Amerika'daki kadar yuksek kaldigi surece bir Filene's gider, digeri gelir.

Gelelim bendenize!! Ben yazinin basinda hatirlarsaniz bir sabah kalkip internette bu haberi okumustum. O gun kapanmasina daha 1 ay vardi. 1 ay icinde yavas yavas her hafta indirimi %10'lik basamaklarla arttirdilar. Once %40-50, sonra %50-60, sonra 70, 80 derken son basamak olan %90-95 ile (sadece 1 gun surdu) magazalari kapattilar.

Ben sansliydim cunku evime 2 dakikalik yurume mesafesinde devasa bir Filene's magazasi vardi (simdi o devasa alana acilacak yeni magazanin ne olacagi mahallemizin en buyuk bahis konusu).

1 ay boyunca neredeyse her gun her isten eve gelisimde soyle bir ugradim. Bazen gercekten akil almaz indirimlere yenik dustum ve alisveris akimina kapildim, bazense sadece orada olup bitenleri gozlemlemek icin gittim.

Birkac komik sahneyi sizlerle paylasmazsam bu hikaye eksik kalir.

Son 30 Gun:

Basta her sey son derece medeniydi. Haber hizli yayildi ancak tum Filene's severler metanetli tavirlarini koruyarak sadece online medya platformlarinda ne kadar uzulduklerini dile getirdiler. Nitekim indirim hala dikkat cekmeyecek kadar normal seviyedeydi. Is cikisi turlarimda gozlemlediklerim bana bu magazanin kapanirken bile insanlarin icerisinde gezinmekten keyif alacagi bir yer olarak kalacagini gosteriyordu. New York'a geldigimden beri hem alisveris danismanligi hizmeti sundugum siralarda cok sık ugradigim, hem de kisisel olarak mutsuz oldugumda kafa dagitmak, mutlu oldugumda da icimdeki fazla enerjiyi atmak icin gittigim, adeta duygusal bir bagla baglandigim bir aile magazasiydi Filene's Basement. Elveda derken bile ayni sekilde kalabilecegini hissetmek ben cok mutlu etmisti.

Son 15 Gun:

Pekala, yanilmisim. Indirimin yuzdesi arttikca, insanlarin da icindeki canavar hircinlasmaya basladi. Buradaki kadinlar kesinlikle keyfine alisveris yapmaya gelmemis. Hepsinin bir oyun plani var bir kere. Herkes organize kaosun icinde ne yapmasi gerektigini cok iyi calismis birer askere donmus. Normalde magazalarda gordugumuz, kiyafetlere soyle bir dokunup, neyle kullanabilirim bakislari atan kadin yerini uzaktan hedefine odaklanip rafta sadece hircin hareketlerle kendi bedenini arayan alisveris manyagina birakmis halde.

Ha bu arada aramizda kalsin bir aksam Esin Maraşlıoğlu'nu da Filene's Basement'in indirim koridorlari arasinda kendinden gecmisken gormedim degil. Yaninda "Ben su ilerideki kaşmir kazaklara bir bakacagim!!" diye bagiran arkadasinin sesiyle irkildim, kafami bir kaldirdim ki ne goreyim, Sayin Maraşlıoğlu. Isin komigi vault (kasa) ismi verilmis buyuk markalarin oldugu bolumu fark etmedi bile, gitti agzi yuzu birbirine karismis gomlek pantalonlara falan bakmaya basladi. Bir an ustun alisveris danismanligi hizmetlerimi onune sereyim, gidiyim hatunun elinden tutayim dedim ama sonra baska birinin alisverisiyle ugrasmaktansa mallari kendime kacirmayi tercih ettim, bu kisi sevgili Esin Maraşlıoğlu olsa bile.

Bu arada iceride durum vahim. B ir yandan raftaki urunleri tarayan alisveris askerleri obur yandan da etraflarindan gecen dusmanlarinin ellerindeki kollarindaki urunleri yan gozle cok pis kesiyor. Yanlislikla biri elindeki tomardan bir urun dusurse yemin ederim daha yere ulasmadan bir baskasi kapiverir. Benim baktigim askiliga yaklasma diye gozdagi veren kadinlar biri bilmeden onun bolgesine girerse derhal sozlu olarak saldirmaya hazir durumdalar. Bu arada deneme kabinlerinde yasanan kaos apayri. Her gelen elinde yuzlerce kiyafetle geliyor ve uzerine olmayanlari saga sola firlattigi gibi baskalarinin firlattiklarini da karistirmaya yelteniyor.

"Bu alanda urun secilmiyor hanimefendi. Burada alisveris yapamazsiniz, burasi soyunma odasi, hem bakin yolu da kapattiniz. Lutfen cekilin!" diye manyak kadinlari yola sokmaya calisan Filene's calisanlari ise yorgun dusmus durumda. Gozlerinden istirap okunuyor.

Bu arada magazalari temizlemeyi de biraktilar. Benim guzelim Filene's imin uzerine coken yenik hava sanirim bir daha gitmeyecek.

Dedim ya, indirim zor is.

Son 5 gun:

Gariplikler hat safhada. Gecen aksam kadinin biri magazanin orta yerinde kustu. Iki ihtimal var, ya musterilerden biriydi ve obez oldugu icin kalabaliga, kesmekese dayanamadi (Temmuz'da Kapali Carsi'ya falan gitmeye kalksa ne yapacak hayal etmek istemedim) midesi bulandi ya da artik careyi saldim cayira mevlam kayira demekte bulan Filene's calisanlarindan biriydi ve hamile falandi; fazla calismaktan bu hallere dustu yavrucak. Sebebi bilemiyorum ama sonuc hic hos degildi. Zaten insanliktan cikmis insanlarin icine dolusup magazaliktan cikardigi bir vahsi ormandaydik, bir de kadinin biri kusunca tam hayvanat bahcesinde maymunlara donduk.

Soyle bir an dedim ulan gozlem icin bile degmez yuru eve git sonra baktim yari degerli taslarla dolu $125'lik Ralph Lauren kolyeye $7 demisler; e ne yapayim aldim ben de.

Bu arada uzun donem iliskisi olan kadinlar bilir (evliler de dahil) erkegi bir noktadan sonra kadin giydirir arkadas. Haydi biz kibar olalim, kadin esi icin kiyafet onerilerinde bulunur diyelim. Hah, son 10 gundur ben de hat safhada oyle yapiyordum iste. Yalniz bizimki enteresan bir durum biraz.

O kaos icerisinde kendimi birakip bir de erkek reyonuna gidiyorum, sevgilim icin guzel kiyafetler topluyorum o karmasanin icinden; (Erkek tarafi illaki daha sakindir diyenler, cok yaniliyorsunuz. Orada da en az kadinlardaki kadar dise dis kana kan bir mucadele soz konusu) tum o bulduklarimi atmaca gibi kadin ve erkeklerden saklama mucadelesi icinde sagda solda tasiyorum (Fiziksel olarak kolumdan tutup ayni magazada alisveris yapiyor olmamiza ragmen benim bulup cikardigim guzel urunleri bulamayan "göz" fakiri bir kadin o kravati nerden buldun!?! diye bile sordu. Profesyonal alisveris yetenegimin birgun sonumu getirecegini hic dusunmezdim) ve seçme islemim sona erdigi zaman sevgilimi ariyorum, o da guzel poposunu kanepemizden kaldirip 2 dk yuruyup verdigim koordinatlara geliyor; onun icin sectigim $50'lik guzelim Cole Haan ayakkabilardan tutun da $15'lik Fendi kravatlara kadar pek cok cesitli urunun arasindan begendiklerini alip evimize geri donuyor. Nasil iyi anlasma degil mi?

Alisveris ve sevdiklerim temali bir baska enteresan durum ise evlerimiz birbirine cok yakin olmasina ragmen haftaicleri yorgunluktan falan bir turlu gorusemedigim yakin kiz arkadasimla magaza kaosunun ortasinda burun buruna gelmemizdi. Basta gulustuk ettik ama o sirada ancak savas meydanlarinda pusuya yatmis askerlerin yasadigi yuksek konsantrasyona benzetilebilecek ruh halimiz asla degismedi.

"Aaaaa sen de mi geldin!? Gel gel katil karmaşaya. Cok iyi burasi cok!"

"Evet abi! Bu ne!? Neler almişin bakayim sen?? Aa nerden buldun onlari yaa? Ben hic boyle guzel seyler bulamadim. Somurmuşler. Hicbir sey kalmamis!"

"Bebisim! Alisverisde benim yakinlarimda ol! :) Saka bir yana sabirli olmak isin anahtari. Burdan bir sey cikmaz deme, emek harca, sevgi goster senin de olur."

Ve bunlari takiben buldugumuz mallari karsilastirip, biraz da fikir alisverisinde bulunduk. Ancak zaman dar, dusman ise cok atikti. Hizli olmamiz, kaldigimiz yerden devam etmemiz gerekiyordu. Opustuk, birbirimize iyi sanslar diledik ve aynen devam ettik. Sonraki 1 saat boyunca magazanin cesitli noktalarinda ayni sahne tekrar tekrar yasandi. Aksam eve donerken ikimiz de zafere ulasmistik ve gururluyduk.

Son 2 gun:

Magaza icleracisi halde. Mallarin cok buyuk bir cogunlugu elden cikarildi, sagda solda kalmis tum urunler giris katinda ortada toplandi ve diger her yer kapatildi. Uzuuuun uzun kuyruklarda yavaaas yavas caktirmadan onunuze girmeye calisip, uyarildiginda da bir anda cazgirlasan maymun kadinlar klişe aksakliklar arasinda bir numara. Bir de ceneyi yerlere dusuren orijinallikte birkac durum soz konusu. Mesela kasa kuyruklari hizli aksin diye uzerinde etiketi olmayan urunlere son derecede profesyonel bir havada kafasindan fiyat uyduran o sempatik personel şefi, ya da kasada bir satin aldiklarima bir de suratima bakip,

"Bu cantayi alma. Lutfen alma. Nerden, nasil buldun hicbir fikrim yok ama birak ben alayim. 20 gundur su lanet yerdeyim, karmasadan kendime dogru duzgun bir bok bulamadim, yarin kapatiyoruz, hicbir sey alamadim. Birak bu cantayi ben alayim!! " diye can cirpisan o genc kasiyer kiz. Her ikiniz de cok sevimliydiniz ve Filene's savasimin son evreleri sizler sayesinde trajik yerine komik oldu. Sagolun.

Ve son gun. Savas sona erdi. Kazanan elbette Filene's Basement'in sahipleri oldu. Onlar gidip milyon dolarciklarini hangi yeni yatirima koyacaklarini dusunsun biz milyonlarca Dogu Yaka'li da eve gidip yangindan kacirdigimiz, bedavaya yakin urunlerimizle birkac mutlu ani biriktirelim.

Her seye ragmen cok guzel bir 3 yildi. Seni cok sevmis olsak da bir kere Filene's, inan başkasını da cok kolay severiz. Ucuz olsun, tuketelim de bize yeter.

Hepinize hayatta bir seferlik de olsa %95'lik indirimlerde alisveris yapabilme firsati diliyorum! Bunu New York'ta yapmak isterseniz de haberim olsun, ne de olsa ben artik ustun tecrube sahibiyim.

Duygu

New York'ta Bir Isci Karinca

2011-12-05T23:04:00.000-08:00

BOLUM 2

Proje Sunumu

Derin o sabah ise geldiginde onu bekleyen buyuk surprizden habersizdir. O gec kalmasini bir bardak kahveyle affettirmeyi planladigi icin kendini cok cakal sanmakta olsa da, patronu aylar oncesinden arkasindan is cevirmeye baslamis oldugu icin Derin'i bu alanda mahalle maci skoru tadinda bir farkla coktan yenmistir aslinda.

Cigirtkanlikta da en az cakallikta oldugu kadar usta olan ve eskiden onlerinde tekerlekli, tahta bir araba, onun ustunde de antik radyo parcalarindan tutun da 10 yil oncesinden kalma gazetelere kadar pek cok garip esyayla mahalle mahalle gezen eskicilerin ses tonunu aratmayan patronunun ta obur odadan baslayarak tum ofiste dalga dalga yankilandirdigi adini duyan Derin zipkin gibi sandalyesinden firlamis, "Yesss sir!!!" diyerek adamin odasina kosmustur.

"Derin, kapiyi kapat, konusmamiz lazim."

Zinkkk!

"Tabi" deyip kapiyi kapatmak uzere arkasini dondugu sirada kafasinda on yedi milyon ayri senaryo yazmistir bile Derin.

Once her seyi sabahki 25 dakikalik gec kalmaya mal edecek olsa da, hemen ardindan bunun hicbir sirket kulturunde insani isten cikarmaya yetecek kadar gecerli bir bahane olamayacagini dusunur. Gec kalmasi degilse ne olabilir ki sebep!? Acaba raporlarinda cok fazla sayisal hata mi yapmistir?!

"Aman canim, gunde milyonlarca dolar kazanan bir sirkette 3-5 dolarin hesabini da yapmazlar heralde!? Ulan, hesaplarin kusuratini tutmadim diye cebe indirdim sanmasinlar!? Yok artik! 10 yil ayni seyi yapsam 100$ anca eder. Bu yuzden olamaz!!"

"Yoksa sirket harbiden batti mi acaba ya!?Ama batsa ben bilirim en basta! Gerci 2008'de koskaca Lehman Brothers'in kendi batisinin farkinda olmamasini bile aciklayamiyorsak, biz kesin batmisizdir!! Ya koskaca sirketi yerle bir ettim gordun mu!! Tamam isi sevmiyoruz da batiracak kadar dikkatsizlik ne ara yaptim ya?!"

Ve benzeri cumleler kapiyi kapatmasiyla patronunun karsisina oturup bir seyler soylemesini beklemeye basladigi ana kadar gecen birkac saniye icinde kafasindan cikip havada asili kalan dusunce baloncuklaridir ve adamin uc kelimesiyle hepsi bir anda yerlere dokulup tuzla buz olur.

"Ben isi birakiyorum."

...

"Bugun mu?"

Derin'in tepkisi yillarca otelcilik sektorunde sarhos misafirlerin cikardigi polislik kavgalardan tutun da pahali otel odalarinin parasini odedikten sonra bile cebinde hala yuzbinlerce dolarla geceyi gunduz etmeyi basaran "elit" hayat kadinlarinin sebep oldugu bayagi skandallara kadar pek cok siradisi olaya taniklik etmis bu deneyimli adami bile afallatmistir.

Bir sure kafasinda soruya anlam vermeye calismis ve fakat basaramayinca istemdisi bir sekilde, "Nasil yani?" diye cevap vermistir.

"Hayir yani bugun buyuk bir proje teslimi yapacaktim ya ben, eger siz bugun gidecekseniz onu hala teslim etmek durumunda miyim acaba diye merak etmistim."

"Derin?"

"Cok ozur dilerim, bir an sok oldum da boyle, anlamadim ben de, yani sacma bir...Neyse, neden peki?"

"Evleniyorum."

"Evin erkegi olmayi kabullenmenizi hic onaylamadim, hemen belirteyim."

Derin'in patronu Hintilidir. Hindistan'da hali vakti yerinde bir ailenin uc kizdan sonra tek ve son oglu olarak hayata baslamis, universiteye kadar en iyi Ingiliz okullarinda egitim alarak sirasiyla Isvicre, Roma ve Londra'da okuyup yasadiktan sonra New York'a tasinmis son derece basarili ve deneyimli bir is adamidir. Ve belki de tum bu deneyimleri sayesinde yillar icinde kendini begenmek yerine daha da uysallasmis, seker gibi bir insan haline gelmistir. Bu mutevazi tavrina bir de Hintli kokenlerinden gelen hayati tiye alan rahat halleri eklenince ortaya sakalasmayi seven, calisanlariyla iliskisini resmiyet uzerine degil de daha cok saygi cercevesinde arkadaslik uzerine kurmayi tercih eden bir patron cikmistir.

Bu durum her ne kadar Turkiye'de gecirdigi yillar boyunca hiyerarsiye ve sorgusuz sualsiz her turlu otoriteye saygi duymak gibi bir onceki yuzyildan kalma tavirlara alismis olan Derin'e basta cok sasirtici gelmis olsa da, artik yeni kosullara adapte olmus ve hatta kendini boylesi bir profesyonel ortamda cok daha rahat hissettigini kesfetmistir. Dolayisiyla patronuna yaptigi bu sakanin herhangi bir sikintiya sebebiyet vermeyeceginin farkindadir. Kaldi ki artik konunun kendisinin isten atilmasi olmadigini da iyice ozumseyen Derin son 1 yildir birlikte calismaktan zevk aldigi bu adamin artik patronu degil de sadece arkadasi olabilecegini dusunmekten de keyif almaya baslamistir bile.

"Haha siz degil misiniz burda bana atom karinca diyen! Ben yerimde durur muyum ya?"

"Pek ihtimal vermiyorum ama isi birakmaya sebep olarak evleniyorum deyince ben de tipik dogu kulturu etkisini gostermis heralde dedim".

"Iyi de tipik dogu kulturum agir basmis olsa ben calisir karimi evde oturturum di mi ama!?"

"E iste o tersi durum da New York kulturunun konuya mudahale etmis hali."

"....Derin evde oturmayacagim anlastik?"

"Size guvenim sonsuz! Peki bir saniye, isi birakmak niye o zaman?"

"New York'tan tasiniyorum cunku!"

"NEREYE??"

"Tahmin etmek icin 3 hakkin var desem?"

"BREZILYA DERIM!"

"Aynen oyle!"

"Offf ama bu bana yapilacak sey mi Sali Sali??"

"Sali olmasinin ne ilgisi var konuyla?"

"O cok uzun hikaye simdi anlatamam ama Salilari sevmem."

"Peki. Immmm her neyseeee; sakin kimseye soyleme ama cok buyuk projelerim var Brezilya icin. Biliyorsun tam bir yatirim cenneti suan."

"Biliyorum 200 milyonluk nufusun sadece %10'undan azi gelir vergisi verdigi gibi yeni yapilan yatirimlara da merkez bankasi cok dusuk faizli krediler sagliyor. Tesviklerden bahsetmeye baslamayalim bile. Kaldi ki ailenizi orada kuracaksaniz..."

"Derin Derin!!! Nefes al! Biliyorum seviyorsun, her tatil firsatini orada degerlendirmeye bakiyorsun, piyasayi da cok siki takiptesin. Tum bunlarin farkindayim. Tam da bu yuzden bu teklif icin senden daha iyi birini dusunemezdim."

"Suphesiz! Ne teklifi!?"

"Beraber Brezilya'nin ilk super luks butik otelini kurma teklifi tabiki!"

Bu cumleyi takiben Derin'in sinir tanimayan hayalkurma gucu onu o odadan cikarmis, coktan insa edip, acmis ve isletmeye baslamis oldugu luks otelinin icindeki mekanda, camiadan unlu simalarin katilim gosterdigi partiye goturmustur. Kendini uluslararasi yazar ve gazetecilerden meydana gelen samimi bir sohbet ortaminda cinsel ozgurlugun sinema uzerindeki etkileri ya da mesela yapay zekanin ne zaman gunluk hayatta bir fiil kullanilabilecegi gibi ilginc konulari tartisirken bulmustur.

Patronunun arada anlattigi finansal bir takim detaylari uzulerek de olsa kacirmis olan Derin, "Bu tarz konularda cok yetenekli oldugunu da biliyorum, bu dugunu organize etmede bana yardimci olur musun?" cumlesini duymasi uzerine New York'ta oturmakta oldugu odaya geri doner.

"Hangi dugunu?"

"Off Derin!!! Sabahtan beri ne anlatiyorum ben sana!! Benim Hint dugunum. Sen organize eder misin?? Merak etme butcemiz sinirsiz. Ne istiyorsan onu yap! Yeter ki gorkemli olsun. Bir de mustakbel esim de benim gibi Hindistan'dan ama Hawaii'yi cok seviyor. Dugunu orada yapmak istiyoruz."

Her ne kadar paraya pula onem vermese de, bu sehirde kira odeyebilmek ve sehrin insana sundugu tum firsatlari somururcesine kullanabilmek icin esek degil mamut yukuyle para kazanmasi gerektigini kesfetmesi uzerine finansa yonelen Derin onceleri New York'ta bu tarz dugun dernek organizasyonu isleriyle ugrasmistir.

Suan her ne kadar sabahki Karayipler ruyasindan coktan uyanmis olduguna emin olsa da yine de nefes almaya devam edebilmek ve duymakta oldugu cumleleri kendi icinde bulundugu gerceklige oturtabilmek icin bahsedilen konulari kafasinda ogelerine ayirmasi gerekmektedir.

Oncelikle eger kabul ederse cok yakinda dunyada en cok merak ettigi ulkelerin basinda gelen Brezilya'ya tasinmasi istenmis ve orada yillarca hayalini kurdugu tarzda luks bir butik otel yatiriminda gorev almasi teklif edilmistir.

Tabi once sinirsiz butceli, bir haftalik, dillere destan bir Hint dugunu organize etmesi gerekmektedir.

Hawaii'de.

Derin kafasinda tum ogeleri ayri ayri degerlenmis, her birini olcmus bicmistir. Sira sohbetin bir sonraki asamasi olan tepki vermeye gelince ise her zamanki basarisindan asla odun vermeyerek en mukemmel cevabi vermistir elbette.

"O zaman, bugun sunacagimiz proje iptal oldu, oyle mi?"

~~~

New York'ta Bir Isci Karinca

2011-11-30T21:00:00.000-08:00

BOLUM 1

Yine mi?

Sabah saat 10 civari. Disarida piril piril bir hava var, gunes son derece comert, sanki bir onceki aksam aya karsi verdigi savasi yine kaybettigi icin simdi inadina parlar gibi.

Gunlerden cumartesi ama fark etmez zaten; burada kimse gunleri, saatleri falan takip etmez, haftanin iki gunu var gibidir; cuma, cumartesi, donusumlu olarak kullanilir. Cok da adil bir yerdir yani, bir tane haftaicinden, bir tane de haftasonundan gun secilmistir.

Derin yeni uyanmaktadir. Bembeyaz yatak carsaflari daha dun degistirilmis, taptaze, enerji doludur. Istese biraz daha yatakta takilabileceginin farkindadir, nasilsa yetismesi gereken bir yer yoktur ama o kalkmayi tercih eder. Sabah esintisinde kucuk kucuk kipirdayan ince keten perdeden suzulen gunes isinlari onu heyecanlandirmaktadir. Bir an once kalkip o masmavi gokyuzuyle masmavi okyanusun birbirine karismasini izlemek ister. Kosarak beyaz boyali ferforjeden balkona dogru gider, tam elini uzatmis perdeyi aralayacakken iceriden bir ses duyar.

Garip bir ses, o an yasadiklariyla ortusmeyen bir ses. Kus civiltisi dese degil, sevgilisi onceden kalkip mutfakta kahvalti hazirlamaya basladiysa kaynayan suyun sesidir belki. Ama olamaz; boyle inceden inceye bir tislama gibi degildir bu ses, baya borazan gibidir aksine. Aceleci ve sinir bozucu itfaiye arabalarinin sireni mi desee yoksa geri geri giderken kamyonlarin cikardigi o lanet ses mi? Ama karayip sahillerinde oyle buyuk kamyon ne gezer?

Kamyon falan degil de bu ses sanki....telefon sesi gibidir.

Telefon mu?

Telefonu burada degil ki. Peki yanina almadiysa nerededir acaba simdi?

Su lanet ses bir sussaydi belki dusunebilirdi!! Nereden geliyor bir bulsa!

Hah buldu galiba!! Ah iste telefonuymus, tam tahmin ettigi gibi.

Bir dakika.

Elinde tuttugu telefonsa eger, o zaman bu ses de alarm olmali!

Alarm mi!?!?! Yine mi?!?..

Derken uyanir. Ne gunesli bir sabahtir o sabah, ne de Karayip sahillerindedir o sirada.

Derin New York'ta yasamaktadir ve o sabaha da New York'ta gozlerini acmistir. Ha bu arada gunlerden de cumartesi degildir elbette.

Salidir.

En boktan gundur ona soracak olursaniz cunku Pazartesiye kendini hazirlayabilir insan. Tum pazar gununu boyle gecirir hatta. Gunduzden durum kontrol altindadir da saat aksam 4-4.30 oldu mu o korkunc kabusa hazirlanmaya baslar. Banyo falan da yapar, artik zihinsel zindanlarini fiziksel eylemlerle mi rahatlatmaya calisiyordur nedir bilinmez ama illa ki uzunca bir banyo yapilir pazar aksamlari.

Sonra Carsamba vardir bir de. O sempatik gun. Ortada ya, o bitince hafta bitmis gibi hissedilir nedense. Persembe deseniz insan kendini artik 4 gundur ust uste calismakta oldugu icin otopilota almistir. Persembe nasil basladi nasil bitti hatirlanmaz pek. Cuma da tum dunyada Uluslararasi Isten Kaytarma Bayrami ilan edildiginden zaten haftaicinden sayilmaz.

Ama Sali gunleri tam bir iskencedir Derin icin.

Bir hisim alarmini kapatir telefonunun, aslinda icinden onu Karayip sahillerinden sokup aldigi icin karsi duvara firlatip uzerinde tepinmek gecmektedir ama bir yandan da yeni telefona verecek parasi olmadigini dusunmektedir. Bu yuzden adi gibi bir nefes alip adina yakisir sekilde sakince yatakta dogrulmayi tercih eder. Yine sakince telefonuna uzanip saatin kac olduga bakiverir ve ruyadan cikip gerceklige ucan hayati isik hiziyla kotu bir kabusa dogru isinlanir.

Saat 8:02'dir. Yani gunun 2 dakika once iste olmus olmasi gereken kismi. Hizli kostum degistirmede usta 40 senelik Broadway oyuncularini 40 kez sollayarak giyinir, odasindan sokak kapisina kadar depar atarken bir yandan ayakkabilarini ayagina gecirir, ote yandan da cantasini ogle yemegi icin cikolata, portakal suyu, armut, meyveli yogurt ve mikrodalga firinda isitilabilen donmus Thai yemegi gibi birbiriyle alakasiz besin urunleriyle doldurmaktadir. Bir yandan da kafasinda sokak kapisindan metro duragina kadar atacagi depar sirasinda saclarini tepeden toplayip, cepten maillerine bakmayi planlamaktadir.

Saat 8.12'de Derin metronun kapisindan iceriye adimini atmistir. Bundan sonrasi onun sorumlulugunda degildir artik. Sonucta patronu da kendisi de New York'ta yasamaktadir. Her ikisi de cok iyi bilir ki bu sehirle ilgili cekilen filmlerin yarisinda insanlar metroda bir felaketle mucadele icindedirler (Diger yarisinda da asik olup birbirleriyle tabi). Her an kapidan iceri elinde 3-5 tane ayri silah tasiyan, deri ceketli bir gangster, pesinden de yakisikli mi yakisikli, karizmatik mi karizmatik bir tane polis girebilir mesela.

Ya da gercek hayatta karizmatik ve yakisikli polis diye bir sey olamayacagi icin, Derin'in de aralarinda bulundugu 1 numarali metro hatti yolculari yer altinda yasamakta olan ve yillar icinde radyoaktif atiklarla beslenmekten devasa boyutlara ulasmis, kirmizi gozlu bir farenin saldirisina ugrayabilir.

Belli olmaz bu isler. New York'ta bir sabah 8'de bir de aksam 6da metroya binenler baslarina ne gibi felaketler gelebilecegini asla bilmeden biner o metroya. Her defasinda yeniden goze alinan siradan bir risktir bilinmeyen.

Dolayisiyla sabah 8.00 yerine 8.22'de iste olmak tumuyle Derin'in sucu sayilamaz. Ne maceralar vererek taa Karayiplerden kalkip ise gelmeye tenezzul ettigi icin patronunun mutesekkir olmasi gerekir hatta!

Bu fedakarligindan dolayi patronuna karsi 1-0 onde oldugunu hisseden Derin, 2 dakika Starbucks'a ugrayip bir kahve alivermesinin de sorun yaratmayacagina karar verir ve is yerinin hemen yanindaki mis kokulu kahve dukkaninda buluverir kendini.

Burada da tipki metroki gibi super duzenli ve hizli bir kargasa hakimdir sabahin o saatinde. "Corporate America" ordusunda gorevli, siyah takimlar icinde adamlar, yuksek siyah topuklar ve siyah pardesuler icinde kadinlardan olusan 15-20 kisilik asker grubunun duzenli tek sirasina, sag ve sol yanlardan iki yesil onluklu Starbucks insani eslik etmektedir. Agizlarinda elektronik, teknolojik ve supersonik bir takim aletlerle siyahli askerlerin kafein siparislerini alip, kafenin obur ucundaki KKK'ya, yani kahve kontrol kulesine iletmektedirler. Bu arada kasaya ulasan siyahli asker yillar icinde zorla bagimlisi haline getirildigi kahvenin, kenar mahallelerde neredeyse harac olarak kesilebilecek kadar yuksek olan ucretini oder. Son asama olarak kafeine kavusma masasinda suslu puslu kahvesi 2 saniye once podyumdaki yerini almis, hizla tuketilmeye hazir bir sekilde onu beklemeye baslamistir bile.

Tum bu islemler sirasinda havada dolasan ugultuda ise sunlar duyulmaktadir:

"Frapaccinomachiatosoydoubleespressomocachinoventiicedteatazograndeskinnylattereadypeppermint"

Cik cik cik.

Hic tasvip etmez Derin bu tarz tipleri. Hem nedir bu kahve sevdasi hic anlamaz, ayrica siyaha olan bu duskunlugu de kucumser. Hic yaratici degildir boyle surekli siyah giymek. Kendisinin o sabah uzerine gecirdigi siyah etek, siyah ceket, siyah ayakkabilar ve o siyah yagmurluk tumuyle aceleden oyle denk gelmistir. Yoksa bu sehirde siyahi cok sevmeye basladigi icin degil.

Kahveden de hic haz almaz zaten, sadece o sabah Karayiplerden koparilip bu organize kaosa suruklenmis olmanin sokunu ustunden atamadigi icin kahve cekmistir cani. Yoksa o Christmas doneminde cikardiklari Caramel Brulee Latte'nin yuzlerce metre oteden burnunda tutmeye baslayan kokusu onu hic heyecanlandirmaz.

Starbucks'tan cikip elinde iki adet kahveyle ofisten iceri girdiginde (patronuna da almistir bir tane; yazik simdi o da Corporate America askeridir ne de olsa, bagimlisi oldugu seydir o kahve; cani ceker, kafasi isine konsantre olamaz, is guc aksar, sirket batar falan diye almistir. 25 dakikalik rotarla hicbir ilgisi yoktur elbette) bu karanlik Sali sabahinda adi gibi bir nefes daha cekebilecegini gorur. Evet, kendiyle ayni seviyedeki butun is arkadaslari coktan gelmis, gri bilgisayarlarinin karsisinda yesil ($) dunyalarina ucup gitmislerdir bile ama patronu henuz ortalarda gorunmemektedir.

Yuzunde sinsice bir gulumsemeyle masasina yonelir, siyah montundan kurtulur, gri bilgisayarini acar ve patronu gelene kadar -ki son 3-5 rahat dakikasi oldugunun farkindadir- mis gibi yanik karamel kokulu kahvesini yudumlayarak, sadece 1 saat once yatmakta oldugu yatagi dusunmeye baslar. Hani beyaz carsafli olan, hani Karayipler'deki.

Cok degil, bir iki seneye tek isi dunyayi gezmek olacaktir ne de olsa.

~~~

Atlanta Atlanmaz.

2011-09-21T21:12:00.000-07:00

Cile ceke ceke, Amerika geze geze bitmez. Ama ben elimden gelenin en iyisini yapmadan rahat edemeyen bir tipim. O yuzden sevgilimi taktim koluma, yine dustuk yollara.

Atlanta'dayiz bu sefer.

Amerika'nin filmler, diziler, sarkilar, kitaplar vs vs yollarla beynimize islemeye calismadigi nadir sehirlerden biri oldugunu dusunuyorum cunku gitmeden once kendimi ne kadar zorlarsam zorlayayim bir turlu gercege yakin bir imaj cizemedim kafamda. Hatta o kadar yanlis anlamisim ki bu sehri gidince soktan soka girdim.

Guneye yakin olmasi sebebiyle benim hayalimdeki Atlanta siyahi nufusun yuksek, egitim ve kalkinma seviyelerininse dusuk oldugu bir sehirdi.

Ancak bu kadar yanilabilirdim.

Her seyden once Atlanta kucuk bir sehir falan degil. Onlar da kendi caplarinda Amerika'daki gokdelen dikme yarisina katilmis, kazanamamis belki ama ilk 10'a girmis. ABD'nin 9. buyuk sehri olmus.

Nufus hic de benim sandigim gibi degil, iki renkten sehir sakinleri esit sayida ve kol kola.

Kol mol demisken, Coca Cola'nin da dogum yeriymis Atlanta. Her zaman sessizlerden korkmali zaten! Hakkinda filmler cekilmiyor, kitaplar yazilmiyor ardi ardina belki ama Amerika'nin istisnasiz butun ulkelerde satmayi basardigi; sayesinde dunyayi ele gecirdigi o mucizevi icat buradan cikmis demek ki.

Mr. Cola! Ozellikle de agir kumpirlerin, yagli yagli pizzalarin, hamburgerlerin yanina cok yakisan diyet versiyon; sayende 4-5 milyar insan kendini ince hissediyor. Saygilar.

Neyse devam edelim. Cola, gokdelenler dedik. Dunyanin en uzun 56. binasi olan Bank of America binasi da bu sehirde. Gerci dunya ilk onundan pek cok bina kendi yasadigim sehirdeyken niye 56. beni bu kadar heyecanlandirdi bilemiyorum. Yapi uzaktan bakinca gercekten pek bir sirindi o yuzden herhalde.

Genel anlamda sehir temiz, bakimli ve davetkar. Fiziksel olarak pek cok buyuk Amerikan sehriyle ayni kaliba sigdirilabilir. Sanat ve tarih muzeleri, parklari, tarihi tiyatrolari, unlu restoranlari, gokdelen tepesinde donen barlari, alis veris merkezleri, akvaryumu (dunyanin en buyugu) vs ile tam bir Amerikan sehri. Tek eksigi New York ya da San Francisco'da sizi tokatlarcasina carpan o basinabuyrukluk! Tatlar, kokular, cigliklar, renkler, kargasa icinde huzur; bunlari ozellikle hayatinizda isteyen bir tipseniz Atlanta'da aradiginizi bulamayacaksiniz.

Yok aman diyeyim koku moku istemem diyorsaniz ilk ucaga atlayin, dogru Atlanta'ya! Sanki tasinsaniz rahat, duzenli ve mukemmel bir hayat yasayacaksiniz izlenimi birakiyor insanda. Ustune ustluk super ucuz. Emlak canavari olarak derhal yerel halkla temaslarda bulunup, neredeyse bilimsel gecerlilikte bir sunum yapacak kadar bilgi topladim. Sehrin en pahali evi -tam bir malikane- $1 milyon degerinde. Yani New York'ta guzelce bir mahallede, orta buyuklukte (bize gore kucuk), belki manzarali belki de degil bir apartman dairesi.

Simdi uzuleyim mi sevineyim mi, ne hissedeyim tam bilemiyorum. Artik siz yorumlayin durumu. Ozetle "Amerikan Ruyasi"ni gerceklestirmek icin mukemmel sehir. Ama bana bu kenti sevdiren taraf ruyalar muyalar degil.

Duyarlilik.

Son derece bilincli ve acikfikirli bir sehir burasi. Inanamiyorum. Ben kendimi sokak cetelerini ve agir, baharatli zenci mutfagini kesfetmeye gidiyorum sanirken bir baktim Avrupa ulkelerini utandiracak seviyede esitlikci ve birey haklarina saygili bir ileri demokrasi sehrindeyim.

Boyle dusunmemin pek cok sebebi var ama ben ozellikle bir tanesini sizlerle paylasmak istiyorum.

Bu bir gosteri. Gosteri kelimesi yetersiz kaliyor gerci. Daha cok deneyimsel bir simulasyon diyelim.

Dialog in the Dark.

http://www.dialogtickets.com/

Nedir, nasil hissettirir herkese gore degisecek, son derece kisisel bir deneyim bu ama ben yine de kendi "gozumden" anlatmaya calisayim.

Bilet alip, iceri girdikten sonra uzerimizde isiga sebep olabilecek saat, telefon gibi her turlu esyayi kilitli bir dolaba kaldiriyoruz. Gosteriye katilmaya haziriz. Ne beklememiz gerektiginden pek emin degiliz. Konuyla ilgili genel bir fikrimiz var sadece ama ne yasayacagimiz, neler hissedecegimiz mechul.

Gorevli geliyor ve 10 kisiyi tek bir grup halinde siraya dizip, her birimizin eline birer degnek veriyor. Ben heyecandan en ondeyim.

Buyuk hata.

Hep beraber simsiyah bir odaya aliniyoruz. Uzerine oturmamiz icin tam bizim sayimiz kadar kup var. Hem oturak hem lamba, yumusak yumusak karanlik odayi aydinlatiyor kupler. Gorevli ortamiza gecip, anlatmaya basliyor. Iceride siki sikiya uymamiz istenilen kurallar var. Kadinin sesi hem sakin hem de bir o kadar otoriter. O anlatirken farkediyorum, kupler yavastan kararmaya basliyor. Odaya giderek artan bir siyahlik hakim oluyor ve kadinin son cumlesiyle beraber her yer zifiri karanliga burunuyor.

Gozlerim alisamiyor, ay dur neredeyim ben diye bocalarken gur mu gur bir erkek sesiyle irkiliyoruz. Gorevli kadin gitmis, yerine rehberimiz gelmis. Ismi Cowboy.

Cowboy kör.

Bizden ayaga kalkip sirayla onunden gecmemizi ve gecerken de ismimizi soylememizi istiyor. Bu kisimda fena degilim, zar zor da olsa sesini takip ederek nerede oldugunu buluyorum ve onunden adimi soyleyerek geciyorum. O ana kadar onunla tek birebir iletisimim bu. Sadece adimi soyluyorum ve taniyor artik beni. Ne zaman, nerede oldugumu biliyor.

Iceri giriyoruz. Degisik odalardan gececegiz ve tam 1 saat boyunca dunyaya kör bir insan olarak bakacagiz.

Ilk odada bir orman yaratilmis. Yerler yumusak. Hava serin ve ruzgarli. Kokular, sesler hepsi uzerimizde bir ormandaymisiz hissi yaratiyor. En onemli arac sesimiz. Yonumuzu bulmak icin surekli birbirimizle konusmak zorundayiz ama biz daha o kadar acemi bir grup koruz ki panige kapiliyoruz.

Degnekler birbirine ve hatta birbirimize carpiyor surekli. Yavas ve sakince yapmamiz beklenen tum hareketler aceleci, panik ve korku icinde yapiliyor. Cowboy kimsenin elinden tutup saga sola yonlendirmiyor. Sadece surekli konusuyor ve sarki soyluyor. Sesi de pek guzel ama o sirada onu takdir edecek halde degiliz hicbirimiz.

Ben son derece tirsmis durumdayim. Etrafimda surekli acele icinde yonunu bulmaya calisan, konusmak yerine bagirip cagiran iri Amerikalilar; yavas yavas saga sola hareket etmek istesem bile beni geri itiyorlar. Sinirim bozulmaya basliyor. Gozlerim portlemis durumda ama hicbir bok goremiyorum. Etrafim panik icinde yabancilarla cevrili bir halde, issiz bir ormandayim. Harika!

Pes edip hile yapiyorum. Sevgilime yapisiyorum. O ne tarafa yonelirse ben de o tarafa gitmeye calisiyorum ama nerdeyiz goremedigimiz icin o ilerleyebilirken ben kocaman bir duvarin arkasinda kalabiliyorum ya da aramiza bir degnek sokuluyor ve ister istemez ondan uzaklasmak zorunda kaliyorum. Ayrica basamaklar var. Yokuslar var. Ayagim bir anda bosluga denk gelebiliyor.

Tam bir kabus.

Sanirim baslangic carpici olsun istemisler ve kesinlikle basarmislar. Ormandan cikmayi becerdikten sonra kendimizi bir super markette buluyoruz. Isi normallesiyor. Ruzgar duruyor, kuslar susuyor. Yumusak toprak zeminin yerine sert kayganca bir zemin geliyor. Raflar var. Her taraf raf. Cowboy raflarda duran urunleri elimize alip ne olduklarini soylememizi istiyor.

Ben elimde bir makarna kutusu tuttugumu soyluyorum. Pirinc olmadigini nereden biliyorsun Duygu diyor. (Evet benim kim oldugumu cok iyi biliyor.) Sonra elmalari, cilekleri, cikolatalari koklayarak tanimaya calisiyoruz. Daha rahatiz artik. Herkes elindekinin ne oldugunu anlamakla mesgul. Bagiris, cagiris, ilk andaki panik azalmis durumda. Alisverisin sonuna geliyoruz, normalde sirada odeme fasli var diyor Cowboy ama elmayla armutu zar zor birbirinden ayiran bu 10 kisilik acemi âma grubundan beklentisi epey dusuk oldugu icin hic kasmiyor bile. Marketten ayriliyoruz. Bir marinaya gidip biraz denizde turlamak icin oradan bir tekneye binecegiz ama marinayla market arasinda bir otoyol var; karsidan karsiya gecmemiz gerekiyor.

Arabalardan meydana gelen bu orman bastaki gerceginden de beter. Kisitli bir suremiz var ve 10 kisiyiz. Hep birlikte karsidan karsiya gecmemiz gerek. Basaramiyoruz elbette. Sagdan soldan araba sesleri geliyor vizir vizir!! Cowboy bagiriyor. "Cabukk!! Cabukk!!" ve kacinilmaz gerceklesiyor. Birimize araba carpiyor. Oracikta can vermesi gereken acemi âma, sadece derin bir nefes veriyor.

Tekneye ulasiyoruz. Resmen sallana sallana yol aliyor teknemiz. Martilar, hafif bir meltem, deniz kokusu, hepsi sasirtici derecede gercek. Biraz rahatliyoruz denizde. Grupca keyfimiz yerine geliyor, az once yasanan trajediyi unutmayi basariyoruz ama sonsuzluga uzanan denizin mavisi ve ona karisan gok olmadan ne tekne ayni tekne ne de deniz ayni deniz.

Tur bitince son duragimiz olan bara geciyoruz. Canli muzik dinleyecegiz ama daha bastan bitkiniz. Oturacagimiz masaya yerlesmek bile bir iskence. Birbirimizin ayagina basiyoruz, ustune ya da hepten yanlis bir masaya oturuyoruz. Keyif almak amacli gittimiz bar bizi daha beter sikintiya sokuyor.

Bar deneyiminin de sonunda Cowboy simulasyona son veriyor. Artik gercek hayattayiz ama isiklar yanmiyor. Hep bir arada sohbet ederek karanlikta ona sorular sormaya basliyoruz.

Omrum boyunca hepi topi 1 saat "gordugum" bu adamla aramda son derece duygu yuklu bir bag olusuyor.

Sonradan kor olmus. Bir trafik kazasinda. 3 cocugu varmis. Kazadan sonra 1 ay komada kalmis ve sonunda kafasinda kucukken dinledigi bir sarkiyi soyleyerek uyanmis. Esi uyandiktan 15 gun sonra boyle buyuk bir yuku kaldiramayacak kadar genc oldugunu soyleyip bosanmis. Cowboy'u kendi karanliginda yalniz birakarak cekip gitmis.

Hayati kotu bir Turk filmi gibi gecmis bu adam her seye ragmen dunyanin en neseli, en gamsiz insani! Cok da sansli oldugunu dusunuyor. Dunyasi derin bir siyaha burunmus olsa da sonucta hayatta kalmis, sukrediyor ve hepimizden daha net adimlarla tek basina yasamina devam ediyor.

Sohbetin sonunda agzim acik, yuregim sikismis bir sekilde karanlik odadan ayriliyorum. Cikista bir ani defteri var. O kadar cok duyguyu ayni anda yasiyorum ve o kadar karmasigim ki o anda sayfalarca yazi yazmak istiyorum ama su satirlari yazarak oradan ayriliyorum:

"Cowboy,

Thank you for your guidance inside and into a new way of seeing life. I will NEVER forget you.

Duygu"

Simdi bazilariniz insan parayla kendine boyle iskence eder mi diye sorabilir.

Eder ve etmelidir de. Bilet satislarindan elde edilen para hic kar gozetmeksizin korlerin hayat kalitesini yukseltmekte kullaniliyor. Kaldi ki bu interaktif sergi/deneyim/gosteri sayesinde hem bizim gibi kendini "normal" sanan insanciklarin biraz da olsa gozu aciliyor, hem de baska yollardan is bulup kendi ayaklari uzerinde durmasi imkansiz olan insanlar icin istihdam yaratilarak onlara firsat esitligi saglaniyor.

Tum bunlari dusundukce dunyanin gelecegi icin hala umut varmis gibi hissediyorum ve bu fikri ortaya koyan o yaratici beyni de resmen elime alip opmek istiyorum! Ve elbette bana bu guzel duygulari yasatan Atlanta kalbimi fethediyor; ictigim suyun tadi daha bir guzel, soludugum hava daha bir ferah gelmeye basliyor.

Ben artik Atlantayi da Atlanta insanini da cok seviyorum. Cektigim fotograflardan birkacina goz atin, siz de seveceksiniz inanin. Ama fotograflara gecmeden once hatirlatmak isterim, seyahatlerim ve abuk sabuk deneyimlerim tum hiziyla devam edecektir. Dunyayi kesfetmek ve yeni yerleri tanidigim, tanimadigim herkesle paylasmak benim en buyuk zevkim. Eger burada anlattiklarimdan daha fazlasini merak eder veya daha da iyisi kendi kesif turunuza cikmak icin yardima ihtiyac duyarsaniz bana ulasin. Ne de olsa o kadar buyudum, otelci oldum. Size guzel bir rota da cizebileyim degil mi?

Cok gezen mi bilir, cok okuyan mi sevgili okuyucu!?

Dunyanin en gereksiz sorusudur. Niye birini otekine tercih etmek zorunda olalim ki? Hem gezip, hem de okuyabiliriz. Simdi siz Atlanta'yi okudunuz ya da ben gezdim diye her seyini biliyor mu olduk? Bir daha ben hayatta bu sehirle ilgili kitap okumayayim, siz de sakin buraya gelmeyin, zaten okudunuz cunku. Oyle mi?

Sizi bilmem ama ben dunyayi okuyorum da geziyorum da! Aynisindan siddetle size de tavsiye ederim.

Bir sonraki durakta gorusmek uzere,

Duygu

High Museum of Art

Sanata, mimariye, tasarima epey duyarli bir sehir Atlanta. Bu muze bana Guggenheim'i animsatti. Icinde dolasmasi cok keyifli bir yer.

Muze ve icindekiler ayni elden cikmis gibi!

Benzerlik cok hosuma gitmisti, ben de durmadim fotografini cektim!

Muzenin magazasinda el kadar cocuklara Andy Warhollari, Matisseleri ogretmek icin basilmis kitaplar.

Bir yandan cok seviniyorum boyle seyler gorunce, bir yandan da kahroluyorum.

Ikincinin sebebini siz biliyorsunuz.

Hepsi ve daha fazlasi cocuklar icin!

Cocuklarin ufku genislesin, bakis acilari zenginlessin diye.

"Egitim sart!" sadece komedi temali telefon reklamlarindan akilda kalan iki kelime olmamali.

Bu binanin adi Siluet. Nedenini gorebiliyor musunuz?

Yaraticilik. Nokta.

Muzeden ciktik. Aciz. Restoran bulmak icin Urban Daddy'e saldirdik ama kendimizi

hala New York'ta sandigimiz icin

"Duvari mavi boyali, yemekleri az tuzlu, garsonlari cok neseli"

falan gibi fazla net bir arayisa girdik ve sonuc bu ekran oldu.

Atlanta cok iyisin, cok hossun da New York degilsin sen galiba.

Ote yandan New York'dan daha merhametlisin galiba.

Dogma buyume Atlantali olan

eski Belediye Baskani Andrew Young'in bu sozu kapitalizme meydan okur nitelikte.

Boylesine Amerika'da az rastlanir demedi demeyin.

Georgia Aquarium

Ve o devasa akvaryumdayiz.

Yunus Showu hayatimda izledigim en inanilmaz sey olabilir.

Yedi gobek Izmirli sevgilimi bile sasirtacak cinsten

bir okyanus yasamiyla karsi karsiyayiz.

Sehirdeki denizatlarinin bile bu kadar estetik olmasi gercegini es gecemedim.

Pardon.

Ve akvaryumdan son kare.

Conan O'Brien 'in yunus olmus versiyonu.

Bilmem siz sever misiniz ama Harvard mezunu bu komedyene ben taparim

tipki Okan Bayulgen'e taptigim gibi.

Zaten bir solukta ikisi arasinda on benzerlik de sayabilirim ama

Okan Bayulgen'in yunuslasmis halinin ulkenin en populer turist mekanlarindan birinin tam ortasina koyulmasina izin verecegini pek sanmiyorum.

Amerikalilar suludur.

Akvaryumdan ciktik. Atlanta'nin en unlu lokal kitapcisi kimdir dedim,

Outwrite Books kitabevi dediler.

Bir gittim, "out"write cunku escinseller tarafindan escinseller icin acilmis bir kitapci.

Inanilmaz seker bir yer.

Yani anlayacaginiz uzere acikfikirli bir sehir Atlanta.

Herkese ve her seye gonlu de beyni de acik.

Nefes alip verin yeter.

Atlanta'nin en unlu parklarindan Piedmont Park'ta

acik hava sanat senligine denk geliyoruz sans eseri.

Yer, gok her taraf bastan asagi degisik sanat eserleriyle kayniyor.

$10'a da alacak eser var, $100,000'a da.

Ey kredi kartlari, ey cek defterleri.

Siz nelere kadirsiniz!

Istemeyerek de olsa Atlanta'ya gule gule deyip

eve donmek uzere yola koyulmadan son bir kare.

Sen mi buyuksun Atlanta, ben mi?

(Ben!)

Ayirmiyoruz Ayarliyoruz.

2011-09-14T21:39:00.000-07:00

Basimdan cok garip bir olay gecti. Bunu sizle paylasmazsam rahat edemeyecegim. Konunun hassasiyetine ragmen olanlari tum ictenligimle ve en ufak ayrintisina kadar anlatiyorum.

"Crash" diye bir film izlediniz mi? 2006'da En Iyi Film Oscarini kazanmisti. Kendimi bildim bileli her turlu renge, dile, dine, irka, cinsiyete, cinsel tercihe yani INSANa kapisi acik olan ben o filmden epey etkilenmis, uzerine cok dusunmustum. Nereden bilebilirdim ki gun gelecek benzer bir film de kendim cekecegim.

Ben irkcilik yaptim.

Nasil oldu hala cozebilmis degilim, beraber anlamaya calisalim ama once bir konuda anlasalim; disaridan belki de cok tehlikeli, kapkara bir orman gibi gorunen Manhattan aslinda oldukca medeni ve guvenlidir. Garip bir guven duygusudur bu. Herkes her an bir tehlikeyle karsilasmaya hazir gibidir ama ote yandan da tehlike falan cikmayacagini bilir. Aciklamasi zor ama oyle.

Ben mesela, iki yil once ilk yerlestigimde hic bilmedigim sokaklarda, hic tanimadigim insanlarin arasinda sabaha karsi, altimda mini eteklerle tek basima gezip tozdugumu, ustune arsizca metroya bindigimi bilirim. Sen sansliymissin da demeyin, ayni sekilde davranan yerli ya da turist milyonlarca insan var. Yalniz tabi yerliler olarak sabaha karsi dondugumuz yer evimiz. Turistlerinse otellerine donmesi beklenir degil mi?

Her zaman degil.

Burada oteller cok p-a-h-a-l-i!! Bu da tabi organik olarak otele alternatif bir konaklama yonteminin dogmasina sebep olmus.

Subletting.

Yani cok daha dusuk bir ucret karsiligi lokal birilerinin evinde kalmak.

En cok basvurulan adres ise belli: craigslist.com.

Nasil isliyor?

Siteden tum dunyanin erisimine acik bir ilan veriyorsunuz ev sahibi olarak. Evinizi tanitiyorsunuz, istediginiz fiyati ve misafir kabul edebileceginiz tarihleri belirtip cevap beklemeye basliyorsunuz. Size cevap veren insanin seri katil mi yoksa Ivy League okullarindan birinde master yapmaya gelmis tertermiz, iyi aile cocugu bir tip mi oldugunu "hissetmek" size kalmis.

Sahtekarlik hikayelerine de rastlayabilirsiniz elbette ama genel anlamda cogu insan durust. Gercekten sadece uygun fiyatlara konaklayabilecekleri, temiz, guvenli bir oda ya da ev arayisi icindeler. Dusununce her iki tarafta da epey risk aliyor aslinda. Soz konusu oda kiralamaksa eger, birbirini HIC TANIMAYAN iki insan ayni cati altinda (ki Manhattan catilarindan bahsediyoruz, evler Turkiye'deki mutfaklar kadar. Mahremiyetten eser kalmayabiliyor) gunlerce bir arada yasamak zorunda.

Ben hem kiraci olarak hem de ev sahibi olarak onlarca kez yaptim bu isi. Sansliydim heralde. HIC sorun yasamadim. Sorunu birakin, kafamda soru isareti bile olusmamisti.

Ta ki dune kadar.

Dun madalyon oteki yuzunu gosterdi.

Ismine Erik diyelim. Bir erkek.

Yanlis anlasilmasin; ben 1 yil boyunca 2 erkek ev arkadasiyla yasadim. Bu konuda sorun cikartan "narin" kizlardan degilim. Ama 1 ay surecek bir is seyahatine cikan sevgilimin kendi evimizde tanimadigimiz bir baska erkek kiraciyla kalmam fikrinden hoslanmamasi sebebiyle, bu sefer erkek oda arkadaslarini geri cevirmek durumundayim ki sonuna kadar saygi duyuyorum bu istegine.

Gel gelelim Erik kiz arkadasiyla birlikte gelmek istedigini soyluyor ve boylece on elemeyi geciyor. 2 kisi icin odanin fazla kucuk olabilecegini acikliyoruz. Onemli degil biz zaten gezip tozacagiz, ancak yatmadan yatmaya geliriz diyor.

Peki diyoruz. Ilk gercek iletisimi sevgilim kuruyor. Sanki evde bir erkekle kalacaklarini dusunsun, sen sonradan devreye gir diyor.

Olur. Bana uyar. Hatta, kendi hislerimi tartiyorum da, sanki boylesi daha cok hosuma bile gidiyor. Ne oluyor bana yahu? Sozde hicbir seyden korkmayan ben niye simdi kucuk bir kiz gibi arkasina saklanacak duvar ariyorum?

Neyse sevgilim ilk temastan memnun. Hatta telefonda duydugu sese o kadar guvendi ki kendisinin is seyahatine cikacagini ve kiz arkadasiyla kalacaklarini bile anlatiyor Erik'e.

Erik'in hikayesi de saglam duruyor. Sehir disindan kiz arkadasi gelecek. Kiz ogrenci vizesiyle burada. Egitimini tamamlamis ulkesine donmeden New York'u ziyaret etmek istiyor ancak ikisinin de butcesi kisitli ve otel fiyatlari cok yuksek. Kalacak ev bakiyorlar.

Soru 1: Kiz arkadasi nereli?

Cevap 1: Rus.

Varan 1: Kafamda oyle ya da boyle 26 yil boyunca yerlemis stereotipler hareketlenmeye basliyor. Yapma diyorum kendi kendime. Sacmaliyorsun.

Soru 2: Erik nerede yasiyor?

Cevap 2: Queens'de. (New York sayilir, Manhattan'a metroyla uc dort durak mesafede)

E haliyle Soru 2'ye ek: Kendi evin varsa niye Manhattan'da oda kiralamaya calisiyorsun?

Cevap 2: 3 erkek ev arkadasim var. Kiz arkadasimi onlarin arasina sokmak istemiyorum. Kaldi ki sehrin icinde, daha guzel bir evde kalmasini istiyorum.

Icimdeki pozitif ben: "Ozeniyor cocuk, belli. Anlasilan seviyor gercekten kiz arkadasini".

Karamsar ben: "Genc ve Queens'de yasayan bir tip icin fazla bonkor."

Kafamdaki her bir soru isareti bir yenisine sebep oluyor. Aksani nasildi diyorum haddimi asarak. Normal Amerikali gibi mi konusuyordu yoksa garip miydi?

Normaldi diyor sevgilim. "Gayet samimi, sevecen konustu. Ben sormadan detaylica her seyi anlatti."

Hemen telefon numarasindan kimligini kontrol ediyoruz (ve bunu her yapisimizda hahahaha FBI gibi ciftiz diyip cok egleniyoruz), isimler de detaylar da birbirini tutuyor. "Her sey normal. Gelsin gorsun evi."

Gorsun tabiki de sevgilim ertesi aksam Atlanta'ya ucuyor ve Erik'le ilk bulusmayi benim tek basima yapmam gerekiyor.

Problem degil, ne olacak yaparim diyorum ama icim bir garip.

Ertesi gun geliyor Erik. Ben evi piril piril yapmisim. 1.5 yildir onlarca ozel ani biriktirdigim, evim dedigim, icinde mutlu mesut bir hayat yasadigim dunyadaki en ozel alani Erik diye hic tanimadigim, gormedigim birinin begenisine sunuyorum. Istiyorum ki bu kisi benim yapmakta oldugum fedakarliga layik biri olsun. Sadece parayi veren dudugu calamasin.

Ben bu dusunceler icinde kaybolmusken kapi caliyor. Aciyorum; apartmandaki uzun koridorun ucunda beliriyor Erik.

Simdiye kadar kendi secimimle bir araya gelme ihtimalimin cok dusuk oldugu bir adam. Belki metroda yan yana oturmusuzdur daha once. Ama hepsi o. Kalabalik bir metroysa hatta kendimi yaninda rahatsiz bile hissetmis olabilirim.

Kisa boylu. Esmer. Cok hafif cekik gozlu.

Bu adam...Meksikali.

Ya da belki de Uzak Doguda cok da populer olmayan ulkelerin birinden.

Sormuyorum elbette. Ayip cunku. Kendime hakim olamayip daha simdiden icimde binbir turlu endise duymus olabilirim ama ben hala medeni bir insanim. Boyle cirkin bir soru sormam. Kaldi ki kendi icimde de ufak capta bir sok yasiyorum neden boyle tepki verdigime dair. Hic 26 yildir tanidigim, bildigim Duygu degil bunlari dusunen ve hatta bulusma saatinden dakikalar once pantalonunun cebine biber gazi sokusturan.

Nereden cikti bu guvensizlik hic anlam veremeden evi gezdirmeye koyuluyorum.

Erik soyle goz ucuyla bakiyor gosterdigim alanlara. Hepsini begeniyor. Istiyor kesin evi. Sohbet ediyoruz biraz; benim soru sormama izin vermeden kendisi vizir vizir anlatiyor: Rus kiz arkadasi kim, Amerika'da ne yapiyor, buraya neden geliyor. Konusuyor da konusuyor taramali tufek gibi.

Ezberlemis gibi.

Nefes almak icin biraz yavasladigi bir saniyeye denk getirerek soruyorum, "Kiz arkadasin kac yasinda?"

16'sinda olup da marketten icki satin almaya calisan bir oglan cocugunun kendine kazandirmaya calistigi emin ama aslinda son derece aceleci ve acemi havayla, "21!!" diyor. Yasal resit olma yasi yani.

O ani da gozlemledikten sonra icimdeki endise birikintisi gurul gurul akan bir sel oluveriyor. Artik ne dese ne yapsa ben ters yorumlamaya basliyorum icimden. Adamin kendi yasina takiliyor aklim. Soyledigi kadar genc gorunmemeye basliyor gozume. 30u var bu adamin diye geciriyorum icimden. 21(!) yasinda kizla ne yapiyor ki bu adam? Tamam askin yasi olmaz falan filan da benim evimde olsa bari. En azindan bu seferlik.

Bu arada Erik deli gibi terlemeye basliyor. Uzerinde eski pusku bir kot, ayaginda kotu durumda botlar var. Bir de uzun kollu kalinca bir sweatshirt giymis. Disarida hava gunluk guneslik.

Ne kadar cok terledigini kendi de fark ederek bana aciklama geregi hissediyor.

"Bugun bir ara hava sogudu da ustume bunu geciriverdim ama isten de buraya kadar yurudum. Simdi eve girince terlemeye basladim tabi. Kusura bakma."

"Yoo onemli degil, rica ederim....Bugun pazar. Yine de calistin mi?"

"Evet oyle gerekti."

"Anladim. Ne is yapiyorsun?"

"Insaatlarda calisiyorum."

&@@(;$(#(#(!!!!...

"Yani insaatlarda elektrik tesisatlarini duzenliyorum diyelim."

"OK..."

Tikaniyorum tabi. Bu noktadan sonra ne demem gerektigini bilemiyorum artik. O zaten kaldigi yerden devam ediyor deli gibi konusmaya. Benimse gozum elindeki Iphone'a kayiyor. O konusadursun ben sunlari dusunuyorum: Iphone'u son model. Hem de Verizon'dan alinmis degil, ATT numarasi biliyoruz. O zaman 2 yil kontrat yapabilecek kadar kredisi var demek ki...Aman kredi skoru dedigin nedir ki, herkeste Iphone var artik. Hicbir seyin gostergesi degil bu. Kapora iste Duygu kapora!!!

"Kapora istiyorum!" diyorum. Evet sevgilin soyledi getirdim yanimda. $50 verecegim diyor. O anda basiretim baglaniyor. Tamam diyorum. Cikarip cebinden iki 20'lik bir de 10'luk veriyor. Kagitlar terden nemli, hafif yumusamis ve birbirine yapismis.

Bu adam benim evimde kalacak. Benim banyomu kullanacak.

Gozlerimin onunde hala sipir sipir terliyor.

Niye bu kadar terliyor bu adam?? Gercekten dedigi gibi disarisi soguktu da suan evde sicak mi basti yoksa stresli oldugu icin mi terliyor??

Bir yandan bakislarini yorumlamaya calisiyorum ote yandan da giderek daraliyorum. Elimdeki nemli paralari aynen geri verip, tam bir sizofren gibi "Yaa kardes ben vazgectim. Hadi bye bye!!" diye bagirarak onu evimden gondermek istiyorum ama bunun yerine biraz daha sohbet ediyoruz.

Birkac dakika sonra geldigi ilk saniyeden beri korudugu guleryuzlu ifadesiyle veda ederek ayriliyor, odayi tuttuguna memnun sekilde. Adeta kendiyle gurur duyuyor, gorebiliyorum gozlerinde. Queens'de 3 erkekle yasayan bu Meksikali ya da garip Uzak Dogulu adam 1 haftaligina da olsa Manhattan Upper West'te bir dairede yasayacagi icin cok heyecanli.

Bense endiseli.

Erik gider gitmez kiz arkadaslarimla bulusuyorum. Yine kendi hayatim, kendi cevrem ve kendi muhabbetime donmus olmanin verdigi rahatlama var uzerimde. Ama aklimin hep bir kosesinde o. Dayanamayip kizlara da anlatiyorum. Sen merak etme ilk aksam ben de gelirim, yaninda olurum, yalniz degilmissin havasi veririz diyor bir tanesi. Cok ama cok minnettar hissediyorum icimden. Ama asla boyle bir seye izin veremem.

Aldigim riskin farkindayim. Adam katil ya da en hafifinden hirsiz cikabilir sonucta. Hadi tek basina gelmiyor diye dusunelim. Nerden bilecegim ben o sozde Rus kiz arkadasin cete uyesi olmadigini ve resmi pembelestirmek icin isin icine katilmadigini? Arkadasimi bu olaya karistirir miyim? Asla.

Eve geri geliyorum. Pazar aksami saat olmus 10. Yatmam lazim; ertesi gun is var. Ama uyumam soz konusu bile degil. Ne yapiyorum biliyor musunuz?

Mutfaktaki en keskin bicaklari, banyodaki kucuk makasi, cimbizimi, torpumu, yani ortak alanlardaki tum delici ve kesici aletleri bir araya toplayip odamda bir koseye sakliyorum.

"MANYAK MISIN KIZIM SEN?' diye bagirdiginizi duyar gibiyim. Ama oyle degil iste. Bir yandan da Erik'i ve anlattigi her seyi yanlis yorumlamis olma ihtimalim var. Bunu goz ardi edemiyorum. Henuz...

Sonra aklima kedim geliyor, ozene bezene aldigimiz bir tanecik guzel kizim. Sonucta ben evden cikip gidecegim, butun gun o insanlarin ne yapacaklarini hic bilemeden. Benim kedim atiktir kendini korur ama bu dusuncenin aklimdan gecmesi bile dengemi alt ust ediyor. Dusunduklerime, yaptiklarima kendim bile inanamiyorum.

Ben bu kadar korkak bir insan miydim? Ya da irkci? Neler oluyor bana?

En son kendimi sevgilimi aramis, ona salonda telefonun daha iyi cekmesine yarayan "microcell" denen aleti kendi odama kurabilir miyim diye sorarken buldum.

"Niye ki?" diyor.

"Onu devredisi birakip benim dis dunyayla iletisimimi kesmeye calisabilirler. Iletisim hatlari benim elimde olsun diye" diyorum.

"OHA" diyor. "Kafayi mi yedin sen? Tamam derhal iptal ediyoruz bu isi! Ariyorum kaporayi de geri gonderiyoruz. Bitti bu konu".

"HAYIR" diyerek sesimi yukseltiyorum. O an anliyorum ki gurur meselesi haline getirdim ben bu isi.

1. Ben daha once bunu 50 kere yaptim, hicbirinde korkmadim. Simdi de korkmuyorum! Bu bir is anlasmasi. Adam parayi pesin verecek, ben de onlara bir oda verecegim. Bu kadar basit. Durumu duygusallastirmanin alemi yok.

2. Ben kisinin tipine, sosyal kimligine gore nasil bir insan olduguna karar verecek hakki gormuyorum kendimde. Aklima surekli dunya tarihi boyunca yanlis anlasilmis, haklari yenmis zenci karakterler geliyor. Filmlerde tam cebine hamle yaptigi anda polislerin takir tukur vurup oldurdugu adamin elinden silah degil de hac, ne bileyim karisinin, kizinin fotografinin falan ciktigi sahneler geciyor gozumun onunden surekli.

Telefonu kapatiyoruz. Ben daha rahatim. Uyumadan once su cocuga bir de Facebooktan bakayim diyorum. Buluyorum hesabini.

Olamaz...

Cok az arkadasi var, niye ki?...Resimleri de hep insaatlarda falan cekilmis. Ayrica bana uzuuuun uzadiya anlattigi Rus tipli bir kiz arkadasi falan da yok gorunurlerde. Ne bir resim ne bir yorum. Baska bir kiz var ama, tipi kendisine benziyor. Esmer tenli, koyu sacli bir kiz ve aralarinda bazen Ingilizce bazen de hic bilmedigim garip bir dilde yazisiyorlar. Birbirlerine seni seviyorumlu falan yazilar yazmislar.

Yikiliyorum.

Daha fazla kendimi kandiramayacagimi anliyorum. O gece kotu bir uyku uyuyup sabah erkenden kalkiyorum ve evi bir kere daha craigsliste koyuyorum.

Oglen annemle konusuyorum. Evdeki kapilar disaridan kitlenip anahtari alinamadigi icin annem sinir oluyor. Kararima cok mudahale eder gibi olmak istemiyor ama belli ki bu iki tipi (yani tahminen 2, henuz kiz arkadasin varligina dair hicbir isaret yok) evime almami hic ama hic istemiyor. Daha da fena oluyorum.

O sirada benim yeni ilana bir cevap geliyor.

"Hi,

I am a single professional female that has business in the city starting tomorrow the 13th, until the end of the week."

Devamini okumuyorum bile. Derhal telefona sariliyorum. Kadin cok sevecen konusuyor. Her sey normal gibi. Erik'in istediginin yarisindan bile az sureligine istiyor odayi ama benim umrumda degil. Bu kadinla kesinlestirmememize ragmen sevgilimi ariyorum ve daha fazla kendimi zorlayamayacagimi soyleyip, Erik'le olan anlasmamizi iptal etmesini rica ediyorum. Kendim de derhal bu yeni kadini ariyorum. Telefon gorusmemiz gayet olumlu geciyor. Kendisinin henuz sehirde olmadigini, aksam is cikisi mumkunse kizinin gelip eve bakmak istedigini soyluyor. Tabi diyorum. Aksam eve geldigimde kizini kapida beni beklerken buluyorum.

Bembeyaz bir kiz...

Sari saclari, mavi gozleri var. Benim boylarimda. Neseli, rahat bir tip. Yillarca uzaktan uzaga gozlemledigi ve sonunda nasil oynanmasi gerektigine karar verip ezberledigi bir metni okumuyor; sadece kendi gibi davraniyor kiz.

"Annem buyuk ihtimalle tutar bu odayi" diyor. "Hossohbet de bir kadindir, iyi anlasirsiniz."

Bir bilse benim coktan sohbetten falan gectigimi.

Ben resmen -her anlamda- bana ve benim yasadigim hayata benzer birilerini ariyormusum.

COK, COK AYIP. Ama oyle.

Ve boylece fark ediyorum ki normalde gosterdigim "Gel kim olursan ol gel"ci tavrim is kendi habitatima gelince bir anda renk degistiriveriyor.

Demek ki kocaman bir yagmur ormaninda bir arada yasayan onbinlerce hayvan turunden biriyim ben. Gunduz karinca da benim arkadasim fil de maymun da kelebek de. Ama gece olup da inime cekilme vakti geldiginde sadece kendi cinsime guvenebiliyorum. Filler beni ezecek, karincalar icimi kemirecekmis gibi geliyor.

Demek ki.

Kendimi insan haklari ve esitlik dersinde kafam kadar Fyi cakmis gibi hissettigim su dakikalarda, yeni ev arkadasim beyaz kadin yan odada misil misil uyuyor.

Benimse icim rahat. Bicaklar mutfak cekmecesinde, cimbiz banyoda, microcell salonda.

Erik?

Iki ihtimal var. Ya ben butun parcalari yanlis birlestirdim, karman corman bir resim cizdim ya da tum detaylari dogru yorumladim ve bir facianin esiginden dondum. Ama kabul et senin de hikayen pek bir bulanikti Erik.

Kimsenin dis gorunusleriyle yargilanmadigi ama herkesin iciyle disinin da gercekten bir oldugu bir dunya dileklerimle!

Duygu

Alcak Yerde Yatma Sel Alir, Yuksek Yerde Yatma Yel Alir

2011-08-28T11:12:00.000-07:00

Kategori 3!!!

Zaten toplam 5 kategori var. Yani bu demek oluyor ki 3 epey tehlikeli.

Ertesi gun: Yok yok kategori 1mis.

Birkac saat sonra: Yok hayir, bir alt seviye yani tropikal firtinaya donusecekmis New York'a geldiginde.

Ve fakat 3 gun oncesinden baslamislardi;

"Irene geliyor!! Cok tehlikeli! Can ve mal kaybinin sifir olmasi icin ne gerekiliyorsa yapilacak. Metro hatlari, iptal. Otobusler, iptal. Havaalanlari kapatildi. Ucuslar iptal. Deniz seferleri iptal. Cogu bolgede sokaga cikma yasagi ilan edildi. En komik uyarilardan biri ise New Jersey Valisi Chris Christie'den geldi:

Jersey Shore'daki gamsiz genclige hitap ederek: "Get the hell off the beach. You've maximized your tan" dedi.

Ote yandan pek sevimli, New York valimiz Micheal Bloomberg ise Manhattan'in kiyi seridindeki tum bolgelerin ve New Jersey kiyi seridinde bulunan Hoboken sehrinin pek cok sakinine ZORUNLU olarak evlerini bosaltma emri verdi ve hatta Hoboken'da yasayan yakin bir arkadasim da zorla bizim eve sigindirildi. Gerci iyi ki siginmis cunku her ne kadar biz buralarda her seyin normal oldugu bir afet yasasak da, Hoboken'da durum gercekten biraz afetimsi:

Tam olarak arkadasimin evinin onu.

Amerikali antreman yapmak icin istisnasiz her firsati kullanir.

Bir de tabi eglenmek icin.

"Sen bu haldeki sokaklara niye cikarsin be adam" dedirttiren "seksi" bacakli Hoboken'li.

Saka bir yana, hala kasirga tehlikesi sebebiyle disari cikmamamizin siddetle tavsiye edildigi su saatlerde ben, sevgilim ve Hoboken'daki guzelim dubleksinden tahliye edilen arkadasimiz, banyo kuvetini acil durumlar icin agzina kadar su doldurmamiz sebebiyle, disarida bile iklim hala tropik degilken, iceride tropik iklim yarattigimiz evimizde oturduk NEDEN diye soruyoruz kendimize.

Hepimiz farkli yorumlar getirdik konuya.

Arkadasimiza soracak olursaniz, artik medyanin en ufak bir guvenilirligi kalmamis. Oyle ki, Amerika'da gelmis gelmis en buyuk dogal afetlerden sayilan Katrina kasirgasi bile gercekte oldugundan daha agir lanse edilmis olabilir.

Bence boyle siradisi olaylarin yasandigi zamanlarda, halkin tetikte tutulmasinin her zaman yarari var. Dusunun ki cogumuza abarti gibi gelen bu kadar uyariya, alinan onleme ragmen insanlar hala yapmamalari gereken seyler yapiyorsa, yetkililerin cok daha rahat davrandiklari afet senaryolarinda ne olacak? Ve tabi bir de bu kasirganin beklenenden daha hafif degil, cok daha sert gecme ihtimali de her zaman mevcut. Hem kasirga daha sert vursa hem de yetkililer medya kanallarina durumu oldugundan daha vahim gostermeleri icin uyarilarda bulunmasa, sonuc seye benzerdi,

Bize.

Sevgilimin komple teorisine gelecek olursak, bunlarin tumu ekonomiyi canlandirmak icin yapilan calismalar. (Tabiki Irene kasirgasini zorla hukumet yaratmistir demek istemiyoruz ama bu cok da acil olmayan durumdan istifade edip ekonomik hareketlilik yaratma cabasi icine girmis olabilirler diyoruz.) Bakiniz altta supermarketin birinden Irene baslamadan saatler once alinan bir goruntu:

Fotograf icin Sila Y'ye tesekkurler.

Gercekten ben de bizzat gittim gozumle gordum New York'ta ne kadar market, supermarket, bakkal, bufe vs varsa hepsi talan edilmis ve edilmekteydi. Edilir tabi cunku son 3 gundur elektrik, su, gaz, internet ne kadar medeniyet araci varsa kesilecek. El fenerlerinizi, pillerinizi, mumlarinizi (tabi hicbir yeri yakmamaya dikkat ederek), pisirme veya isitma gerektirmeyecek yiyeceklerinizi ve icme sularinizi hazir edin uyariylariyla yatip kalkiyoruz. Insan beyninde dogal olarak bir felaket havasi olusuyor.

Biz de ne yapalim bari markete gidelim de kraker miraker alalim dedik. Bir gittik su bile kalmamis, ne krakeri. Oyle kucuk bir marketten de bahsetmiyorum; bilmeyen iceride rahatlikla kaybolur.

Raflar arasinda gezinirken benim yaslarimda bir cift arasinda gecen muhabbete kulak misafiri oluyorum ister istemez:

Kiz: "Soooo what are we going to get?"

Oglan: "I don't know. We really don't need anything."

Kiz: 'I know! We have everything at home."

Oglan: "Yeah...whatever let's look around."

Kiz: "OK"

Ben: "Yuh!! Bu kadari da sacmalik!! Resmen hic yoktan kriz yarattilar, yagmaladilar marketleri...Ben ne alsam?.."

Ne aldigimizi acikliyorum.

Bir sise Sprite. Bir sise Sprite Zero.

Sprite'i aksam yemegimizle icecegiz. Zero'yu yemekten sonra icecegimiz pamuk sekerli votkamizin icine katacagiz.

Onemli Tespit 1: New Yorklu felaket, dogal afet falan dinlemez, cuma cumartesi aksami ickisini icer.

Facebook, Twitter Gozlem 1:

Her neyse, butun kasirga iki sise Sprite ile gecmez diyerek oradan ayriliyoruz ve fiyatlarin biraz daha yuksek oldugu -dolayisiyla talebin daha az olmasini bekledigimiz- bir baska markete gidiyoruz. Orasi talan edilmemis, edilmekte. Iceride vucut vucuda bir kalabalik. Etrafta surekli "Pardon!! Excuse meee!!!" gibi cigliklar duyuluyor ama hareket kabiliyeti sifir. Yuzlerce kisi tek beden olmus ayni anda yana, ayni anda yukari dogru kipirdanmaya calisiyoruz.

Orada da durum pek vahim anlayacaginiz. (Gerci ben ustun basarilarla, hic yara almadan, ciglik cigliga marketteki son susamli ekmegi kapmayi basardim tabi ama...)

Marketler boyle, peki ya sokaklar ne durumda dedik ve daha resmi kasirga baslama saatine 3-4 saat oldugu icin yagmura ragmen cikip biraz sokaklari turladik.

Guvenli bolge ilan edilen Upper West Side'daki yuzlerce restoran ve barin sadece birkac tanesi acik. Onlar da zaten 1-2 saate kapatacak. Ama isin daha da ilginci acik olan o az sayida restoranin hinca hinc dolu olmasi.

Onemli Tespit 2: New Yorklu felaket, dogal afet falan dinlemez cikar disarida yemegini yer, ickisini icer.

Facebook, Twitter Gozlem 2: Amerikali arkadasim Lauran'dan acikli itiraf:

"Irene has forced me to get in touch with my cooking skills (or lack there of) Just made a mean pizza muffin. For those who know me - you know this is a BIG deal! No fire alarms!"

Bu pek de felaketle sonuclanmayan dogal afet yazisini New York Times'dan ve The Boken Online'dan ilginc birkac fotograf ile noktalandirmak istiyorum.

Penn Station, New York City.

Bayshore, New York. Bazi yerlerde gercekten afet olmus.

Irene is alive!

Fort Greene, Brooklyn. Agaclar yerlerde.

Brooklyn'i sel aldi. Taksicilerse yagmur, kar, kis, sel, dogal afet dinlemez. Kaldi ki su durumda hayvanlari koruma gorevi de zavalli taksicilere verildi. Yasa diyor ki, dogal afetler sirasinda disarida mahsur kalmis herhangi bir hayvan goren taksicilerin hayvanlari araclarina alip acil servise goturmeleri ZORUNLU.

New Yorklu'nun cok sert gececegine inandigi kasirga icin camlarini koruma endisesi.

Halbuki NEw York Times bin kere dedi, bantlar hicbir ise yaramiyor. Bosuna basiniza is cikarmayin.

New Jersey Valisinin "Cikin gidin evinize kardesim!!" diye serzeniste bulundugu Asbury Park.

Adam hakli. Amerikali dengesiz.

Normalde TIKLIM TIKIS olan, 10 dakikada 3 metre gidebildiginiz Times Square.

Hepimizde (sevincten) aglama istegi uyandiran o tek insan.

Manhattan'in zorunlu bosaltima emri verilen guney ucu Battery Park.

Bu adam ne yapiyor veya niye orada artik hayal gucunuze kalmis.

Zenginlerin yazlik evleriyle ve cilgin yaz partileriyle unlu Hamptons

Suanda saat 14:10. Haberlerde "Tehlike devam ediyor. Sokaga cikmayin." diyor. Camdan bakiyorum, disarida yagmur bile yagmiyor.

Facebook, Twitter Gozlem 3:

"Only 1 missing person in New York. Irene."

Her seye ragmen insan hayati degerlidir. Sakaya da kasirgaya da gelmez. Onlem almak iyidir. Keza her ne kadar Manhattan cok da kotu durumda olmasa da son durumlar soyle:

Brooklyn: Suyu tutacak duvarlardan birinin cokmesi sonucunda Belt Parkway parki sular altinda.

Bronx: Orchard Beach, Mill Pond Park ve Yankee Stadium'un nehir tarafindaki bolumu sular altinda.

Staten Island: 61 eriskin ve 3 bebek yukselen sular yuzunden mahsur kalmis ve tabi hizlica olay yerine ulasan 3 kurtarma botu sayesinde derhal kurtarilmis.

New York genelinde;
62,000 evin elektrik ve suyu kesildi.
650'den fazla sayida agac devrildi.
81 acil durum barinaginda 9000 kisi geceyi guvenli bir sekilde gecirdi.

Dogal afetlerin yasanmadigi, yasanacaksa da Amerikalilar gibi cildirmiscasina onlem aldigimiz ve sonucunda kac olu, yarali oldugunu takip etmek yerine kendimize eglence malzemesi cikardigimiz bir Turkiye dileklerimle,

Duygu

New York'taki Asyali, Teksasli Seksist

2011-08-04T20:52:00.000-07:00

Seksist: Erkegin kadindan daha ustun olduguna, hatta kadinin bu dunyaya erkege zevk vermek ve hizmet etmek icin geldigine inananlar.

Simdi akliniza tipik bir Turk ailesini getirin. Hatta aileye bile gerek yok. Daha cok Istanbul'da bekar takilan erkekleri dusunelim. Ne yaparlar? Gezer tozar kiz pesinde kosarlar, azicicik elleri yuzleri duzgunse, bir baltaya sap olmayi da basarmislarsa elleri bos da donmezler.

Kaldi ki her malin zaten bir alicisi vardir. Is kendinizi nasil sattiginiza bagli. Iste tam bu noktada Istanbul ile New York arasindaki fark devreye giriyor.

Ister inanin ister inanmayin, Istanbul'da erkekler daha saf, her seye ama her seye ragmen daha duygusal.

Ne kadar ozunde amac ayni da olsa iki toplumun o amaca ulasmak icin sectigi yollar o kadar farkli ki.

Ben bu aksam 2 Amerikali kiz arkadasimla bir bara gittim. Ickilerin standart ogrenci fiyatlarinda olmadigi bir yer. Binanin en ust katinda acik hava terasta. Havuz yaninda.

Yani New York'un iyi kazanan, sozde yuksek egitimli kadin ve erkeklerinin takildigi bir yer. Insanlarin basta kendilerine, sonra da karsi irka saygili olmasini bekleyeceginiz bir yer. Aksi davranislarin hos karsilanmayacagi bir yer.

Ben sahsen karsilamam, hatta tepki gosteririm.

Ben oyleyim ya, gelir beni bulur.

Diger iki Amerikali arkadasimla oturmus kendi halimizde sohbetimizi ediyoruz. Sessiz sakiniz, kimseye satasmiyoruz, yuksek sesle konusmuyoruz. Isten cikmisiz zaten cok yorgunuz. Tek derdimiz bir kadeh bir sey icip birbirimizin hayatinda ne olup bittigini ogrenmek.

Yan masada (masalar tabiki birbirine cok yakin. Manhattan'dan behsediyoruz, yer kalmadigi icin zorunlu olarak yukari dogru gelismis bir ada) ettigi aptal muhabbeti hic zorlanmadan duyabildigimiz garip bir tip var.

Asyali ama super yanik tenli. Belli ki solaryumdan cikmiyor. Ustune sik bir takim gecirmis. Ayakkabilar fena degil. Saclar bakimli.

Simdi gelelim kendisini yakisikli, bakimli bir erkekten "allahin belasi igrenc uzak dur benden iyk sumuk" seviyesine atlatan kisma. O kadar igrenc bir adam ki bakmamak icin kendinizi zorlamaniz gerekiyor. Yolda yuruken kaldirim kenarinda buyuk bir obek kusmuk gormek gibi bir sey. Bakinca kotu hissedeceksiniz ama soyle bir goz ucuyla da olsa bakmadan edemiyorsunuz. Oyle bir tip.

Bas bas bagirarak konusuyor, elinde de sirf gosteris olsun diye (o kadar zavalli ki bunun gosteris simgesi olduguna inaniyor) bir puro var. Takip ettim, yakti, 15 dk hic icmedi, puro tabiki sondu ve tekrar yakti. Bu dongu sirf biz oradayken 2 kere tekrar etti.

Hemen yanindayiz, uc kiziz. Belli bize satasacak, an meselesi. Zaten bagiriyordu, volumu artik en ust seviyedeyken kendi kucuk beyninde yeterince ilgimizi cektigini dusundu ve dondu bize dunyanin en garip Ingilizce aksaniyla,

"So where are you girls from??" diye sordu.

Daha biz cevap veremeden de "I bet you're tourists, you're not from the city, are you??" dedi.

Tek hucreli amip.

O an o barda kimse orijinal olarak New York'tan degil. Orijinal olarak New York'ta dogmus, butun hayati boyunca bu sehirde yasamis insanlar zaten 80 yas ustu. Geri kalan herkes dunyanin dort bir yanindan.

Konuya girisi zaten ne kadar ileri zekali oldugunu gosterir nitelikte.

Her neyse, gelelim cevaba.

Benim kizlardan biri, " I AM from the city. I was born here!!" dedi. Yalan. New Jersey'li aslinda. New York'un arka komsusu. Ama bu herife kendini kotu hissettirmek icin hepimiz sessiz bir anlasma yapmis gibiyiz. Yalanini destekliyoruz.

Bana kalsa, "Ya bir s..ktir git" diyecegim ama dedigim gibi, sozde elit bir ortamdayiz. Kufur yok.

Her neyse ilk kizin cevabindan istedigini bulamayan seksist, sovanist amip ikinci arkadasima donup, "Sen!!! Sen eminim kucuk bir sehirdensin belli." diyecek cureti buluyor kendinde.

Bizimki de ben Teksastanim diye gercegi soyluyor.

Amip igrenc aksaniyla "Ohh Texass!!" diyor.

IIIRRRHHHHH!!!!!

"Nasil, alisabildin mi buyuk sehir yasantisina?"

...

NE?

Gercekten boyle bir soru sordu mu yaa?

Kiza bu soru komik geliyor tabi, reflekslerine hakim olamayip gulerek, "4 yildir burada yasiyorum, sanirim artik alistim" diyor.

"Iyi, iyi!"

Onayladi pasam.

Bana donuyor daha agzini acmasina bile firsat birakmadan, "Beni bosver ya, sen nerden geliyorsun asil? New Yorklu olamazsin. Tipin hic benzemiyor, kaldi ki aksanin da cok agir." diyorum.

Sinirleniyor.

"Aksan mi?? Benim aksanim yok. Gayet normal konusuyorum ve Queens'te dogdum buyudum. Ben New Yorkluyum" diyor.

"Kusura bakma, Manhattan ve Brooklyn disindakileri burali saymiyorum ben. Bye" diyorum ve kafami ceviriyorum.

Tabi kafayi tek bir seyle bozmus ve etrafindaki kadinlari etkilemek icin elinde sonmus, ucuz purosundan baska hicbir seyi olmayan bu adam pes etmiyor ve Teksasliya donup, sacma sapan bir seyler soyluyor.

"Soyle bakalim ben insanlari Teksasliyim diye kandirabilir miyim sence?? Asyali ama Teksasli bir kovboy olsam ha nasil olur??"

...Asyali Teksasli kovboy mu?

Guleyim mi simdi ben bu imaja yoksa uzulup hemen cepten bu adam icin en yakin akil hastanesini mi arastirayim? Hemen simdi arasak ulassak, "Acil bir durum var. Adamin biri etrafindaki herkesin akil sagligi icin tehlike olusturuyor. Dunyada da bir tek kendisinin New Yorklu olduguna inaniyor. Kaldi ki oyle degil zaten. New York'taki tum Asyalilarin bir arada yasadigi ve buyuk ihtimalle kimsenin Ingilizce konusmadigi mahalleden aslinda. Hatta uzerindeki takimin da calinti olduguna inaniyoruz. Cabuk gelin." desek, ambulansla gelip gotururler mi bu amipi yanimizdan?...

Her neyse konuya doneyim.

Asyali Teksasli kovboy! Bayagi esprilerini ve icmeyi bile beceremedigin ucuz puronu da al cik hayatimizdan lutfen!

Sonuc: Ucumuzden de istedigi ilgiyi goremeyen amip sonunda pes edip kendi gibi tek hucreli amip kadinlar var mi diye arastirmalara basliyor. Kendisine hizmet eden garson kiza sulaniyor. Bagirmaya devam ediyor. Purosunu yakip yakip duruyor. Derken sonunda masasina bir cift gogus gelip oturuyor. Insan degil. Bir cift meme sadece.

Tek hucreli, iki memeli amip kadin.

Hadi yine kurtardi. Amip seviyede bir iliski yasayabilecegi birini buldu.

Basta da demistim, her malin bir alicisi var. Onemli olan malin nasil satildigi.

Turkiye'de, baylar bayanlar, seksist erkek sayisi simdilik daha az.

Turkiye'de erkekler daha anadan babadan gorduklerini uygulama derdinde. Kadin annedir, kadin eve sahip cikar, kadin kocasina bakar AMA kocasinin da ona (az da olsa) bir ozen gostermesi gerekir cunku mutlu kadin mutlu aile demektir falan gibi kaliplar var, yok degil. En azindan 3 buyuk sehirde var diyelim. Kadini maddesellestirmektense belli bir kaliba sokma cabasi var.

Daha iyi demiyorum ama daha az seksist kesinlikle.

Daha dolayli, daha bahanesi hazir: "Biz ailemizden boyle gorduk."

Burada durum fena. Sosyal ortamlarda da, -malesef- profesyonel ortamlarda da kadinlarin ozunde erkekleri mutlu etmek icin dunyaya geldiklerine inananlar cogunlukta gibi. Ve bu konuda bahaneleri olmasi gerektigini bile dusunmuyorlar. Niye bahane yaratayim ki durum zaten bu, ben de ona gore davraniyorum der gibiler.

Ozetle, Istanbullunun kirosu da New Yorklunun kirosu da hic cekilmiyor. Istanbul'dakilere icim aciyor, hallerine uzulup basimdan savusturuyorum, buradakileri ise bir araya toplayip, erkeklerin kadinlara hizmet etmek ve zevk vermek icin hayatta birakildiklari, kadin egemen donemlere isinlamak istiyorum. Sirf karsisinda kendi 150 kilo, elinde tuttugu silahi 100 kilo ceken toplum lideri, savasci kadinin suratina puro dumani ufleyecek Asyali Teksasli New Yorklu adamin surat ifadesini merak ettigim icin.

Kadin erkek herkesin cok hucreli yaradilisimiza yakisir, kaliteli iliskiler kurup, saygin hayatlar yasayabildigi bir dunya dileklerimle!

Sevgiler,

Duygu

Hepimiz Birer Fisektik 4 Temmuz'da.

2011-07-05T21:13:00.000-07:00

Bu yil 4 Temmuz Pazartesi'ne denk geldi. Bizler icin dunyanin en guzel pazartesilerinden biriydi cunku siz ise giderken biz yaydik bir taraflarimizi, kimimiz piril piril gunesin tadini cikardi, kimimizse uzun suredir vakit bulamadigi icin isteyip de yapamadiklarini yapti; kitap okudu, sinemaya gitti, alisverise gitti, spor yapti, muzelere gitti.

Ama aksamuzeri saat 4-5 civari yine 19 milyon New Yorklu yavas yavas toplanip ayni aktivitede bir araya gelmeyi basardi.

4 Temmuz Havaifisek Gosterileri.

4 Temmuz 2011, Hoboken

New York'la New Jersey arasinda kalan Hudson River uzerinde her 4 Temmuz'da Amerikanin bagimsizligini ilan etmesinin yildonumu serefine havaifisek gosterileri duzenleniyor. Bu yazida bu kutlamalarin tarihi ve siyasi iceriklerine girmektense baska bir yonunu ele almak istiyorum.

Bakin tum dunyanin erisimine acik, en genel bilgi havuzu Wikipedia 4 Temmuz Bagimsizlik Gunu'nu soyle anlatiyor:

"Independence Day is commonly associated with fireworks, parades, barbecues, carnivals, fairs, picnics, concerts, baseball games, family reunions, political speeches and ceremonies, in addition to various other public and private events celebrating the history, government, and traditions of the United States. Independence Day is the national day of the United States." Wikipedia

Bu son derece basit, ozet tanimda bile dikkatinizi cekti mi bilmem ama Bagimsizlik Gunu'nun ne ile ozdeslestirildigini anlatan 11 ayri oge sayiliyor ve siyasi icerikli maddeler en son dile getiriliyor. Onlarin onunde havaifisekler var, senlikler, kutlamalar, panayirlar, piknikler, konserler, yemeler icmeler var.

Bunun en onemli sebebinin kapitalizm oldugunu iddia edebiliriz. Unutmayiniz tuketim olmazsa bu sistem de olmaz, Amerika da. Tuketmek sistemin temelidir. Dolayisiyla bizlerin cok daha duygu yuklu yaklastigi milli mucadele ve bagimsizlik konulari Amerika'da biraz daha uretim-tuketim dongusu etrafinda geciyor.

Bu durum tabi bizim gibi Ilkokul yillarindan beri beynine MILLI GUC, BAGIMSIZLIK, ZAFER, TURKLUK vb kavramlar yerlestirilmis, hayli duygulu insanlara cok itici geliyor.

Ama inanir misiniz ben dun Amerika ile ilgili yeni bir sey daha kesfettim.

4 Temmuz'u siyasi konusmalar, milyonlarin katildigi buyuk yuruyusler, hep bir agizdan Istiklal Marsi okumalar, bagira cagira propaganda konusmalari yapmalar, olayli gosteriler, olaysiz gosteriler, polisler, gozyasi bombalari, tazzikli su tanklari vs vs yerine barbekuler, partiler, havaifiseklerle kutluyor ya hani Amerika, inanin kendi toplumu uzerinde ilk saydiklarimdan cok daha guclu bir etki birakiyor.

Oyle guzel, oyle cesitli ki havafisekler herkese farkli bir sey hatirlatabiliyor.

Bana cocuklugumda Ankara'da 23 Nisan ya da 30 Agustos'ta atilan havafisekleri ve o iki gunun ne kadar guzel kutlandigini hatirlatti mesela; hemen yanimda benimle omuz omuza duran iri zenci kadina da kendi Jamiacasini.

Cocuksu bir heyecanla, "LOOK!!! LOOK AT THOSE ONESS!" diye bagirdi aniden, "THEY'RE LIKE JAMAICA!!"

Evet tabiki Empire State binasi Amerikan bayragi renklerindeydi.

Ve evet tabiki ayni renklerde havaifisekler atildi ama her mavi, her beyaz, her kirmizi sanki Amerika Birlesik Devletleri'ni temsil ettigi kadar Amerika'da birlesik halde yasayan bu apayri insanlarin kendi kimliklerini de temsil eder gibiydi.

Sakin yanlis anlasilmasin, ulke ulke gezip degisik bayrak renklerini gostermek degildi amac.

Amac sadece insanlar bu guzel gunde, guzel guzel eglensinler, yorucu yasam kosusturmacasinin icinde renkli ve estetik bir gosteri izlesinler, rahatlasinlar, gevsesinler. 4 Temmuz'un guzel bir gun oldugunu hicbir zaman unutmasinlar; bugun hafizalarda her zaman senlikli, solenli, kutlamali, cosmali bir gun olarak kalsin.

Kizgin, kendi ideolojisini kanitlamak zorunda birakilmis, sozde demokrasi icinde ozgurluklerden ali konulmus, uzgun, buruk bir gun olarak degil.

Siyaset, fikir ayriliklari, catismalar, mucadeleler 4 Temmuz gibi guzel bir gunde son derece yersiz. Onlar baska bir zamanin konulari. 4 Temmuz dune, bugune ve yarina ait ozgurlukleri kutlamak adina verilen buyuk bir parti gibi. Hem de sadece ABD'nin degil, onun icerisinde yasayan her bir vatandasin da ayri ayri ozgurlugunun kutlandigi bir parti.

Ben ilk defa bu yil havafiseklere kapitalistlerin para tuzagi gibi bakmaktan vazgectim. Bu yil ilk defa once kendi icime baktim, kendi ulkemi dusundum ve gecmisimle gurur duyup sevindim, sonra da etrafimdaki insanlarin kendi ozgurlukleri icin mutlu olduklarini gordum.

Bu mutlulugun temsil edilgi gosteride havafiseklerle gokyuzunde Amerikan bayragi cizmeye calisilmadi.

Havada gulen suratlar vardi.

Dunyanin her yerinde, her milli kutlamanin boyle guleryuzlu, ozgurce ve siyaset icin degil, ozgurlukler icin kutlanabildigi bir dunya dileklerimle.

Duygu

Olamaz mi? Olabilir.

2011-06-17T18:21:00.000-07:00

Duygu.

Emotion.

Sentimento.

Bir dusunun bakalim akliniza hic cocuklarina duygu diye isim veren bizden baska millet gelecek mi?

Avrupa kitasinda pek sanmiyorum. Asyali da az insan taniyor sayilmam, dolayisiyla olmadigini biliyor gibiyim. Avusturalya Aborjinlerinde ya da Afrika yerlilerinde var midir pek emin degilim. Donuk insanlarla dolu Kuzey Amerika'da ya da fazla civik, kivami sasmislarin toplanma bolgesi olan Guney Amerika'da da olmadigina kalibi basarim.

Ama Turkiye'de var iste. O kadar ki 1983 - 1986 yillari arasinda dogan neredeyse her bes kiz cocugundan birinin adi Duygudur inanin; ben de onlardan biri oldugum icin biliyorum.

Gerci dusununce mantikli. Ne de olsa her millet kulturunde, dilinde kendi icin onemli olanlari on plana cikarirmis. Nasil mesela Eskimolarin dilinde kar ile ilgili yuzlerce ifade var ya da tropik iklimli memleketlerde cocuklara mango, papaya falan gibi isimler veriliyor, bizde de aynen o sekilde Duygu diye isim var iste.

Eskimolar icin kar onemli, biz Turkler icin de duygularimiz.

Simdi gelelim hem milliyeti Turk hem de adi Duygu olan bendenize.

Ben bu aksam bir film izledim. Siz zaten biliyorsunuz. Bilmemeniz mumkun degil, tum Turkiye olarak acilis gununde ayni anda izlediniz, olan var olmayan var hic dusunmediniz tabi ama bizim bu taraflara biraz rotarli ulasti iste.

Adi Ask Tesadufleri Sever. ( www.asktesaduflerisever.com )

Film cok guzel. Sonucta icinde sizin benim gibi insanlarin ilgisini cekebilecek pek cok oge bir arada. Ask, iyi aile iliskileri, kotu aile iliskileri, eski topraklar, yeni yetmeler, nesiller otesi baglar, nesiller arasi anlasmazliklar ve tabi bir daha ask.

Bunlarin hepsi cok hos. Hepsi insana zamanin nasil gectigini anlamadan bir solukta izlettiriveriyor bu filmi. Ama benim icin bundan cok daha otesi var.

Ben Ankaraliyim. Gururla belirteyim.

Ve son 2 yilda Ankara'da gecirebildigim sure toplam 2 hafta. Icindeyken anlamaz insan ama uzun sure disinda kalinca dusunur bazen.

Ankara'nin yollari, binalari falan hic begenilmez. Hicbir zaman "estetik" bir sehir olamamistir. Devlet memurlarinin hayat mucadelesi verdigi, ciddi, soguk ve sert bir sehir portresinden yobaz ve medeniyetsiz insanlarin kendi saltanatlarini kurdugu "yesil" bir sehre donusmustur Ankara malesef. Mesela her icine girdiginizde cirkin tuvaletlere benzerligi sebebiyle neredeyse cisinizi getiren o kugulu altgeciti bu degisimin simgesi gibidir adeta.

Benim Kugulu Park'imin guzelligini sonduren, yollarda Ankaralilarin yarattigi o canliligi, hareketliligi olduren cirkin alt gecit. Evet, gercek hayatta Kugulu Park'in da Tunali Hilmi'nin de eski tadi kalmadi belki ama film ya iste, insan yine de guzel goruntulere kaniyor. Benim butun cocuklugumun bu parkta gecmis oldugunu da hesaba katarsaniz, filmde parkin gorundugu ilk sahneden itibaren beni tutan aglama komasini da normal karsilayabilirsiniz.

Her neyse duygusalligi bir kenara birakalim, ne diyorduk? Ben Ankaraliyim ve tum olumsuzluklarina ragmen bununla gurur duyuyorum. Cunku Ankara fiziksel guzelliklerin eksikliginden kalan boslugu manevi guzelliklerle doldurmus bir sehirdir. Ya da eskiden oyleydi diyelim. Benim anilarimda oyle.

Iste bu filmde de tam olarak onlari buldum ben. Anilarimi. Karne gunu Tunali'da yapilan yumurta savaslari, Kugulu Park'a gitmeler, Turkiye'nin geri kalan nufusunun nefret ettigi ama bir sekilde Ankaralilara sempatik gelen "la bebe"li cumleler, Manhattan, Sinasi Sahnesi, Cafemiz, Cinnah, Botanik Parki, eski Ankara evleri, hatta ve hatta bu evlerin birindeki fayanslar. Deniz karakterinin kucuklugunde yasadigi evin banyo fayanslariydi sanirim, bizim eski Tunali'daki evde de mutfaktaydi onlar.

Simdi nasil aglamayayim ben bu filmde?! Inanin filmin ana konusu olan aski gozum gormedi, hatta bu kadar fazla tesadufi olmasi biraz sikti bile beni. Ama o Ankara ogeleri. Sadece Ankaralilarin farkina varabilecegi o incelikler. Iste onlar beni bitirdi ve o cirkin, o egitimsiz kara beyinli dincilerin yuvasi haline gelmis benim guzel Ankarami deli gibi ozlettirdi bana. Ondan yoksun olmaktan, ondan uzak olmaktan hic hoslanmadim o 118 dakika boyunca.

Normalde Ankara'yi pek ozlemem ben. Icinde yasayan ailemi ve dostlarimi ozlerim sadece. Ankara'da degil Tunceli'de olsalar fark etmez yani - ki yakinda o da olacak, buyuk cogunlugu CHP'ye oy vermis nadir sehirlerden oldugundan Tunceli, hepsinin toplanip oraya yerlesmesine az kaldigina inaniyorum.

Ama bu film oyle guzel, oyle gercek anlatmisti ki Ankarayi ozlememek mumkun olmadi! Bu filmde benim Ankaram vardi, yeni turemis bir grup eskiyanin Ankarasi degil. Dolayisiyla cok begendim ben bu filmi.

Ve dusundum. Ben ve benim gibi yuzbinlerce genc kendi ozgur iradeleri ve kisisel dusunce yapilari dogrultusunda bir secip yapti.

Estetik yoksunu sehirleri terk edip dunyanin dort bir tarafina dagildi, dagilmaya da devam edecek. Cogunun kafasinda Turkiye'de elde etmelerine 40 yil bekleseler firsat verilmeyecek basarilari yakalamak var. Kolay olanla yetinmeyip zorun ustesinden gelmek var. Ben sahsen sirf o yuzden kalktim, 8500km uzaga tasindim ama yine de insan boylesi bir secim yapip kendini mahrum ettiklerini nadiren de olsa aklina getirmeden yapamiyor.

Benim Ankarami benim bir zamanlar yasadigim gibi anlatabildikleri ve hafizamdaki tum guzel anilari yeniden canlandirdiklari icin film ekibindeki herkese tesekkur ederim!

Belki bir gun Ankara yeniden bizlerin gonlunde, Mustafa'nin da icinde yattigi gibi bir baskent olur.

Olamaz mi?

Olabilir.

Hepinize mutlu anilar biriktirebildiginiz sehirlerde gecen mutlu yasamlar dilerim!

Duygu

Amerikan Egitim Sistemini Nasil Alt Ettim?

2011-05-31T12:33:00.000-07:00

19 yil.

19 yil boyunca egitildim ben. Once okuma-yazma olayini cozmek zorundaydim.

"Tamam!" dedim kendi kendime.

"Belli kolay olmayacak bu is. Tuh ya, tam da barbienin yenisi gelmisti asagidaki magazaya! Acaba babayi kandirsak kirmizi kiyafetli bale yapanini da alir mi ki yarin??..Neyse dur simdi konsantre ol! Su sayfayi A'larla doldur. Sonra B'ler var. Acaba soldan saga surekli A A A A A yazsam mi daha hizli biter yoksa yukaridan asagi A diye mi yazsam?.."

Sonra bir sekilde okuma yazma defterini kapattim. Ustune ustluk sayi dogrusunu bile anlamistim. Inanmazsaniz anneme babama sorun, artik okulu geride birakmaya hazirdim. Anneme gittim,

"Bak! Okuma yazma biliyorum. Matematikten cok iyi anliyorum. Ya...Sayi dogrusunu bile biliyorum ben ya...Mezun olmaya hazirim. Soyle ogretmene de bitsin bu is" demistim.

Egitim olayinda sabrimin siniri ilkokul 1'in 2. donemine kadardi yani. Nasil bilebilirdim ki 18.5 yilim daha oldugunu...

Ilkokul, ortaokul, lise, hepsi tipik.

Sinavlar, sozluler, sinif kavgalari, oglanlarin ezilmis teneke kutulariyla yaptigi maclar, ogle aralari, bahce turlari, en iyi arkadaslar, kuslukler, hocalar, ezik resim-muzik hocalari, alternatif egitimi seven matematik hocalari, yalaka sinif baskanlari, "cool" sinif cikintilari, arka sira ceteleri, on sira mudavimleri, asklar, kesismeler, cikma teklifleri, kod isimler...Hepsi tipik, hepsi hangi okulda hangi sehirde okumus olursaniz olun benzer.

Farkliliklarin basladigi yerse universite tabi. O yuva yikan, insanda kendini ve baskalarini oldurme icgudulerini uyandiran, halk deyimiyle "at yarisi" sinavin ogrenci beyninde yarattigi tahribattan midir nedir bilinmez, o ana kadar etrafindakilerle birlikte bir toplulugun parcasi gibi hissedebilmek icin, birilerine ya da bir seylere benzeme cabasiyla bir taraflarini yirtmis gencler bir anda farklilasma arzusuna burunuverir. Herkesin uzerinde uzmanlastigi, kendine ait bir alan vardir artik.

Bir bakmisiniz yillarca mudur yardimcisindan saci uzun diye azar yedigini izlediginiz oglanlar birer Wentworth Miller kafa olmus, tam tesekkurlu 3 numara tirasli tipler de Baris Manco.

Yani ozetle universite egitim yolculugunun degisim duragidir. Gerek fiziksel gerekse zihinsel anlamda tek kalip olmaya yonlendirilmis genc universitede bireyselligini kesfedebilir. (Tabi eger sansliysa ve zorla anasinin babasinin onun icin sectigi kelalaka bir bolumde okumak yerine kendi istedigi seyi okuyabilmisse.)

En son ilkokul 1'in 2.doneminde kalmistik. Hizlica ileri sardik, ustune 16.5 yil daha ekledik ve geldik benim New York'taki master macerama.

Simdi bildigimiz her seyi bir unutalim.

Sinif ici aliskanliklari unutun, dostluklari, dersi kaynatmalari, birlikte sinavlara calismayi, birbirine destek olmayi, kostek olmayi, kopya vermeyi, kopya almayi, Wikipedia'yi, uyduruk proje teslimlerini, konusurmus gibi yapip okunan sunumlari, hocalardan alenen not dilenmeyi, hak edermis gibi yapip ustu kapali not dilenmeyi, simdiye kadar ilkokul, ortaokul, lise, universitedeki herhangi bir sinifta bizzat yasadiginiz her seyi unutun.

Simdi bir de bildiginizi sandiginiz sular seller gibi Ingilizcenizi unutun.

Hazir eliniz degmisken alistiginiz seyleri yemeyi icmeyi unutun. Migrosa gidip aylik mutfak alisverisi yapmayi, bakkala gidip dondurma almayi unutun. Sevdiginiz kitaplari unutun, hosunuza giden kose yazarlarinin yazdigi gazeteleri unutun. Hep gittiginiz o sinemayi unutun. Bir de arkadaslarinizla her pazar bulustugunuz o kafeyi. Arabanizi unutun. Kiyafetlerinizi unutun. Kiz grubunuzla birlikte salina salina yururken uzerinizde olusan ortak aurayi unutun. Ailenizi unutun. Komsularinizi unutun.

Her seyi sildiniz mi? Tamam. Amerika'da master yapabilirsiniz artik.

Iste ben Amerikan egitim sistemini boyle alt ettim. Sil bastan yaparak. "Ne gerek var canim, abartiyor!? Artik internet var, skype var, whatsapp var, var da var" diyebilirsiniz.

Demeyin.

Cunku bu boyle. Ama uzulecek de korkacak da bir sey yok. Bu master her seye ragmen dunyanin sonu degildi, baslangiciydi benim icin.

"Your home is always here, your opportunities are not." diye yazmisti gecen cok sevdigim bir arkadasim.

Benim de simdiye kadarki tum cabam bu sebeptendi. Umarim egitim hayatim gelecekte de aynen bu sekilde devam eder. Kim bilir belki bir MBA yapmak isterim, belki otellerden sıkılır, kotu giyinen insanlar konusuna parmak basmak isterim, gider imaj danismanligi okurum. Ya da derim ki bu kadar para mevzuu yeter, ben artik resim dersleri almak istiyorum.

Suan ileride ne okuyacagimi bilmiyorum. Tek bildigim egitimin degerinin tartisilmaz oldugu ama ote yandan da ailesinden ya da yakinlarindan destek gormeyen kimsenin bu degerin farkina varamayacagi.

Ben istedigim zaman istedigimi okumama izin veren ve buna maddi manevi her anlamda destek olan bir annem oldugu icin sadece Turkiye'nin degil, tum dunyanin en sansli evladiyim!

Bu diploma benim degil, annemle ikimizin!

Anadolu liseleri sinavindan beri tum egitim hayatim boyunca her sinava benimle girdin, her sozlude yanimda durdun. Universiteye kadar iyiydin de o noktadan beridir de oluk oluk para akittin. Ben olmasam simdiye ayri ayri 2 is kurmustun belki de ya da 20 kere dunyayi turlamistin ya da biri Paris'te digeri Siena'da iki ev almistin ya da ne bileyim dolabini Chanel cantalar, Prada ayakkabilarla donatmistin.

Bilmiyorum anne. Gonlunce sadece kendine harcamistin parani.

Ama ben varim diye bunlarin hicbirini yapamadin, yapmamayi tercih ettin.

Bak simdi sonuna geldik. Ben Amerikan egitim sistemini de basariyla alt ettim ve birkac gune elime bir kagit parcasi daha tutusturacaklar.

O kagit parcasi da, benim tum basarilarim da hepsi senin. Hepsi sana ait.

Tesekkur ederim anne. Seni seviyorum ve herkes icin Tanri'dan senin gibi bir anne diliyorum!

Duygu

NAH NAH NAH COME ONNNN

2011-04-30T16:12:00.000-07:00

Belki bazilariniz fark etmistir, ben renk cesitliligini severim.

Ilkbaharin gelmesiyle Rihanna'nin saclarini cart kirmizi yapmasi size ipucu vermediyse, ben aciklayayim.

Bu yaz COK RENKLIYIZ.

MTV'nin 11 ulkede yayindan kaldirmak zorunda kaldigi Rihanna'nin son sarkisi S&M'e cektigi klip mesela...

Tahmin ediyorum Turkiye'de de yasaklanmistir. Konuyla ilgili kesin bir bilgiye sahip degilim ama 10 ulkede yasaklanmissa, 11. de kesin bizizdir. Tabi o diger ulkelerde MTV'den izleyemeyenler icin YouTube ve hatta VEVO gibi secenekler var ama Turkiye'de her ikisi de kapali. Bir de bu platfrom var tabi, blogspot. Ama onun da akibeti en son ne oldu takip edemedim.

Ac kapa blogga...

Neyse konumuza donelim, renkler. Ben paylasayim da nasil izleyeceginizi kesfetmek size kalmis. Kirmizi saclarindan hizini alamayan asi hanim kizimiz soyle bir video ile yaza merhaba diyor:

Epey renkli degil mi?? Bence Katy Perry'nin California Girls'uden daha yasaklanilasi degil.

Her neyse...

Bu yazki renk skalamizin ne kadar parlak ve carpici olacaginin habercisi bu klip sadece bir baslangic. New Yorklularin satin alip alip tuketmesi ve sehri boyamasi planlanan diger renkler arasinda sunlar var:

ZARA

BEN & JERRY'S

KATE SPADE

IPHONE

H&M

MAC COSMETICS

OPI NAIL COLOR

NIKKI MINAJ

MAYOR BLOOMBERG

CENTRAL PARK

SARAH JESSICA PARKER

NYU '11 MEZUNIYETI

NYC TAKSILERI

NYC SOKAKLARI

MACY'S VITRINLERI

NYC METROLARI

ve hepsinden ote, bu sehri dunyanin

en guzel

en ilginc

en ozgur

sehri yapan

NYC INSANLARI

Derken derken burada bizim yaz boyle gececege benziyor. Her sehir bu kadar renkli olmalidir demiyorum. Ama kisinin ne kadar renkli olacagina kendinden baska kimse karisamamalidir degil mi?

Hepinizin istediginiz renk olabildigi bir dunya dileklerimle!

Duygu

Yasal Hatirlatma: Fotograflarin hicbiri bana ait degildir. Kaynaklarini ogrenmek isteyenler bana ulasabilir.

Boston'da Gunes Sari

2011-04-26T14:01:00.000-07:00

Merhabalar!

Baktim da en son 20 gun once gorusmusuz. 20 gundur yine kabimiza sigmiyoruz, kosusturup duruyoruz bazen bir amac ugruna bazen de tumuyle amacsizca. Bu 20 gunluk sure icinde yaptigim en guzel sey Boston seyahatimdi.

New York'ta yasayabilme firsati gercekten cok degerli, cok guzel bir sans. Ama ondan daha da guzeli siz New York'ta yasarken Boston'da da eski universite dostlarinizdan birinin yasiyor olmasi!

Annem hep anlatirdi, tum dostluklar guzel de universitede kurulan dostluklar bir ayri diye.

Kadin yine hakli yine hakli yahu!

Bir suru arkadas arasinda cok az kisi butun elemeleri gecer, butun duvarlari yuksek atlar da dost seviyesine cikar ya hani...iste bu universitedekiler o cok az kisi arasinda benim icin.

Bu yuzden olacak, Boston'da yasayan arkadasimla universiteden ortak dostumuz Amerika'ya gelip Boston ve New York duraklari yapmak istedigini daha ilk soyleyisinde 3 kiz mukemmel vakit gecirecegimizi biliyordum!

Hepimizin vardir uzun sure hic gorusemedigi ama gorustugu ilk anda aynen biraktigi yerden muhabbete devam edebildigi arkadaslari. Iste bu kizlar oyle benim icin. Sanki 3 yil once hep birlikte yemek yerken birden birimizin telefonu caldi, digeri tuvalete kadar gitti de simdi herkes yeniden masaya donmus muhabbetimize devam ediyor gibiydik.

3 yil degil de 3 dakika gecmis gibi...

Aslina bakarsaniz gercekte 3 yil gecmesi sanki daha bile guzellestirmis dostlugumuzu cunku daha renkli insanlar olmusuz. 3 yil once biraktigimiz masadayiz ama ucumuz de farkli insanlariz. Muhabbetin malzemeleri degismis azicik ama birlikte olmanin verdigi lezzet ayni! Bir de ustune kesfetme duygusunun tadi binince Boston'da mukemmel bir haftasonu yasadik!

Boston cok guzel bir sehir. Amerika'nin pek cok yeri gibi burasi da duzenli. Parktaki ciceklerden apartmanlarin dizilisine kadar her sey planli, hicbir sey rastgele degil. Bir de ustune Boston insaninin o aristokrak yapisini ekleyin, iste size kusursuz sehir. Hatta bana gore biraz fazla kusursuz. Herkes o kadar egitimli, o kadar yuksek gelirli ve...o kadar beyaz ki sehirde heyecan katsayisi azalmis.

Herkesin guzel bir isi var, guzel mi guzel evlerde yasiyorlar. Guzel yemekler yiyip, guzel saraplar iciyorlar. Bunlari kolay elde etmislerdir demiyorum. Elbette herkes bu standartlar icin calisip cabalamistir ama sonucta bunu coktan elde etmisler de artik hayatta ugruna yaristiklari bir sey kalmamis gibi hissettim. Bir seyler ugruna savasmanin, basarili olmak icin insanin kendini paralamasinin nasil bir duygu oldugunu unutmus gibi Bostonlular. Rahat ve zenginler...Ama genellemeler yanlis sonuclar verir elbette. Bu benim basit ve coook uzaktan bir gozlemim sadece. Bir de boyle hissetmemin sebebi tam tersi bir yasam kavgasinin verildigi bir yerde yasiyor olmam olabilir.

Ne demis dogma buyume New York'lu Lady Gaga,

"I'm from New York. I would kill to get what I want."

Iste Boston'da o coskuyu, o hirsi goremedim. Herkes o kadar saygili, o kadar seviyeli ki Lady Gaga da Boston'da buyuse, o cumle yerine,

"I'm from Boston. I would kill myself if I ever had to fight." diyebilirdi belki.

Sonucta Boston cok guzel bir sehir, sadece renk cesitliligi az. Buna karsin New York da bir o kadar kalabalik pastel boya kutusu. Hani ilkokulda olurdu ya, 96 renkli setler; icinden gunesi boyayacak bir sari tonu secene kadar resim dersi biterdi. Iste oyle bir yer.

Birinin size gunesinizin ne tonda sari olmasi gerektigini soylemesini tercih ediyorsaniz Boston mukemmel bir sehir. Gerek sehirsel estetik anlaminda gerekse icinde yasayan nufusun kafa yapisi anlaminda...Ama gunesin rengini kendiniz icat etmek istiyorsaniz sizi bu tarafa alalim.

Ne de olsa gunesin mor, kaldirimlarin fusya, agaclarin da mavi olmasina izin var New York'ta.

Gerci bugun konumuz New York degil. Ben kendimi tutamayarak her konunun icine onu da dahil ediyorum. Kusura bakmayin, en iyisi gelin benim Boston fotograflarima bakin, bir de hazir Boston'dan bahsetmisken burayi ziyaret etmek isteyenlere onerilerde bulunalim.

Boston Common Park

Mukemmel bir park. Tum ABD'nin ilk halka acik parki.

Bir kere sonbaharda bir kere de ilkbaharda gittim. Her ikisinde de park binlerce renge bulanmisti. MUTLAKA gorulmeli.

Boston Common Park'indaki Ordekler

Robert McCloskey'nin cocuk klasigi, Make Way for Ducklings eserinden esinlenilmis. Anneler gununde cok populer bir resim cekme duragi oluyormus.

Parktaki kucuk golde bir tur atmak isterseniz bu sevimli mi sevimli kugulara atlayabilirsiniz!

Boston'un Ilk Babtist Kiliesi onundeki ilginc sanat eserleri

Gelelim yiyecek icecek mevzuuna!

KESINLIKLE UGRAMANIZ GEREKEN 3 DURAK VAR.

1. Neptune Oyster

Once

Sonra :)

Inanilmaz lezzetli istiridye menusunden istediklerinizi secip, kendi istiridye tabaginizi yaratabilirsiniz.

Ana yemek olarak da sicak LOBSTER ROLL.

Baska bir sey soylerseniz gercekten kalbimi kirarsiniz :)

DIKKAT: Restoran haftaicleri erken kapaniyor ve genelde bekleme suresi 1 saat civarinda. Planinizi ona gore yapin.

2. Giacomo's Restaurant

http://boston.gaycities.com/restaurants/60441-giacomos-restaurant

Bu metrekaresi kucuk nami buyuk Italyan restoraninda yemekler O KADAR GUZEL KI birakin resim cekmeyi, nefes bile almadan sadece yemek yedik :) O yuzden ancak disaridan gorunusunu verebiliyorum. Bu kalabalik kesinlikle abarti degil. Bekleme suresi 1-2 saat olabiliyor. Erken gitmenizde fayda var. Bekleme listesiyle ugrasan patron gorunumlu sarisin garson hanim ne kadar sert ve huysuzsa, icerideki hizmet de o kadar icten ve guzel. Her ne yemek isterseniz yiyin, bu restoranda yanlis secim yok. Sectiginiz makarnanin yanina Chianti house wine'i oneririm.

3. Mike's Pastry

http://kickndig.wordpress.com/

Ve bir Boston klasigi daha! Ama ne klasik!! Ben boyle cannoli Italya'da bile yemedim. Buradan da anladiginiz uzere yemeniz gerekenler arasinda Cannoli birinci sirada.

http://www.flickr.com/photos/nchoz/1412187343/

Tabi Lobster Tail de kacmaz.

http://www.bananawonder.com/2010/04/holly-cannolis-and-luxurious.html

Gitmisken cilekli Boston cream dolgulu tatli coregi de yemeniz sart. Oldu zaten 1500 kalori. Bir noktada durun diyecegim ama zor...biliyorum.

Hatirlatalim,

Mike's Pastry'nin Amerika icinde evlere siparisi de var. :)

http://www.mikespastry.com/orderForm.html

http://www.travelpod.com/travel-photo/chuyimuiy/1/1284152211/inside-mike-s-pastry.jpg/tpod.html

Icerisi saat kacta giderseniz gidin, gunlerden ne olursa olsun, surekli boyle. Beklememenin taktigini veriyorum.

Iceri girip kalabaliga aldirmadan profesyonelce derhal sola donun. Masalarin arasindan tezgaha ulasin, girisi kapatan kalabaliktan siyrilmis bir sekilde kendinizi soldaki kucuk kalabaligin arasinda kol bacak uzatarak

siparis verirken bulacaksiniz.

Bu taktigi bizlere kazandiran canim dostum, uzman Mike musterisi Elif'e tesekkuru bir borc bilirim!

Herkesin Bostonlular kadar saygili, New Yorklular kadar da renkli olabildigi bir dunya olsa fena olmaz miydi?..

Duygu

Not: Bana ikinci kez evini acan dostum ve varligiyla iki haftasonumu birden guzellestiren canim arkadasim! Sizi cok seviyorum! Iyi ki varsiniz!

New York'taki Turk Renkleri

2011-04-05T14:45:00.000-07:00

Herkese selamlar!

Soyle bir baktim da en son taa Oscarlar zamaninda yazmisim. Yine fazla uzun bir ara ve yine benim cok gecerli bahanelerim var zira yine dunyayi kesfetmekle mesguldum.

Hawaii'ye gittim.

Cok guzeldi. Firsati olup da tropik bir yerlere gitmek isteyenlere siddetle tavsiye ederim. Yalniz en buyuk onerim sadece bir adada kalmamalari olur. Onun disinda sayfalar dolusu Hawaii tavsiyelerinde de bulunabilirim. Hatta basimizdan gecen tum maceralari anlatmayi da cok istiyorum ama bu sefer degil.

Bugun bambaska bir konudan bahsetmek istiyorum.

New York'taki basarili Turkler kimdir, ne yapar, nasil yasar?..

Gecen Sabah gazetesinde bir roportaja denk geldim. New York'ta yasayan ve sampanya patlatarak para kazanan birkac Turk gencinden ve bu genclerin basarilarindan bahsediliyordu roportajda.

http://www.sabah.com.tr/Cumartesi/2011/03/26/new_yorkta_sampanya_patlatip_para_kazanan_turkler

Hepsini taniyorum. Hepsi gercekten cok calisiyor. Oyle sampanyalar patlatip eglenerek para kazanma fikrinin kulaga geldigi kadar kolay degil isleri ama bir sekilde kendilerini buna adamislar ve calisan her insan gibi onlar da basarili olmuslar.

Kendileri tebrik ediyorum, basarilarinin katlanarak artmasini diliyorum ve hic durmuyorum bu haberden ilham alarak en az onlar kadar adinin gazeterlerde yer almasi gerektigini dusundugum baska insanlari Sabah gazetesinde degil ama en azindan bu blogta sizlere anlatmak istiyorum.

Gurur verici bu Turklere deginmeden once gelin New York'taki sosyal dinamikleri bir kere daha hatirlatayim.

Daha once de bahsetmistim. Benim is ve okul yasamimi sadece Amerikalilar olusturuyor ama cumadan pazara tum haftasonu canim arkadaslarim, sevgili kaderdaslarim Turklerle renkleniyor! 2 yildir New York'ta bir hayli Turk tanidim ve ne mutlu bana ki tanimaya da devam ediyorum. Bu zincirleme reaksiyonun bir sonu varmis gibi de gorunmuyor. Burada onbinlerce Turk var ve bu nufus her gecen gun artmaya devam ediyor. Geri donenler de var elbette ama sadece benim son 3 ay icinde duydugum yerlesme haberi geri donme haberlerinden cok daha fazla. Gercekten tum Amerika'daki en kalabalik Turk toplulugu New York/New Jersey ikilisinde galiba.

Hawaii'de mesela toplasaniz 50 tane Turk varmis. Kafaya koysaniz hepsiyle tanismaniz 10 gun surer. Sonra her birini kafanizda bir yerlere oturtmaniz da daha kolaydir tahmin ediyorum. Siyaha siyah, beyaza beyaz diyebilmek son derece siradan bir istir.

Burada malesef pek oyle degil. Dikkat ettiyseniz en kalabalik Turk toplulugu dedim az once...Kalabalik cok da olumlu bir sifat degil. Hatta nötr bile sayilmaz. Ne demisler, nerede cokluk orada bokluk.

Kalabaligin kendi kafaniza uyan kismini bulabildiginiz surece arkaniz saglam. Endise etmenize gerek yok. Ama kalabalik o kadar cok rengi ayni anda icinde barindiriyor ki daldan dala atlayip durursaniz toz pembeye de konabilirsiniz bok rengine de. Ve isin kotusu bu kalabalikta toz pembeler son derece dogal bir sekilde bok rengi, bok renkleri de toz pembe gorunebiliyor.

Renk korlugunu engelleyici gozlukler var tabi. Ama onlari da ancak adam akilli bir sure gectikten sonra edinebiliyorsunuz. Ilk gelis aniyla renk korlugu korumasi olan gozlukler gelinceye kadarki sureye dikkat etmek gerek.

Simdi gelin tum bu Turk kalabaliginin ortasinda olmanin en zevkli yanini anlatayim: Basta bahsettigim gurur duyulacak Turkler.

Mesela Onur. Eski ev arkadasim. Dunya iyisi bir insan! Kalbi devasa buyuklukte ama onun gurur verici yani bu buyuk kalbi degil, bitmek tukenmek bilmeyen calisma azmi! Onur cogumuz gibi New York'a master yapmaya geliyor. Basariyla masterini tamamliyor ve sira calismaya geliyor. BIrkac sirkette sansini denedikten sonra baskalarinin isini buyutmektense kendi patronu olmaya karar veriyor ve kendi reklam sirketi Gourmet Marketing'i kuruyor.

www.gourmetmarketing.com

Bu sirketin yeni dogmus bebeklik anlarina bizzat sahit olmus biri olarak soyleyebilecegim tek sey calismak, calismak ve daha cok calismak.

Onur gecesi gunduzu olmadan, kendine asla izin vermeden ve yeri geldi mi baskalarinin islerini de yaparak kurdugu sirketi simdilerde epey buyuttu. Pek cok musterisi var artik ve sirket ben bunlari yazarken bile buyumeye devam ediyor.

Onur gurur duyulacak bir adam cunku hic durmadan calisti cabaladi ve simdi de hak ettigi meyveleri yiyor.

Gelelim Koray'a. Koray aslinda bir finansci. Belki de ailesini mutlu etmek icin finans okuyor ve basariyle bir universite diplomasi sahibi oluyor. Yalniz diplomayi eline alir almaz ailesine teslim ediyor ve tum benligini kaplayan asil aski icin renkli yolculuguna basliyor. Sinema aski.

Yolculugu Koray'i gelecekte nereye atar bilinmez ama suan New York'un en saygin sinema okulunda yonetmenlik okuyor. NYU Tisch'de. Hocalari dunyaca unlu sinemacilar, sinif arkadaslariysa gelecegin dunyaca unlu sinemacilari! Tabi kendisi de. Bir de gorseniz dunyanin en mutevazi insani! Kariyerinde ve egitiminde cok cok az sayida Turk'un gelebilecegi bir noktaya gelmis olmasina ragmen asla kendini ovmuyor!

Ben bir ask bilirim, o da sinema diyor. Elinde kamerasi yemeden icmeden geziyor da duruyor. Gecen gun davet edildigi bir nikahi cekmis. Yanimda Damla'yla birlikte izledik videosunu. Iki kiz durmadan aaaaaaaaayyy aaaaaaaaayy diyerek gozlerimiz dola dola, hem sevinerek hem olayin guzelliginden, naifliginden icimiz burkularak izledik. Icindeki sinema askini tatmin edebilmek icin oylesine cektigi videolar bile bu kadar carpici oluyorsa, uzerinde oturup uzun uzun dusundugu buyuk butceli projeler nasil olacak merakla bekliyorum ve kendisiyle gurur duyuyorum!

www.ineedanoscar.com

Bu arada demin Damla dedim, ondan bahsetmis miydim size ben?

Su binlerce erkek muhendisin ortasinda kalmis bir tane kadin muhendis olur ya universitelerde. Hani genelde erkekler ortasinda kala kala kendisi de erkeklesir, kabalasir, kadinligini bir kenara itip sadece muhendis kimligine yogunlasir! Cok zekidir ama iste o kadar. Cok zekidir sadece.

Damla onlardan degil.

Evet cok zeki. Evet onlarca erkegin ortasinda tek kalmis bir kadin. Ama Damla en bakimli hatunlari catlatacak kadar da guzel ve kadin gibi bir kadin. Kucuk, kompakt bir yapisi var ama beyninin kapasitesi daglara taslara sigmiyor! Bizler daha neydik ne olduk anlamadan o ODTU lisans ve ODTU masterini birinciliklerle bitiriyor. Tabiki kalibina sigamayip Ivy League okullarindan Columbia'da yine onlarca erkegin arasinda birinciligi elinde tutarak doktora yapiyor. Bir iki yila o da bitecek ve minicik boyu, guzel mi guzel massssmavi gozleri ve hadi canim bu kiz hayatta muhendis olamaz dedirttirecek hayat enerjisiyle Damla pille calisan arabalar icat edecek! Evet yanlis duymadiniz. Dunyada yakinda savaslara sebep olan, insan olduren, dogayi kirleten petrola ihtiyac duymayan arabalar kullanilacak? Nasil mi? Ben bilmem Damla'ya sorun, size anlatir. Benim tek bildigim Damla uzerinde calistigi konuya asik ve her elini attigi alanda birinci olup duran bir kiz.

Gelin de sevmeyin, gurur duymayin!

Onur, Koray, Damla ve daha niceleri...Bu liste uzar gider.

Ozetle biz burda kalabalik bir topluluguz. Kendi marketlerimiz var, kendi benzin istasyonlarimiz, limuzin sirketlerimiz, seyahat acentalarimiz, otellerimiz, otelcilerimiz, insaatcilarimiz, emlakcilarimiz, avukatlarimiz, doktorlarimiz, barlarimiz, restoranlarimiz var.

Sormayin. Cok kalabaligiz cok!

Bu kalabalikta bazilarimiz ak bazilarimiz kara. Kara olanlari, bok rengi olanlari ne yapariz bilemiyorum ama ak olanlar, toz pembe olanlar!! Iste onlar, hem kendi calistiklari alanlari hic durmaksiniz ileriye tasiyarak insanlik icin cok guzel seyler yapiyorlar, hem de kendi ulkeleri icin hukumetin milyon dolarlar harcasa da yapamayacagi olumlu reklami yapiyorlar.

Turk adini gururla tasimak, Turklugu yuceltmek cok onemlidir ya bizim icin, iste bu aklar, toz pembeler onu yapiyor.

Gurur duymak lazim tabi. Ama gurur duymak yetmez. Desteklemek de lazim.

O yuzden ben bir kere daha hatirlayatim:

www.gourmetmarketing.com ve www.ineedanoscar.com

Bir de sunlar var: en az Onur, Koray ve Damla kadar basarili. Onlar kadar gurur duyulasi.

www.silakarakaya.com

www.korhanbasaran.com

ve benim burda yazarak bitiremeyecegim daha binlerce toz pembe renginde insan! Hic biri sansla buralara gelmemis. Hepsi yaptigi isi cok sevmis ve kopek gibi calismis, hala da calisiyor. Hepsi New York'ta yasiyor, hepsi cok basarili ve hepsi Turk.

Sapka cikarip ayakta 10 dakika alkislayin demiyorum ama en azindan web sitelerine girip yaptiklari islere bir goz atmakta fayda var.

Herkese Turkiye'nin adini tum dunyada duyuracak, bu ulkenin politik cikmazlar ve din golgesi altinda fikir ozgurluklerinin yok edildigi, kendi icine donuk, tek renkli bir nufustan ibaret olmadigini kanitlayacak buyuk basarilarla dolu gunler dilerim!

Duygu

Digiturk, James Franco ve Egemen Bagis'in Ortak Yonu Ne?

2011-03-01T20:48:00.000-08:00

Ben geldim. Yine yaziyorum ama kimler okuyacak merak ediyorum. Yani bu blog isine basladigim donemlerde bir suru kisi bana Turkce yazma, hitap ettigin kitleyi cok daraltiyorsun, nasilsa senin yazdiklarini merak edip okuyacak insanlar Ingilizce biliyor, sen Ingilizce yaz demislerdi de, sacmalamayin insanin anadili gibisi olur mu demistim....

Buyurun!

Simdi okuyacak adam kalmadi iyi mi!?

Yani elbette Blogspot erisimi yok edilemez. Tipki YouTube orneginde oldugu gibi.

Yine su akar yolunu bulur ama dogal yollardan olusmus devasa okyanuslar varken zorla yapay goller yaratmanin anlami ne!?

Haberi ilk duydugumda aklima 3 sey geldi.

1. AHHH!! K Tunnel borsada ticareti yapilan halka acik bir sirket olsaydi da direk butun parami onun hisselerine yagdirsaydim!

2. Digiturk son donemde epey musteri kaybetti diye duymustum. Spekulasyona sebep olmaktan daha iyi bir reklam yapma sekli yok. Cok ince bir taktik uygulaniyor olmasin?

3. Tuh ulan! Keske soz dinleseydim de blog macerama Ingilizce baslasaydim.

Cogunuz izlemistir umarim ama Digiturk 5N1K'da kendini savundu:

GOOGLE'I DA DAVA ETTIK!!

:)))

Edin tabi yaaa! Hazir etmisken Facebook Twitter alayina girisin!! Yalniz sakin yasa disi yayinlar yaptigini iddia ettiginiz kisilere dokunmayin.

Ben neyi kaciriyorum soyler misiniz?? Bana neden yasa disi yayin yapan insanlara bireysel olarak dava acilip, onlarin sayfalarini (ve diger milyonlarca sayfayi) toptan karartmak yerine, sadece yasadisi oldugu iddia edilen yayinlar kaldirilamiyor bir anlatin lutfen??

IP adresleri degisiyor, degismiyor, alt alan adlari vs vs!! Bunlarin hepsini gecin! Bu insanlara bireysel olarak ceza verilsin. Sanki simdi blogspot'u kapattilar diye bu insanlar baska sitelerden yayin yapamayacak mi?!? Interneti kapatin olsun bitsin en iyisi ya. Madem gerilemek icin can atiyoruz, toptan buyuk bir geri adim atalim herkes icin daha kolay olsun!

IP adresleriymis, Digiturk kivirmalariymis beni ve bu durumdan madur olan yuzbinlerce insani ilgilendirmez.

BUYUK SONUC:

Blogspot 0 - Turk Ifade Tutsakligi 1

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Oscarlar oldu bitti. Turkiye'de ne kadar ilgi cekti emin degilim ama burada tabi herkes epey yazdi cizdi konustu. Ortaya cikan iki kesin sonuc:

1. Cate Blanchett gecenin en ozgun ve en şık kadiniydi.

https://breakfastwithfashion.wordpress.com/2011/02/27/my-2011-oscar-fashion-picks/

2. James Franco ucmustu.

http://www.tv.com/this-2011-oscars-were-exactly-medium-okay!/story/25256.html

Bizim okulun gazetesinde kose yazari bir cocuk Franco'nun bu ilgisizliginin altinda aslinda insanlara bir sey kanitlama derdi oldugundan bahsetmis.

Oscarlar uzun bir suredir gercekten basarili filmleri odullendirmek uzerine yogunlasmiyor. Oscarlar artik sadece politikadan, cikar meselelerinden ibaret.

Ve bu bilincli gencligi hic ama hic ilgilendirmiyor.

Peki gercekten amaci bu ince noktayi kanitlamaksa niye bu ise evet dedi? Madem Oscarlarin geldigi noktadan cok bunalmis, o zaman bunu adam gibi cikip dosdogru anlatsin! Bir hareket baslatsin. Yanlis gidisati duzeltme cabasi icinde olsun.

Harvey Milk'in sevgilisiyken aktivist olmayi biliyor, James Franco'yken niye sadece ot icip ilgisiz davranmak yerine poposunu kaldirip gercekten bir seyleri degistirmeyi denemiyor.

Bilemedim.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Bir de iki kesim arasinda nispeten pozitif arabulucu, denge kurucu gibi davranmis oldugunu dusundugum Devlet Bakani ve Basmuzakereci, eski meslektasim (cevirmen) Egemen Bagis yemedi icmedi Twitter'ta muhalefete saldirdi, CHP Genelbaskani Kemal Kilicdaroglu'na inceden giydirmek istedi.

"Kemal Bey Londra'daymis. AB baskentlerinden oldugu icin uyarmak isterim. Orada trafik sagdan degil soldan akar.....Aman lutfen dikkat etsin."

http://twitter.com/#!/Egemen_Bagis

Garibime gitti. Sasirdim ve kinadim.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Gunun ozeti: Digiturk, James Franco ve Egemen Bagis. Ucu de cikar meseleleri yuzunden sacma sapan hareketlerde bulundu ve kendilerini parlatmak adina, baskalarina camur atti.

Insanligin da ozu bu iste. Once BENNNN demek.

Umalim da gunes balcikla sivanamasin. Blogspot'u kapatma sacmaligi bir an once son bulsun, James Franco bir daha inanmadigi seyler yapmaya kalkismasin ve Egemen Bagis trafik sagdan akar soldan akar derken bodoslama bir kazaya kurban gitmesin.

Bu yazdiklarimi birilerinin okuyabilmesi dileklerimle!

Duygu

Kediler, Gonulluleri ve Yeni Sahipleri

2011-02-18T14:31:00.000-08:00

Hayvanlar.

Ben hayvanlari cok severim. Evcil, yabani, kucuk, buyuk, sevimli, sevimsiz... Her turlu hayvana karsi bariz bir bagimliligim var. Inanin buna yilan, sumuklubocek, orumcek falan gibi cok da populer olmayan hayvanlar da dahil. Yani tabiki evime orumcek alip, "Ay canim ne tatli seeeyyy" diyecek, orumcekle bag kurmaya calisacak halim yok ama onlari incelemeyi seviyorum gercekten. Ama hemen belirteyim vejeteryan degilim. Besin zinciri gercegine inaniyorum ve insanlarin hayvan eti yemesinde, hayvan urunleri kullanmasinda bir sakinca gormuyorum. Tabi sadece kurku icin avlanan ve artik soyu tukenmeye yakin hayvanlar ayri. Kurk icin ender hayvanlarin katliaminin kabul edilebilir ya da dogal bir tarafi yok. Bu ise elbette karsiyim. Birazcik beyni olan herkes de karsi olacaktir. Ben inek sutu icmek, dana, tavuk, balik, hindi eti yemek, yumurta yemek gibi son derece normal ve saglikli durumlardan bahsediyorum. Yanlis anlasilmasin.

Her neyse, ben tum hayvanlari incelemeyi cok seviyorum demistim ama duygusal bag kurmak icin tabi evcil hayvanlara yoneliyorum daha cok.

Eskiden farkli farkli kopeklerim vardi. Sonra uzun bir sure kedim oldu. Adi Karamel. Hala da duruyor kralicemiz, kendisine tapinilmaya devam ediliyor! Ama Ankara'da ve yakin zamanda New York'a tasinmak gibi bir plani da yok. Dolayisiyla ben ve en az benim kadar hayvanlari seven sevgilim daha fazla dayanamadik ve minik bir kedi almaya karar verdik.

Yeni bir bebek. Yeni bir bag. Yani en az 15-16 yil surmesini umdugumuz yeni bir duygusal yatirim.

Cok uzun dusunduk. Bencil olmamaya calistik. Sadece canimiz evde kosusturacak bir sevgi yumagi istiyor diye hicbir hayvana haksizlik etmeyelim dedik. Kosullarimiz uygun mu degil mi diye epey ince eledik sık dokuduk, inanin. Ve sonunda gozumuzu kararttik, gittik bir kedi aldik.

Tum islem kulaga tereyagindan kil ceker gibi gelmis olabilir. Malesef degildi. Son derece dolambacli bir surecten gectik. Gelin anlatayim.

New York'ta (ya da Amerika'nin genelinde) sokak kedisi ya da kopegi yok. 101 Dalmacyali ya da Lady & The Tramp gibi filmlerden hatirlarsiniz belki sokak kopekleri toplanir ve uyutulmak uzere barinaklara goturulurdu. Bu ne kadar gercek bilemiyorum, sokakta toplandigini gordugum hayvan hic olmadi ama uyutulma barinaklari oldugunu biliyorum.

Bu arada sokaktaki 0 hayvan nufusuna karsin neredeyse tum New Yorklu'larin evinde bir evcil hayvan mevcut. Ama eger bizim gibi sifirdan baslayan yeni bir "anne-baba" adayiysaniz, sizi bekleyen surec sancili biraz. Gidebileceginiz 4 yer var:

1. Surekli hayvan edinme gunleri duzenleyen, hayatini bu ise adamis ve New York nufusu tarafindan artik taninmis hayvan gonulluleri

2. Normal hayvan barinaklari (animal shelters)

3. Uyutulma barinaklari (kill shelters)

4. Petshoplar

Biz işe gonullulerle basladik. Sayisiz hayvan edinme gunune katildik, bu işte cok iyi 2 kisiyle tanistik.

-Union Square'deki "Crazy Cat Lady"

-Upper West'te 2000'den beri duzenli hayvan edindirme gunleri organize eden "The Cat Man"

2 insan ve belki binlerce kedi. Gercekten yaptiklari cok takdir edilesi bir is. Gezmeden, dinlenmeden, hava iyiymis kotuymus dusunmeden haftasonlarini bu ise ayiriyorlar. Hatta Union Square'deki "Crazy Cat Lady" haftaicleri de orada oluyor bazen.

Onunla ilk tanismamizi hatirliyorum da epey olayli olmustu.

Hava cok guzeldi, ben yine bir is gorusmesinden cikmis, "Umut fakirin ekmegi, ne yapalim ses cikmasini bekleyecegiz iste" diyerek yuruyordum ki,

"Fuck you! You're fucking crazy!?" diye bagirislar duydum. Merakli Turk ben derhal gidip olay yerine mudahale etmek icin biraz yurudum ki ne goreyim kafesler icinde buyuk kucuk bir suru kedi. Kimisi uyuyor, kimisi gozlerini kocaman acmis oyun oynayacak birilerini bekliyor. Arkalarinda da uzun, erkeksi bir kadin. Adamin birine "Bas git senin gibi insanlarla ugrasamam, isimiz basimizdan askin zaten" diye bagiriyor.

Ben derhal kedilere kitlendim tabi. Kafeslere yaklastim, "Canimmmmmm, gel" deyip elimi uzatacak oldum ki kadin bana dondu ve cokkkkkk agir bir Afrika aksaniyla

"Please don't touch!! These are babies. We are very dirty. They get sick if you touch them, then she comes and touches them, then he comes then everybody comes and we all touch them. What happens?! They get sick!! Please don't touch them!!!"

Kadinin aksani, kiyafetleri, goruntusu, hali tavri, her seyi mukemmel bir uyum icinde. Yapiskan kalabaligi yavrulardan gerektigi kadar uzak tutmaya yetecek bir urkutuculugu var ama ayni zamanda da cok anac. Tam doga ana kivaminda bir kadin ama buyuk sehir yasaminin uclarinda olan New York gibi bir yerde yasayanlarin tepkisine sebep oluyor tabi.

Onlara gore "Crazy Cat Lady" bana goreyse "Mother Nature" bu kadini daha yakindan tanimaya kararli bir sekilde sohbet etmeye basladim. Kedi istedigimi ifade ettim. Beni sorguya cekmeye basladi. Nerede oturuyorum, ne yapiyorum, kiminle yasiyorum, kedileri ne kadar taniyorum. Soruyor da soruyor. Sonunda benim onun kedilerine guzel bir yuva verebilecegime ikna oldu. Yalniz yanlis okumadiniz kedilerine dedim. Kadin sadece 2 ve fazlasi sayida kedi veriyor. Tek kedi vermek soz konusu olamazmis. Kediler biz evde yokken ne yapacakmis, kafayi yermis. Belki buyuk, kisiligi oturmus bir kedi verebilirmis ama yavru kediyi tek vermesi soz konusu olamazmis.

Ben neden tek vermedigine dair suphelerle dolu bir sekilde 2 yavru kedi alamayacagimi aciklayip, daha sonra yeniden temasa gecmek uzere bir kartini istedim.

Uzuldu "Arkadasim size bilgilerimizi versin. Buyurun soyle sag tarafa gecin. Iyi gunler." dedi hafif bozulmus bir sekilde. Ama yapacak bir sey yok. 2 kedi alamam.

Neyse, gectim sag tarafa bir baktim arkadasim dedigi yasli, bembeyaz, upuzun sacli bir Hippi. :) Gokkusagi gibi giyinmis seker mi seker bir teyze. Artik cok fazla ot icmekten mi yoksa gercekten yasliliktan mi nedendir bilinmez cok yavas hareket ediyor. Tam bana bir bilgi formu vermeye calisirken elindeki tomarla kagidi yere dusurdu, kagitlar her bir tarafa dagildi. Bunu goren ekibin 3. elemani derhal yardima kostu.

O da bir kovboy. Sapkasi, cizmeleri, deri ceketi her seyi tam takim!

Doga ana, yasli hippi ve tarz kovboy. 3u bir arada haftasonlarini ve gunesli diger tum gunlerini Union Square'de evsiz kedilere ev bulmaya adamislar.

Doga anayla birkac kere daha gorustum. Her defasinda kendimi yeniden tanittim, yeniden testten gectim ve yeniden kabul edilip 2 kedi almaya yoneltildim.

Malesef bu iliski cok uzun yurumedi ve elindeki bebekler her zaman cok guzel olmasina ragmen ben Doga anadan vazgectim.

Bu sefer de genelde bizim evin orada hayvan edinme gunleri duzenleyen, New York hayvanlari koruma camiasinda kendine cok guclu bir yer edinmis bir baska insanla tanistim. The Cat Man Calderon. Cok tatli bir adam. Samimi ve isinde uzman gercekten. Ustune ustluk kendisine yardimci olan arkadasi da New York'ta yasayan bir Turk opera sanatcisi. Beni ve sevgilimi kedilerle ilgili yorum yaparken duyunca dayanamadi Turkce kendini tanitti.

Tum seslerin, tum goruntulerin, kaldirimlarin, arabalarin, binalarin, etraftaki ugultunun bile farkli oldugu bir diyarda aniden kendinizle ayni sesi duymanin dayanilmaz cazibesi ile sicacik bir sohbete basladik.

Adam gercekten isinde cok iyiymis.

Uptown Cats

(http://www.petfinder.com/shelters/NY704.html)

diye bir organizasyonun kurucusu, eski bir kareograf. Epey unlu. Bizi de cok sevdi. Tam aradigi ozelliklerde ideal bir ciftiz ve kedilerine de iyi bir ev sunacagimiz kesin.

Bir dakika, bir dakika!

Yine mi!? Evet, yine.

Yine kediler dedi. Bu adam da bize 2 kedi vermek istiyor ve opera sanatcisi yeni arkadasimizin bizi ovmesine ragmen nuh diyor peygamber demiyor.

Ya 2 kedi ya hic.

Uzulerek elveda ediyoruz Uptown Cats'e de Calderon'a da.

2 kedi alamayiz! Hem nedir bu 2 kedi takintisi canim! Yeter! Artik farkindayiz ki bu is boyle olmayacak. Baska kanallara bakmaliyiz.

Boylece yeniden daha israrci bir arayisa soyunuyoruz ve ASPCA ile tanisiyoruz.

The American Society for the

Prevention of Cruelty to Animals

(http://www.aspca.org/)

Meger cok unlulermis. Hayvan barinaklari arasinda New York'taki en iyi barinak belki de. Biz bilmiyorduk. Gittik yerinde inceledik. Cok temiz. Hayvan barinagi degil de kedi ve kopekler icin bir tatil koyu adeta.

Zor durumlarda kalmis, uzgun bakan, pis, zavalli hayvanlar falan gelmesin sakin akliniza. Buradaki tum hayvanlar mutlu. Sizinle eve gitmek isteyip istemeyeceklerine karar vermeleri gerek resmen once. Cogunun genis genis yasam alanlari var. Kafeslerde falan degiller. Bu habitatlarda gelisimlerini destekleyici atlama ziplama platformlari, tirmalama cubuklari, yumusacik pembe pembe sekerleme yastiklari vs vs var. Yedikleri onlerinde yemedikleri arkalarinda. Ayrica bu habitatlara girmek cikmak da yasak. Yani son derece steril bir ortamdalar.

Sok oluyoruz.

Bu sirada iceri giridigimizden beri bizimle 3 farkli kisi konustu. 2 ayri form doldurduk ve yine gelmisimizden gecmisimizden bahsetmemiz istendi. Ev adresimiz kontrol edildi. Faturalarimiza bakildi. Odemelerimizi ne kadar duzenli yaptigimiz kanitlandi. Kanun kacagi olmadigimizi ispat ettikten sonra, kedi ana-babasi olup olamayacagimizi tespit edecek gorevliyi beklemek uzere oturmamiz rica edildi.

Oturduk, bekliyoruz. Kediler super luks icinde oynayip duruyor. Camin ardindan kendilerini begendirme dertleri yok. Oyle bakiyorlar bize.

Sonunda bir kadin geldi yanimiza. Guler yuzlu ama ciddi. Basliyor bize sorular sormaya. Kedileri ne kadar taniyoruz, ne kadar seviyoruz. Elinde kalin bir dosya var. Her sayfada bir kedi. Kedileri kisilik ozelliklerine gore siniflandirmislar.Bana soruyor, "Evinize cok misafir geliyor mu yoksa kutuphane gibi bir ev mi?"

Ben, "Daha cok kutuphane gibi. Cok misafirimiz yok."

Gorevli, "Hareketli bir kedi istediginizi belirtmissiniz bilgi formunda. Neden?"

Ben,"owijdwncoef?!?? Neden mi!? Eski kedim de oleydi. Oyuncu hayvanlari daha cok seviyorum sanirim."

Gorevli "Peki. Ayni zamanda da cok konuskan olmasini istediginizi belirtmissiniz?.."

Ben, "-ic sesim: HEY ALLAHIM!- Evet...Yani iletisim kurabilecegim bir kedi ariyorum. Iste oyun oynayalim, konusalim edelim. Boyle..."

Gorevli, "Anliyorum. Yavru istiyorsunuz sanirim."

Ben, "EVET! Cok onemli. Yavru kedi istiyoruz biz!! Elinizde var mi hic??"

Gorevli, "Malesef hic yavrumuz yok ama ben size en az yavrular kadar tatli baska kediler gosterecegim. Once karakter eslesmesi yapmamiz gerekiyor."

Ben, "Efendim? O nedir acaba??"

Gorevli, "Yani kediler mavi yesil mor kirmizidir biliyorsunuz."

Ben, "Yok bilmiyorum. Oyle midir? O nedir ki zaten?"

Kadin bunu nasil bilmedigime anlam veremeyerek, "Yani iste buraya gelen her kediye kisilik testi yapilir. Cesitli oyunlar oynanir, kediler cesitli durumlarda test edilir ve ona gore her kediye karakterlerini anlatan bir renk verilir. Mor kediler oyuncudur. Kalabalik ortamlarda disari cikip insanlarla sosyallesir. Kirmizi kediler daha cekingendir. Kalabaliklarda ortaya cikacaktir ama surekli insan icinde kalmayi sevmez. Yesil kediler utangactir. Kalabaliklardan ödü kopar. Yatagin altindan cikmaz vs. Size bazi sorular soracagim ve ne renk kedi almak istediginiz anlayacagiz."

Ben, "(*#&4UDU34*$*#HUF454NEO) Peki..."

Sorular soruldu, konustuuuuk konustuuuuuuuk ve sonunda bana daha cok mor kediler gostermeye karar verdi. Birkac kedi sevdik. Her yeni kediyi sevmeden once ellerimizi dezenfekte ettik. Bir habitata girdik, bir kediyle selamlastik. Oradan ciktik ellerimizi Purellere buladik, hop yeni bir kediye merhaba dedik. Kadin bizi gozlemliyor bu arada. Nasil yaklasiyoruz. Gercekten iletisimde ne kadar iyiyiz hep not aliyoruz, farkindayim.

Boyle boyle 6-7 kedi sevdikten sonra, bir de baktim Pandora'nin kutusu acildi. Aniden kadin bize daha once ellerinde olmadigini soyledigi yavrulari gostermeye karar verdi. Megersem yavru varmis ama her isteyene gosterilmiyormus.

Yavrularin oldugu gizli kata ciktik. Hepsi birbirinden seker, birbirinden oyuncu. Kadin da bize istedigimizi vermeye hazir. Hemen o anda alip gidebilecegiz ama ben aceleye getirmek istemiyorum. Kaldi ki kedi isi bag kurma isidir. Sen kediyi secmezsin, kedi seni secer derler hatta.

Ben o anda oradaki hicbir yavruyla bag kuramiyorum. Orada gonullu olarak bu isi yapan ve bize son 1 saatini ayirmis olan bu kadinin simseklerini ustume cekecegimin farkinda olmama ragmen hicbir kediyle istedigim bagi kuramadigimi ama duzenli olarak geri gelmek istedigimi belirtiyorum. Kesinlikle yavru almak istiyorum bu yuzden de onumuzdeki bir iki hafta boyunca bu isi kendime meslek edinecegim ve sik sik gelecegim. Kadini butun bu emeklerinin bosa gitmeyecegine sonunda ASPCA'den bir kedi alacagima dair ikna ettikten sonra oradan ayriliyoruz.

Icim biraz buruk. Aklima Hurriyet'in ilk 4 sayfasi geliyor. Insaattan dusup ölen insanlar, insaattan dusup insanlari ölduren malzemeler, pide gibi ince ince kiymalar, dogramalar, trafik kazalari, geliyor da geliyor aklima sayisiz haber. Hepsi INSANlarla ilgili. Sonra yeniden ASPCA geliyor aklima. Oradakilerin hepsi hayvan ama ayirmislar iste renk renk hangi hayvan kimin evine giderse en mutlu sekilde yasar diye. Zaman, emek ve para ayirip testler yapmislar. Kediler icin ya.

Kediler icin...

Neyse.

Ben kararliyim. Bu merkez gercekten kedi almak icin New York'taki belki de en ideal yer. Kedilerin tum tibbi ihtiyaclari profesyoneller tarafindan karsilaniyor. Tertemiz bir ortamda yasiyorlar. Bebekler buyukler hep bir arada mutlu mesut yuvarlanip gidiyorlar. Hatta ve hatta mor kedi almam gerektigini bile biliyorum artik! Daha baska yere bakmam.

Ertesi gun bana surpriz yapmak isteyen sevgilim yeniden oraya gidiyor ve mormus yesilmis hic bakmadan guzel mi guzel bir kiz bebek begeniyor. Kiz bebek de onu tabi. Birbirlerine asik oluyorlar ve sevgilim kizimizi almak icin sirada bekleyen onlarca insanin baskici bakislari altinda hizlica karar verip onu evimize getiriyor. Boylece bizim de kedi arayisimiz ASPCA'in kedilerle ilgili okuyup ogrenmemiz icin verdigi tonlarca dokuman ve dunyalar tatlisi bir yavru kedi ile sona eriyor.

Sirada tabiki kedi alisverisi var. O konuyu cok uzatmadan halledebiliyoruz neyseki. Bildigimiz en buyuk petshopa giriyoruz ve $100'lik bir kedi alisverisi yapiyoruz.

Lutfen gunun birinde cocuk yapmaya karar verirsem bana kedi icin harcadigimiz bu $100'i hatirlatin!!! :)

Sevgilimi biraksam $200 de harcar $300 de...Kendinden geciyor. Ama gecmemek mumkun mu siz soyleyin:

Gourmet, organik ve sonsuz cesit kedi kopek odulleri

New York'un unlu Pretzel'larinin bile hayvanlar icin olanlarini yapmislar. En kenardakiler de gourmet Fransiz Ekmekleri.

Pardon yani.

Ayrica kedinizin kopeginizin cani soguk bir odul cekmeyecek diye bir sey yok. Buyurun donmuş ödül mamalari.

Kopekleriniz icin salamlar

Ben kendime bu boyutta bir salam asla almadim ama demek kopeklerine alanlar var.

Biz bu fazla luks urunlerin hicbirine dokunmadik tabi. Normal mamaymis, yatakmis onlari aldik. Ama bizim kizimiz degerli degil mi!? Tabiki cok degerli. O da oyuncaklari olmasini hak ediyor diye dusunduk ve internette ve gercek magazalarda satis rekorlari kirmis bir kedi oyuncagi aldik.

Sizinle de paylasmak isterim. Ismi Cat Dancer.

Kucuk buyuk butun kediler hastasiymis. 1000 kisi yalan soyluyor olamaz, alalim deneyelim dedik. Kizimiz ilk gordugu andan beri oyuncaginin bagimlisi oldu. Kediniz varsa kesinlikle deneyin derim. Inanin simdiye kadar onun icin aldiginiz en mukemmel urun olacaktir.

Iste bizim de kedi alma hikayemiz boyle. Simdi dusunuyorum ben Karamel'i nasil almistim diye, birgun bir telefon gelmisti:

"Arkadasin kedisi dogurmus, bebekler var, ev ariyoruz."

Annem "Duygu ister misin?"

Ben "Evet."

Annem "Tamam gidelim bakalim."

Biz "Aaaaa bu cok guzelmis, hem benim kucagima da cikti."

Kedi sahibi "Tamam bunu alin o zaman."

Bitti. 1 saat sonra Karamel yeni evindeydi ve cok mutluydu, hala da oyle.

Iki kedi, iki ulke.

Sistemler farkli ama kedi sahibi olmanin verdigi duygu kesinlikle ayni!!

Kedi sevmeyenlere onerim (her konuda oldugu gibi) onyargilariyla mucadele etmeleri yonunde. Bir de tabi mumkunse Turkiye'de herkes sokaktan ya da hayvan barinaklarindan alsin kediyi. En azindan bir yavrunun daha hayatini kurtarmis olurlar.

Bu arada yeni kizimizi merak edenleriniz varsa bakin gostereyim:

Her turlu hayvani, hatta homo sapienleri bile sevip, hic birinin soyunu tuketmedigimiz merhametli bir dunya dileklerimle,

Duygu