DYPLOMY 2010

Magdalena Hachuła - fotografia

2010-12-31T22:38:00.000-08:00

"Moja mała Ojczyzna"

Żabnica jest miejscowością położoną u stóp Pilska, Rysianki i Romanki
w Powiecie Żywieckim. Z Żabnicy pochodzą moi pradziadkowie, dziadkowie i moi rodzice. Cała moja rodzina posiada góralskie korzenie, do których jestem bardzo mocno przywiązana. Dlatego w temacie mojej pracy dyplomowej pragnę pokazać piękno jakie tkwi w tym co swojskie i proste, poprzez ukazanie okolic Żywca,
a szczególnie moją Żabnicę i jej przodków.

Żywiec jest miasteczkiem wokół, którego skupiają się liczne wioski, które zasiedlają ludzie tworzący niesamowicie mocno zakorzenioną kulturę - lasi, dolanie
i górale. To właśnie dzięki nim te miejsca stały się dla mnie wyjątkowe. Dlatego praca przedstawiona za pomocą trzynastu czarno—białych fotografii w formacie 50/70 od strony mieszczańskiej jak i wiejskiej, ukazuje to co jest moją małą Ojczyzną, opowiada kim jestem i skąd pochodzę. Przeplata się z historią i dotyka mojej rodziny, jako tej ,która wpoiła we mnie pewne wartości i szacunek do tego miejsca i jego kultury.

W mojej pracy pokazuje to co jest dla mnie naprawdę ważne, świat widziany moimi oczami. Miasto Żywiec, jego mieszkańców, Żabnice hale, lasy, polany i ludzi bliskich memu sercu. Pragnę przedstawić świat którego poznaję , który mnie zachwyca
i otacza na co dzień, świat do którego przynależę od początku.

Magdalena Hachuła

Michał Marzec - rysunek i rzeźba

2010-12-31T14:07:00.000-08:00

"Podkoszulek"

Moja rzeźba przedstawia podkoszulek, będący niejako reprezentacją mojej cielesności, wyrażonej w medium rzeźbiarskim, ma być również moim autoportretem wewnętrznym. Podkoszulek który, jest tematem jak i głównym powodem powstania tej rzeźby, jest moim zdaniem sam w sobie bardzo bogaty w skojarzenia i treści które ze sobą niesie. Zarówno jego stosunek do ciała ludzkiego jak i sam jego krój, fason czy kolor może nasuwać nam dużo skojarzeń jak i różnorodnych informacji na temat jego posiadacza.

Podkoszulek jako część garderoby w naszym klimacie jest najczęściej noszony pod innymi ubraniami – jest niejako ukryty przed światem zewnętrznym. Jest jakby jedyną ostatnią warstwą chroniącą nas przed poczuciem skrępowania, wynikającym z niezbyt rozpowszechnionego w naszym społeczeństwie przyzwolenia na epatowanie widokiem nagości pewnych partii ciała. Dobrym przykładem może być tu Wielka Brytania gdzie widok nagiego męskiego torsu jest niedopuszczalny. Moim zdaniem podkoszulek w sensie społecznym jest dla nas tym samym, czym jest naskórek dla naszego organizmu w sensie biologicznym. Przez swój niesformalizowany wygląd umożliwia on nam kontakt z otoczeniem na określonej płaszczyźnie i daje nam możliwość swobodnego i niezobowiązującego wyglądu, chroniąc nas jednocześnie przed złym samopoczuciem lub skrępowaniem. Podkoszulek jest tu jakby jedną z ostatnich dopuszczalnych form przejawu rozluźnienia ubioru, pozostającą jeszcze w sferze dobrego smaku.

Podkoszulek jako część naszego stroju zapewne jest najczęściej zakładanym i noszonym elementem. Jako taki jest także czasami nośnikiem określonych treści ułatwiających nam identyfikację poglądów danej osoby – stąd moim zdaniem wynika jego chyba największa popularność wśród reklamodawców.

Ponadto podkoszulek jest również częścią garderoby, noszoną najbliżej ciała spośród wielu innych ubrań zakładanych powyżej pasa i jako taki jego obecność na naszym ciele jest rzeczą najczęstszą a wręcz i oczywistą. Ze swej natury jako pierwszy znajduje się na ciele i jako taki to właśnie on z pośród pozostałych ubrań daje nam najwięcej pełnych i niezafałszowanych informacji o budowie fizycznej ciała na którym się znajduje. Takie też założenie przyjąłem rzeźbiąc swój podkoszulek. Chciałem by przemawiał on prostotą formy, połączoną z dyskretnym i nie nachalnym szczegółem – który jest moim zdaniem – tak samo jak u człowieka skromność i umiarkowanie jego największą wartością. Ta rzeźba jest niejako spowiedzią z wartości w które jeszcze usilnie wierzę pomimo iż obserwuję odwrócenie się od nich i zatracanie ich we współczesnym nam świecie. Jest ona alegorią tego co najbardziej cenię i poszukuję u ludzi.

Ta rzeźba przedstawia podkoszulek spoczywający na ciele, konkretnie moim ciele. Wyrazem i metaforą jego symbolicznej bliskości z moją naturą jest jego redukcja do ciała w miejscach gdzie przylega on do niego najbliżej, kiedy na nim spoczywa. Natomiast metaforą wyznawanych przeze mnie wartości są tak delikatne elementy jak szwy, fastrygi, czy sutki.

Magdalena Szostok - fotografia

2010-12-30T11:58:00.000-08:00

"Metafizyczna melancholia"

    Seria czarno–białych fotografii przedstawia miejsca, które są mi najbliższe. W większości to krajobrazy Podbeskidzia, które znam od dziecka. Gdy byłam mała budziły we mnie ciekawość, chęć odkrywania i podziwiania ich. Zakątki te, w różnych porach dnia i roku wyglądały inaczej. Wraz z nimi zmieniałam się także ja. Można je nazwać moim intymnym dziennikiem wspomnień. Zdjęcia są powiązane ze sobą w pewną całość, która jest dla mnie swoistą retrospekcją przywołującą dzieciństwo. Starałam się najwierniej ująć w tych pejzażach nutę nostalgii i zamyślenia. Dość mocny kontrast zdjęć podkreśla ich dramatyczność.
   Symboliczne uczestnictwo ludzi i ich działań w moich fotografiach pozwala stwierdzić, iż jestem osobą żyjącą na uboczu, na peryferiach wielkich miast. Bezruch fotografii, wyludnienie, apatia skłaniają do tęsknoty za wartościami. Są to naturalne, ludzkie emocje, których każdy z nas doświadcza.
   Przy użyciu realistycznych środków powstał przygnębiający pejzaż emanujący sennością, lekką nierealnością oraz metafizycznością.

Magdalena Szostok

Maria Honkisz - malarstwo

2010-12-30T11:35:00.000-08:00

"Metafora życia"

     Cykl pięciu obrazów pt. Ulice ludzi, pani Marii Honkisz malowanych na płytach to metafora. Być może dla autorki nie było to intencją. Gdyby chodziło jej o metaforę, może byłaby przegadana lub w inny sposób nieprzekonująca. Ale tak nie jest. Bo przedmiotem zainteresowania autorki są ludzie w przestrzeni miejskiej, niedawno zaobserwowani i utrwaleni przez nią w obiektywie fotograficznym. Autorka nie wstydzi się fotografii, wręcz z niej czerpie, wpisując się nie tylko w sztukę obecną, ale i w tradycję. Nie jest zresztą w tym odosobniona, bo znaczenie fotografii (jako zapisu) wzrasta w obliczu dewaluacji indywidualistycznych postaw i estetyk, które z trudem wytrzymują presję dzisiejszego czasu. Kolorystyka nie całkiem poddaje się fotograficznemu automatyzmowi. Jest głęboko przemyślana i poddana daleko idącej dyscyplinie. Autorka porusza się w tonacji szarości oscylując w kierunku tonów bliskich czerni i bieli, wprowadzając w przemyślanych miejscach akcenty m.in. czerwieni i błękitów. Mądrze, bez rozrzutności waży tonację, zawsze uwzględniając człowieka i otoczenie.
                   Własnoręcznie wykonana fotografia daje jakaś gwarancje, że świat na niej odbity realnie istnieje. Jest to bardzo istotne wobec zagrożeń rzeczywistości „pozornych obrazów”, w której coraz częściej nie wiemy, co jest rzeczywistością, a co nią nie jest. Wpisuje się w głęboką już tradycję. Myślę o amerykańskiej, począwszy od malarstwa Edvarda Hoopera, choć ten był raczej realistą, poprzez tradycję hiperrealizmu. Nie mówię o fotorealizmie, bo ten przypisuje się raczej Europie (Ewa Kuryluk). Amerykańskie inspiracje Marii Honkisz nie są jedynymi. Poprzez Amerykę trafia ona rykoszetem na powrót do Europy 17-wieku i malarstwa Vermeera van Delft, które było tęsknotą Amerykanów za tradycją. Myślę tu nie tylko o malarstwie Hoopera, ale też Alexa Colvillea- malarza przedhiperrealistycznego, który namalował obraz pt. Pacyfik z postacią na tle szklanego, otwartego wnętrza z rewolwerem na pierwszym planie. Zarówno Colville, Hooper, ale wcześniej Vermeer van Delft sięgają głębiej niż zewnętrzny opis. Ujawniają relację człowieka i otaczającego go świata. Podczas gdy w obrazach Vermeera mamy do czynienia z intymnymi wnętrzami, do których jedynie wpada światło z okna, oświetlając postać i urokliwe martwe natury, to już w obrazie Alexa Colvillea mamy do czynienia z wnętrzem otwartym na zewnątrz, przejrzystym w obie strony. Myślę tu o obrazie Marii Honkisz przedstawiającym dwie postacie usytuowane we wnętrzu. Zwraca uwagę przestrzenność zamkniętego, ale przejrzystego, bezosobowego wnętrza i rozległy widok za nim. Usytuowane blisko siebie postacie patrzą jakby w niezależnych kierunkach. Cechy metafory, które tu występują posiadają też inne obrazy przedstawiające zwykłe postacie na ulicy. Obraz siedzącej na ławce na pierwszym planie kobiety z jakimś bagażem, jakby odpoczywającej na chwilę, przed dalszą drogą. Otoczenie stanowią rozpoznawalne realia naszych ulic - fragment reklamy oraz czerwononiebieski kosz na odpadki. Obraz odczytałem jako zapis wędrówki, którą każdy z nas codziennie wykonuje. Wędrówka jest metaforą losu, w tym przypadku dzisiejszego człowieka. Także w tytule cyklu zakamuflowana jest ta metafora. Występują w nim dwa elementy znaczące: człowiek i rodzaj drogi. I nie jest to wędrówka po wytyczonej drodze, raczej po bezdrożach. Czasem tej wędrówce towarzyszy zmęczenie, jak w obrazie z centralnie usytuowanym człowiekiem siedzącym pomiędzy niebieskim plastikowym pojemnikiem a grupą wyprostowanych dalszoplanowych sylwetek ludzkich. Także w obrazie przedstawiającym siedzącego na bruku grajka, dającego muzyką znać o swoim istnieniu pośród anonimowych, przechodzących obok ludzi,, jest podobny problem. Chciałbym zwrócić uwagę na techniczną stronę tego obrazu. Autorka w stonowanej kolorystyce wykorzystuje ekspresję jaką niesie ze sobą fotografia. Postać nieruchoma jest ostra, postacie w ruchu jakby zamazane. To też ma sens metaforyczny.
               Chciałbym powiedzieć jeszcze o jednej sprawie. Duże formaty obrazów ze zrozumiałych względów złożone są z dwóch części. Nie ma w tym intencji dramaturgicznych. Dostrzegłem tu intuicyjne porządkowanie wartości. W obrazie ze szklanym wnętrzem obie postacie są po jednej stronie, bezosobowe techniczne formy po drugiej. W następnym obrazie siedząca kobieta z wózkiem dominuje w jednej części. W drugiej zaś kosz na odpady. Obraz kobiety z parasolem podzielony jest między zbliżenie siedzącej postaci a głębię ulicy. Podział obrazu z grajkiem przebiega pomiędzy nim a ogromną postacią bez twarzy w płaszczu, dobrze zresztą namalowaną . W innym obrazie postać na schodach rozcięta jest na dwie części. W jednym segmencie obrazu jest kosz na śmieci, w drugim wyprostowani ludzie. Wśród nich jedna postać też trzyma wózek z bagażem w swojej wędrówce.
     Obrazy pani Marii Honkisz oceniam bardzo dobrze.

dr Ireneusz Botor

Szymon Brandys - multimedia

2010-12-30T05:42:00.000-08:00

"Totem"

http://www.dailymotion.pl/video/xe7ruf_t-o-t-e-m_shortfilms

Film jest autorską realizacją, w której poruszono temat stwarzania lub raczej ożywiania świata, jednak scenariusz nie został oparty w sposób bezpośredni i dosłowny na żadnej doktrynie religijnej, chociaż wierzenia i mitologie różnych ludów były pewną inspiracją.Główną inspiracją do filmu była „2001: Odyseja Kosmiczna” (1968) Stanley'a Kubricka co można dostrzec w samym Totemie, który wyraźnie nawiązuje do tajemniczego Monolitu z filmu Kubricka. Również dzieła filmowe Godfrey'a Reggio, producenta i reżysera słynnej Trylogii Quatsi (Koyaanisqatsi, Powaqqatsi i Naqoyqatsi), miały istotny wpływ na sposób narracji występujący w filmie Totem.
Zamierzeniem tego filmu było przekazanie widzowi niewerbalnej historii o treści zachęcającej do chwili refleksji o powstaniu życia w znanej nam formie oraz zasugerowanie, że być może w wielu przekazach na ten temat różnorodnych kultur występujących na Ziemi, są gdzieś ukryte ziarenka prawdy o tym skąd pochodzimy. Mam nadzieję, że cel ten został osiągnięty.

Szymon Brandys

Małgorzata Skrzypczyk - malarstwo

2010-12-29T12:54:00.000-08:00

"Zapomniany portret"

       Zdarzają się sytuacje, kiedy miejsce naszego zamieszkania - dom w tradycyjnym rozumieniu tego słowa lub rodzinę tracimy z przyczyn od nas niezależnych. Jedną z przyczyn takiego stanu jest podeszły wiek…
       Moja praca jest malarską próbą opisu pewnej osoby, która od paru lat znajduje się w takiej sytuacji. Postacią tą jest Pani Emilia, mieszkanka cieszyńskiego Domu Pomocy Społecznej. Niewątpliwie to osoba nieprzeciętna, tak zwana ,,żywa historia”. Mieszkanka DPS ma 93. lata, doskonale pamięta swoje życie i lubi dzielić się swoją historią. Praca opowiada o osobie, która przeżyła cztery pokolenia, wojnę oraz wiele ciężkich chwil, mimo tego potrafi ciągle cieszyć się życiem oraz prezentować niezłomną postawę. Jest próbą spojrzenia na miejsce będące zamiennikiem ,, typowego’’ domu, jednocześnie inicjatywą mającą na celu przeniesienie jego namiastki w inne miejsce. Zabieg ma na celu ukazanie miejsca którego zazwyczaj nie zauważamy, zagadnienia starości o którym zazwyczaj nie myślimy. Jest wynikiem wielu spotkań i rozmów z bohaterką. W moim odczuciu również próbą przełamania stereotypu starości, którą to zazwyczaj kojarzymy z narzekaniem oraz krytyką młodych pokoleń, zapominając o bezcennym bagażu doświadczeń ludzi starszych.
     Praca składa się z obrazów olejnych w formacie od 25x 30 cm    do 100x100 cm . Cykl składa się z trzech części, które mają na celu odtworzenie wybranych przeze mnie fragmentów życia bohaterki. Pierwsza to portret pani Emilii oraz jej współlokatorek. Część druga to malarskie interpretacje przeszłości. Na kolejną składają się kolaże zawierające elementy zgromadzone wewnątrz jej aktualnego miejsca zamieszkania. W skład których wchodzą elementy z pracowni w której tworzy, czasopisma które czyta itp. Dopełnieniem pracy jest opowieść naszej bohaterki, wspominającej swoje życie, Cieszyn, oraz przełomowe dla niej momenty . Głos bohaterki wydobywa się z trzech źródeł. Jeżeli nie podejdziemy wystarczająco blisko pojedynczego źródła, dźwięki będą się zagłuszać, niczego się nie dowiemy, nie poznamy nawet fragmentu opowieści. Kiedy znajdujemy się pomiędzy źródłami dźwięku mamy do czynienia z poczuciem chaosu, rozdrażnienia, brakuje nam punktu odniesienia, czegoś stałego. Ukojeniem dla tego uczucia jest podejście do konkretnego źródła dźwięku, przy którym możemy wysłuchać dany fragmentu opowieści. Żyjemy w czasach ciągłego biegu, natłoku obowiązków, często zapominamy o innych , ludzie starsi oraz bezdomni zaliczają się w dużej mierze do tej grupy. Podobnie jak z dźwiękiem jest z ludźmi, nie podchodząc wystarczająco blisko, nie poświęcając danej osobie odpowiedniej ilości czasu, nie zrozumiemy jej, niczego się nie dowiemy, nie damy ukojenia tej osobie ani sobie.

Małgorzata Skrzypczyk

Beniamin Żak - malarstwo

2010-12-29T07:55:00.000-08:00

"Wnętrze"

Cykl obrazów był niejako odbiciem osobistych przeżyć doświadczonych w przeciągu ostatnich lat.

W swoich pracach przedstawiłem opuszczone hangary, stare hale, poprodukcyjne magazyny. Miejsca gdzie niegdyś tętniło życie. Lecz z różnych przyczyn losowych, zmieniły się w pustostany, które poddały się próbie czasu. Pomimo osamotnienia i opuszczenia bijącego z ich wnętrz; z czasem życie odżyło zmieniając szare, ponure wnętrza na bujny wielobarwny wachlarz miejscowej flory. Ciepłe światło, które naznacza swoją obecność zarówno delikatnymi jak i ostrymi płaszczyznami barwnymi wprowadza pozytywna nastrojowość. Cykl jest odpowiedzią po stracie bliskiej mi osoby.

Niejednokrotnie kierujemy własnym życiem, aby było uporządkowane, zaplanowane na wiele lat w przód, będąc przeświadczonym, iż wszystko to z pewnością nie ulegnie zmianie. Wystarczy jedna krótka chwila abyśmy tracąc bliskich zmienili się w pustostany w których życie zawisło w nieprzebranej pustce. Prace są pewnym etapem mojego życia, który jakoby obrazuje moje własne odrodzenie. Pewne wartości pozostawione po bliskiej osobie zaowocowały nowym spojrzeniem na życie. Światło jest ingerencją nowego środowiska, które jakoby napędzało dalszy rozwój. Flora jest owocem przemiany.

Beniamin Żak

Róża Górska - malarstwo

2010-12-29T04:50:00.000-08:00

"Depresja"

   Depresja jest chorobą, chorobą bardzo poważną. Przewlekłym schorzeniem, wymagającym długotrwałego leczenia. Dawniej twierdzono, że złe samo poczucie, smutek jest niczym innym jak zwykłym wahaniem nastrojów. Czymś co przechodzi z czasem. Niestety zachorowalność na nią coraz bardziej się zwiększa. Niepokojące jest to, iż na tę chorobę, która przypisywana jest osobom starszym, chorują także ludzie młodzi. Depresja niesie za sobą tragedie już nie tylko jednego człowieka, ale również jego rodziny, przyjaciół.
   Depresja jest wielkim cierpieniem dla chorego- nie potrafi on cieszyć się życiem, wykonywać pracy zawodowej, a najprostsze czynności sprawiają mu ogromną trudność. Chory zmusza się do pracy, a kłopoty z koncentracją powodują, że skarży się on na osłabienie pamięci, poczucie niskiej wartości, bezradność. Lęk i ogromne poczucie winy, który jest nieodłącznym objawem depresji często powodują pojawienie się myśli i tendencji samobójczych.
   Przyczyny tkwią zarówno w psychice, jak i problemach zawodowych, rodzinnych. Codziennie przygniatają nas nowe problemy, z jednymi radzimy sobie lepiej, z drugimi gorzej, zatracamy się w pracy, zapominając przy tym o bliskich, o sobie i swym zdrowiu. Albo szukamy pracy, przechodząc kolejne próby, porażki, popadamy w coraz większe przygnębienie, często tłumimy uczucia, które kumulują, tworząc bombę chorobową. Zmęczeni życiem, szukamy rozwiązań nie w tych miejscach gdzie trzeba – być może nie ma takich miejsc?! Jesteśmy sami, nikt nas nie rozumie, nikt już nie może nam pomóc. Zaczynamy myśleć tak codziennie? To może być depresja.
   W swoich pracach malarskich podjęłam próbę zobrazowania stanów depresyjnych jakich może doświadczać młoda osoba. Nie było to łatwe zadanie, gdyż depresja dotyka głównie sfery psychicznej, wnika w głąb, paraliżując ją. Powoduje destrukcje myśli, duszy, ciała. Nie pozwala żyć.
   Poprzez studium twarzy modelki, gestów, chciałam pokazać jak ta choroba tkwi głęboko, to, że człowiek cierpiący na depresję jest więźniem we własnym ciele, głowie- umyśle. A często chowa się pod maską kolorów. Nie jest widoczna w świecie, w którym nie ma miejsca na smutki i troski. Niewidoczna do czasu.

Róża Górska

Barbara Przywara - rzeźba

2010-12-29T04:42:00.000-08:00

"Kobieta"

Inspiracją i tematem mojej pracy jest kobieta. Niezwykle wrażliwa, a jednocześnie silna i pełna energii. Mimo, że jest to temat wiele razy już poruszany w sztuce i może niektórym wydawać się prosty, ja uważam, że jest głęboki i tajemniczy, i można w nim za każdym odkrywać coś nowego.
Kobieta, którą chcę pokazać, to kobieta w ruchu, może w geście tanecznym. Pragnę w swojej pracy pokazać piękno kobiety, jej delikatność i subtelność.
Właśnie dzisiaj, kiedy kobieta jest coraz mniej kobieca, kiedy chce upodobnić się do mężczyzny, pracować w jego zawodach, pełnić te same funkcje. Chcę zatrzymać się nad tym, że jakakolwiek byłaby kobieta w swoim zawodzie, zainteresowaniach, pasjach, zawsze pragnie być podziwiana – za osiągnięcia, za to kim jest, za to jaka jest. W świecie w jakim żyje kobieta, tam gdzie się porusza, gdzie spędza czas, zawsze tak naprawdę chce być piękna i tak traktowana, nie jako obiekt pożądania, ale jako piękna kobieta, po prostu.
Kiedy kobieta jest piękna?
Kiedy ma możliwość osobistego rozwoju, pasję, w której spełnia pragnienia swojej duszy. Kiedy ma zawód dający wiele zadowolenia, satysfakcji i perspektywy na przyszłość. Kiedy stoi obok niej mężczyzna, który ją kocha i daje poczucie bezpieczeństwa.
Kiedy kobieta jest szczęśliwa, wtedy jest piękna.

Barbara Przywara

Klaudia Grygierczyk - rysunek

2010-12-28T13:47:00.000-08:00

"Miasto"

Na ostateczny wybór tematu i formę realizacji podjętej przeze mnie pracy dyplomowej wpłynęło kilka zasadniczych czynników. Znaczące było dla mnie zainteresowanie historią oraz pojęcie miasta, które jest niezwykle szerokie. Oscyluje ono już obok ludów koczowniczych, które z potrzeby stabilizacji, bezpieczeństwa oswoili i zapanowali nad określonym obszarem, tworząc własną organizację. Wielkie osady zaczęły przekształcać się w miasta z centralnie usytuowanym rynkiem, jako częścią publiczną przeznaczoną na wielkie zgromadzenia. Ta forma przetrwała do dziś.

Miasto jest zmieniającym się i rozszerzającym w niezwykłym tempie tworem, przechodzącym niejednokrotnie w olbrzymie aglomeracje. Stanowi ono jednak nie tylko encyklopedyczne pojęcie, jest czymś więcej.

Analizując i wgłębiając się w zapiski graficzne planów miasta i map - stają się one nie tylko informacją, ale również niezwykle imponującą struktura graficzną. To właśnie ona stała się dla mnie punktem wyjściowym i inspiracją do powstania pracy dyplomowej. Poprzez szereg rysunków chciałam zwrócić uwagę, że miasto może być rozpatrywane także, jako samoistnie żyjący obraz graficzny oderwany od samego pojęcia.

Forma mojej pracy przybrała charakter cyklu pt. "Miasto" złożonego z 5 prac rysunkowych. Ostateczny efekt poprzedzały liczne szkice, układy i rozwiązania graficzne na mniejszych arkuszach. Sam dobór formatu 140 x 200 cm nie był przypadkowy, bowiem rysunki miały tworzyć ogromne płaszczyzny, wizualnie dające efekt przestrzeni. W założeniu białe pola mogą być odczytywane, jako tereny niezamieszkałe, wypełnione poszczególnymi skupiskami tworzącymi miejska aglomerację. Sama struktura graficzne rysunków jest mocno zagęszczona wychodząca od motywów kolażowych, które w przełożeniu na rzeczywistość miały symbolizować centrum. Całość daje efekt abstrakcyjnych układów graficznych.

Klaudia Grygierczyk

Marta Pecka - malarstwo

2010-12-28T09:28:00.000-08:00

"Autoportret zwielokrotniony"

     Motyw autoportretu przewija się przez całą historię sztuki, od starożytności do czasów współczesnych, wykonywany we wszystkich epokach, stylach, technikach i rodzajach sztuk plastycznych. Jest on dla artysty zmierzeniem się z własnym sobą, jako twórcą (niszczycielem) i jako człowiekiem (zwierzęciem) oraz psychologicznym rozliczeniem się z przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Kierując się słowami Stanisława Jerzego Leca: „Każdy autoportret jest aktem, nic tak nie obnaża”, artysta „rozbiera się” przed publicznością, pokazując siebie takim, jakim jest lub jakim chciałby być, czasem ukazuje nawet więcej niż miał początkowo w zamyśle. Dlatego akt twórczy jest ciągłym dochodzeniem do pewnych wniosków wciąż na nowo, procesem, który nie kończy się wraz z ukończeniem obrazu (przekazu).
   Myślą przewodnią mojej pracy jest pokazanie człowieka – na przykładzie mojej osoby - w swej złożoności, niejednoznaczności oraz mnogości wątków, jakie w nim siedzą. Dlatego też świadomie przedstawione przeze mnie obrazy/dzieła są od siebie różne treściowo i formalnie. Owa różnorodność polega na wielowątkowości zjawisk, zdarzeń, wyobrażeń jakie napotyka człowiek przez całe swoje życie. Dlatego też każdy obraz porusza inny problem z przeszłości czy też teraźniejszości i być może zadaje pytania na przyszłość.
   Obraz jest pewnego rodzaju lustrem, w którym twórca odbija siebie w danej chwili, dlatego też moje odbicia bywają różne w zależności od sytuacji; od zdeformowanego odbicia świata dziecka w krzywym zwierciadle („Oczami dziecka”, olej na płótnie, 100cm˟100cm), przez odbicie alternatywnej osobowości jaką w dzisiejszych czasach jest tożsamość internetowa („Facebook”, olej na płótnie, 60cm 90cm), aż po odbicie stereotypowego widzenia kobiety („Kobieta”, olej na płótnie, 80cm 60cm).
   Moim założeniem była próba nie zamykania człowieka w ścisłych ramach jego przedstawienia, gdyż opowiadając o człowieku nie można ograniczać się do kilku podobnych formalnie i treściowo obrazów, które nie są w stanie pokazać go w prawdziwej jego istocie. Wiadome jest, że nawet bardzo różnorodne i złożone prace nie pokażą w całości wielowątkowej natury człowieka, jednak w większej części pomogą zrozumieć problemy, jakie rządzą człowiekiem i jego światem (wewnętrznym).

Marta Pecka

Anna Drobiec - multimedia

2010-12-27T11:27:00.000-08:00

"Wspomnienie"

Dyplom Anny Drobiec został zrealizowany w programie Adobe Flash. Wszystkie rysunki zostały narysowane przez autorkę i zanimowane poklatkowo. Praca przedstawia starszą panią, którą w dość zaskakujący sposób ponoszą wspomnienia z dzieciństwa.

Dorota Cioch - rzeźba

2010-12-27T10:17:00.000-08:00

"Portret Matki"

Kobieta ma w sobie niezwykłą siłę przetrwania. Dzięki swojej intuicyjnej wizji przewidywania zapobiega wydarzeniom, swoim zaangażowaniem potrafi jednoczyć ludzi, jest uczuciowa, wytrzymała, cierpliwa. Wewnętrzna siła kobiety to niezastąpiony przewodnik, który pozwala na odkrywanie i kumulowanie energii do podjęcia działania.
   Pomyślmy przez chwilę o kobietach w naszych rodzinach. Jak duży bagaż doświadczeń niosą wraz ze sobą przez życie. Jesteśmy świadkami ich szczęścia, smutków , rozczarowań, sukcesów.
   Kobiety, żony, matki, żyjące współcześnie, wypełniając swoje role na wielu płaszczyznach, chcą oprócz macierzyństwa i doświadczeń pani domu, przeżyć coś dla siebie, ambicjonalnie ważnego.
   Taka jest moja mama, której zawdzięczam bardzo dużo, a może i wszystko.Jest kobietą niezwykle wrażliwą, emocjonalną, kochającą a przy tym silną, zdecydowaną i pewną siebie. jest podporą i bezgranicznie pomocnym człowiekiem. Jej wewnętrzna siła pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile w codziennym życiu. Pokłady tej siły koncentrowane i skoncentrowane są Skąd czerpie energię i siłę aby sprostać wszystkim obowiązkom dnia codziennego. Jest coś w tym niezwykle istotnego i cennego.
   Przeplatanie życia codziennego z marzeniami tworzy niezwykłą kumulację myśli, czynów, dzięki, którym czujemy potrzebę rozładowania energii, wyzbycia się niej z naszej świadomości, skoncentrowaniu się na pewnym obiekcie.
   O sile kobiet może świadczyć macierzyństwo, które wymaga niezwykłego poświęcenia , bardzo często rezygnacji z marzeń, a jednocześnie daje szczęście i bardzo często wsparcie w trudnych sytuacjach.
   To właśnie matka najczęściej poświęca się dla rodziny, która jest dla niej niesamowitym źródłem siły. Sploty różnych wydarzeń, łączą się ze sobą tworząc nowe, nieznane pokłady energii, które potrzebują ujścia lub skoncentrowania się na stabilnym przedmiocie.
   Moja praca ma na celu osiągnięcie wyrazu kobiecej potęgi, siły. Powinna wyrażać nie tylko wymiar duchowy ale również fizyczny. Symbolizuje ona siłę i wytrwałość kobiety w codziennym życiu.
   Forma tkana ma na celu ukazanie, że tylko poprzez ciężką, wymagającą skupienia oraz cierpliwości pracę możemy w życiu coś osiągnąć.
   Przeplatanie się wątków scharakteryzowane jest z codziennością z podejmowaniem od nowa tych samych czynności.
   W pracy rzeźbiarskiej oprócz symbolicznego przedstawienia chciałam pokazać również połączenie dwóch materiałów pochodzących z natury. Inspirujący dla mnie był sam motyw połączenia, ponieważ chciałam uzyskać efekt łączenia ze sobą elementu delikatnego z twardym. Powstaje pewne napięcie, które jest na pograniczu wytrzymałości. Odnosimy wrażenie, że za parę chwil się zerwie, nie wytrzyma.
   Kamienie, które wykorzystałam, symbolizują próby owego łączenia, kontaktu dwóch materiałów. Czasami dochodzi do zatracenia łączności, jednak ślady pozostają.
   Kamień to opoka na której budujemy coś cennego, coś co powinno przetrwać. Są to swego rodzaju szpulki w które wplatana jest siła kobiety.
   Przeplatanie się lin, sznurów, nici to egzystencja kobiety w świecie. Wypełnia swoje przeznaczenie zgodnie z pewnymi torami, a jednocześnie szuka nowych doświadczeń.
Przestrzeń za zasłoniętą częścią symbolizuje odcięcie od świata zwyczajnego, fizycznie namacalnego.

Dorota Cioch

Gabriela Pienias - malarstwo

2010-12-27T08:57:00.000-08:00

"Slumsy"

http://www._dislacedmontrealer.blogspot.com

http://www.boston.com

http://www.defence.pk

http://www.idol.union.com,_olej_na_desce

http://www.mammovies.com/

http://www.skyscrapercity.com

    Praca dyplomowa, którą wykonałam, składa się z sześciu obrazów o formacie 220 x 115. Obrazy zostały namalowane farbą olejną na deskach Przedstawiają slumsy oraz ludzi w nich przebywających. W celu wykonania pracy wykorzystałam zdjęcia znajdujące się w internecie. Posłużyłam się nimi przenosząc znajdujący się na nich obraz na deskę. Starałam się namalować obrazy tak, aby jak najwierniej przedstawiały to, co znajduje się na zdjęciu. Jednakże moim zamiarem nie było stworzenie obrazów hiperrealistycznych, ponieważ chciałam, aby widać było plamę oraz gest malarski, aby każdy zobaczył, że obrazy zostały namalowane. Jest to bardzo istotne, że praca została wykonana farbą olejną, na dużym formacie oraz, że jest to praca malarska. W przeciwnym razie powiększyłabym jedynie zdjęcia, zaczerpnięte z internetu, do odpowiednich rozmiarów. Uważam jednak, że obraz ma większą rangę oddziaływania niż zdjęcie, ponieważ jest kojarzony z klasyką, ze sztuką czystą, wysoką.
   Problemem wykluczenia społecznego zajmuję się już od dawna. Jednakże wcześniej zajmowałam się problemem lokalnie, w przestrzeni miejskiej, w której mieszkam. Obecnie zastanawiam się nad tym, jak wygląda problem ubóstwa globalnie. Najwięcej ludzi wykluczonych społecznie znajduje się w slumsach, które z roku na rok są coraz większe w związku z zwiększaniem się liczby ludzi ubogich. „...w Azji Południowej badania przeprowadzone pod koniec lat 80. pokazały, że 90% wzrostu liczby gospodarstw domowych w miastach przypada na slumsy. Ogromna liczba skłotersów w Karaczi co 10 lat ulega podwojeniu, a slumsy w Indiach rosną 2,5-krotnie szybciej niż ogólna liczba ludności(...) Do Delhi rocznie migruje 500 tys. osób – z czego 400 tys. kończy w slumsach.” Jest to bardzo istotny problem społeczny, głównie w tzw. krajach Trzeciego Świata.
   Postanowiłam namalować obrazy przedstawiające slumsy, ponieważ chciałabym, aby ludzie zaczęli zastanawiać się nad tego typu problemami, ale również nad polityką państw oraz gospodarką światową. Dlaczego tak się dzieje w obecnym świecie?
   Prawie na każdym obrazie ludzie przedstawieni są w naturalnej wielkości, aby każdy mógł utożsamić się z postacią na obrazie, która zmierza w kierunku odbiorcy. Obrazy są duże, co wskazuje również na ogrom zjawiska powstawania slumsów. Malarstwo wystawione w galerii odbieramy jako koneserzy, esteci. Środki przekazu, narzędzia, jakich używam, mają wartość symboliczną. Niektórzy sądzą, że malarstwo jest „burżuazyjne”, przeznaczone dla wysmakowanych odbiorców zatem malując obrazy nadaje im rangę, a używając wielkich formatów ukazuję powagę zaczerpniętego przeze mnie tematu (niegdyś, na akademiach, tego typu format był przeznaczony dla malarstwa historycznego jako tematu najbardziej znaczącego). W tej sytuacji problem ubóstwa nabiera większego znaczenia. Jednakże obrazy postanowiłam umieścić w przestrzeni publicznej, która nie jest przeznaczona do wystawiania tego typu obrazów. Chcę, aby moje obrazy mogli zobaczyć wszyscy, bez względu na to czy interesują się sztuką. Wystawienie obrazów w takim miejscu sprawia, że chcąc lub nie chcąc ludzie i tak je zobaczą i prawdopodobnie zainteresują się obrazami, gdyż będzie to nietypowe zjawisko. Dzięki temu obrazy zaczną bardziej „oddziaływać” społecznie.
   Ludzie wykluczeni społecznie nie mają głosu w przestrzeni publicznej. Chcę, aby moje obrazy „mówiły” w ich imieniu. Chcę, aby przedstawiały problem. Jednakże nie chcę oceniać sytuacji tych ludzi, nie chcę pokazywać, że ludzie żyjący w slumsach są nieszczęśliwi, ponieważ tego tak naprawdę nie wiem. Chcę ukazać problem, nad którym każdy z nas powinien się zastanowić, ponieważ on istnieje na całym świecie.

Gabriela Pienias

Krzysztof Wilde - rzeźba

2010-12-27T07:38:00.000-08:00

"Oczyszczenie"

               Problem, który staram się pokazać w swojej pracy dotyczy tego, co wynika z kontaktu człowieka z istotą żywą, jaką jest zwierzę. Na pierwszy plan z kontaktu tych dwóch istnień wychodzi m.in. oswojenie. Zwierzęta nam najbliższe to takie, które są oswojone przez człowieka. Samo oswojenie nie jest problemem, niejako wynika z porządku samej natury. Problemem jest zaniedbanie owego oswojenia. Człowiek oswajając zwierzę stał się niejako odpowiedzialny za nie.
   Żyją obok nas, spotykamy się z nimi na co dzień, przechodząc obok nich zainteresowani bądź obojętni. Pytanie brzmi: kto jest bardziej drugiemu potrzebny: zwierzę człowiekowi, czy człowiek zwierzęciu?
   Jako dziecko spotkałem się z taką opinią: „zwierzęta nie mają duszy”. Od razu się z nią nie zgodziłem. W oczach zwierząt znajduję wiele pierwiastka duchowego . Patrząc w oczy psa, można zobaczyć raj przez człowieka utracony. Widząc szczerość, dobroć, brak chęci posiadania, człowiek nieraz odczuwa zazdrość. Zwierzęta są dobrymi duchami, aniołami, które dzielą się swoją dobrocią, zaszczepiając w człowieku miłość (jeśli człowiek na to pozwoli).
   Są różne postawy wobec zwierząt, wiele ludzi jest miłośnikami tych istot. Jest jednak coś w nas co sprawia, że nie zawsze jest tak jak by być mogło. Pewien brak świadomości w trakcie podejmowania decyzji, niemoc, która jest tego efektem przekłada się na pewien błąd. Miejscem w którym ten błąd jest widoczny to schronisko dla zwierząt.
   W samej przestrzeni schroniska nie jest łatwo ominąć krat, których jest mnóstwo. Dopiero pewna świadomość tego, że to nie zwierzęta są zniewolone tylko my, zdejmujemy te kraty. Patrząc od ich strony, to człowiek jest za kratami, zniewolony przez swą złość, zazdrość i ciągłą chęć podporządkowywania sobie świata.

Co stało by się gdyby przestrzenie te zostały niejako oczyszczone z piętna jakie zostało im przypisane, a zwierzęta znalazłyby sobie najbardziej właściwe miejsca?

Krzysztof Wilde

Michał Ogiński - malarstwo

2010-12-27T07:20:00.000-08:00

"Panopticum"

    Jego cechą charakterystyczną jest żywiołowość zapisu. Michał Ogiński prezentuje cykl obrazów dotyczący klubu studenckiego Panopticum. W zestawie obrazów cztery największe o wymiarach 2 m na 1,5 m, w tym jeden nieco dłuższy, spełniają funkcję wiodącą i scalającą. Pozostałe, to obrazy o wyraźnie mniejszych formatach. Autor wydobywa zdawałoby się sceny banalne, jakieś spotkania, rozmowy. Portretuje konkretne osoby. Charakterystyczny jest nasycony kolor z często obecnymi tonami żółci, pomarańczu i akcentami czerwieni oraz tonami fioletu i błękitu. Obrazy malowane są ze znajomością tradycji malarstwa francuskiego końca 19 i początku dwudziestego stulecia, szczególnie Gaugina, Lautreca oraz Picassa. Wiedza ta nie jest zbytnio manifestowana, bo ważniejsze od niej stają się historie, stanowiące treść obrazów. Autor korzysta z różnych źródeł wizualnej informacji. Maluje z pamięci, z natury, wreszcie z fotografii, kreując i interpretując prywatne sytuacje osób tam występujących. Ważny staje się autorski zapis, notacja przefiltrowana przez emocje. Notacja zresztą zawsze w sztuce odgrywała podstawową rolę. Jeśli nie była to notacja osoby autora, to notacja jakiejś rzeczywistości. Leży u podstaw istnienia. Malarski pamiętnik z którym mamy do czynienia, to sposób na przedłużenie życia.
   Michał Ogiński jest dzieckiem swojego czasu, co widać w sposobie narracji. Jego cechą jest lekkość i otwartość, bez sztywnego respektowania dawnych schematów ikonograficznych i konwencji. Temat, który wybrał, wiąże się z jego i rówieśników życiem. Panopticum, klub, który obok innych miejsc w okolicy jak; Eldorado, Siódemki, Stary targ, czy wyremontowany Absolut, ogniskuje nieoficjalne życie młodych ludzi, zresztą bez gloryfikacji autora. Trzeba dodać, że nieoficjalność zawsze była najlepszą inspiracją dla twórczości. Zestaw obrazów przywołuje we mnie skojarzenia komiksowe. Różnorodność formatów - bardzo dużych i stosunkowo małych a także obrazy w obrazie, wszystko to kojarzy się z kompozycją strony w tym gatunku twórczości . Również tym jestem skłonny tłumaczyć nasycony, często nawet jarmarczny kolor tych przedstawień. Autor w swoim dorobku posiada już wyróżnienia za komiksy w ogólnopolskich konkursach - w 2008 r. za komiks o tematyce ekonomicznej organizowanym przez fundację FOR w Warszawie oraz w 2010r. za komiks z okazji 600 - lecia bitwy pod Grunwaldem organizowanym przez Zamek Królewski na Wawelu. Moje skojarzenia idą dalej, choć jest to tylko cząstkowa prawda. Przypominają mi się przykłady wykorzystania komiksu w malarstwie pop artu, między innymi u Roya Lichtensteina. Skojarzenia te dotykają jednak tylko powierzchni. Różnice zaś dotyczą spraw zasadniczych. Obrazy Lichtensteina są bezwzględnym komentarzem na temat społeczeństwa konsumpcyjnego. Celowo głupawa, schematyczna forma o cechach kalki, ujawnia pustkę emocjonalną konsumpcjonizmu. To malarstwo przenika programowy schematyzm, skrajny konwencjonalizm przedstawień, krzykliwa ale zimna ekspresja. Tego wszystkiego nie ma w obrazach Michała Ogińskiego. Sam autor zastrzega się przed takimi porównaniami. Nie przejawia też popartowskich fascynacji. Zbieżność form wynika z tego, że komiks już kilkadziesiąt lat temu zadomowił się w kulturze. Jego specyfika wyraża sposób bycia pokolenia do którego autor należy. Oprócz formy w komiksie ważna jest treść i scenariusz. W przedstawionych obrazach nie ma gotowej fabuły. Zestawienia obrazów przypominają raczej szkicownik, niż zaplanowaną formę komiksu. Efekt końcowy pozostaje w obrębie tradycyjnie rozumianego obrazu. Jest działanie jego skrótem.
   Podobieństwa należałoby raczej szukać w polskiej tradycji malarskiej nowego realizmu. Ta bogata w różne oblicza i formy tendencja poszukiwała współczesnej ikonografii w innych niż dotąd formach realistycznych. Twórcy nowego realizmu czasem rejestrowali nową rzeczywistość, jak grupa Wprost, lub znajdywali nową formułę. Ich charakterystyczną cechą był nieokreślony stopień korzystania z fotografii. Tak też jest w przypadku Michała Ogińskiego. Wspólna z nimi jest też rejestracja konkretnej rzeczywistości, w tym przypadku klubu Panopticum. I jeszcze jedno, sam termin oznacza wystawę, lub muzeum osobliwości albo gabinet figur woskowych. Znaczenie może być odniesione do osobliwie zaobserwowanych i namalowanych fragmentów tego swoistego theatrum.
   Prezentowany cykl oceniam bardzo dobrze.

Dr Ireneusz Botor

Julia Gąszczak - Wilde - malarstwo

2010-12-27T07:08:00.000-08:00

"Babcia"

    Przestrzeń obrazów Julii Gąszczak to przestrzeń bardzo osobista, skrywająca tajemnice intymnego świata przeżyć, emocji i obaw. Tematyką cyklu jej obrazów jest portret babci i pośrednio jej własny poprzez refleksję nad egzystencją i uczuciowo traktowanym wizerunkiem bliskiej osoby. Podporządkowanie idei obrazów konwencji realistycznej inspirowanej fotograficznym zapisem warunkuje ostateczny charakter malarskiej wizji.
Znaczenie fotografii jako fenomenu wzbogacającego, obdarzającego nowym spojrzeniem na rzeczywistość i przekraczającego granice tej rzeczywistości jest dla twórcy istotne i inspirujące. Stając się symbolem ważności chwili zapewnia jej swoistą nieśmiertelność. Może stanowić pamięć przeszłości, może być zapisem teraźniejszości, reportażem, dokumentem.
     Cykl fotografii babci wykonanych przez autorkę staje się bazą do poszukiwania nowych wartości w warstwie malarskiego przedstawienia. Kadry te w malarskim medium nabierają innego, bardziej osobistego znaczenia poprzez dotyk ręki, ślad narzędzia, własną wewnętrzną logikę układu kompozycyjnego, wreszcie przez traktowanie gamy barwnej jako zespołu współzależnych dźwięków kreujących nastrojowość i emocjonalność obrazu. Autorka wchodzi w przestrzeń codziennego bytowania portretującej łącząc dwa obszary: życia i codziennych czynności oraz artystycznego faktu. Wychodząc od inspiracji przestrzenią rzeczywistą miejsca Julia Gąszczak buduje metaforę przestrzeni świata dostępnego każdemu z nas i każdemu na swój sposób, niepowtarzalny i dynamicznie zmieniający się w ciągu całego życia. Przestrzeń obrazu jest dla autorki „pochwyceniem momentu”, wycinkiem rzeczywistości, pokojem, schronieniem, azylem w którym starsza kobieta niestrudzenie pełni swoją rolę, porządkuje, karmi, pielęgnuje życie. Każdy szczegół kompozycji poddawany był w trakcie tworzenia drobiazgowej obróbce, dociekliwej analizie semantycznej i formalnej.
     Kadry, w których porusza się sylwetka kobiety wypełnione są różnymi przedmiotami, naczyniami, sprzętami domowymi, rekwizytami codzienności, a w nich – pisząca przy żółtym stole, odpoczywająca w błękicie, pielęgnująca rozkwitłe czerwienią pelargonie. Wszystkie te obrazy są próbą zatrzymania tego co bliskie i ważne dla autorki – obecności drogiej osoby. Są jednocześnie wyrazem refleksji nad fenomenem życia i nieuchronnością przemijania.

Prof. Elżbieta Kuraj

Paulina Kosma - rysunek i multimedia

2010-12-26T13:04:00.000-08:00

     Przestrzeń autobusu oraz znajdujący się w niej ludzie zainspirowali mnie do stworzenia pracy dyplomowej. W często zatłoczonej przestrzeni środka lokomocji spotykają się obcy sobie ludzie. Długość przemierzanej trasy staje się długością ich wspólnej podróży, wspólnej jednak tylko pod względem fizycznym. Psychicznie i mentalnie starają się zachować prywatność i odrębność. Każdy z nich jest anonimową jednostką, obcą dla pozostałych podróżnych. Pasażerowie wsiadają i wysiadają, kolejne przystanki powodują „wymianę” podróżujących, następuje ciągła zmiana bezimiennych ludzi. Czas, który muszą spędzić razem, we wspólnej przestrzeni nie jest wykorzystywany na zaangażowane relacje międzyludzkie, wręcz przeciwnie. Zupełnie obcy dla siebie ludzie, zazwyczaj starają się zachować większą odległość, a w autobusie może zostać zaburzony naturalny dystans. Gdy nie jest możliwe zwiększenie dystansu fizycznego względem siebie, zachodzi potrzeba dokonania tego na innych płaszczyznach intymności np. poprzez unikanie dotyku, zachowanie maskowatej twarzy, nie nawiązywanie kontaktu wzrokowego. Ludzie w przestrzeni autobusu są bezimienni i obcy, jednocześnie zunifikowani, łączy ich jedynie krótsza, bądź dłuższa trasa do kolejnego przystanku.
     Moja praca składa się z trzech plansz o wymiarach 250 x 90 cm oraz animacji, dla której ekranem jest jedna z plansz.

Paulina Kosma

Agata Bobiec - rysunek

2010-12-26T09:59:00.000-08:00

"Kruk"

Kruk - z pozoru pospolity i mało ciekawy ptak, nie wzbudzający większego zainteresowania u zwykłych ludzi. Nikt mu się dokładnie nie przygląda i nie stara zrozumieć jego sposobu bytowania, każdy uważa go za szkodnika i odgania go od siebie. W niektórych budzi wstręt, w niektórych lęk a u innych zwykłą obojętność. Ogólnie kojarzy się on każdemu z czymś niedobrym i brzydkim.

Czyniąc z kruka temat swojej pracy, pragnę zwrócić na niego większą uwagę, gdyż podczas swoich obserwacji, doszłam do wniosku, iż w gruncie rzeczy jest to bardzo ciekawy i tajemniczy ptak, posiadający bogatą symbolikę. W kulturach europejskich nierozerwalnie łączy się ze śmiercią i wojną, jednak w dawnych mitach pełnił rolą wyłącznie pozytywną. Uważany był za strażnika tajemnic, posłańca a nawet symbol słońca.

Przygotowując swoją pracę poczyniłam szereg obserwacji, wykonałam mnóstwo zdjęć i szkiców, które następnie zeskanowałam na komputer, dzięki czemu mogłam stworzyć wiele różnych kompozycji z tym ptakiem. Połączyłam rysunek tradycyjny z multimedialnym, tworząc prostą formę graficzną. Chciałam pokazać kilka charakterystycznych cech tego ptaka, mianowicie: czarne upierzenie z metalicznym połyskiem, masywny dziób, dużą głowę z charakterystycznymi nastroszonymi piórami na podgardlu, długi klinowaty ogon, a także to, iż jest to ptak stadny, aczkolwiek łączący się w pary na całe życie.

Zależało mi na podkreśleniu czerni, którą udało mi się wydobyć czystą białą przestrzenią kartki. Rysunki są bardzo proste, przedstawiają różne oblicza kruków, ich zachowanie w grupie lub w parach. Niekiedy są to sytuacje śmieszne, a niekiedy poważne.

Mam nadzieję, że swoją pracą zachęcę choć niektórych do głębszego przyglądnięcia się tym wspaniałym i tajemniczym ptakom.

Agata Bobiec

Aleksandra Rzepka - malarstwo

2010-12-25T13:25:00.000-08:00

"Odpowiedź"

     Odpowiedź to odzew, reakcja na   całokształt zmian.
   Sztuka stanowi dla mnie środek wypowiedzi na zastaną rzeczywistość. Kanwą dla moich malarskich inspiracji są wrażenia z otaczającego mnie świata natury, refleksje pozostałe po rozmowach, codzienne emocje.
Tworzenie jest dla mnie sferą metafizyczną. Proces tworzenia traktuję jak myśl, która domaga się utrwalenia w materii. Podłoże malarskie i ja toczymy dialog. Dialog zakłada    równouprawnienie, jednak z nieco większą kontrolą z mojej strony. „Odpowiedź” dotyczy właśnie tego nadzmysłowego obszaru. Jest refleksją nad tym, co poza człowiekiem, poza cielesnością.
   W tworzeniu wychodzę od rzeczywistości, obserwacji zjawisk natury. Inspirują mnie zwłaszcza drzewa, sposób w jaki rosną, żywią się, jak pulsują w nich soki, jak w miarę lat pokrywają młodą korę nawarstwienia - podobnie jak skóra starego człowieka z jej bruzdami   w których odbiją się życiowe emocje. Ważny jest dla mnie każdy etap rozmowy z materią powstającego tworu – począwszy od gruntowania, pokrywania płyty bądź deski farbą. W ten sposób zostaje podjęta rozmowa. Nieraz pozwalam już na tym etapie by farba samoistnie określiła kierunek przebiegu dalszej pracy – stosując technikę „gestu” , pozwalając farbie tworzyć formę.
W moich pracach widoczny jest powtarzalny motyw – jest on jakby bardziej konkretną formą wyodrębnioną z płynnego otoczenia za pomocą cięć, kresek, zastosowanej faktury, impast. Opływające „obiekt” otoczenie jest metaforą powstającej w dialogu myśli. Proces myślowy jest dynamiczny i płynny jak rozcieńczona farba. Ta myśl , która się wyodrębnia poprzez fakturowość, jest tym, co w dialogu się „ukonkretnia”, czymś trwałym. Dlaczego w moich pracach występuje powtarzalność motywu? Wydaje mi się, że odpowiedź tkwi w słowach:
„Przez całe życie maluję jeden obraz”. To zdanie przewija się w wypowiedziach wielu twórców, m.in. Tadeusza Brzozowskiego, Piotra Lutyńskiego, Stefana Gierowskiego...
   Wertykalizm kompozycji wynika z odniesienia się do sposobu istnienia istot żywych, przede wszystkim człowieka. Przyroda rozwija się, rośnie, kierując się wzwyż, ku temu, co w górze. Podobnie człowiek, który poprzez refleksję pozostawia cielesność, rozwija się duchowo kierując się ku sferze myśli. Dla mnie ta nadzmysłowa sfera rozwija się w dialogu podczas procesu tworzenia.
   Pracę dyplomową stanowi zestaw 9 prac olejnych na płycie pilśniowej i płótnie o wymiarach od 100 cm x 30 cm do 130 cm x 65 cm.

Aleksandra Rzepka

Anna Zima - rzeźba

2010-12-25T06:40:00.000-08:00

"Przytulenie"

Tytuł: „Przytulenie”
Przedstawiany temat zainspirowany jest moim własnym doświadczeniem, w okolicznościach uścisku – przytulenia na powitanie. Przez moją rzeźbę pokazuję przytulenie, które wywołało u mnie emocje zaskoczenia, zdziwienia, oraz dezorientacji. Przytulenie jest dla mnie jednym z sposobów okazania uczuć drugiej osobie, jest dopasowaniem dwóch ciał które wpływają na siebie. Spotykamy różne osoby w życiu, bardziej lub mniej otwarte, dzięki temu powitania mogą być zróżnicowane w zależności od stopnia zaangażowania emocjonalnego. Zostałam przytulona na przywitanie, nie spodziewając się takiego zachowania, zaskoczona nie do końca odwzajemniłam powitanie, przytulenie było więc jednostronne. Rzeźba jest wykonana z dwóch materiałów drewna oraz kamienia, w ten sposób podkreślam dwie postawy osób aktywną i bierną, drewno przedstawia otwarcie jest dominująca przez to wyższa aktywniejsza od kamienia, który jest bardziej prosty w formie. Przypisujemy emocje ludziom i rzeczom, zwierzętom, roślinom albo zjawiskom atmosferycznym. W pierwszych skojarzeniach, przytulenie to relacja między osobami, ale również odnosi się do innych połączeń takich jak człowiek – przedmiot, na przykład ulubiona poduszka, tak samo woda, wiatr, słońce, otula przedmiot lub osobę, przytulenie może również być okazywane na inne sposoby nie tylko przez dotyk, ale też i sam sposób paczenia na drugą osobę. Rzeźba tworząc jedną całość pokazuje, jak duży wpływ mają na nas działania innych osób, nawet jeśli są zaskakujące, często nie do końca odwzajemnione, pozostawiają po sobie ślad.