By dotknąć horyzontu

Life Festival 2014

2014-06-28T05:42:00.000-07:00

...czyli krótkie słowa trzy. Albo więcej. Pomyślimy nad tym jeszcze. Sam festival jest dosyć drogą inwestycją, jeden dzień, na który przybyłam kosztował mnie 180 złotych. Co prawda, pod stadionem sprzedawali 'zaproszenia' nawet za stówkę, a fama chodzi, że co niektóry za cenę dwóch piw weszli na teren festiwalowy, ale kto mógł wiedzieć, że parę miesięcy czekania i pojawią się takie okazje. Poza tym znacznym minusem, festiwal odbywał się na terenie czystym, dobrze przystosowanym do ilości przyjezdnych ludzi, ochrona była mało zaczepliwa, a wszystko odbywało się zgodnie z planem, bez opóźnień.

Same koncerty były bardzo dobrze nagłośnione, choć w trakcie drugiego koncertu były małe problemy techniczne, ale w miarę szybko fachowcy sobie z tym poradzili. Jako, że jestem z tego samego miasta, co pierwszy grający zespół i widzieć ich to nie jest czynność, którą zaliczam do rozrywki, przyjechaliśmy trochę później. Luxtorpeda, grająca jako druga zagrała parę moich ulubionych kawałków, tłum bawił się dobrze, w tym w sumie i moja osoba. Problemem, dla mnie były zapowiedzi, wiem o czym są kawałki Luxtorpedy, wiem, co się stało w Oświęcimiu, nie potrzebuje także informacji o prywatach Friedricha nie potrzebowałam. Po prostu za dużo gadania. Czasem muzykę warto uzupełnić informacjami, o których słuchający nie wie. Mówienie mu, że utwór "Fanatycy" jest o fanatykach itd, to marnowanie energii na niepotrzebne gadanie. Wynika może to z tego, że uważam, że zawód 'muzyk', to zawód, jak każdy inny, szanuje ich prywatność, zdjęcia, autografy nie mają dla mnie wartości, w momencie kiedy Friedrich odkłada gitarę przestaje mnie interesować, chyba, że jego działalności dotyczą bezpośrednio muzyki. Jego wnuk i żona nie dotyczą, nawet jeśli są jego muzami. Ale koniec paplania. Balkan Beat Box dał dla mnie osobiście z siebie wszystko. Ruszył cały tłum, jak Jelonek w Wiatraku (choć nie wiem czy opowiadałam o koncercie na którym skakałam jak nastolatka na komendy. Jak nie, to może i lepiej), ruszył i mnie. Zagrali, jako drugie w setliście moje ulubione nagranie i tym dali mi kopa na cały dzień, cała późną drogę powrotną. Soundgarden zagrał wzorowo, aż za wzorowo, ale nadali sens wydanym 180 złotych. Nie jestem ich wielką fanką, a na Life Festival przyjechałam na Balkan Beat Box, ale z przyjemnością wysłuchałam takiego klasyku z lat 80.

Rzucam parę zdjęć i Oświęcim polecam do odwiedzenia, nie tylko w tym jednym 'szkolnym' celu.

Pełna Motywacja - czyli Poznań.

2014-06-23T06:33:00.000-07:00

Jako, że nie mam sprzętu fotograficznego, to powrót do blogowania pełna parą jest projektem ciągle będącym w zawieszeniu. Jednak zdarzyło się tak trzeci raz, że odwiedziłam jedno z polskich miast i jedna z polskich blogerek. Ethnoport i CK Zamek zapewniał atrakcje muzyczne, jak co roku, Dirt, jak co roku zapewniała warunki noclegowe, a tym razem dołożyła do tego atrakcje blogerskie:

Tak, dalej planuje wrócić. Ale jakoś zakup aparatu wyprzedzają tak przyziemne sprawy, jak drzwi wejściowe, naprawienie okna, czy junkersa. Magia kończy się wraz z urlopem. Dziękuje oficjalnie Dirt, za ponowną gościnę! Z tego rocznego Ethnoportu na szybciocha polecę:

Krótkie "hello"!

2014-01-16T05:39:00.000-08:00

Spóźnione. Halloween.

2013-11-22T09:04:00.001-08:00

Jest to coś w rodzaju tradycji. Rok chwalę się, jak paskudnie mi się wyglądało w halloween.

Kosmiczni hipisi w Studiu.

2013-11-13T07:42:00.001-08:00

Wszystko u mnie dobrze. W najlepszym właściwie porządku. Dalej zwiedzam i robię duże łyki wrażeń. Zmieniłam pracę, na dużo lepszą sądzę. Na pracę przede wszystkim, nie na kolejny rodzaj życia, który pochłaniał mnie doszczętnie. Mało piszę, ale to głównie dlatego, że staram się pisać pracę. Licencjacką. Spóźniam się z terminami, z recenzjami, ze wszystkim. Niestety by poświęcić sie w pierwszym miesiącu nowej pracy, musiałam ją odłożyć na "potem", "potem" nastąpiło teraz, więc. Rozumiecie.

A ostatnio (huehue) 23 października odwiedziłam Krakowskie "Studio". Musiałam zobaczyć jeden z moich ulubionych zespołów. Słucham ich głównie nocą. Zresztą...posłuchajcie.

Mój pierwszy pobyt w "Studiu". Rozłożenie i akustyka, ochroniarze i cała reszta bez zastrzeżeń. Jednakże obsługa na barze, nie rozumie przepisów, na które sama się powołuje. Piwa przelewa do plastików, drinki podaje w szkle. Oczywiście pytania o sens takiego poczynania były ignorowane. Dodatkowo Pan Barman rasowo mylił zamówienia, myśląc chyba o majtkach swojej dziewczyny.

Support to porażka. Jakiś dj, nad sprzętem. Nieporozumienie.

Jednak Ozric. Ozric weszło i stworzyło swój klimat. Wizualizacje w tle, umacniały wrażenia muzyczne, a energia i pozytywne wibracje od muzyków tylko podkreślały wyjątkowość wydarzenia. Stan upojenia zespołu, jednak dodał tylko dodatkowe wrażenia. Basistka już na bisie postanowiła osobiście podziękować za entuzjazm fanom z pierwszych rzędów. Cała atmosfera bardzo... bliska. I kosmiczna.

Na Ozric jeszcze nie raz pojadę, Studio chętnie odwiedzę drugi raz, by miło rozczarować się TYM razem obsługą ;)

Musical Emily w Kwadracie

2013-09-05T01:19:00.001-07:00

To jest ten typ koncertu, gdzie za klimat odpowiedzialni są w dużej mierze uczestnicy. Sukienki, czy spódnice na kołach, gorsety, kolorowe włosy na porządku dziennym i raczej żeńska widownia, sprawiają, że od wejścia wiemy, że wchodzimy do innego świata. Sam klub jest w porządku, nagłośnieniu, trunkowi, czy nawet dowciapnym akustykom nie mam nic do zarzucenia.

Spektakl, który obejrzałam - bo tak można to śmiało nazwać, robił wrażenie nie tylko ze względu na samą Emily i jej rekwizyty, ale również przeurocze towarzyszki. Całej trójce, co niektóre aktorki mogą zazdrościć talentu aktorskiego, ruchu, głosu i charyzmy. Był to koncert, na którym czułam się, jak na dobrym musicalu, każdy ruch, śmiech, słowo miało swoje miejsce i pasowało tam idealne. Na scenie stała brama a'la wiktoriańska (co do stylu mogę się mylić), którą już przed koncertem, chyba wszyscy pilnie obserwowali. Reszta? Reszty nie da się opisać, to trzeba opisać. Były płomienie, były zabawy na wysokościach i był klimat godny królika z Alicji w Krainie Czarów.

Na minus ochrona, która za scenę wpuściła swoją znajomą z jakąś kartką, którą miała przeczytać Emily. Zareagowała menagerka, a ja mam niesmak, no to spektakl, spektaklu się nie przerywa.

Zwardoń i okolice w części dalszej

2013-08-18T12:19:00.001-07:00

Co by nie mówić, mam zaległości, jak Rosja w demokracji. Pokazuje jeszcze parę zdjęć, między innymi takie, które dokumentuje, jak wyglądają szlaki z informatykiem (tak trasę zgubiliśmy, ale moja intuicja była niewystarczająca), okoliczną świetną knajpkę, w której można dostać chyba wszystko. Tam też rozbawili mnie mięsożercy, którzy myślą, że dziczyznę dostaną tyle co moje warzywa na parze i ser z grilla. Hue, hue.

Nagroda pocieszenia - Dworzec Beskidzki

2013-07-29T02:01:00.000-07:00

Miałam wrzucać zdjęcia z mojej podróży z Walencji. Jednak choroba nie wybiera i zaległam, a mój towarzysz sam powędrował do tej krainy hiszpańskiej. Jak wstałam, pojechałam po nagrodę pocieszenia. Wielkiej Raczy zdobyć się nie udało, bo jednak choroba nie odpuszcza tak łatwo i biały ekran uniemożliwił zdobycie szczytu. Lecz znalazłam perełkę.

Na czerwonym szlaku jest dość sporo opuszczonych budynków, do których mam wyjątkową słabość. Jednak nieczynny od 2009 roku Dworzec Beskidzki zdobył moją największą miłość. Zwardoń moi drodzy to koniec świata. Ktoś mi rzekł, że to przez euro na Słowacji, Zwardoń, jak wiele okolicznych miejscowości, jak turystyczny cel - upadł. A wraz z nim Dworzec.

Krótki komentarz moich odwiedzin w Progresji

2013-07-13T08:13:00.002-07:00

[event=3592795]Pia 12 VII – An Acoustic Event: Anathema & Antimatter[/event]

Wyjątkowo zacznę od rzeczy niezwiązanych z muzyką. Kiedyś już się żaliłam pustce internetowej, że Progresja jest na totalnym odludziu i nic w ogół ma. Teraz muszę poprawić to kłamstwo. Wszystko idzie ku progresji i pojawiła się pizzeria, już bez ceraty na stołach, ale co z tego, skoro nie są przygotowani na natłok gości, związku z imprezami w Progresji. Piwa czeskie znikły i zapanowała władza koncernu z Tych, co odbieram raczej neutralnie. Stanowisko z koszulkami, czy płytami otworzyło się tylko pod logikiem Antimatter, a wymarzonej koszulki z Anathemy nie dostałam.

Muzycznie się zakochałam. Mimo wielkiego muzycznego klubu artystom udało się stworzyć intymną atmosferę i połączyć się, gdzieś kosmiczną energią z uczestnikami seansu. Co prawda w obu występach brakowało mi elementu perkusyjnego, ale i tak byłam pod wrażeniem, co dwóch sprawnych muzyków może zrobić z gitarami bez potężnych wzmacniaczy.

No i Daniel zostanie moim mężem ino o tym jeszcze nie wie. To pierwsza trasa akustyczna chyba tych zespołów, bo nie umiem znaleźć żadnego filmiku, który ukazywał by klimat wczorajszego wieczoru.

Jako, że podróżowałam sama skorzystałam z usług bus-weekend, Pan Bartek to całkiem fajny człowiek, a podróż i towarzystwo wyborowe :)

Vegetarians

2013-06-30T03:34:00.001-07:00

Walka z zaległościami

2013-06-13T10:35:00.000-07:00

Dużo, by mówić. Na prawdę wiele się u mnie dzieje. Walczę z wizją własnego kąta, a ze stanem konta, a jednocześnie szukam celów i spełniam zapomniane marzenia.

Jedno z nich to koncert Pendragona w RudeBoy'u w Bielsko-Białej. Zakosztowanie tej słodyczy nie było łatwe, najpierw czekała mnie jazda 50 minut autobusem do pobliskiego miasta, potem pociąg, potem bieg na drugi i zderzenie się z rzeczywistością pkp i trawienie porażki, czekanie na następny i następne 1,5h jazdy. Poczym z moim przyjacielem udało nam się spotkać i ... gdyby nie on, nigdy nie znalazłam bym tego klubu. Okolica tak magazynowa, tak bez wyrazu, nie wzbudzająca żadnego mojego zainteresowania. Jednak gdy już tajemnicze wejście odnalazłam środek mnie zadowalał. Mały barek, do którego ciężko się dopchać, ale sam wystrój, klimat wyczekiwania (widać nie tylko ja spełniałam marzenia), rekompensował ten mankament. No i wrażenie Rudeboy robi dużo lepsze niż Megaclub. Co z tego! Jak niski sufit, czy też orurowanie, prawdopodobnie było przyczyną sprzęgania. Ale ale... takie techniczne szczegóły nie zabrały mi radości z oglądania Nicka Baretta i kolegów na żywo. W tle leciała wizualizacja, ale tylko częściowo ją było widać, jednak piwniczne kluby nie zawsze się nadają na koncertowanie.

Odkryłam też parę prawd życiowych:

1. Nie ważne, kim jest robotnik, czy specjalista w twoim domu, obcym facetem, którego numer znaleźliście w internecie, wujkiem, znajomym, bratem, czy ojcem. Cały bagaż stereotypów o budowlańcu, czy specjaliście remontowym się włącza, zaraz po zaczęciu roboty.

2. Tym bliżej remontu, tym koszta stale rosną.

3. Zupy nadają się idealnie, dla osób, które nie mają czasu. Można je bez szkody zrobić czasem nawet na 3 dni.

Chwalę się zupą-krem brokułową. Dosyć prosty przepis. Nigdy nie miałam zamiaru się tu chwalić sztuką kulinarną, bo jej po prostu nie posiadam. Jednak okazało się, że gotowanie mimo XXI wieku nadal potrzebuje wkładu czasowego. W celu ograniczenia go przekopałam wiele witryn, wiele przepisów bardzo musiałam zmienić. Także tego. Polecam ludziom, którzy zapominając spać i jeść. W blendero-mikserze, pamiętającym Stalina miksuje rozmrożone brokuły, bądź ugotowane ze startym czosnkiem, 200ml bulionu, przyprawami i czasem szpinakiem. Takie cudo wkładam do lodówki, w razie chęci na posiłek wlewam do małego garnuszka i gotuje 10 minut, dodaje suszoną żurawinę i wcinam. Czasem w fazie gotowania dodaje jakiegoś jogurtu naturalnego. Dla urozmaicenia.

I dzień ethnoportu - czyli co mnie ominęło...

2013-06-11T01:57:00.001-07:00

... i zachwycam się już tylko przed ekranem mojego notebooka. Dużo ostatnio się działo, no będę starała się nadrobić. Jakoś znajdę dodatkowe godziny z doby.

"Wiele rzeczy może zmienić twoje życie" - N.Krauss - Historia miłości

2013-05-14T02:41:00.000-07:00

"Jeśli nie wiecie, jak to jest, gdy ukochana osoba po raz pierwszy kładzie wam dłoń poniżej żeber, jaką macie szansę na miłość?"

Opowieść o mocy słowa pisanego i mocy uczucia, zwanego popularnie miłością. Wszystko z perspektywy paru osób. Osoby piszącej i czującej, osoby wydającej i rozumiejącej uczucie, osoby tłumaczącej i czującej i tak dalej. Wszystko sprawia, że jednocześnie i my czujemy, rozumiemy i piszemy. Żałuję, że egzemplarz, który czytałam nie był mój - bo był dawno zapisała każdy margines swoimi uwagami. Każde zdanie, myśl i przemyślenie bohatera daje nam zastrzyk, który sprawia, że mamy ochotę wziąć słuchawkę - i dostać słowotoku, wziąć zeszyt i dostać weny, czy wziąć laptopa i właśnie recenzować tą książkę...

"Jeśli ktoś stale pije ocet, nie ma pojęcia, że na świecie są słodsze rzeczy"

Druga książka Pani Krauss, którą przeczytałam i drugi raz pozwolono mi się zachwycić jej stylem. Książka zabawna, lekka, łatwo się czyta, a jednocześnie poza rechotem nad stronami, można całkowicie być pewnym, że komórki w mózgownicy się ruszą. Takie połączenie literatury poważnej z lekkim stylem i łatwością dostępu to nie lada wyzwanie i całkowicie oddaje z tego powodu hołd autorce. Jednocześnie prowadzenie wielu wątków, które na końcu tworzą całość to następny element, którym można się zachwycać i wręcz zazdrościć Pani Krauss. Osobiście, nie czuję potrzeby opisywania każdej z historii, przedstawionej w książce - dla mnie każde zdanie tam to ładunek emocjonalny, uczuciowy, a czy przez sam zarys historii można w ogóle wyczuć i posmakować tego ładunku? Moim zdaniem nie, polecam książkę z czystym sercem.

Arcydzieło. 10/10

Gdzie, jak obejrzeć film - rozmyślanie nad przeszkadzaczami.

2013-05-01T11:22:00.003-07:00

Gdy chodziłam w podstawówce z klasą do kina, zawsze chciałam dostawać od mamy fundusze na chipsy i inne przeszkadzacze, albo po prostu tą formę jedzenia w towarze. Każdy dostawał. Każdy. Moja rodzicielka, bardzo zasadnicza kobieta i nie przebierająca w słowach komentowała taką potrzebę słowami: "żreć tam idziesz, czy oglądać film?"

Tak ostatnio przeglądając repertuar lokalnego kina, rozważałam nie tylko co będę oglądać, ale co będę mieć, oczywiście nielegalnie w torebce. Choć osobiście porzuciłam jedzenie w kinie i dobieram najczęściej jakościowe trunki, które przemycę na salę kinową, uderzyło gdzieś mnie od strony mojej podświadomości pytanie, czy to jeszcze kwestia moja, czy nawykowa, wprowadzona drogą sztuczną przez wielkie firmy?

Amerykańskie filmy pokazują czasem kino od środka. Czasem kogoś tam mordują, czasem się ktoś tam całuje, ale zawsze po podłodze i na kolanach widnieje POPCORN! U każdego, każdy posiada oprócz biletu popcorn. Polskie kina oferują nam nawet zestawy, w których możemy tą formę kukurydzy dostać TANIEJ. TANIEJ! Co za absurd! 11 złoty za popcorn, który w domowych warunkach mamy za 0,90gr! Ale dalej napotykamy kolejki do multikina! W moim małym kinie w mieście, nie ma popcornu, więc przemycanie rzeczy jest dużo łatwiejsze, właściwie najgorszy przemytnik świata sobie poradzi, ale ... właściwie po co? Czy na prawdę nikt nie umie wytrzymać ruszania szczęką przez ten czas?

Ok. Byłam czasem konsumentem tego chrupającego absurdu. Z czasem, gdzieś wyewoluowałam i doszłam już ile nie słyszę przez swoje chrupanie. Następny wniosek jaki do mnie doszedł był bardziej bolesny: nie słyszę nic z muzyki właściwie przez chrupanie, które mnie otacza. Przeniosłam się z dużych kin, do małego i cierpię na braki w repertuarze. Poluję czasem na końcówki pokazywania danego filmu z nadzieją na pustą salę sieciówkowego kina. Szukam już spokoju przy oglądaniu filmu. Wolności od komentarzy innych ludzi i wolności rzucania swoich komentarzy, czasem uwalniają się po przy kawie, lecz aktualnie - kultura kina XXI wieku sprawia, że pojawiam się w kinach coraz rzadziej.

Osobiście najlepszy spokój znajduję, gdy oglądam siedząc na swojej kanapie. Jest mało wygodna i wymaga wymiany, ale pozwala na napój w ręce bez opracowywania planu przemytu, pozwala na komentarz, wolność od chrupania, a nawet możliwość zjedzenia kolacji, dostosowaniu światła. Tylko. Wypożyczalnie, oglądanie online lub ta wersja najbardziej potępiana przez oczywiście właścicieli praw do filmu. Pierwsza opcja. U mnie w mieście jest jedna. Nawet wybór filmów jest dosyć dobry. Z tymże bardzo często musisz się wrócić do niej po wypożyczeniu, by Pani za ladą mogła wymienić ci na nie PODRAPANĄ lub POMALOWANĄ płytę. Kiedy ogląda się online warto zainwestować w konto premium, bo limity i dojście i przejście przez film z nimi to czysta droga krzyżowa. A ostatnia. A ostatnia nie wymaga komentarza.

Riverside i Maqama w Megaclubie

2013-04-24T02:43:00.001-07:00

źródło: http://www.evermetalzine.com/

Kilka słów o miejscu: jest to po prostu klub muzyczny, więc na stylistykę wnętrza, czy jakikolwiek zamysł w planowaniu i dobraniu elementów wystroju można spokojnie uznać za nieistniejący. Główny nacisk jest tutaj stawiany na nagłośnienie i walory audio i widać to od razu. Moja któraś z kolei wizyta w tym miejscu pozwala mi na zdecydowanie pochwalenie obsługi: zawsze, gdy potrzebowałam informacji, pomocy, czy wskazówek nikt nie odmówił mi ich i za każdym razem odbywało się to w sympatycznej atmosferze. Przy czym nie ma co się spodziewać, że będą sami o to zagadywać. Kwestia łazienek jest dosyć.... zużyta, no ale patrząc na ilość przewijających się ludzi, nie ma co mieć jakiś specjalnych złudzeń...

Support. Byłam miło zaskoczona dobraniem zespołu do tego wydarzenia. Zespół doskonale nastroił publikę na dalszy ciąg, dodatkowo miło zaskoczył użyciem grzechotek, co no nie występuje jakoś często w towarzystwie gitar elektrycznych... Świetne zachowanie na scenie wokalisty, sprawiło, że nikt nie tupał z niecierpliwością, oczekując występu gwiazdy. Dodatkowo umiejętności muzyczne całego zespołu, łagodziły wszelkie negatywne fale w pomieszczeniu. W bardzie głosu wokalu można się spokojnie zakochać. Zezwala się na to.

Gwiazda wieczoru chyba nikogo nie zawiodła - zespół brzmiał dużo lepiej niż na płytach, dodatkowo kontakt z publicznością, kontakt między muzykami, poprawiał tylko moją ogólną opinię o zespole. Jednak... mimo, że Riverside ma swoje miejsce u mnie w głowie, serce i w foobarze, to czekam kiedy będzie można ich zobaczyć na małej scenie, zanurzonym w sofie, w swoich myślach, w jakimś przyciemnionym, małym lokalu. Może kiedyś...

A guzik!

2013-04-18T04:20:00.003-07:00

Odkryłam w tym tygodniu, że rodzai guzików jest dużo więcej niż sądziłam, a szycie to dalej sztuka tajemna, którą zgłębiam mimo niepowodzeń.

Odkryłam też Pana Łukasza Baksika. Nie jest to reklama i nie znam się z tym Panem, nie płacił mi za obiad. Autentyczny zachwyt nad prostotą przekazu. Właściwie, to nie ja odkryłam jego, tylko jego miejsce w sieci, a on sam, jak widać sam siebie odnalazł bardzo dobrze.

Byłam, jak mnie nie było i gejszą i Esmeraldą. Gdzieś nieudolnie próbowałam się udokumentować.

Moment

2013-04-14T09:43:00.003-07:00

jakby tak sen byłby w tabletkach mogłabym tu bywać, ile tylko mi się podoba. Szukam sposobu na mądry powrót.

Na razie to się urządzam. Mam swoje cztery kąty i wbrew wszelkim pozorom są bardzo puste. Walczę z pozostałością i szukam dziedzictwa w całym domu. Znalazłam plan miasta z 83 roku, znalazłam poradniki dla młodych matek z początków lat 90tych, "Ojca Chrzestnego" z 89. Ale i masę śmieci. Codziennie wynoszę jeden worek śmieci. Przed wyniesieniem zawsze przeglądam ponownie co tam wrzuciłam. Czy na pewno nie wyrzucam, jakiejś części swojej historii. Jak na razie moja opowieść mieści się w pudełku po sandałach. Szukam dalej.

Zarabiam od czasów gimnazjum na swoje potrzeby, sama zajmowałam się swoją edukacją, albo nie ukrywajmy jej brakiem. Samodzielność nie jest mi opcja. Jednak pojawił się mały moment, w którym poczułam ciężar, jakby cała reszta dorosłości, która jakimś cudem mnie ominęła, walnęła mnie z całej siły w pierś. Do kluczy dopięłam kluczyk do skrzynki. Mam 21 lat i 9 miesięcy po raz pierwszy zajrzałam do skrzynki i zaniosłam rachunki do mieszkania. Mała własna oznaka początku nowej drogi.

Oskarowe natchnienie

2013-02-26T09:32:00.001-08:00

Przy okazji rozdawania tegorocznych Oskarów postanowiłam wygarnąć trochę czas chociaż na ten najbardziej skompresowany typ kinematografii, czyli filmów krótkometrażowych. Muszę szczerze powiedzieć, że zazwyczaj nie jestem usatysfakcjonowana z rozdanych nagród - w tym roku jest odrobinę inaczej. Przestałam już oglądać nowości, więc na temat tegorocznych rozdań po prostu nie mam nic do powiedzenia. Poczułam głęboki brak swojej wiedzy i rozeznania w filmach z lat wcześniejszych. Wróciłam do 1922 roku do "Nosferatu" i już dostałam oświecenia. Filmy nieme nie są dla mnie, ich tematyka może być dowolna, ale gesty ciała, jak u bardzo kiepskiego aktora teatralnego drażnią. Tak wiem, początki, co tu wymagać, ale cóż... Nie odczuwam przyjemności z poznawania takiego kina. Dalej grzebie w latach 70, czasem 50. Kurosawę trochę męczę. Może potem pomęczę was swoją opinią.

Adam and Dog [zobacz] - Eden. Historia pewnej niesamowitej relacji, którą w sumie celebrujemy do tej pory. Międzygatunkowej przyjaźni, w której części składowe nie są sobie równe. Jedna z nich zawsze jest ślepo zaślepiona. Niebanalne przedstawienie tego o czym ciągle w koło się mówi. 7/10
Paperman [zobacz] - Disneyowski hit na internecie, na każdym portalu, w każdej dziurze. Dla mnie przereklamowany, czarno-biały kolor nie ma tutaj znaczenia, niczego nie podkreśla, historia bez znaczenia, prosta, w swej banalności aż denerwująca. Dobrze dobrana muzyka i kreska animacji. 4/10

I bum. Tylko tyle można zobaczyć z pozycji, które zostały nominację do Oscara w kategoriach filmów krótkometrażowych. Cała reszta jest po prostu niedostępna. Tak marudzę. Ponoć co niektóre leciały o wariackich godzinach w TV :) ponoć.

Sycylijczyk

2013-02-18T07:40:00.001-08:00

Ostatnio miałam dwie przyjemności. Jedna z nich to lektura następnej książki autora "Ojca chrzestnego". "Sycylijczyk" Mario Puzo jest wart poświęcenia mu uwagi. Książka jest podzielona na parę części, każda pisana odrobinę z innej perspektywy. Jest to spore urozmaicenie, ale niestety poszczególne części nie są równie ciekawe. Początkowo odczuwałam lekkie znudzenie, potem historia mnie wciągła, ale bęc! zmiana perspektywy i znowu pojawiło się znudzenie. Za największy plus tej książki uważam jednak zakończenie. Autor przez całą książkę gra z czytelnikiem i jego przywiązaniem do głównego bohatera, jego współczuciem, by na końcu palnąć nam tym po prostu w twarz. No i wraca na łamy książek Michael Corleone. To tak dla fanów postaci.

Druga to krótki wypoczynek w Brennej. Nie jestem fanką sportów zimowych, a chodzę po górach tylko w miesiące letnie, ale wyjazd za miasto na parę dni, zawsze dobrze mi robi. Do brennej mam godzinę, a wybranie odpowiednich domków (ośrodek Sawanna, wyszło nas za noc ok. 30zł, liczone jest również zużycie prądu), sprawia, że koszty weekendu nie przekraczają zawartości przeciętnego portfela.Wypoczęłam.

Książek nabytek najnowszy i najnowsze wieści moje.

2013-02-05T11:21:00.002-08:00

Stosik: pierwsze dwie pozycje długo poczekają na swoją kolej, gdy mój rosyjski będzie mi na lekturę pozwalał. Kolejne trzy to prezent ode mnie dla mnie za zdaną historię powszechną, Giordano i Swann to zakup w empiku w ramach promocji 1+1. Książka Skiby to ... znaleziona i przygarnięta książka. Właściciel jeszcze może się znaleźć, więc jakby co proszę się zgłaszać, jeszcze się nie przywiązałam. Ostatnie dwie książki kupiłam w bibliotece po złotówce. Uwierzycie że "Mały słownik..." jest jedną z najbardziej okupowanych lektur na wns, a w moim zadupiu sprzedają go za złotówkę?!

Sporo się dzieje ostatnio, prawie zostałam już sama na mieszkaniu, fotografów w domu ni ma i chyba nie zostaje nic innego, jak po ich pełnej wyprowadzce przemianować ten blog na coś innego. Na razie jeszcze nacieszmy się byciem polską szafą, może tydzień, może dwa. Może jeszcze miesiąc kto wie. Przestałam planować. Posiadanie długofalowych planów wiąże się z rozczarowaniem, albo z próbą łatania swojego życia, by tylko cel osiągnąć. Czasem warto odpuścić sobie przyszłość, dom, ilość psów i kolor ścian we własnym mieszkaniu, a poświęcić się planowaniu tego półrocza. I tak co pół roku nowy plan. Zgapiłam przyznaje sposób od swojego znajomego. Zawsze mi go polecał, jako planowanie bez frustracji, ale jako osoba, która rozpisuje w notesie wszystko, nie umiałam mu uwierzyć. Proszę, jak człowiek szybko mądrzeje.

Plany na te pół roku? Zawiesić nowe półki na książki, uskutecznić malowanie ciała (3 elementy), pojechać na Riverside i HIM'a, ethnoport, przejechać samochodem 500km, schudnąć 7 kilo, zaliczyć ostatni rok historii, przeżyć praktyki w gimnazjum i liceum, wyciągnąć śrubę ze stopy, zapuścić jeszcze 10 cm włosów, zobaczyć Walencję, utrzymywać nowe, cenne znajomości i w lipcu stworzyć nową listę planów.

33-lecie KATA [tylko zdjęcia]

2013-01-28T03:45:00.004-08:00

Koncert udany, jeden ciekawy support (DOCTORS) iii Romek w stanie używalność. Moich ulubionych "Purpurowych godów", nie zagrali, ale zaszczycili publikę m.in.

SPOJRZENIE
ROBACZEK Z ANJA

ŁZY CIENIÓW MINIONYCH
SPISZ JAK KAMIEŃ
TRZEBA ZASNĄĆ
SKRYTOBÓJCY
BASTARD
ODI PROFANUM VULGUS

Ciągu ciąg dalszy i ...

2013-01-25T06:49:00.000-08:00

Skandynawii ciąg dalszy i... ja.

Jak w niebie (2004) - Światowej sławy dyrygent z za dużą ilością stresu i za wielką miłością do muzyki, ucieka z wielkiego miasta do małej wsi. Do jego drzwi od razu puka bogobojny pastor, wręczając biblię i od razu zapraszając do siebie. Każdy napotkany w tej wsi człowiek chce nowego u siebie. Entuzjazm w małym społeczeństwie nie trwa długo - już z czasem okaże się, że jego miejskie maniery, nie wpisują się w katolicki sposób życia i spędzania wolnego czasu... Jednak jego energia zarazi niektórych z mieszkańców wsi, a szczególnie jedną Panią. Historia z pozoru prosta, ale omawiająca wiele prostych problemów w relacjach międzyludzkich. Do tego nasze uszy zostaną dopieszczone przez przepiękne, głównie damskie wokale. Mimo długiego czasu filmu (ponad 2h), mogę z czystym sercem polecić ten film. Jedno co odrobinę mnie drażniło to jedna mina głównego bohatera, bazująca na jakimś głupkowatym z dziwieniu, ale ten mały element jest do zniesienia. 8/10

Zakochani widzą słonie (2005) - Przejawiam bardzo dużą niechęć do bohaterów, którzy nie posiadają ani jednej, pozytywnej cechy, kopani są przez życie, bo się o to proszą, a sama jakbym ich spotkała, zasadziła porządnego kopa w cztery litery. Nieudacznicy. Nieudacznicy na życzenie - o to o kim jest ten film. Jest także miłość, braterski kodeks, dziwni przyjaciele, prosta muzyka i brak kolorów. I główna aktorka ze szparą między zębami. Alternatywa pełną gębą! A! I nawet grubas z małą gitarką, której nazwy nigdy nie zapamiętam. Teraz to już alternatywa przechodzi w hipsterstwo. A dalej walka obrazu dwóch mężczyzn, dwa różne przykłady dorosłych facetów, przejawiających syndrom "Piotrusia Pana". Inrygujące, ale ... czegoś brakowało. To się chyba nazywa.. realizm. Tak realizm jest tu gdzieś zatracony. Film przedstawia historię, w którą każda z nas chciała wierzyć. Jak miała 15 lat, że nieodpowiedzialni są odpowiedzialni, a miłość zmienia i pokazuje odpowiednie cechy, miłość zmienia i ble ble ble. Steki bzdur, ale ciekawa koncepcja. 3/10
Dobre cytaty: "Nie rób z cipki kapliczki"; "Ludzkość to plaga, rak rozpowszechniający się po całym świecie".

Mamut (2009) - Trzy miejsca: Filipiny, Nowy Jork i Bangkok. Wiele uczuć, emocji i bohaterów. Wszystkie historie coś ze sobą łączy, a wszystkich bohaterów, coś ze sobą rozdziela. O poświęceniu się dla lepszego życia, o wielkim zawirowaniu, o złych i dobrych decyzjach. O prostym i brutalnym życiu. Ale głównie o samotności - samotności wśród tłumu, samotności wśród ludzi. Piękny soundtrack, piękna gra aktorska. Piękne miejsca. Piękne życia. 7/10

Pewien dżentelmen (2010) - Historia o byłym skazańcu, który większość swojego życia spędził w więzieniu. Gdy wychodzi do świata, okazuje się, że ma tylko "stare" kontakty i "stare" życie. Przez to wszystko jest właściwie mimowolnie pchany z miejsca na miejsce, nawet nie mogąc dokończyć posiłku. Wszystko marne, ponure i ... zabawne. Lecz uśmiech ten będzie gorzki, jak cały wydźwięk filmu. Ostatnia scena i prosta muzyka przeszkadzajek są fenomenalnym zakończeniem. Poza tym... Po prostu godny obejrzenia, bez wielkiego zachwytu. 6,5/10

Projekt Volodia w Old Timers Garage

2013-01-16T16:48:00.001-08:00

Projekt Volodia to niezwykły skład ludzi, person i stylów muzycznych. Jechałam na koncert z przekonaniem, że usłyszę wykonanie tylko utworów Włodzimierza Wysockiego. Nazwisko bardziej niż znać, to co najwyżej kojarzyłam, coś tam słyszałam, jakiś kawałek tekstu czytałam. Nic więcej. Jednak w serduszku zrobiło mi się cieplej, gdy wśród wschodnich utworów pojawił się także Andrzej Bursa ("Miłość"), czy ulubiony poeta mojej mamy Broniewski ("Do widzenia, żono"). To nic. Na prawdę dobór tekstów to tylko przyprawa, dobra, ale przyprawa. Wspaniały posiłek muzyczny tworzą członkowie zespołu. Proste dźwięki perkusji, akordeon, instrument z butelek po winie, bębenki, gitara flamenco, gitara elektryczna, gitara basowa, gitara akustyczna... Jeszcze przed koncertem, gdy spoglądaliśmy na scenę z zainteresowaniem, sam dobór sprzętu robił na nas wrażenie i zdecydowanie podburzał nasz apetyt. Dalej? Dalej to już tylko stary klimat, zachrypnięty głos, przyciemnione światła i niesamowicie, dobrze wykonana robota ludzi z talentem. Niech dowodem na mój zachwyt będzie zakupiona płyta. Nawet z autografami. Ot, co. Panowie są równie sympatyczni poza sceną.

Co do miejsca... Towarzyszący nam Panowie to czuli się, jak dzieci na najnowszym placu zabaw. Dosłownie biegali od elementu wystroju do elementu wystroju. No cóż. Nie winię ich, sama z zadziwieniem patrzyłam na pół cadillaca, który wisiał na ścianie. Wszystko przemyślane, robiące wrażenie. Na barze młode, nie ukrywamy ładne panie były miłe sympatyczne i poleciły nam dobre wino. No i naładowały mój telefon. Doceniam uprzejmość. Hmm.. ceny na barze są dla mnie zrozumiałe, choć znajdą się marudy. Mnie pomysł zrobienia sali hmm koncertowo-teatralnej na półpiętrze lokalu to czysty geniusz. Brak parkingu jest dosyć irytującym aspektem, tym bardziej, że osiedla w okół mają dosyć utrudniony wyjazd.

Sukienkę i kolczyki miałam od kendi, ale oczywiście fotografie losowe, jakoś nikt nie docenia fotografowania ludzi w normalnych ujęciach. No ja nie wiem...

Skandynawii powiew.

2013-01-09T08:42:00.001-08:00

Kłopotliwy Człowiek (2006) - Pierwszy film z cyklu "Zapoznaje się z kinomatografią skandynawską". Główny bohater przyjeżdża do miasta wiecznego szczęścia. Prostego, idealnego - nowoczesnego. Przede wszystkim idealnie nowoczesnego świata. Czeka tam na niego wszystko. Piękna kobieta, ciekawa praca, zero zagrożeń, wszyscy są serdeczni... jak wyciągnięci z reklamy TV. Lecz Andreasowi ciągle czegoś brakuje. Czyżby ideałowi czegoś brakowało? Film o drobnostkach, które codziennie mamy i ich nie doceniami. Dla ludzi, którzy znają normy skandynawskie (powiem tak: ja tylko o nich czytam) dostrzegą groteskowy obraz społeczeństwa, w którym wszystkie problemy rozwiązują się z góry. Dla mnie wiadomo ten motyw jest bardziej z tylu, do mnie, do osoby, która kraju skandynawskiego na oczy nie widziała i nogi tam nie postawiła trafia ten bardziej uniwersalny obraz... 7/10

Jabłka Adama (2005) - Hm.. Naprawdę ciekawa historia. Na duńskiej parafii pewien nietracący wiary w ludzi pastor resocjalizuje przypadki beznadziejne. Właśnie do niego trafia neonazista Adam. Jak każdy z mieszkańców parafii Adam musi wybrać cel i obrał. Upiecze jabłecznik. Droga do tak hmm prostego w założeniu celu jest dłuższa niż się wydaje. Coś, ktoś ciągle wystawia ich na próbę albo.. po prostu mają pecha. Prosta historia, niesamowite charaktery, niebanalne dialogi i świetnie dobrane symbole. Ponoć w duńskich szkołach puszczane, jako lektura - nie dziwię się. Ma w sobie coś niezwykłego, a przy całej palecie emocji, barw... film się kończy, a coś w nas zostanie. Uśmiechnęłam się słuchając dialogów, wzruszyłam przy odpowiednich scenach, podziwiałam upór, rywalizację i przeróżne odcienie charakterów. Polecam każdemu. 9/10

Nieściszalni (2010) - Dwa światy muzyki i jeden upragniony świat ciszy. Policjant i 6 zbrodniarzy, takt, rytm i nuty. I więcej mówi się o tym, tym więcej się traci, lecz... Nie ma zachwytu. Przyjemne do oglądania, słuchania... czasem mniej :) Ciekawe postacie i dobry zamysł. 6/10 Film jest rozwinięciem krótkometrażówki, którą można obejrzeć tu: KLIK.

Wspomnień czar. Czyli odkopuje dysk, bo mój fotograf się wyprowadza. Etapowo. W piątek jadę na Projekt Volodia do Katowic. Nie zapomnę tego wrażenia opisać.

Bracia Coen cz. 2 - zakończenie romansu.

2012-12-23T16:09:00.000-08:00

Koniec Coenów na ten rok. Mają swój styl, swój klimat, swoją grupę aktorów. Mają markę. Nie można im tego odebrać, no i ja nie mam zamiaru. Dzięki nim zobaczyłam Toniego Shalhoub'a w rolach, które są totalnym przeciwieństwem Monka, a z tą rolą jest najbardziej kojarzony, co oczywiste. Byłam zdziwiona, zaskoczona i aż przyznam, przewijałam sceny. W mojej ocenie w roli detektywa jest cudowny, ale dzięki niej spadł, gdzieś w powszechnej świadomości widza do aktora serialowego. Błąd, błąd. Ten człowiek ma w sobie więcej talentu, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.

Krótka Top lista ich filmów:
1. Człowiek, którego nie było.
2. Poważny człowiek
3. The ladykillers, The Big Lebowski, Burton Fink

Reszta - może lecieć o 18 w Polsacie i przygrywać mi do prasowania, jako urozmaicenie pomiędzy spódnicą, a spódnicą.

No County for Old Men - To nie jest kraj dla starych ludzi (2007) - Stary weteran wplątuje się w niebezpieczny konflikt. Przez co wysyła swoją żonę do matki, a sam zostaje zwierzyną, która ucieka przed myśliwym. Bardzo sprytną zwierzyną. Do tego mamy policję i starego szeryfa, który zbiera resztki tej gonitwy i próbuje coś z tego stworzyć. Zmarnowany w sumie czas. Dobra gra aktorska sama filmu nie uratuje. 2/10
O Brother, Where Art Thou (2000) - Historia o trzech niezwykłych skazańcach. Ich ucieczka z karnej farmy zapoczątkowuje długą podróż z przygodami aż do... rodzinnego domu. Analogie do Odysejii Homera będą może smyrać naszą duszę, a uszy country muzyka. Odtwórcy głównych ról bawią nas swą niezwykłą mimiką, a dobór scen i sposób kamerowania całej trójki doprowadzony został do mistrzostwa i te właście ujęcia uważam za szczyt kunszty. Cała reszta jest zwykła. 5/10
The Ladykillers (2004) - Wielka złodziejska intryga i jedna, kolorowa staruszka. Wyjaskrawione stereotypy, dużo humoru, absurdu i kontrastu między postaciami. Przyjemny film. Godny obejrzenia. 6,5/10
The Man Who Wasn't There (2001) - Film czarno-biały. Właściwie opowieść. Czarno-biała opowieść Eda Craine'a o swoim życiu. Szarym życiu. O nijakości, żalu, codziennej egzystencji i ukrytych zaletach. Minimalizm w każdym punkcie: muzyka delikatna, nienachalna, fortepianowa, dialogi ... przemyślane. Niezwykła historia, zwykłego życia. Przede wszystkim - niesamowity klimat lat... 50, 60? Ciężko mi powiedzieć, znawcą tu nie jestem, do tego gra aktorska. Mogę wprost powiedzieć, że w końcu braciom jakiś film się udał! Najbardziej doskonałe ich dzieło, najbardziej dopracowane. Dla widzów, co lubią niebanalne filmy. 9/10
The Big Lebowski (1998) - Dobry soundtrack, sporo kultowych scen, niestety dla mnie takie zakończenie jest brakiem zakończenia. Gdzieś przy 53 minucie film zaczął mnie irytować. Emocje ponoć podczas filmu są najważniejsze, więc tu kolejno: zaciekawienie, rozbawienie, irytacja, zainteresowanie, rozbawienie i lekkie rozczarowanie przy napisach końcowych. 6/10

Obejrzałam 11 filmów braci Coen ze średnią 5,2. To chyba nie jest kino dla mnie.