By dotknąć horyzontu

Balla

2012-01-18T10:20:00.000-08:00

Myślę, że dzieci mogłyby lubić szpinak. Mogłyby. Rodzice jednak wciskają ten szpinak, wciskają, a ten nacisk jest podejrzany. Jeśli coś jest za bardzo polecane, to musi być coś w nim nie tak. Sami uśmiechamy się na słowa Pań sklepowych, które z wielkim entuzjazmem reklamują nam towar. Uśmiechamy się i uśmiechamy, a potem sięgamy po produkt stojący obok tego "cudownego". Dzieciom się dziwimy, a sami mamy takie same metody eliminacji.

Szpinak lubię, ale jeśli ktoś podsuwa mi nakazem, bądź zbyt nachalną promocją książkę, to automatycznie ta lektura jest na straconej pozycji. A wiadomo z dalszego miejsca, ciężej dojechać do mety. Jednej książce prawie się to udało.

Z potrzeby zaliczenia tego półrocza musiałam sięgnąć po jakąś lekturę z listy. Dostępną w bibliotece miałam tylko jedną. Tak w moje ręce trafił zbiór opowiadań V. Balli „Niepokój”. Ucieszyłam się z miejsca widząc liczbę stron, wiadomo tym mniej trzeba na zaliczenie przeczytać, tym więcej czasu na czytanie innych książek. Wzięłam zbiór do wanny i przeczytałam. Nawet nie zdążyłam go doczytać, zrobiłam to po powrocie. Na zaliczeniu opowiadałam, opowiadałam, aż doszło do mnie, że styl Balli mi się podoba. Mrok, niepokój, ciemność, cienie, widelec w plecach, szumy wiatrów, dziwaki, dziwni ludzie i dziwne miejsca. Nawet groteskowe sytuacje, trafne zdania, czy akapity są w moim guście.

Każde z opowiadań jest inne. W każdym ponoć możemy zobaczyć południowo-zachodnią Słowację - czego taka pewna bym nie była. Jak dla mnie tego jest tam najmniej, co prawda wspomina o miejscowościach, krajobrazach i mozaice etnicznej, ale każdy z szablonów, które stworzone są w opowiadań wpasują się w każdy kraj i w każdy naród.

Dalej nie wiem, czemu autor podpisuje się tylko nazwiskiem. Wiem, jednak, że opowiadanie o parze przyjaciół, którzy wymieniali swoje gniazdo, gdy tylko kończyli je uwijać, na długo zapadnie mi w pamięć. Możemy zmienić, miejsca, ludzi, rzeczy, ale siebie samych nigdy nie zmienimy.

W sumie polecam. Skreślałam książkę, a bardzo niesłusznie.

Nie jestem pewna, jak odmienia się jego nazwisko. Zagadka dnia.

7/10

Co za entuzjastyczna mina, prawdaż?

Buka

2012-01-09T06:38:00.000-08:00

koszulka,chusta, buty - allegro; spódnica, marynarka - lump

Oczywisty fakt numer 1: Każdy student w czasie trwania sesji nie ma czasu. Oczywisty fakt numer 2: Każde dziecko bało się Buki. Fakt 3: Mnie udało się ją oswoić. I po tych słowach pewnie zostanę bohaterem narodowym. Tak, to ja oswoiłam bukę.

No dobra, kupiłam ją już oswojoną. Przyznaje.

Na komputerze mam jakieś 7 zaczętych recenzji. To obrazuje wszystkie moje zaległości i brak czasu.

W końcu je nadrobię.

Top 10: najbardziej wyczekiwane premiery 2012

2012-01-06T20:04:00.000-08:00

”Miron opowiada o przygodzie swojego życia trochę jak przybysz, który został „wstawiony w ten świat”. Jawa, sen i wspomnienia - wszystko to, przywołane z niesamowitą wyrazistością, splątane w jeden węzeł tworzy rodzaj wielowątkowej powieści o sobie samym. Ten dziennik dzieje się przed nami.

Mając piętnaście, szesnaście lat po raz pierwszy zdał sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Pisze w dzienniku o tym, jak rozpoznawał samego siebie. Gdyby mieszkał w Paryżu czy Nowym Jorku, nikt by nie pytał, z kim śpi, o której wstaje i jak się ubiera. On tymczasem żył w peerelowskiej Warszawie.”

2. Tomasz Czerwiński - Kapliczki i Krzyże przydrożne - Tutaj wiele osób mogło by się zdziwić, że taka pozycja się pojawiła, a co dopiero, że jest tak wysoko. Seria "Ocalić od zapomnienia", do której należy do książka jest bliska moim ostatnim przemyśleniom. Mam wrażenie, że wszystko nam zabierają. Wyciągają, jak zwinny kieszonkowiec, a my orientujemy się ze swojej straty o wiele za późno. Tak właśnie jest z tymi wszystkimi miejscami, rzeczami, osobami i wspomnieniami.

3. Stephen Amidon, Thomas Amidon - Genialna maszyna. Biografia serca - Lubię niezwykłe duety. Tym razem dwóch braci postanawiają połączyć swoją wiedzę i napisać książkę. Pisarski talent jednego brata plus wiedza kardiologa drugiego brata ma sprawić, ze przy lekkiej lekturze zdobędziemy bez bólu wiedzę. Dla mnie brzmi idealnie.

4. Dina Rubina - Biały Gołąbek z Kordoby - Znowu przedziwne połączenia. Książka napisana przez izrealską pisarkę po rosyjsku, a sama powieść jest połączeniem kryminału, rodzinnej sagi, klasycznej prozy rosyjskiej. Nie wiem, co z tych mikstur wychodzi. Zostaje tylko się przekonać.

5. Dawid Kain - Punkt wyjścia - Wydawnictwo twierdzi, że będzie to horror psychologiczny, co samo w sobie jest zachęcające dużo bardziej niż opis. Fabuła ma opierać się na trzech bohaterach, których los niespodziewanie spotkał się w jednym miejscu. A dalej już tylko tajemnica.

6. Paweł Jaszczuk - Marionetki - Czas zobaczyć, jaka siła w polskiej literaturze współczesnej drzemie. Kryminał w klimacie lwowskich ulic.

7. Peter Hince - Queen. Nieznana historia - Tego tłumaczyć nie trzeba. W każdym nas drzemie chęć zajrzenia za kurtynę.
8. Anne Brontë - Lokatorka Wildfell Hall - Na lekki dzień, na lekki sen.
9. J.M.Dermot - Dzieci Demonów - zazwyczaj boję się debiutów-fantasy. Ten zapowiada się dosyć ciekawie...
10. Frances Mayes - Słodka, leniwa Georgia.

Szczęśliwego nowego roku!

2012-01-02T03:04:00.000-08:00

Co roku mówimy coś co ma sprawić, że następny rok będzie inny, po każdym sylwestrze obiecujemy sobie, że następnego sylwestra zrobimy innego. W tym roku chyba po części mi się udało zrobić coś innego. Prezentuje tylko swoje zdjęcia z wiadomych powodów. Podsumowania? Co by nie mówić rok 2011 był słabszy pod każdym względem, mniej pisałam, mniej czytałam, mniej oglądałam, mniej się działo. Było spokojnie. Na nowy rok? Na nowy rok mam paręnaście pomysłów. Po pierwsze planuje nic nie złamać. Mądry plan. Dalszymi projektami podzielę się, bo jakże by nie, kiedy już je wszystkie dopracuje. Mam zarys. Chce zobaczyć większość parków narodowych polskich póki jeszcze są, chce wyprowadzić się na swoje, a co za tym idzie uwić swoje cztery kąty, planuje nauczyć się rosyjskiego, zobaczyć chociaż trzy europejskie stolice... Przeczytać ze setkę książek, obejrzeć setkę filmów i poznać setkę ludzi.

A co tam setki. Tysiące.

Jako gospodarz, twarzy używać nie musiałam, ale rąk tak. Praktyka zwyciężyła w ten części zostałam biała.

Dobry aspekt leżakowania

2011-12-28T22:11:00.000-08:00

Sybil (Sally Field) z Dr Wilbur (J. Woodward), zdjęcie z cbs.com

Pochorowałam się ostatnio. Dobry aspekt tego zdarzenia to okazja do nadrobienia filmów, trochę książek, uporządkowania notatek i odespania ... całego półrocza. Nadrobiłam swoje zaległości w branży filmów krótkometrażowych, a dzięki tattwie, miałam wszystko podane na tacy (moje serce zdecydowanie zdobył Dama i Śmierć oraz Kiwi, nie mówiąc o produkcji Panny Love). Jeśli chodzi o dłuższe wersje to już jak zawsze dłuższa historia. Chcąc poczuć magię świąt przysiadłam do Holiday, nie dość, że nie dostałam atmosfery, której oczekiwałam, to jeszcze podano mi kawał kiepskiego romansu. Kobiece role w tym filmie mnie tylko i wyłącznie drażniły. Po zakończeniu filmu myślałam, że się wyleczę z tego całego rozdrażnienia i włączyłam "Hop", wesołą animację o króliku wielkanocnym, który pragnie zostać perkusistą. Całkiem sympatyczna bajka, nie pękałam ze śmiechu, jak na Shreku, nie płakałam, jak na Królu Lwie. Taki mały, przyjemny zabijacz czasu. Zdecydowanie na minus połączenie animacji z realnymi aktorami. Jakoś nie pasuje mi to zawsze. Przy narysowanym bohaterze, ten prawdziwy zawsze wydaje się bardziej sztuczny.

Jeszcze przy okazji przygotowywania się do referatu o osobowości mnogiej odświeżyłam sobie film, który w sumie każdemu gorąco polecam. W obsadzie brak sław, brak idealnego obrazu, czy efektów, ale film na długo zostaje w pamięci. Sybil to prawdziwa historia dziewczyny, która posiadała aż 16 osobowości szczątkowych, oprócz swojej własnej, każda z nich odpowiadała za coś innego i każda została stworzona, by chronić właściwą Sybil. Sally Field, jako odtwórczyni głównej roli wykazała się wielkim talentem i umiejętnościami aktorskimi. Nie dziwię się, że dostała za nią Emmy, dziwię się natomiast, że dopiero odkopując stary film, udało mi się ją poznać.
Sybil ma zaniki pamięci. Budzi się w miejscach, w których nigdy nie była, w szafie ma rzeczy, których nigdy nie kupiła, posiada obrazy, których nigdy nie namalowała. Sytuacja robi się dramatyczna, gdy narzeczony Sybil rzuca ją z nieznanych jej powodów, a ona coraz częściej ma zaniki pamięci. Prosi o pomoc swojego profesora. Ten odsyła ją do Dr Wilbur (Joanne Woodward) z diagnozą: histeria. Gdy jej nowa terapeutka odkrywa pozostała osobowości, postanawia podzielić się tym ze swoim przełożonym. Wywołuje tym samym tylko drwiny i śmiech. Jest jedyną kobietą-psychiatrą na uniwersytecie, a przypadek Sybil może pomóc jej się wybić... jeśli go tylko udowodni. Jednak poza czystą chęcią zysku pojawia się sympatia do pacjentki i zaangażowanie. Obie kobiety zżywają się ze sobą na tyle, by na drodze poszukiwania zapomnianych wspomnień odwiedzić rodzinny dom Sybil. Tam odkrywają, więcej niż się spodziewały, a czego odkryć na pewno nie chciała sama pacjentka.
Przypadek, choroba, film, bohaterki są ciekawe. Warto jednak pamiętać, że film (tu bez ironii) jest oparty na faktach. Sybil istniała na prawdę, tak jak na prawdę istnieje osobowość wieloraka. Ponoć jest książka Pani Schreiber, ale nie udało mi się do niej dotrzeć. Jeszcze.

Koc

2011-12-23T03:37:00.000-08:00

Oto jedne z tych zdjęć, które robię w pośpiechu, tak jak w pośpiechu w takie dni trzeba się ubrać. Raczej chwalę się tylko ponczem, lekką utratą wagi i w miarę dobrym nastrojem, mimo że śnieg już spadł. Nie mogę także nie pożyczyć wesołych w te święta. Więc życzę wszystkim wesołych, którzy tu weszli z chęci lub z przypadku udanych tych paru dni. Od zdrowia po sukcesy do spokojnego trawienia po wielkim obżarstwie. Osobiście czekam na wigilię, by zjeść domowej roboty krokiety, bo garmażerka nigdy nie dorówna produktowi własnej kuchni. Nie ma co się rozwodzić na temat komercjalizacji świat - jest to okazja do odpoczynku, płatnego urlopu, bądź dla tych, którzy jak ja idą do pracy wyższej wypłaty za owe przepracowane święta.

Zostawiam was z uroczą świąteczną piosenką, zgapioną od Saii i ponownie życzę spokojnych!

ponczo - c&a, spodnie - lump

Wszystko by uchronić od zapomnienia - stos ksiażkowy

2011-12-20T03:06:00.000-08:00

Orhan Pamuk - Biały Zamek - miejscowa księgarnia
Umberto Uco - Cmentarz w Pradze - miejscowa księgarnia
Joanna Kazimierczuk - Zrozumieć Rosję ... - wyprzedaż u mnie na uczelni wydawnictwa Avalon
Paweł Albrzykowski - Tofu w kuchniach dalekiego Wschodu - allegro
Elia Kazan - Akty miłości - biblioteka, 1 zł
D.M.Land - Dawna Gruzja - biblioteka, 1zł
Olga Tokarczuk - Dom dzienny, dom nocny - allegro
Olga Tokarczuk - E.E. - allegro
Francja- Polska XVII-XIXw - red. Maria Skowronek - allegro

Ludzka pamięć jest wadliwa. Psychologowie tworzą wszelkiego rodzaju schematy, by zapamiętywać więcej i więcej, a z czasem, razem z wiatrem myśli, tezy, wątki uciekają nam z głowy. Zatykanie plasteliną uszu nic nie daje. Tworzymy schematy, kalendarze, notatki, notatniki, pamiętniki, blogi. Wszystko by uchronić nasze przemyślenia od zapomnienia. Przemyślenia mogą wrócić, a plany?
Jestem zapominalska i wszystko zapisuje. Czasem zapisuje nawet najprostszą rzecz, o której zazwyczaj pamiętam. Pamiętam daty urodzin przyjaciół, ale czasem w dniu tych urodzin zapominam, jaki jest dzień.
Jestem spóźnialska. Bo zawsze za późno sobie przypominam, za późno zajrzę w kalendarz.
Wiecznie czegoś szukam.

Czy istnieje sposób, by niczego nie zapomnieć? Turban, jak plastelina nie pomaga w niezapominaniu.

"Sentymentalizm zawsze jest pierwszą oznaką oporu wobec postępu"

2011-12-15T23:51:00.000-08:00

Dziś mała masowość. Cierpię na chroniczny brak czasu, a patrząc na listę obserwowanych blogów nie tylko ja. Z lekkim uśmiechem wspominam trzepakowe czasy, kiedy mama wybuchała śmiechem, gdy jej się tłumaczyło z uporem, że nie ma się czasu na obiad. To było inne "nie mam czasu".

Sama siebie zdziwiłam sięgając z takim zapałem po tą książkę. Niby nie znoszę śniegu, niby nie znoszę zimna, a Grenlandia jest piękna ... na zdjęciach, a mi nie śni się tam przenieść na dłużej niż dwie godziny, ale sięgnełam po tą lekturę, przeczytałam, zamknęłam z satysfakcją. Chyba gdzieś w środku fascynuje mnie dziwna możliwość posiadania pozytywnego stosunku do lodu, śniegu i zimna; ludzie, którzy się tam urodzili, którzy to kochają i gdzieś zawsze w sercu noszą swoją mroźną krainę maja w sobie coś godnego podziwu. Smilla, tytułowa bohaterka zdecydowanie taka jest, mieszkanka Danii, nosząca w sobie radosne wspomnienia Grenlandii: matki, wioski i codziennych czynności. Jej dworakie pochodzenie gwarantuje nam porównywanie obu narodowości, a nawet wyczuwanie różnic pomiędzy mieszkańcami obu państw, dzięki łagodnie prowadzonej narracji Hoega.

Smilla należy do grupy osób, które intrygują. Chce się podejść potrząsnać, by zobaczyć co jest w środku i jakie tajemnice wypadną. W tej książce ona sama, pełna tajemnic będzie próbowała odkryć sekret, dla którego nie jedno życie zostało poświęcone. Mimo wszelkich włamań, bójek, ktore oczywiście nasza bohaterka zwycięża nie nazwałabym tej książki powieścią sensacyjną. Mam ogólny problem włożenia jej do jakiejś konkretnej szuflady. Mimo zagadki, śmierci nie mogłabym z czystym sumieniem mówić o niej jako o kryminale, jest jakimś tworem pomiędzy obyczajem, a ... właściwie nie wiem czym. Nawet spokojnie można doszukać się elementów powieści psychologicznej.
Cała historia zaczyna się od śmierci chłopca, Esajasa, sąsiada Smilli, z którym mimo swojej woli zaprzyjaźniła się i zżyła. Policja nie zauważa pewnych subtelnych śladów, które pozwalają naszej bohaterce na własne śledztwo i wielkie wątpliwości. Gdzieś przy początku zaczyna się droga do rozwikłania tajemnicy, ale także droga, w której sama Smilla będzie musiała poznać siebie.

Cała rzecz w tej książce to polubienie tej głównej bohaterki, jeśli zdobędzie waszą sympatię, książkę zamknięcie z satysfakcją, jeśli zaś nie, trudno będzie wam nie mówić z grymasem o niej. Autor nie dopisał jej żadnej konkretnej wady, która psuła by jej majestatyczny, tajemniczy wizerunek. Długo myślałam nad tą postacią, jakoś nie przychodziła mi do głowy żadna jej cecha, która była by wadą, stuprocentową wadą. Poza tym brakowało mi większej dynamiki przy opisach sytuacji. Wszystkie wydarzenia wpisywały się w krajobrazy, spokojne, pozbawione praktycznie ruchu, a jeśli już się pojawia brak mu było spontaniczności.

7/10

"Żadna świadomość nie działa na mnie bardziej uspokajająco niż świadomość, że umrę. W takich momentach jasności - a człowiek widzi się jasno tylko wtedy, gdy patrzy na siebie jak na kogoś obcego - znika cała rozpacz, cała rezygnacja i depresja, a zamiast niej napływa spokój. Dla mnie śmierć nie jest wcale przerażającym obrazem czy też stanem albo wydarzeniem, które nastąpi i uderzy we mnie. Jest raczej skupienie na teraźniejszości, pomocą, sprzymierzeńcem w pracy nad tym, żeby być obecnym"

Cytat w tytule również cytatem z tej książki.

PS. Jeśli chodzi o konkurs: i Angelę i martyncię2 poproszę o adresy na maila. Martyna jest zdecydowaną zwyciężczynią, jej dzieło opublikuje może następnym razem, ale pomysł Angeli dogania ją spokojnie, dlatego dla niej też mam jakiś upominek :)

Nazwać można to konkursem - oddam Stiega Larssona.

2011-12-08T02:56:00.000-08:00

Często zdarzać się to nie zdarza. Czasem mam w swojej bibliotece książki, które zawadzają mi tylko miejsce. Nie pajam do nich ani chęcią powrotu, ani nawet chęcią przypomnienia sobie imienia głównego bohatera. W taki sposób doszłam do wniosku, by podzielić się takimi książkami ze światem. Jednakże losowania wykluczają możliwość posiadania jakiegokolwiek wpływu na jego wynik, a ja zabierać władzy nad losem nie lubię nikomu. Tak więc, książka trafi do twórczego osobnika, który w chmurki po niżej wpisze najbardziej zabawny/interesujący dialog/monolog. Chyba prosta sprawa, pełna dowolność, więc enjoy!

Proszę o maile pod ewentualnymi odpowiedziami.

Gdzie jest budda?

2011-12-01T02:20:00.000-08:00

Dziś poważny temat. Tym razem z mojej głowy przemyślenie, więc chaosu informacyjnego nie powinnam wprowadzić. Każdy potrzebuje pracy, by mieć dochód, aby za ten dochód żyć. Całkiem normalne i ameryki nie odkryłam. Tłumy bezrobotnych szukają pracy, tłumy pracowników narzekają na pensję. A ja od miesiąca szkole tłumy dziewczyn, które się nie nadają. Siadam zmęczona powtarzaniem 50 raz tego samego, jak jakaś zepsuta płyta i myślę, gdzie te ręce, tak chętne do pracy? Co to za czary, że jeśli potrzebujesz pracy to jej nie ma, a jeśli potrzebujesz pracownika to masz osobniki chce-nic-nie-robić-i-mieć-dużo-many-many? Czy na prawdę nie ma już rezolutnych młodych osób? A jeśli się znajdują to w 4 godziny pracy nabawiają się kontuzji? Fatum nad moim miejscem pracy, czy to jakiś beznadziejny układ świata?

Budda nie miał tego problemu i mieszka w mojej koszuli.

koszula - studio2deko; spodnie- lump; płaszcz - allegro

10 najciekawszych seriali

2011-11-28T01:37:00.001-08:00

Śniegu dalej nie ma (jupi!), ale chłodno, wietrznie i nieprzyjemnie. Na takie temperatury najlepsza recepta to dobra książka, film, ciepły koc i kubek gorącego płynu. Dobrze zaparzonej czarnej kawy, czy cudownie pachnącej herbatki imbirowej. Rzecz gustu. Znowu wbijając się w nieformalny cykl notek o 10 serialach, które były by najbardziej odpowiednimi partnerami do owego koca i kubka gorącej kawy/herbaty.

1. Wszystkie Wcielenia Tary - Serial opowiada o losach pewnej rodziny, która stara sobie poradzić z problemami matki. Tytułowa Tara ma problem o nieznanych jeszcze podstawach. W swojej drobnej osóbce nosi nie tylko siebie, ale i inne osobowości: motocyklistę, nastolatkę i idealną Panią domu. Wszystkie trzy stworzone w jej głowie, by ją chronić, sprawiają, że jej życie graniczy z piekłem.
2. Dead like me - Ten serial, jak i ten wyżej mają dość specyficznie obsadzone główne role. Są esteci, co nie oglądają niczego, co nie ma greckiego ideału w obsadzie. Te nie mają. Ten natomiast ma najciekawsze wejście - uwielbiam je! Dostępny także w wersji kinowej. Główna bohaterka ... umiera. I zostaje kostuchą. Dość nietypowa śmierć, dość nietypowa kostucha. Serial ma tylko dwa sezony, więc własciwie na jeden dłuższy wieczór.
3. Mentalista - Patrick Jane ściga zabójcę swojej żony i córki. Robi to wszystko pod kurtyną pomocy, jako konsultant w Kalifornijskim Biurze Śledczym. Co takiego robi i jak robi to trudno opisać. Patrick jest bardzo spostrzegawczy, lubi intrygi, zagadki i łamanie zasad. Kiedyś to wszystko wykorzystywał do naciągania ludzi, udając medium. Teraz? Łapie przestępców, aby w końcu złapać tego najważniejszego do załapania.
4. Gdzie Pachną Stokrotki - Ned ma niesamowity talent ożywiania nieumarłych, dar ma oczywiście kruczek, który potem podyktuje jego pożycie z miłością jego życia, która wstała z grobu. A w normalny dzień? Piecze ciasta, pomaga prywatnemu detektywowi ożywiając i zabijając trupy. Taka szara codzienność. Kobiety na pewno rozpłyną się nad ubiorem Chuck :) Co jest niezwykłego w tym serialu to właśnie kolory. Wszystko jest nasycone kolorem. Ogląda się z wielką przyjemnością.
5. Mam na imię Earl - Krótkie 20minitowe odcinki łatwo wpleść w plan dnia, a co mogę zagwarantować to ubaw. Earl był złodziejem, oszustem, przestępcą skarbowym. Robił wszystko. Deptał po każdym moralnym zwyczaju, aż pewnego dnia... Przyszła do niego Karma, zrozumiał swoje błędy i spisał swoje grzechy. Postanowił je wynagrodzić, więc wraca do każdego skrzywdzonego przez siebie człowieka, przeprasza i wynagradza mu wszystkie problemy i łzy. Pomagają mu w tym przyjaciele i to całkiem nietypowi. Była żona z aktualnym mężem, meksykańska pokojówka i ... brat. Wszyscy jeszcze bardziej skrzywieni od Earla.
6. Lie to me - ten serial wywołuje pewne kontrowersje na temat skuteczności metod tego Pana, na temat przesady itd. Co ja sądzę na pewno, że jest to ciekawe widowisko, ciekawa obsada i ciekawa fabuła, a to że gdzieś ponaciągali... no to nie jest film dokumentalny, to że jest coś naciągnięte to całkiem normalne dla dzisiejszej kinematografii. Dr Carl Lightman wyczytuje z twarzy prawdę, prowadzi biuro, które pomaga z ludzi wyciągnąć kłamstwa, wyciągnąć prawdę i prawdziwe emocje. A wszystko to za pomocą mikroekspresji.
7. Detektyw Monk to bardzo nietypowy policjant. Poza posiadaniem prywatnej asystentki od podawania chusteczek i różnych innych dziwnych funkcji ma nerwicę natręctw. Nienawidzi ani brudu, nieporządku i bakterii. Jak z takimi schorzeniami pracuje się genialnego detektywowi?
8. Zaklinacz Dusz - znany serial dosyć, na jakimś kanale leci nałogowo. Ja lubię ze względu na fabułę, aktorkę jej stroje, obsadę.. właściwie wszystko. Obejrzałam wszystko co wyszło, ale i tak bardzo lubię do niego wracać. Ma coś w sobie.
9. Jordan - wojownicza pani patolog wtrąca się w śledztwa policji, by dociec prawdy. Teraz wyszła jej nowsza wersja, ale ja i tak wolę tradycyjną wersję ;)
10. Tu na prawdę nie umiałam się zdecydować. Od zabójczych umysłów po Kości, Gotowe na wszystko, House, Bananowego doktora, Mental, Teorie wielkiego podrywu, jak poznałem naszą matkę, Falę zbrodni, Nie z tego świata. Ale to wszystko na stówę każdy zna i widział, więc tu właśnie punkt na te wszystkie znane i dobre seriale.

Tyle. Macie coś ciekawe do zaoferowania? Ostrzegam, widziałam na prawdę sporo. Następnym razem może zrobię małe top5 miniseriali? Tak na wstępie polecam "Tajemniczy Pokój" :) Posiada bodajże 5 odcinków. Interesująca kategoria również :)

Mam taką teorię, że tym serial ma mniej sezonów, a bardzo nas wciągnął tym bardziej go lubimy. Nie wiem, czy tylko ja tak mam, ale wszystkimi kolosami 8 sezonowymi trochę się przejadłam. Dużo bardziej lubię udawać, że House nie ma 8 sezonu, a zakończenie 7 to zakończenie całego serialu, niż oglądać dalej i na roztrojonego emocjonalnie geniusza medycyny. Nie z tego świata dwa ostatnie sezony to nawiązanie do jakiegoś brazylijskiego odpowiednika? Tylko patrzą sobie w oczy, wzdychają i jeszcze te tajemnice. Czasem producenci po prostu przekombinowują. Lepiej czasem odczekać, dać widzowi odpocząć, a za dwa lata zrobić kinówkę, gdzie historia pompatycznie się skończy.

Ustalono, że ustalono. (edit)

2011-11-22T01:25:00.000-08:00

Na początku tradycją blogową ponarzekam sobie na pogodę, która sprawia, że energia w człowieku maleje do zera, ucina mu wenę, jakiekolwiek chęci i jest najlepszym powodem do poruszania się poza własnym ogniskiem domowym. Dziękujemy niebiosom za brak śniegu, który tylko by dobił moje samopoczucie.
W dalszej części uspokoję czytelnika, bo na tym marudzenie się nie kończy. Ostatnio zastanawiam się, gdzie kończy się zdrowy rozsądek, a zaczyna się rozporządzenie państwowe/ustalenie naukowe. No nie ukrywam, że mnie śmiech z nowych ustaleń USA prawie udusił. Dla tych, którzy są niepoinformowani ogłaszam, że Pizza jest warzywem. Tak, tak. No i teraz w mojej głowie rodzi się pytanie, czy obywatele USA uznają, że to cudowne rozporządzenie i teraz mogą zdrowo się odżywiać? To znaczy.. po prostu będą jeść to co zawsze, ale teraz to będzie zdrowe i pełni akceptowalne? Czy to w miarę mądrzy ludzie i wyśmieją, jak europejczycy ten zapis?
Z obawą oczekuje nowych takich ustaleń. Może poczucie humoru mnie opuszcza, ale już nie bawią mnie wiadomości zaczynające się "Amerykańscy/Rosyjscy/Szwedzcy itd naukowcy ustalili, że..."

Jak myślicie, może teraz ogłosimy golonkę z musztardą za... no nie wiem owoc?

Edit: Anonim donosi, że informację przekręciły całe media link :) Jeszcze nas coś uratuje. Wybaczcie za dezinformację.

marynarka od szpiegowsky, sukienka c&a, golf - targ, chusta - allegro.

"Rzeka Szaleństwa" M.P.Wiśniewski

2011-11-19T04:36:00.000-08:00

Długo ślęczałam nad recenzją tej książki. Nawet miałam jej nie pisać, bo po co, jak nie ma nic do powiedzenia. Koniec końców, jak miliard ludzi mnie pytało o nią, coś tam powiedzieć musiałam i tak z tych wszystkich wypowiedzi coś udało mi się sklecić. Jak ktoś zaskoczy cię pytaniem, zazwyczaj odpowiadasz mechanicznie, całą prawdę, bo nie ma czasu na myślenie i upiększanie wypowiedzi.

Pierwsze sto stron przypomina współcześniejsza wersję "Jądra Ciemności". Narrator używa tego stwierdzenia dwukrotnie, przywołując ten klasyk chyba celowo. Chyba, bo w sumie po przywołaniu takiego wzoru, odechciewa się czytać jakiejś taniej próby odtworzenia tej ponadczasowej historii. Niestety nic lepszego do roboty w pracy nie miałam, innych książek sobie nie wzięłam, więc czytałam dalej. Bieg wydarzeń rozwijał się, z czasem już niczym nie przypominał podróży z książki Josepha Conrada. Główny bohater to Michał (czyżby autor się utożsamiał?). I co by o nim nie powiedzieć, desperacja przemawia się z niego od pierwszych stron, łapie się niebezpiecznej, podejrzanej roboty, zgadza się na rejs na jakimś wraku, a w dodatku w nieprzyjemnym towarzystwie, tylko dlatego, że właściwie nie ma innej opcji. Jego rówieśnicy dawno już pchają wózki z potomstwem, mają żony, pewne posady i wyśmienite życie bez wyskoków. A on? Nie dość, że wziął udział w wyprawie naszpikowanej dziwnymi historiami i wydarzeniami to jeszcze nie powrócił z niej - został w jeszcze dziwniejszym miejscu.

Debiut Pana Wiśniewskiego wyróżnia się doskonałymi opisami, które sprawiają, że obraz wyskakuje nam w głowie od razu oraz mistrzowskie prowadzenie akcji, ale... No tak zawsze jest jakieś ale... W życiu codziennym używamy wiele makaronizmów. Rozumiem, jeśli w książce w dialogach pojawiają się. Tylko na litość boską, dlaczego postać czuje się 'gut', a nie 'good'? Przez chwilę myślałam, że przewidziało mi się, ale przy drugim takim błędzie już nie mogłam tego tak łatwo przeoczyć. Opisy postaci niestety nie są tak dobre, jak opisy krajobrazu. Właściwie nie wiem, jak to jest być 'dalece podobnym do kogoś' - czyli no jest się podobnym, czy nie jest? Co właściwie ma się podobnego?

Książka ma coś w sobie, skoro ludzie pamiętali, że ją czytałam, pamiętali tytuł i pamiętali, by o nią zapytać. To albo aura rodzimego autora, albo okładka i tytuł. Jak opowiadałam (w sumie spoilowałam) fabułę ktoś doszukał się podobieństwo do Solarisu Lema. Możliwe, że autor się klasykami inspirował, nie jest to zabronione, wręcz czasem pożądane.

Po przeczytaniu książki wrażenia miałam ... no nie miałam. Książka, jak książka, ani uczucia grozy, ani strachu. Przez chwilę doszukiwałam się czegoś więcej w tej opisach, jakiejś analogii do PRL, komuny? Pasowało by w sumie polski autor. Na szukaniu się skończyło, migło mi tylko jakieś dziwne przeczucie czegoś więcej. Mam nadzieję natomiast, że ten debiut jest zapowiedzią nadejścia następnego dobrego polskiego pisarza. Początek niezły, a co może być dalej? Byle by się na debiucie nie skończyło!

Dla pełnego obrazu odsyłam do recenzji, które mnie zachęciły do zakupu tej książki: kulturalnie | shczooreczek i dla kontrastu bardziej negatywna wypowiedź: klik.

6/10

"I had a dream last night..."

2011-11-12T12:13:00.001-08:00

Odczuwam brak czarnej, zwyczajnej spódniczki. Jak widać to, co udaje tą spódniczkę na zdjęciach to klasyczna czarna sukienka. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Chustę dostałam w prezencie od studio2deko, za zwłokę w wysyłce zamówienia. Taki profesjonalizm to ja lubię.

Już kiedyś mówiłam o tej artystce, dziś tylko się nią po raz drugi pozachwycam, tym razem występami i brzmieniem na żywo. Od tamtego czasu z zachwyconej słuchaczki chyba ... stałam się fanką.

Dla rozjaśnienia: płaszcz miałam, zdjęłam na niesamowitą ilość trzech minut do zdjęć. Nie zmarzłam, nie zachorowałam, nie stało się mi nic.

Pretekst sankowy

2011-11-11T01:52:00.000-08:00

Jestem z tych osób, które cieszą się z pewnego opóźnienia pierwszych oznak zimy. Jeszcze, jak temperaturę jestem w stanie znieść, tak śniegu i wszelkich jego pochodnych nie. Jak byłam mała wychodziłam na sanki tylko dlatego by nie zrobić przykrości tacie. Jak miałam mu zepsuć dzień swoją opinią na temat śniegu? A w ustach siedmiolatki brzmiało by to mniej-więcej tak: śnieg jest mokry, brzydki i śmierdzi. Trochę lat mi od tamtej pory przybyło i mimo tego, że czasem takie zdanie przelatuje mi przez głowę zostaje raczej przy czymś takim: Śnieg jest niebezpieczny i jest przyczyną wielu utrudnień drogowych i nie tylko. Życie w okresie, gdy go nie ma jest pełne koloru, radości, pieśni i tańca. Czyli mimo pewnych różnic moja opinia na temat tego białego dziadostwa pozostaje niezmienna... A mój tata dalej szuka małego pretekstu, by wychodzić na sanki. Niestety jego własne preteksty dawno z tego wyrosły...

Spódnica z materiału z odzysku, wyszła spod rąk mojej krawcowej, cała reszta allegro :)

"Na pastwę Aniołów" J.Caroll

2011-11-07T02:49:00.001-08:00

„Wszyscy pragniemy szczęścia i bardzo o nie zabiegamy. Ale kiedy już przyjdzie, zaczynamy rozglądać się trwożnie za rachunkiem, jaki nam przyjdzie za nie zapłacić.”

„Życie jest uporczywym mocowaniem się z siłami, których nie pojmujemy.”

Jonathan Caroll otworzył sobie drzwi do mojego serca powieściami: "Kraina Chichów", "Głos naszego cienia". Co tu dużo mówić, zdobył mnie swoim ciekawymi tytułami, wątkami, książkami, no i nieskończoną ilością pozytywnych recenzji. Autorowi nie można odmówić własnego stylu, wyobraźni i talentu. W każdej książce jest dla nas coś nowego, innego, ale jak udało mi się zauważyć opartego na podobnym schemacie. Caroll dostarcza nam prosty, ciekawy wątek, potem fabuła się łamie, kruszy, pęka i jednocześnie wybucha, a my czytamy książkę z podziwem i wulkanem emocji.

W kolejnej pozycji Carolla, która wpadła w moje ręce będzie całkiem inaczej. Dostaniemy dziwną historią prosto w twarz na pierwszych stronach, potem dopiero powieść przybierze bardziej normalne wymiary, a w zakończeniu... już nic nas nie będzie dziwić. Każdy bohater w tej książce jest głównym bohaterem, każdy element tej powieści jest najważniejszym elementem. O czym w takim razie jest? O oczekiwaniu, nieświadomości i ... śmierci. Mimo poważnych tematów, jakie podejmuje Caroll, ta książka nie jest zarezerwowana tylko dla najbardziej inteligentnych czytelników. Ma nietypową fabułę, ale narracja prowadzona jest przystępnie, lekko, jakby mowa była o kwiatkach, łąkach i przepisie na ciasto dyniowe. Autor bawi się z nami, jak z dziećmi wodząc raz na wysepkę zadowolenia, raz na wielką wyspę zwątpienia, ciągle prowadząc po swoim świecie i ciągle pokazując coraz to ciekawsze miejsca. Tą książkę zamyka się z lekkim uśmiechem i nowo pozyskaną energią na działanie. W jakimkolwiek kierunku. Brzmi dziwnie, tym bardziej, że książka jest o Śmierci. Tutaj oczywiście trafi swoją kosę, czarny płaszcz i kościotrupi wygląd, ale zyskuje ludzką twarz i wszystkie najgorsze ludzkie cechy. Cóż nie jest gorsze od człowieka posiadającego wielką, nieograniczoną władzę?

Podsumowując, "Na pastwę Aniołów" trafia na listę moich ulubionych książek. A Jonathan Caroll, jako pisarz zyskuje coraz więcej w moich oczach. Wciągająca, inspirująca powieść- wszystko to, czego oczekujemy od dobrej książki.

"Życie z dala od domu przypomina unoszenie się ponad ziemią w balonie wypełnionym gorącym powietrzem - powiedzmy trzydzieści stóp nad gruntem. Wznosisz się jeszcze trochę - czterdzieści stóp i perspektywa jest zgoła inna, chociaż elementy krajobrazu są wciąż rozpoznawalne. Żeglujesz ponad ludźmi i możesz pochwycić oraz rozszyfrować strzępki rozmów czy polatujące ponad ich głowami oddzielne słowa, a nawet całe frazy, ale nie pojmujesz istoty rzeczy. Świat staje się inny, kiedy doświadczasz go z innego punktu widzenia. W Ameryce (...), czuję się niczym ryba w wodzie i nie potrzebuję obserwować otoczenia zbyt bacznie. Tutaj natomiast bardziej jestem zmuszona właśnie do przyglądania się wszystkiemu niźli do słuchania, jeżeli słucham, to raczej "rzeczy", a nie języka"

10/10; 5/5; 6/6
:) jak kto woli.

Oceniasz książkę po okładce

2011-11-03T02:02:00.000-07:00

Tym razem tematem Top10 są okładki, te które zapadły nam w pamięci, te które lubimy, czy po prostu te, które uważamy za estetyczne dla oka.

To co nie jest treścią książki teoretycznie nie powinno wpływać na nasz osąd, czy wybór. Jakiś obrazek, fotografia, czy grafika nie zmieni faktu, że powieść jest nudna. Jednak nie należy umniejszać ich wpływ na nasz wybór książki. Sama mam takie małe zasady okładkowe, które zachodzą u mnie same, raczej nie przestrzegam ich świadomie. Nie jesteśmy w stanie przejrzeć wszystkich książek w księgarni, zrobić tabelkę plusów i minusów i wtedy wybrać w pełni świadomie najlepszą opcję. W teorii pewnie dało by się to zaprowadzić, w praktyce brakło by nam doby. Możemy walczyć, zaprzeczać, ale każdy ma swój własny system eliminacji, a gdzieś w nim są zawarty jest punkt o okładkach.

Przyznam szczerze, że jak widzę scenę z filmu, bądź bohatera na okładce to nawet do takiej książki nie podchodzę. Nie obchodzi mnie nawet o czym jest, ja tego wydania nie chcę, wolę nijakie okładki, bez czaderskich zdjęć z czaderskimi aktorami, niż rewię bohatera filmowego.
Zawsze, jak kupuję jakąś książkę Agathy Christie (oj musiała się pojawić!) to szukam wydawnictwa dolnośląskiego. Jakąś sympatię we mnie budzą. Albo działa tu fakt przyzwyczajenia? Pierwszą książkę tej autorki nabyłam właśnie z tej serii i jakoś już tak zostało, dostałam parę podarunków z innych wydawnictw, ale sama nigdy nie nabyłam czegoś innego już dolnośląskie.

kurteczka, kolczyki - od szpiegowsky; spodnie, bluzka, chusta - lump, bransoletka, naszyjnik - allegro

Halloween

2011-11-01T04:30:00.000-07:00

gorset, spódnica, naszyjnik, kolczyki - restyle.pl; bluzka (koronkowa) - bershka.

Halloween to święto zdecydowanie niepolskie. Ale co z tego? Okazja do wyglądania dziwnie bez cienia wyrzutów sumienia, okazja do zabawy, wyjścia, radości i całej przyjemnej reszty. Są ludzie, którzy bojkotują to święto, a raczej jego przeniesienie do Polski. Myślę, że my mamy tak mało radosnych, wesołych świąt, że czemu by nie zapożyczyć i uzupełnić nasz kalendarz imprez? To już moje trzecie halloween w pracy i mogę zdecydowanie powiedzieć, że:

1. Ludzie wykorzystują okazję do przebrania się, ale muszą mieć pewność, że nie będą sami. Zawsze padają pytania, kto się przebiera i ile było przebranych w zeszłym roku.
2. Wielcy Bojkotujący i tak zawsze przychodzą, by przekąsem patrzeć na bawiących się.
3. Ludzie zachwyceni są kostiumami innych osób, jeśli sami nie mieli odwagi się przebrać. Po kryjomu nawet robią zdjęcia.
4. Z roku na rok jest więcej ludzi i więcej konkurencji. Jest podaż, jest sprzedaż.
5. W spódnicy na jakimkolwiek kole nie powinno się prowadzić samochodu, tym bardziej małego.

Tendencja wzrostowa

2011-10-30T07:49:00.000-07:00

Ponoć dobre filmy to takie, które mają swój remake (chociaż jeden), kontynuację i parodię. Ponadto jest jeszcze zasada, że to pierwsza część jest najlepsza, cała reszta stopniowo jest coraz gorsza i tylko nieliczna grupa uważa inaczej. Co by tu mówić od każdej reguły są wyjątki, ale czy tę regułę potwierdzają nie była bym taka pewna.
Paranormal Activity to film kręcony amatorską kamerą, czy jak niektórzy wolą film, który wygląda jakby był kręcony amatorską kamerą. Chyba jestem dziwnego typu masochistką, bo poszłam na trzecią część do kina. Pierwsza nie zrobiła na mnie żadnego wrażenia (3/10), ale podobały mi się dialogi między postaciami i brak sztucznej krwi na obiektywie. Druga hm... Druga całkiem podobnie, z tym że fabuła została zmieszana mikserem. Miałam wrażenie, że producenci postawili wszystkie karty na ciekawość widza, który jak najszybciej będzie chciał poznać ciąg dalszy historii. Co potwierdza fakt, że trzecia część wyszła rok później. No i to, że nawet ja dałam się zaciągnąć na to do kina. Wrażenia? Tendencja wzrostowa - ta część ma najwięcej akcji, najwięcej efektów i najwięcej wszystkiego. Co prawda fabuła tylko odrobinę się rozjaśnia, na tyle odrobinę, że pojawienie się czwartej części w 2012 roku było do przewidzenia. Tym razem karty zostały postawione na elementy, w których każdy podskakuje w fotelu: nagłe pojawienie się czegoś na ekranie, przy tym głośniejsza muzyka i nadmiar ruchu aktorów (bieganie, krzyki). Każdy to zna i dosłownie każdy, czy się tego spodziewa czy nie, reaguje na to. Tanie chwyty, ale działają. Sama akcja i fabuła to czysty misz-masz, chaos i bal odmieńców w jednym. Jeśli ktoś potrafi mi odpowiedzieć na pytanie: Kim jest Toby? Złym duchem, demonem, neutralnym duchem wykorzystywanym przez złych ludzi? albo Po co przywołanie motywu Krwawej Mary w tym filmie? Chętnie posłucham odpowiedzi, bo ja co najwyżej mam pewnie teorie, ale głęboko wątpię, by następna część mi na nie odpowiedziała. Wróżę piątą część.

Wspominałam o Paranormal już przy okazji recenzji Czwartego Stopnia.

Polowanie (stos książkowy)

2011-10-27T16:30:00.000-07:00

U mnie w bibliotece jest możliwość kupienia książek za symboliczną złotówkę, czasem w lepszym stanie, niż egzemplarz możliwy do wypożyczenia. Gdy zazwyczaj tam zaglądałam półki uginały się pod ciężarem romansideł i nieskompletowanych serii. Aż jeden z kolegów wrócił z biblioteki z trzema interesującymi pozycjami. Z czystej zazdrości posiadania takich perełek za taką cenę sama zaczęłam codziennie po drodze do pracy tam zaglądać i przeglądać wystawione na nowo książki. W końcu wystawili coś dla mnie i o to co nabyłam.

Od dołu:
trzy gazety historyczne: S. Grzybowski - Król i Kanclerz, H.Wisner - Rokosz Zebrzydowskiego, T. Nałęcz - Rządy sejmu 1921-1926
"Zaklęte miasto" Jacek Piekara
"Z głuszy" M.Rodziewiczówny,
"Gdy słońce było bogiem" Zenon Kosidowski
"Nic bez nas się nie działo" W.Baciarelli
"Upragnione życie" - zakup z biedronki.

10 ulubionych serii książkowych (turban)

2011-10-23T02:38:00.000-07:00

"Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień."

Dziś przyszła pora na... Dziesięć ulubionych serii książkowych

Moje ulubione książki nie są częściami serii, ale jak każdy mniejszy, czy większy mol książkowy mam listę serii, które czymś wyróżniły się na tle innych. Mój problem z czytaniem nawet trylogii polega na tym, że nie potrafię być w tym systematyczna. Często czas pomiędzy skończeniem pierwszego tomu, a zaczęciem następnego jest większy niż 365 dni.

1. Mercedes Lackey i jej trylogia z Gryfem, będąca pierwszą częścią otwierającą drzwi do świata Valdemaru. Pisarka tworzy niesamowity klimat, nie tylko dla fanów fantasy.
2. Seria z miotłą - "Znajduje tu swoje miejsce literatura wysokiej próby, powieści ważne, często szokujące, niepozbawione ironii, gwarantujące doskonałą lekturę. Książki, które poza ciekawą fabułą mówią coś istotnego o nas i naszych czasach. Słowem: dobra proza pisana przez kobiety, nie tylko o kobietach i nie tylko dla kobiet." - Opis wydawnictwa tłumaczy wszystko, dla mnie to są te książki, po które sięgam, gdy wydaje mi się, że nie mam ochoty czytać. Są to różne powieści pisane przez przeróżnej narodowości kobiety, ale zawsze są to ciekawe, pobudzające do dalszego czytelnictwa historie.
3. Agatha Christie i Hercules Poirot - zdecydowanie uwielbiam angielskie kryminały, gdzie sprawy nie rozwiązuje technologia rodem z CSI, tylko czysta intryga i logika Herculesa Poirota.
4. Na Pawła Jasienicę i jego książki można sporo złych słów usłyszeć, ale jak dotąd jedne z historycznych książek, które mogę polecać nie tylko sympatykom tej tematyki.
5. Harremu Potterowi nie można odmówić miejsca w pierwszej piątce. Nigdy nie wracałam do tych książek po raz drugi, ale z wielką sympatią wspominam zaczytanie i fascynację, jaką we mnie podczas czytania obudziły.
6. Pana Samochodzika czytała mi do snu mama, a gdy tylko nauczyłam się czytać, sama zgłębiałam świat tego bohatera.
7. Ach, znowu Agatha Christie tym razem z uroczą staruszką, panna Marple. Oj tym starym pannom się zawsze nudzi, ale ta znalazła wyjątkowy sposób na wykorzystanie swojej znajomości ludzkich charakterów...
8. Marcin Ciszewski to jedyny facet, piszący o wojsku, wojnie, używający żargonu poligonowego, którego jestem w stanie zrozumieć. Słucham go w postaci audiobooków.
9. W podstawówce ceniłam sobie "Pamiętniki Księżniczki", Meg Cabot. Zabawne, lekkie opowieści, które wciągnęły mnie na długo.
10. Posiadam w domu małą kolekcję książek o Tarzani e, całą odziedziczyłam po mamie. Żadna nowa ekranizacja, czy nowe wydanie nie dosięgają do pięt tym książkom.

Małe tradycje

2011-10-20T14:45:00.001-07:00

Gdy okazało się, że wyświetlanego co roku Kevina mają zdjąć z anteny, rozpoczęła się masa protestów, petycji i wydarzeń na facebooku. Każda z części filmu jest komercyjną komedią dla całej rodziny o średnim wykonaniu i równie przeciętnej obsadzie. Jednak coś w nim musiało być powodem, dla którego ludzie mówią i piszą: "Święta bez Kevina to nie to samo". Może ten film na prawdę się podoba? Albo wszyscy się do niego przyzwyczaili? Być może w tym roku obejrzą tylko zapowiedź, ale nie chcą rezygnować w możliwości obejrzenia Kevina, który stał się tak samo symbolem świąt komercyjnych, jak i Mikołaj?
Ba! Dalej, wyobrażacie sobie, że piosenka "coraz bliżej święta" odchodzi w dal i już nigdy nam nie zapowie Bożego Narodzenia? Osobiście z łezką w oku wspominam ciężarówkę Coca-Coli, która odwiedziła któregoś dnia listopadowego moje miasto.
Piękne te tradycje nie są, to nasze, nowe komercyjne tradycje, które mimo to wzbudzają chyba nasze sympatię, skoro tyle osób podpisało petycje broniącą Kevina? Przyznam się (ooo wstydliwe wyznania), że co roku leci u nas ten film. A czy go oglądam... raczej jest elementem tła, takim samym, jak choinka, stroiki, czy czekoladowy mikołaj.
Inny typ małych tradycji to nasze domowe tradycje. Są inne niż te komercyjne, bardziej nas wzruszają, mają większe znaczenie. Przykład? Podczas picia kawy z tatą sprawdzamy kto ma lepszy trunek. W praktyce wychodzi na to, że pijemy po połowie z każdego kubka. Żeby zakosztować w końcu nie wystarczy łyk! Och, albo jak Ojczul dawał mi jakiekolwiek pieniądze zaczynał od wręczania mi grosza, pięciu groszy, dopiero na końcu, ale dalej małymi nominałami dawał mi właściwą sumę. Ach, wiem bzdury! Cóż poradzę, że je lubię, a nawet czasami tęsknie za nimi? :)

Afrykańskopodobnie (E.Watała - "Miłosne igraszki...")

2011-10-16T10:19:00.000-07:00

Spódnica wyszła spod rąk mojej ulubionej krawcowej, materiał był moim znaleziskiem. Reszta noname i lump.

Autorka zdobyła mnie szczerym, otwartym wstępem i odrobinę bezczelnym oświadczeniem, co zawiera ta książka, czego nie zawiera i czym nie jest. Każdy kto oczekuje czegoś innego zawsze po tych czterech stronach może odłożyć książkę na miejsce. Mówi otwarcie w pierwszym akapicie wprowadzenia: "Tym, którzy są przyzwyczajeni do akademickiej "suchości" leksyki językowej, do ściśle jednolitej narracji i określonego gatunku literackiego radzę tej książki nie czytać! Będzie drażniła i prowokowała". Przyznam, że mogę zaliczać do grupy odbiorczej tego zdania, ale obudziła się we mnie chęć odmiany. W końcu ile można czytać tych akademickich kolosów?

Najlepsze określenie, które można przypisać narracji dr Watały jest jedno: kumpelska. Dużo wykrzyknień, kolokwializmów (np. "wykurzyć"), pytań retorycznych, zwrotów do czytelnika oraz wielkie ilości anegdot. Tytuł sugeruje tematykę jedną: Życie erotyczne rosyjskich caryc. Jednak autorka postanawia nas zaskoczyć mówiąc nie tylko o rosyjskich władczyniach, nie tylko o kobietach i nie tylko o seksie. Właściwie jednym zdaniem można powiedzieć, że książka jest o wszelkich rozrywkach dworów Europy w XVI-XX wieku. Obszerny zakres tematyki sprawi, że na pewno się nie znudzimy.

Rzymski cesarz Heliogabal znudzony dostępnymi możliwościami odprężenia się, wyznaczył nagrodę temu, kto wymyśli mu nowe zabawy. Rosyjskie caryce (i nie tylko) zaskoczą nas podobnymi pomysłami, a intrygi dworskie nas zszokują, niektóre opisy zniesmaczą, pewne sytuacje rozśmieszą. Pełna gama uczuć się nam włącza przy lekturze tej książki. Czy każdy znajdzie w niej coś dla siebie? Nie jestem tego pewna, ale spróbować warto.

Książka posada bibliografię, dość obszerną, ale jednak brakuje jej przypisów. Jestem po lekturze paru biografii Iwana Groźnego I czytając pewne anegdotki o nim byłam lekko zszokowana. Czyżbym coś przeoczyła? Nie ukrywam przydało by się parę odniesień, by wnikliwy czytelnik mógł sprawę zbadać głębiej. Poza tym wiele plotek dworskich Pani Elwira przedstawia, jako fakty. Trzeba pamiętać na jakim poziomie stała ówczesna medycyna, wszelkie zgony poprzedzone bólami brzucha były owiane tajemnicą, a jedynym wytłumaczeniem jakie znajdowano to otrucie. Wiele źródeł historycznych z tamtych czasów to pamiętniki, a wiadomo, każdy pisać sobie może w takim pamiętniku, co tylko chce, od plotek po własne opinie. Co nie oznacza, że Pani Elwira jest kłamcą, czy naciągaczem faktów, nie można jej odmówić wiedzy i wykształcenia, nie neguje jej książki w żadnym wypadku, ale nie byłam bym taka wyrywna z tą pozycją na żadnych zajęciach.

Kumpelska narracja zaczęła mnie drażnić pod koniec książki, więc chyba zniszczona do końca nie jestem. Choć zmniejszenie ilości wykrzyknień poprawiło by przyjemność czytania nie ukrywam. Na pewno nie polecam tym, którzy szukają rzetelnych informacji, pewnych, jak to, że Ziemia jest okrągła, natomiast tym, którym nie przeszkadza lekkoduszny ton wypowiedzi autora I równie lekkie podejście do informacji zapraszam do lektury.

Tak przy okazji czytania tej książki wspomniał mi się jeden film “Artur”, o pewnym rozpieszczonym bogaczu o morzu stworzonych w wyobraźni pomysłów. Co w tym dziwnego każdemu roi się w głowie coś ciekawego… On miał możliwość realizowania tych idei. Nie jest to jakaś zachwycająca produkcja, zwykła komedia romantyczna z motywem księcia zakochanego w kopciuszku, ale przy napisach końcowych pomyślałam to samo, co po przeczytaniu ostatniego zdania “Miłosnych igraszek”: Tym bogatym to się od tej nudy I pieniędzy w głowach przewraca ;)

2/5

10 największych rozczarowań literackich

2011-10-12T03:17:00.000-07:00

Spóźnialska ze mnie osoba, przyznaję. Walczę z tym zawsze, ale na razie czas zwycięża. Postanowiłam pierwszy raz przystąpić do pewnej ujmijmy to zabawy czytelniczej i oczywiście, zamiast jak grzeczny uczestnik opublikować swoją wersję na czas to narobiłam sobie pięć dni spóźnienia. Mam nadzieję, że tym nie narobię sobie przy okazji biedy u osób biorących udział, jak i u samej kreatywnej. W tym tygodniu tworzymy nasze Top 10 dotyczące rozczarowań literackich. Długo się zastanawiałam, które książki mnie na prawdę zawiodły, na tyle, żeby mówić o rozczarowaniu.

1. "Krowa niebiańska" Joanny Chmielewskiej - wiele dobrych rzeczy przeczytałam o tej autorce. Spróbowałam i na tyle się rozczarowałam, że nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze sięgnę po jakąkolwiek jej książkę. Bohaterka zamiast zabawna, błyskotliwa, była głupia i ta głupota dręczyła mnie przez całą ksiązkę.
2. "Pachnidło" Suskind - Obejrzałam film i mnie zafascynował. Książka.. znudziła i jeszcze raz znudziła. Nie miałam ochoty jej nawet skończyć. Napisała koszmarnie.
3. "Sekret" R.Byrne - moja koleżanka z ławki tak się tym zachwycała, chodziła cała w skowronkach, ja odrzuciłam książkę z wielkim zniesmaczeniem.
4. "Niezwyciężony" Stanisław Lem - Mówili mi od zawsze: "Jak czytasz książki to wstyd byś nie przeczytała Lema! Lem tworzy sztukę, na pewno ci się spodoba". Opierać się, nie opierałam, ale tak to mam, że polecana mi książka musi się w mojej pamięci zakonserwować, bym dojrzała do przeczytania. I co ? Ludzie mnie okłamali. Przeczytałam cokolwiek Stanisława Lema i wcale się nie zachwyciłam.
5. Stephen King - ma bardzo wielu fanów, przeczytałam dopiero dwie książki i mam zamiar jeszcze coś przeczytać, ale ten autor spada na sam spód stosów.
6. "Psychiatra Boga" Adams - Po K-Paxie, gdzie też mamy do czynienia z psychiatrą i pacjentem ta książka jest rozczarowaniem. I to wielkim rozczarowaniem.
7. "Spalony Tost" T.Hatcher - myślałam, że będzie to książka błyskotliwa i zabawna. Może trochę biografii i opowiastek z planu, a jest poradnikiem dla niedorajd. (chętnie oddam tą książkę komuś :) )
8. Beata Pawlikowska - na prawdę liczyłam na zabawną relację z podróży, a ... ten dziennik podróży zawiera niewiele, albo ta podróż w Indiach była tak krótka, albo Pawlikowska nie ma za wiele do opowiedzenia. Nie zaspokaja ciekawości, nie rozbudza jej, raczej głaszcze i mówi: "poszukaj ukojenia gdzieś indziej". Książka dla zapchania czasu.
9. Paulo Coelho - ma dobre książki, na prawdę, napisał ich tak wiele, że można wyróżnić "Alchemika", czy "11 minut", ale uogólniając jego świat jest czarno-biały, a książki to sklejanka aforyzmów. Większym rozczarowaniem chyba jest, że po lekturze tych wyróżnionych książek następne były wielką porażką...
10. Musierowicz i jej sławna seria - największe rozczarowanie literackie podstawówki, czytałam i nie mogłam znieść tego wybielonego, wyidealizowanego świata.

Polakowi ciężko dogodzić.

2011-10-09T00:41:00.000-07:00

Byłam na Bitwie Warszawskiej, tak wszędzie komentowanej. Cóż tego mówić? Pierwszy raz salę zajmowaliśmy z Maćkiem...sami. Prywatny seans, jak nic!
W internecie przeczytacie wiele, ale to wiele negatywnych opinii na temat gry aktorskiej. Rozwodzeniem się nad Urbańską i Szycem, jakby ich role były na prawdę trudne, a Hoffman ignorant, wziął do takich ról dwóch nastolatków. Myślę, że wiele osób zapomina, że nakład finansowy na taki film musi się zwrócić. Dla mnie prosta sprawa: chcecie chodzić na awangardowe filmy, które nie mają przynosić zysku to chodźcie na filmy, które są robione za grosze. Prawda jest odwieczna, że za darmo nic nie ma. Hoffman chciał zrobić coś dobrego, pokazać w jak najpełniejszym wymiarze ogrom poświęcenia tych ludzi, ale wiedział, że ktoś musi pójść na ten film. Sukces i pieniądze, jakie zarabiają komedie romantyczne są tylko dowodem na to, że romans na wielkim ekranie ma wzięcie.
Pomijając fakt, że bez wątku Oli i Janka to film składał by się z scen wojennych, bitew i rozmów w belwederze, bądź Moskwie. Tak dochodząc do sedna: Rola i Urbańskiej i Szyca były prostymi rolami, mającym przyciągnąć publiczność, oboje zagrali dobrze, zadowalająco, choć do doskonałości daleko. Moim zdaniem nie można jej ani jemu nic zarzucić zagrali zakochanych, młodych ludzi.
Następny zarzut to efekty. Nie rozumiem tego zarzutu, mi od ilości efektów aż się w głowie kręciło, cały czas coś w moją stronę leciało.
Też przeczytałam parę opinii na temat zbędnych scen w teatrze, gdzie ludzie piją, śpiewają, bawią się, a Ola (N.Urbańska) zabawia ich swoim głosem i tańcem. Znowu będę bronić filmu. To właśnie dodaje smaczku! Tu wojna, krew, śmierć, a inny szary obywatel, pije i tańcuje, jakby nic na świecie złego się nie działo! Ironia losu, jedni umierają, inni upadają... od ilości alkoholu. Nie ma lepszego podkreślenia heroizmu walczących, jak przez najzwyklejszy kontrast.
Czas na moje zarzuty. Główny to dobry papcio Piłsudski, który ani jednego słowa złego premierowi nie powiedział. Z jego ust lecą same cytaty, które można było by na murze wyryć i zachwycać się naszym, dobrym, starym Piłsudskim. Każdy wiedzieć powinnien, że no niestety tak nie było. Kawał chama z tego naszego naczelnika był. Może i mądry, może i wielki człowiek, ale epitetami to on rzucał na lewo i na prawo. Nie wiem, czy Hoffman sądził, że nie wypada naszego bohatera źle przedstawiać, czy po prostu liczył na rodziny z dziećmi na sali, ale wyidealizował go na całej linii.
Nie wiem czego jest winą, albo kogo, że niektóre bardzo ważne postacie zginęły w furii wydarzeń. Może Hoffman chciał pokazać każdy skrawek i oblicze bitwy warszawskiej, ale brakło mu tak jeszcze godziny. Dużo się dzieje na ekranie, ale wątpię by dużo zostało w głowach ludzi, wychodzących z tego filmu. Zamiast zapamiętać postacie (chociaż), wydarzenia, prawdopodobnie wszyscy zapamiętają cytat z wódką i hemoroidami. Wiadomo od zawsze, że Polakom ciężko dogodzić i w tej próbie dogodzenia Jerzy Hoffman się zgubił.

7/10