Po obywatelsku, czyli bez woalu...

Przyjaciela nie zostawia się przywiązanego pod sklepem...

2013-12-24T16:27:00.001-08:00

Jestem przeciwny przywiązywaniu i zostawianiu psów pod sklepem. Sprzeciw swój wyrażam w ganieniu właścicieli za takie postawy. Niestety, większość z nich traktuje swoich przyjaciół na równi z rowerem

Sytuacja, w której widzę psa przywiązanego pod sklepem, budzi mój sprzeciw. Nie tylko jako miłośnika zwierząt, nie tylko jako właściciela czy opiekuna, ale przede wszystkim jako człowieka. Uważam za niedopuszczalne stosowanie takiej nikczemności wobec swoich przyjaciół. Nigdy nie zdarzyło mi się zostawić zwierzęcia pod sklepem. Po prostu nie zabieram psów na zakupy.

Kiedy tylko mam możliwość, pytam właścicieli - jakie to uczucie, zostawić przyjaciela przywiązanego przed wejściem do sklepu. Czasem do barierki, do znaku, do kraty czy co tam jeszcze do tego celu się nada. Wachlarz odpowiedzi nie jest zbyt szeroki, zazwyczaj właściciele tłumaczą to tym, że to tylko chwilka, że nic mu nie będzie, że jest przyzwyczajony, że nie jest mu zimno czy gorąco. Tymczasem traktowanie psa na równi z rowerem przypiętym pod sklepem jest karygodnym wypaczeniem idei opiekuńczości, którą właściciel powinien zapewnić swojemu zwierzęciu.

Uprzedmiotowienie psa czy jakiegokolwiek stworzenia jest rażącym przykładem nieprzestrzegania podstawowych norm społecznych. Czytaj też: W upał pamiętaj o zwierzętach! Konsekwentnie nie uznaję tłumaczeń właścicieli psów, którzy używają jakichkolwiek argumentów mających usprawiedliwić pozostawianie psów przywiązanych pod sklepem. Nie uznaję, bo takich argumentów i tłumaczeń nie ma. Jest mi bardzo smutno, kiedy widzę przywiązanego pod sklepem psa, który poszczekuje, skomli czy wyje, czekając na swojego pana.

Jeśli czujesz tak samo i takie zachowania względem psów budzą twój sprzeciw, nie wahaj się zadać pytania "właścicielowi" - jakie to uczucie, zostawić przywiązanego przyjaciela pod sklepem? Ja pytając, posuwam się jeszcze dalej, dodając - Kim trzeba być, żeby zostawić przyjaciela przywiązanego pod sklepem? Natomiast jedno jest pewne, że nikt tak jak zwierzęta nie uczy nas jak być ludźmi.

Wybite zęby i złamana kość, czyli dyskoteka na plebanii

2013-02-21T04:35:00.001-08:00

Dyskoteki, to teoretycznie miejsca w których winno się tańczyć. W praktyce zaś dzieje się w nich o wiele więcej i to niekoniecznie dobrego. Picie alkoholu w dyskotece, to powszechna manifestacja swobód obywatelskich. Gorzej kiedy alkohol ten spożywają osoby nieletnie, a już zupełnie fatalnie, gdy do tego alkoholu dodawane są narkotyki, w celu seksualnego wykorzystania niczego nie świadomych, młodych kobiet. Alkohol wypity w dyskotece, bywa przyczyną także innych tragedii. Na porządku dziennym handluje się narkotykami, w dyskotekach, klubach, pubach czy innych "tańcbudach". Reasumując, dyskoteki nie należą do miejsc bezpiecznych. Często nasuwa mi się myśl, że dla młodzieży potańcówka to tylko wymówka.

Czy wiesz, jak łatwo można oglądać filmy online bez żadnych limitów..?

Nic zatem dziwnego, że rodzice przeświadczeni najgorszymi przeczuciami, niechętnie zgadzają się na "wypady" swoich pociech do tych przybytków. Wchodzącym dopiero co w dorosłość młodym ludziom, łatwiej jest egzekwować u rodziców prawa do niezależności. I chociaż niezależność ta jest często pozorna, rodzice przyparci argumentami o pełnoletności popartymi zapewnieniami "o uważaniu", przyzwalają na wyjście do dyskoteki. Nieletnim jest o wiele trudniej nakłonić rodzicieli do zgody na wyjście na tańce. Często takie nakłanianie ciągnie się do uzyskania pełnoletności, a rodzice głusi są na wszystkie argumenty, prośby i zapewnienia.

Zapewne w tej gorszej sytuacji był niespełna 17-letni Dawid z okolic Lublina. Argumentem w walce o wyjście na swoją pierwszą w życiu dyskotekę było to, że dyskotekę organizowało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży na plebanii przy kościele w Kaniach. Wieść o katolickim patronacie potańcówki, wyzbyła z obaw rodziców Dawida. Choć przesadnie purytańscy, zgodzili się na wyjście Dawida do dyskoteki. Gwarantem bezpieczeństwa ich syna, była plebania, kościół i zabawa w gronie młodzieży katolickiej. Tak mniemali.

Podekscytowany i szczęśliwy Dawid, wyszedł więc na swoją pierwszą w życiu dyskotekę. Partnerów do tańca znalazł już pod plebanią. Niedoświadczony, bez znajomości najnowszych trendów tanecznych, wyszedł (na szczęście) z tej inicjacji z uszkodzonymi zębami, złamaną kością policzkową i niezliczonymi siniakami.
Zapewne miał przyjemność (wątpliwą), tańczyć z jednymi z przedstawicieli Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

Godne pochwały jest zachowanie głównego organizatora katolickich pląsów, księdza Łukasza Boguty, który z rozbrajającą szczerością stwierdził, że jest mu przykro. Dodał też, że i tak dyskoteki na plebaniach, odciągają młodzież od rozrób wszelakich. Wybaczcie mu, bo nie wie co mówi.

Opodatkować wiarę!

2013-02-20T07:33:00.001-08:00

Przykład Włoch, Hiszpanii, Niemiec czy Austrii, pokazuje, że możliwe jest opodatkowanie Kościoła. System zastosowany w tych krajach, znakomicie funkcjonuje i jest sprawdzonym rozwiązaniem w walce Kościoła z biedą.

Podatek kościelny zapewnia klerowi jawny i stały dochód. Zresztą dochód niemały.
Pierwsze podatki kościelne wprowadziły państwa niemieckie już w 1827 roku, potem dołączały do nich następne, a duchowieństwo było szczerze zadowolone z takiego rozwiązania.

Kościół szybko docenił zalety płynące z finansowania poprzez podatek kościelny, docenił do tego stopnia, że przy okazji debaty parlamentarnej nad kształtem Republiki Weimarskiej, żądał wręcz aby konstytucja gwarantowała ów podatek. Żądaniom tym stała się zadość i w konstytucji Republiki Weimarskiej znalazł się odpowiedni zapis.

Państwo uruchomiło specjalne procedury, dzięki którym sprawnie pobierano pieniądze od wiernych.
Zapis o podatku kościelnym, konsekwentnie wpisano w konstytucję dawnego RFN, a funkcjonuje on do czasów obecnych w Niemczech.

Każdy obywatel Niemiec deklaruje przynależność do określonego Kościoła, bądź brak takiej przynależności i na tej podstawie, państwo pobiera proporcjonalną kwotę do płaconych przez niego podatków, przekazując ją właściwemu Kościołowi. Jakby nie patrzeć, podatek kościelny funkcjonujący w Niemczech, przynosi tamtejszemu Kościołowi około 90 proc. środków finansowych.

O ile w Niemczech taki model finansowania Kościoła świetnie się sprawdza, to polski kler wzbrania się przed takimi rozwiązaniami rękoma i nogami. Sytuacja o tyle dziwna, że Kościół w Polsce ciągle narzeka na stan swoich finansów. Sugerowanie rodzimemu klerowi wprowadzenia takich rozwiązań, kończy się w fazie pomysłu i wywołuje niezadowolenie u kościelnych hierarchów.

Skąd biorą się obawy polskiego Kościoła przed podatkiem kościelnym? Co jest powodem jego niechęci do przedstawiania jawności swoich dochodów? Przyczyn unikania jakiejkolwiek ingerencji w swoje finanse,
upubliczniania i zezwolenia państwu na ich kontrolę, dopatrywać należy się w strachu Kościoła przed możliwością zastopowania niczym nie skrępowanego gromadzeniu majątku, swobodnego obiegu pieniędzy i innych dóbr.

Kościół żadną miarą nie chce być poddany kontroli finansowej państwa i zrównać się z innymi podmiotami, które podlegają fiskalnym restrykcjom.

Powodem niechęci Kościoła do podatku kościelnego, może być też fakt, że opodatkowanie wiernych Kościoła katolickiego, może wskazać prawdziwą liczbę jego wyznawców. Może okazać się, że liczba mówiąca o 96 proc. katolików, po nałożeniu na nich podatku kościelnego, może niebezpiecznie skurczyć się do 25, 30 proc.

To stanowiłoby poważne zagrożenie dla rangi i siły polityki episkopatu, które spadłyby na łeb, na szyję, a powszechnie wiadomo, że na równi z pieniędzmi, biskupi miłują władzę.

Obecny taryfikator posług kapłańskich - "co łaska", zostałby definitywnie ukrócony, fiskus bowiem nie uznaje dowolności w interpretacji pozyskiwania dochodów. Kościół nie mógłby bezkarnie żerować na najbiedniejszych społecznie grupach: emerytach, rencistach, czy dzieciach. Taki stan rzeczy niewątpliwie zachwiałby finansami Kościoła.

Ale podatek kościelny mógłby stać się także przyczyną masowego występowania z szeregów Kościoła, a apostazja mogłaby stać się powszechna, to najgorszy scenariusz dla kleru, ale wcale nie niemożliwy, zwłaszcza teraz, kiedy kościół z własnej winy zresztą, traci społeczne zaufanie.

Chłopaki i dziewczyny, nie wchodźcie na kominy...

2012-03-19T11:04:00.006-07:00

Od rana telewizory informują nas o spektakularnej akcji aktywistów Greenpeace, którzy raczyli wdrapać się na stumetrowy komin Elektrowni Turów. Wdrapali się oni na ów komin, bynajmniej nie z zamiarem napawania się panoramą Turowa, lecz aby prowadzić protest. Z premedytacją pominę cel protestu, i odniosę się tylko do jego formy.
Otóż wdrapanie się na komin jako forma protestu, jawi mi się ewidentnie z "poszumem medialnym", pewnego rodzaju lansem, a nade wszystko z barbarzyństwem intelektualnym. W moim odczuciu takie formy protestu, mają podłoże prymitywizmu, i najzwyczajniej w świecie - brzydzę się nimi.
Relacjonujący temat dziennikarz stwierdza, że odpowiednie służby nie mogą podjąć interwencji, gdyż na zwieńczenie komina prowadzi tylko jedna, wąska drabinka.
Nie chcę sugerować tutaj użycia śmigłowca, za pomocą którego zapewne udałoby się "zdjąć" z komina protestujących, ale przecież można by usunąć drabinkę. Aktywiści nie posiadają przecież nieograniczonych zapasów żywności. Śmierć głodowa jednych, pokazałaby ewentualnym naśladowcom, że nie tędy ...droga.

Zemsta po latach, czyli strach nie osłabł...

2012-03-19T10:30:00.001-07:00

Nie jestem kino maniakiem, aczkolwiek filmy oglądam. Dzielę je tylko na dwie kategorie; filmy dobre, i filmy złe. To zdecydowanie uproszczona forma podziału, nie zawierająca w sobie żadnego kompromisu. Moje oceny i klasyfikacje filmów, są jak najbardziej subiektywne; są w jakiś sposób „tylko moje”, i „tylko dla mnie”. Oceniam je tak jak odczuwam, i to jedyne, egoistyczne odczuwanie kieruje filmy złe na lewo, dobre na prawo. Wzbraniam się od krytyki i recenzji tego, co przyszło mi obejrzeć. Podczas oceny kieruje się specyficznie samolubnym odczuwaniem tego, co w danym filmie mnie zachwyciło, bądź zohydziło. Do tych, które mnie w jakiś sposób urzekły, wrócę zapewne nie raz. Tych, które są, były fatalne (w moim odczuciu), nie polecę najgorszemu wrogowi...

Dlatego i teraz nie pokuszę się chociażby o próbę jakiejkolwiek recenzji, bo nie jestem w żaden sposób do tego predysponowany. Pomijając fakt braku autorytetu w kwestii wydawania osądów, nie podejmę się też zalążka krytyki, którą zresztą organicznie się brzydzę.

W tym krótkim materiale postaram namówić, tak – namówić, czy raczej zachęcić Was do sięgnięcia po jeden z filmów, które wywarły na mnie niesamowity wpływ, oddając mnie bez pamięci we władanie gatunkowi filmowego, jakim jest horror.

Wiem, wiem, że ujawnienie swoich kinematograficznych preferencji, skutkować może gestami politowania, ale...

Otóż jak już wspomniałem, nie znajdziecie tu recenzji, czy też krytyki. Natomiast pokuszę się o słowa zachęty do obejrzenia horroru, od którego zaczęła się moja przygoda z tym gatunkiem filmowym.

To było jakieś 30 lat temu, wraz z grupą kolegów poszliśmy do kina na film „Zemsta po latach” (The Changeling). Pamiętam, że sam plakat tego filmu wywołał u mnie ciarki na plecach. Miałem wówczas 10, może 11 lat i film ten jako na dziecku, wyrył swoistego rodzaju piętno, którego z trudem pozbywałem się przez szereg lat... Dzisiaj wiem na pewno, że w żadnym wypadku nie pozwoliłbym go obejrzeć moim nieletnim dzieciom.

Dlaczego namawiam do jego obejrzenia? Otóż, po tych 30 latach, podczas których obejrzałem dziesiątki, czy setki horrorów – odczuwałem niedosyt wrażeń, specyficznych dla tego gatunku. Odbyłem zatem sentymentalną podróż do przeszłości, aby przypomnieć sobie film, który niemalże przyprawił mnie wtedy o utratę przytomności ze strachu. Ten film mógł być tylko jeden - „Zemsta po latach”. Przyznam się szczerze, że długo zastanawiałem się, czy obejrzeć go ponownie (drugi raz), i chociaż jestem teraz dorosły, decyzja o ponownym seansie z tym filmem, nie była łatwa.

No cóż, sentyment zwyciężył, męskość nie doznała szwanku i... stało się!

Powiem jeszcze tylko, że po tych 30 latach – bałem się tak samo, kiedy oglądałem go jako dzieciak; bałem się jak jasna cholera...

Film "Zemsta po latach" pobierzesz T U T A J. Pamiętaj jednak o tym, żeby nie oglądać go w pojedynkę...

Aptekarze sumienia, uczuć i wartości…

2011-06-01T16:12:00.009-07:00

Stąd i zowąd, daje się słyszeć głosy o prześladowaniu katolików (celowo nie piszę chrześcijan), bo między chrześcijanami a katolikami jest taka różnica, jak między krzesłem, a krzesłem elektrycznym. Oczywiście i na jednym i drugim można usiąść, z tym, że na to drugie jest się sadzanym raczej bez woli własnej.
Otóż ci prześladowani, dyskryminowani i będący co oczywiste w mniejszości, mają sumienia, które dzięki prześladowcom bywają zagrożone. Zagrożenia te płyną niemalże z każdej strony, narażając na uszczerbek ich uczucia religijne. Żeby było zabawniej, nikt nigdy nie zdefiniował czym są tak zwane uczucia religijne, co nie przeszkadzało w zmontowaniu odpowiedniego paragrafu i klepnięcia ustawy. Jako, że definicji nie ma, ów prześladowani dowolnie sobie rzecz interpretują, mocno i na wyrost naciągają, dając sądom wszystkich instancji sporo roboty.
Prześladowcy będący w przeważającej większości, muszą mieć się na baczności. Wystarczy bowiem złe spojrzenie, zły gest, złe słowo, aby odpowiadać za naruszenie czyichś uczuć religijnych. Taka konstrukcja prawa broni co zrozumiałe, będących w mniejszości i prześladowanych katolików. Dwoma słowy – broni słabszych.
Posłużę się przykładem ochrony sumienia, uczuć religijnych, a nade wszystko – wartości katolickich ( i tu znowu nie piszę chrześcijańskich, bo…). Otóż aptekarze ze Stowarzyszenia Farmaceutów Katolickich (dziwne, że nie chrześcijańskich), starają się o takie z miany w prawie farmaceutycznym, które pozwoliłyby im wykonywać czynności zawodowe zgodnie z ich sumieniem. W praktyce oznaczałoby to, że w prowadzonych przez nich aptekach, nie uświadczyłoby się tabletek antykoncepcyjnych, tabletek „po”, spiral, testów ciążowych, kondomów (chyba, że zgodnie z sumieniem podziurawionych), itp.
Nie wykluczone więc, że w kraju gdzie na każdym kroku spotkać się można z prześladowaniem katolików, będzie się można zaopatrzyć się w medykamenty w Aptece Tylko dla Katolików, zgodnie oczywiście z uczuciami, sumieniami i wartościami. Póki co, stowarzyszenie po mimo prześladowań, zebrało 6 tysięcy podpisów. Swoją drogą, ciekawe co na to Stowarzyszenie Piekarzy?

Ogórek jego mać!

2011-05-29T16:35:00.003-07:00

Wszystkiego można się spodziewać, ale nie wszystko można zrozumieć. Można też się z tym wszystkim nie zgadzać, ale nic można na to poradzić. Tymczasem rzeczy dzieją się i dziwne i straszne i śmieszne. Odrębnie, bądź połączone ze sobą.

Na przykład mordercze ogórki z Hiszpanii, które zabijają w Niemczech, a niebawem zabijać będą gdzieś indziej – to w kategorii straszne, ale też i śmieszne, jeśli ktoś lubi czarny humor. Mizeria z onych warzyw idzie więc w odstawkę, ale pomidorom też trzeba się bacznie przyjrzeć. Niewykluczone, że także coś knują. Pomidory bowiem są czerwone. Taki ogórek, który ze względu na przeciwstawne walory składnikowe, jak i smakowe, kłóci się na misie z pomidorami, może znienacka zawrzeć z nimi układ, zawiązać spisek i śmiertelnie zaatakować – powodując katastrofę.

Do kategorii dziwnych, zaliczyć można prezydenturę prezydenta 40 milionowego kraju, leżącego w Europie, należącego do Unii Europejskiej, który to ów prezydenturę wypełnia na klęczkach i modlitwach. Do jego mocniejszych akcentów sprawowania najwyższego urzędu w państwie, można zaliczyć całowanie po rękach głowy obcego państwa, opłakiwanie śmierci jednego z hierarchów Krk, zaliczaniu kolejnych pielgrzymek, ostentacyjnemu demonstrowaniu i propagowaniu jedynie słusznej wiary. Wyłania się z tego ponury obraz prezydenta katolików, czyli nie mojego.

Do tego kraju, którego Konstytucja jest podrzędna względem prawa obcego państwa, na czele którego stoi człowiek całowany po rękach przez prezydenta katolików, czyli nie mnie – przyjeżdża prezydent super mocarstwa, które swoją Konstytucję traktuje nadrzędnie względem wszystkich innych umów. Ów prezydent super mocarstwa przyjeżdża nie wiadomo po co, ale jest to wystarczającym powodem do histerycznej paniki, objawiającej się myciem pomników, mobilizacją wszelakich służb i paraliżem stolicy kraju katolików, czyli nie mojego.

Ów prezydent z dalekiego kraju, odwiedza też inne kraje, korzystając w nich z możliwości wspólnego zagrania w ping-pong z ich przedstawicielami, zaśpiewania piosenki, potańczenia i generalnie z okazania zwykłego, ludzkiego luzu.

W kraju reprezentowanym przez prezydenta katolików, jako atrakcje otrzymuje klepanie po plecach, marsz za wieńcem, zapalenie gromnicy, a na koniec wizyty wpycha mu się przed oblicze małego ciałem i duchem człowieczka, bredzącego o współpracy dotyczącej wyjaśnienia katastrofy komunikacyjnej, czym wprawia w zażenowanie niejedno przecież widzącej już tłumaczki.

Do dopełnienia obrazu żenady, brakuje zaprezentowania przybyszowi przybytku Muzeum Powstania Warszawskiego, wszak chełpienie się sromotami, martyrologią i wszelkimi porażkami, to towar eksportowy kraju rządzonego przez prezydenta katolików, czyli nie mojego. Już po odlocie do domu, co zapewne przyczynia się do ulgi odlatującego, dowiedzieć się można, że jeden z liderów partii opozycyjnej, robi zdjęcia telefonem komórkowym prezydentowi z dalekiego kraju, po czym chwali się nimi w jednym z portali społecznościowych. Tutaj Drogi Czytelniku, księguj sobie te informacje w dowolnych kategoriach. Ja ze swojej strony zaksięguję słyszaną z gęsta plotkę, że kraj prezydenta katolików jest demokratyczny, w kategorii – ''śmieszne''.

Dodam jeszcze, że żadne ogóry mi nie straszne, będę czekał na nie z odbezpieczonym mikserem. Tak mi dopomóż pomidor!

Jestem, czyli wróciłem

2011-03-08T13:53:00.000-08:00

Tak się złożyło, że mój poczciwy laptop odmówił posłuszeństwa i najnormalniej w świecie - padł. Mam już zapewnienia wysokiej klasy specjalistów, że będą podejmowane wszelkie działania mające na celu przywrócenie go do życia. Diagnoza nie jest raczej optymistyczna, bo zakłada awarię płyty głównej a pośrednio także karty graficznej. Ten dramat przytrafił się w zeszły piątek rano i aż do poniedziałku, czyli do wczoraj nie miałem dostępu do komputera a tym samym do internetu. Ponieważ głód spowodowany nagłym, nieoczekiwanym odcięciem mnie od sieci, nasilał się i stawał się nie do zniesienia, dokonałem zakupu nowego sprzętu, tym razem - stacjonarnego. Trochę się odzwyczaiłem od "blaszaków", ale generalnie sprawa ma się tak jak z jazdą na rowerze. Żeby uciąć wszelkie spekulacje, nie chwalę się, jeno próbuję usprawiedliwić brak swojej aktywności na tymże blogu.

Polskie "mubaraki"

2011-02-23T02:56:00.000-08:00

Kiedy na jednym z for skomentowałem sytuację w Egipcie myślą, że owa sytuacja powinna podziałać na wyobraźnię polskiego rządu, zostało to mocno zganione, a i rozszarpany zostałem przez adwersarzy kontr-komentarzami. Otóż należy przypuszczać, że albo kontekst mojej wypowiedzi nie został zrozumiany, albo wszystkim którzy prześcigali się w obsobaczaniu mojej osoby, żyje się w tym kraju dobrze i nie widzą potrzeby żadnych zmian.

Przemycając taką myśl, podtrzymałem ideę pielęgnowaną we mnie od lat, że kiedyś ten naród się obudzi, i przez wielki, masowy i zorganizowany zryw, odmieni oblicze ziemi. Tej ziemi. Przy czym okaże się, że relacje z Tunezji, Egiptu, Jemenu czy Libii, są relacjami z co najwyżej grzecznych zabaw harcerskich. Przecież nietrudno zauważyć, że takich "mubaraków" z odciskami na dupskach od wieloletniego zasiadania w naszym rządzie, partiach, ugrupowaniach i szlag wie czym jeszcze, jest na pęczki. Będzie kogo gonić? Oczywiście, że tak!

Parafrazując reklamę jednej z kart płatniczych - Dorwanie jednego z drugim - bezcenne! Za wszystko inne, już zostało zapłacone!

Mój kraj, nie mój prezydent...

2011-02-20T15:29:00.001-08:00

Prezydent spazmował na uroczystościach pogrzebowych Józefa Życińskiego, czym utwierdził mnie w przekonaniu, że nie jest moim prezydentem. Zresztą utwierdził mnie w tym przekonaniu już dużo wcześniej, kiedy na początku prezydentury pojechał do Watykanu całować po łapskach Ratzingera. W jednym i w drugim przypadku jednakowo mi siebie zohydził, pokazując kto faktycznie dzierży stery władzy i komu pokłony bić należy. Hołdując nieżywemu biskupowi, oraz jeszcze ledwo żyjącemu Papie, pokazał czym dla niego jest Polska będąca wszakże domem wszystkich Polaków, a także otarł się o śmieszność, ale co najgorsze nie pozostawił złudzeń, że pływamy w niezłym szambie, będąc w nim po uszy. Nie licząc już na prezydenta, premiera czy parlamentarzystów, zasadne wydaje się pytanie - kto z tego szamba nas wyciągnie, jak nie my sami?

Tak pisałem miesiąc po katastrofie w Smoleńsku (archiwum)

2011-02-17T07:22:00.000-08:00

Wykorzystywanie skutków tragedii smoleńskiej, jako elementu kampanii wyborczej może zniesmaczać. Może także przynieść efekt odwrotny do pierwotnie zamierzonego

PiS twierdzi, że zapraszał, SLD i PO twierdzą, że zapraszani nie byli. Zaproszenie dotyczyło hołdowaniu ofiarom tragedii lotniczej, mającej miejsce 10 kwietnia w Smoleńsku. Ideą zapraszających było upamiętnienie "miesięcznicy" tego wydarzenia, poprzez wspólne, bolesne łkanie nad tymi co odeszli. Zaproszeni jednak wypieli się zadem na perspektywę wspólnego z zapraszającymi, nihilistycznego, publicznego umartwiania się, uznając, że cierpieć po stracie będą indywidualne, nie zaś karnie w szeregu z zapraszającymi. W tej sytuacji oczywistym wydał się fakt, iż zapraszający obwieścili wszem i wobec o nieczułości zapraszanych, i że ich wspaniała, patriotyczna inicjatywa, została haniebnie osikana przez zaproszonych. W kontekście trwającej kampanii prezydenckiej, a w rozumowaniu zapraszających, zaproszeni niegodni są bycia patriotami, Polakami i tymi co jedyne słuszne wartości uważają za bezwartościowe. No bo jakże godni być mogą, nie przyklękając, ni nawet głów nie chyląc na pamiątkę? Chociaż dodać należy, że PO oddelegował na Wawel poczet w celu pamiętania, żałowania, kwiatów składania i "współmacania" krypty wraz z licznym pospólstwem, lekceważąc przy tym elementarne zasady higieny.

Taka postawa zapraszających polegająca na publicznym obnażaniu tego, co winno być przeżywane indywidualne, refleksyjnie i bez festiwalowej oprawy, ma w ich mniemaniu utrzymać w stanie permanentnego wzwodu słupek poparcia dla, za przeproszeniem, członka wysuniętego z ramienia. Wcale nie zdziwiłby widok przedstawicieli z obozu zapraszających, odbywających żałobne dyżury do ostatniego tchnienia kampanii, połączone z przekazami telewizyjnymi live.

Jednakże budujący swój wizerunek na przeciągającej się w nieskończoność żałobie, na publicznym manifestowaniu smutku po niepowetowanej stracie i paplającym się w patosie martyrologii, tak naprawdę strzelają sobie w stopę. Przesadność w nawoływaniu do okazywania smutku po kwietniowej katastrofie lotniczej, próby wywierania presji do kultu poprzez dzielenie obywateli na lepszych, spazmatycznie opłakujących i na gorszych, mających to w d...., przymusić może jeno do niechęci. Zresztą, tych drugich nie godna nosić ojczysta ziemia. Te wszystkie zabiegi epatujące męczeństwem, gloryfikacją, klęczeniem, szlochami, zachwytem i szlag wie czym jeszcze, mogą i zapewne przyniosą odmienny skutek. Nie pomoże i dziesięciu redaktorów "PISpiszalskich", ani wiejący niczym chorągiewka, w zależności od kierunku wiatru - Śniadek.

Telewizornia, za przeproszeniem publiczna, czyli telewizja wszystkich bez wyjątku, kontynuuje serial cynizmu i hipokryzji. Pokazuje tylko tych płaczących, żałujących i nie mogących do siebie dojść po stracie, i ani jednego nie umartwionego. Ustami swych prezenterów mówi: - "Runął świat", "Odeszli najlepsi", "Widzimy w tym sens" i tym podobne kwiatki. To ja się do cholery zapytam, że co? Polska wypadła z orbity, nie ma jej, udusiła się z powodu na długo wstrzymanego oddechu? Bo nie wiem, nie zauważyłem, chyba wyszedłem wtedy do kibla. Ale nie, przecież nie lewituję, szczypię się i odczuwam. Więc jednak Polska trwa nadal, póki nie zginęła, póki żyje w niej 40 milionów ludzi z których co najmniej połowa nie powycierała kolan przed Pałacem Prezydenckim i zapewne nie pobiegnie na Wawel krypty pomacać.

Czy więc nie lepiej pozostawić opłakiwanie najbliższych ich rodzinom, i zająć się przyszłością i dobrem Polski?

Entliczek pentliczek, kolejny pomniczek

2011-02-16T13:50:00.000-08:00

Telewizornia regionalna poinformowała mnie z samego rana o tym, że w Sieradzu zostanie usunięty pomnik przedstawiający Białego Papę. Doznałem szoku i już chciałem spaść z krzesła, kiedy w dalszej części tejże informacji wyjaśniono, że pomnik zmieni tylko lokalizację, a w jego miejscu stanie... nowy pomnik Papy!
Ta ważna dla sieradzan decyzja, spowodowana jest jak to określa ich prezydent miasta - brzydotą postaci na pomniku oraz tym, że ów postać jest do Papy niepodobna. Teraz sieradzanie będą mieli w pakiecie dwa pomniki - jeden brzydki, drugi ładny. Chociaż założę się, że za pieniądze władowane w kolejny bałwochwalczy totem, woleliby parę ławek w parku, tudzież coś równie pożytecznego. Strach pomyśleć co to będzie w maju - zabraknie granitu na obeliski, czy miejsca pod ich budowę?

Nie jestem Polakiem...

2011-02-15T07:55:00.000-08:00

...bo nie wezmę udziału w obchodach rocznicy katastrofy smoleńskiej. Nawet łzy nie uronię, jeno będę się w grymasie udręki uginał pod przekazami telewizornii, debat, podsumowań, szlochów, zachwytów i szlag wie czego jeszcze. Obchody zaczną się, a jakże - 10 kwietnia, o godzinie, a jakże - 8.41. Cała groza w tej grozie polega na tym, że trwać one będą TYDZIEŃ! Reprezentujący prawdziwych Polaków i takich też zrzeszających; ''Solidarni 2010'', ''Rodziny smoleńskie'' oraz ''Gazeta Polska'', straszą wizją zgromadzenia wszelkiej maści krzyżowców w liczbie 100 tysięcy na Krakowskim Przedmieściu.

Każdy dysponujący prawidłowym ciśnieniem tętniczym, a także dysponujący nerwami ze stali i zdrowym mózgiem, naznaczony jednak lekką dewiacją w postaci masochizmu, będzie mógł pooglądać sobie spektakl nienawiści, marsze cyrkowo-pątnicze z pochodniami i zapewne szereg innych atrakcji. Na pewno nie zabraknie nowego krzyża, spazmów, żądań i kopania dziennikarzy. Esencją tego kotła wstydu będzie gęba Kaczyńskiego, drącego się - ''Tu jest Polska'' i ''Komorowski musi odejść''.

WC przede wszystkim!

2011-02-15T03:24:00.000-08:00

Niejaki Stanisław Budzik, z zawodu biskup pełniący funkcję sekretarza Episkopatu Polski, w swej niezmierzonej łasce raczył wskazać kierunek rozwoju polskiej dyplomacji. Otóż jak nie trudno się domyślić, dobrodziej przypomniał, że ''Polska ma pewne wartości, których powinna bronić'' oraz radośnie oznajmił, że ''biskupi będą zabiegać'' aby fundamentem i działaniem przewodnim polskiej prezydencji w Unii Europejskiej była ''obrona wolności religijnej i polityka prorodzinna''.

Jak to swego czasu śpiewał Piaseczny - gwoździkom śmierć? Nie, zaraz - ludzikom śmierć? Nie, to też nie. Aha - budzikom śmierć.

Czego zazdroszczę Macedonii?

2011-02-03T11:08:00.000-08:00

Trybunał Konstytucyjny w Macedonii zniósł nauczanie religii w szkołach publicznych. To przykład wzorowego przestrzegania Konstytucji, której jest on bezkompromisowym strażnikiem.

Czasami lubię pobuszować w internecie czy też w prasie, szukając dobrych wiadomości. Lubię się nimi napawać, kolekcjonować je i dzielić się tymi wiadomościami z innymi. Nie oznacza to, że wiadomości dobre dla mnie, są dobrymi dla innych. Ale słowo się rzekło i nie inaczej jest tym razem. Bo oto mając nieograniczony dostęp do wszystkich tytułów prasowych, które mogę do woli wertować, znajduję małą wzmiankę w tygodniku "Fakty i Mity" nr 23 (483), która jednak dla mnie swym wydźwiękiem jest czymś wielkim, czymś co wypełnia żagle marzeniami, ale też rozbudza zazdrość. To przykład normalności, której w moim kraju nie przyjdzie mi chyba nigdy zaznać.

Mowa tu o Macedonii, kraju małym, ale jakże wielkim, kraju dalekim, ale jakże mi bliskim. W Macedonii bowiem Konstytucja jest Konstytucją, a Trybunał Konstytucyjny jest jej wzorowym strażnikiem. Wypada tylko pozazdrościć. Czego? Już wyjawiam.

Otóż Trybunał Konstytucyjny tego małego wielkiego kraju, zniósł nauczanie wszystkich religii w szkołach publicznych. Uznał on w swej mądrości i w powadze majestatu, że zajęcia z religii są niezgodne z zasadą separacji państwa i kościoła! Dla mnie wyrok Trybunału Konstytucji Macedonii, to kwintesencja demokracji i wola nieulegania żadnym wpływom, to przykład nie tylko stanowienia prawa, ale też jego przestrzegania.

Obecnie w Macedonii rządzi radykalnie klerykalna prawica, i właśnie w tym kontekście wyrok ten bardzo cieszy i daje dużo do myślenia. Jedno jest pewne, chcieć to móc. Brawo Macedonia!

Serce rośnie!

2011-01-30T08:12:00.000-08:00

Niebawem strona ANTYKLERYKALNI, której jestem założycielem, świętować będzie wstąpienie w jej szeregi tysięcznego użytkownika (1000). Są powody do zadowolenia. Tysiąc użytkowników to pokaźny potencjał, którego w żaden sposób nie można nie zauważyć, ani tym bardziej lekceważyć.
Ciesząc się z faktu, że liczba użytkowników sukcesywnie się powiększa, zapraszam tych wszystkich, którzy jeszcze się wahają - ANTYKLERYKALNI, znajdziesz nas na Facebook!

''Felietony katofoba''

2011-01-23T13:56:00.000-08:00

Długo zastanawiałem się nad opublikowaniem zbioru części moich felietonów. W końcu jednak doszedłem do wniosku, że dobrze by było aby ujrzały one światło dzienne. Wybór wydawnictwa padł na stronasztuki.pl, tam właśnie w zakładce księgarnia, znajduje się mój e-book - ''Felietony katofoba''. Publikacja pozbawiona jest fajerwerków graficznych, ozdobników itp. Ba, nie posiada nawet spisu treści! Postawiłem w niej na treść, która spisana jest niemal ciurkiem. Okładkę publikacji stanowi zdjęcie mojego autorstwa, a sam e-book liczy 28 stron i zawiera 22 felietony.
Zapraszam do odwiedzenia księgarni, i sięgnięcia na półkę po ''Felietony katofoba''.

Samowola budowlana, czyli krzyż pamięci

2011-01-18T12:19:00.000-08:00

Krzyż postawiony na krakowskich Błoniach, okazał się samowolą budowlaną. Komitet powołany do jego obrony, zapowiedział nieustępliwą walkę. Czy górą w tej walce będzie teoria prawa, czy praktyka rzeczywistości?

Służby miejskie uznały za samowolę budowlaną 6,5 metrowy dębowy krzyż, którego to 13 maja osadzono na wcześniej przygotowanym fundamencie. Osadzającymi krzyż było Towarzystwo im. Parku Jordana, zaś miejscem osadzenia krakowskie Błonia. Osadzający ów element budowlany, zapewne świadomi byli łamania prawa, jednakże zakładali chyba, że symbolika obiektu przygniecie literę prawa, jak to już wielokrotnie miało miejsce w takich przypadkach. Krzyż stanął w piątek, w sobotę z nieodzownym przy tego rodzaju wydarzeń pokropkiem, zapowiedzieli się przedstawiciele kurii, a tu nagle szast prast i po krzyżu. Wredni służbiści oddelegowani przez zarząd miasta, krzyż zdemontowali i nakazali prezesowi Towarzystwa im. Parku Jordana Kazimierzowi Cholewie, usunąć
z tego miejsca łamiący prawo element budowlany.

Jak nie trudno się domyślić, wszczęto larum, Towarzystwo zawrzało i zagotowało, w efekcie czego powstał, jak to zwyczajowo ma miejsce w takich sytuacjach, komitet. W tym przypadku Komitet Krzyża Pamięci Jana Pawła II.

Tak więc w sobotę, miast kuriewnej delegacji z kropidłami, zgromadziło się przy legalnie, czyli nie łamiącym prawa budowlanego Kamieniu Papieskim ok. 70 osób. Prezes Komitetu Krzyża Pamięci Jana Pawła II - Kazimierz Cholewa, zapowiedział nieustępliwą walkę o krzyż. Nie wspomniał czy w walce tej, podeprze się stosownymi pozwoleniami budowlanymi, ale łatwo zgadywać, że nie.
Póki co, bojówki Towarzystwa oznakowały teren jako swój, wbijając paręnaście mniejszych krzyży.

Szkoda, bo jako najzwyklejszy turysta ponownie z chęcią mógłbym odwiedzić to urokliwe miejsce, ale nie lubię wchodzić na czyjeś terytorium.

Jestem uzależniony od herbaty. Koniec i kropka

2011-01-18T09:48:00.000-08:00

Trudno, nie będę dłużej tego ukrywał. Jestem uzależniony od ...herbaty. Piję ją w olbrzymich ilościach, w każdej możliwej chwili, a ostatnio parzę ją tak - zobacz! Jeśli masz swój ulubiony sposób parzenia herbaty, podziel się nim.

Antyklerykalni na Facebook

2011-01-17T15:07:00.000-08:00

Rozpasanie Kościoła katolickiego w Polsce sięga zenitu. Niczym nieskrępowana pazerność, niezliczone przywileje, uzurpowanie sobie prawa do ingerencji w każdy aspekt życia z politycznym włącznie, oraz żerowanie na niewiedzy, strachu i ludzkiej krzywdzie, czyni tą instytucję wielce szkodliwą. Podpisanie Konkordatu z Watykanem, którego śmiało można określić mianem okupanta, daje funkcjonariuszom Krk, zarówno szeregowym jak i wszelkiej maści purpuratom, nieograniczone możliwości wpływu na wszystkie dziedziny życia, z czego Krk niepohamowanie korzysta. Można sobie z łatwością wyobrazić, jak wielkie wpływy ma Krk, skoro nawet partie z lewicowymi statutami, kłaniają mu się w pas.
W Polsce nic nie może obyć się bez wiedzy i zgody Krk, rozdawnictwo przez państwo majątku narodowego Kościołowi pod przykrywką "zadośćuczynienia", jest jawnym policzkiem dla wszystkich, którzy ten majątek wypracowali. To nie jest normalna sytuacja, chociaż sytuację tą popierają niemalże wszyscy od lewa do prawa polskiej sceny politycznej. Stojący ponad prawem Kościół jawnie drwi z tych, którzy temu prawu podlegać muszą. Bezkompromisowe i bezduszne w kontekście miłosierdzia wpisanego w ramy statutu Krk, zaspakajanie swoich zachcianek w postaci przejmowania choćby nieruchomości, często kosztem poszkodowanych przez los ludzi, dobitnie świadczy o tym, że Kościół do perfekcji opanował operowanie pustymi frazesami. Przykłady jego "miłosiernych" poczynań można by mnożyć.

Jeśli zapytamy się czego w Polsce jest więcej - uczelni czy kościołów, odpowiedź wyda się oczywista. Ta sama odpowiedź będzie towarzyszyła pytaniom o inne struktury szkolnictwa, biblioteki, szpitale, domy kultury, domy opieki, przychodnie itp. Kościołów w Polsce jest niestety przeważająca ilość i wciąż powstają nowe. O ile z łatwością przychodzi decydentom przyznawanie pozwoleń na budowę świątyń i asygnata środków na ich realizację, o tyle gorzej i bez przesadnej gorliwości, powstają szpitale, ośrodki opiekuńcze i inne obiekty użyteczności publicznej. Rozmyślania o kłopotach związanych z dziurą budżetową w kontekście grabieżczej ekspansji Kościoła, wydają się być żartem z kategorii czarnego humoru. To instytucja ze wszech miar bojąca się wszelkich form opodatkowania. Swoją drogą, ciekawe wydaje się pytanie o podatek kościelny, z powodzeniem funkcjonujący w Niemczech, i o ile dzięki jemu wprowadzeniu spadłaby ilość faktycznie wiernych? Wszyscy musimy stać na czerwonym świetle, kler ma zawsze zielone światło, zawsze uprzywilejowany na drodze do przekrętów, molestowania, złodziejstwa i wielu jeszcze niecnych czynów.

Jak długo jeszcze Polska będzie tkwiła w odmętach ciemnogrodztwa? Teraz pytanie to wydaję się retoryczne, ale wielu pytanie to zadających zaczyna dostrzegać światełko w tunelu. Tym światełkiem są choćby artykuły prasowe np. że "Polska nie leży krzyżem".
Budujące jest zadośćuczynienie dla Alicji Tysiąc. Radością napawa fakt, że powstają dziesiątki portali wolnomyślicieli, racjonalizatorów, ateistów i innych światłych ludzi, którzy zrazu nieśmiało ale próbują wyrwać Polskę ze szponów mafii w czarnych sukienkach.
Apostazja stała się zwyczajem, a apostatów jest coraz więcej. Sondaże popularności Kościoła lecą na łeb na szyję, dzięki jemu samemu, i to i jeszcze wiele więcej jest właśnie tym światełkiem. Życzę sobie i innym abyśmy zdołali dotrwać do końca tego tunelu, bo jeszcze może być pięknie i normalnie.

Elita korpusu oficerskiego

2011-01-16T09:55:00.000-08:00

"Elita korpusu oficerskiego" Fot. Mariusz Wójcik

Zdjęcie to wykonałem podczas uroczystości promocji na stopnie oficerskie. Doskonale obrazuje ono funkcjonariuszy Krk, którzy zarzuciwszy mundury na koloratki, pasą się za nasze pieniądze. Dodam, nie bez satysfakcji, że zdjęcie to zostało opublikowane w tygodniku "Nie".

Proszę zwrócić uwagę na wyraz twarzy u każdego z mości oficerów...

Radykalna Grupa Antyklerykalna

2011-01-15T15:23:00.000-08:00

Z radością informuję, że na Facebook powstała Radykalna Grupa Antyklerykalna do której serdecznie wszystkich zapraszam - Radykalna Grupa Antyklerykalna.
Grupa ta zrzesza zwolenników między innymi rozdziału Kościoła od państwa. Jako jej założyciel i administrator - Jeszcze raz Serdecznie Zapraszam!

2008-11-03T14:33:00.000-08:00

Aby dostać się do źródła geotermalnego, Tadeusz Rydzyk potrzebuję nie tylko sprawnego wiertła, ale też potężnych pieniędzy. Ciekawe jak daleko jest w stanie się posunąć, aby zaspokoić swój najnowszy kaprys?

Jak podaje tygodnik - "Fakty i Mity", redemptorysta Rydzyk szuka źródełka wody geotermalnej. Równolegle szuka pieniędzy potrzebnych na jego poszukiwania. Chociaż gwoli ścisłości, źródełko już znalazł, ale z kasą niestety trochę gorzej.

NIE DAWAJ NA TACĘ!

Rydzyk jest ambitny i nie zadowala go głębokość 1030 metrów, bo na tyle dopiero swoje wiertło wbił w głąb ziemi. Ale on mierzy dalej, czy raczej głębiej, bo chce się wwiercić do głębokości 2950 metrów. Na taką bowiem głębokość otrzymał koncesję, swoją drogą ciekawe jak? Rydzykowy kaprys miał być dotowany m.in. przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie 27 milionów złotych. Niestety, Rydzyk zwyczajowo popełnił liczne uchybienia i NFOŚiGW, spuścił Rydzyka i jego wiertło na drzewo.

Rydzyk przyznaje w specjalnym komunikacie, że nie wie jak rozwiązać problemy finansowe, co w wolnym tłumaczeniu znaczy – nie wie skąd wziąć szmal. Zbieraniem szmalu zajmuje się Fundacja Lux Veritas, ale nie może ona ogłosić publicznej zbiórki.

Komitet specjalny ludzi świeckich zwrócił się zatem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o zgodę na tą zbiórkę. -W dalszym ciągu jednak nie mam odpowiedzi i nie wiem jak to będzie wyglądało – mówi zafrasowany Rydzyk.

Natomiast rzeczniczka MSWiA – Wioletta Paprocka, twierdzi, że żaden wniosek Fundacji Lux Veritas w sprawie publicznej zbiórki pieniędzy na kaprys redemptorysty, nie wpłynął do jej resortu. Zapewnia, że jeśli ów wniosek wpłynie, zostanie na pewno rozpatrzony.

Jan Król, też ksiądz, jest koordynatorem komitetu wspierającego badania geotermalne. To poważna sprawa, biorąc pod uwagę fakt, że ów komitet powołany został do życia, podczas spotkania 200, za przeproszeniem,- członków Kół i Biur Radia Maryja. On także jest emisariuszem wniosku do MSWiA dotyczącego pozwolenia na legalną żebraninę na ten zbożny cel.

Tadeusz Rydzyk w swoim komunikacie, przedstawia jeszcze jedną ze swoich myśli górnolotnych: -"Teraz mamy nową lewicę i to widać, to idzie przez świat i to jest w Polsce. Tak bym powiedział, że partia, która nam tego zabroniła, koalicja rządząca, to jest lewica prawicy i prawica lewicy. I mamy takie rezultaty, jakie mamy. Ja mam nadzieję, że ludzie jakoś rozwiążą ten problem.

Od września, naukowcy powiązani z Radiem Maryja, prowadzą specjalne spotkania w różnych zakątkach kraju, podczas których perorują o niewątpliwych dobrodziejstwach płynących ze źródeł geotermalnych. Ale zanim źródełko Rydzyka zacznie tymi dobrodziejstwami tryskać, muszą oni, oczywiście w sposób naukowy, przekonać słuchaczy, aby z ich kieszeni popłynęły pieniądze, ku chwale Rydzykowego Imperium.

Artykuł został opublikowany w serwisie - www.wiadomosci24.pl

2008-11-02T02:16:00.000-08:00

Religia tak, etyka nie, a już na pewno nie jednoczesne jej na jednej lekcji nauczanie. Takie stanowisko zajęła wrocławska kuria, grożąc palcem jednej z katechetek, która i tego przedmiotu i tego, uczyła na lekcji jednocześnie właśnie

Katechetce zabroniono uczyć jednocześnie religii i etyki. Kto zabronił? - Kościół, a ściślej wrocławska kuria.
Zdanie przedstawicieli Kościoła w tej kwestii jest jednoznaczne, twierdzą oni, że pomiędzy etyką a religią, zachodzi nieusuwalna sprzeczność! Ze strony kurii pada też niecodzienne i zaskakujące porównanie, mianowicie - "to tak, jakby ktoś z przemysłu spirytusowego brał udział w kampanii antyalkoholowej".

Przyznam szczerze, że chociaż w tym przypadku muszę zgodzić się z brzmieniem tego porównania. Mało tego, w pełni z kurią zgadzam się w tym temacie. Konia z rzędem temu, kto dopatrzyć by się chciał etyki w religii.
Ciekawi mnie, czym kierowała się kuria, posługując się takim przykładem, sprawiając radość także innym racjonalnie myślącym?

Takich przykładów na nie kompatybilność etyki z religią, mógłbym znaleźć tysiąc, ale akurat ten w którym kuria strzelając sobie w piętę, przyrównuję instytucję Kościoła do zakładu produkującego środki odurzające, w tym gorzałę, jest w jakiś sposób najtrafniejszy i zabawny. Niekoniecznie od wydźwięku hasła, że religia to opium dla mas.

Źródło:Tygodnik "Fakty i Mity

Artykuł został opublikowany w serwisie www.wiadomosci24.pl

Drodzy czytelnicy, zapraszam do komentowania

2008-10-31T15:27:00.000-07:00

Wasze zdanie jest dla mnie bardzo ważne.