Dziewczyna z XXI wieku

Wrażliwość, równość, religia

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 04 May 2018 00:33:00 +0000

Lubię odkrywać ludzi, lubię ich obserwować, czasem oceniać. Lubię poznawać co lubią, jacy są, co ich interesuje, poznawać ich. Odkrywanie człowieka kawałek po kawałku jest ciekawym zajęciem, ale kiedy odkryje się już wszystko, zaczyna robić się nudno. Ludzie nie odkrywają wszystkich kart, choć czasem ma się wrażenie, że wie się już wszystko. Zresztą czystą głupotą jest obnażenie się ze wszystkiego. Świat jest brutalny, a ludzie potrafią wykorzystywać słabości innych, dlatego niektórym trudno jest się otworzyć. Czasami mam wrażenie, że wrażliwość jest rzadkością. Nawet ja sama usiłuję ją gdzieś w sobie pogrzebać, bo z czasem zaczyna do Ciebie docierać, że wrażliwość należy do słabości, jednocześnie wciąż pozostając jedną z największych wartości i darów od losu. Kto ma ten dar może go pogrzebać, wówczas ma lżej w życiu, bo wszystko bardziej po nim spływa, albo zachować go i znosić ciosy od losu dwa razy mocniej. Z innej strony można schować tę cechę głęboko w sobie, a wyciągać na zewnątrz w chwilach, gdy coś się tworzy. Artysta musi być wrażliwy, w innym wypadku nie jest artystą, a jego sztuka nie jest sztuką.

Wrażliwość choć jest darem nie pokrywa się z realiami życia. Jakie są realia świata? Światem rządzi pieniądz, to nie nowość. Najważniejsze to jakoś sobie radzić, „nie dać się zjeść”, nie bać się. Jeśli się boisz już przegrałeś. Strach jest jednym z największych wrogów, a każdy z nas się czegoś boi. Świat nie ma litości dla tchórzy. Patrząc na świat pod trochę innymi kątem można dojść do wniosku, że nikt z nas nie jest sobie równy. Nie masz wpływu na to gdzie się urodzisz, jakimi funduszami będzie dysponować Twoja rodzina kiedy już przyjdziesz na świat, nie masz wpływu na to czy przypadkiem nie urodzisz się w rodzinie, gdzie kwitnie patologia, albo w kraju gdzie panuje głód. Od przypadku zależy jaki się staniesz, bo duży wpływ na to ma Twoja rodzina. Jednak mimo tego, że Twoja sytuacja może być pod jakimś względem nienajlepsza, masz jakiś wpływ na swój los jeśli teraz to czytasz. Czy dziecko z Afryki które nigdy tego nie przeczyta, bo nie ma dostępu do Internetu. Ba! Nie potrafi nawet czytać, cierpi głód i pragnienie jest z Tobą równe? Z osobą, która ma wszystko to na wyciągnięcie ręki? Równość, przynajmniej w tym aspekcie to jedna wielka fikcja.

Kwestia religii jest podobna. Mam wrażenie, że została wymyślona po to, by manipulować słabszymi jednostkami, które ślepo chcą w coś wierzyć, by nadać życiu jakiegoś sensu, by wierzyć, że życie to nie koniec i jak zmówi się modlitwę i odbębni mszę w Kościele to pójdzie się do nieba, a życie wystarczy przeżyć po cichu i skromnie bez większego echa, nie wyciągając zbyt dużo, bo gorliwa wiara jednak zobowiązuje do utrzymania pewnych standardów. Religia to doskonałe pole do manipulacji, wyłudzanie pieniędzy, pedofilia, która wciąż się utrzymuje, bo pewna część księży uważa, że jest bezkarna. Sam Jan Paweł II ukrywał fakt postępującej pedofilii w ścianach Kościoła. Ludzie chcą wierzyć, jest coś wyżej, co bezwarunkowo ich kocha, bo niektórzy nie wytrzymaliby ze świadomością, że nie ma żadnej istoty, która darzy ich uczuciem. Samooszukiwanie się, zamiast stawiania czoła brutalnej prawdzie i rzeczywistości. Ludzie lubią w czymś szukać siły, kiedy są słabi, zamiast poszukać jej w sobie, kiedy wszystko się sypie. Prawda jest taka, że im słabszy jesteś tym łatwiejszym jesteś kąskiem, by Cię zmanipulować i wykorzystać.

Kończę na dzisiaj ten wywód, lub jak kto woli zbiór najbanalniejszych prawd życiowych, albo też absolutnych bzdur, zależy jak podejdziecie do tego co napisałam. Wróciłam do praktykowania nocnego trybu życia i wena ponownie mnie ponosi. Nie wiem czy ktoś to przeczyta, bo przerwa była długa. W każdym razie cieszę się, że mogę ponownie dzielić się z Wami moimi przemyśleniami i spojrzeniem na świat.

Do następnego postu

Roksana

Idealizm aż do bólu

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 24 Jan 2018 17:30:00 +0000

Ostatnio nie piszę, nie przez to, że nie mam czasu, że jestem nadmiernie wciągnięta przez życie, ale dlatego, że z każdym razem, kiedy chcę napisać notatkę dopada mnie wątpliwość, czy to no przeleję do internetu ma jakikolwiek sens i znaczenie. Kiedyś w to wierzyłam, a teraz wątpię. Targają mną wątpliwości, jest ich zbyt dużo, a dotyczą wszystkiego. Ostatnio wciągnęła mnie muzyka, nie wiem czy chcę dalej pisać i czy nie oddać się brzmieniom, a porzucić słowa. Chociaż i jedno i drugie stanowi pewną część mojego przekazu. Wiem jedno, chcę coś tworzyć, ale towarzyszy mi ciągle blokada twórcza. Cały czas przypominam sobie, że są lepsi ode mnie, a kiedyś nie zważałam na to i to ja chciałam się dostać do kręgu tych lepszych, tylko swoją pracą. Z tym, że wszystko się pogmatwało. Biol-chem do którego wciąż się nie przekonałam, pasja, która nie wiem, czy ma jakiekolwiek znaczenie na mojej platformie życia, bo dostając się na studia nie będzie ona z nimi w żaden sposób związana. Zaczynam rozumieć, że żyję ideami, a fantazje nie przekładają się na pracę i wysiłek. Urodziłam się idealistką, która we wszystkim szuka sensu, wierzy w przeznaczenie, a powinna wziąć się do roboty. Z tym, że ciężko zabrać się do pracy, kiedy nie wiadomo nawet czego się szuka i do czego się dąży. Mam wrażenie, że moje wybory to czasami ludzie pociągający za sznurki. Zaczyna docierać, że życie to nie jest bajka w której wszystko pójdzie po mojej myśli. Życie to historia, życie jest krótkie. Teraz zbyt mało z siebie daję, czas przerwać wegetację. To nie jest to czego chciałam. Ten blog też miał mieć inny sens, miał być zbiorem czegoś innego, tylko, że nadal nie wiem czego.

Na dzisiaj kończę, trzymajcie się.

Do następnego postu

Roksana

Czasem musimy się pogubić, żeby się odnaleźć

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 29 Dec 2017 21:39:00 +0000

Nic się nie zmienia w życiu, dopada Cię rutyna, pragniesz zmian, bo nudzi Cię Twoje życie. W pewnym momencie zaczynasz zmieniać co potrafisz, nie koniecznie wychodzi Ci to na dobre, ale tego chciałaś. Poznajesz siebie, swoje możliwości, stajesz się otwarta bardziej niż byłaś, poznajesz swoją wartość. Miałaś odwagę spróbować inaczej, a jednak zauważasz też minusy swojej zmiany, powinno być inaczej. Jednak teraz masz pełen obraz kim byłaś, a kim się stałaś. Widzisz co powinnaś zmienić, co było dobre w Twoim poprzednim życiu, a co jest złe teraz. Szukałaś jakiegoś sposobu na życie. Może szukałaś w sobie alter ego, może w końcu go znalazłaś. Widzisz błędy jak na dłoni, wiesz do czego dążysz, tego Ci było trzeba i w końcu to znalazłaś. Masz wyrzuty sumienia, próbujesz się pozbierać, by było jak najlepiej. Ryzykujesz, zyskujesz, ale i przegrywasz. Nie zapominaj o racjonalizmie, nie wygrasz wszystkiego, ale zawsze możesz wszystko przegrać. Graj na swoją korzyść, postaraj się nie przegrywać i nie ponosić się zbyt często spontaniczności, lecz logice. Przewiduj bieg zdarzeń, każda decyzja ponosi za sobą konsekwencje. Staraj się przewidywać, to jest magią dorosłości. Czy nie jest tak, że musimy czasem się pogubić, żeby się odnaleźć?

Do następnego postu

Roksana

Jesteśmy pozytywnie szaleni

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 27 Dec 2017 22:54:00 +0000

Bywa tak, że w pewnym momencie życie nabiera jaskrawych barw, na ludzi patrzysz w inny sposób, tak jak jeszcze nigdy nie patrzyłaś. Ktoś zamienił Ci oczy. Patrzysz na życie zupełnie inaczej niż wcześniej, na pewno inaczej niż kilka lat temu. To Twoje szczęście zaczyna być priorytetem. Jednak myśląc o sobie nie stajesz się zimną egoistką, inni też mają dla Ciebie znaczenie. Życie nabiera rozbiegu, zmienia wartości. Z perspektywy czasu zauważasz, że jakikolwiek zakręt na drodze się nie pojawi i której drogi nie wybierzesz zawsze czegoś Ci brakuje, zawsze coś Cię omija, zawsze czegoś żałujesz. Dostrzegasz w końcu, że nie da się dokonywać idealnych wyborów, że każda decyzja w przyszłości przyniesie zarówno dobre strony jak i konsekwencje, że nie da się iść idealną drogą, bo zawsze znajdzie się coś na co nie masz wpływu, co może nakierować Cię na inną drogę, z której istnienia nie zdawałaś sobie nawet sprawy. Łykasz życie, nie martwi Cię już zdanie innych, bo żyjesz według swojego planu. Zauważasz, że masz w sobie coś co odróżnia Cię od innych. Zwykła indywidualność, czy może pozytywne szaleństwo? Wszyscy w jakimś stopniu jesteśmy szaleni, ale nie każdy potrafi w sobie to zaakceptować. A Ty potrafisz?

Do następnego postu

Roksana

Czy jesteś szczęśliwa?

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 22 Dec 2017 23:54:00 +0000

Dzisiaj nikt Cię o to nie pyta. Pytają co tam, pytają jak w szkole, pytają jak Ci idzie na studiach, ale nikt nie pyta o to, czy jesteś szczęśliwa. Każdy liczy się tylko ze swoimi trudami życia, nie patrzą na Ciebie, z czasem Ty przestajesz patrzeć na innych. Uczysz się, że w życiu można liczyć tylko na siebie, że życie to walka, że życie jest trudne, że gdy się zawali trudno je pozbierać. Czasem pragniesz, żeby znalazł się ktoś, kto pomógłby Ci je poukładać. Wiesz, że ciągle czegoś Ci brakuje, próbujesz nadrobić wszystko to, co przyjdzie Ci do głowy, ale to nie jest to. Czego więc szukasz? Ciągle czegoś Ci brakuje. Odpowiedz sobie teraz, czy jesteś szczęśliwa? Dochodzi do Ciebie, że nie potrafisz być szczęśliwa, bo nieustannie czegoś Ci brakuje, ale nie wiesz już czego. Czujesz, jak wariujesz nie mogąc odnaleźć brakującej części układanki. Szukasz zaspokojenia w czymkolwiek, ale pustka nie znika. To chyba jedno z najgorszych uczuć, czuć pragnienie, którego nie można niczym zaspokoić, które ciągle się utrzymuje i nie sposób o nim zapomnieć. Próbujesz rozwiązać problemy, ale to nie takie proste. Próbujesz ugasić ogień, ale wciąż płonie. Co jest brakującą częścią Twojej układanki?

Do następnego postu

Roksana

Jestem, nie umarłam

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 22 Dec 2017 00:54:00 +0000

No hej, hej. Dawno mnie tutaj nie było. Ostatnio byłam trochę zbyt mocno pochłonięta życiem i sprawami z tym związanymi. Nie mam już tyle czasu na bloga jak dawniej, ale postaram się wykorzystać przerwę świąteczną na to, żeby ożywić trochę tę stronę. Dawno nic się tutaj nie działo. Szukam w sobie jakiegoś wewnętrznego zapłonu, który każe mi pisać, ognia, który podtrzymuje wenę. Nie wiem o czym mam pisać, czuję się wypalona, jednocześnie chcę wrócić i znów tworzyć. Pisanie to raczej coś, z czego nie zrezygnuję. Może po prostu, kiedy poniesie mnie wyobraźnia będę pisać dla Was posty refleksyjne, niekoniecznie oparte na moim doświadczeniu. Cóż, mam dużo czasu na przemyślenia. Jestem jedynie pewna, że chcę tu coś zmienić. Powinnam to zrobić, bo to uczucie mnie nie opuści. Kończę na dziś ten krótki post. Chciałam Wam tylko przekazać, żebyście pamiętali o mnie, blog jeszcze się nie zatrzymał. :)

Do następnego postu

Roksana

Czarny łabędź

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 03 Nov 2017 22:58:00 +0000

Mija kolejny miesiąc, a Ty zastanawiasz się, czy to wszystko idzie w dobrą stronę. Pokonałaś pewne mury, zmieniłaś się, ale czy to jest zmiana na lepsze? Mimo że czujesz się lepiej, znieczulona na całe zło świata, to czujesz, że to nie jesteś prawdziwa Ty. Może to kolejna maska? Nie chciałaś jej nakładać, ale chyba wszystko wyszło w praniu i jest tak, a nie inaczej. Rozdarcie między tym co było, tym co jest, a między tym co może być. Jesteś pełna wątpliwości, do tego stopnia, że czujesz się sparaliżowana, nie wiesz w którą stronę iść. W stronę tego co już poznałaś, czy w stronę tego co nieznane? Najtrudniej skierować się w stronę tego drugiego. Zaczynasz rozmyślać czego właściwie oczekujesz, do czego zmierzasz? Jak żyć bez znieczulenia, jednocześnie zostawiając w sobie resztę serca i ostatnią krztę uczuć? Jak nie tkwić w samotności, przy tym nie zostawiając za sobą prawdziwej siebie?

Znowu czujesz rozdarcie. Między tym kim jesteś, a tym kim się stajesz. Nie wiesz kim się stajesz, a może wiesz, ale boisz się o tym pomyśleć? Może stajesz się kimś, kim nigdy nie chciałaś się stać, a jednak pozwoliłaś na to i jest Ci z tym dobrze? Kim się stajesz? Może cieniem dawnej siebie, tą drugą stroną, czarnym łabędziem. Tylko czy bycie czarnym łabędziem przed czymś Cię uchroni? To jest znieczulenie, którego szukałaś. Czujesz, jak płynie ono w Twoich żyłach. To lek na całe zło, na ból serca, na zwątpienie w siebie i w innych, na demona, który budził Cię rano swym zimnym dotykiem i kołysał do snu wieczorem. Zaczęłaś z innej puli, ale zaczynasz dostrzegać plusy i minusy, nagle bratnie dusze stały się obce, a obce dusze tak bliskie. Plączesz się w swoich myślach, albo zagłuszasz je muzyką, żeby się nie zatruwać. Tkwisz w tym, ale nie wiesz czy to na pewno dobrze. Wiesz jedno, jest Ci lżej, ale zgubiłaś dawną siebie. Czy warto było zostać czarnym łabędziem?

Wena zrobiła dzisiaj swoje i powstało coś takiego. Tekst wyszedł mocno pokręcony i wydaje mi się on szalony. W każdym razie napiszcie co myślicie w komentarzu.

Do następnego postu

Roksana

Gdy nie robisz błędów, niczego się nie uczysz

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 25 Oct 2017 10:00:00 +0000

Wielu ludzi czuje strach przed porażką, przed swoimi błędami. Często najmniejsze potknięcie rozpamiętują całe życie, ale czy powinnaś pozwolić na to, by jakaś nic nie znacząca drobnostka z przeszłości wpływała na jakość całego Twojego życia? Kiedy popełniasz jakiś błąd towarzyszą Ci różne uczucia, rozczarowanie, zakłopotanie, zażenowanie, wstyd... można wymieniać długo. Dopiero jakiś czas po fakcie dochodzi do Ciebie, co się stało, wtedy uczysz się czegoś nowego. Albo ignorujesz fakt, że popełniłaś błąd, wtedy jest możliwe, że popełnisz go drugi raz. Czasami ludzie wybierają drogę bezczynności, stoją w miejscu bojąc się wykonać jakikolwiek ruch, bojąc się, że ich najmniejszy krok coś schrzani. Nie tędy droga.

Jestem przekonania, że lepiej zrobić gdzieś błąd, by móc go naprawić, niż tkwić w błędnym kole w przekonaniu o swej nieudolności. Kiedyś chciałam cofnąć się w czasie, by anulować wszystkie błędy jakie zrobiłam w życiu, ale gdy teraz na to patrzę, nie widzę w tym sensu. Nie bój się swoich błędów, na nich się uczysz, każdy je popełnia. Każde doświadczenie, każdy błąd, każda chwila zwątpienia coś wnosi. To takie proste, takie oczywiste... Generalnie gdyby nie jeden błąd, nigdy nie wiedziałabym, jak to jest znaleźć się w jednej z moich skór. Oczywiście tamta skóra została już spalona, ale potrafię wyczuć na kilometr człowieka w takiej skórze. Wtedy nie zazdroszczę, lecz z drugiej strony cieszę się, bo skończyłam pewien etap. W jakiej skórze jestem teraz?

A Ty czegoś żałujesz?

Do następnej notki

Roksana

Wierzysz w przeznaczenie? - Droga przeznaczenia

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 20 Oct 2017 18:12:00 +0000

Dzisiaj wyjątkowo napadła mnie wena do napisania tego tekstu. Nie wiem, czy jest w tym jakiś sens, jakaś filozofia, ale zobaczcie co dzisiaj wyszło spod mojego pióra. :)

Droga przeznaczenia

Znasz swoją legendę? Ja wciąż jej szukam

Gubię się, potykam, tracę nagle trop

Idę naprzód tworząc błędy i usterki w życiu

Wiem już, że stanie w miejscu niczego mnie nie uczy

Czasem kolej losu mnie do czegoś zmusi

Do radykalnych zmian, reformacji całej siebie

Coraz lepiej czytam znaki, widzę wpływ wszechświata

Może jestem szalona, jednak nie słyszę głosów, znaków,

Ja po prostu szukam sensu

Zwykle go znajduję w dodatku bezboleśnie

Bez bólu i uporu euforycznych marzeń schiz

Do czego doprowadzi mnie życie tego nie wie nikt

Ale kiedy w końcu pobiegnę, wybiorę trasę sama

Na razie maszeruję na drodze przeznaczenia

Szczerze to trudno mi powiedzieć, co chciałam przekazać przez ten tekst, za dużo inspiracji zlało się w jedno, poza tym nigdy nie lubię tłumaczyć, co przekazuję w słowach. Piszcie w komentarzach co myślicie. :)

Do następnego postu

Roksana

Pokochać perfekcję

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 07 Oct 2017 22:25:00 +0000

Lubię siedzieć wieczorami w jesienne dni. Rozmyślać o życiu, przyszłości i tym co jest teraz. Unikam wracania do przeszłości, wszystkie lekcje zostały już wyciągnięte, więc po co się zadręczać. Chwilami dążyłam do bezwzględnej perfekcji, ale tylko ktoś, kto przez to przeszedł, ale w porę się wycofał wie, jak niszcząca i bezcelowa jest to droga. Perfekcja to marzenie każdego człowieka, jest dobra, dopóki nie staje się sensem życia i nie zabiera jej jakości. Dążenie do niej pozbawia nas szczęścia. Owszem uszczęśliwia, gdy jesteśmy coraz bliżej niej, ale zabija w nas pewność, gdy coś nie wyjdzie doskonale, bo jesteśmy jednak tylko ludźmi. Mimo szczytnej idei, takie życie jest bardzo nudne. Gdyby komukolwiek, kiedykolwiek udało się osiągnąć perfekcję, byłaby to osoba bardzo nieszczęśliwa, choć idealna na zewnątrz, byłaby martwa w środku, uciśniona przez swoje zasady, wyrzuty o każdy błąd przeszłości i przytłoczona przez ambicje oraz obawę o najmniejsze potknięcie. Kiedyś chciałam do tego dojść, ale dla człowieka taki cel jest awykonalny. Na szczęście, bo to musi być straszne znaleźć się w patowej sytuacji, w której nie można zrobić żadnego błędu. Czy to nie wyjątkowa próżność dążyć do boskiej cząstki jaką jest doskonałość i nie wyjątkowa głupota wierzyć, że kiedykolwiek się to uda? Perfekcja nie istnieje, wszyscy mamy brud pod paznokciami.

Nie wiem dlaczego, ale zawsze wracam do tego utworu w noce takie jak ta

Z tego co zauważyłam statystyki na blogu lecą na łeb i szyję, ale w gruncie rzeczy nie przeszkadza mi to, bo nie piszę dla cyferek, tylko dla ludzi. Nie mam czasu pisać tekstów takich jak rok temu, ale mam nadzieję, że co niektórym, którzy jeszcze tu zaglądają przypadną takie krótkie wynurzenia do gustu, bo będą się one co jakiś czas pojawiać.

Do następnego postu,

Roksana

Cierpienia młodego biol-chema

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 23 Sep 2017 09:36:00 +0000

Hej wszystkim.

Za mną już dwa tygodnie rozszerzeń. Jeśli mam być szczera, to jest ciężej niż myślałam. Spodziewałam się trochę wolniejszej gonitwy za materiałem. Z biologią lecimy za szybko, podobno podręcznik, na który kiedyś poświęcano dwa lata mamy przerobić w pół roku. :') Chemia mnie rozczarowała po całości, a za polskim nie nadążam. Do końca miesiąca daję sobie czas, by zmienić polski na matematykę. Niby i tak jej nie ogarniam, ale może dałabym jakoś radę. Jutro znowu wyjeżdżam do stolicy i znowu nie wyrobię z nauką biolki na sprawdzian. Może jakoś pociągnę z nauką na kawie, ale będzie ciężko... Dobra kończę te gorzkie żale i tak nie powinnam się skarżyć i biadolić, ale nie mam czasu, by napisać coś sensownego.

Do następnego postu

Roksana

10 rad jak efektywnie się uczyć

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 06 Sep 2017 16:06:00 +0000

No hej, hej. Jak tam u Was początek roku szkolnego? U mnie chyba najgorzej w dziejach, bo powitałam go problemami zdrowotnymi i siedzę sama w domu. ☹ Ale bez dalszego użalania, przygotowałam dla Was dzisiaj post, który za mną kroczył już od wakacji. Wiele rzeczy jest oczywistych, ale czasami zapominamy, aby się do nich stosować. Na przykład to, co mówi nam o starannym prowadzeniu zeszytu (a później w środku roku i tak mamy w nim wymalowane karniaki), albo o codziennej nauce (jest ktoś, kto zawsze się do tego stosuje?). Dlatego tak dla przypomnienia sporządziłam dla Was notkę, która pomoże Wam trochę łatwiej wejść w obroty i zdać obecną klasę śpiewająco.

1. Podkreślaj ważne informacje i słowa "klucze" różnymi kolorami.

Polub swoje notatki i postaraj się, aby Twoje zeszyty były schludne i kolorowe (oczywiście w granicach rozsądku). Ten sposób przyda Ci się szczególnie, jeśli jesteś wzrokowcem. Na sprawdzianie łatwiej skojarzysz odpowiedź ze swojego zeszytu, która jest przypisana odpowiedniemu kolorowi.

2. Nie odkładaj nigdy całego materiału na dzień przed sprawdzianem.

Jeśli jesteś w gimnazjum możesz liczyć na więcej szczęścia, gdy odkładasz naukę na ostatnią chwilę, ale w szkole średniej najlepsze co możesz dla siebie zrobić, to uczyć się na bieżąco, małymi porcjami wiedzy. Pamiętaj też, aby prócz systematycznej nauki na co dzień, zacząć uczyć się na sprawdzian chociaż tydzień przed testem.

3. Jeśli uczysz się definicji lub słówek na angielski postaraj się skojarzyć dane słowa z czymś co już znasz.

Zrobisz sobie także przysługę jeśli trudny zwrot podzielisz na kawałki np. kwas deo-ksy-rybo-nukleinowy, inaczej DNA.

4. Postaw na analizę, nie na bezmyślne wkuwanie.

Jeśli będziesz czytać treść z podręcznika bez zrozumienia, niewiele się nauczysz. Staraj się wszystko dokładnie przeanalizować. W przeciwnym wypadku licz się z tym, że tracisz czas.

5. Czytaj na głos.

Jeśli jesteś słuchowcem to doskonały sposób dla Ciebie. Dużo czasu zaoszczędzi Ci także nagranie swojego głosu podczas czytania. Wtedy już tylko położyć się wygodnie na łóżku ze słuchawkami w uszach i śledzić tekst. To skuteczna metoda, ale "zabieg" należy powtarzać wielokrotnie. Ja po powtórzeniu dużej partii materiału na WOK, byłam w stanie napisać test na ocenę dobrą, a uwierzcie, że test nie był prosty, uczyłam się na ostatnią chwilę, a ocena na skalę klasową była jedną z wyższych.

Niepożądanym skutkiem tego sposobu na naukę, może być w zasadzie tylko ból gardła, gdy przyjdzie nam czytać tekst do nagrania przez godzinę. Z kolei plusami są wyższe stopnie, lepsza dykcja i opracowanie samemu (części, bo nie sposób przeczytać kilkuset, a nawet ponad tysiąca stron, by mieć pełne opracowania) materiałów do matury.

6. Jeśli uczysz się dat na historię, bądź polski, łącz liczby np. 1789r. - zburzenie Bastylii.

1 - oznacza tysiąclecie

7 - wszystkie zdarzenia z działu zdarzyły się w tym stuleciu

8 - 10-2=8 <-- szukaj logicznych powiązań

9 - 8+1=9 <-- wykonaj działanie matematyczne.

Ewentualnie 1789r. - liczby 789 naturalnie następują po sobie, co też sporo ułatwia. Może trudnością będzie zapamiętanie większości dat historycznych tym sposobem, ale te najważniejsze na pewno pozostaną Ci w głowie na dłużej.

7. Szukaj materiałów w Internecie.

Nie wszystko w szkole jest podane na tacy. Musisz nauczyć się szukać notatek, klipów wideo i innych treści, by zmierzyć się z oczekiwaniami wymagających nauczycieli. Ściąga, Bryk i inne strony internetowe służą pomocą.

8. Rozwiązuj quizy wiedzy.

Nie wiem jak jest z testami wiedzy dla licealistów, bo materiału jest tak dużo, że nie mam obecnie czasu się w to bawić, ale jest to dobry sposób na sprawdzenie swojej wiedzy, jeśli jesteś w gimnazjum. Na pewno jakaś część pytań może pojawić się na teście, więc można w ten sposób ćwiczyć przed sprawdzianem.

Źródła zdjęć: grafika google i bodajże Tumblr

9. Jeśli się uczysz pamiętaj o tym, aby pozbyć się elementów, które mogą Cię rozpraszać.

Posprzątaj bałagan na biurku, wyłącz komputer, telewizor, radio i pozbądź się na jakiś czas telefonu. Pamiętaj też, aby robić sobie przerwy podczas przyswajania materiału. Po pewnym czasie "mózg się wyłącza".

10. Pamiętaj o tym, aby unikać jak ognia zarywania nocek.

Wyśpij się przed testem i nie zapomnij rano zjeść śniadania. Sama miałam w szkole sytuację, kiedy miałam wszystko wykute na blachę na kartkówkę, ciągle się uczyłam, nawet bezpośrednio przed testem i dostałam "zawieszenia" ~~bo dostaliśmy na napisanie może niecałe 10 minut i to pod koniec lekcji~~, bo zarwałam trochę tej nocy i z trudem dałam radę napisać na nędzną ocenę dostateczną. Zmęczony mózg nie funkcjonuje na pełnych obrotach, więc wysypiaj się.

A jakie są Wasze triki na naukę?

Do następnego postu,

Roksana

Czy zawieszam bloga?

noreply@blogger.com (Roksana) — Thu, 31 Aug 2017 19:40:00 +0000

No hej, hej.

Dzisiaj dość krótko, bo chcę Wam przekazać w zasadzie tylko jedną wiadomość. Ostatnio nie piszę na blogu z paru powodów. Przytoczę je tu, bo dlaczego nie. Niech żadna z Was nie pomyśli sobie, że nie piszę ostatnio na blogu, bo mi się nie chce.

1. Zbliża się szkoła a ja odłożyłam wszystkie rzeczy na ostatnią chwilę, głównie czytanie lektur przez co nie mogę z czystym sumieniem przysiąść, by napisać normalny post (co trwa u mnie średnio 3/4 godziny).

2. Codziennie przez pół dnia pomagam mojej mamie w pracy. Tak, to też zabiera mi trochę czasu.

3. Mam nową pasję, a mianowicie grę na gitarze. Wspominałam już o tym parę razy w postach. Chcę nauczyć się czegoś nowego, niż ciągle siedzieć w tym samym. O blogowaniu wiem już dużo, a muzyka to dla mnie coś nowego, chcę iść raczej w tym kierunku.

4. Składam swoje życie do kupy. Faktem jest, że w moim życiu panuje chaos, nie jest to żadną tajemnicą. Nie jestem w stanie zmotywować się do pisania postów, kiedy moje życie jest mówiąc oględnie "nieogarnięte", wkraczam dużymi krokami w dorosłość. Mam coraz więcej rzeczy i problemów na głowie. Myślę, że to rozumiecie.

5. Zdaję sobie sprawę z tego, że mój kontent nie jest najlepszej jakości. Są pomysły, jest wena, ale motywacji nie, bo czuję, że nieustannie rozpowszechniam populizmy. Chcę wnieść coś nowego, ale to nie jest proste zadanie dla licealistki, która nie ma jeszcze odpowiedniego wykształcenia i bagażu doświadczeń, a żąda od siebie sporo. Źle się czuję pisząc takie posty, takie proste, takie oczywiste. To jest niestety jedna z tych przykrych wad perfekcjonizmu. Twórcze zawieszenie, gdy coś "nie jest wystarczająco dobre".

6. Blog nie jest już moim priorytetem. Jak już pisałam, bardziej pociąga mnie gra na gitarze od pisania bloga, ale nie mówię, że blog nic już dla mnie nie znaczy.

7. Druga klasa liceum to czas przygotowań do matury, ogólnie cały nawał nauki, zajęć pozalekcyjnych i wszystkiego. Ponadto wliczam w to jakieś wyjazdy może nawet za granice Polski. Czasu na wszystko jest mało. Zwłaszcza będąc na biolchemie.

Nie wiem jaka będzie przyszłość tego bloga, chcę dodawać posty, ale same rozumiecie. Jestem bardzo zła na siebie, że doprowadziłam do tej sytuacji. Mam wszystko, nawet posty w roboczych, jedynie dopracować i publikować, tylko ciągle coś mi nie gra. Ciągle coś nie jest perfekcyjnie na swoim miejscu. Nie zawieszam bloga, bo nie chcę tego robić, ale uprzedzam Was, że wraz z nadejściem nowego roku szkolnego postów będzie diametralnie mało. Przepraszam, że tak wyszło.

Możecie napisać mi w komentarzu czy chcecie, abym kontynuowała prowadzenie tego bloga, bo po prostu nie wiem, czy mój wysiłek cokolwiek tutaj wnosi. Jestem bardzo przywiązana do tej strony i wierzę, że to nie zakończy się w ten sposób.

Buziaczki myszki i mam nadzieję, że do zobaczenia w następnym poście

Roksana

#PRZERYWAMY MILCZENIE

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 11 Aug 2017 20:31:00 +0000

Codziennie mijamy na ulicy setki ludzi. Każdy z tych ludzi jest inny, każdy ma inne problemy, każdy odbiera rzeczywistość inaczej. Stykamy się z tymi ludźmi z którymi nic nas nie łączy, nie wiedząc, czy nie tkwi w nich problem, który czai się w psychice.

Temat chorób psychicznych to właściwie temat tabu we współczesnym społeczeństwie. ChAD, depresja, anoreksja, bulimia, mania, różne obsesje, najdziwniejsze fobie, zjawisko samookaleczenia, zaburzenia osobowości typu borderline i... można długo wymieniać, bo jest tego dużo, a większość ludzi jest po prostu głucha na te tematy. Ja uważam, że są to tematy ciężkie, ale należy o nich mówić, bo choroby i zaburzenia psychiczne różnego sortu wliczają się do codzienności w naszym świecie.

Co myślę o tej akcji? Moim zdaniem dobrze, że została powołana, ponieważ sama często rozglądam się i widzę, zwłaszcza w Internecie, że jest sporo ludzi, którzy tkwią w dołku psychicznym, bo przez swoje problemy zostali wyalienowani ze społeczeństwa, lub wręcz przeciwnie ukrywają się w milczeniu pod anonimowym kontem, by nikt ich nie rozszyfrował.

Może nie jest to temat, o którym trzeba rozmyślać codziennie, ale warto chociaż zdawać sobie sprawę z tego, że uśmiechnięty nie zawsze znaczy szczęśliwy. Czasami wystarczy tylko obserwować, wbrew pozorom wystarczy tylko poświęcić trochę więcej uwagi, by dostrzec, czy ktoś coś udaje, czy jest z nim wszystko dobrze, jeśli towarzyszom nam tego typu przypuszczenia. Wiele osób się ukrywa w szarości społeczeństwa, dlatego #PRZERYWAMY MILCZENIE.

Chciałabym, aby o akcji dowiedziało się więcej osób, bo nawet jeśli ja i Ty mamy świadomość, że nasz świat toczą tej natury problemy to nie znaczy, że każdy ma taką świadomość, a nawet jeśli ją ma to zwykle nie zaprząta sobie tym głowy.

PS: Przepraszam, za jakość tego postu. Nie miałam zbytnio kiedy napisać tej notki, ze względu na zbliżający się wyjazd i także ze względu na usterkę bloggera. Na pocieszenie powiem, że szykuję dla Was dwa solidne posty, ale na to musicie jeszcze trochę poczekać.
Chyba mijam się ze swoim powołaniem. Jeśli to czytasz to gratuluję, jesteś bardzo bystra.

Do następnej notki

Roksana.

Co jest moim miejscem?

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 05 Aug 2017 20:56:00 +0000

Nie każdy pasuje. Jedni rodzą się na swoim miejscu, inni szukają go całe życie. Błądzą i się gubią. Palą za sobą mosty, gdy dobywają prawdy, że "ich miejsce" było iluzją. Tam, gdzie ktoś oddycha, kto inny się dusi. Czasami sami wybieramy duszenie się, bo każdy prócz nas potrafi oddychać tam, gdzie my nie umiemy. Idziemy na łatwiznę i cierpimy całe życie. Przestajemy szukać swojej legendy, swojego miejsca, i do końca swych dni być może tkwimy w smutku, że była szansa, lecz już dawno przepadła.

To chyba naturalna kolej rzeczy. Każdy chce mieć swoje miejsce, by czuć się komfortowo i osiągnąć wewnętrzny spokój. Czasem wystarczy opuścić dom rodzinny, innym razem kraj pobytu, ale tak jak napisałam, czasami "miejsce" może być iluzją, bo trawa zawsze wydaje się bardziej zielona na obcym trawniku. Aczkolwiek człowiek sam czuje, że nie pasuje do otoczenia, do powszechnego spojrzenia na życie, do poziomu jakiegoś miejsca, gdzie nie ma szans na rozwój. Pragnie się wyrwać, zwłaszcza, kiedy jest młody. Istnieje (pseudo)hipoteza, że podświadomie ciągnie nas do miejsca, gdzie żyliśmy w poprzednim wcieleniu. Jest to mało prawdopodobne, ale jednak wiele z nas przeżyło lub przeżywa fascynację jakimś krajem. Co ja myślę o szukaniu swojego miejsca na ziemi? Wierzyć, szukać i odnaleźć. Tego życzę każdemu.

A Ty znalazłaś już swoje miejsce? Co nim jest?

Do następnego postu

Roksana.

Jak motywuję się do pisania postów?

noreply@blogger.com (Roksana) — Tue, 01 Aug 2017 16:46:00 +0000

Ostatnio czytając komentarze zauważyłam jeden z zapytaniem, jak motywuję się do pisania postów, dlatego dzisiejszy post poświęcę właśnie temu tematowi.

1. Wena i inspiracja

Przeglądam blogi, ponieważ zawsze kiedy to robię mam możliwość wypowiedzenia się na jakiś temat, zdobycia nowej inspiracji, a zdarza mi się nawet, że podczas pisania komentarza na jednym z blogów nieumyślnie napiszę jakąś myśl, która nadawałaby się do tematu następnego postu. Motywacja sama przyjdzie, kiedy dosięgnie nas wena, ale czasami trzeba jej trochę pomóc i poszukać inspiracji.

2. Czytelnicy

Jedną z moich kluczowych motywacji jest to, że mam czytelników, gdyby nikt nie czytał mojego bloga przestałabym prędzej czy później publikować nowe posty.

3. Komentarze

O ile wyświetlenia są wyznacznikiem czytelnictwa, to komentarze pod postami są bardzo budujące i motywują do pisania następnych tekstów. Lubię czytać komentarze, kiedy brakuje mi motywacji, zwłaszcza takie, które rzeczywiście wnoszą coś nowego i nie ograniczają się do nic nie znaczącego zdania "Super post".

4. Przyrost obserwacji

Moją czwartą motywacją są obserwatorzy, a konkretnie to, że widzę ich przyrost. Od razu banan pojawia się na twarzy jak widzi się, że z dnia na dzień obserwacji jest więcej. :)

5. Propozycje współprac

Może to trochę dziwne, ale do pisania i prowadzenia bloga motywują mnie także propozycje współprac, które co jakiś czas się pojawiają. To taki delikatny sygnał, że blog coraz więcej znaczy w blogosferze. Miłe uczucie.

6. Cytaty na temat blogowania

Prócz wszystkich wymienionych od czas do czasu szukam cytatów dotyczących blogowania. One też mnie w pewnym stopniu motywują.

Źródło: grafika google

7. Blogowa rutyna

Może to nie była do końca moja motywacja, ale w roku szkolnym, kiedy wracałam do domu w piątek i miałam zawalony weekend pracami i nauką, to piątek okazywał się najlepszym i często jedynym dniem, żeby opublikować post. Potem miałam świadomość, że nie znajdę czasu, więc taka rutyna też może wpływać na motywację. Wybrać sobie jeden dzień w tygodniu, kiedy musi pojawić się post i tego się trzymać.

8. Możliwości

Jestem świadoma tego, że w momencie kiedy założyłam bloga zmieniłam swoje życie. Otworzyłam sobie furtkę do możliwości, do rozwijania umiejętności pisarskich i dałam sobie szansę, by mieć coś swojego w Internecie. Same korzyści.

9. Nie będę tego żałować

~~Tak, teraz sobie tak gadam...~~ Nigdy jeszcze nie żałowałam tego, że się uczyłam, czy rozwijałam swoje umiejętności. Wiem, że za kilka lat, może nawet miesięcy będę żałować tego, że nie przykładałam się do czegoś tak jak należy, dnia dzisiejszego. W przypadku blogowania, bo zależało mi na nim, a np. usunęłam go bezpowrotnie. Za kilka lat strona mogła mieć 1000 obserwacji, a tak wszystko zostało zaprzepaszczone. Czasu poświęconego na rozwój się nie żałuje, za to straconego czasu, niestety owszem.

To byłoby raczej na tyle, wiadomo, że mi też czasami doskwiera brak motywacji, ale to głównie przez niemoc twórczą, która od czasu do czasu pojawia się na horyzoncie. Jeśli któraś z Was nie ma motywacji do pisania postów można zwrócić uwagę na to co napisałam, ewentualnie zrobić przerwę. Nie ma sensu pisać na siłę, ja wielokrotnie się już o tym przekonałam.

Do następnego postu

Roksana

Będę dziś szczęśliwa, bo jutro może nie być jutrem

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 22 Jul 2017 09:25:00 +0000

Zwykle odkładamy szczęście na jutro, na za tydzień, miesiąc, rok... Nie daje nam przyjemności to, co już mamy. Myślimy, że szczęście do nas przyjdzie, więc cierpliwie czekamy, aż się pojawi. Mijają lata, a my czekamy na coś co być może nigdy nie nadejdzie. Rzecz w tym, że szczęście nie nadchodzi, bo nie wiemy czym jest. Jak można czekać na coś, czego nie rozumiemy i nie wiemy jak wygląda? Gdy w końcu dojrzejemy na tyle, by zrozumieć szczęście dochodzimy do smutnego wniosku, że to co kiedyś było szczęściem przepadło, ponieważ byliśmy na tyle niedojrzali, by nie dostrzegać tego, co naprawdę nim było. Pytanie tylko co jest tym "szczęściem"? Piękne chwile, które zamieniają się wspomnienie? Pełny portfel pieniędzy? Rodzina w komplecie przy wigilijnym stole? Gdy z czasem to zrozumiesz będziesz pewnie długo się smucić, że miałaś szczęście, lecz go nie dostrzegałaś. To rzadka w XXI wieku umiejętność, być szczęśliwym dzisiaj, nie jutro...

"Będę dziś szczęśliwa, bo jutro może nie być jutrem" - Autor nieznany

Do następnej notki,

Roksana

Fidget spinner - recenzja

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 19 Jul 2017 21:38:00 +0000

Świat oszalał na puncie fidget spinnerów na przełomie lata tego roku i tak samo jak w przypadku modnej zeszłego roku gry "Pokemon go" podzieliły one ludzi na zwolenników, przeciwników i oczywiście na tych, którym są one obojętne. Co ja o tym myślę? Sama nie zamierzałam kupować ani jednego egzemplarza, ale zdecydowałam się, ze względu na panującą modę i ciekawość. Wielu uważa, że to gadżet przeznaczony dla dzieci z ADHD i... kretynów, choć tak mówią tylko osoby, które już na starcie przyjęły negatywne nastawienie. Niektórzy nawet przyjęli, że to zabawka szatana. (Serio, są takie opinie, bo kręcący się spinner ponoć ujawnia liczbę 666. xd) W sumie to nie rozumiem do końca szału na te gadżety, ale o tym opowiem w dalszej części postu.

Kupiłam możliwie najtańszy model i nie wydaje mi się, żeby droższy egzemplarz dał mi więcej frajdy, chociaż są spinnery z dodatkami specjalnymi typu świecenie w ciemności. Moim zdaniem to chwilowa moda, tak jak było rok temu z "Pokemon go". Jedynie co można dobrego powiedzieć to to, że mimo tego, że przedmiot wydaje się prosty, to może dać chwilę relaksu? Ja przynajmniej miałam takie odczucie, bo wiem, że sporo ludzi ten gadżet denerwuje i w sumie nie będę się temu dziwić. Małe to, banalne i jedyne co robi to się kręci.

Podsumowując. Za rok nikt pewnie nie będzie pamiętać o tych gadżetach. Uważam, że nie warto kupować fidget spinnerów za cenę wyższą niż 20 zł, przynajmniej na początku. Przedmiot szybko się znudzi, a na dodatek prędko wyjdzie z mody. Spinnery są absolutnie nie warte swojej ceny, ja kupiłam z ciekawości, ale nie ma się zbytnio czym zachwycać. Na plus jest to, że ten kręcący się gadżet faktycznie może sprawiać frajdę (dosłownie przez pięć minut), dlatego jeśli ktoś był sceptycznie nastawiony może spróbować się przekonać. Ta cała "moda" może wydawać się idiotyczna, ale jednak wolę ludzi z kręcącą się między palcami zabawką, niż ludzi z przed roku, którzy wpadali pod auta szukając pokemonów.

A Wy macie fidget spinnera?

Do następnego postu :*

Roksana

Blogowanie - oczekiwania vs rzeczywistość

noreply@blogger.com (Roksana) — Mon, 17 Jul 2017 09:34:00 +0000

Kiedy każda z nas brała się za blogowanie niewątpliwie żyła w sferze złudzeń i idyllicznego podejścia do sprawy, która na początku była naszym marzeniem, ale zarazem też wyzwaniem (nie oszukujmy się, każda z nas miała kiedyś problem z każdą duperelą, jak chociażby co gdzie leży w bloggerze, co jak ustawić i z której strony ugryźć temat jaki wybrałyśmy za temat przewodni naszego bloga). Co wytrwalsze z nas piszą do dziś, mniej cierpliwe już dawno odpuściły. Jak wyglądały nasze oczekiwania wobec blogosfery, a jaka okazała się rzeczywistość? O tym, jakie są jaśniejsze i ciemniejsze strony blogowania, dowiesz się w dzisiejszym poście.

CZYTELNICY

Pamiętasz swoje oczekiwania? Tysiące czytelników odwiedzający Twoją stronę, by przeczytać właśnie o Twoich refleksjach, recenzjach kosmetycznych, czy podejściu do mody. Taki obraz tkwił w wyobraźni każdej z nas. Jakie odwzorowanie ma to w rzeczywistości? Cieszysz się, kiedy masz kilkadziesiąt stałych czytelników, kilkaset to już duży sukces, o tysiącach, którzy nieustannie pilnują nowych postów wciąż marzysz... Wciąż się zastanawiasz czy nie wymagasz zbyt wiele. Chcesz tylko kilkaset stałych czytelników, którzy śledzą twoją twórczość? Ja też.

WYŚWIETLENIA

"Sto tysięcy wyświetleń to minimum. W ciągu roku na pewno się wybiję, a za dwa lata dobije mi milion wyświetleń!" Brzmi znajomo? W większości przypadków ciężko dobić do dziesięciu tysięcy, nie mówiąc już o przeliczeniu na miliony.

KOMENTARZE

"Już to widzę! Po sto komentarzy pod moim nowym postem, albo jeszcze więcej!" Każda z nas pewnie tak myślała, a później nagle na głowę opadł kubeł zimnej wody, bo tu ani jednego komentarza i zapał został zgaszony. Oczywiście jeśli się nie poddajemy zyskamy jakichś stałych czytelników, ale prawda jest taka, że jeśli nie zaczniesz szastać linkami na prawo i lewo i odwiedzać blogów oraz aktywnie działać u siebie, to ciężko będzie Ci się motywować do działania. Bo nie ma przyrostu tych piekielnych komentarzy... Chyba, że nie masz żadnych wiernych czytelników, którzy czytają Twoje posty, a stado spamerów, którzy nie napiszą w komentarzu nic więcej jak "Super napisane, zapraszam do mnie!". Ale wydaje mi się, że w tym przypadku im więcej komentarzy tym mniej motywacji. I w końcu dochodzisz do punktu, gdy zaczynasz sobie wmawiać, że... "Nikt tego nie czyta!"

OBSERWATORZY

Marzy Ci się tysiąc obserwatorów, albo chociaż pięćset? To do zrobienia, ale obserwatorów nie zbiera się zbyt łatwo. Można kombinować, ale w większości przypadków liczba obserwatorów mało znaczy. Możesz mieć dwieście obserwatorów wymuszonych sztucznie "obs za obs", ale to tylko puste cyfry. Przyda Ci się to przy zdobywaniu współpracy, ale nie oszukujmy się. Większość z tych osób nie zagląda na Twojego bloga.

KWESTIA WENY

W głowie masz mnóstwo pomysłów, zapisujesz więc wszystkie. Z czasem Twoja osobowość ulega zmianie, a dawny temat na post wydaje się nieodpowiedni. Tyczy się to w szczególności nastolatek. Kiedy masz już temat, który chcesz poruszyć nagle uaktywnia się brak weny. Siedzisz przed monitorem i nie możesz napisać słowa. W końcu dopada Cię depresja twórcza, więc zarządzasz przerwę w blogowaniu. Czyż to nie znajome? :)

SŁAWA

Wszystkie chociaż przez pięć minut naszej blogowej kariery myślałyśmy o tym jak to jest zaistnieć w blogosferze. Obserwowałyśmy z zapartym tchem najpopularniejsze blogi w Polsce i czerpałyśmy wzorce. Mija kolejny dzień, a Ty nie jesteś sławna. Cóż zrobić? Pracować na swój sukces i czekać cierpliwie, aż się wybijesz, albo usunąć bloga. (Drugiej opcji nie polecam, całkiem przekreślasz wtedy swoje szanse. ;))

WSPÓŁPRACA

Wyobrażałaś sobie, że współpraca to coś świetnego. Wtem na swojej skrzynce pocztowej znajdujesz pierwsze propozycje współpracy. Czujesz się wyjątkowo, w końcu ktoś Cię zauważył. Podejmujesz się kooperacji w zamian za promocję bloga lub za parę ciekawych upominków. Po jakimś czasie orientujesz się, że dałaś się wykorzystać. Na szczęście nie ciągniesz już tego dłużej i zrywasz współpracę. Poznałaś już przedsmak blogowania. To biznes w którym każdy chce Cię wykorzystać. Mała rada na koniec - znaj swoją wartość. Nie bierz pierwszej lepszej współpracy.

To już koniec na dzisiaj, misie. Trochę się rozpisałam... Mam nadzieję, że nie macie mi za złe. Jak na razie nie opuszcza mnie wena. Ten post planowałam już od dawna, napiszcie mi w komentarzu czy się Wam podobał.

Do następnego postu :*

Roksana

Wakacyjne inspiracje

noreply@blogger.com (Roksana) — Fri, 14 Jul 2017 19:15:00 +0000

Hejka! *^-^*

Dzisiaj przygotowałam dla Was wakacyjne inspiracje. Jutro już piętnasty lipca. Czy tylko mi się wydaje, że te wakacje lecą zbyt szybko? Pogoda wciąż nie zachwyca. Podejrzewam, że moja skóra wyjdzie ze spotkań ze słońcem bez większych zmian, a do swoich zajęć we wrześniu wrócę nadal ze swoją śnieżnobiałą skórą. ~~Zazdroszczę pani z drugiego zdjęcia, piękna opalenizna. Czemu ja nie mogę takiej mieć?~~ No ale cóż, mówi się trudno. Mam nadzieję, że nie jestem jedyną osobą, której skóra nigdy nie może się opalić. Bez przedłużania. Zapraszam do przejrzenia zdjęć. Może czymś się zainspirujecie? :)

Zdjęcia czerpałam ze stron: pl.pinterest.com i weheartit.com

Do następnego postu :*

Roksana

Stuknęła mi siedemnastka

noreply@blogger.com (Roksana) — Wed, 12 Jul 2017 13:20:00 +0000

Dzisiaj kończę siedemnaście lat. Kiedyś wszystko wydawało się prostsze. Kiedyś jedynym problemem było to czy zdąży się na wieczorynkę, dzisiaj problemem jest pogodzenie wszystkiego ze sobą - szkoły, pracy, pasji itp. a to dopiero wierzchołek góry lodowej, ale to chyba oczywiste, nigdy nie będzie łatwiej. Może być tylko trudniej. Pierwszy rok liceum był szokiem, później pojawiły się problemy, rozterki, dylematy. Nadmiar nauki, nadmiar wymagań wobec samej siebie. Czasami brak pięciu minut na chwilę wytchnienia. Trudne decyzje, które można rozważyć na milion możliwości. Każdy wybór jest w stanie coś zmienić, coraz bardziej jesteś świadoma swojego wpływu na przyszłość. Nie jest już tak bezpiecznie jak wtedy, gdy miałaś siedem lat. Dzieci boją się ciemności, dorośli najbardziej obawiają się dnia. Ale czy to źle bać się ciemności? Kryć się w świetle przed tym co nieznane jako dziecko, czy kryć się w ciemności przed światłem obowiązków dnia codziennego jako dorosły? Każda decyzja ma znaczenie. Każdy twój błąd coś zmieni w twoim życiu. Czasami chciałabyś, żeby ktoś pokierował za ciebie. To się chyba nazywa dorosłość, ale nie jestem jeszcze do końca dorosła i wiecie co? Zanim zrobię ostatni krok do dorosłości wykorzystam ten czas najlepiej jak mogę. :)

Trochę smutno zaczęłam post tym wewnętrznym monologiem, ale radujmy się, bo dzisiaj stuknęła mi siedemnastka. Powiem Wam szczerze, że zleciało mi jak z bicza strzelił. Za rok osiemnastka, jakby nie patrzeć nigdy nie będę już taka młoda jak jestem dzisiaj. Dziękuję Wam za ponad sto obserwacji i za to, że wciąż ktoś to czyta. To dla mnie najwspanialszy prezent. :*

Do następnego postu myszki. :*

Roksana

Co można robić jak jest się chorym? (20 pomysłów)

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 08 Jul 2017 22:42:00 +0000

I mnie dopadło w końcu okropne choróbsko, przez co cały dzień mam beznadziejny humor. Zamiast jak najlepiej wykorzystać wakacyjny czas siedzę w miejscu i ocieram kapiący nos. Na termometrze temperatura 37'C, a na biurku stos zużytych chusteczek oraz leki. Nie mogę zrobić treningu, bo nie czuję się na siłach, z gitarą to samo. Muszę zrobić wolne. Szkoda mi treningu, bo wyrzeźbiłam już sobie mięśnie. W każdym razie mam nadzieję, że nie pójdą na marne efekty mojej dwutygodniowej pracy. Do końca wakacji chcę mieć pięknie wyrzeźbione ciało i w miarę dobrze grać na gitarze. Nawet nie wiecie jak mi się nudzi. Nie mogłam rano spać, więc wstałam o ósmej, bo nie mogłam uleżeć i... cały ranek oglądałam kreskówki na komputerze. No tak wiem, dziecinna jestem. Na ogół nigdy tego nie robię. Żałuję, że odstawiłam suplementy diety, gdy je brałam żadna choroba się mnie nie trzymała. Ehhh... Rozumiem, gdybym zachorowała w okresie jesiennym, czy zimowym, ale w lato to jakaś kpina. Do tego za kilka dni moje urodziny, które spędzę prawdopodobnie z obolałą głową i zatkanym nosem. Nieważne, Roksana, skończ wreszcie biadolić. Przygotowałam dla Was dzisiaj listę rzeczy, które można robić, gdy jest się chorym.

1. Obejrzyj jakiś film, bądź zrób cały maraton filmowy.

(Osobiście polecam produkcje Darrena Aronofsky'ego "Czarny łabędź" - uprzedzam, że film jest dosyć mocny, ja podczas seansu musiałam sobie robić przerwy, żeby pochodzić po pokoju, ale film wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie, poza tym "Requiem dla snu", mnie się bardzo podobał, jeśli lubicie inne klimaty to zawsze można obejrzeć sobie horror np. "Ring", albo stare polskie klasyki "Dzień świra" - który swoją drogą nigdy mi się nie znudzi, albo "Seksmisja". To kilka propozycji, jeśli chcesz poznać ich więcej kliknij TUTAJ.

2. Pooglądaj swoich ulubionych youtuberów.

Jeśli szukasz jakichś komicznych filmików to zajrzyj na kanał Poszukiwacza, Abstrachuji, Beks, czy Szparagów jeśli wcześniej ich nie znałaś.

3. Pooglądaj kreskówki.

Serio mówię, raz na jakiś czas można powrócić do przeszłości, by na chwilę stać się dzieckiem.

4. Poczytaj Wattpada.

Jest tam bardzo dużo opowiadań itp., na pewno znajdziesz coś dla siebie. :)

5. Poczytaj książkę.

Możesz czytać książki na temat jakiejś umiejętności np. rysowanie, jeśli lubisz rysować na pewno Ci się to przyda. Ewentualnie przeczytaj jakiś bestseller lub co tam lubisz.

6. Pisz bloga.

Jeśli nie miałaś nigdy odwagi załóż go teraz, jeśli go już masz napisz jakiś post. Możesz także popracować nad estetyką swojego skrawka internetu.

7. Rysuj, maluj, pisz opowiadania, wiersze, artykuły itp.

8. Załóż słuchawki i puść swoją ulubioną muzykę.

9. Jeśli jesteś typem gamerki pograj w coś.

Jedyne co mi przychodzi do głowy to Simsy i LOL, ale wybór gier jest bardzo duży.

10. Poucz się języka.

To dobra forma rozrywki, a słówka do głowy wpadają. Polecam aplikacje Duolingo, Ucz się angielskiego (10 000 słowa i zwroty) oraz Angielski - Słownictwo (to już coś dla uczniów szkół średnich. Można z jej pomocą przećwiczyć swoje słownictwo.)

11. Napisz do znajomego.

Może jemu też się nudzi?

12. Pograj na ulubionym instrumencie, jeśli masz siłę i ochotę.

13. Zdrzemnij się.

Drzemka na pewno dobrze Ci zrobi.

14. Możesz nadrobić zaległości, przepisywać zeszyty i trochę się pouczyć.

Jeśli chodzisz do szkoły oczywiście.

15. Jeśli czujesz się na siłach możesz posprzątać w swoim domu, albo zabrać się za porządki w szafie.

(Mi segregacja ubrań zajęła trzy dni, więc będziesz miała co robić :p)

16. Możesz zawsze pooglądać telewizję.

17. Możesz poprzeglądać memy itp.

Znasz strony takie jak kwejk, demotywatory?

18. Możesz porobić coś fajnego z origami, o ile masz dosyć cierpliwości.

19. Ugotuj coś dobrego do jedzenia.

20. Możesz zrobić sobie spa. Maseczki, peelingi i inne zabiegi upiększające, bo dlaczego nie?

Ostatnio dostałam propozycję współpracy z portalem KobiecePorady.pl. Czy któraś z Was miała okazję podjąć z nim współpracę? Zastanawiam się, czy nie rozpatrzyć propozycji, ale nie wiem, czy warto. Czy ktoś jeszcze prócz mnie zmaga się z chorobą? :(

Do następnego postu myszki :*

Roksana.

Sesja fotograficzna #1

noreply@blogger.com (Roksana) — Mon, 26 Jun 2017 21:24:00 +0000

Tak jak obiecałam. Przygotowałam kilka zdjęć mojego autorstwa. Tematem przewodnim tej serii są kwiaty. Wiosna to chyba moja ulubiona pora roku pod tym właśnie względem, że wszędzie pełno kwiatów, w powietrzu unosi się przyjemna woń, kwieciste łąki zaś wprawiają mnie w stan deja vu. Przypomina się dzieciństwo. Za sprawą czterech pierwszych zdjęć i odrobiny szczęścia, które się do mnie uśmiechnęło stałam się laureatką konkursu "Photo Poetica". Do wszystkich zdjęć zastrzegam sobie prawa autorskie. Zapraszam do przejrzenia i ocenienia moich fotografii.

Zdjęcia zostały wykonane telefonem Samsung Galaxy S3. Piszcie w komentarzu czy chcielibyście więcej zdjęć. Jest lato, więc może zrobię inną tematyczną sesję?

Do następnego postu

Roksana.

Zakończenie roku szkolnego

noreply@blogger.com (Roksana) — Sun, 25 Jun 2017 14:34:00 +0000

Blisko dwa miesiące temu pisałam tutaj o mojej przerwie od blogowania. Pisałam wtedy, że muszę ją zrobić, ponieważ muszę skupić się na poprawach. Jest już po zakończeniu roku szkolnego, mamy za sobą dwa pełne dni wakacji. Ciągle mam wrażenie jakby pierwszy tydzień szkoły rozpoczął się wczoraj, a tymczasem już we wrześniu rozpoczynam drugą klasę. Matura coraz bliżej, jak sądzę zacznie się straszenie od pierwszego tygodnia semestru.

Pierwszą klasę liceum udało mi się skończyć ze średnią około 5.0. Cieszę się z tego faktu, bo początkowo moim celem był tylko pasek. Nie było łatwo, ale dałam radę ogarnąć 18 przedmiotów.

(Zdjęcie, żeby nie było, że zmyślam :p)

Czego nauczył mnie ten rok szkolny? Na pewno tego, że jeśli postawi się na upór w dążeniu do celu to można osiągnąć wszystko. Najważniejsze to się nie poddawać, kiedy ma się gorszy dzień. To nie rozwiązanie, kiedy przyjmie się wersję "Na pewno mi się nie uda". Postawiłabym raczej na "Jeśli dam z siebie wszystko to mi się uda", ale moim zdaniem nawet w tej drugiej wersji trzeba zostawić ten 1% niepewności na wypadek, gdyby coś poszło nie tak, by po upadku szybko się podnieść i iść dalej, by nie trwonić czasu zadręczaniem się, że miało wyjść dobrze, a wyszło jednak inaczej.

Przeskok między gimnazjum a liceum to prawdziwy przełom. Z wielu rzeczy, których nauczyłam się w poprzednich etapach nauczania zostałam rozliczona. Najbardziej odczułam to na polskim i na angielskim. W gimnazjum na polskim za napisanie zwyczajnego tekstu zbierałam najwyższe oceny, a w liceum na start kubeł zimnej wody, bo okazuje się, że trzeba się przyłożyć, a to co już umiem napisać to za mało, żeby dostać najwyższą ocenę. W każdym razie liceum uczy wymagań wobec siebie. To, co najmocniej wbiło mi się w oczy w tym roku szkolnym, to rywalizacja. Wydaje mi się, że każdy walczy o swoje, wszyscy dbają o siebie, co nie zmienia faktu, że ludzie sobie nadal pomagają. Mnie mieszkanie z dala od domu nauczyło samodzielności. W gimnazjum nie wyobrażałam sobie jak to przeżyję, teraz przywykłam do innego trybu życia. W perspektywie czasu mogę podkreślić jedno. Rok temu byłam zupełnie inną dziewczyną.

Mam nadzieję, że wszyscy zdaliście do następnej klasy? Pochwalcie się swoimi wynikami w nauce w komentarzu. Jak w tym roku planujecie spędzić swoje wakacje? Jeśli jeszcze nie wiecie nie martwcie się. Wkrótce ukażą się na blogu moje sposoby na spędzanie wolnego czasu. Zapraszam też na post: 25 sposobów na to, jak spędzić wakacje, kiedy nigdzie nie wyjeżdżasz.

Obiecałam post z ćwiczeniami, które stosuję i które, co ważniejsze dają jakiś efekt. Ciągle o tym pamiętam i pojawi się tego typu post z ćwiczeniami dla początkujących. Mam dużo pomysłów i podzielę się nimi z Wami niebawem.

Do następnego postu

Roksana.

Wracam na bloga (po raz n-ty...)

noreply@blogger.com (Roksana) — Sat, 17 Jun 2017 16:21:00 +0000

Nie pisałam od miesiąca, cały mój czas zabrały mi poprawy, których miałam cały stos. Wakacje zbliżają się wielkimi krokami, a mi głowę zaprzątają wciąż dylematy szkolne, do których należy m.in. wybór rozszerzeń, które będę zdawać na maturze. Dzisiaj wiem jak na razie tylko tyle, że chcę rozszerzyć dwa pewne przedmioty: polski i biologię, poza tym nie mam pojęcia co mogłabym wybrać. Myślałam nad filozofią i historią, a nawet angielskim, ale chyba odpuszczę. Może wybiorę chemię, albo geografię, co jest już bardziej prawdopodobne... Chyba każdy pierwszoroczny licealista ma teraz tego typu dylemat. W końcu kto w wieku 16/17 lat wie co chce robić do końca swojego życia? Szaleństwo... Do tego zastanawiam się, czy nie przenieść papierów do innej szkoły, ale chyba odpuszczę już sobie dodatkowy stres i zostanę w tej, do której się dostałam.

Każdy artysta zna chyba to uczucie, kiedy w umyśle panuje chaos pomysłów i planów, ale brakuje inwencji twórczej, by wdrożyć je w życie. Miałam tak dużo pomysłów na bloga, ale teraz trudno mi wszystko poukładać. Właściwie to chyba w każdej kwestii, nie tylko blogowej powinnam wszystko sobie poskładać na nowo, drażni mnie ciągły bałagan w moim życiu. Oceny wystawione, więc mam dużo czasu, na zrobienie porządków. Mogłabym długo pisać ile mam planów i pomysłów, ale po co? Na razie nie chciałabym niczego Wam obiecywać, ale postaram się powrócić do dawnej systematyczności przy publikowaniu postów. Obiecałam już dwa posty - zdjęcia i post z ćwiczeniami, postaram się je dodać jeszcze w tym miesiącu. Tymczasem żegnam się z Wami.

Do następnej notki

Roksana.