E-ArchiwumGier

Skyfall-Cały Film Online

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 Nov 2012 08:16:00 +0000

Nowy wygląd Playstation Store (PSS)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 15 Oct 2012 11:36:00 +0000

Sony nareszcie potwierdziło doniesienia, które docierały do nas od dłuższego czasu. PlayStation Store doczekało się w końcu zupełnie nowej odsłony, która... tak, wygląda rewelacyjnie!
Najprawdopodobniej, nowe PSS ujrzy światło dzienne w środę, bowiem to właśnie na ten dzień japońska firma zaplanowała przerwę w działaniu PlayStation Network. Jak widać sklepik doczekał się o wiele bardziej efektownego i przejrzystego wyglądu - gustowna czerń i bardziej elegancka oprawa idealnie komponują się z wyglądem PlayStation 3. Oczywiście, korzystanie z niego będzie wymagało przyzwyczajenia, ale nie ma co ukrywać, że zmiany były potrzebne.
Zmiany jednak nie dotkną tylko wyglądu, ale także działania sklepu. Wyszukiwarka została przebudowana i będzie na bieżąco podpowiadać nam wyniki wyszukiwania. Gdy wyszukamy coś z błędem lub literówką, to i tak zostanie złożona nam propozycja czy chcieliśmy wyszukać na przykład Mass Effect a nie Mas Efect.
Zostanie dodany system grupowania wszystkich rzeczy z danej gry w jednym miejscu. Czyli koniec z szukaniem DLC, trailera, czy avatara po kilku kategoriach. Wszystko będzie z sobą powiązane. naprawione także zostaną filtry, a także dojdą nowe - ceny, akcesoriów i typu wyniku.
Więcej szczegółów razem z materiałami wideo - już wkrótce.

The Avengers - Cały Film

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 08 Sep 2012 12:46:00 +0000

Cały film Online do oglądnięcia na naszym Blogu.

Faceci w Czerni 3 - Cały Film

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 08 Sep 2012 12:42:00 +0000

Cały film Online do oglądnięcia na naszym Blogu.

Zapraszam do oglądania

Niesamowity Spider-Man - Cały Film

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 08 Sep 2012 12:39:00 +0000

Oglądaj cały film Online na naszym Blogu

Zapraszam do oglądania

Powstanie film o… wojnach konsolowych fanboyów?

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 27 Aug 2012 18:35:00 +0000

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, jak wyglądałby film, którego fabuła kręciłaby się wokół wojen fanboyów, rozgrywanych na forach internetowych, czatach czy chociażby serwisach społecznościowych? Nie? W takim razie najprawdopodobniej zrobi to za Was Sony.
Wytwórnia Sony Pictures zarejestrowała bowiem pakiet domen, które jednoznacznie wskazują na to, że coś jest na rzeczy:
console-war.net
console-warmovie.com
console-wars.net
console-warsmovie.com
consolewar-movie.com
consolewar-movie.net
consolewar.net
consolewarmovie.com
consolewars-movie.com
consolewars-movie.net
consolewarsmovie.com
theconsolewar-movie.com
theconsolewar-movie.net
theconsolewar.net
theconsolewarmovie.com
theconsolewars-movie.com
theconsolewars-movie.net
theconsolewarsmovie.com
Trzeba przyznać, że nazwy takie jak "Console Wars" działają na wyobraźnię. Ciekawe, czy będziemy mieli do czynienia z pełnoprawną produkcją, czy też jedynie krótkometrażowym filmem. A może będzie to jeden ze sposobów na wypromowanie PlayStation 4?

Jak pobierać darmowe aplikacje na Ipada, iPhona oraz iPoda ?

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 26 Aug 2012 08:28:00 +0000

Oto rozwiązanie oglądnijcie film:

Jak przerobić iPad 3 ? Jak go otworzyć ? Jak pobierac darmowe Aplikacje ? Jest Rozwiązanie !

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 26 Aug 2012 08:25:00 +0000

Po tygodniach oczekiwania użytkownicy nowych iPadów oraz wszystkich innych urządzeń z systemem iOS 5.1.1 z procesorami A4 i A5 mogą już zrobić jailbreak. Wyjątek stanowi Apple TV trzeciej generacji oraz iPad 2.4 z nowszym procesorem A5 32nm, dla którego JB będzie dostępny później. Proces uwalniania systemu 5.1.1 jest banalnie prosty („może to nawet zrobić twoja babcia”) – wystarczy posłużyć się oprogramowaniem Absinthe 2.0.
Nad jailbreakiem dla 5.1.1 pracowało kilku developerów z grupy iOS Jailbreak Dream Team. Trochę to trwało, w trakcie wybuchła ożywiona dyskusja, czy czekać z JB do iOS 6.0, jednak na szczęście zwyciężyła opcja natychmiastowej publikacji. Łamiący system program GreenPois0n Absinthe 2.0 dostępny jest dla Windows, Maców i Linuksa. Wykonany za jego pomocą jailbreak nie wymaga żadnych skomplikowanych działań, całość operacji trwa 5-10 minut, a po wszystkim w iUdządzeniu pojawia się repozytorium z alternatywnym oprogramowaniem – Cydia.
Dziś z powodzeniem i bez żadnych kłopotów uwolniłem swojego iPada – teraz mogę się przekonać, czy po uwolnieniu iOS może konkurować z Androidem
Jailbreak dla iOS 5.1.1 – krótki how-to

Na początek należy wykonać backup urządzenia – autorzy JB mówią, żeby wykorzystać do tego iTunes, czego ja jednak nie zrobiłem, poprzestając na backupie iCloud.
Opcjonalnie można zrobić reset do ustawień fabrycznych w ustawieniach urządzenia. Chyba jednak nie jest to konieczne – ja pominąłem ten krok i nie widzę najmniejszych problemów z tego powodu. Po prostu przeszedłem do kolejnego kroku i wszystko działa, jak należy.
Pobierz Absinthe 2.0, rozpakuj, uruchom i podłącz iUrządzenie kablem USB. Jeżeli sprzęt został wykryty, kliknij „Jailbreak”.
Proces łamania zabezpieczeń trwa kilka minut (u mnie jakieś 6-7 minut), w jego trakcie urządzenie zostanie zrestartowane, ale należy zaczekać do komunikatu „Done, enjoy”. Wtedy można odpiąć sprzęt od kabla i z niego korzystać.

Jailbreak z poziomu Linuksa
Operację łamania zabezpieczeń można zrobić także z poziomu Linuksa. Na Ubuntu 12.04 Absinthe 2.0 błyskawicznie wykrył podłączonego iPada, więc po raz kolejny iTunes okazał się zbędny. W trakcie jailbreakowania nie wystąpiły żadne problemy, nie utraciłem żadnych danych, więc nawet nie musiałem korzystać z backupu. W przypadku innych iUrządzeń mogą jednak pojawić się jakieś komplikacje – chyba dlatego autorzy sugerują czyszczenie systemu przed rozpoczęciem działań z wykorzystaniem Absinthe 2.0.
Źródło i dodatkowe informacje:

http://greenpois0n.com

Cydia
Po zrobienia jailbreaka na pulpicie pojawia się ikonka ze sklepem Cydia. Można w nim znaleźć niezależne oprogramowanie i modyfikacje, które pozwalają skorzystać z JB. Jedną z pierwszych aplikacji, którą zainstalowałem, jest menedżer plików iFile. Daje on pełen dostęp do systemu – można przeglądać strukturę katalogów, która przypomina Androida (i Linuksa), kopiować pliki lub zarządzać nimi w inny sposób. Taki iOS może się już bardziej podobać, a iPad z jaibreakiem być może będzie nawet skutecznie konkurować z tabletami na Androidzie.

Na luzie: 85 poziom w WoW bez zabijania!

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 23 Aug 2012 07:35:00 +0000

85 poziom doświadczenia w World of WarCraft to nie lada gratka nawet dla zaawansowanych graczy, ale to o czym zaraz przeczytacie jest prawdziwym osiągnięciem.

W skrócie można to skomentować słowami - raj pacyfisty. Albo jeszcze inaczej - "przy nabijaniu tego levelu, nie zginęłą ani jedna istota".

World of WarCraft, nie ma co ukrywać, dla wielu użytkowników jest przede wszystkim grą RPG, w której się walczy. Dzięki zabijaniu potworów, przeciwników czy wykonywaniu zadań zyskujemy punkty doświadczenia, dzięki którym nasz bohater się rozwija.
Jak się okazuje - dobicie do limitu tychże jest możliwe także w pokojowym nastawieniu do rozgrywki. Jedyną znaną osobą, która nigdy nikogo nie zabiła, ani nie wykonała ani jednego questa jest graczka o ksywce Everbloom.
Awansować udało się między innymi dzięki... zrywaniu kwiatków czy zwiedzaniu świata, za które gra przyznaje (niewiele) punkty doświadczenia. Uff, to się nazywa żmudna robota!

Order & Chaos Online - recenzja

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 14:20:00 +0000

Order & Chaos Online

Niemożliwe - Order & Chaos Online to praktycznie World of Warcraft na iPhonie/iPod Touchu! Nic dziwnego, że Blizzard zanotował ostatnio spadek liczby swoich abonentów...

Order & Chaos Online
Gameloft
iOS (iPhone 3GS, iPhone 4, iPod touch 3G i 4G oraz iPad 1 i 2)
Gameloft, ten mniej nieznośny (czyt. mobilny) braciszek Ubisoftu, to częsty temat dyskusji redakcyjnych. Od lat zachwyca nas i zadziwia piracka fantazja, z jaką adaptuje na potrzeby telefonów największe hity dużych platform: od Halo i Call of Duty, poprzez Uncharted i God of War po GTA... i Zeldy. Teraz jednak Gameloft przebił sam siebie – za sprawą Order & Chaos Online stworzył przenośną wersję największego z wielkich – World of Warcraft. I to z taką klasą, że jeden z redakcyjnych weteranów MMO – gem – porzucił na jego rzecz blizzardowy oryginał!

WoW lite
Nie było to trudne: Order & Chaos Online to w najprostszym ujęciu klasyczny World of Warcraft – taki, jakim był przed wszystkimi dodatkami, ale zarazem pozbawiony błędów oryginału. To proste, ale kompletne MMORPG, z wyraźnie widocznym naciskiem na PvE, ale – jak WoW – maskujące grind XP-ków questami, których jest tu ok. 600. Gameloft z dzieła Blizzarda zapożyczył też otwarty świat (ograniczenia są naturalne, np. zbyt strome zbocze), bardzo podobne nierealia fantasy a nawet kreskówkowy styl graficzny. Naturalnie w pełnym 3D – Order & Chaos Online nie jest pierwszym MMO na iOS-y, jednak szczycić się może pierwszeństwem właśnie wśród MMO trójwymiarowych. Do tego działa płynnie nie tylko na najnowszych inkarnacjach sprzętu, jego obsługa jest autentycznie przyjemnością, i nie zdarzyło mi się dotąd, by się zawiesił, czy dokonał „roll-backu”. A wszystko to w keszeni. Wielkie osiągnięcie małych platform.
4x2x4x2

Jak zacząć? To nadzwyczaj proste – wystarczy urządzenie z iOS-em (zapewne za jakiś czas pojawi się także na Adroidach) i 5,49 euro, przy czym w cenie tej zawarte są trzy miesiące gry „premium”, kolejny miesiąc zaś kosztować nas będzie „aż” 79 eurocentów. Następnie pozostaje zapłacić z góry za prąd i wodę, zgromadzić zapasy na tydzień lub dwa, zalogować się na konto Gameloftu i... grać. Nasze małe wielkie przygody rozpocznie seria wyborów: rasy z dostępnych czterech – człowiek, elf, ork, nieumarły – płci i wreszcie wyglądu postaci (zróżnicowanie jest mniejsze niż w oryginale, jednak i tak wystarczające, by uznać dziecko za swoje). Kolejny krok to nieograniczone wcześniejszymi decyzjami określenie klasy postaci, przy czym każdej z czterech głównych – wojownikowi, łowcy, magowi i mnichowi – przypisane są dwa drzewa talentów zmieniające ich charakter. Przykładowo łowca może zmienić się z domorosłego legolasa w klasycznego niewidzialnego zabójcę, a mnich – lokalny odpowiednik kapłana – specjalizować się w dps-ie lub leczeniu.
ABC MMO

Każda podróż jednak zaczyna się od pierwszego kroku i zanim jednak przyjdzie nam mistrzowsko wykorzystać synergię specjalizacji w grupach trzeba nauczyć się samemu chodzić. I tu ogromna niespodzianka - sterowanie jest po prostu znakomite! Za ruch odpowiada wirtualny kontekstowy grzybek po lewej stronie ekranu, za rozglądanie się „łapanie” prawej strony ekranu, za akcje zaś – proste puknięcie paluchem na obiekcie. W ten ostatni sposób załatwia się i kopanie górek, i zbieranie lootu i naturalnie atak wskazanego wroga. Sukces w tym ostatnim przypadku zależy jednak także od stosownego posługiwania się zdolnościami właściwymi dla każdej z klas – ciosów i czarów. Wykorzystywanie ich nie jest jednak darmowe: zużywa zasoby – manę, morale i wigor, przy czym im mocniejsza zdolność, tym więcej kosztuje. Lepiej więc uderzyć dwa razy ale słabo, czy raz konkretnie?
Bez grindu do 60

Jeszcze ważniejsze jest wrażenie kompletności i kompetencji Order & Chaos Online. Levelować można wyłącznie na questach, więc właściwego choćby World of Magic grindowania typu „tydzień na bagnach” tu nie ma. Gameloft zawarł także w interfejsie wszelkie możliwe udogodnienia jak choćby możliwość włączenia autobiegu (opcja pojawia się po chwili w ruchu) czy strzałka pod stopami wskazująca inteligentnie kierunek do wybranego questa. Jest także prosty crafting i dom aukcyjny, poczta w grze i mini-bank, jak również chat ogólny, grupowy i szepty a nawet animowane emotikony! Nienachalne są wreszcie próby wyciągnięcia od graczy dodatkowych pieniędzy – czy to w postaci złota i run pozwalających np. zrespawnować się w miejscu zgonu, czy wykupić czasowe buffy. Nawet konieczność zapłacenia za wskrzeszenie (już walutą w grze, nie prawdziwą) powyżej 10 poziomu wzwyż (limit stanowi, jak w klasycznym WoW-ie, poziom 60), nie boli tak bardzo, by trzeba było sięgać do realnego portfela, by zasilić ten "w grze".

Prawie ideał
Nie ma jednak róży bez ognia. Pierwszy zarzut – Order & Chaos Online nie jest do końca mobilny: działa jedynie przez wi-fi (może to i dobrze – rachunki mogłyby zabić). Sporo też placeholderów – jest np. wsparcie dla gildii, ale nie wiadomo, co takowa miałaby robić – brak instancji, rajdów czy battlegroundów. To jednak, że w świecie znaleźć można „elity” z lepszym lootem, a w mieście stoi NPC obiecujący grupowe PvP zdaje się świadczyć, że Gameloft nie zamierza poprzestawać na solowaniu contentu z wersji 1.0. Nie da się wreszcie ukryć, że w grupach, w lokacjach bardziej skomplikowanych niż górski szlak gra potrafi przyciąć (na 3GS), przyjemniej też grać na znacznie większym ekranie iPada. Niemniej jak na MMORPG moje pierwsze wrażenie jest niezrównanie. Pewnie, rozrywka pozostaje nieskomplikowana i niewymagająca, ale... jeśli nie masz czasu na WOW-a, czy Rifta – polecam.

Tablet Samsung Galaxy Tab 10.1

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 13:07:00 +0000

SPECYFIKACJA
Dane urządzenia (celem przypomnienia szczegółów) pozwolą Wam ocenić czy i jak tablet różni się od swoich konkurentów:

10,1 – calowy ekran dotykowy TFT WXGA o rozdzielczości 1280 x 800 pikseli
dwurdzeniowy procesor Nvdia Tegra 2 (2 x 1 GHz)
16GB pamięci wewnętrznej (w testowanym modelu)
pamięć RAM 1GB z tego fizycznie dostępne dla użytkownika/programów 724MB
system operacyjny Android Honeycomb 3.1 z nakładką producenta TouchWiz UX
WiFi 802.11 a/b/g/n
modem 3G: HSPA+ (HSDPA 21Mbps / HSUPA 5.76) zakresy – 850/900/1900/2100 MHz oraz EDGE/GPRS czterozakresowy – 850/900/1800/1900 MH

Bluetooth 3.0
GPS
aparat cyfrowy 3.0 Mpix (2048 x 1536) – tył
aparat cyfrowy 2.0 Mpix (1025 x 768) – przód
akumulator o pojemności 7000 mAh
waga: 565 g
wymiary: 256,7 x 175,3 x 8,6
cena wymieniona przez producenta to 2399 zł

PUDEŁKO
Tablet dotarł do mnie w niewielkim białym pudełku z grafiką przedstawiającą testowany model. W środku, na wierzchu, było samo urządzenie, poniżej akcesoria, czyli: ładowarka + kabel USB, douszne słuchawki wraz z dodatkowym kompletem gumek i malusieńka instrukcja obsługi.
Tak, jak w przypadku produktów konkurencji, brak „czegoś” do czyszczenia ekranu i choćby symbolicznego etui na pierwsze dni zabawy z urządzeniem. Szkoda, bo wbrew pozorom łatwiej się takie rzeczy kupuje mając już urządzenie w ręku. Skoro w tańszych urządzeniach Samsunga takie akcesorium się pojawia – tu też bardzo by się przydało.

BUDOWA
Jedną z najbardziej eksponowanych cech tabletu była i jest jego waga oraz grubość. Samsung jest na pewno jednym z najlżejszych i najcieńszych tabletów dostępnych aktualnie w sklepach. Jego główny rywal czyli iPad 2 jest o całe 0,2 mm grubszy i 35 g cięższy. Pytanie – czy jest to znacząca różnica? Wydaje mi się, że nie. Galaxy Tab 10.1 jest wykonany całkowicie z plastiku. Przód tabletu to oczywiście duży ekran, niewielka ale wystarczająca czarna ramka dookoła i jak to w tabletach z Androidem serii 3.x bywa – żadnych fizycznych przycisków z przodu.

Na dole ekranu znajduje się logo producenta, na górze (czasem niewidoczne) dwa przyciski. Od lewej włącznik tabletu oraz „rocker” głośności. Kawałek dalej mamy wejście słuchawkowe (standard jack 3,5 mm) oraz zaślepkę nad modemem 3G. Tył obudowy (w przypadku testowanego modelu biały) to błyszczący, śliski plastik, pokrywający prawie całość tabletu. U góry jest pasek srebrnego plastiku, przechodzący w ramkę biegnącą dookoła urządzenia (ramkę tę widać tez od przodu i chyba nadaje modelowi elegancji).
Generalnie tablet wygląda naprawdę ładnie (choć to kwestia gustu) a jego grubość, czy raczej „cienkość” robi naprawdę dobre wrażenie. Niestety, nie ma róży bez kolców. Pozytywne wrażenie (niestety) zanika, gdy weźmiemy tablet do ręki. Jest faktycznie lekki i tu Samsunga naprawdę należy pochwalić (im urządzenie lżejsze tym lepiej, bo w końcu w rękach będziemy go sporo trzymać). Niestety, jakość plastiku wydaje się być „taka sobie”. Model, który otrzymaliśmy do testów, przeszedł już przez kilka par rąk i widać było na niej drobne rysy i ślady używania.
W pierwszej chwili (trzymając Taba) faktycznie zwraca się uwagę jak bardzo jest cienki…. ale zaraz potem przychodzi kolejna myśl – jak bardzo jest śliski! Obudowa z tyłu nie zapewnia żadnego komfortu czy poczucia bezpieczeństwa w trzymaniu tabletu (jakoś tak mi się przypomina model 10.1v i mam wrażenie, że tamten pomysł był lepszy jeśli chodzi o tył urządzenia). Osobiście odniosłem wrażenie, że sam użyty plastik jest naprawdę cienki. Ta śliskość w połączeniu z „cienkością” urządzenia sprawia, że (choć leciutki) wcale nie ma się go ochoty trzymać jedną ręką. Sam złapałem się kilka razy na tym, że ściskam go mocniej niż powinienem (tak na wszelki wypadek…).

Plastikowa obudowa + niewielka grubość sprawiają jeszcze jeden spory minus – ciepło. Niestety (choć nie na skalę tabletów z Windows) Samsung Galaxy Tab 10.1 się nagrzewa. Nie grzeje się cały tył obudowy ale obszar poniżej włącznika i regulacji głośności. Jest to bardzo wyraźne podczas korzystania z tabletu, w czasie grania w proste Drag Racing, oglądania filmu czy nawet skakania pomiędzy elementami systemu. Sprawdziłem jak Galaxy Tab 10.1 wypada w tym względzie w porównaniu do iPada 1. Odtwarzanie kilku minut filmu (prosty plik avi, rozdzielczość 640 x 480) – Samsung zrobił się ciepły od razu, na iPadzie (większa grubość, jednordzeniowy procesor oraz obudowa z aluminium) film nie zrobił żadnego wrażenia.
Co za tym idzie, z Galaxy Tab 10.1 korzysta się średnio komfortowo. Jedną rękę mamy zawsze trochę spoconą a tył obudowy zawsze zapalcowany (cały czas nie wiem co się bardziej świeci i palcuje – ekran czy właśnie tył). Nawet trzymając tablet na kolanach/nodze czasem miałem wrażenie, że troszkę parzy. Zakładam, że elementem, który się tak bardzo nagrzewa, jest procesor. Być może, gdyby był umiejscowiony dokładnie na środku urządzenia, poza zasięgiem dłoni (przynajmniej w pozycji horyzontalnej) nie byłoby to aż tak bardzo odczuwalne.
W obudowie tabletu, poza wymiennymi wyżej nie znajdziemy żadnych innych portów czy przycisków. Nie ma HDMI, portu kart SD czy micro SD. Jedynie port przez który ładujemy Taba, na dole, daje nadzieje na powiększenie możliwości urządzenia. Swoją drogą (rozumiem, że tablet musi wyglądać jak tablet i Apple się trochę czepia) zarówno port, wtyczka jak i cała ładowarka bardzo przypominają „Appleowski pierwowzór” – tyle, że są w innym kolorze.

EKRAN
Wedle danych producenta matryca Galaxy Tab 10.1 jest wykonana w technologii PLS. Muszę przyznać, że ani od strony kątów widzenia ani jasność nie można się o nic przyczepić. Wszystkie kolory są dość mocno nasycone. Jeśli chodzi o czułość działania to do ekranu w zasadzie nie można mówić o negatywnych odczuciach. Aczkolwiek jest taki moment, że gdzieś brakuje czułości… płynności… choć może to moje przewrażliwienie (nie sposób powiedzieć czy to co wydaje się być gorszą czułością ekranu nie jest jakimś ”minusem” systemu czy procesora)?

Korzystając z triala programu Dice Player sprawdziłem jak ogląda się filmy na sprzęcie Samsunga. Ze sprawdzonych odtwarzaczy – systemowy, Mobo Player, MX Player i Dice te dwa ostatnie wydają się być najlepsze – MX Player jest darmowy zaś Dice Player jest płatny, ok. 16 zł. Muszę przyznać, że oglądanie filmów na tak lekkim urządzeniu, z tak fajnym ekranem to byłaby czysta przyjemność. Byłaby gdyby nie wspomniane wyżej grzanie się tabletu (receptą może być odwrócenie go do góry nogami – wtedy ręka nie trafia na grzejący się kawałek obudowy), znane już nam wszystkim problemy z odtwarzaniem plików wideo przez Tegrę 2 (niestety oglądamy to, co działa, a nie to, co chcemy – choć trzeba uczciwie przyznać, że więcej niż na iPadzie 1) oraz fakt, że właśnie do szukania metody jesteśmy zmuszeni. Zarzut ten tyczy się zresztą nie tylko Samsunga ale wszystkich dotychczasowych wynalazków z Honeycomb na pokładzie. Tablet, który miałby na pokładzie odtwarzacz „grający” od razu wszystko, ze wszelkich źródeł (pamięć wewnętrzna, karta SD, PC/Mac, dysk sieciowy, itd…) miałby w moim odczuciu poważniejszy argument „ZA zakupem” w starciu z iPadem niż 0,2 mm mniej.
O ODTWARZANIU WIDEO SŁÓW KILKA
Przez długi czas byłem zainteresowany zakupem jednego z nowoczesnych tabletów z Androidem Honeycomb. Niestety tuż po rozpoczęciu sprzedaży Motoroli Xoom zaczęły docierać do mnie niepokojące informacje o możliwościach odtwarzania wideo przez SOC Tegra 2. Biorąc pod uwagę cenę nowych tabletów, wybór wśród modeli z modemem 3G tuz przed naszymi wakacjami oraz (między innymi) możliwości odtwarzania wideo sam zdecydowałem, że na razie najtańszy z najlepszych jest iPad 1 i takiego kupiłem. Mając fizycznie Tegrę 2 w swoich rękach postanowiłem przeprowadzić test. Wszystkie filmiki (za radą – BACZNOŚĆ – Jej Wysokości Naczelnej – spocznij ) zostały ściągnięte z tej stronki: www.auby.no/files/video_tests. W Samsungu zainstalowałem MX Player’a oraz Dice Player’a i przystąpiłem do odtwarzania (wszystkie filmy były odtwarzane z dysku NAS oraz z pamięci samego urządzenia):

*kliknięcie powoduje powiększenie tabelki

Objaśnienie do tabelki:

Birds: mkv, 1080p, h264, hp 4.1, 40 mbps,
hddvd: mkv, 1080p, vc1, apl3, 18 mbps,
Monsters: mkv, 1080p, h264, hp 4.1, 10 mbps,
Suzumiya: mkv, 720p, h624, hp 5.1, 3 mbps,
Matrix: mkv, 480p, xvid, ad l5, 1 mbps
Harry Potter: mkv, 720p, h264, hp 3.1, 600 kbps,
Planet: mkv, 720p, h264, hp 5.1, 6 mbps,
Shrinkage: mp4, 720p, h264, mp 3.1, 3 mbps,
Shrinkage: mkv, 720p, h264, mp 3.1, 3 mbps,
Planet 2: mp4, 720p, h264, hp 5.1, 6 mpbs.
iPad 1 ewidentnie wypada gorzej od Tegry 2. W moim przekonaniu jednak, różnica w cenie (ponad 1000 zł) skutecznie niweluje tę niedogodność, tym bardziej, że Tegra 2 też nie odtwarza wszystkiego. Za tablet, który nie będzie mieć takich kłopotów/ograniczeń jak obecne chętnie te dodatkowe pieniądze wyłożę. Na razie, w moim przekonaniu wybieramy mniejsze zło.
SYSTEM OPERACYJNY
Samsung Galaxy Tab 10.1 ma na pokładzie Androida Honeycomb w wersji 3.1. Dodatkowo od producenta użytkownicy dostają interfejs TouchWiz UX. Jak to wszystko działa? Ano dziwnie. Na filmiku, który znajdziecie powyżej, wszystko chodzi dość płynnie i w zasadzie nie ma się do czego przyczepić. Jednak w czasie kilku dni w których miałem okazję używać Taba to niestety aż tak różowo nie wyglądało. Wydaje się, że im więcej programów w pamięci i „dużych graficznie” widgetów na ekranie, tym tablet ma większy kłopot. Często było tak, że wychodząc np. z Ustawień pulpit pokazywał się stopniowo. Tzn. najpierw pojawiły się małe ikonki, potem większe a na końcu te największe. Podobnie przy przechodzeniu z ekranu na ekran czy obracaniu ekranu a potem zmianie pulpitów. Jakby tablet dostawał czkawki. Myślę, że sposób zmiany pulpitów jest dużo bardziej zaawansowany i wymagający w stosunku do iOS, gdzie przesuwają się tylko ikonki. Czy winą tych zacięć jest sam system czy też procesor będzie można powiedzieć dopiero po testach tabletów z innymi procesorami niż Tegra 2.
Sam system niewiele rożni się od oryginału. TouchWiz UX na pewno bardzo się odróżniał gdy w tabletach panował Android 3.0, w tej chwili jeśli chodzi o możliwości adaptacji pulpitu nie ma większej, a przynajmniej ja jej nie widzę. Głównym elementem, który rzuca się w oczy, jest pasek z dodatkowymi aplikacjami. Wśród nich jest kalkulator, zegar na świecie, odtwarzacz mp3, kalendarz i menadżer zadań. Szczerze mówiąc mnie się ten dodatek nie podoba i niespecjalnie widzę dla niego zastosowanie. Jedyną tak naprawdę przydatną ikoną jest na nim menadżer zadań. Z pozostałych nie skorzystałem ani razu. Niestety, nie da się go w żaden sposób zmodyfikować do własnych potrzeb.
Razem z systemem otrzymamy także dodatkowe aplikacje firmy Samsung. Social Hub i Music Hub. Ten pierwszy to miejsce gdzie w sposób zintegrowany będziemy mieć wszystkie nasze wiadomości z głównych źródeł – czyli e-mail, Facebook, itp. Druga aplikacja to coś w rodzaju iTunes, skąd możemy kupić utwory muzyczne lub odsłuchać 30 s. wybranej piosenki. Utwory dostępne z poziomu Music Hub to oferta 7digital.com.

KAMERY
Zdjęcia wykonane Galaxy Tab 10.1 możecie zobaczyć poniżej. Wg mojej (niefachowej opinii) są całkiem wystarczające jeśli weźmiemy pod uwagę w sumie niską rozdzielczość głównego aparatu. Na pewno są bez porównania lepsze niż te, które można wykonać iPadem 2. Ten drugi przegrywa tu sromotnie, szczególnie w gorszych warunkach oświetleniowych. Kamera przednia do rozmów wideo wystarczy a nic innego raczej nią fotografować nie będziecie.
To samo zdjęcie kamerką przednią…:

…i aparatem:

Filmiki wykonane Galaxy Tab znajdziecie poniżej:

Czy faktycznie porty są do czegoś potrzebne?: W związku z tym, że Galaxy Tab 10.1 do poniedziałku jest jeszcze u mnie w domu a z wizytą wpadła rodzina pomyślałem, że warto pokazać szerszej publiczności „nowość” Samsunga. Najpierw były oczywiście „Ochy i Achy”. Prezentując możliwości nowego tabletu nakręciłem też kilka krótkich klipów, których głównym bohaterem został mój dwulatek. Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, większość rodziny zachwyciła jakość filmów i jedna z Kuzynek poprosiła o klipy wręczając mi kartę micro SD (w adapterze do SD). I tu powstał problem. Jak bowiem szybko przenieść takie filmy (za duże na maila) czy zdjęcia z takiego urządzenia. Z założenia tablet miał nas uwolnić od komputera (o ile dobrze pamiętam, to zawsze był jeden z argumentów „Dlaczego nie iPad?” – bo kable, bu iTunes, itd…) – niestety, w przypadku Samsunga tak samo jak w przypadku iPada komputer od czasu do czasu będzie konieczny, nawet do tak prostych czynności. W tym momencie zacząłem zastanawiać czy faktycznie niska waga i grubość Taba to przewaga w stosunku do np. obsługi kart SD przez tablet Asusa, Motoroli czy Acera? BATERIA Na pierwszy rzut oka zużycie energii wygląda bardzo podobnie jak w iPadzie 1. Aby jednak mieć pewność na ile urządzenia są zbliżone wykonałem mały test. Ten sam film „streamowany” z dysku NAS przez godzinę. Jasność obu ekranów ustawiona na maksimum, wszystkie funkcje lokalizacyjne włączone, modemy 3G wyłączone. Generalnie starałem się aby oba urządzenia były ustawione na możliwie identycznym poziomie zużycia energii. Wyniki po 1 godzinie odtwarzania wideo: iPad 1 – pozostało 88% baterii Galaxy Tab 10.1 – pozostało 89% baterii PODSUMOWANIE Tablet jest na pewno ciekawą propozycja na naszym rynku szczególnie biorąc pod uwagę, że wybór tabletów z modemem 3G jest dość ograniczony. W zasadzie (biorąc pod uwagę klasę oraz wielkość) zastanawiać się możemy nad 4 modelami czyli: iPad 2, Motorola Xoom, Acer Iconia Tab A500 i testowanym Samsungiem Galaxy Tab 10.1. Ci z Was, którzy chcą mieć dobre urządzenie ale niekoniecznie najnowsze mogą jeszcze rozważyć poszukanie iPada 1, będzie on znacząco tańszy od ww. i nie będzie specjalnie odstawał od obecnej generacji urządzeń. Odpowiedź na pytanie – czy warto kupić – jest niestety zbyt złożona by napisać po prostu tak lub nie. Wszystkie tablety mają swoje wady i zalety, dla jednych z Was ważniejszy będzie design, dla innych waga a dla jeszcze innych ilość portów. Samsung Galaxy Tab 10.1 nie jest złym tabletem ale ma swoje wady, sami musicie sobie odpowiedzieć na pytanie czy jesteście wstanie z nimi żyć (czy też wady innych modeli są dla Was mniej irytujące) i czy chcecie zapłacić tyle ile aktualnie sprzedawcy za Galaxy Tab 10.1 żądają. Recenzja pochodzi z Portalu www.tabletowo.pl

iPad 3

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 13:02:00 +0000

Test tabletu Apple iPad 3

Premiera iPada 3 to jedno z ważniejszych wydarzeń 2012 roku, przynajmniej sądząc po zainteresowaniu ze strony mediów. Przed jego premierą mnożyły się pogłoski i domysły na temat wprowadzonych przez Apple ulepszeń. Zmian jest rzeczywiście sporo i zostały one dokładnie omówione w niniejszym artykule. Najważniejsze to wyświetlacz Retina Display o wysokiej rozdzielczości oraz łączność LTE (nie w Europie).

Po około roku po iPadzie 2 pojawiła się trzecia wersja tabletu Apple. Co jest w nim nowego? Na pierwszy rzut oka obudowa wydaje się niezmieniona. W środku dalej pracuje dwurdzeniowy procesor, a do sterowania urządzeniem nadal służy tylko ekran. Chwila! W iPadzie zastosowano często wspominany wyświetlacz Retina Display. Bez wątpienia Apple znowu deklasuje dzięki niemu konkurencję i wytycza ścieżkę rozwoju przyszłych laptopów i tabletów. Ale czy to wystarczające uzasadnienie dla szumu, jaki towarzyszył premierze iPada 3? Złośliwcy nazywają nowy model "iPadem 2S", nawiązując do kosmetycznych zmian, jakie wprowadzono w kolejnym smartfonie Apple.

Redakcja przetestowała dwa kupione normalnie w sklepie egzemplarze iPada 3 4G (16 GB).

Obudowa

niestabilna wtyczka w złączu dokującym

Obudowa jest jednak inna, niż w iPadzie 2, choć szukanie różnic to dość trudne zadanie. Można dostrzec nieco większe krzywizny zaokrąglonych krawędzi, odrobinę większy otwór tylnego aparatu oraz widoczną tylko w bezpośrednim porównaniu z poprzednikiem różnicę w grubości, która wynosi 0,6 mm (iPad 3 - 9,4 mm, iPad 2 - 8,8 mm). To, że nowy model nie jest cieńszy, może być trudne do przyjęcia dla wymagających klientów Apple.

Odchudzenie obudowy było jedną z najważniejszych zmian wprowadzonych, kiedy iPad 2 zastępował iPada 1. Wobec tego zaś, że w iPadzie 3 pojawiły się nowa matryca, pojemniejszy akumulator i inny procesor, zwiększenie grubości o 0,6 mm można wybaczyć.

Większe znaczenie ma przyrost masy - wersja 4G iPada 3 okazała się o 60 g cięższa od iPada 2. Najnowszemu modelowi bliżej więc do iPada 1, niż do bezpośredniego poprzednika. W świecie laptopów byłaby to różnica pomijalna, ale jeśli przez dłuższy czas potrzymamy tablet w dłoni, na pewno odczujemy różnicę. Tym samym można się przekonać, że zmniejszenie masy urządzenia było słusznie oceniane jako jedna z ważniejszych zmian na lepsze, kiedy pojawił się iPad 2.

Tablety Asus Transformer Prime TF201 (589 g) i Toshiba AT200 (535 g) są lżejsze od iPada 3.

USB, HDMI i czytnik kart pamięci w iPadzie to rzecz nie do pomyślenia, przynajmniej dla tęgich głów z Cupertino. Lepiej przecież sprzedawać akcesoria do iPada oraz naganiać klientów iTunes.

Nowy tablet posiada więc 3,5-milimetrowe gniazdo słuchawkowe oraz 30-stykowy port dokowania. Wtyczka podpinana do tego ostatniego tkwi w nim chybotliwie i generalnie mało przekonująco.

Do iPada 3 można podłączać stację bazową z klawiaturą lub, za pośrednictwem stosownej przejściówki (Digital AV Adapter), zewnętrzne wyświetlacze. Można też zrezygnować z kabli i przesyłać zdjęcia i filmy przez AirPlay (do 1080p w 3. generacji) w ramach infrastruktury Apple TV.

Komunikacja

W tym aspekcie dokonała się jedna z najważniejszych zmian. Tablet Apple trzeciej generacji wspiera mianowicie po raz pierwszy LTE (Long Term Evolution), standard przesyłania danych w telefonii komórkowej będący następcą UMTS. Teoretycznie możliwe jest uzyskiwanie transferu bezprzewodowego o prędkości do 300 Mb/s.

W specyfikacji iPada 3 podano, że moduł obsługuje częstotliwości LTE 700 i 2100 MHz. To problem, gdyż w Niemczech używa się częstotliwości 800, 2000 i 2600 MHz [w Polsce pierwszy operator wykorzystuje częstotliwość 1800 MHz - przyp. tłum.]. Oznacza to, że europejscy klienci zostali pozbawieni tej funkcji.

brak obsługi europejskich częstotliwości 4G, ale transfer danych w 3G okazał się znacznie szybszy, niż w iPadzie 2

Nie oznacza to jednak, że iPad 3 nie posiada możliwości korzystania z internetu bezprzewodowego. Wbudowany moduł wspiera bowiem także standard UMTS oraz jego rozszerzenia, HSPA+ i DC-HSDPA.

Łączność bezprzewodową uzupełniają WLAN 802.11 a/b/g/n oraz Bluetooth 4.0. Pozwoliło to na przetestowanie funkcji Wi-Fi w porównaniu z innymi urządzeniami. Test przeprowadzono przy użyciu routera Netgear obsługującego standard g. Połączenie działało trochę gorzej, niż w MacBooku Pro 13 z 2010 roku. W odległości 15 m od routera znajdującego się podówczas za ścianami ze szkła i płyty gipsowo-kartonowej połączenie zostało zerwane.

porównanie zdjęć wykonanych (o różnej porze dnia) przez aparat 0,7 Mpx z iPada 2 (z lewej) i 5 Mpx z iPada 3 (z prawej)

Kamerki

Apple było dumne z dwóch kamerek iPada 2. Ta przednia nadawała się do wideokonferencji, a tylna, 0,7 Mpx (960 x 720 pikseli), okazała się w porównaniu z aparatami licznych tabletów z systemem Android zabawką, której nie ma co traktować serio.

W iPadzie 3 było więc pole do ulepszeń. Zdecydowano się zastąpić słaby moduł tylny aparatem 5 Mpx. Ma on pozwalać na nagrywanie filmów w Full HD, stabilizację obrazu przy jego rejestrowaniu i hybrydowy filtr podczerwieni poprawiający kolory.

aparat 5 Mpx, iPad 3

aparat 0,7 Mpx, iPad 2

Nagrywanie filmów

Testy nowej kamerki przeprowadzono w pomieszczeniu i nagrywając krótki film na dworze, przy dobrych warunkach oświetleniowych.

Na świeżym powietrzu obraz skakał trochę przy szybkich ruchach kamery. Kiedy dobrze się przyjrzeć, widać lekki szum, natomiast kolory są w porządku.

Z kolei na materiale zarejestrowanym w pomieszczeniu dały się zauważyć mocne szumy (szczególnie na krawędziach filmowanych obiektów).

Niewygodny może być relatywnie wysoki domyślny poziom zoomu tego aparatu. Ustawianie ostrości obrazu koniuszkiem palca działało dobrze, ale czynność ta grozi poruszenia ujęcia.

Przedni aparat wypada dużo gorzej pod względem jakości obrazu, ale jest przeznaczony do wideorozmów, więc jego poślednia jakość powinna być łatwa do przełknięcia.

ujęcie z filmu 1080p zarejestrowanego na dworze

ujęcie z filmu zarejestrowanego w pomieszczeniu

jakość obrazu z przedniej kamerki taka jak w iPadzie 2

dostępne w 10 kolorach, skórzane lub z poliuretanu

Okładki Smartcover

Dobrą wiadomością dla posiadaczy Smartcover z iPada 2 jest to, że pasują one do iPada 3. Nakładka osłania tylko ekran, a aluminiowa część obudowy jest wystawiona na działanie czynników zewnętrznych. Umożliwia ona też ustawienie tabletu pod dwoma różnymi kątami, co może być korzystne podczas pisania na stole czy oglądania filmu. Utrzymywana jest na tablecie za pomocą magnesów, więc można ją szybko zdjąć.

Obraz

niesamowita ostrość

tekst na ekranie Retina

Główną nowością w iPadzie trzeciej generacji jest wyświetlacz Retina. Apple zastosowało jako pierwsze tę szczególną matrycę o przekątnej 9,7 cala i bardzo wysokiej rozdzielczości, 2048 x 1536 pikseli. W porównaniu z iPadem 2 liczba pikseli zwiększyła się więc prawie czterokrotnie (3,1 mln w "trójce" i 0,8 mln pikseli w "dwójce"). Wysoka rozdzielczość przynosi jednej strony ostry jak brzytwa obraz (tekst, grafika), ale daje się odczuć negatywnie podczas przeglądania stron internetowych, gdzie pojedyncze znaki tekstowe mają wielkość 1 x 1 mm w trybie pełnoekranowym. Tekst jest mimo tego czytelny.

Najwyższa wartość luminancji maksymalnej to "tylko" 321 cd/m², a jej średnia wyniosła prawie 304 cd/m². W porównaniu z iPadem 2 to o około 70 cd/m² mniej. W Asusie TF201 średnia to 484 cd/m², a w tablecie Blackberry PlayBook - 491 cd/m².


311 cd/m²	289 cd/m²	284 cd/m²
301 cd/m²	319 cd/m²	286 cd/m²
321 cd/m²	312 cd/m²	310 cd/m²

Parametry

Gossen Mavo-Monitor

maksimum: 321 cd/m²
średnia: 303.7 cd/m²
rozświetlenie: 88 %
na akumulatorze: 319 cd/m²
czerń: 0.38 cd/m²
kontrast: 839:1

podświetlenie ekranu

wyciek światła

Co ciekawe, w drugim testowanym egzemplarzu (o identycznym wyposażeniu, tyle że czarnym) średnia wartość luminancji maksymalnej okazała się wyższa o około 25 cd/m².

Wyświetlacz iPada 3 cechuje się bardzo dobrą głębią czerni, która ma wartość 0,38 cd/m². Kontrast wyniósł 839:1 w egzemplarzu białym, a 826:1 w czarnym.

iPad 3 w słońcu

z ostrego kąta

Wysoka luminancja ma największe znaczenie podczas używania tabletu pod gołym niebem. Tu jednak ostrzegamy potencjalnego nabywcę, że - podobnie jak w praktycznie wszystkich konkurencyjnych modelach - powierzchnia ekranu jest błyszcząca. Przy niekorzystnym ustawieniu względem słońca zachowuje się ona jak lustro. Luminancja pozwala co prawda na w miarę swobodne korzystanie z tabletu na dworze, ale lepiej poszukać miejsca w cieniu. 100-200 cd/m² więcej znacznie poprawiłoby czytelność obrazu, ale wzrosłoby wtedy i tak duże zużycie energii.

Wyświetlacz Retina to matryca typu IPS, więc kąty widzenia są bardzo szerokie. Można do woli obracać i różnie ustawiać tablet, a wyświetlane na ekranie treści pozostają niezmienione. Problemy z czytelnością obrazu mogą wynikać tylko z winy refleksów.

Osiągi

Real Racing 2 HD Retina, 800 x 600 pikseli

Specyfikacja nowego układu Apple A5x SoC (System on a Chip) może być rozczarowująca w obliczu wcześniejszych pogłosek. Postawiono bowiem na dwurdzeniowy procesor Cortex A9 ARM taktowany z częstotliwością 1 GHz (wg narzędzi diagnostycznych), toteż wydajność CPU nie zmieniła się w porównaniu z iPadem 2. Wyniki testów Geekbench są zatem podobne. Teoretycznie Nvidia z czterordzeniowym Cortex A9 w układzie Tegra 3, który odznacza się wyższym taktowaniem, powinna zapewniać znacznie lepsze osiągi.

W dziedzinie wydajności GPU postęp był natomiast konieczny, gdyż wyższa rozdzielczość ekranu wymaga większej mocy obliczeniowej, szczególnie podczas grania. Dodano więc dwa kolejne rdzenie PowerVR SGX543MP. Dzięki temu wydajność powinna zwiększyć się dwukrotnie. Skoro jednak liczba pikseli jest prawie czterokrotnie większa, niż w iPadzie 2, w grach 3D w natywnej rozdzielczości trzeba liczyć się z ograniczeniem detali lub pogorszeniem płynności animacji. W testach Real Racing 2 HD (wersji dopasowanej do matrycy Retina) potwierdziło się to, gdyż auta nie poruszają się odpowiednio płynnie.

Zmianą na lepsze jest dwukrotne zwiększenie w A5x zasobu pamięci operacyjnej do 1 GB.

Mimo tego podczas przeglądania internetu i grania A5x nie wykazywał się żwawością. Od czasu do czasu autorzy byli konfrontowani z minimalnym przycinaniem i przywieszkami w iOS. To zachowanie nietypowe dla systemu operacyjnego Apple.

Browsermark

Apple iPad 3. Gen 2012-03 A5x, PowerVR SGX543MP4, 64 GB SSD	101129 points ∼24%
Asus Eee Pad Transformer TF101 Tegra 250, GeForce ULP (Tegra 2), 16 GB SSD	76540 points ∼18% -24%
Asus Eee Pad Transformer Prime TF201 Tegra 3, GeForce ULP (Tegra 3), 16 GB SSD	119777 points ∼28% +18%

Odtwarzanie filmów

Nowy wyświetlacz o wysokiej rozdzielczości otwiera przed użytkownikiem możliwość bezstratnego odtwarzania filmów Full HD. Tablet Apple wspiera filmy H.264 do 1080p zakodowane jako High Profile Level 4.1. Jeśli chcielibyśmy oglądać filmy w innych formatach, trzeba je skonwertować lub zainstalować specjalne oprogramowanie. W teście przyjrzano się aplikacjom OPlayer HD Lite, CineXPlayer i AVPlayerHD. Po próbach z licznymi filmami wnioski są mało budujące. iPad trzeciej generacji nie otrzymał wydajniejszego CPU, toteż w większości formatów jego możliwości kończą się na materiale 720p. Żaden z testowanych filmów 1080p nie był odtwarzany płynnie. W części odtwarzaczy przycinały także filmy 720p (np. dźwięk rozmijał się z obrazem). Pewność można mieć co do filmów SD.

Wpływ na otoczenie

Hałas

Podobnie jak jego poprzednicy, iPad 3 działa bezgłośnie.

Ciepło

Temperatury obudowy są poważnym problemem iPada trzeciej generacji. Podczas testu obciążeniowego tablet spoczywał na blacie i rozgrzał się do 34-41°C. Leżące na stole i nieobciążone urządzenie również nagrzało się dość mocno, bo do 38°C. Kiedy zaś iPad był trzymany w dłoniach, maksymalna temperatura bez obciążenia podzespołów wyniosła 34°C. Trzeba się liczyć z tym, że podczas dłuższego grania na tablecie obudowa będzie ogrzewała dłonie użytkownika.

z obciążeniem

bez obciążenia


33.9 °C	35.0 °C	35.1 °C
33.9 °C	34.1 °C	34.3 °C
38.4 °C	40.7 °C	39.4 °C


36.7 °C	36.6 °C	36.4 °C
38.7 °C	39.5 °C	38.2 °C
39.9 °C	38.6 °C	38.9 °C

maks. w ogóle: 40.7 °C
średnia: 36.1 °C

maks. w ogóle: 39.9 °C
średnia: 38.2 °C

temperatura otoczenia 24.0 °C | Raytek Raynger ST

Głośniki

Jeden głośnik gra zaskakująco donośnie i czysto. Umieszczenie na spodzie nie było dobrym pomysłem, gdyż jeśli tablet leży na blacie, dźwięk jest zniekształcony. Według autorów jakość jest wystarczająca do okazjonalnego słuchania muzyki i do gier.

Wydajność akumulatora

Pobór mocy (na zasilaczu, przy w pełni naładowanym akumulatorze) okazał się podobny do zarejestrowanego w teście Asusa TF201 (maksymalna wartość, 11,1 W, była odrobinę wyższa).

Apple obiecuje dla nowego iPada 10 godzin pracy na zasilaniu akumulatorowym. W teście korzystania z internetu potężny akumulator (42,5 Wh) pozwolił na 9,5 godziny działania tabletu, co jest świetnym wynikiem.

Do symulacji dużego obciążenia na drugim testowanym egzemplarzu wykorzystano wersję demonstracyjną gry Epic Citadel. Do wyczerpania się energii upłynęło dokładnie 5 godzin.

Podczas testów zaobserwowano istotną wadę iPada 3, a mianowicie długotrwałe ładowanie akumulatora. W czasie używania tabletu po 1:15 h stan jego naładowania wynosił tylko 7%.

Zużycie prądu

luz	1.1 / 4.6 / 8.4 W
obciążenie	10.7 / 11.1 W


Legenda: min: , med: , max: Voltcraft VC 940

Wydajność akumulatora

luz		20h 26min
sieć przez WLAN		9h 30min
obciążenie		5h 00min

Podsumowanie

Wprowadzeniu iPada 3 do sprzedaży towarzyszyła euforia, ale pora na chłodno ocenić zalety i wady tego tabletu.

W pierwszej kolejności należy wspomnieć o świetnym wyświetlaczu Retina, który zapewnia obraz o wybitnej ostrości. Pewnym rozczarowaniem jest to, że w porównaniu z poprzednikiem mniejsza jest jasność obrazu; wskutek tego użytkownikowi tym bardziej przeszkadzają refleksy pojawiające się na powierzchni ekranu.

Obudowa nowego modelu wygląda podobnie, ale iPad 3 jest nieco cięższy od poprzednika.

Europejscy nabywcy tego tabletu będą niepocieszeni brakiem możliwości wykorzystania LTE z uwagi na niekompatybilne częstotliwości. Zamiast modemu 4G mają więc 3G, w przeciwieństwie do klientów amerykańskich.

Powodem do niezadowolenia jest też mocne nagrzewanie się obudowy.

W iPadzie 3 ostał się dwurdzeniowy CPU, ale wydajność GPU uległa zwiększeniu. To konieczne, bo jego ekran ma prawie cztery razy więcej pikseli, niż w iPadzie 2, co oznacza większe wymagania co do mocy obliczeniowej. Wykorzystywanie przez gry maksymalnej rozdzielczości jest jednak wątpliwe.

W normalnym użytkowaniu przeszkadzało głównie niedziałanie filmów Flash. Niektóre witryny internetowe były wyświetlane z drobnymi błędami grafiki ze względu na ustawienia DPI, a działanie bardziej rozbudowanych stron poprawiłoby się w przypadku zastosowania szybszego procesora.

Wyższa rozdzielczość ekranu to również wyższe zużycie energii, a to z kolei oznacza większą emisję ciepła. Dlatego musiano zastosować akumulator o większej pojemności. Ten zaś czyni tablet cięższym, a także wymaga długiego ładowania.

Aktualne ceny tabletów Apple iPad 3

Recenzja pochodzi ze strony http://www.notebookcheck.pl

iPad 2

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 13:00:00 +0000

Marketing – to słowo najczęściej pojawia się w dyskusjach na temat wszystkich urządzeń Apple. Wszelkie sukcesy sprzedaży zalicza się na konto dobrego wujka Jobsa, który potrafi zaczarować miliony potencjalnych klientów na całym świecie. Ale przecież żeby coś reklamować, najpierw należy to stworzyć… „Tym czymś”, w naszym przypadku, jest Apple iPad 2.
Do tego, jak popularnym jest urządzeniem na świecie, nikogo nie trzeba przekonywać. Świadczyły o tym chociażby długie (jak zawsze) kolejki przed sklepami w dniu premiery tabletu. Jak sprawić, by ludzie czuli potrzebę kupienia urządzenia, które jeszcze w styczniu ubiegłego roku (przed premierą iPada pierwszej generacji) w ogóle nie znajdowało się na ich liście rzeczy „must-have”? Stworzyć coś, co przyciągnie ludzi wysokimi parametrami technicznymi oraz ciekawym designem. Tak właśnie jest w przypadku iPada – zarówno pierwszego, jak i świeżo wprowadzonego na polski rynek. Zapraszam na test Apple iPada 2!

Co się zmieniło?
Pisząc o drugiej generacji urządzenia nie sposób nie wspomnieć o rzeczach (jednych istotnych, innych nie), które zmieniły się w stosunku do poprzednika. Najbardziej widoczne są oczywiście zmiany w wyglądzie tabletu. Jest o 33% cieńszy od iPada 1 (ma 8,8 mm grubości) i lżejszy – waży tylko 601 g (model z 3G nieco więcej – 613 g). Dokładne wymiary urządzenia to 241,2 x 185,7 x 8,8 mm. O ile to, że jest lżejszy w zupełności mi nie przeszkadza, tak jego nieco mniejsze wymiary już tak. Pierwszego iPada, dzięki swojej budowie i odpowiedniej grubości, nieco lepiej, bardziej stabilnie, trzyma się w rękach. I choć iPad 2 zdecydowanie ładniej wygląda, tak na początku obcowania z „dwójką” często łapałam się na tym, że byłam bardziej ostrożna – zdecydowanie bardziej uważałam, żeby przypadkiem nie wypadł mi z rąk. Oczywiście to kwestia przyzwyczajenia i mija po kilku dniach, ale warto o tym wspomnieć wszystkim, którzy chcą się przesiąść z iPada 1 na 2.
Zmieniło się umiejscowienie głośnika (choć w dalszym ciągu jest to głośnik mono, nie stereo), slotu karty SIM (w przypadku modelu z 3G), a jack audio 3,5 mm stał się nieco wepchnięty w obudowę, dzięki czemu zdecydowanie lepiej się komponuje z całą resztą.

Nie można zapomnieć także o kamerce i aparacie, czyli o tym, co wszyscy wytykali Apple, że zabrakło w „jedynce”. Osobiście uważam, że o ile kamerka do FaceTime się czasem przydaje, tak z aparatu w tablecie korzysta się w bardzo rzadkich przypadkach. Do tych funkcji tabletu wrócę w dalszej części recenzji iPada 2.
Zewnętrzne zmiany to jeszcze nie wszystko – dla osób posiadających „jedynkę” dość istotne są zmiany dokonane we wnętrzu urządzenia. Przede wszystkim lepszy, bo dwurdzeniowy procesor o taktowaniu 1GHz (w przypadku jedynki był to jednordzeniowy ARM Cortex A8, teraz – ARM Cortex A9 z dwoma rdzeniami). Dodatkowo – dwa razy więcej niż w przypadku pierwszej generacji tabletu ilości RAM – teraz jest to 512MB (tu warto wspomnieć, że jest to połowa tego, co oferują tablety z Androidem, które najczęściej mają 1GB RAM). I oczywiście grafika… Steve Jobs przekonywał, że układ graficzny (PowerVR SGX543MP2) ma być dziewięć razy potężniejszy od układu, który można znaleźć w iPadzie 1 (jednak według ostatnich informacji jest lepszy średnio 5 razy od GPU iPada 1). I faktycznie widać różnicę w jakości wyświetlanej grafiki – zwłaszcza w grach (np. w Infinity Blade – różnica pomiędzy obiema generacjami sprzętu – widoczna gołym okiem).

W zestawie z iPadem 2
W pudełku, które jest nieco cieńsze od tego, w które były pakowane tablety Apple poprzedniej generacji, otrzymamy trzy rzeczy. Najważniejsza to oczywiście sam iPad 2, ale bez dodatkowych akcesoriów nie moglibyśmy sobie na nic pozwolić. Dlatego też w zestawie otrzymujemy kabel dock-USB, dzięki któremu po pierwszym uruchomieniu tabletu synchronizujemy go z iTunes (czyli z najważniejszym programem pozwalającym nam zarządzać zawartością tabletu – jest to pozycja „must have”, bez której nie da się nic zrobić) oraz ładowarkę sieciową.

A propos ładowania iPada 2 przez USB komputera. Już kiedyś wspominałam, że zdarza się tak, że po podłączeniu wyskakuje komunikat „ładowanie nie odbywa się”. Oczywiście można skorzystać ze zwykłej ładowarki sieciowej, ale myślę, że warto wiedzieć jak to obejść. Kilku producentów przygotowało specjalne aplikacje umożliwiające ładowanie iPada (1 i 2): Gigabyte, ASRock oraz Asus. Osobiście posiadam laptopa Toshiby, jednak zdeterminowana postanowiłam zainstalować aplikację udostępnioną przez Asusa i… na szczęście zadziałało.

iOS 4.3.1 na iPadzie 2
Wszystkie osoby, które przez większość swojego życia korzystają z komputerów działających pod kontrolą Windowsa nie mogą się przyzwyczaić do tego, że naciskając przycisk „Home”, aplikacje na iPadzie nie zamykają się, a przechodzą do działania w tle. Przełączanie pomiędzy aplikacjami jest możliwe po dwukrotnym naciśnięciu wspomnianego przycisku (Home). Jeśli natomiast chcesz zamknąć działające w tle programy, najpierw musisz wykonać dwuklik na Home, a następnie dłużej przytrzymać którąkolwiek ikonek działających aplikacji – wtedy przy ikonkach otwartych programów pojawią się minusy, których naciśnięcie spowoduje zamknięcie żądanej aplikacji.

Safari na iPadzie 2
Safari to nic innego jak przeglądarka internetowa, domyślnie instalowana na urządzeniach Apple. Podobnie jak w przypadku pierwszego iPada, także i tutaj Safari obsługuje do dziewięciu otwartych kart, zakładki oraz historię przeglądanych stron, którą można w każdym momencie usunąć. Jest bardzo intuicyjna w użytkowaniu i właściwie nie ma się do czego przyczepić.

Tu na pewno wskażecie wadę, jaką jest brak obsługi Flasha, co powoduje, że nie możemy przeglądać niektórych stron internetowych, ale także nie musimy oglądać denerwujących reklam. Problem ten można jednak obejść instalując przeglądarkę internetową iSwifter, ale nie jest to dobre rozwiązanie na dłuższą metę, bo aplikacja często się zacina i pracuje zdecydowanie zbyt wolno.

Strona we Flashu dzięki iSwifter wygląda następująco:

A tak wygląda otwarta ta sama strona na Safari

Klawiatura ekranowa, która umożliwia wpisywanie tekstu w okno adresu internetowego czy wyszukiwarki, jest wręcz doskonała. Nie jest to wyłącznie moje zdanie, ale także wszystkich moich znajomych, którzy dzięki takiemu „geekowi” jak ja mieli styczność z iPadem 2. Odstępy między poszczególnymi klawiszami są odpowiednio duże, przez co klikamy zawsze w tą literę, co chcemy. Niektórzy czasem narzekają na niedogodne wstawianie polskich znaków do tekstów, ale to chyba tylko ze względu na to, że nie znają szybszego sposobu niż dłuższe przytrzymanie a, żeby otrzymać „ą”. Prawda jest taka, że wystarczy musnąć a od góry, by na ekranie pojawiło się „ą” – i tak z każdą literką. Wpisywanie cyfr także nie stanowi problemu – wystarczy przełączyć klawiaturę z widoku literowego na cyfrowy, klikając „.?123”.

Ekran iPada 2
Wyświetlacz iPada 2 to niewątpliwie jedna z jego głównych zalet. Jest to jednostka o przekątnej 9,7” i rozdzielczości 1024 x 768 pikseli, wykonana w technologii IPS – czyli nic nowego (tak, dokładnie, w tej kwestii nic się nie zmieniło). Oferuje świetne kąty widzenia, natomiast czytelność w ostrym słońcu nadal pozostawia wiele do życzenia. Doskonale pracuje czujnik natężenia światła, czyli system automatycznego dopasowywania się jasności ekranu do warunków, w jakich się znajdujemy. W dzień ekran świeci jasno, zmienia się to w ciemnych pomieszczeniach lub w nocy, gdzie ekran przyciemnia się, powodując mniejsze zmęczenie oczu (i mniejsze zużycie baterii) – świetna sprawa.

Filmy na iPadzie 2
Oglądanie filmów na iPadzie 2, podobnie jak na tablecie pierwszej generacji, nie jest zbyt wygodne tylko z jednego powodu – urządzenie posiada ekran w formacie 4:3, a filmy najczęściej nagrywane są w zupełnie innym – 16:9, przez co na ekranie zostają czarne pasy (zarówno na górze, jak i na dole).

Wszyscy wiemy, że aby odtworzyć filmy na iPadzie należy je najpierw przekonwertować, co jest jednym z największych minusów tabletu. Im większy plik, tym dłużej musimy czekać na jego konwersję – jest to uciążliwe dla wszystkich posiadaczy iPada. Można do tego użyć darmowego programu Aleesoft Free iPad Video Converter (do pobrania tutaj).

Ale konwersji można uniknąć. Wystarczy użyć aplikacji CineXPlayer (płatnej 2,99$). Filmy w formacie .avi wystarczy wrzucić do folderu programu (odtworzyć iTunes -> programy -> CineXPlayer i tu dodać wybrane filmy). I gotowe.

Istnieje jeszcze jedna możliwość – ale tylko dla osób, które chcą oglądać wideo w zasięgu sieci domowej. Rozwiązaniem jest program Air Video (płatny 2,99 dolarów). Wystarczy zainstalować na swoim komputerze aplikację Air Video Server, udostępnić wybrane foldery z filmami i otworzyć aplikację Air Video na iPadzie. Program konwertuje filmy „w locie”, więc czasem ładowanie trochę trwa, jednak jest to świetne rozwiązanie dla wszystkich, którym nie chce się czekać na konwertowanie filmów.

Któryś z Czytelników w jednym z komentarzy pytał czy w oglądaniu filmów nie przeszkadza biały kolor ramki znajdującej się dookoła ekranu. W moim przypadku wersja kolorystyczna urządzenia nie ma żadnego znaczenia, bo mój wzrok nie skupia się na ramce, a na odtwarzanym wideo.
Muzyka na iPadzie 2
Nad iPodem, odtwarzaczem muzycznym, nie ma się co za bardzo rozwodzić (chyba że macie jakieś pytania?). Odtwarza wgrane pliki muzyczne, podzielone na: utwory, wykonawców, albumy i gatunki. Pozwala na szybkie zarządzanie muzyką i, co ważne, może odtwarzać muzykę w tle, dzięki czemu możemy w jednym momencie słuchać muzyki i przeglądać strony w sieci.

GPS na iPadzie 2
iPad 2 w wersji z 3G oferuje także przydatny GPS – niestety, by z niego skorzystać należy mieć połączenie z internetem. Do obsługi GPS-u służy bardzo intuicyjna, preinstalowana aplikacja. Wystarczy wpisać miejsce, w którym się znajdujemy (lub zaznaczyć opcję „bieżące położenie”) i miejsce docelowe – w mig wytacza trasę, którą możemy zmieniać w zależności od transportu – do dyspozycji mamy samochód, autobus i trasę pieszą. Co więcej, możemy także wybierać pomiędzy czterema wyglądami mapy: klasycznym, satelitarnym, mieszanym i terenowym. Warto jeszcze zaznaczyć, że chcąc ustalić swoje bieżące położenie będąc w budynku, należy liczyć się z niewielką niedokładnością (w moim przypadku to ok. 200 metrów) – na zewnątrz radzi sobie o wiele lepiej.

Aparat w iPadzie 2
Wychodzę z założenia, że jest to zupełnie niepotrzebna zabawka. O ile przednia kamerka (VGA) jako tako się przydaje (od czasu do czasu można wykonać jakieś wideorozmowy), tak robienie zdjęć lub nagrywanie wideo tylnym aparatem (0,7 Mpix, nagrywanie w 720p) wygląda dość śmiesznie i jest niewygodne. Zdjęcia robione iPadem 2 są jako takiej jakości, pod warunkiem, że są robione w miarę dobrym oświetleniu – jeśli jest zmierzch lub słabo oświetlone pomieszczenie – jakość proporcjonalnie się pogarsza. A jak to jest z filmami 720p? Niestety nie miałam nic ciekawszego do nagrania niż jeżdżąc po ulicy samochody, ale przynajmniej można zobaczyć jak nagrywa aparat iPada 2:

Aparat nie oferuje zbyt wielu funkcji – do dyspozycji użytkownika została oddana tylko jedna belka, z której wybieramy czy chcemy robić zdjęcie, czy nagrywać wideo, którą kamerką (przednią czy tylną), możemy zrobić zdjęcie oraz przejść do albumu. Preinstalowana na iPadzie 2 jest natomiast aplikacja Photo Booth, pozwalająca na zrobienie zdjęć z ośmioma różnymi efektami (wyciśnięcie, kalejdoskop, termowizja, wirówka, lustro, rozciągnięcie, tunel świetlny oraz rentgen).

A skoro jesteśmy już przy aparacie, warto zatrzymać się chwilę także przy albumie. Tu możemy wybierać pomiędzy dwoma widokami: wszystkie zdjęcia z danego albumu lub wszystkie albumy, jakie mamy utworzone na iPadzie. Możemy utworzyć pokaz slajdów, usunąć zdjęcia (pojedynczo lub grupowo), skopiować, wysłać e-mailem lub wydrukować.

Bateria iPada 2
Jedną z najważniejszych zalet iPada 2 jest niewątpliwie jego bateria. Od tabletów internetowych wymagamy mobilności, a co za tym idzie – długiego czasu działania w terenie, czyli tam, gdzie nie mamy możliwości podpięcia sprzętu do ładowania. Apple chwali się, że iPad 2 może pracować do 10 godzin na jednym ładowaniu. Jestem osobą, która do papierowej specyfikacji podchodzi z przymrużeniem oka (zwłaszcza jeśli chodzi o baterię, bo tu często producenci zawyżają wartości) i musi wszystko sprawdzić na własnej skórze. O ile przez dłuższy czas pracowałam na tablecie bez sprawdzania tego, ile trzyma bateria, tak raz postanowiłam dokładnie to sprawdzić.
Intensywny test baterii zaczęłam o godzinie 12.15. Za pomocą AirVideo włączyłam wideo, później następne i następne… Po trzech filmach trwających średnio po 1,5h trochę posurfowałam po sieci, pograłam w różne gry, jak Infinity Blade (czysta przyjemność!) czy Angry Birds Rio, zajęłam się nieco artystycznymi aplikacjami, jak ArtStudio czy Garageband i znów włączyłam filmy przez AirVideo. Było około godziny 22.30, kiedy tablet odmówił posłuszeństwa. Nie trzeba być nie wiadomo jak dobrym z matematyki, by obliczyć, że iPad 2 może pracować ponad 10 godzin, co bardzo dobrze o nim świadczy (co więcej, cały czas było włączone WiFi).

I to wszystko?
Nie! iPad 2, podobnie jak poprzednik, oferuje mnóstwo aplikacji – zarówno płatnych, jak i darmowych, które można pobrać z App Store, dzięki czemu tablet Apple staje się jeszcze bardziej funkcjonalny. Jeśli ktoś używa go tylko do podstawowych rzeczy – oglądania wideo, surfowania po sieci czy grania, to nie wykorzystuje całego potencjału tego tabletu. Nie każdy ma taką potrzebę, ale warto o tym pamiętać.
Smart Cover do iPada 2

Smart Cover jest akcesorium, za które trzeba dodatkowo zapłacić (okładka poliuretanowa kosztuje 169 złotych, natomiast skórzana – 299 złotych). Apple wpadło na świetny pomysł z tą inteligentną pokrywą. Jej zadaniem jest ochrona ekranu, ale ma także dwie dodatkowe funkcje. Nie dość, że pozwala na postawienie tabletu w pionie bądź poziomie, to jeszcze blokuje/odblokowuje ekran (przy pokrywaniu/odkrywaniu ekranu).

Mimo tego, Smart Cover wzbudza wiele kontrowersji. A to ze względu na to, co Steve Jobs powiedział podczas prezentacji tabletu: „It’s got micro-fibre lining that cleans the screen everytime you move it”. Szkoda, że Apple nie dodało jakiegoś futerału, który chroniłby także tył urządzenia, podatny na zarysowania…

Czego brakuje w iPadzie 2?
W dalszym ciągu jednak w tablecie Apple nie znajdziemy ani żadnego czytnika kart pamięci (więc jeśli ktoś chce przechowywać na nim dużo multimediów, powinien kupić wersję 64GB), ani portu USB, ani wyjścia HDMI, co część z Was może uważać za wielkie wady urządzenia. Można oczywiście dokupić akcesoria (przejściówki), ale od sprzętu i tak kosztującego już swoje wymagamy, by wszystko posiadał w standardzie. Do tego dochodzi jeszcze brak obsługi popularnych formatów wideo oraz Flasha i najważniejsze wady iPada 2 wychodzą na wierzch (choć brak Flasha dla niektórych wcale nie jest wadą).

iPad 2 3G czy iPad 2 WiFi?
To pytanie często pojawia się pod postami na Tabletowo. Uważam, że wybór modelu z 3G czy bez tego modułu zależy wyłącznie od własnego widzi mi się. Dla mnie, jako osoby często przemieszczającej się z miejsca na miejsce, o wiele bardziej przydatny jest iPad 2 z 3G – dzięki niemu mogę się łączyć z internetem zawsze, gdy tylko zajdzie taka potrzeba, a nie ma dostępu do żadnej sieci bezprzewodowej (jeśli oczywiście jest zasięg sieci komórkowej). Przydaje się przede wszystkim w pociągu, na wycieczkach, a nawet na uczelni (pozdrawiam wykładowców ), gdzie niestety nie ma dobrodziejstwa, jakim jest hot spot. Osobiście wolę dopłacić do iPada 2 i mieć prawdziwie mobilne urządzenie, niż tablet z WiFi, na którym działanie internetu uzależnione jest od dostępności hot spotów.
Mam iPada – zamieniać na iPada 2?
Jeśli używasz tabletu głównie do przeglądania stron internetowych czy pisania notatek i e-maili – jedynka w zupełności Ci wystarczy – poczekaj na trójkę (według spekulacji ma być o wiele ciekawsza niż dwójka). Jeśli natomiast często grasz na iPadzie, zależy Ci na jego wydajności, szybkości i o wiele lepszej jakości grafiki niż w iPadzie 1 – nie zastanawiaj się, tylko biegnij do sklepu (choć obecnie ciężko gdziekolwiek dostać iPada 2).

Podsumowanie
Choć tablet Apple jedynie ewoluował, a nie wprowadził żadnych rewolucyjnych zmian, to i tak jest ciekawą propozycją dla wszystkich, którzy szukają świetnie działającego, niezawodnego i, co najważniejsze, dostępnego (choć z tym w Polsce różnie bywa…). Znajomy, który miał pierwszy raz w rękach iPada 2 i dowiedział się ile kosztuje (przypominam, że jest to wersja 64GB 3G), zażartował czy tablet Apple jest też wodoodporny, bo za te pieniądze powinien oferować coś ponad standard
Steve Jobs podczas prezentacji iPada 2 wypowiedział następujące słowa:

2011 rok będzie należał do iPada 2

Mimo tego, że wkrótce na rynku (w końcu!) pojawi się konkurencja mogąca z nim rywalizować, myślę, że w dalszym ciągu będzie się cieszył wielką popularnością i uznaniem wśród klientów.
Dla przypomnienia: iPad 2 jest dostępny zarówno w wersji z 3G, jak i bez, w trzech wersjach pamięciowych: 16GB, 32GB oraz 64GB w kolorze białym i czarnym.
Poniżej pełna specyfikacja iPada 2 i galeria.
- wymiary: 241,2 x 185,7 x 8,8 mm,
- waga: 601g (z WiFi), 613 g (z 3G),
- pamięć: 16GB, 32GB, 64GB,
- system: iOS 4.3.1,
- ekran: 9,7″, 1024 x 768 pikseli, IPS, multitouch,
- WiFi,
- Bluetooth 2.1,
- dwurdzeniowy procesor Apple A5 1GHz,
- 512MB RAM,
- aparat 0,7 Mpix, nagrywający wideo w jakości HD,
- kamerka VGA,
- bateria: do 10h odtwarzania wideo,
- 30-pinowe złącze,
- 3,5 mm jack audio,
- slot kart microSIM (w przypadku modelu z 3G),
- żyroskop,
- akcelerometr,
- czujnik światła,
- GPS (w modelu z 3G).

Recenzja pochodzi ze Strony www.tabletowo.pl

Ogłoszenie Aktualizacja 1.10

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 11:09:00 +0000

Aktualizacja przyniesie:
*Przystosowanie Strony do urządzeń przenośnych
*Pojawianie się postów o sprzęcie przenośnym.

CCleaner-Program

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Aug 2012 05:41:00 +0000

CCleaner (Crap Cleaner) to bezpłatna aplikacja przeznaczona do optymalizacji i usuwania z systemu zbędnych plików pozostawionych po codziennej pracy z komputerem przez różnego typu aplikacje. Dzięki tym funkcjom program postrzegany jest jako jedno z najlepszych narzędzi do ochrony prywatności.
Aplikacja umożliwia, za pomocą jednego kliknięcia, wyczyszczenie pozostałości po surfowaniu w Internecie w tym listy odwiedzanych stron internetowych i pobieranych plików, ciasteczek (cookies) oraz tymczasowych plików internetowych. Ponadto CCleaner pozwala na opróżnienie zawartości kosza, systemowego schowka, listy ostatnio uruchamianych programów, listy ostatnio otwieranych dokumentów (także w poszczególnych aplikacjach) oraz wielu innych...
CCleaner oferuje również kilka innych przydatnych funkcji. Wśród nich możliwość zarządzania programami uruchamianymi wraz ze startem systemu oraz optymalizowanie jego pracy dzięki usuwaniu tymczasowych plików i wyszukiwaniu potencjalnych problemów w rejestrze. Dodatkowo w module narzędzia udostępniono również możliwość odinstalowywania programów z systemu.

Download: Tu

Główne funkcje programu

System Windows oraz przeglądarki Internet Explorer i Firefox

kasowanie tymczasowych plików internetowych
czyszczenie historii odwiedzanych stron
usuwanie ciasteczek (cookies)
usuwanie ukrytych plików Index.dat
czyszczenie lokalizacji ostatnio pobieranego pliku (Internet Explorer)
czyszczenie zawartości kosza
czyszczenie zawartości schowka systemowego
usuwanie plików tymczasowych *.tmp
usuwanie plików raportów *log
czyszczenie listy ostatnio otwieranych dokumentów (w Menu Start)
czyszczenie listy ostatnio uruchamianych programów (w Menu Start)
czyszczenie historii Pomocnika Wyszukiwania Windows XP
usuwanie zrzutów pamięci po zawieszeniu systemów
inne...

Aplikacje

Program umożliwia czyszczenie listy otwieranych plików w programach wykorzystujących standardowe komponenty Windows, a także kasowanie ich plików tymczasowych.
M.in. Firefox, Opera, Media Player, eMule, Kazaa, Google Toolbar, Netscape, Microsoft Office, Nero, Adobe Acrobat, WinRAR, WinAce, WinZip i wielu innych...

Rejestr

Wyszukiwanie potencjalnych problemów w zakresie

brakujących plików współdzielonych DLL
nieprawidłowych rozszerzeń plików
problemów z kontrolkami ActiveX i klasami
programów
czcionek
ścieżek dostępu do programów
plików pomocy
instalatora
przestarzałego oprogramowania
aplikacji uruchamianych podczas startu systemu
błędne skróty w Menu Start i na Pulpicie
innych...

Ogłoszenie Aktualizacja Bloga 1.07

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 18:23:00 +0000

Aktualizacja przyniesie
*Dodawanie Programów na Bloga
*Centrum Aplikacji
*Poradnik Playstation Plus

"Taksi" Caly Film Lektor PL HD

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 15:00:00 +0000

"Taksi" Caly Film Lektor PL HD

Oglądaj cały Film Online na Blogu

Zapraszam do Oglądania.

Harry Potter i Książę Półkrwi - cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:47:00 +0000

Harry Potter i Książę Półkrwi - cały film (DUBBING PL)

Oglądaj cały film Online na naszym Blogu

Zapraszam do Oglądania.

Harry Potter i Zakon Feniksa - cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:34:00 +0000

Harry Potter i Zakon Feniksa - cały film (DUBBING PL)

Oglądaj cały Film Online na naszym Blogu

Zapraszam do Oglądania.

Harry Potter i Czara Ognia - cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:32:00 +0000

Harry Potter i Czara Ognia - cały film (DUBBING PL)

Oglądaj cały film Online na naszym Blogu

Zapraszam do Oglądania.

Harry Potter i Więzień Azkabanu - cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:25:00 +0000

Harry Potter i Więzień Azkabanu - cały film (DUBBING PL)

Oglądaj cały Film Online na naszym Blogu

Zapraszam do Oglądania.

Harry.Potter i Komnata Tajemnic - cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:22:00 +0000

Harry.Potter i Komnata Tajemnic - cały film (DUBBING PL)

Oglądaj cały Film Online na naszym Blogu.

Zapraszam do Oglądania.

Harry Potter i Kamień Filozoficzny-cały film (DUBBING PL)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:07:00 +0000

Harry Potter i Kamień Filozoficzny-cały film (DUBBING PL) Oglądaj Online
Cały Film do Oglądnięcia na naszym Blogu.
Zapraszam do Oglądania

Ogłoszenie Aktualizacja Bloga 1.05

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 14:06:00 +0000

Od dziś na blogu będą pojawiać się filmy do oglądnięcia Online.

World of Warcraft

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2012 12:49:00 +0000

World of Warcraft

Minęły cztery lata od chwili, kiedy rasy Azeroth zjednoczyły się i stanęły przeciwko wspólnemu wrogowi, Płonącemu Legionowi. Po zwycięstwie, kiedy kontynenty były już bezpieczne, pojawiły się wątpliwości. Jak długo przetrwa taki układ? Okazało się, że niezbyt długo. Porozumienie pomiędzy Hordą i Przymierzem, które pozwoliło pokonać wspólnego wroga, teraz po prostu wyparowało. Nad Azeroth znowu zabrzmiały wojenne werble.

Początki World of Warcraft to jedno wielkie oczekiwanie. Pisząc o początkach, mam na myśli nie tylko okres zaraz po ukazaniu się gry na rynku, ale już te chwile, które nastąpiły po pierwszym oświadczeniu Blizzarda na temat tejże gry. Gracze na całym świecie czekali. Czekali na screeny, kolejne informacje. Cokolwiek. Wizja gry MMORPG w świecie, w którym stoczono tak wiele bitew pomiędzy Hordą i Przymierzem budziła wielkie emocje. Wszyscy, którzy poświęcili swoje życie temu konfliktowi, w kolejnych odsłonach Warcrafta, już gorączkowo zastanawiali się nad tym, co i jak będzie można robić. Czy znajdę Frostmourne? Czy będę mógł zabić Arthasa? Kim będę mógł zagrać? Te pytania tłukły się po głowach oczekujących graczy, po forach dyskusyjnych, po mailach wysyłanych do Blizzarda. Domysły, marzenia, życzenia...sieć wrzała.

Każda informacja, jaką Blizzard wypuszczał na światło dzienne była rozszarpywana w mgnieniu oka. Dyskutowano nad sensownością, miodnością, grywalnością, słowem nad każdym aspektem świeżo poznanych elementów gry.

Były też i inne rozważania. Czy Blizzard, który przecież nie specjalizował się w złożonych grach cRPG, nie wspominając o MMO, podoła takiemu wyzwaniu? Nie dość, że to pierwsza dla nich tego typu produkcja, to już na starcie została "obciążona" olbrzymimi oczekiwaniami ze strony potencjalnych klientów. I to nie tylko tych, którzy wiedzieli, czym jest gra MMO, ale i tych, którzy zostali zwabieni słowem Warcraft, czy ideą kolejnego Diablo, tylko robionego ze znacznie większym rozmachem.

Mijały kolejne miesiące oczekiwania i pojawiały się kolejne pytania. Czy World of Warcraft w ogóle się ukaże? Czy Blizz nie porzucił pracy nad tym projektem? Co się dzieje z grą? Jednak okazało się, że prace trwają, a i sama gra ma się świetnie.

Oczekiwanie doprowadziło wreszcie do Beta Testów. Testy zostały podzielone na dwie części (obecnie doszła trzecia). Najpierw testy gry w USA i premiera na tamtym kontynencie, a dopiero potem WoW zawitał na komputery europejskich graczy. Ci podzielili się na tych szczęśliwców, którzy mieli dostęp do Closed Bety i nieszczęśników, którzy spijali z ust tych pierwszych każde słowo o grze. Co poniektórzy okazywali dobre serce i dzielili się kontami z osobami, które nie znalazły się w puli beta testerów. Tuz przed premierą Blizzard otworzył w Europie drugą fazę testowania, czyli Open Betę. Nie wiem, ile było dokładnie kont dostępnych dla graczy w tej fazie. Wiem jedynie, że chyba po pięciu godzinach od ogłoszenia naboru, strony rejestracyjne do OB zostały zamknięte. Kto konto założył ten miał i skakał z radości (a potem szukał sposobu na ściągnięcie klienta ważącego bagatela 2,5 GB). Kto nie założył, musiał liczyć na osoby, które założyły sobie po kilka kont, aby potem nadwyżkę rozdać znajomym, lub sprzedać na aukcji (a szły jak ciepłe bułeczki).

Open Beta skończyła się na cztery dni przed oficjalną premierą. Blizzard wyczyścił serwery i przygotował je na atak graczy. Musiał przygotować się bardzo dobrze, nauczony doświadczeniem z premiery US, gdzie WoW cieszył się tak dużym powodzeniem, iż serwery zatykały się, a nawet padały z powodu przeciążeń. Niestety nie wyciągnięto odpowiednich wniosków.

11 lutego 2005 miała miejsce europejska premiera World of Warcraft. Liczono na sukces. Nikt nie spodziewał się, że będzie tak oszałamiający. Gry znikały z półek sklepowych w niesamowitym tempie. W ciągu pierwszych 24 godzin 280 tysięcy kopii gry trafiło do swoich właścicieli. W poniedziałek okazało się, że przez weekend sprzedano 380 tysięcy kopii. Nawet w Polsce pomimo wydawałoby się zaporowej ceny 199 zł, grę dokładnie sprzątnięto z półek sklepowych w trakcie weekendu. Jednak ten sukces miał też mniej przyjemne konsekwencje. W dniu premiery około godziny 17.30 czasu polskiego, zostały wyłączone serwery, dzięki którym można było założyć konto w grze. Nie wytrzymały takiego "ataku" graczy. Serwery wstały dopiero o 23.00. Ale to nie był koniec problemów i "oczekiwania".

Okazało się, że część serwerów jest tak oblegana, ze gracze chcący się na nie załogować czekają w kolejkach. W ciągu kilkunastu pierwszych dni normalnym był komunikat o tym, że jest się na 1209 miejscu w kolejce i należy poczekać około 4 godzin na zalogowanie na serwer. Działo się tak tylko na części serwerów (głównie PvP), ale problem był, a gracze toczyli pianę z ust. Blizzard nie wziął sobie do serca problemów z USA, gdzie w pewnym momencie wstrzymano dostawę nowych kopii do sklepów, właśnie z powodu przeciążenia serwerów.

Tak czy inaczej, oczekiwanie w niepewności dobiegło końca. World of Warcraft zawitał do domów.

Gleams otworzył oczy. Powoli przyzwyczaił się do półmroku panującego w pomieszczeniu. Rozejrzał się. Wokoło walały się szczątki trumien, leżał wszechobecny kurz i resztki pajęczyn. To wszystko nie nastrajało zbyt optymistycznie. W każdym razie on żył. Chwycił się ręką krawędzi swojej trumny i zastygł w bezruchu. Po chwili zbliżył dłoń do twarzy. Nagie kości, palce zakończone zakrzywionymi pazurami. Drżąc wygramolił się z trumny i rozejrzał wokół. Dostrzegł na podłodze kawałek lustra. Podniósł go i spojrzał. Z posrebrzanej tafli spoglądała na niego wyszczerzona w nienaturalnym grymasie czaszka obciągnięta szarą skórą. Wspomnienia uderzyły w niego jak młot. Wiedział już, kim jest. Nie jest istotą żywą, ale też nie jest trupem. Jest nieumarłym. Powoli wspiął się na schody. Postanowił znaleźć swoje miejsce na świecie. Kiedy wyszedł z krypty ujrzał płonące stosy ciał, a zaraz potem usłyszał chrapliwy głos. - Witaj. Jednak się przebudziłeś. Masz szczęście, miałeś być następnym, który trafi na stos.

Aby rozpocząć przygodę w Azeroth, gracz musi dokonać na samym początku kilku istotnych wyborów. Pierwszym z nich, zanim jeszcze stworzy się postać, jest wybór serwera, na jakim będzie się grało. Do wyboru jest około 90 serwerów podzielonych w dwojaki sposób. Pierwszy podział, to podział językowy. Trzy grupy serwerów: anglojęzyczne, francuskojęzyczne i niemieckojęzyczne. Wybór jednej z tych grup rzutuje na język, jaki został przyjęty jako obowiązujący na ogólnych kanałach dla tych serwerów. Podział drugi to rodzaj serwera ze względu na sposób gry. Tu również trzy możliwości wyboru. Player versus Player (PvP), Normal (zwany przez graczy PvE, czyli Player versus Environment) i w końcu RP (Role Playing).

Jakie są różnice między tymi typami? Proste. Na serwerach PvP bardzo duży nacisk położono na walkę pomiędzy graczami przeciwnych frakcji (czyli Hordy i Przymierza). Świat podzielono na terytoria Hordy i Przymierza (gdzie jedni mogą czuć się w miarę bezpiecznie, ale członkowie drugiej frakcji muszą się liczyć z gorącym przyjęciem, na przykład fireballem) oraz tereny neutralne (tzw Contested) gdzie nikt nie jest bezpieczny i każdy musi mieć oczy dookoła głowy, jeśli chce tę głowę nosić na karku. Niektórzy gracze porównują serwery PvP do starego dobrego Diablo i Battlenetu. Tu na ogólnych kanałach można usłyszeć tak rozbudowane wypowiedzi jak "omg wtf, stfu" i nikogo w zasadzie to nie dziwi, chociaż są tacy, których to mocno irytuje. Jeśli wybierasz serwer PvP to znak, że zgadzasz się na ciągłą walkę z graczami z przeciwnej strony, że zgadzasz się na gankowanie ciała (czekanie przy poległym na jego wskrzeszenie, celem ponownego ubicia) iwielokrotną śmierć z rąk postaci o dużo wyższym poziomie doświadczenia. Tego typu serwerów jest najwięcej i co najciekawsze, są one najbardziej zaludnione.

Serwery Normal (PvE) to już inna sprawa. Tutaj walka między graczami nie jest już na pierwszym planie (co nie oznacza, że nie istnieje). To serwery dla osób, które chcą w spokojniejszej atmosferze zająć się eksploracją świata, wykonywaniem zadań otrzymanych od NPC'ów. Tu można zapuścić się na tereny sąsiadujące z siedliskami wrogiej frakcji bez strachu, że straci się życie. Tu każdy gracz sam decyduje, czy jego postać będzie brała udział w walkach z innymi, czy nie.

No i w końcu serwery RP. Zasada taka jak w przypadku serwerów PvE, jednak z pewnym dodatkiem. Otóż na serwerach RP nie można rozmawiać na kanałach ogólnych na tematy nie związane z postacią i światem. Tu prawie w ogóle nie usłyszymy radosnego "omfg what a n00b". Na te serwery przychodzą osoby, które chcą wczuć się w swoją postać i chcą wyciągnąć z gry coś więcej, niż tylko nabijanie poziomów, taśmowe wykonywanie questów i zabijanie kolejnych monstrów. Tych serwerów jest najmniej, bo tylko po dwa w każdej grupie językowej, ale równocześnie są one najmniej zaludnione.

Kiedy już dokona się wyboru serwera czas na stworzenie swojego alter ego w świecie Azeroth. Do wyboru jest osiem ras. Cztery po stronie Przymierza (Ludzie, Krasnoludy, Gnomy, Nocne Elfy) i cztery po stronie Hordy (Orki, Trolle, Nieumarli, Taureni). Po wyborze rasy wybieramy płeć (tu bez niespodzianek) i klasę postaci. Tu trzeba powiedzieć, że każda rasa ma swój zestaw klas. I tak na przykład, Nocny Elf nie będzie mógł zostać Szamanem, a na przykład Nieumarły nie zostanie Łowcą. Nie będę opisywał każdej klasy z osobna, bo od tego jest instrukcja. Wystarczy tylko nadmienić, że wybór jest całkiem spory, chociaż działają pewne stereotypy. Na przykład na serwerze, na którym gram Nocnym Elfem, olbrzymia część społeczeństwa długouchych to Druidzi i Łowcy. A takiego Kapłana wśród nich można ze świecą szukać. Ostatnim zadaniem jest "personalizacja" naszej postaci, czyli wybranie koloru skóry (futra), długości i stylu włosów, wyglądu rogów, kłów, czy ilości kolczyków w uszach. Na szczęście na jednym serwerze można stworzyć więcej niż jedną postać. Jest tylko jedno ograniczenie. Na jednym serwerze PvP, można mieć postacie należące tylko do jednej strony konfliktu. Czyli jeżeli stworzy się na takim serwerze ludzkiego maga, a nagle najdzie ochota na trzepanie innym graczom skóry, Taurenem wojownikiem, to taką postać trzeba stworzyć na innym serwerze PvP.

Gornhar strzelił po raz kolejny. Dym po strzale z jego samopału rozwiał się i łowca zobaczył zwłoki górskiego kuguara leżące parę metrów od niego. Zarzucił broń na ramię i podszedł do zwłok. Wyjął zza pasa nóż i zręcznymi ruchami odciął jego ogon i uszy. Wrzucając je do torby zastanawiał się jeszcze, co Kharrack ma zamiar zrobić z tymi niecodziennymi trofeami. Jego tłumaczenie wydawało się dość pokrętne, ale w końcu nie dość, że dawał za nie pokaźny mieszek srebra, to jeszcze obiecywał dać piękny topór własnej roboty. Gornhar zajrzał do torby. Brakuje jeszcze czterech ogonów i par uszu. Podniósł wzrok i dojrzał w oddali trzy piękne samce kuguara. Uśmiechnął się. Kolejne trofea dla Kharracka.

O co chodzi w World of Warcraft? Niemal o to samo, co w innych MMORPG. Należy doprowadzić swoją postać z poziomu pierwszego na maksymalny przewidziany przez twórców. W przypadku WoW jest to poziom 60. W między czasie trzeba też zaopatrzyć się w odpowiedni sprzęt (broń, zbroję i inne przydatne gadżety) oraz poznać umiejętności, dzięki którym łatwiej będzie przeżyć w niegościnnym świecie. Generalizując, można powiedzieć, że aby dokonać powyższych należy zbierać punkty doświadczenia, pieniądze i wszelkie przedmioty, jakie można znaleźć (aby je sprzedać lub wykorzystać). Wszyscy miłośnicy cRPG i znawcy MMORPG wiedzą, że są dwa główne źródła powyższych. Pierwszym są potwory (moby), które można spotkać na każdym niemal kroku, a drugim zadania zlecane przez bohaterów niezależnych. W grach MMO proporcje między doświadczeniem zdobywanym za zabijanie mobków a tym zdobywanym z zadań są rozłożone bardzo różnie. Niektóre gry stawiają litylko na czystą eksterminację nieskażoną za bardzo koniecznością wykonania questa, a inne starają się zachęcić gracza do wysiłku, poprzez zlecane zadania.

World of Warcraft bardzo zręcznie łączy oba te tematy. Ilość zadań zaimplementowanych w grze jest określana na około dwa tysiące. To daje naprawdę duże możliwości wyboru. Jednak nie należy się oszukiwać. Questy w World of Warcraft w 90% polegają na zabijaniu mobków. Co z tego, że tak NPC prosi naszą postać o przyniesienie 10 Talizmanów. Żeby je zdobyć trzeba ubić minimum 10 określonych stworów i przeszukać ich zwłoki, aby te talizmany odnaleźć. Prawdą jest, że zabijanie z powodu zadania jest nieco ciekawsze niż zwykłe łażenie i mordowanie wszystkiego, co się nawinie, bo trzeba zrobić level, ale z drugiej strony mówienie, że w WoW nie zabija się ciągle monstrów bo robi się questy, jest przesadą.

Kolejna sprawa dotycząca zadań, to ich podział na zwykłe, elitarne (Elite) i PvP. Czym różnią się od siebie te grupy...? Jeżeli chodzi o zwykłe i elitarne, to w zasadzie niczym. Dopisek Elite oznacza, że ów quest jest trudniejszy niż normalnie i nie należy się na niego porywać samotnie. A poza tym i tak idzie się mordować kolejne zastępy monstrów, w celu albo znalezienia odpowiedniej ilości jakichś przedmiotów, albo ubicia konkretnego mobka, który kryje się za zastępami swoich pomagierów.

Jeśli chodzi o misje PvP to różnica jest taka, iż dotyczą one wycinania w pień graczy z przeciwnej frakcji i są/będą dostępne tylko w określonych lokacjach i pod określonymi warunkami.

Jednak o zleceniach od NPC'ów należy też powiedzieć dużo dobrego. Po pierwsze jak już wspomniałem, wyznaczają graczom pewien cel. Nie ma już bezmyślnego bicia wszystkiego, co się rusza. Gracz idzie w konkretne miejsce i szuka konkretnych przeciwników. Często również ubija konkretną ich ilość. Po drugie są źródłem porządnej ilości punktów doświadczenia, pieniędzy i często bardzo ciekawych przedmiotów, których nie można zdobyć w żaden inny sposób. Po trzecie wreszcie, wiele z nich zmusza graczy do łączenia się w grupy. Mówię tu zwłaszcza o questach oznaczonych jako Elite. Bez zgranej i rozumiejącej się drużyny nie da się takich zadań wykonać.

Skoro jestem przy zadaniach elitarnych, to trzeba wspomnieć o świetnym rozwiązaniu problemu "podkradania" celów questu. Wiadomo, że boss zwykle jest jeden, a grup, czekających na jego głowę może być kilka. Wtedy albo trzeba się jakoś dogadać, albo być szybszym. Blizzard wrzucił do świata Azeroth lokacje zwane Instance. Te lokacje to podziemia podzielone na dwie części. Pierwsza część jest dostępna dla wszystkich "jednocześnie" i jest zamieszkiwana przez "zwykłe" monstra (zwykłe, ale zaznaczone, jako Elite, czyli dużo silniejsze od innych mobków na tym samym poziomie). Gdzieś w głębi takich podziemi znajduje się błękitny portal prowadzący do właściwej części Instance. Kiedy drużyna przejdzie przez taki portal, trafia do swojej własnej wersji podziemi, którą ma do swojej dyspozycji. Jeżeli tuż za nią (a nawet w tym samym momencie) portal przekroczy inna drużyna, to trafi ona do kolejnej kopii Instance. Rozumiecie już, o co chodzi? Dzięki temu prostemu zabiegowi wyeliminowano problem wykradania monstrów i przedmiotów. Drużyna może we własnym tempie eksplorować podziemia i nikt jej nie przeszkodzi.

Ciekawą rzeczą (chociaż wcale nie nową w świecie MMORPG) są ciągi questów. Wykonanie jednego zadania pozwala na otrzymanie kolejnego, które jest w logiczny sposób powiązane z poprzednim. Takie ciągi zadań opowiadają często bardzo ciekawe historie, trzeba tylko wczytać się w nie dość dokładnie. Oczywiście nie należy się spodziewać wspaniałej nagrody po każdym zadaniu należącym do takiego ciągu. Poważne nagrody otrzymuje się na zakończenie, a czasem za wykonanie jednego ze środkowych zadań, o ile było ono w pewien sposób znaczące dla całej historii.

Jeśli chodzi o zdobywanie doświadczenia za zabijanie stworów to sprawa jest prosta. Zabijam, dostaję exp i mogę przeszukać ciało. Oczywiście, aby zapobiec nieczystym praktykom niektórych graczy zastosowano mechanizm przypisania stwora. Doświadczenie (i prawo łupu) dostaje ten gracz (lub drużyna, do której należy), który jako pierwszy zada obrażenia. System niezwykle prosty i skuteczny, chociaż i on jest często wykorzystywany do podkradania doświadczenia i łupów.

No i jeszcze jedna istotna informacja. Nie ma żadnych kar za śmierć. To, co w innych MMO jest poważną przeszkodą na drodze do osiągnięcia kolejnego poziomu, w WoW zostało sprowadzone do mało znaczącej przerwy w zdobywaniu doświadczenia. Przerwy trwającej tylko tyle, ile zajmuje graczowi dotarcie w postaci ducha, z cmentarza do miejsca gdzie leży jego ciało. Po dotarciu można się samemu wskrzesić i kontynuować przerwane działania. Niby to bardziej user friendly, ale z drugiej strony czasem brakuje tego dreszczyku emocji w walce.

Jakarth siedział w gospodzie w Astranaar. Niedawno wrócił z wyprawy do Blackfathom Deep i właśnie przeglądał zdobyte tam dobra. W myślach obliczał ile pieniędzy wpadnie do jego mieszka, kiedy sprzeda to, co jest mu niepotrzebne. Sączył miód i rozmyślał o przyszłych wyprawach. Nagle spokój został zmącony głośnym okrzykiem. - Horda atakuje Astranaar Słysząc to zerwał się i wybiegł na zewnątrz. W pewnej odległości od bramy zauważył grupkę Taurenów walczących z kilkoma Nocnymi Elfami. Uśmiechnął się krzywo, wyciągnął dwa miecze i ruszył w stronę walczących

Starcia pomiędzy graczami zostały dopuszczone w ograniczonym zakresie. Regularne walki mogą się toczyć tylko między członkami przeciwnych frakcji. Tu nie ma litości i na polu bitwy śmierć zbiera swoje żniwo. Natomiast pomiędzy graczami należącymi do jednej frakcji dopuszczalne są pojedynki jeden na jednego, w których przegrany nie płaci za porażkę śmiercią.

Jak już wspominałem wcześniej, sprawa PvP wygląda różnie w zależności od typu serwera. Na serwerach PvP jest chlebem powszednim i należy mieć oczy dookoła głowy, aby podróżując przez świat nie zostać przerobionym na karmę dla padlinożerców. Natomiast na serwerach Normal i RP gracze sami niejako deklarują chęć brania udziału w takich walkach, poprzez aktywowanie (lub dezaktywowanie) trybu PvP dla swojej postaci.

Dla wysokopoziomowych postaci, które chcą uczestniczyć w większych bitwach, jest przygotowywany specjalny obszar zwany Battlegrounds. Tam będą ścierali się najznamienitsi spośród herosów. To tam staną naprzeciw siebie dwie armie, Hordy i Przymierza, aby w czasie bitwy rozstrzygnąć, komu należy się wieczna chwała i szacunek.

Innym ulepszeniem (a zarazem sposobem na graczy, którzy zabijają postacie o dużo niższym poziomie) ma być system Honoru. Dzięki niemu mają zostać wyróżnione walki honorowe (kiedy walczą postacie o zbliżonym poziomie) i niehonorowe, kiedy dużo silniejsza postać napada i zabija postać dużo słabszą

Doveldrin westchnął. Po raz kolejny przejrzał zwój, na którym ktoś zapisał, czego potrzeba, aby wykonać rękawice łucznika. Pokręcił głową. Zdobycie skór nie stanowiło żadnego problemu. Wystarczyło pójść do lasu i zmniejszyć nieco pogłowie Moonstalkerów albo niedźwiedzi. Nici też były do kupienia w wiosce. Ale perły i eliksir zręczności...Pierwsze można znaleźć w małżach, ale trafia się niezwykle rzadko, natomiast szczęśliwcy, którzy perły znaleźli żądają za nie astronomicznych sum. Eliksir trzeba będzie kupić od jakiegoś alchemika, a ci zdziercy też się niesamowicie cenią. Nie wiadomo, czy całość się opłaci. Elf przymknął oczy. - A mogłem zostać kowalem - pomyślał...

Nie samym biciem mobków i wykonywaniem questów gracze żyją. Pomni tego twórcy World of Warcraft dali graczom do dyspozycji jeszcze jedno zajęcie. Rzemiosło. Każdy gracz może stać się znanym wytwórcą w świecie Azeroth. Rzemiosło jest metodą na zarobek i zdobycie unikalnych (w pewnym sensie) przedmiotów, których nie da się znaleźć przy ciałach zabitych wrogów, czy w zwykłych sklepach.

Rzemiosło podzielono na dwie części. Podstawowe i drugorzędne. Do rzemiosła podstawowego należą "poważne" zawody, takie jak kowal, górnik, garbarz, czy krawiec. Jest ich jeszcze kilka, ale nie będę wymieniał wszystkich. Spośród podstawowych zawodów, każdy gracz może wybrać sobie dwa, które będzie rozwijał. Od niego zależy, czy wybierze takie, dzięki którym będzie mógł coś tworzyć (kowal, krawiec, alchemik), czy takie, dzięki którym będzie jedynie dostarczycielem surowców dla innych (górnik, garbarz, zielarz). Można również połączyć pasujące do siebie zawody wytwórcze i zbieracze (alchemia i zielarstwo na przykład).

Druga grupa, czyli zawody drugorzędne to łowienie ryb, pierwsza pomoc i gotowanie. Postać może być biegła we wszystkich trzech zawodach z tej grupy i nie obciążają one "konta" zawodów podstawowych.

No i tu zaczyna się zabawa. Jako, że sama znajomość zawodu nie wystarczy i trzeba go rozwijać, pojawia się druga linia rozwoju postaci. W pewnym momencie przerywa się zabijanie dla doświadczenia i zaczyna poszukiwać składników, albo nowych receptur. Uwierzcie mi, że satysfakcja ze znalezienia receptury opisującej nowy przedmiot, a potem wykonanie go daje olbrzymią satysfakcję. Tak samo jak znalezienie jakiegoś rzadkiego składnika. Również świadomość, że kilku, czy kilkunastu graczy używa wykonanych przez nas przedmiotów jest niezwykle budująca.

Polana przed wieżą wyglądała jak mrowisko. Zebrali się tu najwspanialsi bohaterowie Azeroth. Krasnoludy, Ludzie, Gnomy, Nocne Elfy, wszyscy uwijali się niczym w ukropie. Każdy zajmował miejsce w szyku, przygotowywał broń, powtarzał zaklęcia. Dwóch Ludzi i Krasnolud stali z boku i rysowali cos kijem na piasku. - Kapłani muszą stać z tyłu - mówił Człowiek - Jeśli coś im się stanie zginiemy wszyscy. Pamiętajcie, że trzeba ich chronić za wszelką cenę. Lepiej, aby zginął któryś z wojowników w pierwszej linii niż oni. - Zgoda - twardym głosem powiedział Krasnolud - To chyba wiedzą wszyscy. Trzeba też przypomnieć magom, żeby nie wyskakiwali zbyt szybko ze swoimi fajerwerkami. Niech najpierw nasi wojownicy porządnie przykują uwagę wroga. - Dobrze, wszystko ustalone. Czas wyruszać. Odwrócili się ku zebranym i dali znak. Wszyscy jak jeden mąż w starannym szyku ruszyli ku wejściu.

World of Warcraft postawił na tak zwany End Gaming, czyli został zbudowany tak, że osiągnięcie najwyższego poziomu doświadczenia nie oznacza końca gry. Wiele osób twierdzi, że dopiero wtedy gra naprawdę się zaczyna. Osiągnięcie tego poziomu pozwala na czynne uczestnictwo w rajdach na najmocniejsze potwory, jakie można spotkać w grze. Takie wyprawy wymagają współpracy 30 czy 40 osób, stanowiących doskonale zgraną i rozumiejącą się grupę. To nie jest już walka z cyklu "na trzy wpadamy i bijemy". Tu trzeba znać swoje miejsce w szeregu i umiejętnie dopasować swoje działania do założeń taktycznych. Najmniejszy błąd, czy brawura ze strony uczestników takiego rajdu może skończyć się wybiciem do nogi wszystkich jego uczestników.

Kolejna sprawa to questy. Najciekawsze i najbardziej złożone zadania są dostępne dla postaci, które już osiągnęły, lub są bardzo blisko końcowego poziomu doświadczenia. Wszyscy gracze, którzy doprowadzili swoje postacie do przedziału poziomów 55 - 60, niemal zgodnie twierdzą, że misje, jakie są dla nich dostępne są o niebo ciekawsze od tych, które wypełniali na niższych poziomach.

W ten sposób Blizzard powstrzymuje graczy, przed natychmiastową zmianą postaci, w momencie dotarcia do 60 poziomu. Próbuje również zatrzymać w grze tych, dla których dotarcie kilkoma postaciami do najwyższego poziomu nie jest problemem i zajmuje stosunkowo niewiele czasu.

Mówi się o jeszcze jednym sposobie. A mianowicie o wprowadzeniu tak zwanych Hero Class, które pozwolą tym najznamienitszym (czyli 60 poziomowcom) na zdobycie nowych umiejętności i nowej roli wśród graczy.

Katrina chciała jak najszybciej wyjechać z Ironforge. Stała na stacji krasnoludzkiego pociągu łączącego Ironforge ze Stormwind i czekała. Po chwili podjechały trzy wagoniki zawieszone na biegnącej w powietrzu szynie. Niepewnie wsiadła do pierwszego i zajęła miejsce na ławce. Wagoniki ruszyły. Nie bujały się i Katrina odetchnęła z ulgą. Zaczęła rozglądać się wokół. Podziwiała wspaniałą robotę krasnoludów, które kuły podziemne tunele. Jednak po chwili oniemiała. Kamienne ściany ustąpiły miejsca przezroczystym taflom, za którymi widać było głębię i przeróżne wodne stworzenia. Wielkie rekiny, trytoni, kraby. Nie mogła oderwać wzroku od tego widoku i kiedy po chwili przed oczyma pojawiła się znowu kamienna ściana westchnęła z żalem.

Azeroth jest piękny. Kolorowy, tętniący życiem (czasami nie-życiem), niemal bajkowy. Niekiedy, zamiast zająć się zamianą istot zamieszkujących tenże świat na punkty doświadczenia, łaziłem i podziwiałem krajobrazy. Oczywiście, że znajdą się tereny w pewnym sensie monotonne i nie zapierające tchu w piersi, ale kiedy stanie się na przykład przed główną bramą Stromwind (ludzka stolica), to aż ma się ochotę założyć tam obóz i przyglądać się temu cudowi architektury. Takich miejsc jest oczywiście więcej. Angaband Mills, Scarlet Monastery, Deeprun Tram.

Niestety to piękno ma też drugą stronę. Niekiedy grafika staje się zbyt pastelowa i plastelinowa. Dotyczy to zarówno otaczających terenów, jak i wyglądu potworów. Kiedy grałem Nieumarłym i zobaczyłem zombie, aż się roześmiałem. Wyglądały jak plastelinowe ludziki robione na lekcjach w podstawówce (no dobra, porządniej, ale nadal jak ludki z plasteliny).

Taki sam zarzut mam do wyglądu niektórych ras. Nieumarli, Nocne Elfy i Trolle wyglądają moim zdaniem śmiesznie. Wiem, że jeśli chodzi o szatę graficzną, to trzymano się schematu Warcrafta 3, ale kiedy patrzę na te postacie po prostu coś mi nie pasuje. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja z Taurenami (rasa podobna do minotaurów). Wyglądają rewelacyjnie. Bije z nich dostojeństwo i spokój.

Jednak taka szata graficzna ma jedną niewątpliwą zaletę. Nie powoduje czkawki na komputerach z niższej półki. Nie trzeba wydawać fortuny na najszybszy procesor, kartę graficzną i RAM, aby grać na przyzwoitych ustawieniach graficznych.

Kolejna rzecz, to dźwięk. Jest bardzo dobry. Szczęk oręża, ryk wrogów, huk wystrzałów. Wszystko na swoim miejscu i niezwykle dobrze dobrane. Także muzyka, która sączy się z głośników miło buduje klimat. Są co prawda momenty, gdzie muzyka delikatnie odstaje od tego, co dzieje się na ekranie, ale nie jest to na tyle irytujące, żeby podawać to jako minus.

Mógłbym napisać jeszcze wiele rzeczy o tej grze, ale kto by wytrzymał czytanie takiej ilości tekstu. Nie napisałem o domach aukcyjnych, o różnorodnych sposobach podróżowania, o możliwości kupna własnego rumaka, o tym, dlaczego Krasnolud nie porozmawia z Orkiem, nawet gdyby chciał i wielu innych rzeczach, ale gdybym napisał wszystko, to ten tekst stałby się zbyt długi. Może wspomnę tylko, że Blizzard wrzucił do gry wiele smaczków i drobnostek, które niezwykle umilają rozgrywkę. Teraz czas to wszystko jakoś podsumować.

Nie ulega wątpliwości, że World of Warcraft jest bardzo dobrą grą. Nawet pomimo ciągłych kłopotów Blizzarda związanych czy to z ogarnięciem sytuacji z płatnościami, czy problemami z logowaniem i incydentalne wpadki z lagami. To trzeba złożyć na karb tego, iż jest to pierwszy MMORPG, jaki Blizzard ma na koncie. A że najlepiej uczyć się na błędach...cóż, szkoda tylko, że niekiedy na tej nauce cierpią gracze. Nie można jednak powiedzieć, że WoW jest grą ponadczasową czy przełomową. Nie znalazłem w nim nic, co zasługiwałoby na takie miano. Większość tych nowości to rzeczy, które funkcjonują już od dawna w innych grach, a w WoW zostały inaczej nazwane, aby sprawiały wrażenie czegoś nowego i niepowtarzalnego.

Kolejna sprawa to fakt, że Blizzard stworzył grę dla każdego. Mogą w nią grać młodzi gracze, którzy dopiero wkraczają w świat MMO, jak i starzy wyjadacze. Jednak ceną za to jest dość spore uproszczenie rozgrywki. WoW nie narzuca drużynowego stylu gry. Sporo czasu można spędzić grając samotnie. Wprowadził też pewne ułatwienia (jednym jest brak kar za śmierć), które pozwalają czerpać radość z gry zarówno tym, którzy mają olbrzymie ilości czasu na przesiadywanie w Azeroth, jak i tym, którzy nie mogą sobie pozwolić na zarywanie całych nocy, czy dni przed komputerem.

Moim zdaniem World of Warcraft jest wart każdej złotówki, jaką trzeba wydać zarówno na zakup samej gry, jak i na abonament. Na pewno też można z czystym sumieniem polecić tą grę każdemu miłośnikowi MMO. Chciałbym tu jednak ostrzec wszystkich, którzy myślą o bliższym kontakcie z World of Warcraft. Ta gra wciąga jak chodzenie po bagnach. Nie bierzcie się za nią przed sesją, magisterkami, maturami, czy wszelkimi innymi ważnymi wydarzeniami, którym trzeba poświęcić sporo czasu. Przekonajcie też rodzinę i znajomych, że wcale nie macie ich w nosie. World of Warcraft uzależnia i może prowadzić do poważnych powikłań w życiu osobistym. Zostaliście ostrzeżeni...

Przy okazji. World of Warcraft kupiony w sklepie, ma wliczony w swoją cenę miesiąc gry. Po upływie tego miesiąca trzeba zapłacić za kolejne. Aby to zrobić trzeba albo kupić kartę Pre Paid (sprowadzaną przez CD Projekt), albo posiadać kartę kredytową, która umożliwia płatności w Internecie. Powinienem również wspomnieć, że do założenia konta w WoW nie trzeba posiadać ani karty Pre Paid, ani karty kredytowej (pomimo tego, że trzeba podać tam numer karty płatniczej). Wystarczy na początek podać fikcyjny numer (byleby zgadzała się ilość cyfr) i gotowe. Tylko potem trzeba pamiętać, aby zmienić go na właściwy, zanim Blizzard spróbuje pobrać pieniądze, za następny miesiąc.

No cóż...do zobaczenia w Azeroth...

P.S. Jeśli ktoś z Was chciałby mnie znaleźć w World of Warcraft, to podaję "namiary": Doveldrin, Night Elf Hunter, serwer Earthen Ring

Plusy:

+ wciąga
+ grafika, którą uciągną nawet średnie komputery
+ gra dla każdego
+ klimat Warcrafta
+ możliwość gry Taurenem i Nieumarłym
+ Instance

Minusy:

- wciąga
- grafika niekiedy zbyt kolorowa i plastelinowa
- zdarzają się błędy w grze
- brak pełnego zbalansowania postaci

Ocena ogólna: 8/10

World of Warcraft

Gatunki gry: MMO, cRPG
Wydawca polski: CD Projekt
Wydawca oryginalny: Vivendi Universal Games
Data wydania polskiego: 2/2005
Data wydania oryginału: 11/2004
Oryginalna strona gry: http://www.worldofwarcraft.com/
Tryb gry: Multi player
Dostępna platforma: PC
Systemy operacyjne: Windows 2000, Windows 98, Windows ME, Windows XP

Minimalne wymagania sprzętowe:

procesor: PIII 800 MHz lub odpowiednik
pamięć operacyjna: 256 MB
karta graficzna: posiadająca 32 MB
hdd: 4 GB
Internet: wymagane podłączenie

Sugerowany sprzęt:

procesor: PIV 1.5 GHz lub odpowiednik
pamięć operacyjna: 512 MB
karta graficzna: posiadająca 64 MB i obsługująca PS i VS
hdd: 4 GB
Internet: wymagane podłączenie

Liczba cd w pudełku: 4