Echoserita

Ang Tunay na Idolo

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Thu, 31 May 2012 08:39:00 +0000

May huling hatol na kung sino ang American Idol Season 11 winner.

May iba masaya sa naging resulta.

May iba, nagprotesta.

Sa ganang akin, wala akong paki kung sino man ang nanalo, kung sino ang natalo.

No big deal. I really couldn't care less.

Chos!

Pero 'di ko akalaing gugulantangin ako ng American Idol season na 'to: LUMUTANG ANG TUNAY NA IDOLO.

Sino siya? Sino ang tunay na idolo?

Nang dumating ang panahong pabagsak na ang kursong Nursing, kami ng mga kasamahan kong mga clinical instructors sa kolehiyo ng Nursing sa isang paaralan sa bayan ng Gapo ay dahan-dahan nang naghanap ng iba pang alternatibo para maitawid ang pang-araw-araw na gastusin at, sa kaso ng inyong lingkod, para may pangsustento sa mga boylets.

Char!

Bago pa man matapos ang akademikong taon na 2010-2011, si Ursula nauna ng sumubok ng alternatibo.

(Kung hindi niyo pa po siya kilala, akin po siyang itinampok sa lathalaing ito.)

Hindi na nagpakita si Ursula sa huling buwan, sa buwan ng pagtatapos ng school year. Tumungo siyang Cagayan de Oro para mamalagi doon at mag-aral ng Dutch at Flemish for 6 months.

Mag-aabroad siya bilang nurse sa Belgium.

Sushal!

Hindi na siya dumalo ng graduation ng mga fourth year students namin that time. Missing in action na ang lola. Pero mabuti na din yun. Walang bruha in the vicinity. How cruel of me!

Pero laking gulat ko ng mapanood ko ang judgment day ng American Idol. Nandun siya! Kumanta lang naman siya.

At sinindak pa si Jessica!

Sinungaling ang bruha! Hindi pala Belgium ang target niya. American Idol pala!

Mahilig din kasing kumanta si Ursula. Sa kwarto namin noon, 'pag napapalakas ang mga tugtog ko, nakakarelate siya. Madami din siyang alam sa kanta. Halos lahat ng musika ko, nasasabayan niya, with full title of the song at artist pa. Kaya nagkakasundo kami pagdating sa kantahan.

Malalim ang boses ng Ursula. Cavernous. Wolfish. Parang lalake.

Pero maraming naging hit songs ang Ursula sa aming paaralan.

Nung minsang kumanta siya sa aming Nursing Acquaintance Party, kasama ng isang lalakeng estduyante namin, ng kantang "Nobody Wants To Be Lonely" nawala ang mga parteng kay Christina Aguilera dapat: parang puro lalake na lang ang mga boses. At ang boses niya ay parang ungol na ng aso sa hatinggabi.

Minsan pa din, sa isa pang Acquaintance Party na ginanap at the seaside sa isang bar, kinanta niya ang "Hush, Hush (I Will Survive)" ng Pussycat Dolls.

Dahil 'di niya ganung memoryado ang kanta, nagdala siya ng kopya. Nilagay niya ito sa "lectern" ng banda. ('Di ko sigurado ano ang tawag dun, punyeta!)

At dahil nasa seaside nga, maya-maya nililipad ng hangin ang kopya niya. Habang kumakanta, hinahabol-habol niya ang lumilipad na papel at 'pag napapasakamay na, nilalagay uli sa lectern...

At ililipad na naman ng hangin, hahabulin naman niya, to the point na minsan dadapa na siya makuha lang ang kanyang kopya, at habang ginagawa niya yun, kung anu-anong salita na lang ang lumalabas sa bibig niya habang kumakanta. Kaya tawanan ang lahat. Naging comedy show na!

Ngunit ang lahat ng ito ay balewala kundi dahil sa isang kantang nagpasikat sa kanya.

Isang semester bago pa ako nagtrabaho sa pinagtrabahuan namin, sa kanilang naging acquaintance party, nagvolunteer ang bruha na mag-intermisyon. Kumanta siya.

Ang ingay-ingay daw ng convention center noon, dahil sa kanyang ungol-asong boses.

Pero nabigyan naman daw niya ng hustisya ang intermisyon. Lalung-lalo na ang title ng kinanta niya.

"Zombie" ng The Cranberries.

At simula nun ay nakilala na siya sa pagiging "Zombie". Rise to fame ang peg ng lola niyo.

Kaya kung nasa American Idol lang talaga siya, malamang wala ng season na susunod...

At ang theme song ng post na 'to? Anofava? Eh di "I'm Telling You I'm Not Going," dahil hanggang ngayon 'di pa rin nakakaalis ang Ursula patungong Belgium. Tsk tsk.

Follow @Echoserita

Ang Maging Mabait na Babae o Hindi...

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Tue, 14 Feb 2012 03:24:00 +0000

'Yan ang tanong.

Sa Ingles pa, To be a good girl or not, that is the question.

Chos!

Nitong mga araw kasi, parang naging boring na ang buhay ng inyong mahal na diyosa. Parang sagad na ata ang kabutihang pinapakita ko sa sangkatauhan dito sa lupa.

And I'm not enjoying it any more.

Super boring pala ang super mabait.

Gusto kong may spice naman ng konti ang buhay ko.

I wanna change my image.

Kaya, Ding! Ang bato!

Chos!

And so sinubukan ko ngang magbago ng katauhan, from good to bad. Anong sabi ng album ni Rihanna na "Good Girl Gone Bad?"

Isang gabi, dumaan ako sa isang sari-sari store sa harap ng hospital bago ako pumasok sa duty.

Isang malaking pakete ng biskwit at malaking tsitserya lang naman ang aking binili.

15 pesos at 25 pesos.

Isang daan ang inabot ko.

Nag-isip ang tindera for about a minute or two.

Antagal ng isang minuto. Nagmamadali ako nun.

Maya-maya 'di na ata kinaya ng kokote niya, kumuha na siya ng calculator.

Pero tila parang 'di pa niya alam kung anu-ano ang mga pipindutin.

Homaygash!

"Miss, kwarenta lahat. Bale sukli ko 60."

Dedma ang bruha. Para bang ako'y isang anino lang at 'di narinig.

Nag-isip pa rin kung tama ba ang pinindot-pindot niya.

Gusto ko ng magmura. Lintik, kasimpleng math kay tagal makalkula. May calculator na nga! Parang bangag si ate.

"Pota, amboba mo! Nagtindera ka pa!" ang gusto ko sanang isigaw ng malakas na malakas sa harap niya.

Napansin ata na umusok na ang tenga ko sa kakahintay, maya-maya sumaklolo ang kasamahan niyang ~~diyosa~~ baklita. Hay, buti na lang! Kundi ay baka nabato ko na si ateng ng aking bag.

Amboba talaga! She tried my patience.

Pero dun ko napagtantong hindi ko pala kayang kusang magbago ng image, from good to bad. Hindi kaya ng konsensiya ko. Maybe I was born a really good girl and die as one. I realized diyosa nga talaga ako. At hindi ko pinagsisihang bumaba ng lupa kahit labag sa aking mother diyosa.

Chos!

Binalalaan kasi ako ng Inang Diyosa na puro sakit at pighati lang daw ang madarama ko sa mundong ibabaw. At kung ako ay tuluyang pumarito sa lupa ay isusumpa niya ang aking tadhana.

Like, seriously, Mother?

Heller? Ikaw ba namang makita mo from the heavens above itong ombre sa kanyang pag-ihi, talagang bababa ka from the heaven to the earth.

Kahit anorexic ako, I always have the appetite for them boys no!

At huwag niyong sabihing malandi ako, dahil aminin niyo nasasarapan din kayo sa kanya. Kahit nga baklang ngongo, may dila para sa kanya!

Hihihi. Ambastos niyo!

Kaso mo, pagbaba ko ng lupa, hindi lang pala siya ang masarap ~~tikman~~ tingnan. Marami pa pala sila!

Pero nakakaumay pala ang same ol' boys. At dahil nga gusto ko ng magbago ng imahe, I want to have a bad boy who will teach me how to ~~dougie~~ be a bad girl. Yung tipong pagsasabihan ako ni Ateng Beyonce na "You've been a very bad girl. A very, very bad, bad girl, Echoserita!"

Ansabe ni Lady Gaga?

Kaya naman, for this time gusto ko yung mga lalakeng maraming tattoo, notorious, yung tipong nambubugbog, humihithit ng shabu, cocaine o kahit na rugby kung 'di pasok sa budget niya. Gusto ko yung tipong kriminal. Pero on top of it all, siyempre, dapat masarap, yung pasok sa banga!

At siya na ata yun!

At kakantahan niya ako nito.

I want it bad. I want a bad girl, baby, bad. I want a love that's crazy, yeah.

Matagal ko na siyang gusto!

At habang kinakantahan niya ako, ito naman ang kanta ko para sa kanya. O di ba, may theme songs agad? Bongga!

I wanna be bad. You make bad so look so good.

At ~~kakantahin~~ kakantahan ko siya niyan wearing only ~~my panty~~ this!
Ansabe ni Kate Winslet?

Tiyak mapapabad-finger si Papa Jason Ivler, and I won't complain. Kahit fifingerin pa niya ako. Hihi.

At para kay Inang Diyosa, heto naman ang para sa iyo.

But mama I'm in love with a criminal and this type of love isn't rational, it's physical. Mama, please don't cry I will be alright. All reason aside I just can't deny, love the guy."

At kung magiging bad girl na nga ako, lahat kaya ko ng gawin. Mas magiging eksenadora na din ako. Gaya na lang ng ateng na ito.

Kaya sampu ng aking hukbong sandatahan, rarampa na ako tungo sa bilangguan at ng mapagserbisyohan ang lalakeng bubugbog sa bubot kong katawan mamayang gabi.

Come on, girls! Rampa na at maghanap na tayo ng Papa, nang sa ganun ay maibabalik ko na sa kalendaryo ang petsa ngayon. Shet!

Tang-ina ka, kupido!

Yan, sapul! I'm a certified bad girl na. Marunong na akong pumatay! Yehey!

Follow @Echoserita

Modus Ng [Mga] Kawatan

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Thu, 12 Jan 2012 07:32:00 +0000

Hindi ko naman sinasadyang 'di mabayaran ang dalawang piraso ng ballpen pero bakit parang ang tingin sa akin ng mga tao ay totoong kawatan ako?

Minsan kasi rumampa ang inyong mahal na reyna—kasama ang balahurang reyna ng ibayong kaharian, si Makoy, at isang muchacha, si John—sa isang local supermarket. Isang supermarket sa aming bayan na unique sa kadahilanang ang mga bilihing hindi nakikita sa naglalakihang malls dini ay dito “daw” nabibili sabi ng balahurang Makoy.

Walang katuturan… gaya na lang ng iba pa niyang pinagsasabi.

Naunang pumasok ang bakla sa grocery. Sumunod kami ni John. Pagbungad ko pa lang sa may entrance, binara na ako ng guard.

Akala ko hindi na niya ako papapasukin. Naging paranoid tuloy ako at naisip na baka may national information exchange system ang mga malls at supermarket tungkol sa mga kawatan ng kanilang stores.

Alam kong inosente ako. Pero 'di ko maiwasahang kabahan. Mukha ba akong magnanakaw?

“Sir, check ko muna bag niyo.”

Gusto ko siyang pagsabihan na dapat “mademoiselle” ang dapat niyang i-address sa akin. Pero ‘di ko na ginawa, baka magkabuhol-buhol lang ang dila niya.

Gusto ko ring pagalitan siya ng "You should pay respect to a goddess!" pero ayokong magskandalo.

Kaya binuksan ko na lang ang aking mamahaling bag. Ang bag kong Hermes. Ito siya.

"Sir, kelangan niyo pong iwan ang bag niyo sa counter."

"Paano ang laptop?"

"Dalhin niyo po, Sir."

Gusto kong makipagdebate pero I thought better of it. As a beauty titlist I should be as congenial as possible to everyone.

Pero sa likod ng aking diwa (English translation: at the back of my mind), gusto ko ng magmura.

Lintik, nagdala ako ng bag para may paglagyan ng laptop tapos papasok ako ng grocery na bitbit-bitbit yun? Ano pa ang silbi ng bag? Taena!

Eh clumsy pa naman ang kamay ko, baka mahulog pa ang Mac ko. Mamahalin to! Limited edition 'to no!

At dahil nga ayoko na lang makipag-away, nag-walk out na lang ako, sabay sabi kay John, "Ikaw na lang ang sumama kay Makoy. Badtrip! Ang dyahe namang bibitbitin ko 'tong laptop."

Pero 'di na rin sumama ang John sa naunang Makoy. Opkors, kung ganda lang, dagdagan pa ng magandang hubog ng katawan, sigurado akong mas pipiliin niyang pagsilbihan ako kesa sa reyna ng kabalahuraan.

Chos!

"Uwi na lang ako, nabadtrip na ako sa guard. Knowing my arms' built, ang bigat naman kaya kung bitbit-bitbit ko ang laptop diyan sa grocery. Bwesit!" ang siyang naging text ko sa Makoy.

Umuwi na rin si John. Kitams? Kahit 'di ako ang amo niya sa akin siya sumusunod. Ang ganda ko lang talaga!

At dahil sa nangyari, tuloy napaisip ako ito na kaya ang karmang balik sa akin gawa ng dalawang ballpen? 'Di kaya dahil sa national information exchange system nila ay naipalaganap na sa lahat ng tindahan na bawal na akong papasukin?

xoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxo

(Paalala: Ang mga xoxo sa itaas ay hindi hugs and kisses. Tanga! Line break lang yan!)

Kung kawatan naman na akong maituturing, well lulubusin ko na lang!

Isang araw, nagtext sa akin ang balahurang bespren ko. "We should go out."

"Like where, madam?"

"The usual, mall. As if may iba pang magandang galaan dito? So bored here."

At nagkita kami sa mall na ~~ninakawan~~ nanakawan ko ng dalawang ballpen.

Pinapasok naman ako. Walang bumara sa akin. It's either hindi pa ako naisasama sa Wanted List sa national information exchange system ng mga mall o dahil nagbibigay pugay lang sila sa nag-iisang diyosa.

Chos!

Napagkasunduan naming maglaro sa T_m_Z_n_. Fill in the blanks na lang; hindi naman nila ako binayaran para iplug ko ang brand nila dito sa sikat at celebrated blog ko no!

Chos uli!

Una naming nilaro ang air hockey. Dahil nagkaaberya ang laro, nakaisang libreng laro kami. Pero dahil sumakit ang isang daliri ko gawa ng pagtama ng hockey disc, humanap kami ng ibang mapaglalaruan.

Habang ako ay abala sa pagpili ng magandang arcade, ang bruha abala naman sa kakatitig sa isang ombreng naglalaro ng baril-barilan.

"Gusto kong magpabaril sa kanya, Dess. Gusto kong putukan niya ako," aniya ng bruha.

"Malandi ka!" sagot ko sa kanya. "Just be a good girl, let's just play and have fun, and you'll get your reward later. I'll get his number for you. Do we have a deal?"

Mabilis na tumango ang bruha. "Basta ha, pagkatapos natin dito dapat may number na niya ako."

"Opo, Miss Minchin."

And so naglaro na kami ng all-time favorite naming Deal or No Deal.

(Si Miss Minchin after the holidays at Princess Sarah Crewe. How sweet!)

(Note: not the actual arcade and definitely not the actual persons. Hello? Ang layo kaya!)

First game ng Deal or No Deal nagdouble deal kami. Dalawang swipe, 40 pesos. Win up to 400 tickets. Siyempre, gahaman kami, kaya go for gold!

Unang briefcase na binuksan, minalas na agad.

"Ito na ata ang karma ng kalandian mo," pasaring ko.

Hanggang sa naubos ang briefcases at dalawa na lang ang natira. We were playing a matter of two amounts na napakababa.

And then suddenly nawalan ng kuryente ang mall.

"Arrrggghh," ang reklamo ng mga tao sa paligid.

Pagkabalik ng ilaw, pinuntahan namin ang cashier.

"Miss, panu 'yon? Double deal pa naman 'yung sa amin?"

Pinuntahan ng lalakeng crew ang arcade namin, binuksan ang loob at nagpindot ng mga kung anu-ano and then poof! He became Koko Crunch!

Char lang! Ayun, balik laro kami ng double deal. Imbis na mga halagang 12 at 14 ang natirang pinaglalabanan namin kanina lang, this time maswerte na. 10 at 400 na!

Naging tense ang laro. Parang totohanang Deal or No Deal lang.

"Miss Kris, nagpunta kami dito para maging masaya. Epokrito naman kami kung sasabihin naming hindi namin kailangan ang ticket. Wala kaming paki sa ticket, oo. Pero may paki kami na maramdaman yung feeling na nanalo ka, alam mo yon?" ang naging litanya ng bakla.

And like true beauty queens vying for the title and 1st runner-up position, naghawak kamay kaming dalawa. Ang vading lang talaga!

"Deal na natin, te!" sabi ng bakla.

"'Wag! 400 yan! Ako ang pumili ng briefcase na yan. Trust me," wika ko.

"Sayang kung diyes ang makukuha natin. At least 205 ang mapapanalunan natin kung Deal natin. 'Wag na maging gahaman. This world is already full of the greedy, let's not be one of them, for I believe in the saying 'Love makes the world go round,' kaya love, love, love na lang. Deal na tayo, madam!"

"Ang dami mong sinasabi. Sige na nga."

At itinaas ko ang aking kanang kamay. "Sa kapangyarihan ng araw!"

Sumunod namang itinaas ng bakla ang kanang kamay. "Sa kapangyarihan ng buwan!"

At kahit kulang kami ng isang miyembrong sisigaw din sana ng "Sa kapangyarihan ng puso!" sabay kaming ngtransform.

At sabay rin naming pinindot ang Deal button.

Dahan-dahang lumabas ang 205 tickets.

Habang isa-isang lumabas ang tickets, sabay naming kinanta ang aming theme song.

"O 'di ba, may suwerteng dala ang black-out. Naisalba tayo sa pangit nating laro kanina." aniya ng bakla. "Yahoo!"

Dahil sa galak at tuwang naramdaman, naglaro pa uli kami ng double deal. Pero 'di na naging maganda ang mga sumunod na laro. Kaya tigil na muna sa double deal, sayang lang ang pera. Tig-iisang swipe na lang muna.

Pero 'di pa rin kalakihan ang mga napanalunan. Pero laro pa rin kami ng laro. Nagbabaka-sakali.

Nang biglang namatay ang arcade namin. Wala namang power failure uli; in fact, sa amin lang yung namatay.

"Puntahan mo nga ang cashier. Tapos sabihin mong double deal yung sa atin, go!" utos ng punyeta.

"Bruha!"

At tumungo na ako ng cashier at ipinaalam sa kanya ang nangyari.

Maya-maya pinuntahan kami ng crew sa aming arcade. Nakita niyang hindi pa napuputol ang mga tickets na niluwa ng makina.

"Nahinto ba yung paglabas ng tickets, sir? Mga ilang tickets po ba ang napanalunan ni'yo?"

"Ay miss, hindi. Yung laro lang, nahinto, namatay kasi bigla," sabi ko.

"Double deal ba yun, sir?"

"Hindi, single lang."

At gaya ng ginawa ng lalakeng crew kanina, binuksan niya ang makina, may mga pinindot, and then poof... Alam mo na ang sumunod. She became Koko Crunch!

Bumalik na siya sa kanyang post.

"Dapat sinabi mong nahinto ang paglabas ng tickets. Say, nanalo tayo ng 400. At sana sinabi mong nakadouble deal din tayo. Ano ka ba, ang hina mo!"

"Gagawin mo pa akong sinungaling, ganun?"

"Hindi naman bagay sa hitsura mong magpakahonest."

"Ah ganun? Sige, kalimutan na lang ang number ni kuya sa kabila? Gusto mo pa atang angkinin ang tickets na 'di naman natin napanalunan. Kawatan!"

"Ikaw kaya. Gusto mo isumbong kita sa ninakaw mong ballpens?"

"Excuse me, magkaiba ang ninakaw sa nanakaw. Tse!"

At dahil naging abala ang dalawang beki sa sagutan, hindi na nila namalayang umalis na pala ang boylet na gusto ni Miss Minchin.

Ang moral lesson? 'Wag maging gahaman para ang gustong lalake ay matikman.

Chos!

At bilang babala sa publiko, lalo na sa may mga computer arcades: Mag-ingat sa mga kawatang ito. Modus nila ang kunwaring nasira ang nilalaro para lang makarami ng tickets. Kung maispatan niyo ang mga mukhang ito, ipag-alam po agad sa kinauukulan. Huwag maging biktima.

Happy New Year mga ka-echos! Huli man ay maganda pa rin ako!

Tse!

Follow @Echoserita

Sino ang Tunay na Kawatan?

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Sun, 04 Dec 2011 05:11:00 +0000

Kasama ng mga balahurang friends ko, nagpunta ako ng mall para mamili ng mga gagamitin para sa huling araw ng review para sa board exam.

Hindi ko na kailangang banggitin pa ang pangalan ng mall dahil wala naman silang binigay na bayad sa akin para iplug ko sila dito sa sikat at celebrated blog ko. Ang swerte lang nila no!

Anyway, kasama ko sa mall tour ang balahurang bilat na itago na lang natin sa totoo niyang pangalan na Marie.

Kasabay rin ang balahurang boss namin na si "Mac-Mac". Pero 'di siya yung Mac-Mac ni Piolo. At hindi usaping Piolo ito, anova!

Mas malandi lang ng konti ang Mac-Mac namin.

At dahil balik tao mode ang aking anyo—walang buntot, palikpik, hasang at kaliskis—ako na naman ang nauna sa larangan ng ~~paglalakad~~ pagrarampa.

Oo, mabilis akong maglakad. Hindi naman ako pinaglihi sa kabayo. Ang layo lang din sa angelic face ko.

Nauna akong makarating sa office and school supplies.

“Miss, pabili ng dalawang bolpen,” kako.

Binigyan naman niya ako with all the smiles and warm accommodation. Sa ganda ko ba namang ‘to, ako na ata ang pinakamagandang customer nila ng araw na ‘yon. Partida, haggard pa ako nun kagagaling sa duty sa hospital.

Napadpad na sa bond papers section ang dalawang balahura.

Pinuntahan ko na sila dala-dala ang dalawang ballpens sa kamay ko. At dahil ‘di lang ako marketing officer slash review assistant slash researcher slash rationalizer slash lecturer (oo kulang na lang ako na lang din ang gawing venue ng review center!), ako ang pinapili ng mga gaga kung anong magandang papel ang gagamitin namin. Purchasing agent na din pala ako. Shet!

Dahil mabigat ang dalawang reams ng legal size sheets, at dahil mga ilang minuto pa bago napagtanto ng dalawang punyeta na tulungan ako, nilagay ko muna ang ballpens sa bulsa ng nursing duty uniform ko.

Tumungo pa kami sa ibang parte ng school supplies section. Namili pa ng kung mga anik-anik.

Napadpad pa kami sa mga babasagin, sa kitchenware, dala-dala ang mga reams at iba pa, para mamili ng ipang-aaward sa mga estudyante.

Kitchen showcase sponsored by Fujidenzo lang naman ang aming premyo sa aming Top 1. Opo, mayaman at may ibubuga rin ang review center namin.

Chos!

Pagkatapos mamili at makapagbayad, bumaba kami sa ground floor para bumili ng shawarma. I lilly lilly like it kasi. Mahilig ako sa karne, ano pa!

Nagkakwentuhan muna kami sa high table (nakatayo kami) habang hinihintay magawa ang aming inorder. At dahil ako nga ang purchasing agent, ako ang lumapit sa tindero para magbayad. Iniwan ko ang mga gamit ko sa mesa.

At dahil irresistible naman kasi ang aking alindog, nag-establish agad ng rapport sa akin si kuya pagkalapit ko sa kanya. Feeling close lang! ‘Di ko lang sigurado kung tinigasan ba siya sa angkin kong ganda at sex appeal.

Chos!

Usap-usap. Biru-biruan. Tawa-tawa. Sa ganun naman talaga nagsisimula ang lahat ‘di ba? May hitsura din naman si kuyang shawarmero. At mahilig ako sa karne, ano pa!

Hindi naman ako malandi. Sadyang lapitin lang. J

Nainggit ata ang mga punyetang gaga at nakisawsaw na din sa namumuong relasyon namin ni kuya. Gusto ata nilang hadlangan ang aming relasyon.

At dahil ‘di sila nagtagumpay sa balak nilang paghiwalayin kami, napagkasunduan na lang ng dalawa na pumasok muna ng grocery at may bibilhin daw. Kaya, muli’t muli, ay kami na lang ni kuya ang naiwan.

Nagpatuloy ang harutan.

Pinisil ko siya sa pisngi. Pinisil naman niya ang akin. Nag-slice siya ng karne ng shawarma at sinubuan ako, kumagat naman ako. Then vice versa. Pagkatapos ay pinunasan niya ng tissue ang mga labi ko, hinawakan ang mukha ko, tinitigan ako, at sa kanyang mga mata ay nasilayan ko ang mga nagliliyab na apoy ng pagnanasa, and then everything else was history.

It was us against the world.

“Sir,” at nagising ako sa aking pag-iilusyon, “heto na po yung sa inyo. Inuna ko pong gawin kasi siyempre espesyal ka sa akin.”

“Char!” Yun lang ang tanging naisagot ko. I was caught off-guard. Then I bat my eyelashes at him. My signature landi move na hindi magaya-gaya ng sinuman. Chos!

Nagblush lang naman ako. Pati labia majora at minora ko pumalakpak sa tuwa. Kumalembang naman ang clitoris ko in full participation.

Bumalik ako sa high table. Nakakahiya naman kasing pagmasdan ko lang si kuya habang ginagawa niya ang dalawa pang order, kaya nilafang ko na lang ~~siya~~ ang aking shawarma. Habang naghihintay din sa dalawang gaga na bumalik, kinapa ko ang bulsa ko para kunin ang aking Celia Rodriguez.

“Shet! ‘Di ko mahanap cellphone ko,” nag-aalalang sabi ko sa sarili ko. “Asan na kaya ‘yun?”

‘Di ako mapakali. Hu da hell in da world wud want to steal a Nokia 5110 these days? Eh free na nga lang yun sa sim ‘di ba? Homaygash! So cheap the thief ha!

Chos!

“Pakitawagan niyo nga ang phone ko, ‘di ko kasi mahanap,” pakiusap ko sa dalawang friendships pagkabalik nila.

“Nag-ring, pero binaba,” sabi ng Makoy.

Tawag uli.

“Ayun, ayaw na magring.”

At biglang gumuho ang mundo ko.

Paano na lang kaya sila? Paano na ang mag-ama ko?

Paano na lang si Jun-jun at ang aming supling? Wala na kaming ibang mode of communication. Walang Facebook si Jun-jun dahil ‘di siya marunong kumulikot ng computer. Ako lang daw ang kaya niyang galawin.

Isang malaking CHOS!

Paano na din sina Robert, Albert, Norbert, Wilbert, at Filbert and the rest of their male -bert clan at ang aming napipintong beach ~~orgy~~ party? Paano nila ako macocontact? Hindi ko pa sila nabibilhan ng tig-iisang laptops para magka-Facebook.

At paano ko pa din macocontact ang mga little ningnings na mga iskolar ng Maria Echoserita Putakelya School?

At ang pinakamahirap sa lahat, pag-uwi ko ng bahay paano ko sasabihin sa mga kalive-in ko ang totoong nangyari, na ninakaw ang cellphone ko?

Baka isipin nina Ferdi, Filoteo, Frank at Filemon na ipinamigay ko ang cp ko sa ibang boylet. Baka magselos sila at mabubugbog ako. Dila lang ang walang latay. I don't want to be a battered mistress! Oh no, my pretty face!

“San mo ba kasi nilagay kanina ang cellphone mo?” tanong ni Marie.

“Ang alam ko, iniwan ko sa mesa nung nagbayad ako kasi andun nga kayo naiwan sa mesa. Malay ko ba naman na makikisawsaw pa kayo sa kwentuhan namin ni kuya at iiwan niyo mga gamit ko dun.”

“Malay din ba namin kung andun ang cellphone mo?”

“Eh baka natakpan nung plastic ng mga pinamili natin.”

“Ipaalam na lang natin sa lost and found section.”

“Asa ka pang maibabalik yun?” sabi ko. “Eh ninakaw na.”

Ilang minuto din kaming nag-istambay dun sa harap ng grocery para pag-usapan ang nawawalang phone ko.

At dahil lost na nga ang cellphone ko, umuwi na lang kami. Hindi naman ako yung tipong iiyak sa mga gadget na nawawala o nananakaw.

Boys nga hindi ko iniiyakan, gadget pa? Huh!

Isang malaking HUH! Say it with me girls, sabay-sabay tayo at sumigaw: HUH!

Char!

At dahil sa stress, ang bilis ko tuloy naubos ang shawarma ko habang nasa sasakyan pabalik ng office.

Pagkadating ng office, ‘di pa rin ako mapakali. Marami kasi akong scandal videos 'dun sa cellphone ko. Ang scandal namin nina Robert, Albert and the rest of the gang, pati na ng mga housemates ko.

Char lang!

“Pahiram nga uli ng phone, bakla,” pakiusap ko kay Makoy. “Tawagan ko lang uli.”

“Heto gamitin mo pangtawag o,” sabi naman ni Marie, sabay latag ng isang cellphone sa harap ko.

Pero ang iPhone pa din ng Makoy ang pinantawag ko. I was too stressed to care about what was around me. Decreased level of focus, tunnel vision na aketch that time.

Pagkatawag ko, tumunog ang kantang ito (paki-press play na lang):
Yun ang ringtone ko!

At putakelya! Nasa harap ko lang ang pinagmumulan ng ringtone. Right under my nose.

Tumawa ng napakalakas ang dalawang bruha. Malademonyong tawa.

Buti na lang wala akong makitang kutsilyo o cutter within my reach. Super bad trip ko lang! Pinag-alala ako ng mga impakta! Mas gustuhin ko pang nanakaw na lang talaga ‘yun kesa pinagmukha nila akong tanga.

Dahil sa inis ko, hindi na ako gaanong kumibo. Casual na lang din ang pakikipag-usap ko. Civil. At alam kong alam nila na wala ako sa mood (humahaba ang nguso ko), na hindi ko ginusto ang ginawang kagaguhan nila.

But who am I to complain? As a beauty titlist, the reigning Miss Earth at that, I need to keep my cool. I need to be composed and calm—collected—even under extreme pressure.

And that’s how a beauty queen should be.

Kaya nilibang ko na lang ang sarili ko.

Kinalikot ang mga bulsa-bulsa ng white duty uniform ko, uniform na talk of the hospital kasi daw eksenadora. Char! Ganito kasi ang white duty uniform ko (headband not included because WE, nurses, wear cap).

For orders and inquiries, please contact me. Hi hi.

Sa pagkalikot sa bulsa ng bonggang uniform ko, biglang nanlaki ang aking mga mata, at tumibok ng mabilis ang puso ko.

Pagkapa ko may dalawang Faber-Castell ballpen sa bulsa ko.

Hindi nakaplastik. Hindi na-punch in. ‘Di nabayaran.

Tig-sampung piso at limampung sentimo bawat isa. Suma total, nanakawan ng dalawampu't isang piso ang NCCC Mall.

Ayan, nagplug na lang ako. 'Yan na lang ang magsilbi kong bayad sa kanila.

Buti na nga lang 'di ako tumunog pagkalabas ng mall. Nakakahiya kaya 'yun!

Akala ko talaga ako na ang nanawakan... ng cellphone.

Yun pala ako ang nakanakaw. Inadvertently.

So ngayon, sino ang totoong magnanakaw? Ang intensiyonal na nagtago ng cellphone,
o ang ‘di intensiyonal na ‘di nakabayad ng ballpen?

Hindi po ako shoplifter!

Kaya pliiisss! Huwag niyong sabihing ako ang tunay na kawatan! PLEASE LANG!

SYEEEETTTT!

Follow @Echoserita

Pag-ibig sa Taas

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 04 Nov 2011 05:06:00 +0000

Ang pamagat ng post na ito ay siyang Tagalog lang naman ng "Love on Top."

Palibhasa super LSS ako sa Love on Top ni Ate Beyoncé. Sa isang araw, mga 10-20 times ko siguro inuulit-ulit sa playlist ko.

Adik lang?

Ang saya din kasing kantahin. Birit kung birit. Ang tataas ng NOTA! Ang sarap lang sumigaw ng sumigaw. Nakakarelease ng stress.

In fairness, naaliw din ako sa music video nito. Ilang steps na lang at mapeperfect ko nang gayahin ito.

Chos!

Okay, so far, ang kulang ko na lang ay ang mga adorno sa captain's hat, at ganyang klaseng kicks for the first scene. Damit - check! Fishnet na stockings - check! Back-up dancers - check! Arm bands and tribal bracelets - check! Kwintas - check! Hair - check! Boobs - of course, CHECK!

Para naman sa second scene, suit - check! Sapatos - check! Danglings - check! Hair - check! Boobs - of course, CHECK! Just perfect!

Third scene, nag-iba lang ng kulay ng suit. So perfect pa din!

Fourth scene, I just need to buy me that kind of tailcoat. Top hat - check! Cane - check! Stilettos - check!

And finally for all these scenes I need me a cameraman.

Ako na talaga!

In fairness din sa babaylang Kyla, kahit medyo may mga sablay, nakeri naman niyang mag Love on Top din sa Party Pilipinas. 'Di kaya ganun kadali ang kantang 'to no!

At ayan, pang-10 ko na siguro ngayon na kaka-Love on Top. May ilang oras pa bago matapos ang araw. Ang ganda lang kasing kantahin nito. Kaya ko din naman eh!

Lalo na pag siya ang mic ko!

'Di ako sasablay. Walang notang palalampasin. Kahit gaano ~~kahaba at kalaki~~ kataas.

"Baby, it's you. You're the one I love. You're the one I need. You're the only one I see. Come on, baby it's you ho oh."

And I want him to be on TOP of me. Pwede ring ako ang nasa taas, kahit anong posisyon, wala akong aayawan, lahat kakayanin ko, Papa Neil! Para lang sa'yo.

And then everybody will ask me why I'm smiling out from to ear to ear.

Char!

Oops, paumanhin mga Kaechos. Kailangan ko munang magpalit ng panty.

Basang-basa na kasi.

Pasensiya na, tao lang (bakla pa!). Nalilibugan din.

Follow @Echoserita

Nasaan Ka, Ursula?

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Tue, 25 Oct 2011 07:17:00 +0000

Akmang-akma nga sigurong tawagin akong Ariel sa kadahilanang ako ay isang sirena, isang Little Mermaid.

Isang malaking CHOS!

At siyempre pa, gaya ng lahat ng mga palabas at kwentong napapanood sa telebisyon at nababasa sa mga nobela, kung may bida (ehem), ‘di kumpleto ang rekado ‘pag walang kontrabida.

Sa totoong buhay, meron ding Ursula sa kwento ng inyong lingkod, Echoserita.

Ngunit si Ursula sa buhay ko ay ‘di naman kontrabida.

Minsan lang naman.

Katrabaho ko siya dati. Hindi niya tunay na pangalan ang Ursula. Ito’y naging bansag lamang sa kanya dahil sa mga sumusunod na dahilan:

Una, pinangalanan siyang Ursula ng kapatid na bakla ng isa sa mga naging estudyante namin.

Pangalawa, ganundin ang tawag sa kanya ng ex-boylet ko. Opo, single ako ngayon, and I accept even indecent proposals.

Isa pang CHOS!

At panghuli, dahil ang Ursula na din ang pangalang tumatak sa mga kaibigan ko sa probinsiya kung patungkol sa kanya o kung siya ang pinag-uusapan.

Bukod sa pagiging katrabaho ko, kasama ko din minsan sa kwarto si Ursula noon kapag hindi siya umuuwi ng probinsiya nila. Doon niya naibabahagi sa akin ang kanyang kagagahan at buhay pag-ibig, pati na ang buhay kalandian niya.

Isang araw, matapos siyang maligo…

“Punyeta naman, bakla, napaso ata puki ko,” nababahalang bungad niya pagpasok sa kwarto na may nakatapis na tuwalya.

“Ano ba nangyari?” tanong ko.

“Yung tubig ang init pala, eh diretso kong ibinuhos sa pekpek ko. Hu hu hu.”

Sa lakas ng tawa ko at ng isa pang kasama sa bahay at sa pagnamnam ko ng nakakatawang pinagdaanan niya kasama ng kanyang facial expression, matagal-matagal ko pa siyang nasagot. “Panu naman kasi para kang hindi nurse, kulang ka sa assessment, diretso ka lang ng buhos. ‘Di mo muna tsinek.”

“Eh malay ko ba na pag tinanghali ka na ng ligo eh mainit na pala ang tubig dito na galing sa gripo!”

Nakakatawa ang katangahan ng bruha. Poor unfortunate soul!

Pero madalas siya ang clown sa bahay.

At pati na rin sa aming pinagtrabahuan noon… lalo na pag may gatherings.

Ang huli naming gathering kung saan present siya ay sa night out namin bago magpasko, kung saan videoke ang naging trip namin. Bago siya kumanta, pinasayaw muna namin siya.

Sumayaw naman siya. Parang Neneng lang (sayaw, Neneng, sayaw).

Walang arte-arte ang lola niyo. 'Pag sinabing sayaw, sasayaw siya. 'Pag sinabing kanta, kakanta siya. Kahit 'di mo pa siya sasabihang sumayaw siya o kumanta, kusa niyang gagawin yun, dahil yun ang hilig niya. At mala-wolf ang boses niya. She wolf.

At dahil hilig nga niya ang kumanta, 'di na talaga niya napigilang umeksena minsan noong nagbar kami.

Inagaw na niya ang floor at mic, at siya na ang kumanta. In behalf of our team, pasensiya na po, kuyang "got tequila?"

At bago pa kami napadpad sa bar na ito, dumalo muna kami ng graduation ng aming mga mahal na estudyante.

O 'di ba, sino ang hindi best in make-up sa lagay na yan?

Sino na ang kenkoy, 'di ba?

Nagulat ata ang Ursula sa flash eh. Camera flash versus flashlight itetch!

Ang nganga pose ng Ursula. O di ba, winner? Parang si Quasimodo lang sa posisyon niya.

Ang sabi naman kasi "wacky pose," hindi horror pose. Ahihi. (Click mo ang pic para mapalaki.)

Sa dami ng tawa ko 'pag kasama ko ang Ursula, madalas napupuno lang ng hangin ang tiyan ko.

Sa isang pagtitipon pa, dahil maga ang mata niya dahil sa conjunctivitis, ganito siyang dumalo sa aming Capping at Pinning noon.

Infernez, bumagay sa suot niya! Akala mo Lady Gaga lang eh.

Ang totoo, namimiss ko na siya. Hindi ko na alam saan na siya ngayon nilagay ng mga diyosa, nga mga anito at anita. Hindi na kasi kami nag-uusap. Busy kami sa kanya-kanyang landi.

Char!

Sa tagal din ng naging pagsasama namin noon parang stepmom ko na siya. Stepmom na 'di nagkulang ng payo tungkol sa kalandian. Da best talaga siyang kasama!

Pero ang "pinaka da best" na experience ko with Ursula ay nung Christmas Party namin ng taong 2009.

Panu ba naman kasi, sa bahay pa lang kami tumira na ng Emperador, kaya sa venue ng party namin, nagsisimula pa lang kaming magcelebrate, e siya tulog na!

At dahil mga ugags kaming katrabaho niya, pinagtripan namin siya. Pinahawak na namin ng beer, pati pa nga lalagyan ng ketchup...

Pero wiz pa rin nagising ang lola niyo. Ang himbing pa din ng tulog ng bruha.

Kaya naman tinodo na namin ang aming trip.

At 'di pa rin siya nagising... Poor, unfortunate soul.

(Note: Emperador ang laman ng mineral water bottle na hawak niya, ang tira sa kanyang tinira sa bahay pa lang. Wais din ang bruha, para daw 'di halata.)

At dahil diyan, ito ang theme song natin ngayon:

Follow @Echoserita

Ang Mga Prinsesang 'Di Dapat Tularan

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 17 Oct 2011 07:00:00 +0000

Nagpatawag ng isang pagtitipon ang principal ng isang paaralan.

Inimbita ang mga prinsesang tinitingala ng karamihan, ang mga prinsesang naging inspirasyon ng halos lahat ng kabataan. Ang mga prinsesang bida sa fairy tales.

Nang maupo silang lahat sa harapan ng daan-daang estudyante, at matapos silang ipakilala ng principal, isang estudyante ang tumayo sa kanyang kinauupuan. Si Ederlyn, ang pinakamatalino sa lahat ng nasa ikaanim na baitang. Inayos muna niya ang kanyang pulang pantaas, at nagtanong sa mga naging panauhin:

“Sa tingin niyo po, sino po sa inyo ang pinakadapat na pamarisan ng mga kabataan ngayon, at bakit? At kung iisang Prince Charming lang po ang meron, sino po sa inyo ang dapat niyang piliin, at bakit po?”

Inayos ni Ederlyn ang kanyang checkered skirt at naupo.

Principal: “Susmaryosep ‘tong bata to, ‘di man lang nagteynkyu. Para tuloy'ng 'di tinuruan ng GMRC. Tsk tsk. Ipagpaumanhin niyo na lang po.”

Cinderella: “Ok lang po yun, Ma’am…” Humarap sa mga estudyante. “Um, sa tingin ko ako ang dapat pamarisan ng mga kabataan ngayon. ‘Di sa pagmamayabang pero ang kwento ng buhay ko ay masasabi kong isa ng “household story”. Ang kwento ko ang kinalakihan ng halos lahat ng kabataan. Tsaka ang katagang “Cinderella story” na madalas ginagamit ngayon, yun bang “rags-to-riches,” ay obviously hinango din sa akin. Sa ating pagsisikap, maaabot natin ang tagumpay. At kahit pa inaapi tayo ng mga tao sa paligid natin, ‘wag tayong sumuko. At ako ang dapat na piliin ng sinumang prinsipe kasi masipag ako, kaya kong pagsilbihan ang lalakeng mapapangasawa ko. Yun lang po.”

Palakpakan ang mga estudyante.

Snow White: “Ehem. Excuse me lang no, pero kasi ang kwento ni Cinderella ay kwento na ‘di niyo dapat tularan. Social climber kasi siya. Mantakin niyo tumatakas siya sa bahay ng amo niya makarampa lang sa palasyo. Kahit alaws datung ang lola niyo, climb ng climb sa palasyo. Hindi naman po masama ang makipagsosyalan, pero dapat yung sosyal ka talaga. In her case, hindi eh. Tsaka kung ‘di man siya talaga tumatakas at itinatakas lang siya ng mga konsintidor niyang friendships, eh ‘di ba masama ang ‘di nagpapaalam? Bilang isang prinsesang nakatira sa palasyo, nakakainis malaman na ang mga alipin niyo ay tumatakas. The nerve! Siya pa ang pumupunta sa prinsipe. Kalandian po yun, at mas lalong kalandian ang signature move niyang paiwan-iwan ng glass slipper niya. Kung fit talaga yun sa paa niya, ba’t naiwan? Buti sana kung maluwang, pero hindi eh. Sinadya niya yun! ‘Wag kayong magpaniwala sa kanya.”

Ako ang pinakadapat niyong tularan kasi naging mabuting anak ako kahit sa aking stepmom na ubod ng sama, at kahit weird siya dahil ang pet niya eh kabog at nakikipag-usap siya sa salamin, iniintindi ko pa din siya at tinanggap bilang aking madrasta. Isa po yung halimbawa ng acceptance. We all want to be accepted for whoever we are, ‘di ba? At ako din po ang dapat piliin ng prinsipe na maging kabiyak niya dahil simple lang, maganda ako. Maputi, at ‘di yan sa gluta ha? Natural yan! Mayaman din ako, may palasyo, ano pa ang hihilingin ng isang lalake sa akin ‘di ba?”

Palakpakan uli ang mga estudyante.

Ariel: “Kung meron pa man pong hihilingin ang isang lalake kay Snow White, yun po yung salitang delicadeza. Wala kasi siya nun. Kung meron siya nun, ‘di siya dapat pumasok sa bahay ng iba, at mas lalong ‘di dapat makitulog sa bahay ng lalake. ‘Di lang isang lalake, pito pa! Kung malandi si Cinderella, mas malandi naman si Snow White! ‘Di kuntento sa isang titi! Gusto atang ma-gang rape, o kaya baka may balak siyang makipag-orgy sa mga unano. Wala ding taste ang bruha, papatol sa maliit? Yikes!”

Snow White: “We’re just friends, you know! Harmless din sila, ano ba! Ang laswa mo, te!”

Ariel: “Harmless ba ang may dala-dalang palakol at kung anong mga gardening at mining tools? Kung halimbawang nag-inuman ang mga unano at nalasing, maaari siyang magang-rape. Isang hampas lang ng palakol, kinabukasan buntis na siya ng ‘di niya alam sino sa kanila ang nakafertilize. ‘Yan ba ang dapat na tutularan ng kabataan? Isa pa, ang prinsesang dapat niyo tularan ay yung hindi tatanga-tanga na kakain na lang ng mansanas na galing sa taong ‘di kilala. And for heaven’s sake! Old-fashioned ang lola niyo! Ang apple these days hindi kinakain, nilalaro! Want some samples? ♫♪♫♪ I got gadgets and gizmos a-plenty. I got whotzits and whatzits galore. ♫♪♫♪”

“Ako ang dapat niyong tularan kasi techie ako, in sa makabagong teknolohiya. And ♫♪♫♪ wouldn't you think I'm the girl, girl who has everything? ♫♪♫♪ At kahit na mahirap gawing posible ang mga pangarap niyo, matutupad yun if you put your heart in it. And speaking of heart, kahit magkaibang mundo kami ng lalakeng gusto ko, pinagsikapan ko siya. Hahamakin ang lahat makuha ko lamang siya. Martir ako sa lalakeng gusto ko, kaya ‘di magsisisi ang prinsipe kung ako ang pipiliin niya. Ha!”

Kaya, Ate Snow, uwi ka na lang. Gumawa ka na lang ng snowball at malapit na ang pasko. Bigyan kita ng pamasahe.”

Snow White: “Bakit, mayaman ka ba?

Ariel: “♫♪♫♪ Sure, I got twenty… but who cares, no big deal, you want more? ♫♪♫♪”

Belle: “Magsitigil nga kayong dalawa. Pareho-pareho lang kayong malaswa. Kung laswa lang ang din pag-uusapan, ‘wag ka nang umasang ikaw ang pipiliin ng prinsipe, Lola Ariel, dahil ang tunay na lalake, ang hanap ay puke. Bakit, may puke ka ba? Asan? Nasa hasang mo ba? Palibhasa, lagi kang basa! 'Di pa nagpapanty. Mahiya ka naman! Isda ka, half-tao ka lang! Hindi habambuhay kayanin ng mahika na maging tao ka. Kung isda kang ginawa ng mga anito’t anita, isda ka ring mamamatay. Malamang sa frying pan pa himlayan mo. Tsaka kahit ganu pa kadami ng gadgets at gizmos mong sponsored by Steve Jobs, ‘di gagana ang mga yun underwater. Ilusyonada!”

“Ako ang dapat na tularan, kasi masipag at matulungin ako, at kaya kong makipagbargain maging safe lang ang tatay ko. Tsaka sa pag-ibig wala akong tinitingnan na hitsura. Hindi mahalaga ang panlabas na kaanyuan, kundi kung ano ang nasa loob. At ako ang dapat piliin ng prinsipe dahil dun.”

Rapunzel: “Ang sabihin mo mahilig ka lang talaga sa pangit (sa mga kaibigan man or BF) para excel ang beauty mo! Belle-lat mo!”

“Ako ang dapat na piliin ng prinsipe kasi literally ako ang may pinakamahabang buhok sa inyong lahat. Dinadayo ang beauty ko. Ang ganda ko lang! Move over, please! Naaapakan niyo na kasi ang buhok ko, mga punyeta kayo!”

“Ako din ang dapat tularan ng mga kabataan, kasi taong bahay lang ako. Hindi ako lakwatsera, hindi din social climber. Masipag ako at masunurin kahit na sakim ang nagkulong sa akin. At ang lalake, hinihintay na lumapit sa’yo. Yan ang Maria Clara; hindi ang babae ang lalapit at maglalandi sa lalake.”

Pocahontas: “Naku, te, naku! Huminahon ka diyan. ‘Di porket ikaw ang may pinakamahabang buhok, ikaw na ang pinakamaganda. ‘Di na uso ngayon ang blonde. Mas IN ngayon ang morena –”

Tiana: “Ehem!”

Pocahontas: “Huwag kang bastos, te! ‘Di pa ako tapos, moment ko ‘to! Tsaka hindi ka naman morena eh, NEGRA ka, NEGRA!”

Tiana: “Oo, negra nga. Miss Universe 2011 naman!”

Pocahontas: “Bakit, ikaw ba yun? Sorry ha, ‘di na kasi kita nakita sa itim mong ‘yan. Abala kasi ako nun sa kaka-supsup kay John Smith. Ay, I mean abala ako sa kakaboto kay Shamcey Supsup, ‘di kita binoto, bruha ka!”

“Umm, sa lahat po sa inyo sa aking harapan, ako po ang dapat niyong tularan dahil –”

Napatigil si Pocahontas dahil sa lakas ng boo, hiyawan at sigawan ng madla: SUPSUPERA! SUPSUPERA! SUPSUPERA!

At dahil nahiya na siya, nagwalk-out siya sa venue na ‘di man lang niya naipagtanggol ang sarili niya.

Mulan: “See? Malaswa ‘din kasi ang lola niyo! Kaya dapat ‘di niyo siya tularan. Pangalan pa nga lang, tunog pokpok na! Mahilig sa afam, sa foreigners, sa puti. Basta Caucasian, go! Basa ang panty kung may puting foreigner sa vicinity. Kaloka! “Afam, afam, sagot sa kahirapan.” Pero may point siya, na ‘di na uso ang blonde ngayon. Kaya manahimik ka, Rapunzel! Kung ako ang prinsipe, ‘di ko gugustuhing ikaw ang pipiliin kong babae. Sagabal sa pakikipagsiping ang mahabang buhok mo, dyahe, kaya paiksian mo yan, ‘tol! I mean, sister. He he he…”

“Pero ako ang dapat na tularan, kasi kaya kong magbago ng anyo mapangalagaan lang ang kapakanan ng pamilya ko. Mapapalitan mo ang lalakeng mahal mo, ang boyfriend mo, pero ang pamilya mo hindi. Kadugo mo yun. Ipinapakita ng kwento ko ang halaga ng pamilya higit pa sa iba. Kaya ko ding magpakalalake maipagtanggol lang ang mga taong mahalaga sa akin.”

Tiana: “Pero hindi ikaw ang dapat na piliin ng prinsipe. Tomcat ka eh! Tumbang-preso! Tomboy!”

“Ako ang dapat na pamarisan, kasi masinop ako. Bata pa lang ako naghuhulog na ako sa alkansiya. I’m a thrifty woman, you know. Ang sabi kasi ng papa ko, kung ano ang gusto ko sundin ko. Kaya ‘yun ipon ako ng ipon. Ang akala niya itatayo ko yun ng resto ko, pero nung nagtransform na ako from a baby to a lady, ginamit ko ang pera para sa mga props at make-up artist ko sa pagsali sa beauty pageant. Kasi yun naman talaga ang gusto ko. I just followed my heart. See, ako ang kinoronahang Miss Universe 2011, ‘di ba? At ngayong mayaman na ako, maitatayo ko na ang restorang pangarap ko at pangarap ng aking mga magulang para sa akin. Sa kwento ng buhay ko, ipinapakita na ang mga bagay-bagay ay nadadaan sa diskarte.”

“Ako din ang dapat piliin ng prinsipe kasi, first and foremost, ako ang bonafide beauty queen sa aming lahat dito. Hello?” Tumingin ang bruhang negra sa both sides at nang-irap sa mga kapwa panauhin. “Secondly, ‘di ako magastos na babae. And last but not the least, kaya kung sumubok ng mga bagay na ‘di ginagawa ng karaniwang tao: I kissed the frog prince! O ‘di ba? Di pa kami, nakascore na ako. Well, I’m so pretty kasi eh.”

At kinilig ang bruha.

Jasmine: “Hoy Miss Negra 2011, ‘wag kang feelingera! ‘Di lang ikaw ang beauty queen no! May title din ako: Miss International. Baka nakakalimutan mo, saklaw ng titulo ko ang whole new world. Mag-ingat ka sa pinagsasabi mo! ‘Di ka dapat tinutuluran kasi boba ka, ‘di ka nagreresearch bago ka mangclaim. Higit sa lahat, kadiri ang ginawa mong paghalik sa palaka. Echoserang frog ka! Paano na lang kung ang lahat na nanditong nakikinig sa atin eh hahalikan din ang mga palaka? You’re bluffing!”

“Ako ang dapat pamarisan ng mga narito kasi sa pagmamahal walang pinipiling estado ng pamumuhay. Ako din dapat ang piliin ng prinsipe dahil maging ano pa man siya, mayaman o mahirap, tanggap ko siya. Tsaka dahil sa magic carpet ride, napasyal ko ang whole new world. ♫♪♫♪ Shining, shimmering, splendid! ♫♪♫♪ ‘Di ba lahat naman siguro tayo may pangarap na makapasyal sa iba’t-ibang lugar, sa mga unbelievable sights at makaramdam ng indescribable feelings? ♫♪♫♪ Soaring, tumbling, freewheeling… ♫♪♫♪”

At dahil sa sobrang saya ng baklang Jasmine, nag-tumbling-tumbling siya hanggang lost in sight na. The other princesses bet she has ridden on her carpet ride na naman. Napaka-adventurous ng lola!

Nang sumingit ang principal.

Principal: “Paumanhin po pero meron po kasi kaming mga inimbitahan na ‘di makapunta, and one of them is on the line… Hello?”

On the line: “HelLowH pfoh!”

Principal: “Sino po sila?”

On the line: “Um, eh, xhi Princess Fiona poh. PaSxenxa nA pfoh hinDih fohh Aqko nKappUnthah.”

Principal: “Ganyan ka ba talaga magsalita?”

Fiona: “PasXenXa nHa pFoh, mhAy khinakHainH lhang fpo kaXi…”

Principal: “Ano po pala kinakain nila?”

Fiona: “BaTah pfoh. NaGhutom po Kaxi. UbuXin koh nLang pfoh…” Narinig on the line ang paglunok ng Fiona, crunching-crunchy ang buto ng batang kinain. “Ok na po! Pasensiya na po talaga at ‘di ko po napaunlakan ang inyong imbitasyon. Sabi po kasi ng manager ko, bawal po. Hindi pa po kasi paso ang kontrata ko sa DreamWorks, eh Disney po ang lahat ng panauhin niyo diyan. Mahirap na pong magkabreach of contract.”

“Sa ganang akin lang po, hindi po dapat tularan si Jasmine. Kasi ipinakita niya sa mga kabataan ang pagiging lakwatsera. Hindi naman po siya si Dora, ‘di ba po? Tsaka kahit magkiskis ng magkiskis po ngayon ang sinuman, walang genie na lalabas. Ako kasi kay Shrek, kiskis ako ng kiskis, pero ‘di naman po genie ang lumabas. Mamasa-masa po, tsaka malapot, yun po ang lumalabas. Naipagtanong ko yun sa kaibigan kong girl din kaso 'di niya alam, sa asawa niya kasi puti daw po ang lumalabas, kay Shrek po eh green.”

“Ako po ang dapat tularan kasi po hindi naman lahat ng green eh nakakatakot. Si The Hulk lang… Umm, teka lang po, nagpoprotesta na po uli tiyan ko, marami po bang bata diyan? Gutom na kasi ako uli.”

Toot. Toot. Toot.

Binaba na ni Principal ang linya bago pa magsitakbuhan ang madla.

Isang segundo lang matapos niyang ibaba, nag-ring uli ang telepono. Sa takot na si Fiona uli ang nasa linya, hindi muna inere ni Principal.

Principal: “Sino po ‘to?”

On the line: “Si Kate Middleton po. Sorry po ‘di po ako nakapunta diyan, mahigpit po kasi si Prince William ko. Narinig ko po ang sinabi ni Fiona, at nakakatakot siya. ‘Di siya dapat tularan. Nakakatakot na nga ang pagiging berde niya, ang berde pa ng isip niya.

At dahil 'di na pala si Fiona, in-on-air uli ni Principal.

“Sa lahat ng andiyan, gusto ko pong ipaalam sa inyo na ako po ang dapat niyong tularan, kasi sa kanilang lahat, ako lang po ang totoong tao. Fairy tales lang sila, at ako ang living proof ng true-to-life fairy tale. Sapat na po sigurong dahilan yun.”

Palakpakan ang crowd.

Cinderella: “Living proof ha? Dapat bang tinutularan ang isang skandalosang gaya mo, ha, Kate?”

Kate: “Anong ibig mong sabihin, Cindy?”

Cinderella: “How do you explain this? At sa harap pa talaga ng isang musmos.”

Kate: “Hindi ka nga kulay berde gaya ni Fiona, pero berde ang utak mo. Wala akong ginawang kabastusan diyan.”

Cinderella: “Hindi ka lang skandalosa, manggagaya pa!”

Kate: “Ha? Bakit?”

Cinderella: “Ginaya mo lang naman sa akin ang kasal mo. Wala kang originality!”

Kate: “Nagkataon lang siguro na magkapareha, ‘wag mo akong pagbintangan. Hindi naman ako ang gumawa at nagpasya ng mga isusuot nila. Blame it on the designers.”

Cinderella: “You should have seen to it. This is a violation of Intellectual Property Rights. See you in court!”

Kate: “Hindi ako takot sa’yo! Hindi kita uurungan, feelingera ka!

Cinderella: “Manggagaya!”

Bago pa uminit ang bangayan ng dalawa, pinutol na ng principal ang linya. (“Thank you, Kate!”)

Si Aurora na lang ang hindi pa nakakapagsalita

Principal: “May we have a word from you, Aurora?”

At dahil si Ariel ang nasa tabi ni Aurora na umukupa na rin sa pwesto ng Pocahontas (namokpok muna para magkadatung ang bilat), ginising ni Ariel ang Aurora. (“Gising na, girl! It’s your time to shine, bruha ka!”)

Aurora: “Sabi nga po sa agham, kahit po tulog ang isang tao, nakakarinig naman po ito. Kaya po kahit ako’y nahimbing, wala po akong ni isang salita na pinalampas. Ang masasabi ko lang po ay ‘di dapat tularan si Kate. Hindi po kasi nakakatuwa ang panggagaya. At hindi din po maganda sa imahe ng isang prinsesa ang gumawa ng kabastusan sa harap ng publiko.”

“At bago pa ako matulog uli, sinasabi ko pa sa inyong lahat na ako ang dapat tularan, kasi kahit na mahaba ang ating tulog, handa kong pasanin ang sumpa ng isang bruha dahil lang sa galit niya sa aking mga magulang. ‘Di baleng ako ang magdusa ‘wag lang ang aking pamilya.”

“At ako din ang dapat piliin ng prinsipe dahil kahit sa pagtulog ko, ang ganda ko pa rin no!”

Nag-ring uli ang telepono. Inangat ni Principal ang receiver. (“Sino ito?”)

On the line: “Si Kristine Hermosa po. Ang Prinsesa ng Banyera. Ang masasabi ko lang po eh 'di dapat tularan si Aurora, kasi sa panahon ngayon, kailangan na ding magbanat ng buto ang isang babae. ‘Di na pwede ngayon ang tatamad-tamad dahil kung tulog ka ng tulog baka maagaw ng iba ang prinsipe. Sabi pa nga ni Carmi Martin, ang mundo ay isang napakalaking Quiapo, maraming snatch—”

Ibinaba agad ni Principal ang receiver. (“At sinong nagsabi sa’yong kasama ka sa magdadayalogo? Hindi ka naman imbitado! Intruder!”)

Nang biglang nagulat ang lahat.

Isang matipunong lalake, tall, dark, and yummy ang biglang lumitaw sa harap out of thin air, sakay ng kanyang white horse in his crisp, princely ensemble.

(Yes, kasama po ang fire effects sa surprise entrance niya!)

Napanganga ang lahat. Maya-maya ay tilian na. Pati si Principal napatili. Kumalembang ang mga clitoris ng mga prinsesang present sa pagtitipon. Si Aurora naman, natulog uli agad (“This is what I’m waiting for! Back to tulog na ang drama ketch at hahalikan na niya ako. Go!”)

Narealize ng Prince Charming na mainit pala sa Pinas, kaya tinanggal niya ang kanyang long sleeves. Inilabas ang mga rosas at ngumiti ng pagkalaki-laki.

Prince Charming: “Magandang araw sa lahat, narinig ko po ang naging debate ng ating mga magagandang prinsesa.” Tilian uli. “At ako po’y nakapagpasya na sa aking pipiliin.” Hiyawan. Sigawan. Tilian. “Naging mahirap po para sa akin ang desisyong ‘to, pero nilakasan ko na din ang aking loob na sabihin sa inyong lahat na sa pag-ibig walang pinipili, mapaano o sino man ang taong mamahalin mo. Hindi basta-basta maipapaliwanag ang pag-ibig. Kusa na lang ito mananahan sa puso ng dalawang taong nagmamahalan, kahit pa salungat man sa kagustuhan ng karamihan. At sa puntong ito, nais kong ipag-alam sa inyong lahat na ang aking pinili….”

Sinuot uli ni Prince Charming ang long sleeves at vest. Para lang daw kasi maipakita niya ang kanyang machong muscles na ilang buwan niyang pinaghirapan sa gym kaya niya hinubad iyon. Bumaba siya sa kanyang ~~kinabayo~~ kabayo…

(HANGGWAPO!)

“ay walang iba…”

Naglakad siya tungo sa kinaupuan ng Aurora na nagtulog-tulugan. Tumigas ang clitoris ng Aurora, na-excite ang bruha.

“kundi si A—”

Tilian. Hiyawan. Sigawan.

“kundi si Albert! Meet my new boyfriend, ALBERT! At kailangan niya ng halik ko para magising siya.”

Hindi na nasikmura pa ng mga prinsesang bilat, pati na ni Principal, ang sumunod na halikan. Pero sa kanilang paglisan sa pook na iyon, ay siya namang naging pagbubunyi ng madla.

Lalo na ni Ederlyn at ng kanyang tropa.

(Hanapin si Ederlyn. Clue: pula ang pantaas, at checkered and skirt as was described in the 3rd paragraph ng post na itetch.)

At simula noon ay naging malaya na at bukas na ang isipan ng lahat sa MARIA ECHOSERITA PUTAKELYA School for the Boys…

Bisexuals

And bekis.

And they all lived happily, ever after…

Except sa mga prinsesa…

Because they left and lived bitterly, ever after.

(Instruction: Click on the image para mabasa ang bitterness ng mga bruha.)

Update: As of this writing, nagfile na ng resignation si Principal. Gudlak sa kanya!

Position of Principal is now vacant. Send your resumes now. ENROLMENT is now going on at MARIA ECHOSERITA PUTAKELYA School for the Boys, Bisexuals, and Bekis.

At dahil walang fairy tale sa totoong buhay, ito ang theme song natin ngayon:

Taylor Swift - White Horses

I'm not a princess, this ain't a fairy tale.

Follow @Echoserita

Titser, Titser

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 30 Sep 2011 07:46:00 +0000

Isyu ngayon ang budget para sa chalk ng mga pampublikong guro.

Kawawa naman.

Mapalad naman ako at sa aking pagtuturo ay 'di ko na kailangan ng chalk.

Whiteboard marker ang ginagamit ko simula't sapul sa aking propesyon. Sa awa ng Diyos 'di pa ako napapadpad na magturo sa lugar na gagamit ng chalk. Ang messy lang! Wala naman akong hika; 'di lang talaga ako hiyang sa ganun.

Tsaka sa ganda kong 'to, chalk ang ipapagamit sa akin? No way!

Hindi pala madali ang maging isang guro. Napakahirap, infernez. Bago ka magturo kailangan mo pang magsunog ng kilay, magbasa at mag-aral at maghanda ng mga materyales para sa leksiyon kinabukasan. Kailangan ding gumawa ng mga pasulit, magrekord ng mga exams, magcheck ng mga requirements at projects, at kung anu-ano pang shit.

Oo, minsan nakaka-"shit!" talaga ang magturo.

Kaya dakila talaga ang mga guro. Hindi ito basta-bastang trabaho...

Isang araw, nang napadungaw ako sa bintana sa ofis, aking natanaw ang aking alma mater nung grade school.

"Napakahirap sigurong magturo ng elementary ano?" tanong ko sa kasama ko sa opisina. "Mantakin mo kadami ng mga batang makukulit na wala pang gaanong alam. 'Di katulad 'pag sa kolehiyo, alam na nila ang karamihan na basic."

"Tsaka matutuyo ka lang 'pag elementary pupils tuturuan mo. Wala man lang boys na pagnanasaan mo. Pati high school, mahirap na, underage pa sila," sagot ng kasama ko.

"At puro kalibugan pa talaga ang naisip mo?"

"Huwag mong sabihing sa mga estudyante mo ni isa sa kanila wala kang natikman?"

"Excuse me no! 'Di ako ganun karupok para bumigay. Hindi ako basta-basta natutukso. Malakas yata ang self-control ko."

"Pero may mga naging estudyante kang naglandi sa'yo?"

"Meron din. 'Di ko nga lang alam kung totohanan o dahil may hinihingi lang ding kapalit. Alam mo na, grades! Meron pa ngang iba binagsak ko na, ang kulit-kulit sa text o kaya sa FB. Ibibigay daw ang lahat ng gusto ko, gagawin daw lahat ng gusto ko ipasa ko lang sila. O, 'di ba?"

"Ano ginawa mo sa kanila?"

"Wala. Sinabihan ko lang 'ang grades pinaghihirapan sa klase, hindi binabayaran, at lalong hindi sa kama ang tawaran.'"

"Ikaw na ang pakipot! Grasya na, tinatanggihan mo pa."

"Oo naman no, tsaka nirerespeto ko kaya ang mga estudyante ko. 'Di ko sila ginagalaw. Sagrado sila sa akin, matalino man o bobo, gwapo man o macho. Magboyfriend na ako ng ibang estudyante ng ibang paaralan, 'wag lang estudyante ko o estudyante ng pinagtatrabahuan ko."

"So wala ka talagang natikman sa kanila?"

"Wala nga! Ang tigas ng utong mo ha! I'm not an easy girl, you know!"

"Ano naman kaya ang nakain mo nun?"

"The usual... etits! Charing lang! Simple lang, nirerespeto ko lang talaga sila at kahit baklita man ako na guro nila eh kahit papano ay rerespetuhin din nila ako na 'di ako yung tipong pagnanasaan ko sila."

"Dahil...?"

"Dahil may pinapangalagaan akong titulo... I am an ambassadress of good will... and I need to fulfill my duties and responsibilities as the reigning..."

"... Miss Universe, School Principal division."

Beyonce - Schoolin' Life

Follow @Echoserita

Maria Echoserita Putakelya

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Sun, 18 Sep 2011 08:15:00 +0000

"Madam, iremind daw natin uli ang mga estudyante na magbayad na," balita ko sa aking kasamang beki sa opis matapos kong basahin ang text ng aming balahurang boss.

"Dalas naman eh," sagot niya.

"Nga pala, 'nu na balita sa Miss Universe? Nanalo ba si Shamcey?"

Ilang araw na kasi niyang inaabang-abangan ang Miss Universe pageant. Halos araw-araw, oras-oras nakatutok sa YouTube noon at araw-araw boto ng boto sa website ng Miss U.

Oo, ganyan siya kalulong sa Miss U. Kinalimutan nga niya muna ang bisyo niyang manlalake. From bisyo to Miss U...

"Yes, madam. Pero 3rd runner-up," sabi niya.

"Ay? Sino ang nakoronahan?"

"Si Miss Angola. Negrita ang lola. Pero maganda," sagot niya.

"Ganun ba? 3rd runner-up? Pwede na yan! At least from 4th runner-up ng nakaraang taon eh umangat ngayon," paliwanag ko.

"Kaya nga. Ok na din yun..." aniya. "Magdidiet na talaga ako, in preparation for next year."

"Sa 2013 ka sumali, te!"

"Bakit?"

"Next year baka 2nd runner-up lang tayo. Then sa 2013, 1st runner-up. Paangat ng paangat. By 2014, sa atin na ang korona."

"Eh 'di sa 2014 na lang ako sasali."

"Gaga, eh dun ako sasali! Kaya sa 2013 ka na lang, kawawa ka lang. Kabugin ka ng kagandahan ko... Tamang-tama, two years to prepare papayat ka na nun, mawawala na yang mga bilbil mo at makakapagpalagay ka na ng implant para madagdagan din ang height mo," payo ko sa kanya.

"Eh ikaw anong mga preparations mo for 2014 Miss U?"

"Lilikom pa ako ng pera para maipapatag ko fez ko. Kailangang flawless na flawless. Hihingi ako ng donasyon sa DPWH for road cementation."

"O sige, sa 2013 na lang ako. Teka, paano ang mga documents natin? Dapat 'di tayo mabuking," paalala ng baklang nasobrahan sa rice.

"Pagawa natin sa Recto eh! Ano ba ang ipapangalan mo kung sakali?"

"Maria Theresa Leonora y Disgrasyada."

At habang nakaharap ako sa laptop ko biglang tumayo ang bakla, rumampa sandali, huminto sa harap ng bentilador, yumukong konti at nagsalita. "Good afternoon, everyone! Before I introduce myself..." At nahinto ang baklita. "Umm, ano kaya ang magandang sasabihin 'te?"

Bago pa makapag-isip ang bakla, tumayo na ako, rumampa papunta sa kanya, huminto sa harap ng bentilador, tinulak siya paalis sa tabi ko, yumuko ng konti at sinabing:

"Good afternoon, everyone! Before I introduce myself, let me just remind you to please settle your financial obligations now, because I believe in the saying 'Pay now, and pass the board exam later.' This is Maria Echoserita Putakelya, 25, PHILIPPINES!"

Follow @Echoserita

Minsan May Isang Panty

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 01 Aug 2011 07:21:00 +0000

Boy: "Alam mo ba kung gaano kita kamahal?"

Girl: "Gaano ba?"

Kinuha ni boy ang kamay ni girl at ipinasok niya ito sa loob ng kanyang brief.

Boy: "Ikaw ang dahilan sa bawat pagtigas niyan."

Girl: "Eh ikaw alam mo ba kung gaano kita kamahal?"

Boy: "Gaano?"

Kinuha ni girl ang kamay ni boy at ipinasok niya ito sa loob ng kanyang panty.

Girl: "Ikaw ang dahilan sa bawat pagtigas niyan. I love you, 'tol!"

Text joke yan na naipasa sa akin noon pa. Bigla ko lang naalala dahil kagabi nanood ako ng pageant ng mga beki sa bayan. Queen of the World 2011 ng Binuhat Festival. Hurado kasi ang balahurang boss ko. Ang gaganda lang ng mga sirena kagabi. Babaeng-babae ang hubog ng katawan at pati na rin ang mukha. Ang kikinis pa ng mga legs, at dahil paseksihan, 'di maiwasang may ilang panty na maaaninag...

At ang moral lesson ng text joke? Heto:

At may mga katibayan ako niyan.

Sila!

Kaya may kinalaman sa panty ang post ng inyong lingkod ngayon.

Naalala ko lang kasi ang aking kabataan...

Mga limang taong gulang ako noon... o anim, o apat. 'Di ko na gaanong matandaan. Basta nung little mermaid pa ako, yung very little pa talaga. Noong 'di pa buong-buo ang aking buntot at immature pa ang aking mga kaliskis, palikpik, at hasang. Sa madaling salita, fingerling pa lang. Kung sa palaka, butete pa.

Sa mga edad din na yun kasi ay nagahasa ako, I mean napagsamantalahan. Opo, kahit pa noong kabataan ko ay marami na ang natatakam sa puri ko.

Isang malaking chos!

Marami ang nagtangka, pero isa lang ang nagtagumpay. Isa pang extra chos!

But that's another story. Abangan!

Noon kasing baklita pa ako, may mga panahong nauubusan ako ng brief. Kaya ang ginagawa ng lola niyo, nakikiextra ako sa panty ng aking shofatid. Oo, ako na! Ako na ang ambisyosa!

One time, maliligo na ako nun. Suot-suot ko sa ilalim ang fulang panty. (Kaya siguro red ang favorite color ko ngayong dalaga na ako.) Nakalimutan kong nakafanty fala ang lola niyo.

Paghubad ko ng shorts, nakita ng tito ko na suot-suot ko ang red panty ng sisteret ko.

Kantyaw ang inabot ko.

Ako na nga talaga ang shonga! Soshonga-shonga!

But that was the past.

And I now always make sure na hinding-hindi na ako mahuhuling magsusuot ng panty.

Because once and for all I don't need to wear any panty na, ngayong dalaga na ako at fully grown sirena na.
Sige nga, isipin niyo kung saan pa isusuot ang panty sa isang sirena. Sa ulo? Ang gaga lang!

Of course, iba na ang lingerie na kinahuhumalingan ko ngayon no! Brassieres na! Para naman hindi expose na expose ang aking dodo sa mga fishes in the ocean.

At ngayong dalagang sirena na talaga ang lola niyo at hinog na hinog na, kailangang laging maingat ako, lalo pa't maraming isda ang gustong tumikim sa pechay ko. Kaya dapat laging nakacover ang peks ng tiyahin niyo. Kaya madalas ganito ang posisyon ko to protect my peks from all the opportunistic hombres...

Because I believe in the Cebuano saying that "Bahala'g igat, basta cover ang bilat!" ('Di baleng malandi, basta sa etits marunong tumanggi.) Char!

Oh ha!

Ayoko lang kasi ng kung sinong lalake ang makikinabang sa mura kong katawan. Maghihintay pa rin ako kay Prince Charming na sisirin ~~ako~~ ang karagatan ko, at angkinin ang aking pinaka-iingatang hiyas, ang aking perlas ng silanganan, hardin ng pasipiko, hardin ng presko at mahalimuyak na bulaklak, simbango ng perfume. (Thanks to my feminine wash -- Downy Passion.)

At kung may mga inggitera at eksenadorang Ursula man na hahadlang o mang-aagaw sa Prince Charming ko, humanda na lang sila sa akin. Lalaban ako!

Ipaglalaban ko ang pag-ibig na mamamagitan sa amin ng prinsipe ko. At nang sa gayon ay aking makamit ang kaechosang happily, ever after.
Mahirap mag-isa sa buhay, mahirap pigilan ang kati.
Kailangan ko ng katabi sa mga malulungkot na gabi.
Kaya pumarito ka na, aking mahal na prinsipe.
'Di ka mahihirapang sumisid dahil 'di na ako nagpapanty.
Until then, maghihintay na lang ako. At habang naghihintay ay patuloy pa rin ako sa pagkanta ng theme song ng buhay ko sa ilalim ng dagat. (Press play na lang at sing it with me.)

Hanggang sa muli, mga Ka-echos!

Follow @Echoserita

Sampung Kahibangang ‘Di Dapat Ginagawa Sa Fezbuk

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Tue, 26 Jul 2011 12:50:00 +0000

Mga hijo’t hija, may Fezbuk ka ba? Siyempre, sino ba naman ang walang Fezbuk ‘di ba?

Yez, Fezbuk… with Z talaga. Char!

O siya, pahinga muna ako ang lola niyo sa mga kamunduhan, kaya wala munang landian ngayon.

Ibabahagi ko lang dine, at ililista, ang mga bagay-bagay na pansin kong hindi mo dapat ginagawa sa Fezbuk. Utang na loob, basahing mabuti ang mga alituntuning ito para naman hindi ka magmukhang tanga sa FB.

1. ANG NAG-IISANG IKAW. Susme, mga sir at madam, kung maglalagay ka ng status updates mo, o mag-upload ng bagong pics, utang na loob, ‘wag mo ng i-Like ng kusa, ‘wag na ding ikaw pa ang unang magcomment. Hindi ka nag-iisa; may friends ka ah. Parang tanga lang! Nilagay mo na nga iyon na status o inupload na pic kasi 'yon nga ay GUSTO mo, in English, LIKE. Redundant na! Para lang yang, "Bakla ka na nga nakapink ka pa!" Nakakaawa kaya, na para bang dahil walang pumapansin sa mga updates mo eh ikaw na lang ang nagtitiis sa sarili mo. Sariling sikap? Kung walang magla-Like o magkokomento, kiber lang! Tanggapin mo na lang sa sarili mo na ‘di ka artista! Ganun lang kasimple. Ano ba kasi ang drama mo? “All By Myself” ni Celine Dion? Pwes ito ang kantang mas nararapat sa’yo: “Nag-iisang Ikaw” by Louie Heredia.

2. THE LIKE CAMPAIGN. May mga bruho at bruhang ichachat ka at ipapaLike sa iyo ang status nila o kaya pics. Ano yun, napipilitan lang silang i-Like ang status o pics? Pwede pa siguro kung may contest na ginaganap at kailangan ng paramihan ng Likes, pero kung char-char lang ang mga pagpapa-Like mo ng mga kung anu-anong walang kwentang mga anik-anik sa FB mo, ‘wag ka na mang-istorbo ng iba! The nerve! Hayaan mo silang kusang i-Like yun at yung bukal sa loob nila. Kaya nga LIKE, hindi FORCED LIKE. Kuha mo? Kung ako lang si Mark Zuckerberg eh baka nilagay ko na yung option na yun. Pasalamat kayo at ako lang si Echoserita Zuckernotes. Aw, my mouth!

3. ANG TA-TAG MO, TE! Sadyang may mga boplaks din sa FB na tina-tag nila ang mga taong hindi naman kasama sa picture. Ayos lang sana kung negosyo ang pinag-uusapan (mag-tag ng kape, tsinelas, pampapayat, mani, tocino, longganisa, chicaron, among others) maiintindihan at matatanggap pa ‘yon na balidong dahilan dahil "kumikitang kabuhayan" yun, kailangang makasurvive sa buhay. Kaya lang may mangilan-ngilan talagang ‘di mo alam kung pinagmamayabang lang nila ang pic/s na yaon o sadyang papansin lang. Keep it to yourself na lang mga kapatid.

4. THE COFFEE THAT IS STARBUCKS. Aba, aba, parang artista na din ang Starbucks ngayon. Kung ipagtatabi ang Starbucks at artista baka nga mas pipiliin pa ang magpapicture with anything that is Starbucks. Napansin ko lang na halatang ipinagmamayabang ng iba nating ka-FB ang pagkaka-Starbucks nila, with all the Starbucks logo na pwedeng makuha – snap! Snap! Ang malala, ita-tag ba naman ang friends (refer to number 3) na wala naman sa pic, maipakita lang sa kanila na nakaStarbucks. Kaloka! O sige, ikaw na. Ikaw na ang Star at ang may bucks pang-Starbucks.

5. KONTING ANGLE DIFFERENCE LANG. Kung nag-uupload ka ng pics, lahat ba ang ina-upload mo? Kung oo, ikaw na! Ikaw na ang maderaka ni Draco Malfoy – si Narcissa! Kung mag-uupload ng sangkatutak na pics, pagpilian mo naman. Huwag naman yung halos magkapareha-pareha lang ng pose, konting anggulo lang ang pinagkaiba eh ina-upload mo pa. Saka mo na iupload lahat kapag artista ka na. Chos!

6. I FOUND HER DIARY... UNDERNEATH FB. Huwag mo naman kayang gawing diary ang FB mo, mga ate at kuya! Hindi ka Hollywood star na segu-segundo, o minu-minuto, araw-araw, 24/7 ay update ka ng update na kulang na lang sa'yo na lahat galing ang nasa Most Recent updates. Flooding yan! Bigyan mo naman ng time ang mga fans mo na makapagpahinga sa kaka-Like ng stat mo. O kung wala namang gaanong nagla-Like o nagkokomento, sana ay mapagtanto mo namang ‘di nila type status updates mo. Huwag kang sobrang papansin!

7. ANONG NETWORK MO? ABS-CBN, GMA, ABC? Ito na ata ang second best na nakakairita, next to #8. Kaloka ‘tong mga networkers, invite ng invite, istorbo na minsan. Hindi man lang matutunang maging sensitive sa mga kinukulit nila. If there’s no answer once or twice, it means not interested. Kaya ang dapat sa kanila, mina-magic saying the words “Peskipiksi pesternomi!” Pesky dahil nakakairita, at pesternomi dahil sa kulit nila parang gusto mong magmura ng “PESTE!”

8. ANG ULAM NA SPAM. Dito maraming shoshonga-shonga. May ibinigay lang na link sa kanila, click ng click agad, kaya hayan, naikakalat ang virus. Maging mapagmatyag naman kasi sana, at ‘wag tatanga-tanga. Hay naku! Mga boba at bobo lang ang nabibiktima ng spams na ‘yan. Kaya next time, ‘wag na magpakaboba. Suriin munang mabuti ang link kung lehitimo o kaduda-duda. Tse!

9. POSE NG POSE, POSER PALA. Ngayong lumolobo na ang populasyon ng mga beki, at ng mga lalakeng paminta na etits din naman ang bet eh nagmimistulang pugad ng prostitusyon ang FB. Kadaming mga profile ng mga gwapong lalake, pero magugulat ka na lang karamihan ng friends niya ay mga hombre din. Mag-ingat na lang dahil maraming posers sa FB. Tingnang mabuti ang profile pics, kapag bilang lang ang pics niya, malamang poser iyan. Kapag ganun, ‘wag mo na lang patulan. Sa halip ay isumbong mo kay Tulfo! Chos!

10. 'DI MAPAKALI SA RELATIONSHIP. In love ka ba ngayon? In a relationship? Tapos bukas o bukas makalawa, single? Tapos in a relationship uli? Tapos engaged? Tapos single uli? Tapos married?Divorced? Separated? Widowed? Walang pakundangang status update lang ah. Ang masaklap pa, makikita mong “It’s complicated.” Nakipagrelasyon ka pa kung kumplikado lang din. Magsingle ka na lang, dahil ika nga ni Miss Chuni: “Hindi lahat ng single tigang.”

Lagi lang nating tandaan na ang paggamit ng Fezbuk ay may limitasyon. Huwag abusuhin.

At atin pa ding tandaan, "Bato, bato in heaven, ang tamaan umamin."

O in a negative aspect, "Bato, bato sa impyerno, ang tamaan 'wag maimbyerna." Char!

At napag-usapan na din ang FB, kung trip niyo ay i-Like niyo na lang ang Fan Page ng inyong lingkod. Hindi ito paglabag sa #2 Rule kasi hindi ko naman kayo pinipilit. Don't you worry, hindi naman kayo magiging electric fan.

Heto na ang ila-Like niyo kung trip niyo lang naman. Ahihi.

Ikaw kapatid, alin ba sa mga alituntunin sa taas ang sa tingin mo'y pak na pak na bonggang bongga? Boto na, mga echosera! Remember, may premyo tayo sa ating maswerteng botante: isang 14-wheeler truck na puno ng hombre. Kaya go, boto na!

As usual, 'di mawawalan ng theme song ang blog posts ko, kaya ito ang idedicate ko sa mga nasa #1.

Follow @Echoserita

Pulis Na Si Jay

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 15 Jul 2011 10:55:00 +0000

Isang linggo ng gabi, pagkatapos magsimba, naglakad ako pauwi kasama ng dalawang kaibigang babaylan.

“Daan muna tayo ng plaza. Namimiss ko na kasi ang lugar, pati na rin ang mga ombreng nakatambay lang doon,” paanyaya ko.

“Hindi ka pa rin nagbabago, malandi ka pa rin,” banat naman ng isa.

Ilang hakbang pa ay narating na namin ang plaza.

Tingin dito, tingin doon. Sinuyod ng aking mga mata ang plaza at baka may masilayan na ombreng pwedeng lasingin at gapangin.

Charot lang. Di naman ako malandi. Alam kong hanggang tingin lang ang kaya ng powers ko. I swear!

Napunta kami malapit sa entablado sa gitna ng plaza. May nag-iingay kasi. Yun pala ay may event sa gabing yaon. May mga banda. Marami ding serbesa sa paligid. Yun ata ang sponsor. Pero di ko na sasabihin dito ang brand, ano sila sinuswerte? Wala silang binayad sa akin para mag-endorse no!

Usap-usap. Asaran. Tawanan. Nang biglang may nagsalita sa aming likuran.

“Oist, bawal kayo dito!”

Lumingon kami sa pinanggalingan ng boses at nakita ko ang isang lalakeng minsan ay naging parte ng aking malanding nakaraan: si Jay.

Posturang-postura ang Jay. Nakauniporme ng dark blue. Pulis na pala talaga si Jay.

At gaya ng dati, parang ‘di naman nadagdagan ng konti ang kanyang height. Mas matangkad pa din ang diyosang Echoserita. Kunsabagay, pagdating sa kama walang pandak, walang matangkad. Patas lang.

Ayun usap-usap kaming apat. Asaran. Tawanan.

“Manlibre naman kayo, ang yayaman niyo,” hiling ni Jay.

“Ikaw nga ang may trabaho, ikaw ang mangtreat,” tugon ko. “Ilibre mo naman kami ngayon.”

“Di pwede ngayon, nakaduty ako. Bukas off ko.”

“O de sige, bukas na lang pala. Akin na number mo para walang kawala. Hahuntingin ka namin pag di mo tinupad yan.” At inabot ko ang cellphone ko.

Pagkatapos ng ilang pindot-pindot, ibinalik na ni Jay ang cp ko. “Ayan, isave mo na.”

At umalis ang ungas. Kailangan na daw niyang bumalik.

Si Jay… Si Jay… Ewan ko nga ba at nahumaling ako sa kanya noon. Isa siya sa mga lalakeng nakapagpaiyak na sa lola ninyo.

(Flashback…)

Nasa ikatlong taon ako sa kolehiyo noon ng magkagulo-gulo ang aking sched dahil sa isang bruhang di naman inaassess ng mabuti ang aking subjects. At dahil atrabida ako, I asserted all my rights, left and right. Block sectioning dapat, pero dahil sa assertive ang tiyahin ninyo na makuha ang mga subjects na gusto ko ng sem na yun ay kung sinu-sino na ang naging kaklase ko. All-around ang bruha na ako, lahat ng kalevel ko sa kursong kinuha ko ay naging kaklase ko. Kaya siyempre, sikat ako. Chos!

Pero bago pa naplantsa ang lahat, nakapag-emote muna ako sa bahay noon. Maraming mga bagay ang gumulo sa isip ko. Nandun din ang takot na kung susundin ko ang bruhang nasa mataas na posisyon, na siyang nagsulsol sa akin na huwag na muna kunin ang isang subject, ay baka mahuli akong makapagtapos kung sakaling hindi pala yun maioffer in the second sem. Bruhilda talaga siya!

At dahil medyo may kalandian ang tita Echoserita ninyo (medyo lang naman), siyempre hindi mawawala sa emote-emote ang mga kalalakihan.

Natakot ako noon na kung susundin ko ang bruhang nagbigay ng false reassurance (para naman siyang hindi nurse, ano ba!) ay hindi ko na magiging kaklase si Jay. Sa mga panahong iyon, si Jay ang lalakeng gustong maging kabiyak ng puso kong sawi. Char!

At sa mga sandali na iyon na nag-emote ang lola niyo, nagpatugtog naman ako ng cp ko. Akmang-akma ang naging kanta.

♫ ♪ ♫ ♪ And I don’t know really what it means. All I know is that you love me… in my dreams. ♫ ♪ ♫ ♪

Napatulo bigla ang luha ng bruhang Echoserita. Hindi ko alam bakit. Hanggang sa tuloy-tuloy na ang pagpatak ng mga luha. Ganun nga siguro ‘pag inlab. Mahirap ipaliwanag. Talagang mahirap…

At mas lalong mahirap dahil langit ako (diyosa) at lupa siya (mortal na nilalang)…

Hanggang lihim na pagtingin lang kasi ang nararamdaman kong iyon. Hindi ko sinubukang ideklara kay Jay ang aking tunay na nararamdaman, na sa mga gabing malamig ay pinagpantasyahan ko siya noon.

Charing lang! Hindi ko gawain iyon. Peksman, tamaan ka pa ng kidlat…

(balik sa kasalukuyan)

Ngayong ilang taon na ang nakalipas, masasabi kong nakapagmove on naman na din ako. Hindi ko dapat ituon ang aking atensiyon sa isang lalake, lalo pa’t maraming akong ginagampanang tungkulin kay Inang Bayan, bilang isang diyosang nakatalagang mag-alaga at magbigay kalinga sa hindi lang iisang lalake kundi ng buong sangkalalakihan.

Pero pwede pa rin namang maglandi ng tingi-tingi lang. Why not, di ba? Kaya kinabukasan, sa nakatakdang ilibre kami ng Jay, kinuha ko ang cp ko. So then I was lying alone, with my head on the phone…

“The number you have dialled is incorrect.”

Pindot uli ang green button.

“The number you have dialled is incorrect.”

Mayaman naman ako sa load, hindi pwedeng dahil ito sa naubusan ako ng load. Hindi pwede! HINDEEEHHH!

Sinuri ko ang phonebook entry ni Jay.

09********. Ten digits lang, kulang ng isa.

(O wag mo ng bilangin ang asterisks at numbers, sampu yan lahat, gaga!)

Naisahan ako ng Jay. Tuso pa rin talaga ang mokong. At gaya ng ibang pulis, wais.

At dun tuluyang nagtapos ang Echoserita-Jay love affair. Sadyang hindi para sa isa’t isa ang isang diyosa at isang taong-bayan.

Sana'y magsilbi itong leksiyon sa inyo...

At ang moral lesson?

Huwag na huwag iabot ang Celia Rodriguez ninyo sa lalake. Baka itakbo...

At huwag na huwag magtiwala sa pulis, sapagkat sila ay matulis.

Hahay.. Jay, Jay. Maaaring naisahan mo ako ngayon, pero magkukrus pa rin ang ating landas.

Kahit labag man sa loob ko at sa batas ng langit na pinanggalingan ko, magpapakabadgirl ako, a very very bad, bad girl. Para huhulihin mo ko, papuputukan...

Kahit isang putok lang, I swear susuko na ako!

Pero may isang hiling lang ako, na sana ay huwag mo akong ikulong, lalo pa't hindi naman talaga ako bad girl, not a very very, bad bad girl. Gusto ko lang talaga laging nasa tabi mo, kaya please, pwede bang ako na lang ang muse mo? Siguradong papatok ang tambalang ikaw at ako, gaya na lang nito:

Sige ka, ikaw din, kung ayaw mo, baka sa iba na lang ako papahuli. I'll be a great catch. Pwes mamili ka na kung sino ang huhuli sa akin, IKAW o si KOYA?

Pag-isipan mong mabuti...

BANG!

Hanggang Sa Muli, Kapatid!

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Wed, 29 Jun 2011 01:22:00 +0000

Matagal ko na dapat naipost ang lathalaing ito. Kaso hindi ko na mahanap sa YouTube ang video na dapat ay i-embed sa post na ito.

Buti na nga lang at meron akong nadownload na copy nun, at ako na lang mismo ang nag-upload. Yung nga lang nung inupload ko sa YouTube, walang sound. Tinanggal nila. Copyrighted daw kasi.

Ilang beses kong inupload sa YouTube. Ganun pa rin. Malas.

Isa yun sa dahilan bakit natagalan ang paglathala ko nito...

Nang biglang umilaw ang bumbilya ng aking utak. Tsing!

Meron palang Vimeo. At dun ko na naiupload ang video...

-------------------------------------------------------

Nung nakaraang isang buwan, nagtext sa akin ang Makoy.

Makoy: "I'm here at Mike Francis's wake."

Me: "Oh really? What caused him his death?"

Makoy: "As of press release, colon cancer daw."

Me: "That fast? That young?"

Marami pa ang naging palitan namin ng text ng baklang Makoy. Pero di na kailangang isambulat pa dito.

Una kong nasilayan si Mike Francis noong 2007 nang mapanuod ko ang talagang nakakainggit na video nila ng boyfriend niya noon. Hindi ko pa alam ang pangalan niya noon. Ito ang videong kinainggitan ko, at ang videong nagpaalala sa akin ng may ganito palang kanta, kaya ora mismo napadownload din ako ng kanta.

At dahil inggitera ang lola niyo, shinare ko ang videong ito sa aking mga kapwa inggitera.

At siyempre, nainggit sila. Pati ang mga babaylan napahiling na sana'y naging bading na lang din daw sila. Akalain mo yun?

Di ko din akalain na makita ko sa personal si Mike. Nangyari iyon nung dumalo ako sa pageant ng baklang Makoy. Isa kasi siya sa mga kalahok ng balahurang pageant na yun.

Dun ko din nasilayan ang kanyang boypren sa video, at sila pa din nun. Namangha ako sa kanilang relasyon, dahil tumagal din yun.

Hindi ko man nakilalang lubos si Mike, isa siya sa mga taong nagbigay pag-asa sa akin, na ang aking pusong mamon na inapak-apakan na ng mga lalakeng dumaan sa aking buhay, ng mga lalakeng lumapastangan sa aking pagkababae, ng mga lalakeng nagtake advantage sa aking kahinaan, sa aking murang katawan, ay maaari pa ring makahanap ng hombreng igagalang ako, pagsisilbihan ako, at tatratuhin at sasambihing bilang kanyang diyosa.

Pero gaya ng ibang mga bagay, may hangganan ang lahat.

Tanong pa nga ni Nelly Furtado, "why do all good things come to an end?"

Charot!

At ika nga din ni Papa Brad Pitt sa kanyang isang pelikula, "You can be mad as a mad dog at the way things went. You can swear and curse the Fates. But when it comes to the end, you have to let go."

Char! Pasensiya na kung dumugo ang ilong ninyo. Mas mabuti ng ilong ang dumugo kesa sa pwet no!

O siya, ang theme song natin ngayon ay Never Gonna Let You Go ng baklang Faith Evans. (Yung sa video na kanta, tanga!)

At sa'yo kapatid, hanggang sa muli! Salamat sa pagiging isang inspirasyon, Mike. You will be missed, Mike Francis Mendoza (November 13, 1987 - May 26, 2011). Rest in peace, homie...

Sa Aking Pagtulog

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Sun, 29 May 2011 08:12:00 +0000

Para sa isang taong tamad na tulad ko, wala ng mas sasarap pa sa isang napakahimbing na tulog. Masarap kayang managinip, wag lang bangungot.

Masarap akong matulog, sabi pa nila. Maganda din ako pag tulog. Ika nga ni Ursula, kasambahay ko dati, Sleeping Beauty daw ako.

Naniwala naman ako siyempre. Halata naman kaya!

Pero sabi pa ng iba pa, masarap din daw ako pag tulog.

Masarap gahasain. Chos!

Nakahiligan ko na sa pagtulog ay nakamusic, with the earphones on. Pag ganun kasi, nananaginip akong kasama ang musika. Kaya once again, natulog ako isang gabi with my latest playlist na nakaandar.

At di nga ako nabigo. Nanaginip akong nasama sa panaginip ang kanta.

Ang eksena, may dalawang bading na estudyante namin noon, pero matagal ng gumradweyt. Parang nasa practice ng cheerdance ang lugar. Nakaplay ang kantang ito:

Bakla 1: "Anong title ng kantang ito?"

Bakla 2: "Dreaming."

Bakla 1: "Ay, oo nga pala."

Baklang Me: "Ano? Umayos nga kayo! Eyes Wide Shut ang title niyan ah!"

Bakla 2: "Eh di ba yung chorus eh 'Don't tell me I'm dreaming, 'cause if I've been dreaming...'"

Baklang Me: "Eyes Wide Shut nga! Ayaw pa maniwala! Ako pa! Magaling ko pagdating sa mga kanta!"

Sa panaginip ko hindi naniwala ang dalawang baklita. Sumama ang loob ko. Sa sama ng loob ko, at dahil na rin sa di ako nanalo sa debate, nagising akong bigla sa pagkakahimbing. Nagising with a heavy heart. Pagtingin ko sa relo alas dos pa ng umaga.

Gusto ko sanang balikan ang panaginip na yaon dahil ayokong nagpapatalo. Naiirita kasi ako sa mga taong tanga pagdating sa kanta, tulad na lamang nung nasa ikaanim na baitang pa ako.

Kaklase 1: "Ano nga uli title ng kanta na to. 'Every night in my dreams I see you, I feel you.'"

Kaklase 2: "'Every Night In My Dreams' siyempre!"

Kaloka ang bruha!

Dahil sa nasira ang tulog ko ng gabing iyon, inisip ko na lang ang crush ko sa grupong kumanta ng kantang pinagdebatehan. At least para hindi ganung sumama ang loob. Yes, ganun ako ka-affected ng panaginip na yun...

Kahit matulog ako with "eyes wide shut" at sobrang himbing gaya ni Aurora ng Sleeping Beauty, I swear madali lang akong gisingin...

Basta ba siya ang pupukaw sa aking natutulog na damdamin with only his passionate kiss.

Guys, ipinapakilala ko sa inyo ang magiging ama ng aking future babies, si Martin Humes.

Gigil much ang lola niyo!

At ating theme song ngayon? Siyempre, ang kantang pinagdebatehan.

JLS feat. Tinie Tempah - Eyes Wide Shut

Ang Iba't Ibang Uri ng mga Tagabati

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 27 May 2011 15:31:00 +0000

Ngayong araw na’to, dalawang taon nang nakabalandra sa internet ang “mga akda ng echoserang bakla”: ang Echoserita. Dalawang taong naghasik ng kabaklaan sa blogosphere. Bet mo ba?

Ito rin ang araw ng kaarawan ng inyong lingkod. Kaya double celebration ito. Silver gay na ang inyong lola. 25 na aketch. Pero ayos lang, mukha pa rin naman akong katorse lang. Presko. Sariwa. Never been kissed, never been touched.

Sa isanglibo’t mahigit na Friends ko sa Facebook, iilan lang ang bumati. Maraming salamat!

At sa mga hindi bumati, hetong sa inyo: CREMA DE FUTAH!

Pardon my mouth.

Hindi naman ako nagtatampo. Okay lang, dahil sa totoo ayokong masyadong publicized ang aking birthday. Chos! In fact I made a good move na i-disable ang wall ko para hindi magkalat ang birthday greetings. I don’t want any mess. I’m not a messy girl. Char!

Marami-rami din ang nagcomment. At base sa aking naging obserbasyon, narito ang iba’t ibang anyo ng birthday greeters.

1. CORDIAL GREETERS. Ito yung mga bumati ng Happy Birthday na nilagyan ng “sir” bilang pagrespeto at pagkilala ng katayuan ko, lalo na sa naging trabaho. Playsafe ang mga bruho’t bruha. Charing lang.

2. TOMADORS. Ito naman yung mga mahilig sa alak dahil bumati ng Happy Beerday. Ewan ko sino ang nagpauso ng katontohang yan. Ito marahil ang mga taong alak ang kanilang naging bag of water nung nasa sinapupunan pa sila. Alakera siguro ang nanay nila nung pinagbuntis sila.

3. SWEET GREETERS. Ito yung mga binati ako with my nickname sa dulo. How sweet of you! Nothing is sweeter than be called by your oh so sweet nick.

4. DEDICATED ONES. Ito yung binati ka na with your name, may mga dagdag wishes pa. “Enjoy your day,” “have a good one!” “we miss you,” “take care always,” “God bless you,” “I love you,” etcetera , etcetera. Ito yung mga taong pinaparamdam nila kung gaano ka kaispesyal sa kanila kahit pa sa mata nila ay mukha ka namang abnormal. How touching!

5. COLD GREETERS. Bumati nga pero parang wala namang kaemo-emosyon. Ito yung mga magdodrop-by lang at sasabihing “Happy Birthday!” Parang nanghit-and-run lang ang mga pips. Para bagang napilitan lang kasi nga birthday mo. Respeto lang, kumbaga.

6. LAZY GREETERS. Tang-ina, maggigreet na nga lang tamarin pa. “Hapi bday.” May masaklap pa, “HBD.” Hello? Pagsikapan niyo naman ng konti!

7. DISORIENTED GREETERS. Tol, kumusta? Gusto mo saksakin kita, tol? Ang sura! Tinawag akong “bro.” Hello? Babae po kaya ako! Sa isip, sa salita, at sa gawa. Tse!

8. KISSER TYPE. May mwaah ang greetings. Kaya lang sa lalake lang talaga ako nagpapahalik. Pasensiya na. Masisisi niyo ba ako?

9. RAPIST TYPE. Namiss daw ang aking sexy body. Huwag niyong ibuking na pinakinabangan niyo ang aking murang katawan. In your dreams! Charot!

10. KAFATIDLY. Ito yung mga tipong hindi mo naman gaano kilala pero bumati sayo with your real name (na di mo gustong tinatawag kang ganun) at may “kuya” pa. FYI: Ate po ako. Pwede ding tita o tiyahin. Kahit na lola, tatanggapin ko pa rin. At least, babae!

11. GENDER SENSITIVE GREETERS. May tumawag na ate, dalaga, may tumawag din na madam, meron ding Lady Marmalade. (Humanda ka, Lady Gaga! May katapat ka na, kala mo!) I so love you, guys! Keep it up! Kayo ang nagbibigay ng tunay na sigla sa aking pagkababae.

12 ASAR GREETERS. Ito yung inaasar ka sa edad mo. Kesyo matanda ka na daw, 30 ka na daw. Tse! Numero lang yan!

13. PATAY GUTOM. Ito yung kainan agad ang tinatanong. Talong, gusto niyo? Saksak ko sa bunganga niyo.

14. INVENTOR TYPE. Meron kasing bumati na “Happy Birthmas” at meron ding “Happy Bornday!”. Wow ha! Bago sa aking pandinig. Or am I just not so updated? Come on, tell me, mukha ba akong sira-ulo?

15. DEPENDENT GREETERS. Ito naman yung nagpapalibre. Wag na lang kaya akong magbirthday? Wala nga kayong gift nagpapalibre pa kayo. Kapal ha! Umayos kayo! LOL.

16. SERVICE-ORIENTED. Ito kasi ang pagbati sa akin ng isang aliping sagigilid ko noon: “Aking Reyna, maligayang kaarawan.” Kahit di ko na siya kawal, marunong siyang lumingon sa kanyang pinanggalingan. Eto siya noon, kinunan ko habang abala sa kanyang trabaho.

17. MISSPELLERS. Hay naku, hate na hate ko pa naman ang di marunong ng spelling. Lalo pa’t ako ang naging reynang kampiyon sa mga spelling bee’s noon. Ito yung mga bumati na may pangalan na nga ang FB ko, mali pa din ang sfellings ng fangalan ko. Ang daming variations.

18. FERTILITY GREETER. Kaloka ito. I have reached the ideal age of pregnancy na daw. Ang tanong? Sino ang maswerteng magpupunla? Any volunteer?

O siya, hanggang 18 lang ang list ko. Feel ko kasi 18 years old din ako. Presko. Sariwa. Never been kissed. Never been touched.

Paalala: wag masyadong dibdibin ang lathalaing ito. Hindi naman talaga ako inggrata. Salamat sa inyong lahat sa pagbati sa akin sa aking ikadalawampu’t limang kaarawan. I’m not getting any younger, so please, sa susunod wag lang kayo puro greet. Magbigay naman kayo ng cake, any of these will do:

Para naman at least sa cake man lang may pagnanasaan pa rin ako di ba?

Ay! Sumilip na! Oh no, my virgin eyes!

Ay, ayun na tatanggalin na ang pants! Sabi, blow? Uhm, san ba diyan iboblow ko? Seri he, em se vergin kese eh!

To have and to hold. Oo nga naman, di ba? Konting himas pa at...

... ayan na nilabasan na ng icing... Pagkaabot ko ng 26 next year, pede na yan. Pakipalitan lang ang April because I'm May. Ang "May" hawak ng korona. Char!

At kung nasa malayo ka man at di mo maipresenta personally ang regalo mong cake, you can always have someone to send it, gaya nitong si kuya. Ako na bahala sa delivery fee at service fee niya. *winks*

I swear I will cherish those moments na binigyan niyo ako ng mga ganitong klaseng cakes.

At ipinapangako ko ring di ko ito gagayahin.

Dahil malaswa siya!

Malaswa!

MALASWAAAAHHHH!

(Ingay mo, Aling Dionisia! Manahimik ka!)

Walt Disney - Happy, Happy Birthday To You

Kung Ako Ay Mawawala

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Thu, 26 May 2011 11:56:00 +0000

Ipagpaumanhin niyo ang aking pagkawala ng mahigit dalawang buwan.

Marami lang talaga akong inasikaso. Marami lang ding mga tungkulin sa buhay na kailangang gampanan, mga tungkulin bilang isang housewife, ina, diyosa, mariposa at sirena.

Namiss niyo naman ba ako?

Ako din, namiss ko din ang sarili ko.

Nung ako'y nawala, hinanap niyo ba ako? Kung oo, eh maraming salamat at sa kabila ng aking pagkawala ay hinanap-hanap niyo ang aking kagagahan dito.

Pero kung di niyo naman ako hinanap, eh eto lang masasabi ko sa inyo: F**K YOU!

Kung halimbawa ika'y nawala, may maghahanap din ba sa iyo, gaya na lamang ng pagpapaskil ng ganito?

Oh well, kung ako naman ang mawawala, pakiusap lang, ito naman ang ipaskil niyo sa mga kanto-kanto.

Pwede na yan! Tingnan lang natin kung mahanap niyo ako!

Habulin niyo ako!

Kung kilala niyo ang nawawalang tomb raider (tomboy) sa taas, maaaring ipagbigay alam sa mga numerong nakapaskil.

At utang na loob, hindi ko siya kaanu-ano no! Nakita ko lang ang bruhildang yan on the streets of New York, concrete jungle where dreams are made of.

Chos!

At dahil diyan, ito ang ating kanta ngayon:

Ogie Alcasid - Kung Mawawala Ka

Pilipinas Kong Mahal Malandi

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 11 Mar 2011 15:02:00 +0000

Nagtaas ng babala ang PHIVOLCS ukol sa tsunaming maaring tatama kay Inang Bayan.

Kabilang sa mga maaaring tamaan ay ang mga probinsiya sa bandang silangan ng Pilipinas.

Nakakalungkot ang nangyaring pagtama ng tsunami sa bansang Hapon.

Marami din ang buhay na nasayang.

Sana hindi malaki ang pinsalang idudulot ng sakuna sa Pilipinas.

At sana sa mga taong nasa east coast ng bansa ay maging alerto...

Nang makita ko ang mapa ng mga probinsiyang tatamaan, ewan ko ba, bumalik na naman sa aking gunita ang una kong impresyon noong una kong masilayan ang mapa ng Pilipinas.

Grade 1 ko ata unang nakita at napag-aralan ang mapa ng Pilipinas. Grade 1 kasi ako nagsimulang mag-aral. Opo, di na ako dumaan pa ng kindergarten.

Matalino na daw kasi ako. Chos!

Nung nasa ganung baitang ako, ewan ko ba kung bakit kakaiba ang tingin ko sa mapa ng Pinas.

Tawagin niyo na akong manyak o ano, pero ganito ang tingin ko sa mapa:

Ang hugis at hitsura ng Pilipinas ay kawangis ng isang hombre.

1. Buhok
2. Noo
3. Ilong
4. Bunganga
5. Kamay
6. Tiyan

at 7. ... eh ano pa ba eh di TITI!

8. Ano sa tingin mo? Eh di mga tumalsik na tamod.

at eto ang pinakamatindi.

9. Ang Borneo/Brunei ay korteng ulo ng tao.

Ano ba to? Bastusan ba to?

Ang libog lang ng dalawang bansa ha!

Brunei giving the head, and Pinas enjoying the job.

Homaygas!

Kaya di nakapagtatakang maraming malalandi sa Pilipinas.

At konti na lang ang natitirang birhen.

Ahem!

I now know bakit maraming malandi sa Pinas...

Pilipinas Kong Mahal

Paalam, Kapitan

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Wed, 09 Mar 2011 17:19:00 +0000

Madaling araw kahapon, bandang alas-tres, nagising ako sa ingay sa bahay.

Akala ko anong kaguluhan meron.

Umakyat sa aming kwarto ang isa sa kasama ni Kap sa kwarto nila sa baba. Ipinaalam sa amin na patay na daw si Kap.

Isinugod nila ito sa hospital dahil nanlamig, lupaypay at sumasakit ang puso.

Inatake siya sa puso.

Nang makarating sila sa hospital, declared DOA.

Sa edad na sisenta'y tres pumanaw si kapitan.

Siya ang dekana sa maritime courses sa kolehiyong aking pinagtatrabahuan.

Kasambahay ko si kap, kasama pa ng iba pang matandang instructors ng marine. Magdadalawang taon ko na rin siyang kasama dito sa bahay.

Masayahin si kap. Maingay.

At dahil din sa buhakhak niya, ay naging alarm clock na namin ito sa umaga. Malutong kasi siya kung makatawa. Mga alas kwarto o alas singko pa lang ng umaga, rinig na sa kwarto namin sa ikalawang palapag ng bahay ang kanilang ingay kasama ng iba pang mga jotanders.

Lagi pa siyang nagmumura ng PUTHANG INA. Yes, with H.

At isa pang yes, yan ang trademark niya dito sa bahay. Hindi nakakainis ang kanyang pagmumura. Sa halip, ito'y nakakatawa pa.

Si kapitan din ang tipong pagkapasok mo pa lang ng bahay ay may pambungad na.

"Kumain ka na, Balats?"

"O kumusta na, Balats?"

"San ka galing, Balats?"

At yan ang tawag niya sa akin. Balats. Hindi dahil sa buto't balat ako kundi yan ang pinaikli niyang tawag sa apelyido ko.

Sana "bilats" na lang, para naman kahit papano ay mafeel kong babae ako. Chos!

Si kap ang nagsilbi kong lolo dito dahil wala na rin talaga akong lolo sa father at mother side. Kapag gipit ako, nasasandalan ko din siya.

Kaya ngayong namaalam na si Kap, magiging malungkot na ang bahay.

Wala ng maingay.

Wala ng PUTHANG INA!

Wala na din kaming tagakalkula at tagakolekta ng bayad sa tubig at kuryente.

Alam kong masaya na siya sa piling ngayon ng Poong Maykapal.

Kaya para kay Kap, narito ang maikling mensahe ko para sa kanya.

Dear Kap,

Nawa'y maligaya ka na sa panibagong paglalakbay. Napuntahan mo na halos lahat ng parte ng mundo, at ngayo'y panahon na din siguro para ikaw ay pumalaot tungo sa Kanyang piling.

Salamat po sa ipinakita niyong kabaitan sa akin at sa iba pa nating kasambahay. Naging bibo po ang ating tinitirhan dahil sa'yo.

Ngayong wala ka na, bilang pagkilala at pagtanaw ng utang na loob sa iyong mga kabutihang nagawa, ito lang po ang maipapangako ko.

Ako na lang po ang bahala sa mga naiwan mong marinong mag-aaral.

Iingatan ko sila...

Aalagaan ko silang lahat...

Pagsisilbihan ko sila... Kahit 1 versus 100 pa, kakayanin ko silang bigyan ng kaukulang kalinga at pag-aaruga.

In the service of your fellow sailors...

Walang marinong malulungkot. Walang madedepress. Walang magbibigti.

Silang lahat liligaya sa piling ko bilang kanilang tagapag-alaga, dahil magaling akong mag-alaga ng alaga ng may alaga. Isang haplos ko lang tanggal ang kirot ng kanilang katawan, at mapapalitan ng ligaya at sarap.

At para ika'y mapanatag na nasa mabuting lagay ang iyong mga marino at matiyak lamang na they're in good hands (or oral cavity),oras-oras, isa-isa ko silang sisilipin.

Para sa mga sailors mong naiwan, lahat ng ito ay aking gagawin.

Peksman, Kapitan!

Lubos na gumagalang,

Echoserita a.k.a. Sailormoon

At dahil diyan, ito ang ating theme song ngayon:

Nsync - Sailing

Ang Mga Pampaganda ng Feeling Maganda

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 07 Mar 2011 18:37:00 +0000

Yez! Banidosa akez! Vanity fair ang trip ng lola niyo.

Pasalamat ako ngayon dahil wala munang Watson's ngayon dito sa kinaroroonan ko, kundi ay napupuno na naman ang basket ko ng mga kung anu-anong pampaganda. May mabasa lang good effects, bili agad.

Siyempre, may pinangangalagaang ganda.

Bilang diyosa, I should always look my best.

Kaya para sa mga nangangarap na maging kasingganda ko and more (wish niyo lang!), eto na... Eto na. Irereveal ko na ang mga sikretong nagpapaganda sa nag-iisang diyosa.

Cephalocaudal ang ating revelation. Mula ulo mukhang paa. Pakshet!

Kaya first up (1): the head, the hair, the scalp.

Vitress Hair Polish, Wish Color Hair Spray, Lovely Look Hair Spray, Hex Energy Gum Professional Styling, Monea Care Protect Repair Hair Spray, V05 Shampoo, Natural Deep Moisture Keratin Treatment, Bench Fix Professional Clay Doh and Soo Polished

Para sa buhok ko, VO5 lang ang pinagkakatiwalaan ko. Maganda kasi ang effect niya sa mahaba kong buhok. At alam niyo ba kung ano ang ibig sabihin ng VO5? As in limang V? As in VVVVV?

Simple lang.

Vongga ang Vango at Vounciness ng Vuhok mo Vakla! O di va? Wagi!

Pag feel kong nagiging magaspang naman ang buhok kez, especially sa sobrang pagkakuskos sa unan, sahig, lababo o kahit sang lugar pag ginagahasa ako, apply akez ng keratin treatment. Keri ang effect. Lumalambot siya at nagiging madulas pa. It comes useful din minsan pag wala ng lubricant. Chos!

Depende sa mood at style na dapat, I use different styling agents. Minsan hair spray, minsan gel, minsan clay doh, pomada, hair mousse. Pag tinatamad magstyle, gumagamit na lang akey ng mga caps ko para matakpan ang hair. Kung di caps eh wide brim hats gaya nito.

Ang taray lang! Kung si Rose (Kate Winslet) ay nakaganitong eksena bago sumakay ng bapor, well, ganyan ang drama kez, wide brim hat, pag sumasakay ng eroplano. Kabugin ko siya! Char!

Kahit pa bawal sa trabaho kez ang magpakulay ng buhok, go pa rin ang lola niyo. Pasaway ako eh! Kaya kung di man permanent, hair spray lang minsan ang ginagamit kong pangkulay ng buhok. Bet ko na kasi ang hurrrr ng bilat na Rihanna. (Oh na na, na na!)

Next stop (2), the fezz kez. Pag nasa banyo, ito ang mga paraphernalia for my baby face:

Master Facial Scrub, Johnson's Baby Milk Bath, Antiseptic Guava Soap

Pagkatapos hugasan ang mukha ng guava soap courtesy of my derma, o ng facial scrub, hinuhugusan ko uli ng milk bath. Masarap kasi ang feeling. Malambot sa mukha ang gatas. Para lang diniligan akez ng katas ng mga hombre. Try mo!

Pag di pa rin daw kuminis ang mukha ko, ito naman ang pinayo sa akin ng dermatologist ko: kumuha daw ako ng bayabas, hatiin ito, at ikiskis sa mukha ang parteng may mga buto. How sweet of her!

Next (3) pang fez ko pa rin, pero this time mga pahid-pahid in my boudoir. Chos!Remskin Post Acne Lotion, Aromacology Facial Toner, Pond's White Beauty Detox, JJJ Papaya Whitening Peeling Cream, Godiva Green Tea Daily Sunblock Cream with Zinc Oxide, Celeteque Alcohol-Free Toner, Celeteque Oil Control Toner, Wilderm Facial Lotion, Wilderm Clarifying Toner, Olay Moisturising Lotion, Celeteque Facial Moisturizer, Aromacology Whitening Cream, Topgel Extra Pearl Cream, Flawless Skin Protect Gel, White Korea Whitening Pack

Sa kaartehan ko, subok na lang ng subok ng mga kosmetiks. So I end up having all these. Paminsan-minsan na lang ginagamit ang mga di ko gaanong feel. At ang winner dito? Ang Topgel. It makes my skin smoother, healthier, younger-looking. Char!

Ang pang-apat (4) ay for finishing touch sa aking fezlak. But this time mga oil-control powders. Baka kasi pag di makontrol eh pede gawing pagkuhanan ng langis na papakinabangan ng Inang Bayan ang mukha kez.

Johnson's Baby Powder Nourishing With Milk, Lewis & Pearl Body & Face Powder, Avon Ideal Shade Tinted Make-up, Silk Secret Oil Control Sheets, Avon Simply Pretty Face Powder, Ever Bilena Face Powder

And yes, I use Avon's Simply Pretty! Bagay lang sa akin. Pretty, pretty! Say mo?

For the eye (5) this time:
Mary Kay Triple Action Eye Enhancer, Garnier Brightening Eye Roll-On

Hate na hate ko talaga ang dark circles kaya kailangang pagtiisang roll ng roll ng Garnier. At pag broad daylight at kailangang ikubli ang mga nangingitim na paligid ng mata, I use Mary Kay Eye Enhancer. Bigay pa ito ng naging boylet ko nun. How sweet di ba? Mas maarte pa siya sa akin. Dapat daw kasing hindi mahalata sa mata na laging puyat sa kakajerjer. Chos!

Para sa bibig, bunganga, at oral cavity (6).

Astring-O-Sol, Careline Lip Balm, Petroleum Jelly, Colgate Triple Action Toothpaste, Colgate toothbrush

Sa dami-dami ng lip balms na natry ko, nawind burn ang luscious lips ko. At sa Careline lang talaga hiyang ito.

For my virgin bunganga I use only Colgate products. At Colgate Plax dapat ang mouthwash dyan, kaso naubusan. Dapat lang na laging malinis ang bunganga at di dapat mangamoy titi. Kakahiya kaya! At kung ang iba pag nagsisipilyo ay kumakanta ng Happy Birthday, ito naman ang kanta ko:

♫ ♪ ♫ ♪ Mother FUCKER, brother, sister, how do you brush your teeth? A Family for everyone makes us healthy all the time... ♫ ♪ ♫ ♪ Tse!

Para naman sa ilik-ilik (7) this time:

Old Spice High Endurance, Nivea Deodorant Extra Whitening, Avon Feelin Fresh Whitening, Tawas

Hindi ko alam kung talaga bang nakakapagpasikip ng pechay ang paggamit ng tawas, but I use it anyway. Of course hindi sa peks ko no! Di ko na kasi kailangan ng pampasikip, dahil masikip na siya naturally. Yesterday, today, and tomorrow. Bow.

For my beautiful and sexy body (8) when in the banyo:

Caronia Renewing Scrub, Dove White Beauty Bar, Freshman Masculine Wash

Kung dati ay may Fit na pangbabad sa mga gulay at prutas, this time may Freshman para naman sa talong. And I must admit, gumagamit ako nito, pero para sa pechay ko sa likod. PEKSman!

For my beautiful and sexy body pa rin (9), I use these:

Locion Corporal, Bath & Body Japanese Cherry Blossom, Vaseline Healthy White Lotion, Avon Baby Moisturizing Lotion, Maxi Peel Neck & Body Exfoliant Lotion, Aromacology Whitening Body Cream

My skin has to be smooth and fair. At ang favorite ko dito ay ang japanese cherry blossom. Ambango kasi. Amoy tamod. Chos! Mga katas pa kasi yan ng mga hombreng gumahasa sa akin. Souvenir daw nila. 2 months supply. How generous. For order and inquiries, please fill out the comment box. Shipping is free. Char!

Can't afford akez ng mga mamahaling pabango (10), at kung may anda man akez ayoko pa rin ng mga mamahaling pabango. Masakit sa bulsa. Kaya eto lang ang nakayanan ko:

Avon Cool Blue Ice, Avon Touch by Black Suede, Avon Black Leather, Avon Imari Seduction, Avon Cool Breeze, Avon Simply Because (for Him), Oxygen 11:55

Halos Avon lahat. Pano ba naman kasi lagi akong pinapautang sa workplace. Go na lang para makatulong na din. At dahil dumarami na ang mga itey, everyday is a different scent na ang lola niyo. Kailangang laging mabango at hindi dapat mangamoy tamod. Maisip niyo pang lalakero ako, which is not true. Chos!

I have issues with hair, lalung-lalo na sa binti (11) ko. Gusto kong walang buhok. Gusto kong makinis. Pero ayaw akong tantanan.

Beauty Formulas Cold Wax Strips, Aromacology Cold Wax, J Tomas No Hair Wax Kit

Minsan nang nadisgrasya ang legs dahil sa kaartehan, pero di pa rin paawat. Maarte kasi!

For the feet (12) this time. Minsan na ring nagkadisgrasya sa paa, pero go pa rin ng go sa kaartehan. Di talaga paaawat.

Wish Foot Scrub, Wish Foot Lotion, Wish Foot Soak, Foot Treats Moisturizing Foot Soak, Avon Foot Works, FreeMan Barefoot Softening Lotion, Beauty Formulas Odour Control Shoe Spray, Foot Treats Antibacterial Foot Powder

Ginagamit ko rin ang mga ito sa mukha ko minsan pag trip ko. Pinofoot spa ko din kasi ang mukha ko, para matanggal ang mga kalyo at bumps. Effective naman...

Kung halimbawang naubusan akez ng face powder, I use foot powder on my face. Maganda din ang effect.

Pag minsa'y ubos na ang mouth spray ko, I use shoe deodorizer spray sometimes. Tanggal ang bad breath, patay lahat ng germs. Effective siya. Try mo din!

For other hygienic purposes (13):

Tickle Spiral Buds, Johnson's Isopropyl Alcohol, Green Cross Isopropyl Alcohol, Betadine solution, Hydrogen Peroxide (Agua Oxygenada)

For health and wellness (14), ito ang aking ultimate droga:

Tationil 600 mg Glutathione, Saluta 600 mg Glutathione
At para pa rin sa katawan:

Dymatize Nutrition Mega Gainer, Weider Amino 6000
Matagal ko na talagang gustong maggym. Kaso nahihiya akong magpaenroll. Kaya sa bahay na lang akez nag eexercise. Ayoko din kasi ng gulo. Baka kasi pagpasok ko ng gym at masilayan ng mga gym buffs ang aking angking kagandahan at mahalina sila dito ay baka pag-awayan pa nila ako.

Ayoko lang talaga ng gulo, okay? Masisisi niyo ba ako sa ganda kong 'to?

Salamat na lang sa mga ito at mas lalo pang gumanda ang lola niyo:

At kung naitatanong niyo kung meron ba talagang naidulot sa akin na kagandahan ang mga kosmetics sa itaas, tingnan niyo na lang ang resulta sa akin:

O ngayon, bilib ka na ba?

At dahil diyan, ito ang ating theme song ngayon:

Neyo - Beautiful Monster

I'm a monster, beautiful monster.

Tse!

Happy Meal

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Sun, 27 Feb 2011 13:03:00 +0000

Bad trip ako kagabi pa lang. Itinulog ko na lang ito para makalimutan.

Nawala naman ito pagkagising ko kaninang umaga. Pero saglit lang. Bumalik din. Damn!

Char!

Hindi na ako nagpaistorbo pa ng mga kung sinong tao, engkanto, at mga trying hard na magmukhang tao. Hindi ko pinansin ang mga texts na dumating.

Gusto ko lang mapag-isa. To be one with myself.

I need time...

Love...

Joy...

I need space.

No, I need me.

Action!

Say hello to the girl that I am...

Char! "Overprotected" yan ni ate Britney...

Di ko rin magamit ang asawa ko: ang laptop ko. Pumutok ang adapter. Kaya super lungkot ang aking dramang pag-iisa... ang drama sa time... love... joy... space.

Dahil sa lungkot, inis at bad trip, nilinis ko na lang ang kwarto.

Pinagpawisan lang ako.

Sinimulan ko na ding linisin ang banyo. Kaso tinamad na sa kalagitnaan. Naisip ko kasing parang walang-silbi ang ginagawa ko. Di naman kasi nakiramay sa akin ang kwarto at banyo. Napakainsensitive. Kaya stop na.

Naligo na lang ako at tumungong McDo para kumain ng late lunch.

Nang makita ko na Pokemon ang free na toys sa Happy Meal, sumagi sa ulo ko ang kanta ng bilat na si Katy Perry.

"You're so sad maybe you should buy a happy meal..."

Ching! Nagflash ang bulb sa isip kong inocente de ti! Chos!

Happy meal na ang binili ko.

First time ko tong bumili ng Happy Meal sa McDo. Hindi kasi ako lumaking nabiyayaan ng mga magulang na itinitreat ang anak sa mga McDo eklavu. Ni di rin ako nagkaroon ng laruan noon na freebies ng fast food chains.

Wala rin akong anak na ititreat sa mga ganitong kaechosan. Kahit pa gusto ko ng anak, wala pang gustong magvolunteer ng artificial insemination. Chos!

At dahil Pokemon nga ang free ng Happy Meal, GO na ako. Ang Pokemon lang kasi ang kinababaliwan kong cartoon/anime.

Yez, aaminin kong isip-bata pa rin ako kahit pa paminsan-minsan ay pang adult content ang nilalaro ko. Charot!

Ang number 4 na yellow ang ibinigay sa akin. Para lang tanga ang laruan. Para lang kanta ni Willow Smith. Back and forth, back and forth (I whip my hair back and forth) ang drama ng laruan.

Ay di pala. Go forth, go forth lang siya, kasi abante lang ang magagawa niya, walang atras. Automatic 2-Speed Gearbox daw. Ewan ano ibig sabihin. Mahina ang kokote ko sa mga terminong pangmekaniko. At utang na loob hindi ako mekaniko no!

Pero solb na ako. Sa ngalan na Pokemon.

Salamat sa Happy Meal at kahit papano ay nabawasan ang lungkot na aking nadarama kanina.

Pero mas mawawala sana ng lubos ang lungkot, inis, at bad trip kung ang Happy Meal ay ganito:

O di ba happing-happy ang meal time mo pag ganyan?

Kung ganito lamang ang Happy Meal na offer ng McDo, malamang HAPPIEST ang mga babaylan at bekimons.

At dahil diyan, ito ang ating theme song ngayon:

Katy Perry - Ur So Gay
You're so sad maybe you should buy a Happy Meal
You're so skinny you should really supersize a deal.

Ang Dakilang Tula

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Fri, 18 Feb 2011 18:07:00 +0000

Monthsary namin kahapon ni Le Boif. Oo, umabot kami ng 9 months sa awa ng Diyos at ng iba pang mga diyosa. Siyempre kasama ako dun.

At kahit pa nagkahiwalay uli ng ilang araw ng mga nagdaang araw, na siya ring naging dahilan na brokenhearted ang lola niyo nung Valentine's Day (bitter much), eh naibalik naman din ang tamis ng pag-ibig.

Chos!

Pers taym daw ni Le Boif na gumawa ng tula para sa siyota. Alam niya kasing linguistic type and intelligence ng lola niyo eh sinubukan na rin niyang tapatan ang dalawang nagawa kong poems sa kanya noon. English nga lang yun. At itong gawa niya ay Tagalog.

Nag-effort pa siyang may 13 syllables kada linya. At dahil daw sa kakabilang niya gamit ang mga daliri ay napagkamalan pa siya ng mga kaklase niyang Kastila na may kinukompyut. May labingwalong taludtud ang tula. Marahil dahil sa 18 ang monthsary namin.

Charot!

Kaya heto na ang nakakaloka at nakakatawa ngunit napakasweet na tula niya. Kilig much ang lola niyo!

Aking Sisang

Nabighani ka sa angkin kong kakisigan,
Facebook ang tulay upang ako’y masilayan,
Ikaw pala ay may taglay na kalandian,
Ako’y nabigla, pambihira nga naman!

Mensahe natin ay patuloy ang palitan,
Kaya naman di nagwakas ating ugnayan,
Di nakakasawa taglay mong kagandahan,
Napagtanto ko iyon pala’y kalokohan.

Nang lumaon numero ko’y iyong hiningi,
Ako’y may mahal pa kaya ako’y humindi,
Di ko inakala sa huli’y ako’y magsisisi,
Kaya naman at binigay ko rin sa huli.

Subalit di rin nagtagal ating koneksyon,
Tila pinaglaruan tayo ng panahon,
Kasalanan ito ng inibig ko noon,
Baliw lang talaga 'ko sa panget na ‘yon.

Ikaw ang susi sa nakandado kong puso,
Kaya ako’y muling bumalik para sa’yo,
Iibigin ka habang buhay to’y pangako,
Kahit ako’y ipahabol mo pa sa aso.

Dumating ang dise-otso at naging tayo,
Simula no’n mundo ko’y biglang nagbago,
Tila ako’y hibang na naloloko sa’yo,
Wari ang ulo ko’y nabagsakan ng buko.

Minsa’y nadenong at ika’y hiniwalayan,
Ako’y sinuyo mo sa maraming paraan,
Subalit ikaw lang aking kasiyahan,
Kaya pinagbigyan rin hiling na balikan.

Tayo’y nagtalaga ng mga pagkikita,
Ngunit ni minsa’y di tayo nagkasama,
Basta ang mahalaga tayo ay masaya,
Humanda ka na lang sa alaga kong sawa.

Pinipigil lahat ng angking kalibugan,
Sapagkat ika’y aking pinaghahandaan,
Si junjun lang talaga aking kayamanan,
Para sa iyo ito’y pinag-iingatan.

Pag-ibig ko sa’yo ay hindi magwawagas,
Kahit pa ang brief ko’y magkaroon ng butas,
Magulat ka at may sipsipin ka pang gatas,
To’y ubod ng linamnam may sobra pang katas.

Kagandahan mo’y talagang nakakaloko,
Siguro naiisip mo ako’y bolero,
Ngunit napapangiti ka sa sinabi ko,
Sapagkat sa palagay mo yun ay totoo.

Iniwan ka at tumungo ng ibang bansa,
Ika’y nanghina at nawalan ng tiwala,
Di na naniniwala kahit anong sumpa,
Iyan tuloy nagkasakit iyong shota.

Selos at inggit laging dahilan ng away,
Pero ang totoo ikaw ang aking buhay,
Gaano man kahaba ang aking sanaysay,
Maaari na kitang ibaon sa hukay.

Lalong lumalim ang ating pag-iibigan,
Ngunit maniwala ka ikaw lang, sumpa man,
Away lagi pero magbabati rin naman,
To’y normal kaya huwag nang pakialamanan.

Ako'y magsisiryoso na, handa ka na ba?
Malayo man, ika’y na sa’king ala-ala,
Kahit anong araw, gabi man o umaga,
Tibok lang ng puso ang aking nadarama.

Salamat sa iyong wagas na pagmamahal,
Ako’y hindi na takot pang muling masakal,
Pagkat puso ko’y kulong sa rehas na bakal,
Ako’y sigurado ng sa’yo pakakasal.

Ngayo’y araw natin dapat tayong magsaya,
Huwag ng isipin pa ang maraming problema,
Tayo’y makakasama na, 'to’y malapit na,
Kaya naman ako ay sabik na sabik na.

At dahil diyan, ito ang theme song ng post na ito:

Ellie Goulding - The Writer

Diskleymer

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Sun, 06 Feb 2011 10:58:00 +0000

Masasabing isa kang epektibong manunulat kung napapagalaw mo ang iyong mga mambabasa. Kung ang pagsusulat mo ay may naidulot na epekto sa kanila. Epektong maaaring pagpupuri o kaya pagkasuklam.

May nagreact na sa isang akda ko dito sa balahurang blog na ito. At sa isa, ay dumami na ngayon. Sampu ng kanyang lupon. Nagsorry naman na ako. Ilang beses na. Tinanggal ko na rin ang dapat tanggalin. Sorry po uli. Tao lang, bakla pa.

Mali pala ang akala kong matatawa lang din siya kung mababasa man niya kasi nga dahil sa mapagbiro din siya at minsan ay nang-ookray din. At dahil sa nangyari, naisipan kong talagang maglagay na ng disclaimer sa blog na ito.

Ang isa sa kinaiinit ng ulo ko ngayon (ulo lang ha, di kasama ang katawan, ibang usapan na yun) ay itong mga nakakalap kong balita na masyado dawng mahalay ang aking istilo ng pagsusulat. Oo, tama, mahalay nga, pero di ibig sabihin na dahil mahalay ang mga laman dito ay ganun na rin ako kahalay. Baet kong to! Paeffect lang yan, for humor’s sake, pwede ba!

Pero gusto ko rin yung ideyang ang tingin sa akin ng iba eh mahalay at malaswa. Ang sarap ng feeling na ganun. Yung tipong iniisip nila na ganun ka na kasama pero sa totoong buhay pala eh behave na hehave ka at wala kang dapat ipagtanggol pa sa kung ano ka. Char!

Balik sa kahalayan. Kung ikaw ay nahahalayan sa mga sulat dito, aba, eh wag mo nang ituloy ang pagbabasa mo at huwag ka nang dumalaw uli kung labag sa iyong kaibuturan ang istilo ng pagpapatawa dito.

Kung iyong mapapansin, sa headbar nito, sa logo ay naiiba ang R. Kasi nga Rated R. Restricted. With that said (aba, English ah!), di pwede sa minors, sa mga konserbatibo, at sa mga mahihina ang loob. “Not for the faint-hearted” ika nga ni Albus Dumbledore, isa ding matanda. Golden gay.

Pero sa kabila ng lahat, nagpapasalamat ako sa mga tagasubaybay na di minasama ang mga laman ng mga nailathala dito. Sa halip ay patuloy pa nilang tinatangkilik ang mga kaechosan dito. At sa mga natamaan, pasensiya na po uli. Again, tao lang, bakla pa. Ipagpaumanhin niyo.

At dahil sa mga nangyari, ito na ang diskleymer:

Ang blog na ito ay naglalaman ng mga paksang di angkop sa mga bata at konserbatibong mambabasa. Kaya nga Rated R eh! “Not for the faint-hearted,” ika nga ni Albus Dumbledore. Kung ikaw ay isa sa mga nabanggit, maaaring lisan niyo po lamang ang blog na ito. Pero kung ikaw ay isa sa kanila na nagrereklamo pa sa kahalayan nito pero dalaw pa rin ng dalaw, ay, tang-inang shit, para mo na ring sinabing dalaw ka nang dalaw ng mga porno pages kahit may nakalagay nang warning na Rated XXX.

Ang mga laman ng blog na ito ay pawang opinion, kuru-kuro o kathang-isip lamang, at may pang-ookray din para naman may aliw. Dahil kung walang aliw, chaka ang blog na ito. Walang buhay. Walang effect. Walang humor. Kung ang mga naisulat dito ay nakakasakit ng damdamin, maaaring ipag-alam lang sa patnugot. Magkomento sa post o mag-email at ilagay sa subject ng email ang “WALANG HIYA KA!” o kaya kahit na anong mura para alam ko na patungkol sa blog na ito ang email na yun.

Ang mga larawang nakasalang sa mga nailathala sa blog na ito ay di pagmamay-ari ng may akda, unless otherwise stated or made obvious (wow! English!).

Yun lang, tse!

At ito ang kantang inihahandog ng inyong lingkod sa mga nagreact.

Buckcherry - Sorry

I'm sorry I'm bad
I'm sorry I'm blue
I'm sorry 'bout all the things I said to you.

Okay!

Congrachula, Sista Balahura!

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 24 Jan 2011 15:43:00 +0000

Natapos na ang balahurang pageant, ang Mr. Gay World Philippines 2010. Gustuhin man naming manalo ang balahurang Makoy, eh spectators lang kami at hindi kami ang hurado.

May K naman ang nagkamit ng top position. Kaso mas may K pa rin ang Kaibigan kong Ylmaz BeyKlas, with the capital K!

The quest to the throne is coming near na, ang Mr. Gay World 2011.

And there's a sudden twist.

Sorpresa actually.

It's official. Ang balahurang Makoy na ang official representative ng Perlas ng Silanganan, Hardin ng Pasipiko.

Kaya napaluha ang lola niyo ng malaman ang balitang ito.

Echos lang!

At bakit nga ba na-dethroned ang orihinal na nanalo?

Eh kasi daw maliban pa sa mukhang bulldog siya ayon sa mga komento, eh wala pa siyang breeding. The dog is barking at the wrong tree. Pwede? Pwede!

Nanditetch ang balita:

Due to recent turn of events, the Mr. Gay World Philippines (MGWP) organization has reached a decision that Sherwin Limon Abuel is ‘officially’ relieved from his duties and responsibilities as the country's representative to the upcoming worldwide search for gay male ambassador on January 24, 2011. Prior to pursuing this move, there have been considerable areas that were looked into and Mr. Abuel failed to meet certain guidelines set by the organization. The organization's decision is final and irrevocable. Taking over Abuel's title is the 24-year-old first-runner-up, Marc Ernest Biala.

MGWP organization was compelled to take the necessary actions toward Mr. Abuel’s ‘uncalled for’ behavior. Abuel repetitively threatened the organizer that he would be backing out from the competition, which in any way placed the entire team behind the contest in a bad light. He also misrepresented the pageant’s ideals and visions that made Abuel’s dethronement possible. The confidence and trust that was given to him was gone and the organization felt he would no longer be fit to represent the country as an ambassador of goodwill that aims to make a good example and impact to the rest of the gay men in the world.

The five feet eight inches tall, registered nurse, Biala takes on the title and competes with other gay men representatives on March 13 at Club Mwah, one of the most outstanding theater-clubs in Asia located in the Tiger City of Mandaluyong and to be hosted by Philippine King of Talk Boy Abunda along with one of the country’s top models Wilma Doesnt and 2005 Miss International Precious Lara Quigaman.

Macoy, to most of his friends, graduated magna cum laude of his class in St. Mary’s College in Tagum City, Davao del Norte. He is currently finishing his Masters of Science in Nursing with his thesis focused on the family caregivers of mentally-ill and is aiming for his second magna cum laude award. He also authored a nursing reference book titled ‘Psychiatric Nursing’ which is already distributed nationwide. Given all the credentials Biala has under his belt, MGWP is confident that he is the ideal country’s bet to the said tilt, which will commence on March 9th and will end on the 14th. Candidates from different countries will be presented on March 10 at Bed Malate and will be busy with bar tours and an outreach program.

This monumental event predicts the boom for the Philippines’ tourism industry as it attracts more foreign visitors to explore the beautiful spots and rich culture, the country has to offer.

Tickets for the grand finale are at Php2,500. Ticket reservations or bookings are now available online via mrgayworld.org. Also, for more details, visit mrgayworldphilippines.com.

At dahil best friend ko ang balahurang Makoy, ganun pa rin. Moral support pa rin ang lola niyo. Rarampa ako sa Club Mwah. Climb na naman ang lola niyo.

Kaya lang ang mahal ng ticket. 2,500! Ilang lalake na din yan! Chos!

Kaya ko kayang magclimb?

Kaya ngayon pa lang nanawagan na ako sa mga may mabubuting loob at makakapal ang bulsa. Magdonate na.

Feed Echoserita.

Wag ng etits, pinagsawaan ko na yan! I need moolah!

Go na! Donate na!

Please lang! Maawa na kayo!

At dahil diyan. eto ang song for this post natin:

Meja - It's All About The Money

Congrachula, Marc Ernest B. Biala!

Demonyo, Lubayan Mo Ako!

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 24 Jan 2011 12:52:00 +0000

Dahil sa nangyaring disgrasya kay Le Boif, naging relihiyosa uli ang Lola Echoserita niyo. Kaya for 14 days in a row now, tumungo na naman akong simbahan. This time, maaga akong napapunta dun.

Kung dati ay nakarma ako dahil sa paglalandi ko sa simbahan, this time, it’s the other way around: ako ang nilandi. Oh ha, ang ganda ko!

As usual, nagrosaryo ako, nakiusap sa mga santong rebulto, nagsindi ng kandila, at this time, may novena na to St. Jude.

Oo, kahit diyosa ako pinapaubaya ko pa rin sa nag-iisang Diyos ang mga bagay-bagay.

Chos!

Pagkatapos kong magpaphotocopy ng 81 copies ng novena, naupo ako sa loob ng simbahan. Habang naghihintay sa 5-6 na misa, tinupi ko ang mga novena leaflets.

May biglang umupo sa harapan ko. Hombre. Binatilyo.

Palingon-lingon siya sa akin.

Sinenyasan niya ako na hihingi siya ng leaflet.

Dahil kausap ko si Harry nun habang nagtutupi, sinenyasan ko naman siya na “mamaya na.”

Matapos ang pakikipag-usap ko sa Celia Rodriguez, binigyan ko na ang binatilyo ng isang kopya ng novena.

Pagkaabot ko sa kanya, tinanong niya ako.

El Niño (ang hombre): “How old are you?”

Aba, Englishero ang mokong!

La Niña (ang lola niyo): “18, legal age na, but still never been kissed, never been touched.”

Charot lang. Ito ang sinagot ko: “24. What about you?”

El Niño: “17.”

Tumango lang ako.

El Niño: “Can you be my friend?”

Inabot niya sa akin ang kamay niya. Hinandjob ko naman siya. Este nakipagshake hands pala.

Marami siyang kung anu-anong tinanong. Saan ako nag-aaral o nagtatrabaho. Saan ako nakatira, at marami pa. Pinakilala rin niya kung sino siya, san siya nag-aaral etsetera.

El Niño: “Can you speak Korean?”

La Niña: “I can’t. Can you?”

At nag-Korean nga siya.

La Niña: “Where did you learn Korean?”

El Niño: “Half-Korean ang tatay ko. Ang mama ko purong Pinay. Marunong din akong mag-Japanese.”

Maaring totoo ang sinasabi niya, kasi chinito siya. Maayos ang buhok niya. Nakabackpack siya. Pero sigurado akong di pa siya nabibigyan ni isang beses ng ribbon na Most Neat and Clean. Hindi siya neat. Medyo malaki ng bahagya para sa kanya ang suot niyang plain white shirt. Itim ang pantalon niya at may kalumaan ang suot niyang sapatos.

Sa face value naman, para sa mga malalanding Ylmaz Beyklas, pasado na yun. Pero dahil mataas ang standards ng lola niya, hindi siya pumasa sa akin.

Chos!

Nang nagsimula na ang misa, nililingon pa rin niya ako sa likod at kung anu-ano ang sinasabi. Tango lang ako ng tango.

Maya-maya tumabi na siya sa akin. Nag-ascend like Holy Spirit ang aking angking kagandahan. Humaba ang hair kong bagong kulay.

Napatanong tuloy ako sa diwa ko, “Ganito na ba talaga ako kaganda at pati sa simbahan ay may boylet na di malabanan ang tawag ng aking alindog?”

Kunsabagay, ako ay isang diyosa.

Sinasamba.

Nung nasa tabi ko siya, minsan kinikiskis pa niya ang balikat niya sa balikat ko. Kung anu-ano pa rin ang sinasabi niya. Ang kulit! Ilang beses ko ng sinabihang makinig muna ng misa.

El Niño: “I’m not Catholic. I’m Iglesia.”

La Niña: “Then what did you come here for?”

Ngumiti lang siya.

La Niña: “Did you come here because you saw me?” With matching batting eyelashes yan ha!

Malandi din! Charot!

Ngumiti uli ang hombreng binatilyo.

El Niño: “Do you want a Korean girl?”

Leche siya! Mukha ba akong tumitira ng mga babaylan? Babae kaya ako! Sa puso ko.

La Niña: “No. I already have a boyfriend.”

El Niño: “Do you want me to be your boyfriend?”

Umiling ako.

Katahimikan.

At bigla akong nagulat sa aking nakita: bukas ang zipper niya! Nang mahalata niyang nakatingin ako sa zipper niya, nilagay niya ang kamay niya doon.

Kinabahan ang lola niyo. Ayokong magskandalo sa loob ng simbahan.

Buti na lang at sinara lang pala niya ang zipper niya. Akala ko ilalabas na niya si junjun niya. Sayang! Chos!

El Niño: “Do you want to come home with me?”

At dun na bumilis pang lalo ang tibok ng puso ko. Diyos ko, anovah to! Bakit may ganito sa loob ng simbahan? Isa ba itong pagsubok?

Tinanong niya ako uli.

El Niño: “Do you want to come home with me and then we can do Kung Fu or Karate?”

Homaygas! Mukha ba akong nangangarate o nagkukung-fu? And did he really mean it?

Umiling uli ang lola niyo. This time, strikta na ang aura ko. Tinaasan ko siya ng kilay.

Pahard to get aketch.

El Niño: “What do you want to do then in our house? You want to have sex with me?”

Kaboom! Pop goes the weasel! Sabi ko na nga ba at nahalina siya sa aking alindog at gusto niyang maangkin ang aking hiyas, ang aking perlas ng silanganan, hardin ng pasipiko.

Kumalembang ang mga bells sa mga tenga kong birhen. Mas naging mabilis pa ang tibok ng aking pusong mamon. O tukso, layuan mo ako!

Umiling ako. Mas naging masungit ang aura ng lola niyo.

Pahard to get na naman!

La Niña: “May boyfriend na nga ako di ba?” One-man woman ako! Chos!

Gusto ko na sanang maniwala na sa mga panahong ito ay blooming na blooming ang flower ng lola niyo at full blast ang aking alindog sa kabila ng mga pinagdaraanang pagsubok.

Kaya lang, nung offering na…

La Niño: “Can you give me five pesos? Pambili ko lang kendi.”

Imbis na magbibigay ako ng bill sa offering, hindi na ako naglabas ng datung at baka mangungulit lang siyang manghingi.

Umiling uli ako.

La Niño: “You will not give me five pesos? Okay, nice meeting you again.”

Pinahandjob niya uli ako, este handshake. This time matagal niyang hinawakan ang kamay ko. Akala ko di na niya bibitawan.

Bago siya umalis, binigyan niya ako ng souvenir. Isang napakalalim na halik sa pisngi at nag-iwan pa ng chikinini.

Charot lang! Suntukin ko siya kung sinubukan niya yan. I deserve respect.

Chos!

Ito ang binigay niyang souvenir: isang wallet size pic niya.
Bakit di ko pa raw siya pagbigyan. Gwapo naman daw siya, maputi, maganda ang katawan, mabango, at higit sa lahat masarap daw siya at magaling.

Masisisi niyo ba ako kung tinanggihan ko siya, si Jay? Oo, Jay ang pangalan niya. Kapalayaw pa ng asawa ko.

Well, hindi ko siya type! Mataas lang talaga ang standards ko. Maglaway siya!

Chos!

Ok, sige, aaminin ko na. Charot lang ang picture-picture na yan. Wala siyang iniwang souvenir. Basta na lang siya umalis pagkatapos madismaya na hindi nakadelihensiya sa lola niyo.

Akala ko pa naman talaga eh nahalina na siya sa alindog ko.

Yun pala limang piso lang pala ang gusto niya.

Kaya ayoko na!

Ayoko nang maging mukhang mayaman!

Char!

At dahil diyan, ito ang theme song natin sa post na ito:

Eva Eugenio - Tukso

Tang-Ina-Inang Dogshow

noreply@blogger.com (Echos Erita) — Mon, 17 Jan 2011 10:50:00 +0000

Kahit may pinagdadaanan at bagabag ang nararamdaman, di nakalimutan ng inyong lingkod ang Little Miss Gay.

Fiesta dito sa aming barangay. At napaaga ng isang gabi ang nasabing Little Miss Gay.

Wala din akong magawa sa bahay. Ayokong isipin ng isipin ang mga problema. Kaya para di magmukmok sa bahay, tumungo ako sa barangay hall.

Pgadating ko sa venue, di pa nagsisimula ang paligsahan. Kaya tumungo muna ako sa bahay ng kasamahan ko sa trabaho para magpasama sa kanya.

Pagkatapos ng pag-uusap namin sa bahay nila, tumungo na kami sa barangay hall.

Dahil committee sa piyesta ang kasamahan ko sa trabaho, naituring rin akong importanteng bisita. Binigyan ng upuan at pinaupo sa lamesa ng mga judges.

Maya-maya, lumapit sa akin ang chairman ng mga judges at binigyan ako nito:

Magjudge na lang din daw ako.

"Ay, ayoko. Hindi naman talaga ako judge. Bisita lang ako."

Pero di na ako nakatanggi pa.

Nahiya pa ako, kasi nakapambahay lang ako. Nakatsinelas pa. Nakakahiya naman sa ibang mga judges na bihis na bihis at todo make-up pa na para bang napakagrandioso ng kanilang dinaluhan.

Ang plano kong kukuha lang sana ng pics para may maiblog ay nahulog pa sa pagiging hurado.

Pero go na lang ako!

Ang pageant ay para lang daw dapat sa mga bata. Kaya lang, tatatlo lang ang sumali. At dahil marami dawng mga grown-up at full-blown bekis ang nagrequest na isama na lang sila, ay pumayag na lang si kagawad. Para din may kabuluhan ang show.

Presenting ang mga bekis na kalahok, in their introduction.

Ito na kaya ang long lost sister ni Wilma Doesnt? Doesn't she look like her ate?

Pasensiya na, di ko gaanong nagets ang sinasabi nila. Ngongo kasi ang mic. Bad trip. Gusto ko sanang ilagay ang lahat ng introduction nila.

Ang reinkarnasyon ni Babalu.

Siya raw si Anne Curtis... na mirakulong nakasurvive sa sunog together with Black Nazarene.

Ito naman daw si Angel Locsin... na nadapa sa isang sako ng arina.

Di ko maalala ang katauhang kanyang ginagaya. Sino nga ba ang kamukha niya?

Si Charice Pempengco.

Si Dayanara Torres na nagfile ng bankruptcy. Dalawang linggong walang makain.

Si Jamaica daw siya. Okay. Sige.

Matapos ang introduksiyon, pinakilala na ang mga hurado ng balahurang pageant.

From left to right:
Judge #1: Nakaitim. Isang beautician sa barangay.
Judge #2: Nakagreen: Chairman of the board of judges. Dance instructor siya.
Judge #3: Nakapink: Bihis na bihis. With all the make-up pa. Nakapag-aral daw siya sa Maryland University. Chos!
Judge #4: Naka-black tube: Miss Ehra Madrigal daw siya. Sumasali ng Miss Gay.
Judge #5: Nakablue: Anak ng importanteng tao sa barangay. Pero mukha naman siyang di importante.
Judge #6: Umalis. Malay ko kung san pumunta?
Judge #7: Nakayellow: Ang dayong busy-busyhan at may kalandi sa text. Char lang! Camera shy lang ang lola niyo eh.

Si kagawad, nakagreen, ang main emcee ng event, and his alipores, with naka-peace sign na bilat.

Maya-maya nagagalit si kagawad dahil sa mga batang lumalagpas sa demarcation line. At mas nagagalit pa pag ang mga bulilit ay nasa stage na. Halos iluwa na niya ang kanyang lalamunan pag sinasaway ang mga pasaway.

Magulo, pero masaya.

At talent portion na.

Sumayaw ng 2NE1. Wiz aketch naimpress. Para lang siyang lobong tinusok na kay kulos kung makagalaw.

Best in Talent sa aking papel. Nag acrobat ang gaga to the tune of Ate Shak's "Waka Waka."

Sumayaw ang bruha. To the tune of Waka Waka uli. Hanova!

Waka Waka one more time. Shet!

Tang-ina! Waka Waka uli. NakakaLOCA ang pagiging fan nila ni Shakira.

Utang na loob! Waka Waka na naman!

My gas! Hindi na sila nagsawa sa kakaWaka Waka!

At long last! Buchikek this time. What a respite from all this Waka Waka craze. Nakakacrazy!

Leche! Waka Waka pa uli!

Evening gown na at Q&A.

On the spot kaming sinabihan na kami na lang pala ang magtatanong at walang nakahandang questions. Si #5 ang mapalad na nakabunot sa akin bilang kanyang tagatanong sa Q&A portion.

At ito ang naging tanong ko sa kanya, inspired by Las Tres Estrellas' baklang princess diaries.

"Marami tayong mga prinsesa sa fairy tales, gaya na lang nina Snow White, Cinderella, Rapunzel, Belle ng Beauty at the Beast, Aurora ng Sleeping Beauty at marami pang iba. Sino ang fairy tale princess na malapit sa iyong katauhan at bakit?"

Si Dwarfina ang sinagot niya. Kasi daw, small but terrible.

Whatever! Hindi prinsesa si Dwarfina.

Isa siyang timawa!

Naalala ko tuloy si Thumbelina.

On to the next candidates in their gown.

Bet ko ang gown ng Dayanara.

Ang mga orihinal na kalahok sa baklang paligsahan.

Ang lahat ng beki at mga nagbebeki-bekihan.

Matapos ang show, may humirit pa. Gusto daw nilang mag-intermisyon. Pero nung nasa stage na sila, nakailang ulit ang pagpapatugtog ng kanilang sayaw kasi nagtitinginan pa kung magsisimula na ba o hindi. Nakakaloka.

Pero mas nakakaloka nang nalaman kong ang tugtog na naman ay WAKA WAKA! Chaka na! Punyeta!

Sa next day na iniannounce ang winner.

At ang nanalo? Si #12 Dayanara Torres with 69.81. Sumunod si Angel Locsin with 68.18. At ang pangatlo si Anne Curtis garnering 67.11 points.

"My gosh! Ang bababa ng scores nila!" sambit ng baklang judge na bihis na bihis.

Pero ang winner sa punchline ng gabing iyon ay ito:

Sa Q&A:

Tanong: "Kung ikaw ay mabigyang pagkakataon na mabuhay uli, ano ang pipiliin mo, ang maging tunay na lalake o bading at bakit?"

Sagot: "Gusto kong maging lalake pa rin. Ayokong maging bading. Dahil ang mga bading, laging nanchuchupa!"

Napuno ng hiyawan ang hall.

Kumalembang ang mga bells sa mga tenga kong birhen.

Tsk tsk.

At ang theme song natin sa post na ito? Hanofavah? E di ang lecheng Waka Waka.

Shakira - Waka Waka (This Time For Africa)

Tang-ina ina eh eh
Waka waka eh eh
Tang-ina ina zangalewa
This time for Africa.

Che!