Edukator Medialny

Laboratoria mediów - dyskusja o edukacji medialnej

2012-05-27T23:21:00.001+02:00

Nowe media, digitalizacja, cyfrowe archiwa – jak wykorzystać je w działaniach edukacyjnych? W czwartek 31 maja na Uniwersytecie Gdańskim o edukacji medialnej dyskutować będą pedagodzy mediów, kulturoznawcy, socjologowie i historycy.

Spotkanie jest częścią projektu "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów" organizowanego przez Instytut Kultury Miejskiej w ramach Akademii Orange i jest współorganizowane z Pracownią Edukacji Medialnej Instytutu Pedagogiki UG oraz oddziałem gdańskim Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego.

"Laboratoria mediów. Dyskusja o edukacji medialnej" odbędzie się w czwartek 31 maja o godz. 15.00 na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego (ul. Bażyńskiego 4, sala A 203). W spotkaniu udział wezmą, zaangażowani w realizację Edulabu, Anna Miler, Grzegorz D. Stunża, Marcin Wilkowski oraz dr Grażyna Penkowska - kierownik Pracowni Edukacji Medialnej w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Dyskusję poprowadzi socjolog Krzysztof Stachura.

Uczestnicy i uczestniczki będą rozmawiać między innymi o dobrych praktykach w edukacji medialnej dzieci i młodzieży, roli Medialabów w edukacji, e-learningu oraz zwrocie cyfrowym w edukacji historycznej. Dyskusja jest częścią programu Tygodnia Akademii Orange, w czasie którego w całej Polsce odbywają się wydarzenia kulturalnej podsumowujące projekty realizowane w ramach akademii. Na terenie województwa pomorskiego dzięki wsparciu Fundacji Orange prowadzone są trzy projekty: Korzenie i pędy (Gminny Ośrodek Kultury w Koczale), Akcja! Komiks w ruchu (Stowarzyszenie Arteria), Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów (Instytut Kultury Miejskiej).

W ramach projektu Instytutu Kultury Miejskiej odbywają się warsztaty dla młodzieży oraz dla nauczycieli i animatorów kultury. Powstanie również platforma internetowa, na której znajdą się między innymi materiały edukacyjne (scenariusze warsztatów) oraz artykuły dotyczące edukacji medialnej. Celem Edulabu jest zastosowanie nowych mediów do poznawania lokalnego dziedzictwa, krytycznej refleksji oraz budowania tożsamości lokalnej.

Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów to jedno z działań realizowanych przez Instytut Kultury Miejskiej w ramach inicjatywy Medialab Gdańsk. Medialab to nowy model działania na styku kultury, aktywizmu społecznego, edukacji i technologii. Dotychczas w ramach Medialabu instytut wydał publikację "Otwartość w publicznych instytucjach kultury." (http://www.ikm.gda.pl/otwartosc) oraz realizuje cykl warsztatów Zrób to sam. 2.0 (zrobtosam.medialab.ikm.gda.pl).

Laboratoria mediów

dyskusja o edukacja medialnej

czas: 31 maja, czwartek, godz. 15.00

miejsce: Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego, ul. Bażyńskiego 4, sala A 203

uczestnicy i uczestniczki: Anna Miler, Grażyna Penkowska, Krzysztof Stachura (moderator), Grzegorz D. Stunża, Marcin Wilkowski

do dyskusji wprowadzą krótkie wystąpienia zaproszonych gości:

Anna Miler, Edukacja medialna dzieci i młodzieży - po co? Przykłady dobrych praktyk.

Grażyna Penkowska, Nowe oblicze e-learningu w epoce cyfrowej.

Grzegorz D. Stunża, Medialab - wyjść poza uniwersytet i szkołę

Marcin Wilkowski, Przeszłość jako dane - czy możliwy jest zwrot cyfrowy w edukacji historycznej?

Informacje o uczestnikach i uczestniczkach dyskusji:

Anna Miler - kulturoznawczyni, animatorka kultury zainteresowana edukacją medialną, związana ze Stowarzyszeniem Arteria, pracuje w Projektorni Gdańskim Archipelagu Kultury. Edukatorka o prawach człowieka Amnesty International, prowadzi zajęcia filmowe w ramach Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej. Współtwórczyni pomorskiego projektu herstorycznego Metropolitanka. W 2011 roku koordynowała projekt "Klisze i piksele. Edukacja wizualna" realizowany w ramach Akademii Orange. Zaangażowana w realizację projektu "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów."

dr Grażyna Penkowska - pedagog mediów, kierownik Pracowni Edukacji Medialnej w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Interesuje się szeroko pojętą tematyką edukacji informatycznej i medialnej, a szczególnie e-learningiem. Poszukując optymalnych metod kształcenia i samokształcenia w dobie mediów cyfrowych, koncentruje się na społecznych, cywilizacyjnych, kulturowych i edukacyjnych konsekwencjach rozwoju mediów.

Krzysztof Stachura - socjolog i badacz społeczny. Pracuje w Zakładzie Socjologii Kultury w Instytucie Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa UG. Prezes Fundacji Ośrodek Badań i Analiz Społecznych. Pisze doktorat o towarzyskości jako nowej formie uspołecznienia na Wydziale Humanistycznym UMK w Toruniu. Do jego głównych zainteresowań badawczych należą metodologia badań społecznych, socjologia mediów oraz antropologia nowych technologii.

Grzegorz D. Stunża - pedagog społeczny, pedagog mediów o zacięciu popkulturoznawczym. Asystent w Pracowni Edukacji Medialnej w Zakładzie Filozofii Wychowania i Studiów Kulturowych Uniwersytetu Gdańskiego. Pomysłodawca i szef projektu Edukator Medialny. Członek zespołu ekspertów projektu Cyfrowa Przyszłość, który przygotował raport "Edukacja medialna i informacyjna - raport otwarcia". W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin. Zaangażowany w przygotowanie i realizację projektu "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów."

Marcin Wilkowski - założyciel i redaktor naczelny projektu Historia i Media, absolwent Instytutu Historii na Uniwersytecie Gdańskim, koordynator projektów internetowych Ośrodka KARTA, uczestnik Interdyscyplinarnego Programu Doktorskiego Collegium Civitas. W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin. Zaangażowany w realizację projektu "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów."

Fot. Anna Miler

Edulab - bezpłatne warsztaty dla nauczycieli i animatorów kultury

2012-05-18T12:08:00.000+02:00

Cyfrowe archiwa, digitalizacja, nowe media - jak najlepiej wykorzystać je w edukacji? W jaki sposób mogą pomóc w działaniach realizowanych w społecznościach lokalnych? Zapraszamy nauczycieli, edukatorów nieformalnych, animatorów kultury na warsztaty realizowane w ramach projektu "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów".

Warsztaty odbędą się 26 maja, a poprowadzą je Grzegorz D. Stunża, pedagog społeczny, szef projektu Edukator Medialny (www.edukatormedialny.pl) oraz Marcin Wilkowski, założyciel i redaktor naczelny projektu Historia i Media (www.historiaimedia.org).

Celem Edulabu jest zastosowanie nowych mediów do poznawania lokalnego dziedzictwa, krytycznej refleksji oraz budowania tożsamości lokalnej. W ramach przedsięwzięcia odbywają się także warsztaty dla młodzieży, a na 31 maja zaplanowana jest debata o edukacji medialnej.

Projekt jest realizowany w ramach programu Akademia Orange. Celem Akademii Orange jest promowanie nowoczesnej edukacji dzieci i młodzieży poprzez wspieranie innowacyjnych projektów edukacyjnych, które w nowatorski i atrakcyjny sposób zachęcają do zdobywania wiedzy oraz uczestnictwa w kulturze.

Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów to jedno z działań realizowanych przez Instytut Kultury Miejskiej w ramach inicjatywy Medialab Gdańsk. Medialab to nowy model działania na styku kultury, aktywizmu społecznego, edukacji i technologii. Dotychczas w ramach Medialabu instytut wydał publikację "Otwartość w publicznych instytucjach kultury." (http://www.ikm.gda.pl/otwartosc) oraz realizuje cykl warsztatów Zrób to sam. 2.0.

Informacje o warsztatach:

Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów
warsztaty dla nauczycieli, edukatorów nieformalnych i animatorów kultury

26 maja
godz. 10.00 - 16.00
Instytut Kultury Miejskiej
ul. Długi Targ 39/40, Gdańsk

udział w warsztatach jest bezpłatny
prosimy o zgłoszenie uczestnictwa: edulab@ikm.gda.pl

Tematyka warsztatów: kształcenie umiejętności twórczego i krytycznego podejścia do lokalnego dziedzictwa kulturowego, rozwój umiejętności gromadzenia cyfrowych danych, digitalizacji dziedzictwa, archiwizacji współczesności. W czasie warsztatów zaprezentowane zostaną różne sposoby zastosowania nowych mediów w działaniach edukacyjnych.

Informacje o prowadzących:

Grzegorz D. Stunża - pedagog społeczny, pedagog mediów o zacięciu popkulturoznawczym. Asystent w Pracowni Edukacji Medialnej w Zakładzie Filozofii Wychowania i Studiów Kulturowych Uniwersytetu Gdańskiego. Pomysłodawca i szef projektu Edukator Medialny. Członek zespołu ekspertów projektu Cyfrowa Przyszłość, który przygotował raport "Edukacja medialna i informacyjna - raport otwarcia". W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin.
www.edukatormedialny.pl

Marcin Wilkowski - założyciel i redaktor naczelny projektu Historia i Media, absolwent Instytutu Historii na Uniwersytecie Gdańskim, koordynator projektów internetowych Ośrodka KARTA, uczestnik Interdyscyplinarnego Programu Doktorskiego Collegium Civitas. W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin.
www.historiaimedia.org

Zdjęcie:

License: Some rights reserved by Sean MacEntee

Dobre notatki to zdany egzamin

2012-05-17T11:11:00.000+02:00

To, czego nie wynosimy ze szkoły, a wymagane jest na studiach, to notowanie na wykładach. Zrobienie dobrej notatki to połowa sukcesu i prawie zdany egzamin końcowy. W późniejszym życiu zawodowym taka umiejętność będzie równie potrzebna, więc lepiej jak najszybciej ją w sobie wykształcić.

Jak projektować dobre notatki – podpowiada Mariusz Wszołek, wykładowca z Instytutu Grafiki we wrocławskim wydziale SWPS.

Postaw na stronę wizualną

Badania pokazują, że graficzna prezentacja danych działa zdecydowanie lepiej niż ciągły tekst. Aby stworzyć dobrą i przydatną w późniejszej nauce czy pracy notatkę staraj się budować związki przyczynowo skutkowe z wykorzystaniem różnych form informacji: tekstu, grafiki, cyfr, obrazu, a nawet dźwięku. Nie bój się eksperymentować. Rysuj schematy, wykresy, obrazki i wzory, co pomoże przyswoić wiedzę w krótkim czasie.

Przydatna notatka to taka, która w kilku zdaniach przekaże sens całości. Podczas wykładu, seminarium czy spotkania skupiaj się zatem na meritum i unikaj nieistotnych części mowy takich jak zaimki, przyimki i wykrzykniki. Z perspektywy informacji są one zupełnie bezużyteczne. Nie skupiaj się na wszystkim, notuj pojedynczo, ale dokładnie. Lepiej mieć jedną, ale dokładną notatkę, niż pięć mniej istotnych informacji, które w procesie przyswajania wiedzy przecież i tak usuniesz.

Stosuj kontrasty

Aby notatka była atrakcyjna i zauważalna warto jest skupić się na kontrastach. Podkreślenia i silne kontrasty, takie jak czarny i biały działają zdecydowanie lepiej niż jaskrawe kolory i kursywa tekstu. Używaj kolorów białego i czarnego (lub granatowego), a trzeciego koloru, używaj tylko w naprawdę wyjątkowych sytuacjach, ponieważ to wprowadza chaos. Jeśli coś jest naprawdę ważne nie bój się wyjść poza konwencję ciągłego tekstu – wyróżnij informację używając większych liter i zamykając ją w prostokątnym podkreśleniu.

Poukładaj informacje

Grunt to szybka orientacja w notatkach i czytelność. Zastanów się nad rozkładem informacji. To szczególnie istotne przy notatkach z kilku przedmiotów. Pomyśl o prostych skojarzeniach, które przyjdą ci na myśl. Czy dany przedmiot kojarzysz z jego nazwą, nazwiskiem lub ksywą wykładowcy? A może z obszarem tematycznym? Pamiętaj, że notatki to twój indywidualny projekt, więc mają do ciebie pasować, jak dobrze skrojony garnitur. Przemyśl dokładnie jak na poziomie pojedynczych notatek ułożyć informacje – być może dobrym rozwiązaniem będzie narzucenie odpowiedniej numeracji lub wyróżnienie tytułów i śródtytułów dużymi literami?

Kup dobry notatnik

Na koniec prozaiczna, ale i pomocna rada. Nigdy nie wiesz kiedy wpadnie ci do głowy pomysł wart zapisania, więc zainwestuj w podręczny notatnik. Przywiązanie do własnego notatnika to żaden wstyd. Hemingway, Picasso, Van Gogh pisali tylko w jednym notatniku. Zbuduj więź z notatnikiem, w końcu będziesz z nim pracować przez dłuższy czas. Podręczne notatki pozwolą na zapamiętanie wielu pomysłów, dat, informacji przydatnych w życiu.

Z dobrymi notatkami jest jak z dobrym projektowaniem – wymaga czasu i rozeznania. Poświęć trochę czasu na przeglądanie serwisów związanych z projektowaniem informacji, information design, infografiką, a może przyjdzie ci do głowy pomysł na własny system skutecznego notowania.

Zdjęcie:

License: Some rights reserved by English106

Hack4Europe Warsaw – ostatni tydzień rejestracji!

2012-05-16T13:23:00.001+02:00

Do 20 maja przedłużony został czas na przesyłanie zgłoszeń do udziału w Hack4Europe. Zadaniem uczestników tego trwającego 48 godzin maratonu programowania jest stworzenie aplikacji bazujących na zasobach największej, europejskiej biblioteki cyfrowej – Europeany. Pula nagród w konkursie to 18 000 złotych.

Już 26 maja w Warszawie rozpocznie się polska edycja dwudniowego maratonu programowania Hack4Europe. Jest to międzynarodowy konkurs, który ma zachęcać do twórczego wykorzystywania zasobów największej europejskiej biblioteki cyfrowej Europeana (www.europeana.eu). Hack4Europe to cykl europejskich hackatonów, w ramach którego zaplanowane są maratony programowania m.in. w Warszawie, Leuven i Kopenhadze.

Do 20 maja wszyscy zainteresowani udziałem w Hack4Europe mogą rejestrować się na stronie internetowej: www.hack4europe2012-waw.eventbrite.com.

Spośród wszystkich przesłanych zgłoszeń wybranych zostanie 35 osób, które na czas trwania hackatonu otrzymają dostęp do ponad 20 milionów cyfrowych obiektów dziedzictwa kulturowego Europy – obrazów, fotografii, druków, materiałów audiowizualnych i audialnych. Uczestnikom udostępniony zostanie też interfejs programowania aplikacji (API) Europeany. Zadaniem uczestników Hackatonu będzie stworzenie aplikacji, które pokażą jak można wykorzystać otwarte zasoby kultury.

Najlepsze aplikacje, które powstaną w czasie polskiej edycji maratonu, zostaną nagrodzone
w czterech kategoriach:

• Najbardziej innowacyjna aplikacja,

• Aplikacja o największym potencjale społecznym,

• Aplikacja o największym potencjale komercyjnym,

• Nagroda publiczności.

Opracowane podczas maratonu aplikacje zostaną zaprezentowane 27 maja 2012 w Klubokawiarni Chłodna 25 o godzinie 16:30.

Laureaci każdej z kategorii otrzymają 2500zł ufundowane przez firmę Black Lion, vouchery o wartości 550EUR do wykorzystania w amazon.com ufundowane przez Poznańskie Centrum
Superkomputerowo-Sieciowe oraz zaproszenia do odbycia stażu w Centrum Badawczo-Rozwojowym Orange. Ponadto najlepsze aplikacje wyłonione podczas polskiego etapu konkursu będą oceniane podczas europejskiego finału Hack4Europe przez międzynarodowe jury, a nagrody zostaną wręczone w czerwcu tego roku w Brukseli.

Organizatorami tej edycji Hackatonu jest Fundacja Europeana i Narodowy Instytut Audiowizualny.
Partnerem merytorycznym wydarzenia jest Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe.

Informacje praktyczne:

Oficjalna strona wydarzenia: www.hack4europe.info

Rejestracja odbywa się na stronie internetowej http://hack4europe2012-waw.eventbrite.com/ od 16 kwietnia 2012 r. i trwa do 20 maja 2012 r.

Hackaton odbędzie się w siedzibie NInA w Warszawie (Służew), na ulicy Wałbrzyskiej 3/5 w dniach 26-27 maja od godziny 11.00. Prezentacja powstałych prototypów, obrady jury, głosowanie publiczności oraz rozdanie nagród odbędą się w Klubokawiarni Chłodna 25 w niedzielę 27 maja od godz. 16.30.

W trakcie hackatonu organizatorzy zapewniają dwa ciepłe posiłki, kawę, herbatę i przekąski bez ograniczeń. Organizatorzy pokrywają także koszty transportu uczestników, zgodnie z Regulaminem Konkursu (dla uczestników z Polski – do 400 zł; dla uczestników zza granicy – do 650 zł).

Hackaton jest wydarzeniem międzynarodowym i organizatorzy w oficjalnych częściach konkursu będą posługiwać się językiem angielskim. Dokumentacja techniczna API Europeany będzie dostępna także jedynie w języku angielskim.

FB: http://www.facebook.com/events/368620176522695/

Email do organizatorów: hack4europe@nina.gov.pl

Blogersi - czyli o czym jest ten film?

2012-04-19T10:34:00.000+02:00

Przybysz z obcej planety lub człowiek w przyszłości, który dotarłby do filmu, nie znając współczesnych nam realiów, dowiedziałby się, że bloger to m.in.:

- ktoś, kto ma władzę i wierną, oddaną, młodą fankę,

- ktoś, kto spotyka się z premierem i ma moc oddziaływania na rząd,

- ktoś, kto jest dziennikarzem, jeśli się przedstawia i nikim, jeśli publikuje anonimowo,

- ktoś, kto robi krok wstecz w stosunku do pracy redakcyjnych think tanków, ale za to jest bardziej wolny niż instytucjonalnie umocowani aktywiści, pisarze, pasjonaci.

Kilka szybkich, niestarannych refleksji. Mogłem pominąć całą masę wątków i uprościć poniższe, ale traktujcie to jako roboczy głos w dyskusji.

Blog - władza

Kominek drażnił mnie, odkąd dowiedziałem się o nim w trakcie Blog Forum Gdańsk 2010, ale i tak zdarza mi się czasami czytać jego wpisy - lubię prowokatorów, którzy walą między oczy własne zdanie. Nie wszyscy muszą go kochać, niech bloguje ku własnej chwale i radości odbiorców. Jego działanie to również przykład możliwości zdobycia władzy z wykorzystaniem dostępnych wszystkim narzędzi. I on o tej władzy mówi wprost, zalecając przeciwnikom, by nie zadzierali z blogerem.

Blog - kontrola

Jednym z ciekawszych głosów zaprezentowanych w filmie jest głos Macieja Budzicha. Nie do końca się z nim zgadzam, ale pokazuje on perspektywę sprawowania pewnego rodzaju kontroli nad formalną władzą przez m.in. blogerów. Obywatel-internauta, jeśli ma odpowiednio silny głos i zyska autorytet wśród innych internautów, jest rozpoznawany, może wspólnie z premierem poprowadzić spotkanie. A przede wszystkim spotkać się z nim twarzą w twarz i przedstawić swoje racje. Marne szanse, by wielu blogerom to się udało, ale można mieć nadzieję.

Blog - wolność

Ten wątek poruszany jest w filmie kilka razy. Po obejrzeniu można mieć jednak wrażenie, że chodzi o wolność kilku osób, którym się udało. Bo jak podkreślali blogerzy na pierwszy i drugim Blog Forum Gdańsk - trzeba mieć świadomość, że nie wszyscy osiągną finansowy sukces, który pozwoli na niezależność w oparciu jedynie o publikowanie na blogu. W każdym razie jest potencjał i jest szansa, nie oszukujmy się jednak, jest jak w amerykańskim marzeniu o zbudowaniu światowej firmy, rozpoczynając od dłubania w garażu. Ilu osobom się udało? I czy biznesowy sukces, niezależność od pracodawcy to główne zalety, jakie dają narzędzia do blogowania (dyskusja na pierwszym Blog Forum Gdańsk o tym, czy blogerem jest ktoś, kto publikuje reklamy i zarabia na blogu wywołała potężną burzę)?

Blog - branżowe spotkania

Blog Forum Gdańsk - interesująca inicjatywa, ale skupiona na integracji polskiej blog-śmietanki i zapoznaniu jej z mniej znanymi blogerami oraz debatach głównie na temat osiągania sukcesu, przyciągania użytkowników to zdecydowanie niepełny obraz polskiej blogosfery. Mnie bolał brak całego bloku o edukacyjnym wykorzystaniu blogów, ale w polskiej rzeczywistości widać nie jest to jeden z bardziej interesujących tematów.

Blogowanie - regresyjne dziennikarstwo

Kamil Durczok nie jest ekspertem od sieciowych zjawisk. Nie znaczy to, że nie wie, o co chodzi. Całkiem możliwe, że przyznaje blogerom dziennikarski status, kiedy się przedstawiają i odbiera, kiedy publikują anonimowo, bo chodzi tak naprawdę o władzę. O władzę nadawania informacji, opisywania i stwarzania świata. Anonimowi to motłoch, tak jak w rządowych pomysłach zakazania używania masek w trakcie demonstracji, chociaż trudno wyobrazić sobie, by współczesne demokracje nie miały korzystać z anonimowości jako gwarancji wyrażania poglądów i swobodnej dyskusji. Jacek Żakowski wielkim internautą nie był i nie będzie - jego głos jest akurat w dokumencie całkiem na miejscu, jednak jako głos pokolenia, które niekoniecznie rozumie nową sytuację. Mówiąc o funkcjonowaniu think tanku w jego redakcji, co ma być profesjonalną opozycją w stosunku do samotnego blogera, Żakowski podkreśla niezrozumienie przemian. Zapomina, że zsieciowani blogerzy tworzą jeszcze potężniejsze think tanki, które niekoniecznie publikują swoimi uczestnikami wyczyszczone i świetnie zredagowane teksty, ale docierają swój światopogląd w ciągłej dyskusji - widać to było ostatnio przy poruszeniu związanym z ACTA.

Jaki Blog? Społecznościowe media!

Zbigniew Brzeziński wskazał, że blogi nie są odizolowanym zjawiskiem. To część social media, która nie wiadomo jak się rozwinie, ale ma do odegrania ważną rolę. Choćby ze względu na kryzys prasy drukowanej. Funkcjonujące w sieci, zintegrowane z serwisami społecznościowymi i innymi narzędziami społecznej dyskusji, mogą stanowić przestrzeń publicznej debaty, która nigdy nie funkcjonowała na taką skalę. Tak, każdy debil ma głos i każdy debil może znaleźć innych debili, czytających go z zapartym tchem, ale również mądrzejsi mogą spotkać się z innymi rozgarniętymi i wspólnie promować sensowne rozwiązania i wytykać błędy. To oczywiście rodzi problemy odpowiedzialności, o których wspomina Alek Tarkowski. Pytanie, czy w świecie sieci nie warto zdać się na sieciową samoregulację i mimo wszystko, całkiem możliwe, że zupełnie naiwnie, dać ludziom szansę swobody publikacyjnej, zamiast wprowadzać ograniczenia bazujące na starym świecie publikacji i dystrybucji? Na opis sieciowych relacji potrzeba nam chyba jeszcze niemało czasu.

Co to jest blog?

Świetnie, że powstają filmy dokumentujące w miarę nowe zjawiska. Szkoda tylko, że nowa produkcja niewiele różni się od tej sprzed ośmiu (?) lat, kiedy również znani blogerzy i nowomedialni działacze dostali moc określenia, czym jest blogowanie. Zabrakło mi próby zdefiniowania bloga. Pytanie o to, czym jest blog może się wydawać idiotyczne (czy potrzeba czegoś więcej niż autoidentyfikacja nadawcy?), ale choćby próba opisu byłaby jak najbardziej na miejscu, razem z przedstawieniem podstawowych danych o blogujących i blogosferze, refleksja nad oddolnym blogowaniem a np. blogowaniem w ramach większych, dawnych struktur, które nie chcą stracić z oczu nowych medialnych przestrzeni (vide "Polityka", "tvn24.pl i inne). Bez tego, mamy dokument, który zakłada, że wszyscy wiedzą o co chodzi, a pokazuje opinię kilku znanych i publikujących w różny sposób twórców (Kominek, Maciej Budzich, Natalia Hatalska i inni, dla których blog wiąże się zarabianiem pieniędzy), opinię dziennikarskich "starców" (w sensie umocowania w świecie starszych mediów, które nie wiadomo czemu roszczą sobie prawo do określania nowości) i ni stąd ni zowąd refleksję na temat wykorzystywania bloga do wolnościowych działań, przedstawioną przez blogerkę... z Azerbejdżanu.

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

A Ty? Czy masz łaj faja w czytniku?

2012-04-18T09:29:00.000+02:00

Coraz nowsze urządzenia komunikacyjne, coraz nowsze wersje oprogramowania. Pozornie niepotrzebne i elitarne gadżety powoli stają się masowo używanymi, niezbędnymi urządzeniami. I tak jak różne grupy społeczne funkcjonują w świecie różnych wersji urządzeń - nie wszystkich przecież stać od razu na najnowsze rozwiązania - tak możliwe jest korzystanie z zupełnie odmiennych narzędzi np. przez różne grupy wiekowe. I o tym odrobinę dzisiaj.

Jestem w dużym markecie rtv. Wbiega rodzina z dwójką dzieci. Rodzice po czterdziestce, dzieciaki nie skończyły dziesięciu. Dwie dziewczynki krzyczą "tata patrz! Ipad 3!". Ojciec stwierdza, że interesuje go bardziej ipad 1 (sic!) i rusza z żoną za wyeksponowane stoisko apple w regały, gdzie obok siebie, jak rozrzucone leżą tablety tańszych firm i czytniki ebuków. Biorą z żoną do ręki jeden z czytników i zachwycają się możliwościami czytania z ekranu. Niespecjalnie jednak chyba odróżniają urządzenie od tabletów i chwalą możliwości pozaksiążkowe. Po chwili skupiają się na przeglądaniu WWW. Żona obstaje, że urządzenie powinno być "na kartę", na co mąż odpowiada "co ty, ma łaj faja, będzie wszędzie internet z łaj faja". Dzieci bawią się w tym czasie ipadami.

Powyższy obrazek to mocny przykład na funkcjonowanie, w tym wypadku dzieci i rodziców w innych światach. Nie chodzi o to, żeby w jakikolwiek sposób oceniać. Nowe technologie z dnia na dzień są nowsze i byłoby dziwne, gdybyśmy wszyscy byli geekami-gadżeciarzami. Sam posiadam tablet od niedawna, nigdy za to nie korzystałem z czytnika e-książek (czy "e" cokolwiek zmienia?). Zacząłem zastanawiać się nad moim techno-zacofaniem, kiedy jakiś czas temu (jeszcze bez tab-gadżetu) w jednym z empików zwróciłem uwagę na promowany przez firmę czytnik książek za 229 zł. Przez chwilę zastanawiałem się nad zakupem. Przeczytałem w sieci informacje, poczytałem opinie i obejrzałem test na youtube. Zrezygnowałem, zdając sobie sprawę, że chyba bardziej przydałby mi się tablet, a może i tablet i czytnik (czytniki zapewne dają wrażenia i komfort zdecydowanie bliższy drukowanej książce, nie pozwalają jednak na korzystanie z multi- i hipermediów). A urządzenie z matowym ekranem lcd promowane przez księgarnię, pozwalające dodatkowo przeglądać zdjęcia i słuchać muzyki nie będzie do końca czytnikiem z e-atramentem, nie będzie również pełnosprawnym tabletem.

Empikowa propozycja pokazuje jednak, że duże podmioty rynku zaczynają dostrzegać potencjał osób, których nie stać na najnowszego ipada czy zakup kindle ze strony amazonu. Przeciętny konsument książek prawdopodobnie nie zaryzykuje pięciuset złotych na maszynkę, która jest tylko urządzeniem do czytania, chętniej sięgnie po trzystuzłotowy tablet z biedronki. Niska cena może jednak zachęcić do zakupu i rozpropagować czytanie z ekranu. Nie każdy potrzebuje elektronicznego atramentu. Zanim rozpoznałem rynek w poszukiwaniu większego gadżetu, sporo przeczytałem z ekranu smartfona, a wcześniej nawet zwykłej komórki.

Korzystanie z różnych narzędzi jak w przytoczonym rodzinnym obrazku nie musi oznaczać luki dostępu do urządzeń - z tym u nas coraz lepiej - ani zupełnej luki uczestnictwa związanej m.in. z umiejętnością posługiwania się narzędziami. Przyzwyczajenia, indywidualne doświadczenia i sentymenty mogą odgrywać istotną rolę. Jak w "Powrocie z gwiazd" Stanisława Lema, gdzie obok siebie funkcjonowały właściwie dwa społeczeństwa - betryzowanych, młodych, którzy poddawani po urodzeniu specjalnemu, obowiązkowemu zabiegowi wyzbywali się przemocy i tych, którzy jako dorośli i starzy nie do końca mogli się odnaleźć w pozbawionej dzikich instynktów rzeczywistości. Mocne podsumowanie typowej międzypokoleniowej przepaści...

Fot.

License: Some rights reserved by Yutaka Tsutano

LublinLab - edukacja - edu akcja - grywalizacja

2012-04-15T21:11:00.001+02:00

W ramach grupy edukacyjnej LublinLabu pracowaliśmy nad scenariuszem zajęć opartym o konstruowaną przez nas grę. Pierwszy i drugi dzień pracy upłynęły na szybkim i twórczym działaniu.

Pierwszego dnia LublinLabu, w czwartek, w trakcie spotkania wszystkich uczestników i zaprezentowania nam Ośrodka Brama Grodzka - Teatr NN (który miałem okazję zwiedzić w ubiegłym roku), Łukasz Kowalski zachęcił nas do twórczej pracy, prezentując krótki wykład Jennifer Pahlka na temat wykorzystywania prostych, tanich i szybko tworzonych aplikacji do aktywizowania obywateli i usprawniania prac rządu (nie opiszę całego inspirującego spotkania, chociaż przydałby się spory wpis na temat instytucji organizującej LublinLab):

Proste pomysły pozwalające angażować ludzi, mogą przyczynić się do zmieniania świata. Bazując na zaangażowaniu, odwoływaniu do lokalnych problemów i włączając do tego element gry, możemy nie tylko wzmocnić nasze wysiłki i chętniej zabrać się do pracy, ale przede wszystkim nawet nie odczuć, że robimy coś ważnego. Ciesząc wspólnym działaniem i rozgrywką. O możliwości włączenia graczy, na co dzień zanurzonych w poszerzonej części świata lub funkcjonujących w równoległej (staram się unikać podziału na "real" i "wirtual") rzeczywistości, którą Edward Castronova nazwałby sztucznym światem, z zaangażowaniem mówi również Jane McGonigal. Jej zdaniem w możliwości zaangażowania graczy wideo w modyfikowanie rzeczywistości tkwi ogromny potencjał, który należy wykorzystać.

Co prawda nie zamierzaliśmy zbudować gry, która porwie tysiące ludzi, poświęcających rocznie setki godzin na zabawę z grami wideo. Sięgnęliśmy do materiałów wytworzonych przez uczniów w trakcie MiniLabu, kiedy młodzi ludzie artykułowali problemy napotykane w otaczającej ich rzeczywistości. Postanowiliśmy przygotować scenariusz zajęć edukacyjnych. Chcieliśmy poświęcić projekt scenariusza zajęciom odwołującym się do diagnozowania i rozwiązywania lokalnych problemów zauważanych przez młodzież. Po krótkim czasie burzliwej dyskusji wpadliśmy na pomysł przygotowania zajęć wykorzystujących grę edukacyjną. Na bazie problemów podanych przez młodzież z Lublina przygotowaliśmy listę problemów i potencjalnych rozwiązań. Następnie spróbowaliśmy przerzucić je na karty, za pomocą których będzie można grać.

W najbliższych dniach postaram się zaprezentować i omówić przygotowane przez nas materiały, które zaprezentowaliśmy dzisiaj na zakończenie LublinLabu. Najchętniej już zabrałbym się za przetestowanie naszego edukacyjnego produktu.

Fot. Piotr Sztajdel

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Ekran 2.0 - internetowy pakiet lekcji filmowych

2012-04-11T08:26:00.000+02:00

Rola nowych mediów w procesie nauczanie będzie głównym tematem dyskusji podczas premiery EKRANU 2.0, która odbędzie się 17 kwietnia o godzinie 15:00 w kinie Muranów w Warszawie. Dzień wcześniej internetowy pakiet lekcji filmowych EKRAN 2.0 w wersji gimnazjalnej będzie dostępny na stronach współorganizatorów: Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej (www.nhef.pl) i w internetowej bibliotece treści audiowizualnych NINATEKA EDU Narodowego Instytutu Audiowizualnego (www.nina.gov.pl).

INFORMACJA PRASOWA

Postępująca cyfryzacja szkół rodzi pytania o to, w jaki sposób wykorzystywać nowe media w procesie nauczania, by nie utracić kluczowych dla niego treści, jak za ich pośrednictwem przekazać wiedzę w sposób niemniej skuteczny niż w przypadku tradycyjnych metod. Głównym punktem spotkania 17 kwietnia będzie debata, podczas której zaproszeni nauczyciele, specjaliści branży edukacyjnej oraz filmowcy wspólnie ze zgromadzoną publicznością będą rozstrzygać, jak wykorzystać Nowe media w procesie nauczania. Wśród zaproszonych panelistów jest dyrektorka II Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie, filozofka i propagatorka edukacji szytej na miarę – Anna Sobala Zbroszczyk. Do dyskusji zasiądzie również socjolożka i autorka książki pt.: Internet jako nowe dobro wspólne – Justyna Hofmokl oraz Maria Bierzyńska – nerurokognitywistka z katedry psychologii nowoczesnych technologii SWPS. Spotkanie poprowadzi dziennikarz Programu Trzeciego Polskiego Radia – Dariusz Bugalski. Ambasadorami projektu są reżyser Sali Samobójców – Jan Komasa oraz aktor Jakub Gierszał.

EKRAN 2.0 to:

- blisko 30 scenariuszy lekcji filmowych

- około 20 bloków tematycznych

- ponad 120 fragmentów filmów

Internetowy pakiet lekcji filmowych EKRAN 2.0 to wyjątkowy projekt w obszarze edukacji filmowej uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych. W 2011 roku Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej wydały bezpłatny zestaw materiałów dydaktycznych dla nauczycieli szkół ponadgimnazjalnych w formie książki i płyty DVD. Od marca w Internecie dostępna jest jego rozszerzona wersja. Pozytywne recenzje i ogromne zainteresowanie skłoniły organizatorów do stworzenia materiałów dydaktycznych przeznaczonych również dla nauczycieli szkół gimnazjalnych. Od 16 kwietnia premierowe wydanie pakietu edukacyjnego nauczyciele w całej Polsce będą dostępne po zalogowaniu, równolegle na stronach Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej (www.nhef.pl) oraz w NINATEKA EDU (www.nina.gov.pl/edukacja/ninateka-edu).

W skład zestawu wchodzą scenariusze lekcji, prezentacje multimedialne wraz z fragmentami filmów ilustrującymi tematy poruszane w EKRANIE 2.0. W oparciu o komplet materiałów można prowadzić zajęcia języka polskiego, wiedzy o kulturze, wiedzy o społeczeństwie czy godziny wychowawczej. Elektroniczna wersja pakietu lekcji filmowych, stworzona przez ekspertów w dziedzinie filmu i edukacji filmowej, obejmuje zagadnienia m.in.: struktury i narracji filmowej, języka filmowego, zniekształceń rzeczywistości w obrazie filmowym, filmu jako źródła historycznego czy pojęcia audiowizualności. Zestaw pomocy dydaktycznych to przede wszystkim scenariusze lekcji i tekstów literackich, a każde szczegółowo opisane zagadnienie wspierane jest przez fragment filmu. Do rozwijania zagadnień i poruszanych w scenariuszach tematów, które ściśle korespondują z podstawą programową w gimnazjum służą fragmenty m.in. z filmów Czas Apokalipsy Francisa Forda Coppoli, Baraka Rona Frickego oraz teledysków Hit the Road Jack zespołu Acid Drinkers. W części przeznaczonej dla szkół ponadgimnazjalnych zagadnienie „związków literatury i dzieła filmowego” nawiązuje do filmu Magdaleny Piekorz Pręgi i książki Wojciecha Kuczoka Gnój, z kolei temat „język filmu i specyfika filmowych środków wyrazu” do Miasta Boga Fernando Meirellesa i Sanatorium pod Klepsydrą Jerzego Hasa oraz źródeł literackich: powieści Miasto i psy Mario Vargasa Llosy i Trzech sióstr Antona Czechowa.

Pakiet został przygotowany z nauczycielami i praktykami edukacji, którzy proponują różnorodne i atrakcyjne formy pracy z młodzieżą. Przy pomocy elektronicznych zastawów nauczyciele wcielą się w rolę mentora oraz przewodnika po świecie kinematografii, w przystępny sposób zapoznają ucznia z rodzajami i gatunkami filmowymi, kolejnymi etapami postawania filmu, ale przede wszystkim postarają się zaszczepić w uczniach pasję do sztuki filmowej.

EKRAN 2.0 po premierze stanie się częścią edukacyjnej multimedialnej biblioteki Narodowego Instytutu Audiowizualnego, NINATEKI EDU na www.nina.gov.pl, pierwszego w Polsce portalu dotyczącego kultury tworzonego z myślą o uczniach i nauczycielach. W NINATECE EDU znajdują się filmy dokumentalne, fabularne, reportaże, wywiady, animacje, filmy eksperymentalne, relacje dokumentujące życie kulturalne i społeczne.

EKRAN 2.0 jest inspirującym narzędziem, które poszerza kompetencje medialne i wprowadza do szkół elementy edukacji filmowej i audiowizualnej.

Więcej na: www.nina.gov.pl oraz www.nhef.pl.

Jestem piratem! Kilka słów po debacie "Między innymi wolność książki"

2012-04-04T20:12:00.001+02:00

2 kwietnia w trójmiejskiej świetlicy "Krytyki Politycznej", w ramach cyklu "wolna kultura" Uniwersytetu Krytycznego odbyła się debata "Między innymi wolność książki", w której udział wzięli Beata Stasińska, Piotr Czerski i autor poniższego tekstu.

Na debatę wybierałem się raczej przytłoczony. Sądziłem, że skupimy się na pozytywnych aspektach sieci, posłuchamy siebie nawzajem i nie dowiadując niczego nowego rozejdziemy do domów. Tak się jednak nie stało, dlatego postanowiłem rzucić nieco światła na kilka wątków, które pojawiły się w debacie. Doszło bowiem do starcia pomiędzy spojrzeniem wydawców, reprezentowanych w pewnym sensie przez Beatę Stasińską, a postrzeganiem współczesnej kultury i jej dalszych losów przez obywateli-internautów (trudno mi znaleźć teraz inny wspólny termin), reprezentowanych przez Piotra Czerskiego i przeze mnie.

Nie pamiętam całej rozmowy. Sporo skakaliśmy po tematach. W pewnym momencie zastosowano nawet, chociaż nie do końca wprost, prawo Godwina ;) Dlatego pozwalam sobie na wyciągnięcie kilku punktów, które wydały mi się istotne dla przedstawienia różnicy pomiędzy okopanymi zwolennikami starego, linearnego porządku, a tymi, którzy skłonni są zaryzykować skorzystanie z dobrodziejstw (a może i przekleństw) sieci. Od razu także dodaję, że nie spieraliśmy się we wszystkich kwestiach, przy niektórych tematach wszyscy byliśmy zastanawiająco zgodni. Zastrzegam, że moja pamięć mogła coś uprościć, emocje mogły sprawić, że zrozumiałem na opak, sam też mogłem pleść bzdury. Otwarty zatem jestem na dalszą dyskusję.

Wydawca-recenzent prawdę ci powie.
Oddolna "amatorka" vs "kompetentni ludzie"

Beata Stasińska już na początku naszej rozmowy poruszyła kwestię funkcjonowania wydawców jako rodzaju recenzentów, którzy dobierają treści dla odbiorców. To rodzaj odpowiedzialnych filtrów, które wybierają to, co cenne, co po pracochłonnej obróbce można podać czytelnikom. Oczywiście trudno mi się zgodzić, że takie profesjonalne odsiewanie ziarna od plew jest obecnie zawsze niezbędne. Tzn. nie jestem pewien, czy należy pozostać tylko lub głownie przy instytucjonalnych (m.in. wydawniczych) sitach informacyjnych, zwłaszcza gdy już dawno pojawiły się alternatywne węzły w sieci, które podają nam (i mamy prawo ich wyboru) wiarygodne informacje lub zyskały nasze zaufanie, rzetelnie przygotowując lub polecając treści.

Z powyższym wiąże się kwestia amatorskiej produkcji wiedzy. Czy amatorzy mogą być tak kompetentni jak profesjonaliści? W tym miejscu skręciliśmy w stronę rozmowy o kompetencjach krytycznego odbioru treści, ale również padło stwierdzenie, że gwarancją posiadania kompetencji jest formalne przygotowanie i poświadczenie kształcącej instytucji. Tym samym amatorzy i np. "Wikipedia" w domyśle nie są tak wartościowe jak źródła wiedzy przygotowane przez ludzi z odpowiednimi papierami. A ukute kilka lat temu hasło "proam", brzmi zapewne dla zwolenników formalnej edukacji jak żart.

Konieczność linearnej lektury czy hipertekstowa edukacja?

Debatując o przygotowywaniu młodzieży do funkcjonowania we współczesnym świecie przywołałem raport otwarcia projektu Cyfrowa Przyszłość. Zdefiniowałem również szeroko edukację medialną jako przygotowanie nie tylko w zakresie odbioru treści, ale i posługiwania się narzędziami, kontaktowania z innymi itp. Pojawiła się sporna kwestia - czy młodzież jest w stanie nabyć kompetencje umożliwiające aktywny i świadomy udział w kulturze, bazując na hipertekstowym aktualizowaniu tekstów złożonych z leksji, tworząc własne ścieżki lektury? Zdaniem Beaty Stasińskiej czytanie Homera (już nie pamiętam, czy właśnie o nim rozmawialiśmy) to zdecydowanie wyższy poziom kształcenia niż sięganie do internetowych skrawków informacji. Próbowałem przekonywać o wielozadaniowości i konieczności podejmowania próby zbudowania od nowa, w nowych warunkach systemu edukacyjnego. Zgodziliśmy się, że mamy obecnie problem, proponowane rozwiązania lub choćby wstępna diagnoza były jednak oparte o zupełnie inne założenia.

Największy problem - nadmiar treści?

Kontynuacja sporu pomiędzy sieciowym-hipertekstowym podejściem, a indywidualnym-tekstowym (w rozumieniu tekstu pisanego) doprowadziła do jeszcze jednego sporu. Zdaniem Beaty Stasińskiej największym obecnie problemem jest nadmiar treści. To właściwie potwierdzenie tezy o konieczności funkcjonowania profesjonalnych filtrów. O ile zgodzić się można, że mamy do czynienia z nadmiarem informacji, próba rozwiązania problemu powinna moim zdaniem wyglądać nieco inaczej. Tak naprawdę treści zawsze było za dużo, zawsze istniały treści oficjalne i nieoficjalne. Filtrowane przez wyspecjalizowane instytucje i przekazywane poza nimi. Dzisiaj autorzy raportu "Obiegi kultury" mówią o obiegu oficjalnym i nieoficjalnym, chociaż w nieco innym kontekście dostępu do kultury (o tym również mówiliśmy, kiedy wspomniałem o penalizacji dostępu do kultury). Problemem moim zdaniem jest dzisiaj i to problemem dla wydawców-filtrów, że oddolnie tworzone treści, oddolnie wzrastające autorytety mogą bez udziału dotychczasowych instytucjonalnych pośredników zafunkcjonować jak oficjalne autorytety. Oczywiście, jak mówił Piotr Czerski, wyjaśniając mechanizm sieciowych społeczności i pojawiania się oraz zanikania autorytetów, autorytetem można przestać być. Źródło może stracić wiarygodność, ale taka jest logika sieci, bazująca na historycznym wkładzie m.in. kultury hakerskiej i akademickiej. To nie do końca pasuje do posiadania autorytetu ze względu na poświadczone instytucjonalnie kwalifikacje.

Czy to jest legalne?

Ostatni wątek z debaty wydał mi się "śmieszno-straszny", dlatego go przytoczę. Pytanie z sali dotyczyło możliwości korzystania z nowoczesnych platform edukacyjnych itp. poza społecznościami, które szeroko z nich korzystają. Rozmawialiśmy o dzieleniu się tekstami przez wykładowców i umieszczaniu ich w sieci dla studentów. Z wydawniczej strony padło proste pytanie "Czy to jest legalne?", chociaż wydaje się, że zgodnie z polskim prawem, jak najbardziej jest. Nawet gdyby nie było, nie wyobrażam sobie, że funkcjonujemy jak w tekście Richarda M. Stallmana "Prawo do czytania" (kto nie czytał - polecam). Doszedłem wówczas do wniosku, że zwolennicy chwiejącego się mocno linearnego porządku i zwolennicy sieciowego porządku mówią zupełnie różnymi językami. Nie chodzi nawet o podział na "realny" i "wirtualny" świat. To byłoby na rękę starym instytucjom władzy nad wiedzą. Trudność raczej w niemożności dostrzeżenia tego, o czym w swoim manifeście napisał Piotr Czerski - poszerzenia naszej rzeczywistości, sieci jako części naszej codzienności, która nie jest poza i gdzie indziej. Dlatego nie mam innego wyjścia, jak powiedzieć o sobie, że jestem piratem. Myślenie o "piractwie" przez zwolenników linearnego, oficjalnego systemu dystrybucji treści wykracza poza stereotyp kradnących pliki. Tak naprawdę wszyscy, którzy walczą ze starą architekturą kultury są zwolennikami piratów, ich pomocnikami. Może zatem nie ma się czego wstydzić i potraktować piracki sztandar z symboliczną trupią czaszką-kasetą jako wezwanie do zakończenia "tyranii linii" i wyjścia poza stare modele dystrybucji informacji i dostępu do nich? Może nasze hakowanie prawa autorskiego, edukowanie o alternatywach, wolnych i otwartych zasobach i narzędziach, to współczesne budowanie pirackiej utopii-sieci, alternatywnej, pirackiej rzeczywistości, o której wspomina Hakim Bey, charakteryzując swój pomysł TSA? Tymczasowej strefy autonomicznej, której nie budujemy na wieczność, mając świadomość jej rozpadu, ale z nadzieją, że będzie ona jednocześnie sygnałem wygranej, przekształceniem w świat, gdzie informacja, która chce być wolna, będzie nią rzeczywiście.

Pop-edukacja, zło konieczne?

Po debacie rozmawialiśmy przez moment z Piotrem o przyszłości kształcenia. Czy oparcie edukacji na tekście pisanym jest jeszcze dzisiaj niezbędne? Czy nie dałoby się przygotowywać do świata sięgając do innych tekstów kultury, do codziennych doświadczeń młodzieży, popkultury z którą (i w której?) żyją? Podobne postulaty formułował m.in. Zbyszko Melosik, kiedy pisał:

Mimo wszystkich zasygnalizowanych wyżej zastrzeżeń trudno nie dostrzec dla edukacji epoki ponowoczesnej konstruktywnych możliwości, jakie tkwią w postulacie potraktowania kultury popularnej jako płaszczyzny działania pedagogicznego. Młodzi ludzie traktują najczęściej formalną edukację jako zło konieczne; nie jest ona dla nich ani atrakcyjną formą odnajdywania "znaczeń" i "sensów", ani podstawią podejmowania określonych form praktyki społecznej. Z kolei kultura popularna i jej bohaterowie stanowią dla młodego pokolenia źródło sensu codziennego życia i wspólnoty. Problem oceny tego zjawiska nie jest ważny. Nie ma sensu zastanawianie się, czy jest ono "dobre" czy "złe". Takie ujęcie pozwala uniknąć destruktywnego zderzenia arbitralnych systemów pojęć i wartości "wszystkowiedzących" pedagogów z wyobraźnią młodzieży, która czerpie swoje źródło głównie w kulturze popularnej. Pedagogika powinna więc zaakceptować tę kulturę jako płaszczyznę swojego znaczącego działania. Jej ignorowanie jest równoznaczne z ignorowaniem młodzieży przez pedagogikę oraz pedagogiki przez młodzież*.

I chociaż sam już dość dawno, ale i pisząc o "pokoleniu Czerskiego" zastanawiałem się nad wykorzystaniem pewnej niereformowalności szkoły i skupieniu przez nią na edukacji zanurzonej w tradycyjnej kulturze pisma, obawiam się, że nieumiejętnie rozkładając akcenty, moglibyśmy budować schizofreniczną sytuację. Kulturę, w której dzieci sieci będą uczyć się prawdziwego świata i przygotowywać do niego na własną rękę, ponieważ niektórym wydaje się, że kulturowej wrażliwości można uczyć tylko w szkole, na pełnych, linearnych tekstach, bo tylko to jest ścieżka budowania oświeconego społeczeństwa. A to może prowadzić do sytuacji, kiedy młodzi ludzie nie tylko nie odnajdą się w odchodzącej kulturze monotekstu, ale i nie rozpoznają szerokich możliwości korzystania z hipertekstowych zasobów.

* Melosik Z. (2010). Kultura popularna, walka o znaczenia i pedagogika. [w] Gromkowska-Melosik A., Melosik Z. (red.) Kultura popularna: konteksty teoretyczne i społeczno-kulturowe. Kraków.

Zdjęcie http://nophi.net/site/2012/01/19/a-message-from-the-pirate-bay/ materiały prasowe.

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

SocHack:Edukacja - “dobre” hakowanie na rzecz edukacji

2012-03-16T11:02:00.000+01:00

W weekend 17-18 marca 2012r. w Warszawie odbędzie się otwarty maraton programowania na rzecz inicjatyw edukacyjnych - SocHack:Edukacja.

Spotkanie w formule popularnego w środowisku informatycznym hakatonu, będzie okazją do współpracy dla informatyków-wolontariuszy oraz przedstawicieli organizacji pozarządowych i instytucji związanych z edukacją nad rozwiązaniami technologicznymi, które mogą wesprzeć różnorodne działania w tym obszarze. Temat przewodni wydarzenia związany jest z poprzedzającym je Tygodniem Otwartej Edukacji. Hakaton edukacyjny jest drugim wydarzeniem organizowanym pod szyldem Sochacku - nieformalnej inicjatywy osób i organizacji, promujących wykorzystywanie nowych technologii w działalności społecznej. W grudniu 2011r. Sochack zorganizował pierwszą polską odsłonę globalnego społecznego hakatonu poświęconego tworzeniu technologicznych rozwiązań dla problemów społecznych - Random Hacks of Kindness.

Kamil Śliwowski zaprasza na wydarzenie.

Co będzie się działo?
Planowana formuła zakłada spotkanie dwóch stron: technicznej (informatyków, deweloperów, specjalistów od telekomunikacji i nowych mediów) i społecznej (osób bądź organizacji zaangażowanych w działania o charakterze edukacyjnym). W trakcie dwóch dni obie strony definiują problemy i potrzeby z obszaru edukacji, które może pomóc rozwiązać technologia i wspólnie pracują nad sposobami ich rozwiązania, a wreszcie nad ich materializacją w postaci kodu programistycznego. Grupy projektowe będą mogły skorzystać ze wsparcia mentorów - ekspertów w zakresie rozwiązań technologicznych, tematyki edukacyjnej oraz design thinking, uznanej metody definiowania problemów i projektowania rozwiązań. Efektem dwudniowego spotkania są strategie i plany działania, prototypy lub gotowe projekty - portale, programy, aplikacje itd.

Z projektami powstałymi podczas poprzedniego hakatonu w grudniu 2011r. można zapoznać się na stronie inicjatywy - sochack.pl/rhok2011. Były wśród nich m.in. aplikacja mobilna pozwalająca monitorować poziom zanieczyszczenia powietrza w Warszawie, system zamówień dla kooperatyw spożywczych, projekt mechanizmu łączenia wolontariuszy i potrzebujące ich pomocy osoby walczące z nowotworem.

W wydarzeniu może wziąć udział każda osoba posiadająca umiejętności z zakresu projektowania i tworzenia rozwiązań technologicznych lub zajmująca się szeroko rozumianą działalnością edukacyjną (przedstawiciele organizacji pozarządowych, nauczyciele, dyrektorzy szkół i in.). Można przyjść z własnym pomysłem i skompletować zespół, który pomoże go urzeczywistnić lub przyłączyć się na miejscu do którejś z drużyn i zaoferować jej swoje umiejętności i wsparcie. Wystarczy zarejestrować się wcześniej na stronie www.sochack.evenea.pl.

Hakaton SocHack:Edukacja odbędzie się w dniach 17-18 marca w Audytorium Centralnym Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej przy ulicy ul. Nowowiejskiej 15/19 w Warszawie. Rozpocznie się w sobotę 17.03 o godz. 10, a zakończy w niedzielę 18.03 ok. godz. 20 prezentacją efektów prac w zespołach. Wydarzeniu towarzyszył będzie konkurs - w niedzielę wieczorem jury złożone z ekspertów w zakresie technologii, spraw społecznych i edukacji nagrodzi najciekawsze rozwiązania wypracowane w trakcie hakatonu.

W organizację SocHack:Edukacja zaangażowane są m.in. Centrum Cyfrowe Projekt: Polska, Design Team PW, Federacja Organizacji Służebnych MAZOWIA, Fundacja TechSoup, Fundacja Wolnego i Otwartego Oprogramowania, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Laboratorium Technik Mobilnych BRAMA na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych PW, Pracownia Badań i Innowacji Społecznych Stocznia.

Więcej informacji na temat wydarzenia: www.sochack.pl/edukacja2012.

Kontakt do organizatorów: organizatorzy@sochack.pl

Zbudujemy młodzieżowe archiwum miasta

2012-03-13T14:15:00.000+01:00

Rusza rekrutacja do projektu Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów. Zapraszamy do udziału młodzież w wieku 16- 19 lat. W czasie dwudniowych warsztatów uczestnicy stworzą cyfrowe archiwum Głównego Miasta w Gdańsku. Nowy projekt Instytutu Kultury Miejskiej jest realizowany w ramach programu Akademia Orange.

Telefony komórkowe, aparaty fotograficzne i kamery wideo zostaną wykorzystane do tworzenia cyfrowego archiwum Głównego Miasta w Gdańsku. Młodzież pozna nowoczesne narzędzia pracy przy użyciu komputera i w internecie oraz nauczy się tworzenia opowiadań hipertekstowych. Warsztaty odbędą się w dwóch terminach: 24 i 25 marca oraz 31 marca i 1 kwietnia. Udział w Edulabie jest bezpłatny, zgłoszenia można kierować na adres: edulab@ikm.gda.pl.

Celem Edulabu jest zastosowanie nowych mediów do poznawania lokalnego dziedzictwa, krytycznej refleksji oraz budowania tożsamości lokalnej. W ramach przedsięwzięcia powstanie platforma internetowa, na której będzie można zapoznać się z cyfrowym archiwum Głównego Miasta. Odbędą się także warsztaty metodyczne dla nauczycieli i edukatorów nieformalnych oraz podsumowująca projekt debata o edukacji medialnej.

Projekt jest realizowany w ramach programu Akademia Orange. Celem Akademii Orange jest promowanie nowoczesnej edukacji dzieci i młodzieży poprzez wspieranie innowacyjnych projektów edukacyjnych, które w nowatorski i atrakcyjny sposób zachęcają do zdobywania wiedzy oraz uczestnictwa w kulturze.

Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów to jedno z działań realizowanych przez Instytut Kultury Miejskiej w ramach
inicjatywy Medialab Gdańsk. Medialab to nowy model działania na styku kultury, aktywizmu społecznego, edukacji i technologii.
Dotychczas w ramach Medialabu instytut wydał publikację "Otwartość w publicznych instytucjach kultury." (www.instytutkulturymiejskiej.pl/otwartosc).

Informacje o warsztatach:

Terminy:
24 i 25 marca
31 marca i 1 kwietnia

Kontakt i zgłoszenia: edulab@ikm.gda.pl

Organizator: Instytut Kultury Miejskiej

Partner: Uniwersytet Gdański
Projekt realizowany w ramach programu Akademia Orange.

Więcej informacji o projekcie "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów": http://www.akademiaorange.pl/projects/dziedzictwo_kulturowe/0/info/Edulab__laboratorium_lokalnych_zastosowan_mediow/"

Prowadzący warsztaty: Grzegorz D. Stunża, Marcin Wilkowski, Anna Miler

Grzegorz Stunża - pedagog społeczny, pedagog mediów o zacięciu popkulturoznawczym. Asystent w Pracowni Edukacji Medialnej w Zakładzie Filozofii Wychowania i Studiów Kulturowych Uniwersytetu Gdańskiego. Pomysłodawca i szef projektu Edukator Medialny. Członek zespołu ekspertów projektu Cyfrowa Przyszłość, który przygotował raport "Edukacja medialna i informacyjna - raport otwarcia". W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin.

Marcin Wilkowski - założyciel i redaktor naczelny projektu Historia i Media, absolwent Instytutu Historii na Uniwersytecie Gdańskim, koordynator projektów internetowych Ośrodka KARTA, uczestnik Interdyscyplinarnego Programu Doktorskiego Collegium Civitas. W 2011 roku prowadził warsztaty "Digitalizacja lokalnego dziedzictwa - projekt jeden dzień" w ramach Obozu Kultury 2.0 – Medialab Lublin.

Anna Miler - kulturoznawczyni, animatorka kultury zainteresowana edukacją medialną, związana ze Stowarzyszeniem Arteria, pracuje w Projektorni Gdańskim Archipelagu Kultury. Edukatorka o prawach człowieka Amnesty International, prowadzi zajęcia filmowe w ramach Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej. Współtwórczyni pomorskiego projektu herstorycznego Metropolitanka. W 2011 roku koordynowała projekt "Klisze i piksele. Edukacja wizualna" realizowany w ramach Akademii Orange.

Zdjęcie (z pierwszych, przeprowadzonych już warsztatów) za Instytut Kultury Miejskiej.

LublinLab - nowatorska edukacja w Lublinie

2012-02-23T13:09:00.000+01:00

“LublinLab” to unikalne przedsięwzięcie w zakresie edukacji kulturalnej realizowane przez Ośrodek “Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie w partnerstwie ze Szkołą Podstawową nr 14 im. Tadeusza Kościuszki w Lublinie, realizowanemu w ramach programu Akademia Orange.

Podczas dwumiesięcznego "małego medialabu”(luty – marzec 2012) - z uczniami ze Szkoły Podstawowej nr 14 w Lublinie spróbujemy zidentyfikować i zaproponować rozwiązania wybranych społecznych problemów współczesnego Lublina oraz tych z obszaru dziedzictwa kulturowego. Podczas pracy z dziećmi zostanie wykorzystana metoda medialabu - forma działania umożliwiająca wspólną pracę i uczenie się osób o umiejętnościach z różnych dziedzin. W ramach projektu uczniowie wezmą udział w kilku rodzajach warsztatów: integracja grupy z elementami twórczego rozwiązywania problemów, historia dzielnic Sławin i Sławinek, społeczeństwo obywatelskie, fotografia, dziennikarstwo, historia mówiona.

Kontynuacją projektu stanie się 4-dniowe spotkanie (12-15 kwietnia 2012) z zaproszonymi edukatorami, artystami, programistami, grafikami. Ich zadaniem będzie wykorzystanie materiałów stworzonych przez uczestników Minilabu i stworzenie scenariuszy edukacyjnych i internetowych aplikacji multimedialnych zmieniających Lublin.

Kulminacją projektu będzie prezentacja efektów pracy małych i dużych „medialabowców” zorganizowana podczas Tygodnia Akademii Orange (między 24 maja a 1 czerwca 2012).

Materiały uzyskane podczas całego projektu, czyli: scenariusze zajęć i aplikacje multimedialne będą udostępnione na wolnych licencjach w Internecie. Dzięki temu każdy animator, edukator będzie mógł wykorzystać je w swoich działaniach.

Tytuł - redakcja EM.

Info + baner - materiały prasowe.

Zemsta robotników wiedzy

2012-02-20T12:22:00.000+01:00

W związku z ciągłą batalią o wolność dostępu do treści, w ramach głosu w dyskusji przypomnienie manifestu opublikowanego ponad dwa lata temu w numerze 2/2009 pisma "!reVOLT".

Wykuwamy informacje albo składamy je z gotowych klocków przygotowanych przez innych, podobnych do nas. Udajemy, że są unikalne. "Każdy znajdzie coś dla siebie". Podajemy je w paczkach albo wtłaczamy niczym groch, gęsiom przeznaczonym na pasztety.

Wykuwamy informacje, spędzając dnie przed ekranami komputerów. Godzinami szukamy surowców w bibliotekach, robimy odkrywki w internecie albo przywracamy do życia przetopiony złom dawniejszych, przetworzonych bitów.

Wykuwamy informacje w uczelniach, podając je z taśmy studentom, którzy z tej samej taśmy mają jak najlepiej wskoczyć na rynek pracy (jak najlepiej dla rynku). Przestajemy pobudzać do myślenia, bo proste przesyłanie informacji jest rzeczywiście proste. Idem per idem. Kopiuj-wklej, forma staje się przekazem, z dysku A kopiujemy na studenckie mózgowe pendrive'y.

Wykuwamy informacje, a studenci odwdzięczają się tym samym, nie szukając odmiennych form, spełniają nasze rozkazy, oczekując marnej zapłaty w postaci ocen, które nic już teraz nie znaczą, bo nie spłacą studenckich kredytów, nie zagwarantują pracy, nie przyczynią się do ćwiczenia krytycznej refleksji, a i stypendiów nie zapewnią, bo te niebawem zastąpi się "diamentowym grantem" lub innymi "nagrodami rektora" dla wybranych.

Wykuwamy informacje w gazetach, biurach reklamy, internetowych portalach. Ćwiczymy się w publikowaniu tego, co najbardziej "klikalne". Dzięki czemu rosną słupki statystyk i przewidywane notowania na kolejny miesiąc. Pełnimy nocne dyżury i rezygnujemy z wolnych sobót i niedziel, kując nadal w domu biznesowe prezentacje, które szef zlecił na poniedziałek, a za które dodatkowo nie zamierza zapłacić.

Wykuwamy informacje. Walczymy o "kieszonkowe granty", które pozwolą nam kupić kolejne książki, na jakie z doktoranckich stypendiów lub asystenckich pensji nas nie stać lub po nocach szykujemy kolejne rozdziały prac doktorskich. Zdobycie stopnia pozwoli rozpocząć pracę na uczelni lub wspiąć się w hierarchii informacyjnego biznesu.

Wykuwamy informacje, stając się bohaterami filmów kręconych nieustannie przez pół-ukryte przemysłowe kamery, czy to na korytarzach firm czy holach uniwersyteckich. Przesyłamy informacje o swojej lokalizacji przez telefony, a magnetycznymi kartami nabijamy na elektroniczne czytniki dane o przybyciu i wybyciu, co otwiera nam wejściową lub wyjściową bramkę i odpowiednio zlicza czas pracy. Włączyłem komputer, jestem obecny, proszę, podejrzyjcie, czy odpowiednio wykuwam, powiedzcie mi, co mogę poprawić, by być jeszcze lepszym kowalem, albo rozdajcie studentom ankiety, by sprawdzić, czy uczę tego, co "potrzebne w życiu", czyli co przyda się w przygotowywanym przez nich CV.

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. Potrafimy ich używać, by zdobywać posłuch. Nauczyliście nas kuć tak, by przygotowywać elastycznych robotników wiedzy, podobnych do nas. Myślicie, że będziemy nieustannie trwać w informacyjnym tańcu do wybranej przez Was muzyki? Konsumować biernie filmiki z youtube'a? Całować rękę za bezpieczeństwo gwarantowane przez kamery i płoty za miliony złotych? Zapomnieliście, że jesteśmy z "pokolenia mp3".

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. Nie mamy butelek z benzyną i kamieni. Nie obawiajcie się. Nie będziemy Was podpalać, ani niszczyć Waszych samochodów. To zostawiamy tym, którym skracacie czas pracy w tradycyjnych fabrykach lub wyrzucacie z roboty tuż przed emeryturą, skazując na frustrację i dogorywanie do końca ich dni, bez nadziei na zmianę.

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. W podzięce za kamery, będziemy ogłupiającego youtube'a wykorzystywać do publikacji, nagranych z ukrycia, marnych wykładów, gotując się nawet na nagrywanie samych siebie. W podzięce za umowy zlecenia i na czas określony. W podzięce za fizyczne grodzenie płotem i wirtualne grodzenie informacji. Za to, że wytwarzamy wiedzę, ale jej nie posiadamy. Będziemy kopiować do woli, wykradać co lepsze kąski, dzieląc się nimi z innymi robotnikami wiedzy, nic Wam nie płacąc, traktując siebie, wytwórców informacji i wiedzy, jako jedynych prawowitych właścicieli.

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. Spodziewajcie się milionów pirackich okrętów, lekceważących Wasze prawa autorskie, które działają na naszą niekorzyść i przyczyniają się do nowych podziałów na bogatych i biednych.

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. I nie zawahamy się ich użyć. Nauczyliście nas, jak trzymać w ryzach masy i sterować ich uwagą. Potrafimy odpowiadać na pragnienia tłumów, podtrzymywać je i kanalizować w odpowiednim kierunku. Nauczyliście nas, jak taśmowo produkować określone wzorce ludzi, podążających w wyznaczonym, zaprogramowanym celu. Jednego nas nie nauczyliście, ale tego nauczyliśmy się sami. W czasie wolnym wykuwamy informacyjne wirusy.

Mamy elektroniczne młotki, obcęgi i dłuta. Wystarczy chwila, by do systemu, którym Wy zarządzacie, ale w którym mrówczą pracę zleciliście nam, błędnie ufając, że nie ma alternatyw albo że zagonieni pracą i poszukiwaniem reklamowanego szczęścia nie zechcemy ich szukać, wpuścić wykutego przez nas wirusa i zacząć odmienioną produkcję. Wpuścimy go w wielu miejscach na raz, czasami udając, że to kolejny ulepszony pomysł, zrodzony w ramach nadgorliwej pracy informacyjnych robotników. Sojusz milionów informacyjnych, pirackich ognisk. Taka nasza mała "infomisja":
"A-ha! Jak was się urodzi cały legion, nikt nie powstrzyma tej epidemii...".

Tak. "Matka Natura jest po naszej stronie" a "informacja chce być wolna"!

Autor zrzeka się wszelkich praw do tekstu.

foto Some rights reserved by Katrina L.

Studenci i internet

2012-02-10T10:10:00.000+01:00

Większość polskich studentów codziennie korzysta z internetu. Czy aktywne korzystanie z sieci powinno się przełożyć na zmianę uczelnianego podejścia do kształcenia, a może już widać pierwsze jaskółki cyfrowej rewolucji?

Według badania przeprowadzonego przez Homo Homini na zlecenie Polish Open University aż 40% studentów korzysta codziennie z internetu od trzech do czterech godzin dziennie. 11% od pięciu do siedmiu godzin. Mniej niż godzinę dziennie używa internetu 6,1% studentów, jest ich mniej niż osób, które spędzają w sieci powyżej siedmiu godzin - 6,7%. Studenci, którzy nie korzystają z internetu to zaledwie 0,8%. Badanie poświęcone było również stosunkowi studentów do zajęć e-edukacyjnych. 78% badanych uważa, że na studiach powinny być wykorzystywane interaktywne narzędzia ułatwiające skupienie uwagi. 77,2% uważa, że e-edukacja daje nieograniczone możliwości kontaktu i konsultacji z wykładowcą po zajęciach. Niestety, pozytywna opinia o możliwościach elektronicznego kształcenia jest zupełnie odmienna od opinii studentów na temat możliwości prowadzenia przez uczelnie takich zajęć - aż 73% studentów uważa, że polskie uczelnie nie są gotowe do prowadzenia zajęć z wykorzystaniem potencjału internetu.

Badanie potwierdza właściwie to, co wykładowcy korzystający z nowszych technologii komunikowania wiedzieli od dawna, a na pewno widzieli zmiany w podejściu do komputerów i sieci wśród kolejnych roczników. Mamy zatem sytuację, kiedy studenci chcą wykorzystywać potencjał mediów cyfrowych, zajęcia prowadzone tylko online, albo wspomagane w ten sposób nie tylko nie byłyby dla nich problemem, ale ułatwiałyby życie - 68% badanych uważa, że powinni się uczyć, kiedy chcą, korzystając z udostępnionych materiałów. Niestety, jednocześnie większość uczelni ma problem z wykorzystywaniem internetu w kształceniu. Na szczęście krok po kroku się to zmienia. Mam możliwość obserwować od środka reformy w Uniwersytecie Gdańskim - już sześć lat temu byłem członkiem komisji rekrutacyjnej prowadzonej w internetowym systemie rejestracji kandydatów. System jest nieustannie rozwijany i w ubiegłym roku mogłem się mu przyjrzeć jako kandydat na studia - wszystko działało sprawnie, szybko, a przyszły student musiał donieść dokumenty po ogłoszeniu listy przyjętych, ewentualnie udać się na egzamin. Rozwijana jest również elektroniczna platforma budowana na bazie systemu Moodle, gdzie wykładowcy mogą zamieszczać materiały dla studentów, wspomagać zajęcia lub w pełni prowadzić je przez sieć. W tym roku prowadziłem przedmiot "Nowe media i edukacja. Technologie współpracy i wolne zasoby wiedzy", który w 80% opierał się na pracy przez platformę. Ułatwienie dla studentów, ułatwienie i dla mnie.

Niestety, decydowanie się na prowadzenie zajęć w sieci, jeśli oczywiście jest taka możliwość, ponieważ w uczelniach najczęściej nie dopuszcza się do szerokiego wyboru formy - "na żywo" albo "w internecie", ma niemało negatywnych aspektów. Zajęcia są raczej prowadzone asynchronicznie, tzn. oferujemy studentom materiał, publikujemy zadania do wykonania, możemy dyskutować na forach. Zapewne dałoby się uzupełnić te proste formy o wideo konferencje itp., ale w takiej sytuacji, kiedy studenci i tak mogliby przyjść na zajęcia, wolałbym kontakt bezpośredni. Praca odbywa się zatem raczej na zasadzie indywidualnej lub grupowej, zleconej roboty, wykładowca staje się dostarczycielem podstawowych treści, treści dla zainteresowanych i moderatorem dyskusji i przynajmniej częściowo komunikacja centrum-peryferie może być zniesiona i można oprzeć się na bardziej dialogicznej formule. Niestety, możliwość bardziej indywidualnego podejścia do studenta sprawia, że gdy prosimy wszystkich o udział w dyskusji albo wypowiedź na określony temat i następnie chcemy każdemu odpowiedzieć, zaproponować sięgnięcie do określonych treści, chcemy podyskutować, zajmie to masę czasu! Zatem nie bez powodu w początkach e-learningu w Uniwersytecie Gdańskim oferowano za godzinę kursu online stawkę za trzy godziny pracy. Nierzadko przygotowanie się do zajęć sieciowych i rzetelne ich prowadzenie może zająć więcej czasu niż typowe dziewięćdziesiąt minut ćwiczeń. Oczywiście mówię to z perspektywy eksperymentującego na własną rękę z sieciową formą. Praktycy e-learningu zapewne mogliby moje wnioski obalić, opierając się na masie przykładów. Pomimo jednak trudności i szukania rozwiązań samodzielnie, trochę po omacku, sądzę, że warto wchodzić do sieci. Nie tylko prowadząc pełne sieciowe zajęcia, ale i wykorzystując formy mieszanego kształcenia i zachęcając studentów do "grzebania" w znanym im sieciowym środowisku.

Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy studenci, te "dzieci sieci" przyprawiają o ból głowy. Jak bowiem spełnić żądanie nieograniczonej dostępności np. przez pocztę elektroniczną, kiedy całkiem spora grupa studentów nie potrafi obsłużyć poczty? Zdarzyło mi się, że wiele osób pisało do mnie maile bez tematu, z dziwacznych adresów, które nie kojarzyły mi się z żadnym nazwiskiem kursantów, bez treści - tylko z załącznikiem, bez podpisu. Niestety, może i studenci poruszają się swobodnie w świecie najnowszych technologii, ale robią to często bardzo powierzchownie, nie przykładając się i nie zadając sobie trudu, by ułatwić wspólną komunikację. Pisał o tym kiedyś na swoim blogu prof. Bogusław Śliwerski (brak bezpośredniego linku do artykułu), polecam także "Mądrości egzaminów" publikowane w "Warsztacie badacza komunikacji" (link podsumowuje moje wnioski o mailowaniu). Jak niedawno po raz n-ty przypominałem, wyjście poza fejsbuk (rozumiany jako pewien styl komunikowania) bywa dla części studentów trudne.

Mam nadzieję, że sytuacja będzie się stopniowo zmieniać. Uczelnie otworzą się szerzej na nowe technologie, nie zapominając o swojej badawczej roli i bieżącym raportowaniu o tym, jak się pracuje w nowych warunkach i krytycznej ocenie nowych zastosowanych form. Studenci zatrzymają się w swojej hipertekstowej powierzchowności i - choćby poinstruowani przez wykładowców, jeśli nie będzie innej opcji - czasami bardziej przyłożą się do niektórych form komunikowania i wyjdą poza schematy fejsbuka. Liczę również na to, że przepaść pomiędzy podejściem uczelni do najnowszych mediów a oczekiwaniami studentów będzie się zmniejszać. Jak na razie - jak wskazał dr Emanuel Kulczycki w raporcie "Uczelnie wyższe w mediach społecznościowych" - przed nami daleka droga. Co prawda znajdą się wrogowie raportu, którzy zarzucą, że zajęto się otoczką, a nie tym, co pod skórą głównych stron WWW (w przypadku UG brak linku do fejsbuka, ale profil istnieje i oficjalne, niepodlinkowane profile również zostały w części badania ujęte). Czy jednak awangarda intelektualna, bo uczelnie mogą się do niej zaliczać, nawet w świecie masowego studiowania, nie powinna wychodzić naprzeciw rzeczywistości i bazować na diagnozach opracowanych przez naukowców? Chcemy tego czy nie, ale zanim uda nam się przekonać studentów do pewnych utartych schematów zachowania i komunikowania, witając się, musimy do nich przemówić ludzkim głosem. Ich głosem...

Źródło informacji o badaniu studentów - PAP Nauka w Polsce

Zdjęcie: Some rights reserved by moriza

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Innowacje najbliższych pięciu lat. Koniec cyfrowego wykluczenia?

2012-02-08T20:28:00.000+01:00

Pięć innowacji, które zmienią świat w ciągu następnych pięciu lat, przedstawiła w Warszawie firma IBM. Wydajne magazynowanie energii odnawialnej, biometryczna identyfikacja, sterowanie urządzeniami za pomocą myśli, koniec cyfrowego wykluczenia oraz poczta bez spamu – oto hasła, jakie tworzą doroczną listę „IBM Next Five in Five”.

INFORMACJA PRASOWA

„Rozwój każdej firmy polega na eksperymentowaniu i otwieraniu nowych przestrzeni rynkowych. Doroczna lista pięciu innowacji IBM wskazuje na metody tworzenia innowacyjnych rozwiązań oraz tłumaczy w jaki sposób technologia może zmienić społeczność i biznes w przyszłości” – powiedziała Anna Sieńko, dyrektor Generalna IBM na Polskę i Kraje Bałtyckie podczas tegorocznej edycji Forum IT w Warszawie.

Jak wyjaśniają eksperci firmy, postęp dokonywany w technologiach energii odnawialnej pozwoli zmagazynować energię kinetyczną, która dzisiaj jest tracona, wykorzystując ją do zasilania naszych domów, biur oraz miast. Uczeni z laboratoriów IBM w Irlandii rozwijają proces konwersji energii fal oceanicznych na prąd elektryczny, aby w ten sposób pozyskiwać w przyszłości energię na szerszą skalę i bez negatywnego wpływu na środowisko naturalne.

Według naukowców IBM za pięć lat nie trzeba będzie tworzyć, zapisywać bądź pamiętać dziesiątek haseł do różnych loginów. W przyszłości każdy będzie mógł bezpiecznie pobierać pieniądze z bankomatu poprzez wypowiedzenie swojego imienia lub przystawienie oka do maleńkiego czytnika, który zidentyfikuje niepowtarzalny wzór siatkówki naszego oka. W ten sam sposób będziemy mogli sprawdzić stan naszego konta w banku, w telefonie komórkowym lub w tablecie. W ciągu pięciu lat inteligentne systemy zapewnią dostęp do informacji wyłącznie osobie spełniającej kryteria profilu biometrycznego.

Badacze firmy IBM pracują też nad sposobami podłączenia naszego mózgu do takich urządzeń jak komputer lub smartfon. Bioinformatycy opracowali hełmofony z zaawansowanymi czujnikami do odczytu elektrycznej aktywności naszego mózgu, które będą mogły zidentyfikować wyraz twarzy, poziomy emocji i koncentracji, a także myśli. W nadchodzących latach zobaczymy wczesne zastosowanie tej technologii w branży gier i rozrywki. Lekarze będą mogli zastosować tę technologię do badania wzorców mózgu, a nawet do rehabilitacji osób po udarach lub do zrozumienia zaburzeń czynności mózgu, na przykład autyzmu.

Autorzy raportu wieszczą koniec cyfrowego wykluczenia dzięki popularyzacji internetu i dostępu do technologii mobilnych. Według szacunków IBM za pięć lat na rynku ma być 5,6 miliarda urządzeń przenośnych, co oznacza, że 80 proc. z 7 mld ludzi na Ziemi będzie miało dostęp do technologii umożliwiającej łatwy dostęp do informacji. Telefony komórkowe staną się bardzo tanie, dzięki czemu w najbiedniejszych regionach będą mogły rozwinąć się nowe modele biznesowe, na przykład handel mobilny oraz zdalne usługi opieki medycznej.

Listę zamyka hasło „Poczta bez spamu”. Zdaniem ekspertów IBM wkrótce reklamy zostaną spersonalizowane, czyli dostosowane do naszych oczekiwań, gustów i preferencji. Jednocześnie filtry antyspamowe staną się tak dokładne, że nikt już nie będzie bombardowany niechcianymi ofertami sprzedaży.

Kolejna edycja raportu oparta jest na rynkowych i społecznych trendach, jak i na technologiach już obecnie rozwijanych w laboratoriach IBM na całym świecie. Zdaniem twórców listy wymienione innowacje znacząco wpłyną na życie każdego z nas w nadchodzących latach.

PAP - Nauka w Polsce, Karolina Olszewska

tot/ bsz

Chcą rozsądnie korzystać z sieci, ale z rodzicami

2012-02-06T16:41:00.000+01:00

Nie dajmy się ponieść negatywnym emocjom na wieść o zagrożeniach czających w internecie. Postawmy na otwartą komunikację i edukację dzieci oraz dorosłych – przekonują naukowcy z SWPS i z okazji Dnia Bezpiecznego Internetu dostarczają gotowych rekomendacji.

INFORMACJA PRASOWA

Zakończono właśnie trzyletni (2009-2011) projekt badawczy Kids Online II zrealizowany w 25 krajach europejskich, w ramach którego przebadano ok. 25 tys. dzieci i ich rodziców. Badacze podsumowują uzyskane wnioski i zwracają uwagę na to, że najmłodsi użytkownicy oczekują wsparcia od rodziców w zakresie efektywnego korzystania z zasobów wirtualnego świata. Tymczasem dorośli mają wciąż niewielką świadomość zagrożeń czyhających na ich dzieci w sieci. Nie są też przygotowani do zapewniania im bezpieczeństwa.

Wyniki pokazują, ze Polscy rodzice wciąż znacznie rzadziej niż ich europejscy koledzy podejmują działania, których celem jest zapewnienie dzieciom warunków do bezpiecznego korzystania z internetu. Wielu z nich nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, że powinno i mogłoby zrobić cokolwiek w tym zakresie. Z jednej strony wiąże się to z tym, iż nie są świadomi zagrożeń, które ich dzieci napotykają w sieci. Z drugiej, wciąż nie mają wystarczających umiejętności – korzystają z internetu w mniejszym stopniu niż ich podopieczni, a co za tym idzie, nie dość sprawnie posługują się technologicznymi rozwiązaniami umożliwiającymi bezpieczne surfowanie po sieci. Zdaniem dr Lucyny Kirwil, psychologa społecznego i koordynatora polskich badań w ramach Kids Online II, niepokoje związane z coraz częstszym użytkowaniem internetu przez dzieci można obniżyć poprzez działania o charakterze edukacyjnym.

Kirwil wskazuje na istniejącą dużą rozbieżność między potrzebami najmłodszych, wyraźnie oczekujących wsparcia od rodziców, a aktywnością ich opiekunów na tym polu. Jak podkreśla badaczka, polskie dzieci postrzegają internet jako źródło pozytywnych doświadczeń. Chcą coraz bezpieczniej, odpowiedzialniej i bardziej twórczo korzystać z jego dobrodziejstw, ale wspólnie z rodzicami. Nie będzie to możliwe, jeśli ci ostatni nie nauczą się korzystania z internetu i możliwości, jakie daje wirtualny świat.

Naukowcy zwracają uwagę na jeszcze jeden aspekt – spektrum wirtualnych zagrożeń zmienia się na tyle szybko, że i dzieci nie są dość dobrze przygotowane na to, by sobie z nimi radzić. Zwiększają je cieszące się ogromną popularnością telefony komórkowe, smartfony, palmtopy, konsole, notebooki czy iPady, które oferują różne oprogramowanie i dają użytkownikom nowe możliwości korzystania z internetu, w tym dostęp do serwisów społecznościowych. Zdaniem badaczy odsetek najmłodszych użytkowników sieci i technologii mobilnej w Polsce jest wciąż niższy niż w wielu krajach europejskich. Dlatego mogą oni gorzej niż ich rówieśnicy z zachodnich krajów, radzić sobie z nieznanymi wcześniej zagrożeniami jakie niosą nowe aplikacje dodawane do urządzeń mobilnych.

Pełna treść raportu dostępna jest na stronie projektu: www.eukidsonline.net. Rozdział 5 raportu prezentuje porównania między krajami europejskimi oraz rekomendacje dla poszczególnych państw. Koordynatorem całego projektu jest profesor Sonia Livingstone z London School of Economics and Political Science.

Najważniejsze wnioski i rekomendacje Kids Online II:

1. Dzieci mają prawo do bezpiecznego korzystania z sieci, ale także same muszą wziąć na siebie odpowiedzialność za bezpieczeństwo własne oraz respektowanie praw innych użytkowników internetu.

2. Organizacje kształtujące politykę w zakresie użytkowania nowych mediów przez dzieci powinny w dalszym ciągu uczulać opinię publiczną na różnorodne szanse i możliwości, jakie niesie ze sobą korzystanie przez dzieci z internetu.

3. Należy na nowo przeanalizować bezpieczeństwo najmłodszych dzieci korzystających z internetu.

4. Przekazy dotyczące bezpieczeństwa powinny dotyczyć również mobilnego internetu.

5. Wsparcie edukacyjne oraz kształcenie tzw. umiejętności cyfrowych są szczególnie potrzebne tym dzieciom, które nie osiągnęły jeszcze wyższych szczebli w sprawności korzystania z możliwości internetu.

6. Zadaniem priorytetowym w obszarze kształtowania polityki dotyczącej korzystania z internetu powinno być dostarczanie pozytywnych treści młodym użytkownikom sieci.

7. Cyfrowe umiejętności w zakresie bezpiecznego korzystania z internetu wzmacniają odporność dzieci na internetowe zagrożenia.

8. Dostawcy usług internetowych prowadzący serwisy społecznościowe muszą zapewnić maksymalny poziom bezpieczeństwa kont (profili) niepełnoletnich użytkowników.

9. Zwiększanie świadomości zagrożeń związanych z korzystaniem z internetu powinno być wyważone i adekwatne (proporcjonalne do problemu) oraz skierowane do dzieci najbardziej narażonych na negatywne skutki doświadczania zagrożeń.

10. Należy zwiększać u rodziców świadomość zagrożeń i potrzeby bezpieczeństwa u ich dzieci korzystających z internetu.

11. Reakcje na kontakt młodych ludzi z treściami o charakterze seksualnym w internecie powinny być adekwatne (proporcjonalnie wyważone) i skierowane głównie do tych, którzy są najbardziej narażeni na silny stres i negatywne skutki emocjonalne (szkody) takiego kontaktu.

12. Konieczne jest ostrożne reagowanie na przejawy agresji rówieśniczej – zarówno w mediach elektronicznych, jak i w życiu codziennym dzieci i młodzieży, dotyczy to np. dyskusji konkretnych przypadków agresji tak bezpośredniej agresji jak agresji elektronicznej na forum publicznym w takiej formie, która nie pogłębi negatywnych doświadczeń dzieci.

13. Rodzice powinni mieć większą świadomość tego, że ich dzieci mogą spotykać się twarzą w twarz z obcymi osobami poznanymi w internecie.

14. Organizacje kształtujące politykę w zakresie bezpiecznego korzystania z internetu powinny być wyczulone na nowe rodzaje zagrożeń, których doświadczają dzieci i młodzież, w tym szczególnie na ryzyko związane z kontaktami między samymi użytkownikami internetu (np. w wyniku wymiany plików między rówieśnikami).

15. Przekazy zwiększające świadomość w zakresie bezpieczeństwa w internecie powinny wskazywać skuteczne strategie radzenia sobie z zagrożeniami. Należy podkreślać znaczenie zarówno wsparcia społecznego w postaci rozmowy z rodzicami, przyjaciółmi i nauczycielami, jak wykorzystania narzędzi technologicznych (oprogramowania) służących zwiększaniu bezpieczeństwa w sieci.

16. Działania służące zwiększaniu wśród rodziców świadomości dotyczącej zagrożeń i bezpieczeństwa w sieci powinny obejmować kształcenie praktycznych umiejętności w zakresie stosowania rodzicielskich technik zwiększania bezpieczeństwa ich dzieci w internecie.

17. Przemysł internetowy powinien przyjąć proaktywną postawę wobec promowania bezpiecznego korzystania z internetu i zwiększania świadomości zagrożeń, a także dbać o to, aby przekazy edukacyjne w zakresie polityki bezpieczeństwa były wyraźnie widoczne i dostępne dla użytkowników sieci.

18. W celu poprawienia efektywności narzędzi służących zwiększaniu bezpieczeństwa dzieci w internecie oraz by zwiększyć poziom ich wykorzystania przez rodziców, producenci i twórcy oprogramowania powinni brać pod uwagę potrzeby, umiejętności oraz zainteresowanie samych rodziców konkretnymi rozwiązaniami technologicznymi.

19. Poziom wsparcia udzielanego dzieciom przez nauczycieli w zakresie korzystania z internetu jest wysoki, lecz mógłby być jeszcze wyższy, szczególnie, ze wciąż jeszcze znacząca grupa dzieci takiego wsparcia nie otrzymuje. Szkoły mają zasoby umożliwiające dotarcie do wszystkich dzieci, więc to właśnie one powinny w największym stopniu zaangażować się we wspieranie tych, do których najtrudniej dotrzeć.

20. Rekomendacje wynikające z porównań między krajami:

a) Większy dostęp szerokopasmowy wiąże się ze wzrostem zagrożeń w sieci, ale nie ze wzrostem korzyści odnoszonych z użytkowania internetu. Wynik ten sugeruje, że wraz z większym dostępem pojawiają się nowe zagrożenia, z którymi jeszcze nie dość skutecznie radzą sobie organizacje zajmujące się polityką bezpieczeństwa w sieci;

b) W krajach, w których edukacja dotycząca korzystania z nowych mediów jest bardziej powszechna lub poziom wyposażenia szkół (klas lekcyjnych) w komputery jest wyższy, dzieci mają większe umiejętności w zakresie korzystania z nowych technologii (umiejętności internetowe). Wynik ten wskazuje na pozytywną rolę formalnej edukacji w alfabetyzacji cyfrowej (digital literacy), kształtowaniu umiejętności technologicznych oraz wyrównywaniu szans społecznych, z czego wynika, że warto popierać tę edukację we wszystkich krajach.

Więcej informacji: www.swps.pl.

Nie musimy być "anonymous". Edukacja obywatelsko-medialna

2012-02-01T09:08:00.000+01:00

Całe zamieszanie wokół ACTA powoli będzie zapewne nudzić tzw. "internautów" i sprawę będą kontrolować jak dawniej zainteresowani problemem działacze. Coś się jednak w Polsce zmieniło, pytanie, czy to tylko jednorazowy zryw, czy społeczeństwo obywatelskie ma szansę się u nas rozruszać? I co z tym powinna mieć wspólnego edukacja?

Nie zamierzam wnikać w konkretne przepisy niesławnego dokumentu. Jestem zdeklarowanym przeciwnikiem. Miałem nadzieję, że konsekwentne działania nie tylko rozpropagują w naszym kraju wiedzę na temat funkcjonowania prawa autorskiego, wolnych licencji. Ale że w powiązaniu ze znajomością hipertekstu i cyfrowego środowiska swobodnego przetwarzania przez kolejne roczniki Polaków już od dziecka, jest szansa na zmianę. Na pewno należy zacząć się zastanawiać, jakie możliwości przeciwdziałania restrykcjom, na których zależy tak naprawdę pośrednikom medialnym, artystom niekoniecznie tak bardzo, a już na pewno nie wszystkim, można podjąć, żeby dalej walczyć o dostęp do kultury. Bo nie da się już ukryć - czego dowiedli Alek Tarkowski i Mirosław Filiciak w raporcie "Obiegi kultury" - że "pirat" to nie pradawny sprzedawca skopiowanych płyt, ani "złodziej" cyfrowych treści. Ale najczęściej ktoś, kto traktuje cyfrowe kopie znalezione w sieci jako wersje demo lub umożliwiające szeroki kontakt z kulturą (skracam i upraszczam).

Czy zmieni się coś w polskiej edukacji poświęconej mediom i obywatelstwu? Jak wykazywaliśmy w raporcie "Cyfrowa przyszłość. Edukacja medialna i informacyjna w Polsce", w nowej podstawie programowej kształcenia ogólnego media pojawiają się często, ale to nieskoordynowany i niefunkcjonujący jako spójna całość zestaw "wrzutów" na konkretne przedmioty. Co prawda rysuje się podział na kształcenie umiejętności praktycznych na informatyce i zajęciach komputerowych, a umiejętności krytycznych, projektowych i współpracy na zajęciach języka polskiego, plastyki, wiedzy o kulturze. Wciąż nam jednak w publicznej debacie daleko do otwartego przyznania, że sprawne korzystanie z mediów, umiejętność krytycznego odbioru, swobodnego nadawania, tworzenia z innymi i wykorzystywania mediów do organizowania się oraz dyskusji o otaczającej rzeczywistości, w polskiej szkole nie funkcjonuje. Mamy tylko wycinki, skrawki, które pozornie komponują się w spójną całość (i to po żmudnym wypreparowaniu z podstawy programowej). Jednak nie taką, która pozwalałaby na realizowanie wizji np. z pogranicza pomysłu na "obywatela monitorialnego", przytaczanego m.in. przez Henry'ego Jenkinsa. Edukacja medialna nie powinna być oderwana od innych przedmiotów i traktowana jako niemal laboratoryjne, odseparowane od świata zewnętrznego edukowanie z mediami (pamiętajmy, że edukacja to zarówno kształcenie, jak i wychowanie).

Być może zryw związany z ACTA powinien nam uświadomić, że młodzi Polacy, nawet jeśli protestowali, bo protestowali inni, albo jako młodzi podchwycili hasła o zabieraniu wolności i postanowili skorzystać ze swojego prawa do buntu i młodzieżowej energii, potrafią nie tylko odbierać informacje. Potrafią je także analizować, pogłębiać, przeszukując sieć i wspólnie w krótkim czasie organizować się, proponując spójne stanowisko, oparte na konkretnych argumentach. I to widzieliśmy, kiedy tysiące ludzi kierowały do działaczy objaśniających, czym jest ACTA, ale i kiedy traktowano Zbigniewa Hołdysa i jego słowa jako materiał do przetwarzania. Wyzwaniem dla nas nie jest już tylko jak wykształcić obywateli korzystających aktywnie z mediów. Musimy się zastanowić, jak wykorzystać już zdobyte przez nich, zupełnie naturalnie umiejętności, poszerzyć je, udoskonalić (nie wszyscy potrafią tak samo dużo, nie wszystkim udaje się wykorzystanie społecznych umiejętności poza fejsbukiem, o czym pisałem po obserwacji studentek i studentów). I jak uczyć młodzież bycia aktywnymi obywatelami, którzy nie muszą wykrzykiwać swoich potrzeb tylko w ramach wielkich, zbiorowych protestów (czy to w sieci, czy na ulicy), także potrafiących formułować swoje postulaty, zbierać się w większe grupy nie tylko roszczeniowo nastawione do świata, ale i zmieniające go. I to bez konieczności chowania się za maskami. Obywatele nie muszą być anonimowi, nie muszą też koniecznie odkrywać twarzy demonstrując, jak chciałaby pewna "obywatelska" partia. I chociaż podobne działanie nastawione na budzenie obywatelskiej świadomości i wykorzystania mediów w celu oddolnego budowania demokracji byłoby trudne w szkole - to przecież bardzo sztywna, hierarchiczna instytucja - to (nie licząc wielu pozaformalnych działań) nie wymyślono na masową skalę innej przestrzeni spotkania ludzi z różnych grup społecznych, gdzie istnieją wbrew pozorom warunki edukowania do demokracji. Chociaż najchętniej posłałbym na kurs demokracji polskich polityków, którzy uważają często, że "władza ludu" to oddanie głosu raz na cztery lata.

Zdjęcie: Astrojunta CC BY-SA 2.0 z http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Anonymous_at_Scientology_in_Los_Angeles.jpg&filetimestamp=20080401031937

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Edukacja publiczna i kultura uczestnictwa

2012-01-01T19:38:00.000+01:00

Obejrzałem właśnie dyskusję Liz Losh i Henry'ego Jenkinsa pod hasłem "czy edukacja publiczna może współistnieć z kulturą uczestnictwa", która odbyła się w październiku 2011 w ramach "Mobility Shifts. An International Future of Learning Summit". Niekoniecznie można było usłyszeć nowe refleksje, ale na pewno warto się z nimi zapoznać i raz jeszcze nad nimi zatrzymać.

Kultura uczestnictwa, czyli nie Web 2.0

Nie zamierzam skracać całej rozmowy, nie interesują mnie również wszystkie podjęte wątki. Zwróciłem uwagę na kilka interesujących, z których część można uznać za zupełnie oczywiste. Punkt wyjścia to zdefiniowanie przez Jenkina terminu kultura uczestnictwa (participatory culture), na co zdecydował się, tłumacząc, że jego pogląd przez lata ewoluował. Zwrócił uwagę, że jest to zestaw społecznych i kulturowych, a nie technologicznych praktyk. Dlatego Sieci 2.0 nie należy traktować jako synonimu dla omawianego terminu, ale jako biznesowy model. Kultura uczestnictwa powinna być traktowana jako rodzaj obietnicy, że ludzie mogą wziąć media w swoje ręce i za ich pomocą zmieniać kulturę, poczynając od swojej kultury lokalnej.

W pewnym sensie oddzielenie Web 2.0 od kultury uczestnictwa, czy raczej potraktowanie jej jako czegoś, co umożliwia partycypację, ale nie jest ona celem udostępniających określone technologie (a raczej, że może być celem, ale pośrednim, prowadzącym do zysku) wydaje się dość istotne. Sama możliwość kontaktu z ludźmi i tworzenia mniej lub bardziej "wirtualnych" społeczności nie oznacza jeszcze powstania mocy sprawczej. Może jedynie stanowić jej zaczyn. Zahacza to o lukę uczestnictwa, związaną z dostępem do umiejętności, doświadczenia i wiedzy, które pozwalają ludziom na uczestnictwo. Sam dostęp do technologii i jej wykorzystanie do kontaktów społecznych nie musi oznaczać faktycznej partycypacji w podejmowaniu decyzji o sobie, grupie w której funkcjonujemy i na wyższych szczeblach, jak wspólnota lokalna czy państwo. Przygotowanie do tego wymaga zdecydowanie szerszych działań edukacyjnych niż tylko kształcenie w zakresie obsługi określonych narzędzi (co sam zauważyłem wielokrotnie pracując ze student(k)ami - świetna umiejętność powierzchownego korzystania ze społecznych mediów, gorzej jeśli narzędzia miały być wykorzystane do realizacji konkretnego, nastawionego na cel działania i wyjścia poza luźne kontakty, ustalenie priorytetów, celu, wyboru metod i podziału obowiązków*).

Infrastruktura publiczna - podstawa działania

Zdaniem Jenkinsa jedyna infrastruktura, która umożliwia walkę z luką uczestnictwa to infrastruktura dostarczana przez publiczną edukację i publiczne instytucje. Można by się oczywiście w tym miejscu zatrzymać i zapytać - czy na pewno? - ale czy rzeczywiście mamy w tej chwili do dyspozycji porównywalną bazę, pozwalającą na przygotowywanie społeczeństwa choćby w podstawowym zakresie do świadomej społecznej aktywności? W rozmowie Losh i Jenkinsa pojawił się pomysł, że właściwie tylko powrót do szkoły i zapewnienie odpowiedniego przygotowania do kultury uczestnictwa w publicznych szkołach pozwala na pełne przygotowanie społeczeństwa (Jenkins obok szkoły wymienia także publiczne biblioteki). Oparcie walki o kulturę uczestnictwa na zajęciach pozaszkolnych lub wyjściu poza szkołę oznaczałoby pracę z niewielką grupą ludzi. I chyba nie da się uciec od refleksji, że być może całkiem dobre efekty moglibyśmy osiągnąć wracając do "kulejącej" i pozostającej zawsze w tyle szkoły, niż "wysadzając ją w powietrze" i próbując realizować szeroki społeczny projekt w oparciu o faktycznie doraźne, punktowe i prowadzone w małej skali działania (nawet, gdyby udało się zbudować potężną sieć działaczy i działaczek). Co nie oznacza oczywiście, że tylko działania orbitujące wokół szkoły lub nastawione na działanie wewnątrz mają szansę powodzenia. Nielubiana i krytykowana szkoła wciąż może być potraktowana jako świetna baza wypadowa. Jak pisał kiedyś Tomasz Szkudlarek w książce "Media. Szkic z filozofii i pedagogiki dystansu":

Szkoła stanowi w przestrzeni społecznej miejsce zupełnie unikalne - nawet, jeśli została już pozbawiona wiodącej roli w tworzeniu społecznej wyobraźni. Jest bowiem prawdopodobnie ostatnią instytucją, gdzie gromadzą się przedstawiciele wszystkich społecznych grup i kultur, gdzie toczy się rozmowa (czasem bardzo brutalnie przesycona dominacją jednych nad drugimi) o znaczeniach i wartościach zbiorowego życia, gdzie owe znaczenia mogą być ze sobą konfrontowane i gdzie w wyniku konfrontacji mogą powstawać nowe sensy. Podzielam opinię tych pedagogów, którzy uważają - jak H. Giroux - że mimo wszystko, mimo dokonującej się w szkole symbolicznej przemocy i mimo jej silnego uwikłania w reprodukcję kulturowej dominacji elit - jest to miejsce warte obrony przed demontażem, miejsce potencjalnie bardzo znaczące dla budowy nieco lepszego świata niż ten, który zastaliśmy (s. 109).

I chociaż obecnie coraz trudniej o rzeczywiste spotkanie różnorodnych środowisk, pomimo działań osób, którym zależy na demontażu publicznego szkolnictwa nie mamy na szczęście administracyjnego podziału szkół na katolickie i laickie, albo podzielonych dzięki systemowi bonów na jeszcze inne ideologiczne frakcje i oderwane od idei konieczności wyrównywania szans i dawania wszystkim jednakowych podstaw (praktyka nieco temu zaprzecza, ale nie na całej linii).

Szkolny totalitaryzm, braki edukacji nieformalnej i pedagogika wyzwolenia

Temat luki uczestnictwa jest przez Jenkinsa kontynuowany, kiedy zwraca uwagę, że możliwość przygotowywania przez szkołę do kultury uczestnictwa jest związana z koniecznością otwarcia szkoły na nowoczesne narzędzia (jakkolwiek je nazwiemy - urządzenia, gadżety itp.). A to zaledwie pierwszy krok i samo zapoznanie się z technologią nie wystarczy, trzeba jeszcze próbować zrozumieć, co oznacza skorzystanie z technologii i jak można ją wykorzystać. O absurdalnych przykładach ograniczania dostępu do możliwości technologicznych posłuchajcie sami. Mnie utkwiło zdanie Losh, że współczesna klasa szkolna przypomina totalitarne Chiny. Wprowadzanie nowości technologicznych do szkół może być już narzędziem kontroli nie tylko uczniów, ale i samych nauczycieli. Jeśli nie radzą sobie z nowinkami tak, jak powinni (co oceni szkolna administracja lub inne organy kontroli), można obciąć im pensje lub się ich pozbyć. Wprowadzanie nowych narzędzi na lekcje może również rodzić niezdrową konkurencję pomiędzy nauczycielami, a nawet szkołami zamiast skłaniać do skorzystania z potencjału rozwijania współpracy.

Jenkins zwraca uwagę na niezwykle istotną kwestię. Nie jest najważniejsze jak najlepsze wyposażenie i jak najlepszy, czy wręcz doskonały efekt pracy z wykorzystaniem nowych narzędzi. Liczy się samo działanie i wykorzystywanie tych możliwości i sprzętów, które są pod ręką. I jak dodała Losh, nie liczą się gadżety - ipady i inne cuda, ale zaangażowanie. Low tech również pozwala się rozwijać i budować kulturę uczestnictwa. Zatem "zrób to sam" - hasło edu- ,i nie tylko, punków staje się jedną z podstawowych kwestii budowania aktywnego społeczeństwa. Podstawą jest proces tworzenia, a nie efekt. Bo to w trakcie pracy z innymi zbieramy doświadczenia, uczymy się także analizując efekty. Próba osiągania doskonałości już przy pierwszym podejściu mogłaby zabić motywację i radość oraz potencjał różnorodnej interpretacji (byłoby to przecież dążenie do realizacji odlewu z konkretnej, ustalonej wcześniej matrycy). W tym miejscu przydałaby się dłuższa refleksja nad wywiadem "Zamknij się i po prostu to zrób" Alka Tarkowskiego i Agaty Jałosińskiej z Joi Ito. Odniosę się tylko skrótowo, że o ile w trakcie pojedynczych projektów i zdobywania kolejnych doświadczeń długofalowe planowanie nie jest istotne - a o odejściu od starannych planów edukacyjnych przez osoby uczące się mówi Ito - to w przypadku budowania na wielką skalę, a takim projektem jest kultura uczestnictwa i społecznego, długotrwałego uczenia się, nie da się planowania uniknąć. Nie da się także - jak wskazują Losh, Jenkins i Szkudlarek zrezygnować z formalnej edukacji.

W takcie edukacyjnej walki o inne społeczeństwo mogą się pojawić problemy. Jak w jednym z podanych przez Losh studenckich zachowań - jak mówić o tym, co jest właściwe komuś, kto wykorzystuje uczestnictwo w niewłaściwy sposób (np. przy realizacji interesów tylko swojej grupy) lub w ogóle nie ma zamiaru brać udziału? Jenkins z kolei skierował uwagę na problem coraz częstszego dopasowywania się przez studentów do sprecyzowanych wymagań zaliczeniowych (polska szkoła uczy tego kluczami odpowiedzi), przez co znika wiele działań związanych z uczestnictwem, nie wykorzystuje się prawa do stawiania oporu i do wyzwalania z opresji.

* Swoją drogą coraz częściej mam wrażenie, że media społecznościowe to tylko fasada aktywności społecznej - ładna nakładka, która tak naprawdę nie wykracza zbyt często poza "ocieranie się" czy "zlubianie" (o tym ostatnim pisał chyba jakiś czas temu Alek Tarkowski).

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Edukator Medialny 2011

2011-12-30T20:03:00.000+01:00

Podsumowania roku mogą przyprawiać o mdłości, ale czasami warto zebrać linki do najciekawszych wpisów. EM robi to po raz pierwszy.

Rok 2011 nie był rokiem radykalnych zmian na blogu. Wspierany jeszcze przez pierwsze miesiące przez studenckie redakcje, przez moment w dwuosobowym zespole, dalej jest jednoosobowym projektem. Nieregularnikiem, gdzie zbierane są krótkie refleksje, szkice i odnośniki do tekstów opublikowanych w innych miejscach i w ramach fejsbukowej aktywności linki do różności i tekstów w EM. Dzięki pisaniu od czasu do czasu w "Edukatorze...", udało mi się poznać (i to w "realu") wiele ciekawych osób i zrealizować wspólnie z nimi interesujące projekty. Kilka kolejnych czeka albo na rozpoczęcie prac (jak "Edulab - laboratorium lokalnych zastosowań mediów", realizowany dzięki Fundacji Orange), albo na decyzję co do sfinansowania, albo wydarzy się niebawem, wystarczy tylko dojechać na miejsce.

Dla mnie 2011 rok był rokiem medialabu. M.in. dlatego, że po chrzelickim Obozie Kultury 2.0, gdzie poznałem w praktyce, czym jest medialne laboratorium, napisałem tekst na ten temat do broszury na temat digitalizacji dziedzictwa i na początku mijającego roku skopiowałem do EM. Również dlatego, że miałem przyjemność współorganizować od końca 2010 i współprowadzić w sierpniu 2011 jeden z warsztatów Medialabu Lublin. W listopadzie poznałem co to booksprint - kolejne hasło, które będzie mi się kojarzyć z końcem tego roku - biorąc udział w projekcie realizowanym przez Centrum Cyfrowe w ramach Medialabu Warszawa i pisząc podsumowanie raportów w projekcie Cyfrowa Przyszłość. Bliżej zainteresowałem się także hakowaniem, przygotowując projekt poświęcony zmianom uniwersytetu. Poznałem w praktyce kilka nowych pomysłów na kolektywne wytwarzanie wiedzy, zbieranie jej i udostępnianie i mam nadzieję, że uda mi się w 2012 kontynuować zdobywanie kolejnych nowych doświadczeń i nadal prowadzić refleksję na ich temat.

W linkach poniżej znajdziecie kopię tekstu, nieco refleksji o (nowych) mediach, trochę sceptycyzmu co do konieczności wprowadzania mediów do szkół, ocenę pomysłu obdarowania uczniów netbukami, fascynację edupunkiem, dwie recenzje książek i relację z booksprintu. Zachęcam do ponownego zerknięcia do tekstów lub przeczytania po raz pierwszy. Zapraszam do działu "Teksty spoza EM", gdzie gromadzone są linki do artykułów opublikowanych przeze mnie poza blogiem. Z radością przyjmę wszelkie uwagi i podyskutuję na poruszane w EM tematy. Zarówno w sieci, jak i przy spotkaniu "na żywo".

Wszystkim Czytelniczkom i Czytelnikom, wszystkim byłym Współpracowniczkom i Współpracownikom oraz wszystkim byłym i obecnym Studentkom i Studentom życzę szczęścia, czasu i pieniędzy na realizację zainteresowań i pełni zdrowia! Do zobaczenia w "wirtualnym" realu i "realnej" wirtualności!

Medialab - laboratorium edukacji (medialnej) (w EM znajduje się cykl relacji z medialabów i tekstów poświęconych medialabowym działaniom)

Tekst na temat edukacyjnych aspektów medialabu na bazie doświadczeń z Obozu Kultury 2.0 – Medialabu Chrzelice 2010.

Edukacja medialna: techno-obłęd i bluźnierstwo epoki 2.0

Nowe, nowsze, najnowsze... stare. Coraz świeższe technologie pojawiają się niemal z dnia na dzień. Marząc o zmodernizowanej szkole i oparciu programu edukacji (medialnej) o najnowsze narzędzia, zaczynamy błądzić.

(Nowe) media, (nowe) wyzwania, (nowe) ocenianie

Henry Jenkins opisał swoje rozterki związane z ocenianiem w dobie nowych mediów. Czy powinniśmy zezwolić studentom na korzystanie z komputerów podczas egzaminów? Czy możemy sobie jeszcze pozwolić na indywidualne ocenianie?

Laptop dla pierwszaka. Propaganda

"Minister finansów zablokował pieniądze, za które rząd miał kupić laptopy dla uczniów. Na wyboistej drodze do modernizacji Polska zrobiła w ten sposób krok do tyłu". Artykuł przeciwko fanatykom "postępu".

(Edu)punk's not dead!

Edupunk - hasło ukute kilka lat temu - to termin, który próbuje łączyć punkowego ducha z działalnością edukacyjną.

Szkoła i wolność słowa. Internet i prawa ucznia

Szkoła to dzisiaj już nie tylko przestrzeń budynku i okoliczny teren. W szkole to nie zawsze podczas lekcji, na przerwie, zajęciach pozalekcyjnych czy okolicznościowej imprezie.

Mobilna edukacja. M-learning czyli (r)ewolucja w...

W internecie pojawiły się dwa przewodniki wskazujące potencjał mobilnej edukacji. Pierwszy przeznaczony dla nauczycieli, drugi dla uczniów. Recenzja.

Za dużo zdolnych uczniów?

Pomysł mazowieckiego kuratorium oświaty zadziwił uczniów, rodziców i chyba samych nauczycieli.

Koniec epoki kredy

Recenzja książki Aleksandry Pezdy "Koniec epoki kredy".

Booksprint - bieg po książkę

Od pewnego czasu rosnącą popularnością cieszą się w Polsce niestandardowe sposoby dzielenia wiedzą i jej tworzenia. Można obserwować wysyp barcampów, niekonferencji, rozwijają się (media)laby. Jedną z ostatnich nowości jest booksprintowa forma pracy.

Zdjęcie: Some rights reserved by bayasaa

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Studentki, studenci i media

2011-12-30T15:33:00.000+01:00

Studentki i studenci wspierali "Edukatora Medialnego" przez kilka ostatnich lat. W tym roku akademickim nie biorą czynnego udziału w przygotowywaniu bloga (zdarzyło mi się usłyszeć, że młodzież akademicka jest wykorzystywana przy rozwijaniu "serwisu" wykładowcy), ale przygotowują własne. Mając świadomość, że czytam ich wpisy i wybrane zamierzam polecać w EM.

Kilkuosobowe drużyny poza innymi zajęciami mają do przygotowania około pięciu wpisów na okołomedialne i okołoedukacyjne tematy. Z przygotowanych do tej pory wybrałem kilka, na które warto zwrócić uwagę. Spojrzenie młodszych ode mnie osób, zwłaszcza studiujących na pierwszym roku, które zupełnie niedawno opuściły szkołę średnią, może być niezwykle inspirujące. Oczywiście, są to czasami jeszcze poglądy nie do końca sprecyzowane, czasami niezwykle wyraziste, poddające się dominującym trendom, stereotypom. Ale mimo wszystko to spojrzenia świeże, akcentujące co młodym wydaje się ważne, jeśli chodzi o wykorzystanie mediów i interesujące ich tematy. To także szczere teksty, na ile można być szczerym w zleconej, obowiązkowej pracy, która będzie brana pod uwagę przy wystawianiu końcowej oceny.

Poniżej lista odnośników do wybranych artykułów grup studentek i studentów pierwszego roku pedagogiki:

Prościej jest kupić mleko niż wydoić krowę
Pod nóż wzięłyśmy jedną z najgłośniejszych, najbardziej rozpowszechnionych i trwających najdłużej kampanii społecznych, promujących zdrowe odżywianie - "Pij mleko! będziesz wielki".

Programy komputerowe w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi umysłowo
Dla wielu z nas (w zasadzie dla większości) programy komputerowe służą przede wszystkim do konkretnych celów: nagrywanie płyt, obróbka fotograficzna zdjęć czy też ich przeglądanie. Takie programy ułatwiają nam życie, są pomocne. Jednak dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo mają one znacznie większe znaczenie.

Dziecko w mediach
W mediach coraz częściej mamy do czynienia z młodymi aktorami, statystami reklam , małymi gwiazdami, które nie osiągnęły 15 lat. Jak wpływa to na ich życie prywatne, relacje z rówieśnikami?

Postęp techniczny furtką do normalnego życia
W jaki sposób nowa technika ułatwia funkcjonowanie osobom niepełnosprawnym ruchowo.

Kreskówki - uczą, czy demoralizują?
W dzisiejszych czasach, większość rodziców nie interesuje się tym jakie bajki oglądają ich dzieci.Często ich rola ogranicza się tylko do tego by włączyć swoim pociechom telewizor.

Nie ma kaleki, jest człowiek
Czyli jak to Maria Grzegorzewska zaczęła temat, że należy oswajać innych z niepełnosprawnością...

Media a kształtowanie opinii
Billboardy, ulotki, gazety, reklamy, programy telewizyjne, audycje radiowe i internet - na każdym kroku do naszej świadomości docierają nowe wiadomości, bombardowani jesteśmy dziesiątkami, a nawet setkami informacji. Ale czy kiedykolwiek zastanawialismy się jak to wpływa na nasze opinie, zachowanie i światopogląd?

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Booksprint - bieg po książkę

2011-12-25T12:28:00.000+01:00

Chociaż sama metka "booksprint" funkcjonuje od niedawna, a w Polsce w listopadzie miało miejsce prawdopodobnie pierwsze twórcze spotkanie korzystające z tej etykiety, forma pracy nie jest najnowszym wynalazkiem. Wspólne pisanie książek zdarzało się już w przeszłości. W sprincie pisarskim akcent kładzie się jednak nie tylko na współpracę, ale również bardzo krótki czas produkcji. W booksprincie Medialabu Warszawa, w którym brałem udział, na napisanie książki przeznaczono zaledwie dwa dni.

Poza warszawskim projektem miałem możliwość uczestniczyć w dwóch działaniach. Projekt "Hakowanie Uniwersytetu" zasadzał się na podobnym pomyśle twórczym - pod określonym hasłem zebrać w krótkim czasie teksty i złożyć z nich sieciową publikację (ale zdecydowanie wymykał się pomysłowi na napisanie książki w trzy do pięciu dni). Podobnie podczas pracy w ramach projektu "Cyfrowa Przyszłość" - mieliśmy jedno popołudnie na napisanie podsumowania wcześniej przygotowanych raportów.

Wszystkie trzy działania, które mogłem obserwować jako uczestnik miały jedną wspólną cechę - nie udało się ukończyć roboty w założonym terminie i należało poświęcić jeszcze moment na dokończenie pracy w sieci. Podczas warszawskiego booksprintu okazało się, że swobodny dostęp do udziału w wydarzeniu dla wszystkich może zrodzić trudności komunikacyjne i niemal uniemożliwić współpracę. Zwłaszcza, jeśli nie można dojść do porozumienia w zakresie inspiracji czy celów ideologicznych - wystarczy jedna osoba, która chce zrealizować wyłącznie swoje cele i nie chce się zgodzić na kompromis, albo wspólne decydowanie o rezygnacji z niektórych wątków w trakcie dalszych etapów pracy, żeby projekt skończył się kompletną porażką. Na szczęście w Warszawie udało nam się w trudnym momencie podpisać wspólny kontrakt i kontynuować pracę już po rezygnacji niektórych osób.

W przypadku pracy podsumowującej raporty - okazało się, że aby podsumowanie roboty było na wysokim poziomie, trzeba na to więcej czasu niż zakładaliśmy. Należało mieć jeszcze moment na uwzględnienie wszystkich istotnych pomysłów, redakcję, krytyczne czytanie i wprowadzenie poprawek. Jeśli chodzi o książkę na temat hakowania - nie udało się proste przeniesienie pierwowzoru na nasz grunt. Po części z powodu o wiele mniejszego aktywnego zainteresowania akcją i przesłaniem własnych tekstów. Po części ze względu na pionierski charakter pracy i pomysł na wyjście poza samo zbieranie tekstów i podjęcie próby ich otworzenia - wspólnej redakcji również przez osoby, które nie przysłały własnych artykułów.

Booksprint - na co zwrócić uwagę (przydałoby się booksprintowe przygotowanie poradnika na temat booksprintów)

Doświadczenia związane z kolektywnym przygotowywaniem publikacji w krótkim czasie mogę podsumować następująco:

- booksprint świetnie się sprawdza w początkowej fazie prac nad projektem lub podczas pracy nad podsumowaniem - pozwala na szybkie przygotowanie konstrukcji publikacji, jej tematu, celu i zawartości. Wymaga to jednak żmudnej pracy, ścierania poglądów i dochodzenia do kompromisów (co może nie zadowalać w pełni żadnej ze stron) - jak w przypadku medialabowej produkcji. Niezbędne okazało się tam również skorzystanie z prostych metod jak burza mózgów, tworzenie map myśli i zakontraktowanie pracy. W przypadku hakowania niezbędna była praca organizatorów, możliwa w sieci, polegająca na przygotowaniu konkretnego pomysłu i przygotowania wołania o teksty (przypominało to nieco typową pracę nad przygotowywaniem zbiorowej publikacji). "Cyfrowa Przyszłość" wymagała przygotowania solidnych materiałów, które były podstawą do opracowania podsumowania, ale sama metoda booksprintowa pozwoliła nam na bardzo dobre efekty zbierające dotychczasowe osiągnięcia.

- Booksprint wymaga koordynacji - jeśli w dwa dni ma powstać książka, nie ma czasu na spory o to, czyje decyzje są ważniejsze, ktoś musi pilnować harmonogramu, który należy w miarę szybko ustalić na początku pracy. Rola koordynatorki/ koordynatora może być trudna, ponieważ niektórzy uczestnicy mogą uznać, że ktoś narzuca styl pracy i mogą zrezygnować z działania. Pomocne może okazać się zawarcie kontraktu przez osoby biorące udział w projekcie i ustalenie w nim zasad komunikowania, podejmowania decyzji itp.

- Booksprint nie zawsze może być w pełni otwarty - osoby o sprzecznych poglądach, nie znające się wcześniej, nie powinny razem pisać. Niestety, nawet tak pozornie "drobne" kwestie jak wybór licencji powstającej publikacji mogą pogrzebać dotychczasowe wysiłki. Booksprint sprawdzi się w gronie osób zainteresowanych tym samym tematem, ale nie różniących się radykalnie, jeśli chodzi o cel pracy, stosowane metody i wyznawany światopogląd. W przypadku krótkich spotkań dobór (zdecydowanie złe słowo, ale możliwe, że nieuniknione) uczestniczek i uczestników jest konieczny. Dlaczego pisanie nie miałoby być przyjemne?

- Wszelkie wyraźne kwestie sporne należy podjąć już na początku pracy - lub zastanowić się, co może być w dalszej robocie sporą barierą. Unikniemy w ten sposób rezygnacji części osób w zaangażowanej fazie, co mogłoby skutkować zabraniem przez nie swojego wkładu i zubożeniem końcowej publikacji, a nawet zawaleniem całego projektu.

- Booksprint powinien mieć jasno określony cel i w miarę możliwości temat - zbyt długie debatowanie nad celem pracy (może to być eksperymentowanie z metodą, przygotowanie materiałów prezentujących nowe zjawisko/zjawiska, promocja określonych idei itd.) i grupą odbiorców oraz ustalanie lub interpretowanie wstępnego tematu, mogą zabrać czas potrzebny na pisanie. Może się okazać, że część osób, wyczerpana sporem lub brakiem konkretyzacji zrezygnuje, albo że w jeden dzień nie da się już napisać książki.

- Planowanie booksprintu powinno przewidywać dodatkowy czas na dopracowanie projektu - jeśli piszemy tylko w celach eksperymentalnych, eksploracyjnych, żeby poznać metodę, niekoniecznie dodatkowy czas jest potrzebny. Ale jeśli publikacja ma być przygotowana jak najlepiej w jak najkrótszym czasie i służyć określonej grupie odbiorców, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby pozwolić sobie na kilka dni, tydzień, maksymalnie dwa na kończenie pracy w sieci. Chyba że grupa przygotowująca książkę to osoby, które się chociaż trochę znają i zrobią wszystko, żeby konkretnego dnia o określonej godzinie książka została opublikowana. W medialabowym działaniu musieliśmy sobie "doliczyć czas", ponieważ niemal cały pierwszy dzień spędziliśmy na decydowaniu o temacie, celu i sporze o zawartość. W akcji hakowania pierwsza część pracy miała booksprintowy charakter, chociaż ze względu na pracę na temat uniwersytetu daliśmy sobie niemało czasu (w porównaniu z dwudniowym sprintem) na przygotowanie tekstów i na dalszą obróbkę.

Booksprintowa forma pracy domaga się dłuższego podsumowania. Pozwoliłem sobie tylko na wrzucenie wątków, które po pewnym czasie od działań, w jakich brałem udział, wydały mi się najistotniejsze (ale przyznaję, że mogłem o czymś kompletnie zapomnieć lub nie pomyśleć). Prawdopodobnie najciekawsze efekty można by osiągnąć, przekazując w ten sposób wiedzę o podstawach określonych zagadnień, prezentując sposób lub sposoby na realizację określonych działań, korzystanie z metod pracy czy próbując przekazać wiedzę na temat obsługi urządzeń, oprogramowania, a także zbierając teksty na konkretny temat.

Zdjęcia: gds cc-by-sa 3.0

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Koniec epoki kredy

2011-10-29T12:56:00.002+02:00

W moje ręce wpadła ostatnio książka Aleksandry Pezdy "Koniec epoki kredy". Po wydanych niedawno przez serwis edustyle.pl przewodnikach dla uczniów i nauczycieli na temat mobilnej edukacji, to kolejny tytuł skierowany do nauczycielskiego grona.

Sięgałem po pozycję, obawiając się, że będzie to hurra-optymistyczna książeczka, zbierająca trochę porad, kilka opisów zastosowań, ale i tak oderwana od szkolnej codzienności. Lektura rozwiała moje obawy, pokazała również, że coraz słabiej znam rzeczywistość polskiej szkoły (co ostatnio na szczęście udało mi się trochę zmienić, w trakcie warsztatów w Lublinie) i powinienem zacząć myśleć o badawczym powrocie do edukacyjnej instytucji. Dowiedziałem się również, co ma do powiedzenia techno-edukacyjna awangarda polskich nauczycieli, nawet jeśli nie funkcjonuje jako spójne środowisko i jego zaistnienie jest po części efektem doboru przykładów przez autorkę.

Z pierwszych stron dowiemy się, dlaczego w szkole warto korzystać z internetu. Może to brzmieć banalnie, ale jeśli zamiarem wydawców było trafienie pod nauczycielskie strzechy z nowym tytułem, wyjaśnianie od podstaw jest niezbędne. W końcu nie jest to książka dla już przekonanych, ale pokazująca ignorantom, zastraszonym, przerażonym, niepewnym i tym, którym milcząco lub jawnie zabrania się eksperymentowania, że warto.

Na uwagę zasługuje układ książki. Każda z opisywanych technologicznych nowości jest początkowo ogólnie przedstawiana, ze wskazaniem na charakterystyczne cechy, kontrowersje. Później poznajemy edukatorów, którzy na co dzień wykorzystują narzędzie/ usługę w edukacyjnych działaniach szkolnych lub przyczyniają się do jego rozwoju. Podrozdział poświęcony określonemu aspektowi opisywanej technologii, później poradnik wykorzystywania i na końcu "krok po kroku" - jak zacząć, jak przejść proces rejestracji itd. z wizualnym wsparciem zrzutów ekranu obrazujących kolejne działania. Nie brakuje również ramek z wypunktowaniem najistotniejszych kwestii. W ten sposób, po wstępie na temat internetu w życiu nauczyciela, dowiadujemy się o Wikipedii, blogach na przykładzie gazetowego bloxa, youtube, Facebooka, wiki i o sieciowym bezpieczeństwie. Początkowo zamierzałem dokładniej opisać, na co zwróciłem uwagę. Trzymam teraz przed sobą książkę, oznaczoną stosem żółtych kartek. Stwierdziłem jednak, że moje zaznaczenia podkreślają ważkość dobranego układu i interesujące przykłady, których wypisywanie byłoby niepotrzebnym powielaniem treści z książki.

Polska szkoła, której zreformowanie z końca XX wieku kompletnie nie brało pod uwagę błyskawicznego rozwoju interaktywnych mediów, nie jest terenem przyjaźnie nastawionym do technologicznych nowości. Kosmetyczne zmiany struktury systemu, wydzielające gimnazja, czy bardziej istotne, jeśli doszukiwać się ukrytych założeń, choć może mniej zauważalne, jak utestowienie szkoły, przycinanie wiedzy i umiejętności zgodnie z dziwaczną matrycą negującą twórczość i refleksyjność, wciąż podtrzymują encyklopedyzm i indywidualną pracę. W tym kontekście wartość książki Aleksandry Pezdy, pisanej z perspektywy dziennikarki, choć może już edukacyjnej działaczki, staje się ważną pozycją na polskim rynku edukacyjnym.

Autorka pokazuje, jak pomimo systemowych trudności i ograniczeń wykorzystać nowe możliwości i twórczo wprowadzić je do szkolnej praktyki edukacyjnej. Nie oznacza to jeszcze, że da się obejść systemowe ograniczenia i zbudować za pomocą kilku wskazówek i przykładów dobrych praktyk nowoczesną szkołę (jaka miałaby być - to pytanie, o które wszyscy powinniśmy się aktywnie spierać). Nie da się przecież drobnymi trikami zlikwidować testowych egzaminów, obniżania granicy pomiarów już do trzecioklasistów, ukrytych założeń programowych itp. itd. Można jednak spróbować zhakować system, przekształcając go nie tylko w bardziej atrakcyjny i dzięki formie zachęcający uczniów, ale również rozwijający pomijane przez architektów "zreformowanego" systemu kompetencje i pokazujący "cyfrowym tubylcom", jak można się uczyć. Bo, niestety, młodzież świetnie pływa w medialnym środowisku, ale często ogranicza się do jednego stylu lub porusza tzw. "pieskiem", nie mając pojęcia o innych, bardziej efektywnych sposobach poruszania, co dopiero mówić o nurkowaniu i wynajdywaniu wspaniałych podwodnych znalezisk nieznanego na powierzchni świata.

Zaskakujące jest pytanie zamieszczone na trzeciej, reklamowej stronie: "Czy internet jest edukacją?". O ile dla pedagoga podobne pytania mogą być zadziwiające, z perspektywy docelowej grupy, którą są "analogowi nauczyciele" (zdecydowanie upraszczam) lub ci, którzy nie wiedzą jeszcze, jak wykorzystać internetowe nowinki w codziennej pracy, pytanie wydaje się raczej rodzajem prowokacji, rzuconej w celu pobudzenia czytelników do działania. Czekam na kolejne pozycje autorki opisywanego przewodnika, mając nadzieję, że podobne publikacje, wskazujące nauczycielom możliwości skorzystania z nowoczesnych mediów staną się częścią polskiego, książkowego krajobrazu.

Okładka: materiały prasowe.

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Oburzajcie się (na) blogi! Blog Forum Gdańsk 2011

2011-10-15T22:57:00.000+02:00

Druga edycja ogólnopolskiego spotkania blogerów ruszyła pełną parą. Długi pierwszy dzień konferencji zakończony.

W tytule nawiązałem do dzisiejszych demonstracji oburzonych w wielu miastach Europy. Pomyślałem, że blogosfera nie powinna zapominać, że wolność słowa niekoniecznie oznacza debatę o promocji i reklamie i warto czasami pooburzać się na blogu, albo na blogi innych, którzy publikują mdłą papkę. Wymiana zdań i spory również mogą przynieść wiele interesujących refleksji, ale do rzeczy.

Jestem odrobinę pozytywnie zaskoczony. Obawiałem się, że tegoroczne wydarzenie będzie kalką mitingu sprzed roku, które podsumowałem wpisem "Blog, wydmuszka". I chociaż część nazwisk blogowych gwiazd przewija się w programie, można znowu zobaczyć kilka celebryckich twarzy, to forma ewoluuje w dobrą stronę.

Pierwsza pozytywna zmiana to hyde park. Każdy bloger czy blogerka, którzy chcieli zaprezentować swój blog, pomysł na blogowanie, podzielić się wskazówkami itp., mógł/ mogła to zrobić w specjalnie ustawionym namiocie. Obok głównych debat i wystąpień zaproszonych gości, w przestrzeni wolnego głosu można było posłuchać żywych, często nieznanych, którzy na co dzień próbują dzielić się swoją pasją z innymi. Niektórzy z głównej sali przechodzili do hyde park'owego namiotu, twierdząc, że nie interesuje ich dyskusja czy lepsze komentarze na blogu czy na fejsbuku. Nie wysłuchałem wszystkich wystąpień, ale mogłem usłyszeć o tym, jak bloguje się na temat kosmetyków, jak funkcjonuje kolektywny blog, który z hobby stał się dla twórców priorytetem (po prezentacji jednego z autorów Socjomanii wywiązała się dyskusja - czy publikować głównie na blogu i stawiać na komentarze blogowe, czy nie przywiązywać się do kanału i wykorzystywać wszystkie możliwości do budowania społeczności, a nie tylko promowania bloga dzięki społecznościowym dodatkom). Zobaczyłem blogera w starszym wieku, wysłuchałem kapitana żeglugi wielkiej, który został turystycznym blogerem i kilka jeszcze innych prezentacji.

Spóźniłem się nieco i nie miałem możliwości wzięcia udziału w całym wykładzie Rebecca'i Blood, który otwierał blogowe wydarzenie. Niewiele jednak straciłem, bo monotonia anglojęzycznej prezentacji zmusiła mnie do rozejrzenia się po przestrzeni spotkania, dzięki czemu spotkałem ekipę wp.pl, reprezentowaną silnie przez zespół społeczności, z którym miałem okazję pracować kiedyś na jednym ołpenspejsie i których serdecznie pozdrawiam. Interesujące było wystąpienie Natalii Hatalskiej i Dominika Batorskiego, niestety, wysłuchałem tylko fragmentów, rozpoznając otoczenie i nie mogąc odnaleźć się w bezokiennym pomieszczeniu, poprzecinanym grubymi murami. Prezentującą parę słyszałem przez głośniki, a na rozstawionych ekranach mogłem podejrzeć slajdy, nie udało mi się zasiąść tak, by obserwować samych aktorów w trakcie przedstawienia. Utkwiło mi końcowe zdanie, że nawet jeśli kiedyś znikną blogi, to blogerzy przetrwają.

Na pewno warto zwrócić uwagę na wykład Jakuba Górnickiego poświęcony roli społeczności sieciowych w przewrotach w krajach arabskich. Co prawda dr Dominik Batorski sprostował później, że udział ten był niewielki, a sam prezentujący przyznał, że intencją było wskazanie, że m.in. technologie i społeczności, które je wykorzystywały przyczyniły się do zmiany. Zabrzmiało jednak rewolucyjnie, zwłaszcza że mówca zaznaczył, że w Polsce nie mamy problemów z wolnością słowa, dlatego w ubiegłym roku największym problemem blogerów mogła być ostra debata, czy można umieszczać na blogu reklamy i zarabiać na blogowaniu, a w tym roku dominuje spór "blog versus fejsbuk". Zaznaczył jednak, że na pewno większość blogerów, gdyby możliwość publikowania słowa była zagrożona, zamieniłoby się w aktywistów. Pokazał również projekty, które umożliwiają wykorzystanie technologii do śledzenia dyskusji na blogach i zwracanie uwagi na wydarzenia omawiane przez wiele osób w tym samym czasie. Pokazał także projekt sejmometr, który pozwala śledzić, jaki poseł i kiedy występował, brał udział w głosowaniu i jak głosował. Na koniec zacytował Juliana Assange'a, z kartki, siedząc na krześle, dość trudny tekst, którego tłumaczenie - jak sam mówił - zajęło sporo czasu. Było to złamanie formy - bloger, do tej pory wspierający się slajdami, zdjęciami, kolejno pokazywanymi grafikami z małą ilością tekstu, nagle wziął do ręki kartkę papieru i przeczytał obszerny fragment. Słychać było wybuchy śmiechu nieprzyzwyczajonych czy to do "staromedialnej" formy, czy to do możliwości wykorzystywania kanałów internetowych do aktywnych, politycznych działań i mówienia o nich z zaangażowaniem.

Odmiennym podejściem do tematu społeczności było wystąpienie Lekko Stronniczych. Oglądałem dawno tylko jeden odcinek ich wideo-show - sami odcięli się od formy vloga, twierdząc, że tworzą odcinkowy, regularny występ przed kamerą. Początkowo myślałem, że pokażą tylko jak osiągnąć sukces i wykorzystać różne kanały do promowania swojej marki i treści - co zresztą zrobili - ale pozytywnie mnie zaskoczyli. Otóż przedstawili ciekawy pomysł - są otwarci na zarabianie pieniędzy, realizują różne projekty, są w stanie dla telewizji czy innego sponsora, który tylko da im wolną rękę i zaufa, zrobić program na niemal dowolny temat, ometkowany, oreklamowany itp. O ile będzie to nowa produkcja, bo swój cykliczny program zamierzają zawsze prowadzić bez reklam, traktując w pewnym sensie jako pokazywanie możliwości, które można wykorzystać gdzie indziej, ale również jako przestrzeń tworzenia społeczności wokół swoich pomysłów i siebie samych. Opowiedzieli nieco o swoich użytkownikach, wskazując, że najliczniejszą grupą jest przedział wiekowy 13-17. Co podchwyciła jedna osoba z widowni, pokazując im zdjęcia roznegliżowanych kobiet, które przewijają się na ich stronie i zapytała, czy to właściwe treści dla nastoletnich odbiorców (można powiedzieć, że był to humorystyczny akcent, a i temat na dłuższą rozmowę na temat tego, kto jest odbiorcą i czy świadomość, kto czyta/ ogląda treści, powinna obligować twórców do określonych zachowań i baczniejszego selekcjonowania treści).

Jest poziom wyżej niż rok temu, nie ma batalii o pierdoły. Środowisko, które powoli tworzy się wokół Blog Forum - pomijam debaty o tym, czym jest blog itp., bo to hasło na długą dyskusję (chociaż przydałoby się, bo mam wrażenie, że Blog Forum jest jakieś siedem lat spóźnione i pytanie czy warto robić spotkania wokół formy, która jest ogromnie różnorodna i niedookreślona; pojawiały się nawet głosy, jak Pawła Tkaczyka, że prowadzi blog, ale nie jest blogerem) - chyba nauczyło się w ubiegłym roku, że nie ma co robić burzy bez powodu. Wyraźnie trzeba powiedzieć, że tematyka dalej toczy się wokół promocji, zarabiania na blogu, tworzenia społeczności, są jednak elementy, które pozwalają współtworzyć przestrzeń dyskusji uczestnikom - jak hyde park - czy zaakcentować również możliwość politycznego zaangażowania blogera, który niekoniecznie musi pisać o proszku do prania, gotowaniu, podróżach i promocjach kosmetyków i modzie.

Na pewno zabrakło tematyki naukowej, okołonaukowej i dyskusji o edukacyjnych aspektach blogowania. Niektóre blogi na poziomie, piszące do osób zainteresowanych np. naukami społecznymi, konkretnymi wskazówkami dotyczacymi publikowania treści naukowych w sieci itp., zostały przez organizatorów uznane za mało interesujące i ich autorzy nie mogli pojawić się na forum. A prezentacje wskazujące na możliwość wykorzystywania blogów czy serwisów, które wyrosły z blogowania lub wciąż mają z blogami dużo wspólnego (cały czas powraca trudność zdefiniowania) nie zostały odpowiednio dostrzeżone. Mam na myśli m.in. świetną prezentację Marcina Wilkowskiego, który w trakcie hyde parku przedstawił serwis "Historia i Media" i wskazał nowatorskie możliwości zajmowania się historią z wykorzystaniem nowych mediów. Cóż, może trzeba podejść praktycznie i skupić się na promocji, częstotliwości publikowania, trikach, które pozwalają zdobywać nowych fanów - np. publikowanie o 9.45 w środę informacji na fejsbuku o naszym nowym poście. A może przed twórcami Blog Forum jeszcze wiele nieodkrytych przestrzeni i warto w przyszłości również o nich porozmawiać.

Ten tekst, autorstwa Grzegorza D. Stunża jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Kultura 2.0 Świadomi mediów

2011-10-14T09:09:00.000+02:00

Kultura wchodzi na poziom 2.0 Ruszyły zapisy na coroczną konferencję Narodowego Instytutu Audiowizualnego.

Miejsce kultury i idee edukacji medialnej, ich zadania oraz wyzwania w świecie zdominowanym przez nowoczesne technologie – wokół tych zagadnień dyskutować będą naukowcy, teoretycy, ale też aktywiści i praktycy podczas odbywającej się, już po raz szósty, w dniach 27-29 października 2011 konferencji Kultura 2.0 w Warszawie. Konferencja ze swoim interdyscyplinarnym programem będzie wydarzeniem obchodzonego 27 października Światowego Dnia Dziedzictwa Audiowizualnego.

Wstęp wolny, obowiązkowa wcześniejsza rejestracja.

Kultura 2.0 to termin zaproponowany przez Narodowy Instytut Audiowizualny, nawiązuje do powstania nowego obiegu kultury, kształtowanego przez doświadczenie korzystania z mediów cyfrowych oraz przez możliwości, jakie te media oferują. - Trudno dziś wyobrazić sobie proces kształcenia ograniczony do przysłowiowych: kredy, tablicy i pokrytych kurzem książek w bibliotece, a kulturę sprowadzoną do kapci w muzeum…. Wielość możliwości jakie dają Internet i nowoczesne technologie, jest niesamowita, ale może też wywoływać zagubienie. Doszliśmy do takiego punktu, w którym musimy zmienić sposób myślenia o różnorodności – mówi Michał Merczyński, Dyrektor Narodowego Instytutu Audiowizualnego.

Tegoroczna konferencja, odbywająca się pod hasłem „Świadomi mediów”, poświęcona będzie nowemu modelowi edukacji, w tym edukacji medialnej, kreowanemu przez instytucje kultury, ale także szkoły, biblioteki czy laboratoria wykorzystujące nowe media.

Zaproszeni do udziału w konferencji goście: przedstawiciele mediów, instytucji kultury, socjolodzy, artyści, animatorzy kultury, czy nauczyciele, wyróżniają się aktywnym udziałem w dziedzinie edukacji formalnej i nieformalnej, wdrażają nowe idee, szukają rozwiązań. To oni zobrazują stan edukacji medialnej w Polsce i zagranicą, podzielą się swoimi doświadczeniami i katalogami dobrych praktyk z zakresu nowoczesnej edukacji. Będą też szukali również odpowiedzi na pytanie czym jest edukacja medialna i zastanowią się w jaki sposób nowe technologie kształtują współczesne społeczeństwa oraz jaki mają wpływ na kontakty międzyludzkie.

Ramy teoretyczne konferencji wyznaczy dyskusja „Media: teoria stosowana” z udziałem przedstawicieli różnych dziedzin: edukacji, socjologii, czy antropologii, m.in. Andrew Burn, profesora edukacji medialnej z University of London, Waldemara Kuligowskiego, antropologa z Uniwersytetu Adama Mickiewicza, czy Erica Jorisa, przedstawiciela grupy performerskiej CREW.

Następne dyskusje zogniskują się wokół zależności między społeczeństwem obywatelskim a edukacją medialną, swój punkt widzenia przedstawią nadawcy publiczni, zaś aktywiści i teoretycy będą rozmawiać o konkretnych rozwiązaniach możliwych do zastosowania w nowoczesnej edukacji, a także o kierunkach w których może się rozwijać system szkolnictwa. Udział w nich wezmą m.in. Juliusz Braun, prezes Telewizji Polskiej S.A., Bogusław Kisielewski, Dyrektor Generalny Kino Polska TV, Krzysztof Luft z Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Roei Amit z Institut National de l’audiovisuel (IN’A), Odile Chenevez z francuskiego Centrum Współpracy między Nauczycielami a Mediami Informacyjnymi (CLEMI), Dalida van Dessel, holenderski Instytut Sound&Vision oraz Edwin Bendyk, dziennikarz i publicysta „Polityki”, Aleksandra Pezda dziennikarka „Gazety Wyborczej” i autorka książek, Alicja Pacewicz z Centrum Edukacji Obywatelskiej oraz przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej i rządowego projektu „latop dla każdego ucznia”. Część konferencji poświęcona rozwiązaniom praktycznym, będzie szczególnie inspirująca dla: nauczycieli, prowadzących warsztaty, przedstawicieli organizacji pozarządowych. Będą oni mogli wziąć udział w warsztatach dotyczących nowych mediów, poznają możliwości jakie stwarzają media i technologia w procesie edukacyjnym, proste i oryginalne sposoby ich wykorzystania na lekcjach, ale też zaprezentują własne autorskie projekty i pomysły podczas showcase’u pierwszego dnia Kultury 2.0.

Podczas gdy naukowcy będą dyskutować systemach edukacyjnych i zmianach jakie przynoszą nowe technologie w rzeczywistości społecznej, grupa gimnazjalistów pod okiem prowadzącego warsztaty, stworzy podręcznik obsługi Internetu dla osób starszych, a w Iluzjonie Filmoteki Narodowej odbędzie się projekcja, już kultowego filmu „Offscereen” Christoffera Boe'a – o reżyserze opętanym potrzebą dokumentowania swojego rozpadającego się małżeństwa. Obraz będzie wyświetlany w ramach projektu Eurocine27, po raz pierwszy goszczącego w Polsce, pokazującego wyjątkowość i rozpiętość europejskiej tradycji filmowej.

Kluczowym hasłem konferencji jest nowy, kształtowany przez technologie, model partycypacji w kulturze. Organizatorzy konferencji zadbali aby rozwijana przez akademików koncepcja uczestnictwa, wyszła poza warstwę teoretyczną i rozwinęła się w działaniu.

Zaplanowano również cykl wydarzeń artystycznych i warsztatowych w specjalnie zaprojektowanej przestrzeni Poziomu 2.0, czyli pofabrycznej sali jednego z budynków siedziby Narodowego Instytutu Audiowizualnego przy ul. Wałbrzyskiej 3/5 w Warszawie.

Gościem specjalnym będzie performerska grupa CREW z Belgii, która zaprosi publiczność do spaceru po alternatywnych światach projektowanych w technologii 3D podczas performansu C.A.P.E. Brussels. Fundacja Form i Kształtów zachęci dzieci do poznania świata wirtualnych owadów i mówiących roślin, wszystko w designerskiej scenografii, która zdążyła już się stać znakiem rozpoznawczym organizacji. Świat dźwięków reprezentować będzie projekt Studio Eksperymentalne Reaktywacja, który swoje korzenie ma w słynnym Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia i grupa PanGenarator z producentem Hedoko prezentujący Dodecaudion, czyli przestrzenny instrument audiowizualny, który swoją formą wymusza żywą ekspresję u grającego. Publiczność będzie też mogła zdigitalizować prywatne kasety VHS czy rozłożyć książki na czynniki pierwsze i zobaczyć co się w niej kryje.

Ostatniego dnia konferencji odbędzie się gala finałowa 48H Film Project, międzynarodowego festiwalu filmowego dla młodych twórców z 81 krajów świata, po raz pierwszy odbywającego się w Polsce. Filmy laureatów będzie można zobaczyć na poziomie 2.0 w sobotę 29 października.

Wstęp na wszystkie wydarzenia Kultury 2.0 jest wolny, wymaga jednak wcześniejszej rejestracji na stronie: www.kultura20.pl. Szczegółowy program konferencji znajduje się tu.

Remix - konteksty wolności

2011-10-13T15:35:00.000+02:00

Debata Gdańsk 2016 w ramach All About Freedom Festival

14 października, piątek, godz. 18.00

Gdańsk 2016, ul. Długi Targ 39/40

uczestnicy i uczestniczki debaty:
Hubert Bilewicz (moderator), Bogna Burska, Ireneusz Engler, Izabela Kowalczyk, Piotr Witek.

Wstęp wolny.

Debacie towarzyszy pokaz remixów nagrodzonych w konkursie „Dock's Docs – Gdańsk Remix”.

Zapraszamy na debatę poświęconą remiksowi materiałów historycznych. Uczestnicy i uczestniczki dyskusji, filmowcy, artyści i historycy będą rozmawiać między innymi o tym, jak internet oraz współczesne techniki audiowizualne poszerzają możliwości obcowania, oceny i interpretacji przeszłości. Wspólnie poszukamy odpowiedzi na pytanie: Czy istnieją granice remixu historii?

Opis debaty:

„Dock's Docs – Gdańsk Remix” to tytuł projektu, w ramach którego udostępniono internautom filmowe i dźwiękowe materiały archiwalne dotyczące Stoczni Gdańskiej i Solidarności. Efektem było 50 prac prezentujących autorskie interpretacje i przetworzenia historycznych materiałów. Zremiksowane, w większości przez młodych twórców, archiwa zyskały nowe życie i konteksty.

Remiks w odniesieniu do materiałów historycznych może jednak budzić kontrowersje. Udokumentowane wydarzenia historyczne, reporterskie relacje czy też poszczególne obrazy funkcjonują już w silnie zakorzenionych w zbiorowej świadomości przekazach medialnych, politycznych, ale także i tych wyrosłych z osobistej pamięci świadków i uczestników. Konteksty wolności nie dotyczą jedynie postrzegania przeszłości. Są obszarem współczesnych rewizji, redefinicji, reinterpretacji, remiksu.

Związane z fenomenem pamięci narracje historyczne i narracje wizualne splatają się z subiektywnymi narracjami prywatnych wspomnień. Wolność dostępu i łatwość przekształceń jaką daje internet oraz współczesne techniki audiowizualne, poszerza możliwości obcowania, oceny oraz interpretacji przeszłości.

Uwolnienie obrazów od utrwalonych i powszechnie akceptowanych czy „jedynie słusznych” wykładni oraz przechwycenie ich dla indywidualnego języka wypowiedzi to przejaw wolności twórczej oraz konstytucyjnie gwarantowanej swobody dostępu do dóbr kultury. Wolność jaką daje remiks, zakłócanie historycznych narracji, rewoltowanie kanonu, żonglowanie kontekstami czasami jednak niepokojąco bliskie są dowolności. Mogą być odbierane jako zamach na tradycję bądź przyjąć formę „wandalizmu intelektualnego”. Czy istnieją zatem granice remiksu historii?

Debacie patronować będzie teoretyczna myśl Guy Deborda, Lawrence’a Lessiga i Zygmunta Baumana.

Biogramy uczestników i uczestniczek debaty:

Hubert Bilewicz - historyk sztuki, nauczyciel akademicki w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego. Współpracuje z ogólnopolską inicjatywą na rzecz wolności twórczej i swobodnego dostępu do dóbr kultury Indeks 73.

Bogna Burska - zajmuje się filmem found footage (z materiałów znalezionych), wideo, instalacją, fotografią, malarstwem. Absolwentka ASP w Warszawie. Pracuje w Katedrze Intermediów gdańskiej ASP, gdzie obroniła doktorat. Współzałożycielka Warszawskiego Aktywu Artystów. Wystawia w kraju i za granicą.

Ireneusz Engler - reżyser, twórca wielu filmów dokumentalnych traktujących o najnowszej historii Polski. Autor, między innymi: „Memento grudniowe 1970”, „Wałęsa Prezydent”, „Gdańsk. Drogi do wolności”. Najnowszy dokument "Film o Wolnej Polsce" miał premierę w Gdańsku w kwietniu 2011 roku.

Izabela Kowalczyk - badaczka sztuki i kultury wizualnej, krytyczka i kuratorka wystaw. Pracuje w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Zajmuje się między innymi problematyką gender w sztuce i kulturze popularnej, reprezentacjami cielesności, a także zainteresowaniem historią w sztuce współczesnej.

Piotr Witek - dr, adiunkt w Zakładzie Metodologii Historii w IH UMCS w Lublinie. Autor książki „Kultura – Film – Historia. Metodologiczne problemy doświadczenia audiowizualnego” (Lublin 2005) oraz wielu artykułów poświęconych wizualizacji historii w mediach.

Foto: zwiastun Dock's Docs Gdańsk Remix, autor Rafał Turski.