Een blog over alles, niks... en meer!

Dingen waar ik gelukkig van wordt:

noreply@blogger.com (Abby) — Fri, 13 Jul 2012 12:00:00 +0000

Dit is leuk! Dit moet je eens proberen! Maak gewoon eens een lijstje zoals hieronder, ik garandeer je dat je hiervan al gelukkig wordt. Vervolgens werk je het lijstje gedurende de week gewoon af. Wat is nu precies het probleem met een gelukkig leven leiden ook alweer??

- Dagobert Duck stripjes lezen
- Fietsen door Parijs of op mijn racefiets door Brabant crossen
- Een boterham met pindakaas eten
- Samen slapen en wakker worden met Thijs
- Samen een heerlijke maaltijd nuttigen met Thijs
- Ehhh...van alles samen doen met Thijs
- Kijken hoe je lief slaapt
- Schrijven
- Met vrienden afspreken en een biertje te veel drinken
- Mijn teennagels lakken
- Goeie muziek (her)ontdekken, live muziek beluisteren
- Katten aaien
- Zouk dansen op een gezellige woensdagavond in de Liquid
- De buxusjes en de roze rozen van mijn nieuwe tuin snoeien
- Etc...
- Etc...

:-) :-) :-) :-) :-)

Bewolkte bergen

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 11 Jul 2012 21:23:00 +0000

Ik heb het dan over Zwitserland. Ik was daar twee jaar geleden, op een prachtige plek midden in de Alpen. Met zware bewolking, regen en kou. Het is een onbeschrijfelijk k.u.t. gevoel om zo dicht bij een prachtig natuurverschijnsel - een kick-ass bergketen- te zitten en er helemaal niks van te kunnen zien.

Een vriend van mij, Paul, smste mij deze week dat hij zijn tentenkamp in Zwitserland had opgebroken vanwege hetzelfde probleem: bewolkte bergen. Vervolgens had hij een wanhoopsdaad begaan; hij was uitgeweken naar Frankrijk, het land wat hij tot diep in zijn hart haat (taal, voedsel, mensen, alles). Maar ja, daar was wel zon.

Je krijgt wat je verdient, zegt mijn moeder altijd. Echter zal je dit nooit tegen jezelf zeggen als je wegregent in een tentje in Zwitserland. Wat heeft de mens toch een zonnige kijk op zichzelf!

Ik ken inmiddels wel een handjevol mensen die -en dat hoop ik tot in de grond van mijn hart- overal het meest verschrikkelijke pestweer met zich mee zullen nemen en ik hoop iedere dag, voor de rest van hun leven. Zo! Dat klinkt verbitterd. Ja nou, dat mag ook wel.

De aarde lijkt ineens zoveel mooier. Prachtige bloemen. Mmmm...je kunt ze ruiken. Kijk, die nieuwe blaadjes. Zo groen en vers. De wolkenvelden strijken langzaam over het Franse landschap, authentieke schapenwolkjes.

Erik staat naast me, als een blok beton zo gestresst. Zijn blauwe ogen schreeuwen help, ze staren me leeg en paniekerig aan, gedesoriënteerd, gedesillusioneerd en verslagen. Het allermeest verslagen. Een gebroken man is het. Van het leven beroofd, bijna.

Ik sta ernaast en ben er nog veel beroerder aan toe. Vooral heel boos, op mezelf, op de situatie en op alles en iedereen. Vreselijk geïrriteerd, alle mensen om me heen irriteren me, gaan te traag, te snel, zeggen stomme dingen. Iedereen zou gewoon eens even net als wij stil moeten staan om naar de schapenwolkjes te kijken. Ook in ben verslagen. Ik heb mezelf vervloekt om me zo te laten behandelen. Ik verdien potdikkie lieve en leuke mensen om me heen, dat verdien ik. Ik ben het aan mezelf verplicht hier direct mee op te houden, met dit zelf-destructieve werk, een directe aanval op de ziel.

Mijn laatste fietstrip (5 daagse wandel- en fietstocht in Bourgondië met 9 personen en collega Erik) was een lastige, om even een understatement te gebruiken.

Ik denk werkelijk dat ik de meest vreselijke mensen van deze aardbol heb ontmoet. En specifiek één man, zo door & door slecht dat zijn eigen kinderen doodsbang van hem zijn.

Iedereen die deze duistere duivelsachtige Dustin Hoffman look-a-like ontmoet raakt in contact met een allesvernietigende woordenstroom, hij slacht je verbaal helemaal af, laat je ineenkrimpen van onderdanigheid of juist uit elkaar spatten van woede. Beide uitingen heb ik overigens niet gebruikt - ik leerde op de eerste dag al dat dat alles nog erger maakte. Met een hoop opgekropte emoties tot gevolg, een zelfrespect wat aan flarden is en het allerergst: hij doet dit met iedereen!

Ik heb spijt dat ik niet recht in zijn gezicht heb teruggeblaft, dat hij tegen mij niet kan blaffen alsof ik een hond ben of minder nog, een vlo op een hond. Als verlamd heb ik alles passief geslikt en 'ja-en-amen' gezegd. Instinctief voelen wij mensen toch aan wat je wel en niet kan doen. Met deze man kan je niet praten. Hier kan niemand tegenop. Ook de mensen die zeiden: ' Oh, nou ik zeg 'm gewoon waar het op staat' of 'dat zou ik hééél anders aanpakken' heb ik zien terugkrabbelen als muisjes in hun holletje na een gesprek met deze demonische mensachtige. De rest van de groep was niet veel beter; een stelletje rijke, verwende nesten die van de wereld buiten hun comfort-zone niks begrijpen. En dat ook niet willen. Hallo, welkom in Frankrijk! Dan kies je ook een land uit, zeg.

De grote oppersmurf van mijn fietsbedrijf gaf toe dat dit de meest onbeschofte, ordinaire cliënten waren die ze ooit in hun 48-jarige bestaan hebben gehad. Ze mogen ook nooit meer terugkomen. Excuses en begrip alom.

Ja ja, werken in toerisme gaat geheel niet over rozen! Maar ik ga gewoon door, hoor. Wel netjes je seizoen afmaken, nietwaar?!

Ik zou wel graag de toekomstige reisschema's zien van al deze 9 personen. Gegarandeerd dat waar zij heen reizen, het weer er in-en-in triestig slecht zal zijn. Dat was het in Bourgondië ook. Zij krijgen absoluut allemaal wat ze verdienen: helemaal niks...

Zoem, zoem, zoem

noreply@blogger.com (Abby) — Mon, 04 Jun 2012 23:59:00 +0000

Afgelopen maandag -tijdens dat prachtige weer, kan iemand dat zich nog herinneren??- bevond ik mij weer eens op een handbalveld. Er was een jaarlijks Pinksteren-familietoernooi bij HMC in Raamsdonksveer - een toernooi waar jan-en-alleman mee kan handballen, ook als je niet kan handballen. Hartstikke gezellig, met dank aan Pieter die ieder jaar weer een leuk stel mensen hiervoor optrommelt.

Ik weet niet wat ik leuker vond; naar Thijs kijken die een poging deed tot handballen, of Thijs die trots naar mij keek tijdens mijn pogingen om mijn oude handbalmoves er goed uit te laten zien. Anyways, het was erg gezellig.

Moi, opperste concentratie in de verdediging!

"Het zoemt meestal je achterhoofd. Ja, zoemen. Zo kan ik het wel noemen. Het is gewoon aanwezig. Monotoon aanwezig en je voelt het bijna altijd. Naar mate de tijd verstrijkt is het eerst heel dichtbij en dan verdwijnt het steeds verder naar achteren. Dat komt nog wel. Als ik wat meer tijd heb. Eerst nog dit. En nog dat".

Dit is een doorsnee gedachtekronkel voor het uitstellen van zaken. Klassiek uitstel-gedrag. Ik heb dat blijkbaar met een heleboel dingen. Bijvoorbeeld met bloggen. Tijdens het handbaltoernooi vroeg Marleen of mijn volgend blog al onderweg was. Ik was blij dat ze het vroeg, want de actie 'bloggen' had ik al zolang uitgesteld, dat het naar de achtergrond was verschoven. En zij bracht het naar de voorgrond. Natuurlijk, dacht ik. Wat een goed idee, ik moet weer eens wat bloggen!

Nu heb ik het ook wel een beetje druk gehad, onlangs ben ik weer (drie keer in twee jaar tijd vind ik veel) verhuisd en dat slaat een enorm gat in mijn energiemeter, want ik heb er een verschrikkelijke hekel aan. Me, myself and I kun je op iedere plaats van de aardbol neerzetten, in grote steden, kleine gaten, op een onbewoond eiland of op de prairie in Canada, maar als ik al mijn spullen mee moet verhuizen wordt het een ander verhaal. Klinkt materialistisch. Maar het is een gezeul, het is vervelend, het ontheemd je, het geeft stress.

Maar, alles voor het goede doel, Thijs & ik hebben een prachtig, mooi, licht, ruim huis gekocht in Breda! En daar wonen we nu. De afgelopen weken genoten we van de zonovergoten gigantische tuin, de ruimte boven (3 kamers, jaja), de fijne keuken en natuurlijk het bij elkaar zijn. Alle stelletjes die nu nog een afstandsrelatie hebben en een hoop praktische bezwaren zien voor samenwonen; leg ze opzij! Het maakt het leven zoveel leuker & simpeler (he, jij ook hier?!).

Uiteraard zitten we nog even in de gewenningsfase. Of ik in ieder geval! Tenslotte kan ik alleen voor mezelf spreken. Een aantal dingen moet ik dringend af- en aanleren. Zo faal ik faliekant in mijn pogingen om heel erg rekening met Thijs te houden. Ik ben zo flexibel in mijn doen en laten dat ik mezelf structureel voorbij loop en daar heel ongelukkig van wordt. Daarbij maak ik me teveel zorgen met het excuus; als hij het niet doet (hij blijft een man natuurlijk), doe ik het wel dubbel. Slecht idee. De verhuis was nog niet voorbij en het was blijkbaar weer tijd om me zorgen te maken over 1001 dingen. Hier moet nog een lamp, daar nog een kapstok en gordijnen, we hebben nog geen gordijnen! Je maakt lijstjes om zogenaamd je hoofd te legen, maar tevergeefs. De onrust blijft.

Het is zo'n immer aanwezig gezoem in je hoofd. Gelukkig kwam ik erachter dat ik aanleg heb voor uitstel-gedrag! Zodoende besloot ik al snel, laat maar zoemen! Naar mate de tijd verstrijkt, verdwijnt dat vanzelf wel naar de achtergrond. Dat komt nog wel. Eerst nog even lekker eten. Dan nog even een fietstochtje. Eerst nog even leven en je dan pas weer zorgen maken.

Het blijkt toch lastiger gedaan dan gezegd. Maar de essentie is zeker juist; als je leuke dingen zoals bloggen, een verre vriendin bellen en bij familie langsgaan relatief gemakkelijk kunt uitstellen, waarom dan niet de minder leuke dingen, zoals je zorgen maken?

Ok? Ok!

Tim Tams!

noreply@blogger.com (Abby) — Thu, 26 Apr 2012 17:17:00 +0000

Een kleine samenvatting van een week uit de maand april: op 11 april werd ik 30 jaar, op 12 april kreeg ik samen met Thijs de sleutel van een leuk huisje in Breda en op 14 april vertrok ik richting Beaune voor mijn werk bij Butterfield & Robinson. Heftig weekje.

Nu, zo'n twee weken later, voel ik me nog steeds geen 30, worden er wanden en plafonds gewit, maar zonder mij want ik zit in Wassenaar. B&R had wederom een leuk reisje voor me in de planning: de Holland biking tour! Voor deze tours ben ik nu al twee weken aan het voorbereiden; routes checken, hotels regelen, menu's uitzoeken (bij Las Palmas in Rotterdam, jammie!) en vooral zorgen dat alles in drie weken gepropt kan worden, zodat iedere toerist aan z'n tulpentrekken komt.

Dit is nu mijn derde 'toeristenseizoen' in Nederland en het blijft een gestress met die tulpen. Zijn we wel/niet op tijd voor de bloei, wanneer liggen de velden er het mooist bij en zo ja, welke velden? Ieder jaar vragen vol onzekerheid. Gelukkig kan niemand dat controleren, de (ok, enigszins gecultiveerde) natuur gaat zijn eigen gang. Die arme bloempjes doen ook maar gewoon hun best.

Mijn voorbereidingsweek startte met z'n vieren, de dubbel-temperamentvolle Alice (geboren in Den Haag, woonachtig in Italie), down-to-earth Jill uit New York, punktliche Alex uit Berlijn en Abby die probeert het zooitje wel bij elkaar te houden met d'r flexibele fatsoen. Het ging waarachtig best goed samen. Alleen Alex had een zwak momentje op dag drie, maar wat wil je met drie mooie blonde vrouwen. Ik quote: 'Ok, so shall we first correct the route notes and then have a shower together?'.

De laatste paar dagen doe ik alleen. Helemaal niet erg. Vandaag had ik weer zo'n 'oja-ik-krijg-hiervoor-betaald-momentje'. Ik checkte een fietsroute tussen Den Haag en Benthuizen. In Den Haag ben ik overigens nog even langs het torentje gegaan, maar Mark Rutte was er helaas niet (zeker bezig met iets anders of zo?).

Eenmaal buiten de stad belandde ik in een prachtig polderlandschap met een windkracht vijf die vol in m'n gezicht blies, maar dat vond ik niet erg. Dat leverde juist een heleboel vreemde vogelacties op. De speelden volop de meeuwen met de wind, de zwanen zwoegden ertegen en meerkoeten en eenden werden letterlijk weggeblazen.

Daarna besloot ik even te gaan shoppen in centrum Wassenaar. Slecht idee. Voor mijn portemonnee.

Het hoogtepunt was 'Kelly's Expat Shopping'. Een geheel gevulde winkel met exportproducten, speciaal voor expatriats*. Ik zag ze meteen. Ik rook ze gewoon. Tim Tams! Ze hadden daar Tim Tams!

Voor mensen die NIET in Nieuw-Zeeland/Australie zijn geweest, het is het lekkerste chocoladekoekje ter wereld. Mijn allereerste Tim Tam Slam (een lastig uit te leggen manier om Tim Tams met chocolademelk te combineren) had ik in 2005, jeetje dat is alweer veel te lang geleden. Nostalgie alom dus.

Vanavond ga ik in mijn hotelkamer eens lekker met een kop thee van een Tim Tam genieten. En ondertussen schildert Thijs het huis. Mwah, geen slechte deal, hoor!

Ik ben nog nooit verdwaald

noreply@blogger.com (Abby) — Sun, 15 Apr 2012 15:53:00 +0000

Met trots kan ik melden dat mijn nieuwe Cube (het merk van mijn racefiets) en ik al ruim 300 km samen hebben doorgebracht! In drie weken tijd is dat toch een goede 100km per week. Da's niet zo heel veel voor de echte fanatieke wielrenner, maar ik ben dan ook geen echte fanatieke wielrenner. Ik ben meer een hobbyist, al klinkt dat werkelijk verschrikkelijk. Ik vind het gewoon leuk om een rondje te fietsen. Eenmaal op de weg ben je toch een beetje anders dan de andere fietsen. Je gaat wat sneller, je draagt een helm en klik-in-pedalen-schoentjes (of gewoon SPD voor de kenners) en hebt zo'n snel wielerpakje aan.

Ik merkte tijdens mijn ritjes al snel dat mijn outfit redelijk 'redelijk' is. Ik heb wat snelle jongens voorbij zien flitsen in flitsende merkkleding zoals oranje rabobank jerseys, volledig afgestemd op de bijkleurende fiets, met bijpassende helm en handschoentjes. Mijn outfit bestaat uit gratis shirtjes van Butterfield, fantastische fietsbroeken van mijn tante, een pas verkregen ultra-gave helm en tweedehands SPD schoenen. Geen probleem, fietst allemaal prima!

Een opmerkelijk feitje is dat ik tijdens al mijn fietsritjes minimaal een keer of vijf verkeerd rijd. En dat is echt opmerkelijk, want ik raak zelden de weg kwijt. Blijkbaar zit het knooppunten-fietsennetwerk in Brabant (en delen van Gelderland en Belgie) best ingewikkeld in elkaar. Of ik ben gewoon nog niet heel erg ervaren. Of ik ga gewoon te snel zodat ik alle knooppuntenbordjes mis. Dat laatste hoop ik altijd, maar is helaas onwaarschijnlijk.

Zodra ik een verkeerde kant op draai of de bordjes kwijt bent wordt ik altijd een beetje nerveus, maar dat is een erfenisje van mijn werk. Het is verschrikkelijk om te verdwalen op de fiets, als fietsgids. Dat moet je ten alle tijde zien te voorkomen. Staat zo onprofessioneel, nietwaar?!

Aansluitend hierop vroeg ik me af waarom dat eigenlijk zo erg is. Verdwalen. Toeristen/travellers zijn er altijd erg op gebrand dat dit niet gebeurd tijdens hun vakantieweek en halverwege Willemstad vroeg ik me af waarom mensen dat zo vervelend vinden. Ik bedacht ook een kleine theorie voor de definitie 'verdwalen'. (Jaja, je denkt wat af op de fiets). Wanneer ben je verdwaald? In de ruimste zin van het woord.

Verdwalen dient volgens mijn subjectieve doch wetenschappelijke benadering aan minimaal twee eisen te voldoen: 1. niet meer weten waar je bent. 2. niet meer weten waar je naar toe wilt. Om ergens te komen heb je twee punten nodig, zeg punt X en Y. Als je punt X niet kent, kom je nooit naar punt Y en als je punt Y niet kent, is het zinloos te starten vanuit punt X. Leuk he?!

Tijdens mijn rit naar Oudenbosch belandde ik in het Ettense bos en ik had geen idee meer waar ik was. Maar ja, ik wist dat Oudenbosch ten westen lag, dus ben ik die kant maar op gegaan. Ben ik dan verdwaald? Nee, de tweede eis is niet van toepassing. Eenmaal in Willemstad heb ik druk beraad met mezelf gehouden hoe terug te geraken naar Breda. Ik heb zelfs een extra rondje Willemstad gedaan. Ben ik dan verdwaald? Nee, ik wist dat ik nog naar Breda terug wilde.

Verdwalen is ook niet hetzelfde als de weg kwijtraken. Ik grap altijd naar toeristen dat ik nooit verdwaal en altijd op plaats van bestemming kom, maar niet altijd op de manier zoals bedoeld (lees: de vooraf gemaakte route via de routebeschrijving). Nu begrijp ik die toeristen wel, vreemd land, andere taal en de totale paniek die toe zou kunnen slaan wanneer je moederziel alleen in een onbekend Frans landschap terechtkomt. Maar echt verdwalen? Ik vraag me af of dat wel eens is voorgekomen.

Al met al bekeken, bedacht ik me al vrij snel; ik ben nog nooit verdwaald! De weg kwijtraken, jawel, maar die vond ik altijd wel weer terug. Of ik vond een alternatieve weg. Vaak genoeg wist ik niet waar ik me bevond, maar ookal vind je een precieze plek nooit terug op de kaart, ik wist altijd wel welke richting ik op zou willen. Bovendien ben ik gezegend met een goed richtingsgevoel en kun je altijd nog de weg vragen of -met uitzondering van een woestijn en een heel dicht regenwoud- gewoon beginnen een richting uit te lopen/fietsen/kruipen/rijden.

Nope, verdwalen is mij vreemd. In termen van wegen, paden en routes dan. En op andere paden des levens? Hmmm...als ik nog eens goed naar mijn eigen verzonnen criteria kijk, ben ik ook daarop nog nooit verdwaald. Enkel weleens de weg kwijtgeraakt. Maar dat is helemaal niet erg, nietwaar?!

Nog meer lente!

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 28 Mar 2012 16:00:00 +0000

Ik weet niet of iedereen het net zo in z'n bol heeft als ik, het is in ieder geval heerlijk. Het is nog altijd maart, maar het lijkt wel zomer!

Park hangen, picknicken, fietstochten maken, terrasjes, zonnebaden en ik heb zelfs het water van de galderse meren al uitgeprobeerd (dat was nog wat koud overigens...). Wat een feest.

Al die vroeg-zonnige impressies moesten er even uit, vandaar onderstaande expressie.

Leve de lente!

21 maart: lente!

noreply@blogger.com (Abby) — Thu, 22 Mar 2012 15:56:00 +0000

Don't hold back*.
Je kunt niet veranderen door alleen te denken dat je gaat veranderen**.
Insanity is doing the same thing over and over again but expecting a different outcome***

De uitspraken zijn nogal random, maar hebben tegelijkertijd alles met elkaar te maken. Het was de afgelopen periode niet zo heel gezellig. Geluk, gezelligheid en vrolijkheid waren ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik moest er ineens naar gaan zoeken. En zaken van een andere kant gaan bekijken om ze weer daadwerkelijk te zien.

Een negatieve gedachte-spiraal die je brengt naar een duistere, eenzame plek. Dat was verdomd vermoeiend. Negatief denken kost tien keer zoveel energie als positief denken.

Ach dat is vast weer zo'n Abby-actie. Zo'n periode, geen probleem, volgende week is dat weer over, dacht ik. Dat was niet zo. Ik wist niet dat ik zo koppig en halsstarrig kon zijn in het constructief bezwarten van mijn geest. De cirkel draaide verder en verder naar beneden. De put leek eindeloos diep. Geen acceptatie, niks loslaten. Niks was goed. Alles wat ik ooit deed of had gedaan was fout, mislukt. Och, och, en ik betrapte mezelf vaak op een overmatig portie zelfmedelijden.

Het leek wel of een mooi kloppend rood hart ineens bedekt was met gitzwarte, zware, kleverige onafgewerkte motorolie.

Ik ga nog even door, hoor. Het moet toch een keer opgeschreven worden.

De origine. Waar gaat het 'mis'. Wanneer tikt de tijdbom gevaarlijk snel door totdat ie ontploft? Ik wilde weten wat het triggerde en veroorzaakte.

Een therapeute zou oplossing bieden maar gooide juist alle registers open! Een emotionele rollercoaster aan gevoelens volgde, alles was volledig in disbalans en dat was verwarrend en vreselijk. Ze zeggen wel eens; eerst moet het nog erger worden, voordat het weer beter kan gaan. Jaja, wat fijn dat 'men dat zegt'. Dat maakt het niet leuker.

Oorzaken liggen uiteindelijk niet in de externe factoren. Je woon-, werk- en liefdessituatie triggeren alleen maar. Er blijkt iets fundamenteels in je karakter te zitten, wat voorheen prima voor je werkte, maar dat nu niet meer doet. Je bent toch altijd zo lekker meegaand. Je past je zo goed aan. Lekker flexibel. Je kan overal met iedereen overweg, overal wonen en werken, gemakkelijk. Dat werkte niet meer. Het oude leefpatroon voldoet niet meer en een reis naar volledigheid volgt. Wat gepaard gaat met ontzettend veel heftige emoties; donker & duister of licht & vrolijk.

Wat wil ik eigenlijk? Wat heb ik nodig? Waar sta ik voor? Wat is mijn mening en laat die maar horen! Minder flexibel omgaan met jezelf en je eigen emoties. Het is eigenaardig dat ik dat moest leren. Jezelf niet verloochenen en al helemaal niet verliezen.

Je ontdekt dat de waarneming van de wereld om je heen, alleen maar een verbeelding is in je eigen hoofd. De werkelijkheid is maar een geïdealiseerd plaatje in je fantasie.

En langzaam (veel te langzaam naar mijn mening) ga je jezelf zien, kennen en ervaren. Je gaat jezelf uitbalanseren, je valkuilen inzien en hierop anticiperen en je ontdekt nieuwe (vreselijk enge!) emoties. Al met al kan ik zeggen, dat was een groot feest! Als Explore. Dream. Discover.-persoon is niks mooier dan de mooiste avonturenreis te maken, namelijk die van de aard & natuur van jezelf! Compleet in balans en werkelijk zijn wie je bent. In een echte werkelijkheid.

Waarom het nu beter gaat? Waarom het nu anders is? Omdat het lente is! Nou ja, dat ook maar er ging een weg van verandering aan vooraf. Een bewandelbare weg zoals op alle avonturenreizen. Al zou ik persoonlijk liever gaan fietsen. Maar wel met een startpunt richting het einde. Onderweg kom je obstakels tegen, je ziet, ontmoet, leert, anticipeert, je past je aan, je raakt gewend aan de weg, aan de levensstijl van op reis zijn en aan de omgeving. Zo wordt ook de weg naar balans en compleetheid immer gemakkelijker. Je raakt meer en meer gewend aan de weg, obstakels kun je beter verslaan en de afstanden lijken steeds kleiner te worden. Maar in tegenstelling tot een fietsroute door de Alpen is deze reis is nooit ten einde en dat is eigenlijk wel logisch. Want wanneer die weg van verandering beëindigd is, valt er niks meer te leren en dat zou werkelijk doodsaai zijn.

* tekst uit Galvanize - Chemical Brothers
** vrij vertaald vanuit Omdenken - www.omdenken.nl
*** quote beroemd gemaakt door Albert Einstein

Schaatslessen

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 07 Mar 2012 14:44:00 +0000

De afgelopen dagen hebben we er een beetje van mogen proeven: de krokussen schieten uit de grond, het zonnetje voelt al warm aan, knoppen groeien. De lente komt eraan!

Het was maar een belabberde winter. Heel even hebben we nog mogen genieten van natuurijs. Toch nog. Gelukkig heb ik nog een aantal keren heerlijk kunnen schaatsen op natuurijs.

Mijn liefde voor schaatsen is even hard gegroeid als ijslagen doen bij 15 graden onder nul. Ik vind het heerlijk. Sinds midden herfst heb ik wekelijks schaatslessen op de kunstijsbaan van Breda om mijn schaatstechnieken onder de knie te krijgen. Het is een complexe techniek kan ik je zeggen! Maar gelukkig hebben de verschillende trainers Eelco, Ika en Ron hele lucratieve methoden om deze technieken uit te leggen. Die zijn meer dan leerzaam geweest en als je ze goed bekijkt en leest...niet alleen voor op het ijs!

Trainer Eelco meldt altijd dat balans absoluut essentieel is. Met één been volledig in balans doorglijden, dat is de truc! Je dient aan elk deel van je lichaam te denken voor een correcte houding. Bekken kantelen, buik in, bolle rug, schouders laag, knieën naar voren, diep door de benen, op je hielen afzetten en ontspannen armen. En het liefst allemaal tegelijk. Tevens is hij de wetenschappelijke van de drie. Een aantal wetten van Newton komen regelmatig voorbij in zijn lessen. Zo maakt de wrijving op de zijkant van de ijzers dat je sneller gaat en zorgt druk op de achterkant van je schaats voor een grotere voorwaartse stuwkracht. Zwaartekracht is tevens de belangrijkste kracht; de zogenaamde valbeweging voordat je afzet, maakt simpelweg dat je sneller schaatst. Logisch toch.

Trainster Ika is meer de psychologe van het team. Ze daagt je continue uit om de grenzen van je lichaam te op te zoeken. Laat je maar eens (bijna) vallen in de bocht. Kom maar eens uit die comfortzone. Je lichaam anticipeert vanzelf op wat er gebeurt en corrigeert zichzelf! Je moet je hersenen uitdagen en zelfs voor de gek houden! Je lichaam vindt dan vanzelf wel een oplossing, aldus Ika.

Van Ron heeft mijn schaatsgroepje maar een keer les gehad, maar ook hij heeft een goede indruk achtergelaten. Hij was de meest relaxte van het stel. Schaats maar gewoon op gevoel. Ontspannen glijden is het mooiste wat er is. Voel het ijs maar aan. Hij introduceerde het begrip 'lui schaatsen'. Zo relaxed mogelijk op het ijs met ontspannen rug & schouders.

Tja, dat soort mooie levenslessen had ik toch niet verwacht te krijgen toen ik me inschreef bij de schaatsvereniging.

Het is heerlijk om zo bewust met lichaam (en geest!) bezig te zijn. Wanneer je bewust je spieren aanspant om jezelf als een geaard rotsblok in ooievaarspositie op het ijs neer te zetten, maak je jezelf attent op alle mogelijkheden en uitzonderlijke capaciteiten van je lichaam. Dat is een heel machtig en vooral victorieus gevoel. Zeker als het lukt!

Heel jammer dat half maart de lessen ophouden. Die lente had van mij best wat later mogen komen...

Ik ben het niet met je eens

noreply@blogger.com (Abby) — Thu, 01 Mar 2012 16:38:00 +0000

Sinds begin dit jaar heb ik Franse les. In de Bredase bibliotheek vond ik bij toeval een advertentie voor Franse privé lessen. Het leek mij een uitstekend idee aangezien ik me komende zomer waarschijnlijk weer stort op fietstours in Frankrijk. Ik zeg waarschijnlijk, aangezien het nooit zeker is welke tours je aangesteld krijgt bij B&R. Daarbij las ik in de 2012 brochure van Butterfield & Robinson dat 'spontane en creatieve' gids Abby zich helemaal thuisvoelt in fietstours in Oost-Europa (Berlijn, Oostenrijk, Hongarije). Jawohl! Dat is ook wel zo, maar Franse bestemmingen blijven natuurlijk paradijselijk en een genot om te gidsen. Nu maar hopen dat afdeling planning bij B&R mij wat diversiteit en afwisseling gunt.

Mijn lerares is Française en heeft naar mijn mening een meest geschikte en prachtige naam om Franse lerares te zijn: Geneviève. Om haar naam te kunnen uitspreken dien je al een paar Franse lesjes te hebben gehad.

Uiteindelijk heb ik 'maar' ruim acht maanden in Parijs gewoond, wat toch niet voldoende is om de Franse taal volledig te beheersen. Verre van eigenlijk. Ik doe meestal maar wat. Het is daarom heerlijk om in ieder geval eenmaal per week intensief bezig te zijn met die prachtige Franse taal, ondanks de onlogische logica van de grammatica en de onbegrijpelijke klemtonen, intonaties en uitspraken.

We hanteren een uitzonderlijke Abby methode om mijn leesvaardigheid te verbeteren. In de eerste les vroeg Geneviève wat voor teksten ik graag las; acualiteit, geschiedenis, entertainment etc. Het eerste wat in mijn hoofd kwam was strips. Eerder las ik Tintin in de Parijse metro (espèce de cornichon!) en zat vroeg in mijn Franse vocabulaire al het woord sanglier (everzwijn, van Astérix natuurlijk). Uitermate verrast was ik toen ze me een Franse strip liet zien uit de jaren 50; Lili. Een ontzettend schattige, grappige, no-nonsense strip over een Frans meisje, verrassend goed getekend en ingekleurd en nog leuk om te lezen ook!

Al met al zijn de wekelijkse lesuurtjes een mengelmoes van gezellig gebabbel (met als doel dat ik wat vlotter en correcter terugbabbel), het uitpluizen van grammaticale problemen, het lezen van stripboeken en....het proberen te begrijpen van de ongelooflijk moeilijke Nederlandse taal!

Aangezien Geneviève van oorsprong Frans is, dien ik regelmatig de vertaling in het Nederlands uit te leggen of Franse woorden te vertalen. Wat blijkt? De Franse taal kan misschien weinig logica bevatten, maar de Nederlandse taal nog minder! Geneviève vraagt me herhaaldelijk waarom een bepaalde Nederlandse zinsconstructie nu juist zo zit en waarom vertalingen zo onlogisch zijn. Waarom loop je op straat en niet in de straat, je leent iets uit, maar je leent niks in, waarom kan hebt u en heeft u allebei en waarom worden alle werkwoorden overal en nergens in de zinnen gegooid!? Mijn Nederlandse linguïstische kennis word hierdoor nogal op de proef gesteld en ik vind het heerlijk! Het is erg leuk om je eigen taal zo goed mogelijk proberen uit te leggen, maar desalniettemin (wat is dat nou weer voor een woord ook!) is het zoeken naar eventuele logica in de Nederlandse taal.

Het allermooiste voorbeeld kwam vandaag. 'Je ne suis pas d'accord' vertaalde ik naar 'Ik ben het niet met je eens'. Een directe vertaling 'ik ben niet akkoord met je' is erg formeel en direct en gebruiken we niet, legde ik uit.

Deze hele zin was een compleet raadsel voor haar. 'Ja maar, waar staat 'het' dan voor?', vroeg ze. Ik wist het niet. 'En waarom staat 'niet' juist daar?' Stilte. 'En wat betekent 'eens' eigenlijk?' Weer stilte.

Ik ben het wél met haar eens. De Nederlandse taal zit ingewikkeld in elkaar!

Blog 2.0

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 15 Feb 2012 16:07:00 +0000

Laatst fietste ik door Breda en begon ik spontaan tegen mezelf te praten. Niet zozeer hardop, maar in gedachten. Ik vertelde aan mezelf een verhaal, in gedachten. Ik dacht, of schreef in mijn hoofd hoe ik de de gebeurtenis die ik net had beleefd zou vertellen op mijn blog. Inclusief practical jokes, moraal, guitige teksten en slimme volzinnen die ik zou opschrijven voor 'de lezer'. Waar het over ging is me ontschoten. Wel weet ik dat ik weer dringend 'aan de blog' moest. Het zit blijkbaar in mijn systeem en al die gedachtenkronkels en woorden moeten er gewoon uit. Bovendien wil ik niet eindigen als iemand die tegen zichzelf praat op de fiets.

Vandaar mijn vernieuwde blog! Welkom bij Abby's blog 2.0. De naam is veranderd: www.abby-krabbels.blogspot.com. Dat bekt wat lekkerder, nietwaar? Krabbels harmonieert heerlijk met Abby natuurlijk. Mijn Franse feuilles (wat blaadjes betekent) is zoooo 2011 en mag er wel eens uit. Ik heb nog wel Franse les en werk wel in Frankrijk, maar zo'n Francofiel ben ik nu ook weer niet. Hup Holland Hup! Schaatsen! Erwtensoep! Pindakaas! Fietsen! Ik hou van Holland en daar ben ik verdomd trots op. Enigszins ter zijde, maar trotser ben ik op het feit dat ik dit gevoel heb kunnen vormen, heb kunnen ontdekken door anderen culturen en werelden te leren kennen, waardoor voor eens en altijd duidelijk werd dat ik hier graag woon. Voor iemand die altijd zoekende is, is dat een gigantische bevrediging.

Tja, waar dit blog over gaat mag geheel vrij worden ingevuld. Het gaat precies waarover je denkt dat het gaat. De mate van belangrijkheid in een onderwerp is voor iedereen anders. Het kan dus over alles gaan in mijn krabbels of over niks.

Maar wel met meer! Want ik ben niet zo bescheiden als het lijkt, ik wil atijd meer! Meer kennis, meer ontdekken, meer nieuwe dingen. Het kan niet te gek! Veel leesplezier!

Je krijgt wat je verdient

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 30 Nov 2011 13:40:00 +0000

Dit zei mijn moeder altijd als we mooi weer hadden bij een uitstapje, vakantie of weekendje weg. Het is best vreemd, want het was ook altijd mooi weer als we samen weggingen! In Australië hadden we prachtige dagen, alle vakanties naar de Griekse eilanden (nu is dat redelijk veilig) golfden van de hitte en of we nu in november of maart een weekendje naar Londen gingen, de zon leek gewoon mee te reizen. Alsof mijn moeder het van te voren afdwong; 'De zon moest 't potdikkie eens wagen om zich niet te laten zien tijdens mijn zuurverdiende vrije dagen! Ha! Wat denkt ie wel!'

Ik denk dat het wel zo werkt. Dat afdwingen. Misschien kun je beter zeggen, je krijgt wat je denkt dat je verdient.

Ik heb nog helemaal niks over de Gathering 2011 geschreven. Het bedrijfsuitje van Butterfield. De Gathering vorig jaar bestond uit drie dagen feesten en fietsen in Piemonte, Italië. De Gathering van dit jaar bestond uit drie dagen feesten en wandelen in Umbria, ook in Italië. Wereldwijd zijn alle gidsen zijn welkom, dit jaar waren er ongeveer vijftig.

Voor de zevende keer dit jaar kocht in een treinkaartje naar Beaune, waar we verzamelden en halverwege Parijs kwam ik per toeval al een collegaatje tegen, Marcella, uit Colombia. We colloneerden de volgende dag met vijf volle busjes naar Arezzo en vervolgens Assisi, in Umbria.

Vorig jaar had ik nog maar twee reisjes op mijn naam staan toen ik deze Gathering meemaakte en dat voelde niet zo gemakkelijk. Toen was ik enigszins nog terughoudend, afwachtend en voelde ik me niet zo op mijn plek. Misschien vond ik dat ik het -nog- niet verdiend had?

Het is ook hoogstrevend gezelschap af en toe en ik herinner me vorig jaar meer onder de indruk te zijn van anderen; 'Goh, spreek jij al die vijf talen?' 'Wat leuk dat je naast je gidsenwerk nog 30 andere dingen doet' 'Nou, knap dat je dit jaar de Kilimanjaro twee keer hebt beklommen.' 'Ja, vond je Buenos Aires leuker wonen dan Parijs of Barcelona?' Dit zijn normale gesprekken en inmiddels ben ik hier al volledig aan gewend. B&R gidsen zijn nu eenmaal zo, levensstijlen reflecteren vaak je werk en als je goed kijkt en vooral luistert, doet iedereen precies wat zijn of haar passie is. Zoiets is onbeoordeelbaar en zou iedereen moeten doen.

Nu, na zes trips dit seizoen, met twee Big Ass trips had ik de Gathering verdiend!

Ik had het verdiend om drie dagen door de B&R leiding in de watten gelegd te worden, het rollenspel om te draaien, lekker wijn te drinken zonder me zorgen te maken over lege glazen. Ik had het verdiend om goede pasta te eten, de hele dag door super-espresso te drinken en eens echt van het Italiaanse landschap te genieten.

Ik had het verdiend om te babbelen, te klagen, te zeuren met collega's over travellers, de reizen, de bazen, het salaris...Wat normale werknemers doen in de koffiecorner dus! Ik had het verdiend mijn co-guides weer te zien, oude herinneringen op te halen, te 'weet-je-noggen'.

Ik had het verdiend om leuke nieuwe inspirerende mensen te ontmoeten, met meer dan voldoende raakvlakken, waar je dagen lang mee kan ouwehoren.

Had ik al gezegd dat ik het verdiend had?

Ken je dat; een oergevoel dat je weet wat je te doen staat. Dat je weet waar je thuishoort. Dat dit je plaats is. Dat je nergens anders moet zijn, dan daar. Dat had ik die drie dagen. Een hele fijne belevenis. Met grappen, grollen, hoog niveau gesprekken, emoties, zakelijk, privé en heel privé met de meest waanzinnige, inspirerende, open en mooie mensen bij elkaar. 'Dat ik hier überhaupt tussen mag verkeren, vroeg ik me op dag twee af!

Maar ja, ook ik was nu B&R gids. En ja, ook ik was een inspiratie voor anderen. Maar omdat bescheidenheid nog altijd siert in mijn ogen, betuig ik alleen maar grote dankbaarheid dat al deze mooie mensen drie dagen samen waren. Maar I kicked ass! Abby op 't hoogste niveau en ik denk dat een juiste en goede omgeving ook de top van je kunnen eruit haalt. Inspiratie inspireert. Wanneer je maar half jezelf kunt zijn, weet je dat je niet op de juiste plek bent.

We wandelden, aten, hadden feestjes, dronken wijn, ik speelde voor DJ met vier Ipods en een Iphone, leerde iedereen een paar Middeleeuwse danspasjes tijdens het Middle Age/Fantasy themafeest, maar de rode draad was pure interactie met alles en iedereen.

Met een volle lading fietsen (en dus een topsnelheid van een schamele 100km/h waardoor de reis slechts 14 uur duurde) reden Marcella en ik terug naar Beaune en we bereikten de Mont Blanc tunnel tegen de avondschemering. Er stond goede muziek aan, we hadden net onze laatste Italiaanse espresso achter de kiezen en terwijl ik in de gigantische vallei reed, met bergpartijen die van beide kanten opdoemden in het okeren schijnsel van de neerdalende zon, zei Marcella dat ze zielsgelukkig was. Ze had precies hetzelfde gevoel gehad en voelde zich zeer fortuinelijk dat ze de Gathering had mogen meemaken. Ik was het meer dan met haar eens.

De elementen van kou

noreply@blogger.com (Abby) — Thu, 17 Nov 2011 08:22:00 +0000

'Er zit allemaal wit op de daken', fluister ik tegen Thijs op een heldere, maar koude ochtend. 'Wat? Sneeuw?', mompelt hij terug. 'Nee, natuurlijk niet gekkie. Je weet wel van dat witte spul, een soort frost'. Soms val ik nog terug op Engelse termen, wanneer ik de Nederlandse niet weet. 's Avonds bracht Helga van Leur (blijft zij immer slanker worden of ligt dat aan mij?) tijdens het weerbericht van het RTLnieuws het verlossende antwoord. Rijp op de daken. Natuurlijk. Rijp.

Het is weer kouder. De lucht is koeler, killer en vochtiger. In de vroege ochtenden lijkt het zelfs moeizamer fietsen door de vochtige en zuurstofrijke lucht, ploeterend door de water-molecuultjes die in dichtheid toegenomen lijken te zijn. Maar het kan ook aan mijn achterband liggen die ik al enige tijd heb nagelaten op te pompen... Hoe dan ook stond een natuurkundige wet mij in de weg me snel voor te bewegen.

Het is moeilijk voor te stellen dat nog geen week geleden ik hijgend en puffend van de hitte de duinen bedwong tussen Vlissingen en Zoutelande. Samen met mijn moeder wandelde ik 16 km door de duinen en langs de Zeeuwse stranden. En het was warm. We lunchten buiten op het terras, trokken kledinglaag na kledinglaag uit en na een 'handproef' constateerde ik dat het zeewater nog best zwembaar was. Sommige bomen in de duingebieden hadden het zelfs gewaagd om nieuwe, jonge blaadjes te produceren en menig laag struikgewas stond nog (of weer) volop in bloei.

Een dag later was het klaar met het mooie weer.

Ik vind dat helemaal niet erg, begrijp me niet verkeerd. Ik hou van het vier seizoenen systeem. We nemen het vaak voor lief, maar de kracht van de elementen en de natuur is groot en indrukwekkend. In de overgang der seizoenen vallen ze ineens beter op. Blaadjes groeien aan de bomen en vallen er weer af. Water verandert in ijs en creëert de mooiste kristallen, ieder uniek in zijn soort, om vervolgens op te lossen door de energie van de zon. En wolkenpartijen die ontstaan door waterdamp en ijskristallen verdwijnen door regen, hagel en sneeuw op de aarde te laten vallen. Veel van deze natuurwetten hebben een perfecte cyclus, een unieke balans, een opbouw en een afbouw, ze zijn ontvankelijk en vergankelijk. Ik vind dat heel mooi.

Maar goed, het blijft buiten wel gewoon koud.

Mijn winterjas moet weer uit de kast, samen met mijn muts, sjaal en handschoenen. 's Ochtends is het rennen naar een warme douche, gaat de verwarming op twintig en drink ik de hele dag hete thee. Dan ben ik ineens heel dankbaar voor de elementen-combinatie water en vuur.

En verder kan ik me maar beter aanpassen aan de tijden en temperaturen van het jaar. Zo heb ik mijn hobby van vorig jaar weer opgepakt. Sinds deze week ben ik weer op schaatsles en hopelijk kan ik het einde van dit seizoen perfect overstappen in de bochten.

Op deze manier verheug ik wel meer op de komende winter! Ik hoop dat het een aantal weken goed gaat vriezen voor perfect natuurijs om op te schaatsen. Kom maar op met die kou!

Het droomverhaal

noreply@blogger.com (Abby) — Mon, 07 Nov 2011 21:00:00 +0000

Afgelopen week was ik in Oosterhout om mijn meest dierbare verzameling (en ook meteen mijn enige verzameling) na twee hele jaren weer in eigen bezit te nemen. Twee jaar lang had Paul met liefde en toewijding op mijn verzameling gepast.

Het betrof een kleine meter aan Dagobert Duck stripboeken, netjes ingebonden Donald Duck extra's en een aantal Amerikaanse paperbacks, allen met stripverhalen van mijn favoriete tekenaar Keno Don Rosa. Op het gebied van Dagobert Duck strips is hij de absolute master. Voor Disney tekende hij onder andere de twaalfdelige serie 'De jonge jaren van een steenrijke eend'. Ik zal niet teveel in detail treden, maar zijn werk is nog altijd een grote inspiratiebron voor mij.

De oorspronkelijk Schotse Dagobert Duck was een bezig baasje. Hij werd rijk door goud te vinden in de Yukon, reisde de wereld af naar verborgen schatten en kocht & verkocht alles om zijn geldpakhuis maar te blijven vullen met klinkende munten, door grasmaaiers te verkopen in de Sahara, wind in Nederland en door zelfs de Noordpool te kopen (waardoor iedereen die een kompas gebruikte, aan hem moest betalen). Erg inspirerend. Pure fictie natuurlijk, maar wat geeft dat nou?

Oom Dagobert word vaak afgebeeld en afgespiegeld als een gierigaard die te krenterig is om iets uit te geven. Is ook wel zo, maar Keno Don Rosa heeft zijn geschiedenis zo neergezet dat al het geld wat hij verdiende, elke munt van onschatbare waarde is. En niet door het getal wat op de munt staat. Maar door de wijze waarop het is vergaard of verdiend. Bij elke munt een bijzondere herinnering. Mooie symboliek. Hoe materialistisch ben je dan?

In vergelijking tot de twaalf-beroepen-dertien-ongelukken Donald Duck of de immer veel te brave Mickey Mouse is Dagobert Duck een Disney personage met diepgang, een geschiedenis, een verhaal met een moraal erbij. Je ziet, ik heb een passie voor de eend.

Zoals je met Kuifje de wereld kan afreizen naar Incatempels, de maan of een reis door het oude Sovjetrijk kan maken en met Asterix & Obelix de Romeinse tijden kan herbeleven, zo kun je met Dagobert Duck de verloren schatten & landen afgaan. Het vak geschiedenis zou een stuk aantrekkelijker zijn als het uit strips vergaard mocht worden! Om zelfs nog een stapje verder te gaan, ik heb een vijfdelige stripserie liggen van de bijbel. 't is zelfs grappig getekend! En best mooi ook. Maar anyways, ik dwaal af.

Eén van de mooiste verhalen vind ik het droomverhaal, wat zich afspeelt in Australië. Met een 1 of andere vage aboriginal had de jonge Dagobert een droomgrot gevonden, waarin zijn hele leven al beschreven stond. 'Maar wat NU te doen?', vroeg de jonge Dagobert aan de wijze oude Abo? Een eeuwenoude, massief grote opaal zou het antwoord kunnen brengen! Met de helle Australische zon geschenen op deze prachtige opaal (zeer slecht ingekleurd, maar ach), weerkaatsend op het beroemde geluksdubbeltje spiegelt tegen de oude rotswand van de droomgrot de uitkomst voor de jonge Dagobert.

Geprojecteerd tegen de wand ziet hij gekleurde, wapperende 'gordijnen'. Maar niet zomaar gordijnen, nee hij ziet aurora borealis. Het noorderlicht. En hij weet dat hij naar de Yukon moet afreizen, op zoek naar zijn geluk. Waarop de abo zegt dat hij gewoon gordijnen ziet en hoopt dat Dagobert ooit nog eens een goede stoffeerder kan worden.

Dit droomverhaal is geïnspireerd op echte historische aboriginal geschriften. Deze verhalen melden dat de geschiedenis van de aarde en de mensen reeds bepaald is en voor de 'goede weg' dien je je te laten leiden door signalen overal om je heen. Het lijkt me ideaal, je hoeft alleen maar even ergens doorheen te kijken en je weet wat je te doen staat. Geef mij zo'n opaal! En een dubbeltje. Maar natuurlijk, wanneer je buiten de kaders van het stripverhaal kijkt, merk je dat droomgrotten overal te vinden zijn. Evenals oude abo's als leermeesters.

En verder is het maar net hoe je ergens tegenaan kijkt, nietwaar?

Toen ik daarna naar Australië afreisde heb ik overigens een soortgelijke droomgrot gezien en ben daar officieel verliefd geworden op opaal. Het is een onwaarschijnlijk mooi gesteente, kleurrijk & magisch. Ik zocht opalen in de zinderende hitte in Coober Pedy. Ik heb er niks van (materialistische) waarde gevonden, maar bezit nog wel altijd de mooie herinneringen. In dat opzicht ben ik net zo rijk als Dagobert Duck!

Beter oppassen, Abby!

noreply@blogger.com (Abby) — Sat, 05 Nov 2011 16:53:00 +0000

Deze ochtend bedacht ik me met een kater en een kop koffie dat ik mijn blogplicht redelijk verzaakt had de afgelopen weken. Al bijna drie weken niets gepost. Maar er was helemaal niks 'spannends' gebeurd, zo verdedigde ik mezelf.

Nog geen uur later kreeg ik zomaar een spannende gebeurtenis in mijn schoot geworpen. De telefoon ging; 'Bent u Abby van Oers?'. 'Waar gaat het over?' (ook zo'n argwanend antwoord). 'Bezit u een hoesje met rijbewijs en OV-chipkaart, zwart met bloemetjes?' 'Ja', zeg ik verbaasd. 'Die kunt u nu ophalen bij het politiebureau'. Ik was verbijsterd. Ik was die ochtend boodschappen gaan doen bij de plaatselijke Albert Heijn op de Haagdijk in Breda met het hoesje in mijn kontzak. Als modelburger heb ik immer mijn identiteitsbewijs (rijbewijs) bij me en de OV-chipkaart bergt er ook handig in op. Dit was een uur geleden en ik was het ding nog niet eens kwijt. Ik voelde een vreemd soort blijdschap. Hoe blij kun je zijn met iets dat gevonden is, terwijl je het nooit kwijt bent geweest?

Vervolgens vroeg ik naar het briefje van 50 euro die onder mijn OV-chippasje zat. Tja, die was er niet, zei de politieagent. Natuurlijk. Mijn vreemde blijdschap bedaarde een beetje. Mijn vertrouwen in de mens ook. Potverdikkie.

Desalniettemin bleek er op zaterdagochtend een mevrouw te hebben gelopen op de Haagdijk (en da's nou niet de meest betrouwbare buurt van Breda) die mijn kaartenhoesje vond en hem keurig naar het politiebureau heeft gebracht. En waarschijnlijk besloot ze het vindersloon zelf direct te incasseren.

Het is wel grappig (of in ieder geval interessant), beide pasjes was ik reeds eerder kwijt. Mijn rijbewijs verloor ik op het treinstation in Parijs (lees Beschermengelen) en mijn OV-chipkaart was op een mooie dag ineens onvindbaar. Dit is pasje nummer twee. 50 Euro was ik nog nooit kwijtgeraakt en da's niet leuk. Mijn gevoelens jegens de vinder zijn dan ook dubbel en verwarrend.

Wat zou ik gedaan hebben? Naar het politiebureau zeker, maar het geld eruit halen? Nee toch? Zeg eens eerlijk, wat zou jij gedaan hebben, zo vlak voor het begin van de dure decembermaand?!

Ik ben wel van mening dat ik moet ophouden met het verliezen van belangrijke documenten. Mijn cyclus van de eeuwig terugkerende eigendommen zal een keer eindigen en ik wil liever niet uitproberen wanneer dat precies is.

Omdenken

noreply@blogger.com (Abby) — Tue, 18 Oct 2011 16:00:00 +0000

Op dezelfde dag als mijn 'ongelukkige blog' (nou, nou zo dramatisch was het nu ook weer niet, toch?), vond ik een genuanceerde versie van mijn verhaal in een leuk boekje met de titel 'Omdenken' van Berthold Gunster. Als ik de dingen zo mooi kon uitleggen als hij, had ik ook allang een boek geschreven!

Een probleem is voor ons net zoiets als een beer in de huiskamer. Beer weg, probleem weg. Simpel. De werkelijkheid is (helaas) complexer. Een probleem bestaat namelijk altijd uit twee dingen. Als je iets als een probleem ervaart, komt het doordat je ten eerste een idee of wens hebt over hoe de werkelijkheid zou moeten zijn en ten tweede een waarneming van de werkelijkheid die daar niet mee overeenstemt. De beer lijkt het probleem, maar bij nauwkeuriger bestudering bestaat het werkelijke probleem uit twee factoren: de wens in leven te blijven en de aanwezigheid van de beer.

Als ons doel was een beer te vangen, opgegeten te worden door een heuse beer (kicken!) of een fotoshoot te organiseren met bijzondere huisdieren, dan was de beer niet 'het probleem' geweest, maar de bedoeling. De beer betekent op zichzelf niets. Een beer is een beer. Een feit. En niet per definitie een probleem.

Overigens om het vanuit een ander perspectief te bekijken. Voor een net uit zijn winterslaap ontwaakte beert met gezonde honger kan jouw aanwezigheid weleens de oplossing zijn.

Contrasten

noreply@blogger.com (Abby) — Tue, 18 Oct 2011 13:32:00 +0000

In de loop der dagen en weken en maanden leven mensen hun leven die ze naar hun maatstaven hebben gezet. Met hun linkerbeen uit bed, de wekker 10 minuten eerder, de lekkere kaas van de AH op de lunchpakket-boterham en natuurlijk de koffie om 11.10 uur. Als laatste op deze mooie planeet zal ik de behoefte van routine in de wind slaan. Ik zal nooit de sleur veronachtzamen.

Ik zal immer regelmaat koesteren al was het iedere dag een nieuwe uitvinding. Echter, dit gestructureerde leven, het geritualiseerde gangetje was nog nooit zo mooi na een volledige werkmaand in de toeristische sector!

Om iets te laten contrasteren moet het altijd tweedelig zijn. Zonder huis is er geen thuiskomen, zonder licht is er geen donker, zonder voor is er geen achter, zonder links is er geen rechts, zonder positief is er geen negatief en zonder niets bestaat er zelfs geen iets. Het is een redelijk briljant, maar vaak wat ondergeschoven feit.

Ongelukkige momenten ontstaan vaak door dit soort tegenstrijdigheden. Wanneer voel je je precies ongelukkig? Als je iets wil, wat niet lukt. Als je ziek bent, in plaats van gezond. Als je moeilijke keuzes moet maken. Als je geliefden ongelukkig zijn, terwijl je dat niet wilt (En nog erger, als jij daar de oorzaak van bent, door een maand lang weg te blijven om te werken bijvoorbeeld...).

Hoe dan ook, ongeluk staat in zijn algemeen voor tegenstrijdigheid. Het staat voor grote contrasten die het aangezicht er niet mooier op maken. Iemand legde mij uit dat teveel licht ook resulteert in donkere schaduwen. De negatieve kant van de contrasten kennen we allemaal en wordt vaak benadrukt door de pijn, de angst, de onzekerheid van het 'ongeluk'.

Echter, er is ook een positieve kant van het contrast der ongeluk. Namelijk, zonder de liefde, zonder iets te willen, zonder de keuzes, zonder de gezondheid om je ongeluk mee te confronteren en te vergelijken zou je in den beginne niet eens ongelukkig zijn! Zonder licht, geen schaduw, zeg maar.

Ik ken inmiddels heel wat mensen die dat licht proberen te zien. Of leren te relativeren, te accepteren dat er gewoonweg zonder licht, geen schaduw is en dat schaduw er ook best wezen mag en zelfs tot op zeker hoogte essentieel is in het proces dat leven heet.

Tijdens mijn trip in Bourgondië met de groep van welgestelde Noord-Amerikanen bevond ik mij in zo'n schaduw. Tot een paar maal toe. Ik kan mij nog een moment herinneren dat ik letterlijk dacht 'Zo moet de hel eruit zien'. Ik bevond mij al wandelend in Bourgondië, tussen het herfstkleuren-spel van de wijngaarden en met de frisse geur van pas-geoogste druiven. Een felle middagzon bescheen de pittoreske Franse straatjes. De lunch was heerlijk, de wijn was smakelijk. We liepen terug naar Beaune en in deze anderhalf uur heb ik mijn wandelgezelschap verafschuwd voor hun gebrek aan inlevingsvermogen in het moment. Drie vrouwen die onafgebroken babbelden over de dagelijkse gang van zaken, de laatste mode, de leukste cocktailparty's en bruiloften, buurtroddels en laatste nieuwtjes.

Een overdonderend contrast: de schoonheid van Bourgondië, de mooie uitzichten en momenten waar ik zo van zou kunnen genieten tegenover de ogenschijnlijke desinteresse van mijn gezelschap. Het was een hel gelijk!

Ik vind het moeilijk te begrijpen waarom ik die middag mijn focus niet op het mooie moment kon leggen. Ik weet dan ook niet waarom we vaker de schaduwkanten zien in plaats van ons te richten op de lichtbron. En waarom er juist in de lente en zomer meer mensen depressief worden, omdat dan het contrast wordt versterkt.

Zo moeilijk kan het toch niet zijn?

De weg naar succes

noreply@blogger.com (Abby) — Sat, 15 Oct 2011 11:22:00 +0000

Innovatief. Visie. Een idee hebben. Creativiteit. Inspiratie. Nieuwe dingen zien. Groots denken. Buiten de cirkel. Buiten de box. En vooral, vooral ambitie. Een tomeloze, onuitputbare ambitie om iets Heel Graag te Willen.

Allemaal ingredienten voor succes. Een set van eigenschappen met een immer positieve uitkomst. Deze dingen onderscheiden de Apples van de Peren.

Ik ben alweer wat lessen in succes rijker.

Mijn laatste B&R trip in Bourgondië, Frankrijk was een zesdaagse fiets- en wandeltrip met een groep van 22 bevriende Canadezen. Zij hadden een op maat gemaakte reis bij Butterfield geboekt. Ik weet nu, er heerst zelfs een hiërarchie onder de rijken der aarde. Deze groep was de highest end van de high end. Ter vergelijking, een deel van de groep vloog per privé jet van Canada naar Frankrijk. Een andere gebeurtenis die me nog lang zal heugen was de ontmoeting met één van de zakenmannen de eerste avond. Hij vroeg me of ik de Bijenkorf kende (ja, natuurlijk) en vertelde met gepaste trots dat hij die vorige week had gekocht. De hele Bijenkorf keten! Beduusd probeerde ik het gesprek voort te zetten, maar -en dit bleef terugkomen gedurende de week- mij ontbrak het inlevingsvermogen en een bepaalde rijkdom-frequentie om op dezelfde golflengte te blijven.

Niet dat het iemand iets deerde en mezelf in de laatste plaats! Het werd een topweek, met heerlijk weer en mooie fiets- en wandelroutes. De druivenoogst was reeds voorbij, overal was Bourgondische wijn in ontwikkeling en de wijngaarden kleurden al vroeg in hun herfsttinten. In de goudkleurige namiddagzon schitterden de glooiende heuvels iedere dag donkerrood, vuuroranje en okergeel.

In deze natuurlijke weelde ontstond er iedere dag wel een goed gesprek en kreeg ik mooie levens- en gelukslessen. Want ongeacht het verschil in materiële waarde, wij (ik en mijn twee coguides) werden gelukkig volledig in onze waarde gelaten. Wij verzorgden immers hun topvakantie.

'Plaats jezelf in een virtuele kamer en stel je vervolgens voor hoe het eruit zou zien zonder muren en plafonds. Want er zijn geen restricties en geen grenzen. Het moment dat bepaalde zaken liepen, bepaalden processen ontwikkeld waren, waren mijn eerste vragen hoe het anders kon, beter, of allebei'. De man die me dit vertelde zat in de mijnindrustrie, vertelde hij me. Maar ik wist -want ik had hem ge-googled alvorens de trip-, dit is de directeur van het op-een-na grootste goudproductie bedrijf van de wereld.

De auteur van Macrowikinomics gaf me een privé lezing over zijn bevindingen tijdens de 10km wandeltocht en meerdere malen per dag waren deze succesvolle Canadezen bezig met innoveren en creëren. Hotels en restaurants kregen uitgesproken meningen 'wat er allemaal niet beter kon'. Er werd gesteld dat de Fransen 'hun zaakjes veel beter konden regelen'. Wij -de gidsen- moesten direct uit loondienst en als de wiedeweerga een eigen bedrijfje opstarten en uiteraard konden er bij Butterfield & Robinson zeker nog dingen verbeterd worden.

Het duurde drie dagen voordat de ambitieuze mindset van 22 zakenmannen en -vrouwen omgezet was naar stand 0 'vakantie'. Dit waren drie Hele Erge Dagen. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt. Met dank aan mijn twee fantastische coguides, Thomas & Dale, anders was ik nooit de dagen doorgekomen. Het moment dat de schakel omging werd uiteindelijk mijn persoonlijke victorie. Mijn succes!

Foto's Hongarije

noreply@blogger.com (Abby) — Mon, 10 Oct 2011 14:59:00 +0000

Eindelijk, een paar foto's van mijn trip van Wenen naar Boedapest, met als hoogtepunt mijn fietstocht op een antieke fiets (penny farthing)!

Hard werken in Hongarije: zwemmen in het Balatonmeer (grootste meer van Europa)of zonnen bij het plaatselijke natuurzwembad. En natuurlijk veel Hongaarse wijn!

Hongarije

noreply@blogger.com (Abby) — Tue, 20 Sep 2011 16:14:00 +0000

Hardcore socialistische flatgebouwen. Oude mannen met bierbuiken. Vervoersmiddelen uit de 19e eeuw, waaronder paard en wagen. Wie iets meer geld heeft rijdt op de fiets. Of neemt de bus. Wie nog wat meer geld heeft, bezit een oude Trabant of een Lada. Vervolgens maakt de economische demografie een enorme sprong en dat zie je aan restant van de weggebruikers: dan rijden er enkel nog Mercedessen en BMW's rond.

Hongarije is een land dat zich nog geen twintig jaar geleden heeft losgeworsteld van het Sovjet communisme. Na de val van de muur, is niets meer hetzelfde gebleven. De oudere generatie weet zich geen raad met de democratische vrijheid. Alle jongeren 'vluchten' weg uit hun land, op zoek naar betere oorden met meer mogelijkheden en betere loonstroken. Geboortecijfers dalen hier en de kans om als Euro-land in aanmerking te komen is heel, heel klein.

Wat heeft Butterfield & Robinson hier te zoeken, vraag je je af. Rijke Amerikaen door dit land heen te laten fietsen?

Er zijn zeker een paar redenen. Het landschap is er prachtig. De wegen zijn rustig, vlak en uitgestrekt. Je kan er heerlijk fietsen. 20 km lange wegen immer gerade aus. Heerlijk. Door de maisvelden en andere gewassen, uitgestorven dorpjes met kasteelruines met grazende koeien als enige getuigen van je aanwezigheid. Het is niet mogelijk om NIET uitgerust van je fietstocht terug te keren. Fietsmeditatie was nog nooit zo gemakkelijk.

Bovendien heeft elk land zijn 'hoge klasse'. Vandaar dat er zelfs in Hongarije 5-sterren hotels te vinden zijn, met alles erop en eraan. En B&R heeft ze allemaal geboekt!

En dan de wijn. De wijn! Dit weet niemand, maar Hongarije is een wijnland. Zelfs nu, midden in september is het nog aangenaam warm. De oogst is laat in de maand en de druiven -de meesten wel geadopteerd van de Fransen en de Oostenrijkers- zijn van prima kwaliteit. De Merlot die ik vandaag ontving in Chateau Hertelendy was er een om hier in mijn blog te vermelden. Verrassend goed, bijna beter als in Frankrijk.

Mijn coguide Tibor (uit Budapest) heeft er zelfs een geheel blog over: DoubleVeal. Mijn wijninteresses (en kennis) zijn nog altijd van bescheiden aard, maar ik had toch niet gedacht mezelf ooit te verdiepen in Hongaarse wijn, toen ik me bij B&R aanmeldde.

Mijn Hongaars vordert gestaag. De oorsprong ervan is half Siberisch en half Fins. Het is een rottige taal om onder de knie te krijgen. De trema's en accenten op de klinkers vliegen je om de oren en bij meer dan drie medeklinkers op een rij, haak ik af. Morgen gaan we richting Bakonyszentkirály...ik bedoel maar!

Tijdens de pre-trip (voorbereidingsweek alvorens de echte B&R trip) met Tibor fietsten we in de Oostenrijkse bergen, dronken we Oostenrijks bier, zwom ik in het grootste meer van Europa (Balatonmeer) en dronk ik heerlijke Hongaarse wijn. We zagen wonderbaarlijke natuurverschijnselen als moonbridges over het het Balatonmeer, drie-dubbele regenbogen en aurolen rondom de volle maan. We aten goulash soep, bezochten we spa's en sauna's en ik zwom nog meer in meren, thermobaden en rivieren. Bovendien leerde ik fietsen op een eenwieler! Het was als een ware vakantie!

Tijdens de daadwerkelijke trip bleek deze vakantieweek geen overbodige luxe geweest. Het werd een zware, oververhitte week. Maar we hebben het overleefd. En ik ben een culturele ervaring rijker. Hongarije is werkelijk een prachtig land met verborgen schoonheden.

Vakantie in eigen land

noreply@blogger.com (Abby) — Tue, 06 Sep 2011 18:29:00 +0000

Er zijn nog zoveel plekken op de wereld om te ontdekken. De continenten Azië & Afrika heb ik nog maar sporadisch bezocht en recentelijk heb ik ondervonden dat mijn reislijst van Europa ook niet erg lang is. Ik vergeet het soms, maar Oost-Europa is ook Europa. Landen als Roemenië, Kroatië, Servië, Tjechië, Slowakije en Hongarije, waar ik nu ben, hebben allen hun verborgen schatten en rijkdommen. Hongarije is in ieder geval een aangename verrassing. Het is hier prachtig!

Maar, het reizen moet even op zich laten wachten. Alleerst zijn er nog twee B&R trips die volbracht dienen te worden. Ik ben er uitgerust genoeg voor, want de afgelopen twee weken in Nederland heb ik 100% als vrije tijd besteed. Twee weken lang heb ik alleen maar leuke dingen gedaan; volop feestjes gehad, rondgehuppeld in de Efteling, een heerlijke dag Den Bosch gehad, als een ware toerist Delft bezocht en natuurlijk een lang weekend Lowlands meegepakt.

Een kleine reportage hieronder:

Tja...de Efteling. Samen met Claudia ga ik ieder jaar even he-le-maal los. Joris en de Draak blijft een hoogtepunt (je ziet, ik was erg onder de indruk van de merchandise). Het nieuwe Raveleijn is een ware deceptie. Dit schrijf ik met pijn in mijn hart, want de magie van de Efteling heeft me nog nooit teleurgesteld. Echter, ze mogen opvliegen met hun Raveleijn-show, er zal geen raaf naar kraaien.

Samen met Thijs bezocht ik Delft, waaronder de Nieuwe Kerk, tjokvol Vaderlandse geschiedenis! Onze Hollandse held Willem van Oranje ligt er begraven, samen met de gehele Koninklijke familie. Voor geschiedenisliefhebbers een echte aanrader. Voor wat levendigheid daarna, kun je altijd naar de Botanische tuinen van de TU Delft. Prachtig.

Samen met mijn moeder en tante bezocht ik Den Bosch. We hadden een heus dagprogramma en ditmaal waren de rollen omgedraaid: Marian zorgde voor een goed verloop van het strakke tijdschema, als een ware reisleidster! 's ochtends de eerste Bossche Bol, dan een steptocht (!), lunch, tweede Bossche Bol, een Binnendieze rondvaart, shopppingtijd, een derde Bossche Bol en weer naar huis.

En dan Lowlands. Samen met 55.000 andere mensen kon ik nog net twee dagen meepikken van het Leukste Festival van het Jaar. Een superfeestje, als altijd.

Ach, de grote continenten der aarde blijven nog wel even op z'n plaats, die kan ik altijd nog bezoeken. Veel belangrijker is quality-time met vrienden en familie. En daarvoor hoef je Nederland niet uit!

Love Story

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 31 Aug 2011 07:00:00 +0000

Matthew, ik heb hem omgedoopt tot Matthew, dat kunnen de meesten beter uitspreken.

Tijdens het gidsen willen toeristen altijd graag wat van je weten. Eigenlijk willen ze het liefst alles van je weten. En ze willen je verhaal exclusief te horen krijgen, het liefst in een persoonlijk gesprek tijdens een diner, tijdens een busreis, tijdens het fietsen of het lopen. Eén op één of Abby tegen een stelletje.

Het resultaat hiervan is dat ik per trip minimaal zes of zevenmaal mijn volledige levensverhaal dien te vertellen. Van mijn opleiding, tot wereldreizen, vorige baantjes en mijn leven in Nederland. Heb ik geluk dan vragen ze niet teveel door. Heb ik minder geluk dan wil mijn gesprekspartner alles tot in detail weten, het liefst in chronologische volgorde. Het ultieme geluk is als mijn gesprekspartner mijn verhaal enkel gebruikt als basis verdere discussies en mooie, open & eerlijke gesprekken. Dit laatste is uiterst zeldzaam, maar komt gelukkig wel voor!

Uiteraard komt de liefde vaak in opspraak. Dit onderwerp heeft een hoge notering in de vragenlijst. Ben je getrouwd, woon je samen, hoe heet hij, waar heb je hem ontmoet? Zodoende kan ik mijn Matthew verhaal tegenwoordig in geuren en kleuren vertellen, het is tot in detail geperfectioneerd. Matthew is Thijs overigens. De Hollandse naam Thijs is onuitlegbaar voor Amerikanen, ze begrijpen het niet en ze kunnen het niet uitspreken. Teveel gedoe.

Er zijn nu ongeveer tweehonderd wildvreemde Amerikaanse toeristen die dit verhaal kennen, maar ik heb er nog nooit over geblogd. Het is best een leuk verhaal. Een klassieke 'love story'. Toch, om dit zo op mijn blog of Facebook te knallen, I don't know...Anyways, let's try (is altijd leuk voor later)...

Er was eens een mooie vrijdagavond in november. Ik kwam zojuist thuis van een klusdag in het appartementje in Breda en had ongelooflijk veel zin om iets leuks te doen. Ik besloot naar de nieuwe Harry Potter film te gaan (deel 7/1). Niemand kon mee, dus ging ik alleen. Voor aanvang smste ik Stefan, of hij zin had in een drankje daarna. Na een paar drankjes -en hij had me nog bijna afgebeld- smste Michael; er was een feestje gaande in de Mezz.

Ik hou van dit soort avonden, avonden die rollen en z'n beloop gaan zonder dat je er invloed op lijkt te hebben. Je hoeft alleen maar ja te zeggen en te volgen. Volg de flow van de avond. Volg de flow van heel je leven op deze manier! So I did.

Voor ik het wist bevond ik mezelf in de Mezz. Jules Deelder draaide en later nog wat goed dansbare swingmuziek. Het was erg gezellig.

'I met him just in a bar in my city', als antwoord op de bekende vraag. Die 'just' voeg ik vaak toe, omdat het toch cliché voordoet en enigszins on-Abby's.

Anyways, Thijs was er met een paar vrienden en het is leuk om Amerikanen te vertellen dat we elkaar 'wel eens gezien hadden op high school' en dat we oorspronkelijk uit dezelfde stad komen. Vanuit US oogpunt is dat redelijk uniek en heel bijzonder. De minieme afstand tussen Breda en Oosterhout heb ik nooit uitgelegd! Of dat het minder toevallig maakt? Hmmm...misschien.

Enfin, je raakt zo eens aan de praat en ik doe een poging over mijn vreemde bezigheden te vertellen (Ik woon samen. Met mijn broer. Ik heb pas weer werk in april. Als fietsgids. En oja ik werk ook voor de Donald Duck). En Thijs houdt een goede, passionele monoloog over zijn werk als manueel therapeut en vertelt met gepast trots dattie is afgestudeerd aan de Universiteit van Brussel. Dat is al wat nodig was om een verpletterende indruk op mij te maken!

Ik herinner me dat we niet veel tijd nodig hadden voor '...en wat dacht je van een kopje koffie binnenkort?'. Ik stond al met mijn smartphone-agenda in mijn handen en Thijs stelde voor 'ehh...morgenochtend?'. Helaas kon ik niet.

Ik gaf 'm mijn telefoonnummer en dat was dat. De avond vorderde en ik danste, dronk biertjes en weet nog dat ik tegen Brechje als een dolle, verliefde puber tekeer ben gegaan in de vorm van 'wat me nu toch is overkomen!'

Twee weken lang hoorde ik niks meer van Thijs. En ik had zijn nummer niet. Ik verzamelde wat informatie over hem, via Job en Martien en gelukkig...nothing but good news!

Ik was bezig met schilderen en verhuizen en dacht er verder niet veel aan. Als stoere, onafhankelijke Abby zou ik dat graag willen opschrijven, maar niets is minder waar! I was hooked, ik dacht als een ware Viva-lezeres elke dag 'Wanneer zou ie bellen?' Dit werd na twee weken wat minder en net het moment dat je er niet meer in gelooft, gaat je telefoon af. Een sms. Zin in koffie? 'Natuurlijk', schreef ik binnen twee minuten terug. Playing hard to get is niet de manier, vond ik.

En zo is het allemaal begonnen! Meer romantische details? Hoe zoet wil je ze hebben?! Dat ik bij de eerste date met moeite ergens ander heen kon kijken dan zijn schitterende helblauwe ogen? Hoe ik als puberale met vlinders in mijn buik aan iedereen die alleen maar vroeg 'hoe is het?' alles over die ongelooflijk-leuke-nieuwe-jongen uitspatte? De slapeloze nachten? Ach, weet je wat het was? Ik was verliefd! Ik ben verliefd! Nog steeds.

* Alle namen in dit verhaal zijn echt! Dat is allemaal wel in orde, denk ik!

Waar Duitsers dol op zijn...

noreply@blogger.com (Abby) — Tue, 16 Aug 2011 07:00:00 +0000

Op bier natuurlijk. Op bratwursten. Op Caro Emerald. Op punktlichkeit. Op regeltjes en zich daar zo goed mogelijk aan proberen te houden. Ik mocht weer naar Duitsland voor mijn baantje. En ik begin de Duitsers toch steeds beter te begrijpen. Het duurt echt even voordat je een cultuur -zelfs dan nog op afstand- een beetje begint te begrijpen. De beleefdheid. De gereserveerdheid. De ogenschijnlijke aardigheid. En het ogenschijnlijk harde Duits, wat eigenlijk een zoet en zacht taaltje is.

Ik had mijn persoonlijke instellingen in Beaune al op Duits ingeschakeld. Alex, mijn co-guide had namelijk wat vrienden meegenomen die met ons meegereisd zijn naar Berlijn. Met drie Berliners in een auto zit er maar weinig anders op dan die ganze zeit Duits te babbelen. Om één uur snachts arriveerden we in Spreewald, een natuurgebied ten zuiden van Berlijn en daar zag ik voor het eerst de Europese melkweg.

Ik begrijp wel waarom de sterren zo helder aan de hemel fonkelden. Duitsland heeft maar weinig lichtvervuiling. Anders dan in Nederland doet men weinig aan snelwegverlichting.

Helemaal niet eigenlijk. Om mutters wille zal ik maar niet melden dat ik ruim 3 uur in het pikkedonker heb gereden, met gemiddelde snelheid van 150 km/uur met veertien fietsen op een grote Renault bus. Ik leef nog. En mijn Berliners ook.

Alex (coguide) en ik 'aan het werk'

Binnen twee dagen heb ik alweer de nodige augurken (Spreewald delicatessen), aardappelen en schnitzels gegeten. Op deze mooie koude dinsdag ontbeet ik in een dorpje in Spreewald, haalden de Berliners en ik alle fietsen van het dak om in elkaar te zetten. We ontvingen onze fietsentransport contactpersoon, lunchten aan het water in de zon en reden vervolgens naar Berlijn. Ik zette de twee Bruders af in de wijk Charlotteburg, reed over Ku'damm (Kurfurstendamm) en ging ik naar het appartementje van Alex (super in het centrum). Later reed ik 20 km op mijn racefietsje door Potsdam om wat routes te checken en reden we samen de overige 20km met de bus en telefoneerden erop los voor meer afspraken. We haalden pizza in Caputh (een leuk stadje waar Albert Einstein zijn zomers doorbracht). 's Avonds keerden we weer terug naar Berlijn en ontdekte ik de lokale nachtleven in Alex' wijk.. Met een goede Italiaanse wijn (Chianti) en gezellig gezelschap babbelde ik erop los in mijn beste Duits, dat overigens aardig vorm begint te krijgen. Wijn helpt enorm om linguistische vorderingen te maken.

En dit was nog maar de eerste dag. Officieel 13 uur gewerkt.

Breda en Nederland lijken zo ver weg. Mijn superweekend met Thijs lijkt een eeuwigheid geleden. Een weekend ervoor hadden we een volgepakt weekend met gezellig shoppen, naar de bios, een bezoek aan het Mezz terras voor wat live-muziek, een avond stappen in Breda en ja, ook nog uit eten! Een soort oud-hollands speed-daten.

We presteren het iedere maal om de twee weken dat ik in het land ben zo optimaal te gebruiken. Het maakt het contrast ook wel groter als ik weer weg ben. Tja, het blijft verre van ideaal voor twee mensen die van elkaar houden en zo veel mogelijk samen willen zijn. Liefde is net zoiets als eten en slapen; daar heb je op geregelde tijden behoefte aan.

Het laat zich moeilijk opsparen. Dat zou geweldig zijn!

Een overdosis Thijs gedurende twee weken en dan kan ik ertegen! Of beter, ook nog een overdosis slaap en ik kan slapeloos een Butterfield trip tot een goed einde brengen. Denk je eens in hoeveel tijd ik over zou hebben!

Helaas, de mens functioneert het best op pure regelmaat. Op gezette tijden eten, slapen en liefde geven & ontvangen. Ik kan er enkel van dromen nu.

De paden op, de wijngaarden in...

noreply@blogger.com (Abby) — Fri, 12 Aug 2011 20:21:00 +0000

Een wandeltocht door Bourgondie...

In het proces van de dag kunnen verschillende dingen gebeuren. Je kunt werken, vrij zijn, vakantie vieren, nix doen, bezig zijn, reizen, gaan of komen, bewegen of niet bewegen, zitten, staan of slapen.

Er zijn oneindig veel mogelijkheden en meestal doen we ze allemaal wel een keer op een dag. Continue achter elkaar. Dag na dag.

Het is mij nog altijd enigszins onduidelijk waarom dit simpele proces van de dag zo vreselijk intens is tijdens een on-trip met Butterfield. Alles wordt met een meervoudsfactor vermenigvuldigd en ookal hangt het proces van de dag grotendeels af van de clienten, alles moet gepland en voorbereid zijn en 'boven de maatstaven uitstijgen'.

Het was alles de moeite waard. Wat een trip. Het was mooi. Het was prachtig. Wat een toffe mensen. Wat een weer. Des belles filles en the oppressed minority (een groep met twaalf vrouwen en vier mannen). Sonia, mijn coguide, was waanzinnig. Met haar Britse verantwoordelijkheidsgevoel, Italiaanse pit en Franse tederheid maakt ze een perfecte gids.

We organiseerden een wijnproeverij in de wijngaarden van Batard-Montrachet MET een Batard-Montrachet, een van de duurste witte wijnen in Frankrijk. Midden tussen de Chardonnay druifjes opende ik een 300EUR flesje wijn ter verfrissing.

We organiseerden een landelijke picnic, met lokale kazen, wijnen, fruit en vers brood van de plaatselijke bakker en zelfgemaakte salades. We entertainden door mooie verhalen te vertellen, de streken van de streek uit te leggen en 'gewoon gezellig' te zijn. We knalden alles eruit op de laatste avond met zang en een dwarsfluit optreden van Sonia, een prachtige speech van mij (al zeg ik het zelf) en als absolute klapper op alle vuurpijlen...'message in a mini bottle by Mitra'.

Dat laatste moet ik misschien even uitleggen. Deze kleine flesjes met papiertjes deelden we uit tijdens de lunch met als opdracht iets over de afgelopen week te vertellen. Mijn moeder had ze ontdekt en gekocht bij de Mitra Slijterij in...Oosterhout! Het werd een hit. Tijdens het final night diner werden de briefjes voorgelezen en ik heb nog nooit zulke mooie woorden voorbij zien komen. Poetisch, eerlijk, recht uit het hart. Deze mensen hebben een topvakantie gehad. En ik dus ook!

En wandelen was iets nieuws voor mij en ik ben fan. Wandeltochten zijn geweldig.

Volwassen mensen die foto's maken van naaktslakken en naar blaadjes en stenen zoeken, minutenlang wijngaarden bestuderen, bloemen en appels plukken of bramen langs de kant eten. Het kan allemaal. Fietsen is zooo 2010!!

Toch bereid ik me nu weer voor op een fietstocht, Berlijn naar Dresden nogmaals. Eens kijken of ik gelijkend enthousiast zal zijn over een week!

Knijpkat

noreply@blogger.com (Abby) — Wed, 03 Aug 2011 14:52:00 +0000

Op deze mooie woensdagmiddag was ik op visite bij mijn grootouders. Op 3 augustus 1950 zijn zij getrouwd, vandaar dat het vandaag weer een beetje feest was: 61 jaar huwelijk, dat is nogal indrukwekkend!

Terwijl ik mijn verhalen vertel over fiets- en wandelvakanties door Europa krijg ik een borrel en vertelt mijn opa de huidige stand van zaken hier in Breda. Hij mag dan al wel 90 jaar zijn, geen lokaal nieuwsfeitje gaat aan hem voorbij; alle kranten worden 's ochtends uitgespit.

Later proberen we mijn nieuwe koepeltentje uit voor Lowlands en laat ik op de buienrader van mijn smartphone zien dat we de tent maar snel weer moeten inpakken. 'Je neemt toch wel een zaklamp mee als je gaat kamperen?', vraagt hij even later. 'Dit is wat wij vroeger hadden', en op zijn beurt laat hij mij een knijpkat van Philips uit 1942 (!) zien. Het apparaatje doet het nog prima en mijn oma vertelt parmantig dat er tijdens WOII algehele verduisteringsplicht was en ze zodoende de knijpkat gebruikten.

Knijpkat van Philips uit 1942 (foto van Philips museum Eindhoven)

Terwijl ik met deze antieke knijpkat sta te spelen en mijn opa mijn gemaakte foto's door 'sliced' op mijn smartphone sta ik ineens stil bij dit merkwaardige tafereel.

Ondanks een generatiekloof van precies 70 jaar zijn we allebei met vergelijkbaar enthousiasme en verbazing onze nieuw vergaarde gadget aan het uitproberen. Dat ik dit nog mag meemaken!

Er zijn ook dingen die we niet van elkaar begrijpen, hoor. Alle computer gerelateerde communicatie zoals e-mail, facebook, skype en zelfs bloggen is moeilijk te bevatten voor iemand die nog nooit een beeldscherm heeft gezien of een toetsenbord heeft aangeraakt. Anderzijds kan ik me maar met moeite voorstellen hoe het straat- en woonbeeld er 60 jaar geleden uitzag; geen bestrating, paard & wagens, een voddenboer & melkboer die aan de deur kwam, geen stromend water en een huis met een huurprijs van 1 gulden 75 per week. En dit alles in het huis waar ik anno nu op de bank zit!

Erger nog is het vroegere beeld van reizen en vakanties! Dat kan ik me helemaal niet inbeelden. De boot van Engeland naar New York duurde drie weken en de vakantie van de gemiddelde Nederlander was een weekje naar het strand, eerder met de brommer of op de fiets dan met de schaars aanwezige automobielen!

Daar zou ik toch een beetje ongelukkig van geworden zijn.

Heden ten dage vertrek ik zondag met de trein naar Beaune, via Parijs en Dijon om vervolgens 1100km te rijden naar Berlijn voor een fietstocht van een week die weer naar Dresden leidt. Direct daarna, op een mooie zaterdag in augustus, heb ik een binnenlandse vlucht naar Düsseldorf, waar ik de trein neem naar Eindhoven, aldaar mijn broer staat te wachten met de voiture om mij richting Biddinghuizen te transporteren...

Goed ik geef toe, deze reis was voor mijn 'gewone tijdgenoten' al redelijk moeilijk te begrijpen, laat staan voor mijn grootouders.

Misschien is het ook een tikkeltje overdreven. Maar hé, ik vind mijn eigen 'campingflight to Lowlands paradise' meer dan waard!

See you @ WonderLLow anno 2011!

Witte zwanen, zwarte zwanen

noreply@blogger.com (Abby) — Sun, 24 Jul 2011 07:03:00 +0000

Butterfield gidsen zijn al eens vaker met zwanen vergeleken. Rustig, elegant en stijlvol boven het oppervlakte water en druk trappelend onder water. Het klopt zeker. Mijn prachtige Bourgondie wandeltocht; hierover ga ik zeker vertellen, maar eerst even wat anders.

Ik ben weer een weekend in Parijs. Het is immer een warm welkom.

Als twee gigantische uitslaande vleugels verwelkomt deze gracieuze stad mij en sluit me in zich om zo de mooiste dingen te laten gebeuren.

Het begint al op het kantoor van Butterfield in Beaune. Ik vertel tussen snavel en lippen door dat ik een paar nachten in Parijs blijf, om de Tour de France te zien en wat vrienden een dikke knuffel te geven. Uit het niets oppert iemand of ik wellicht een geannuleerde hotelreservering van één van onze reizigers wil gebruiken (niet overnemen, nee gebruiken als in gratis gebruiken). Een vijf sterren hotel, type suite, op de Champs-Elysees. Dat wil ik natuurlijk wel. Vanavond neem ik in gepaste stijl een taxi naar hotel Claridge. Susanne neem ik gezellig mee, die hunkert al maanden naar een bad, wat haar 20m2 kamertje in Parijs niet bezit.

Bij aankomst in Parijs vlieg ik in vogelvlucht ik naar de parkeergarage van Hotel de Ville waar Christiaan en Paul van Bike About Tours hun kantoor hebben. Daar wacht ik op Susanne die bezig is met haar fietstour in Parijs. Het regent en ik opper de heren om wat goedkope poncho's in te slaan voor hun toeristen. "Onvindbaar in Frankrijk", zegt Paul. "Dat weet ik", antwoord ik (want ik zocht ook eerder in Bourgondie) en als in een tovertruc haal ik twee poncho's van de Xenos te voorschijn (je weet wel die kleine pakketjes plastic van 50 cent). Ik heb nog nooit iemand zo blij gezien met twee poncho's. We maken wat inkoop- en opstuurafspraken en het is de eerste keer die dag dat ik hoor zeggen 'This is like a miracle!'

Wacht. Er is meer. Parijs had nog meer voor mij in petto. Ik ontmoet Susanne en ze blijkt op het huis en Lena (de kat) van Venancio (lees blog 'You're a real trooper') en Sophie te passen. We eten daar, slapen daar en kijken één van de mooiste films ooit, Black Swan. Als klap op de vuurpijl zie ik bij binnenkomst een prachtige mountainbike staan. Oh zegt Susanne doodnormaal, die is van Venancio, je mag er op fietsen als je wilt.

Als een kind zo blij kleed ik me om en binnen 10 minuten zit ik op een superdeluxe fiets in Parijs met als enige mankement dat ik immer als een zwaan-kleef-aan lichaamscontact moet houden met deze fiets, anders issie weg.

Ik fiets eerst langs de Abbey Bookshop in de hoop Brian tegen te komen. Ik loop binnen en zie Amel zitten. Ze blijkt al 10 maanden niet meer te hebben ingevallen in de Bookshop en zit er nu net een uurtje of drie. Ik ben blij verrast, geef haar koffie en voor ik het weet sta ik weer boeken te sjouwen en af te sluiten. Het is de tweede keer die dag dat ik letterlijk de woorden 'This is like a miracle!' naar me toe hoor komen.

Parijs voelt als thuis. Ik verlaat de Bookshop en fiets twee uur lang alles af. Langs de Eiffeltoren, Invalides, de Grand en Petit Palais. Ik fiets over de Champs-Elysees waar de tribunes voor de Tour al staan te wachten. Ik slalom tussen toeristen dwars door het Louvreplein richting Menilmontant, via Bastille waar ik toch afsla op Rue Monge en Gobelins om terug te gaan naar -helaas- Riche Gauche*, want daar woont Venancio. Ik blijf toch een rasechte Rive Droite* persoon, met uitzondering van Quatrier Latin dan...

Het mag de pret niet drukken. 's Avonds bestellen we pizza, eten voor de TV en hoewel we tenminste naar drie feesten kunnen op deze zaterdagavond in Parijs, vinden we het best. Als twee omaatjes op de bank. Heerlijk!

Wanneer ik in bed lig denk ik eraan het grote ding (het universum) te bedanken voor deze mooie dag. Waarom niet. Want dit alles, al deze gelukkige momenten die elkaar opvolgden als een perfect gechoreografeerde dans, als de sierlijke bewegingen van een dansende Nathalie Portman, dat komt toch niet zomaar uit de lucht vallen??!

In dit geval kwamen ze uit de lucht vliegen. Als witte zwanen.