Uiteraard gaan we vrolijk verder. Maar niet nadat we er een flinke tijd er tussenuit gaan. Dat moet namelijk af en toe. Is gezond enzo. 1 September zijn we er weer. Dat klinkt lang, maar er staat wat tegenover: Eeuwig Weekend krijgt namelijk een metamorfose van jewelste. We gaan de site drastisch aanpakken om je over twee maanden stijl achterover te laten slaan. Let maar op.

Maar niet alleen qua lay-out; ook willen we de inhoud verbeteren. Vandaar dat we je vragen een paar minuutjes van je tijd op te offeren en onderstaande enquête in te vullen. Op die manier kunnen we Eeuwig Weekend nog meer vullen met zaken die JIJ waardeert. Meerdere antwoorden zijn overigens mogelijk.

Dank voor de twee jaren trouw bezoek en de toffe reacties. Kom vooral weer terug straks en in de tussentijd: hier is ons archief. Fijne vakantie!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 1 juli 2009 -- Eeuwig Weekend bestaat 1 jaar! (1)
• 28 juli 2009 -- Posters (4)
• 20 oktober 2008 -- Solidariteit (3)
• 5 oktober 2008 -- Safety (3)
• 30 juni 2008 -- Hallie’s Henken en Harries (0)

Als het visioen oplost houden we gewoon over: Amerikaanse grotestadsmuziek uit het midden van de vorige eeuw. Een extreem complexe en problematische tijd, zeker voor zwart Amerika. Wellicht juist daarom heeft het zo onbeschrijfelijk veel goede muziek opgeleverd. Altijd swingend. Vaak moeilijk. Meestal vet. Op z’n best subtiel, groovy, progressief en adembenemend tegelijk.

Jazz. Ik was er nooit zo van. Ging wel naar North Sea Jazz, voor de beenhambroodjes. Maar bleef het er moeilijk mee hebben. Navelstaarderige aanstellerij, nerveus getoeter, intellectueel gefröbel. Maar ik ben om. Het is gewoon retespannende muziek. En als je je een beetje inleest, ontdek je waanzinnige verhalen. Nee, ik ga ze niet navertellen. Ik luister. Vooral naar jazz uit de sixties, toen recht-toe-recht-aan hardbop gekruist werd met vrijere vormen en het sleutelwoord ‘avontuur’ luidde. Mijn persoonlijke album-top tien van nu, in willekeurige volgorde:

George Russell: Jazz Ezz-Thetics (1961)

George schreef in de jaren veertig het boek ‘Lydian Chromatic Concept of Tonal Organisation’. Zelfs nu, zeventig jaar later, begrijpen de geleerden dat boek maar half. Over één ding is men het wel eens: Russell’s theorie gaf de jazz het wonder van de eindeloze, niet-akkoordgebonden melodie (het ‘modale’ systeem), waardoor Miles Davis en John Coltrane capriolen konden uithalen die anders onbereikbaar waren gebleven. Zonder George waren we nu nog aan het beboppen (de stijl die in de jaren veertig en vijftig in zwang was). Zelf maakte hij ook elpees, die invloedrijk waren maar tegelijk obscuur bleven. Deze, uit ’61, is een juweel. Een moeiteloze spagaat tussen stratosferische muzikale vrijheid en groovy entertainment. De helft van mijn Frank Zappa-albums kan nu ik dit gehoord heb met de vuilnis mee. Extra bonus is dat op deze plaat Eric Dolphy (sax, basklarinet, fluit) meespeelt. Vuistregel 1: met Eric Dolphy zit je altijd goed.

Lee Morgan: Search for the New Land (1964)

Als je in de jazz (of welke muziek/kunstvorm dan ook) alleen op zoek gaat naar het aller- allerbeste, doe je jezelf tekort. Dan zou je, jazzgesproken, alleen naar Parker, Davis, Monk en Coltrane luisteren. Maar juist als je die iconen even van tafel veegt, ontdek je andere meesters die ook wat te melden hebben. Lee Morgan is een trompettist die groot werd in Art Blakey’s Jazz Messengers, en vervolgens bij Blue Note Records tientallen albums volblies met vurige solo’s. Ook onder eigen naam, zoals dit fijne album. Niet zo beroemd als zijn algemeen erkende meesterwerk The Sidewinder, maar ik vind ‘m veel beter. Heerlijk swingende drive, zonnig, niks aan de handerig, maar soms even heel diep gaand. Met Herbie Hancock (piano) en Wayne Shorter (sax) als bonus. Vuistregel 2: met Shorter zit je altijd goed.

Sonny Rollins: A Night at the Village Vanguard (1957)

De laatste jaren is veel oud jazz-materiaal opgepoetst en opnieuw uitgebracht, blijkbaar met zo’n groot verschil – ten goede uiteraard – in geluidskwaliteit, dat die albums verkocht worden als nieuw. Vooral de ‘Rudy van Gelder’- editions van Blue Note zijn vermaard. Terecht, als je dit hoort. Het concert uit november 1957, integraal op twee cd’s, is van begin tot eind verbluffend. Kraakhelder, alsof je pal vooraan zit. Rollins (die nog steeds leeft en speelt) is een echte rock & roller: recht voor z’n raap, zwetend, bloedend, tranend, onaards qua power maar oh zo subtiel als het nodig is. Dit is een opwindende prachtplaat, misschien wel het album dat je zou moeten kopen als je zomaar in de oceaan van jazz wilt springen. Vuistregel 3: met titels waarin ‘Village Vanguard’ voorkomt zit je altijd goed. Die New Yorkse club maakt altijd het beste in musici wakker.

Andrew Hill: Lift Every Voice (1969)

Hier hebben we iets vreemds te pakken, maar érg fijn. Andrew Hill is een geliefd pianist onder lichtelijk experimenteel-geïnteresseerden. Hij was één van de figuren die begin jaren zestig de ‘simpele’ hardbop te lijf ging met vrije improviaties, moeilijke (maar altijd delicate) composities en avontuurlijke arrangementen. Een top-album uit 1964 is Point of Departure, en inmiddels is ook Compulsion uit 1966 geremastered op de markt. Maar Lift Every Voice is echt een original among originals. Trekker is het typische sixtieskoor, negen man/vrouw sterk, dat een uur lang loos gaat met ‘pah pah paaaahs’ en ‘tu-tu-tuuu-tuuus’ op een bedje van swingende freejazz (met de geweldige Lee Morgan op trompet). Het resultaat is als de soundtrack van een vergeten, aan de Côte d’Azure spelende softpornofilm, en dan flínk weird. Fantastisch voor nachtelijke autoritten. Vuistregel 4: platen van of met Andrew Hill kun je blind kopen, als je tenminste bestand bent tegen hier en daar een smaakvolle dissonant.

Wayne Shorter: The All Seeing Eye (1965)

Wayne Shorter is een begenadigd sax-speler en een nog begenadigder componist. Ergens tussen zijn werk met Art Blakey’s Jazz Messengers en het ‘Tweede Kwintet’ van Miles, knalde hij er voor Blue Note zeven albums in nog geen vier jaar uit, met vooral verbluffend, eigen werk. Het meeste is daarvan is ‘keurige’ muziek; The All Seeing Eye springt eruit als meer avontuurlijk, meer ‘out there’. Donker en opwindend, van begin tot eind, met veel ingehouden samenspel van de vier blazers: Shorter zelf, de ondergewaardeerde James Spaulding (altsax), de fantastische tombonist Grachan Moncur III en trompettist Freddy Hubbard. Groepsimprovisaties en inventieve solo’s wisselen elkaar af en hoe grillig de muziek ook is, het kwaliteitsstempel ‘Wayne Shorter’ zorgt altijd voor een prettige, lange afdronk. Vuistregel 5: koop alles waarop Grachan Moncur III meeblaast.

John Coltrane: Giant Steps (1960)

Hij is de grootste instrumentalist uit de hele jazzgeschiedenis – tenminste, dat zeggen de commentatoren. Coltrane is in elk geval altijd volkomen electrifying. Eind jaren vijftig grossierde hij in sheets of sound, een halsbrekende techniek waarbij hij lange slierten toonladders blies – prachtig maar ook wat vermoeiend. Rond 1960 houdt hij zich weer ietsje in en experimenteert (net als Miles) met ‘modale’ jazz: vrije solo’s over nauwelijks uit akkoorden bestaande begeleiding. Hij doet dit op Giant Steps zo prachtig en zelfbewust, dat het, met Miles’ Kind of Blue het hoogtepunt vormt van deze stijl. Hierna komen nog A Love Supreme, Ascension, en nou ja, zoveel moois en extreems. Geniet vooral van Trane’s onnavolgbaar soepele, hemelse geluid. Of hij nou snel of langzaam, moeilijk of makkelijk blaast: altijd is het adembenemend. Vuistregel 6: Coltrane is de coolste van allemaal.

Miles Davis: Miles Smiles (1966)

Davis vormt in zijn eentje de Buitencategorie van de moderne jazz. Bandleider, vernieuwer, mannetjesmaker, componist – vijfentwintig jaar lang domineerde hij alles en iedereen. In de jaren zeventig ging het mis (zoals met vrijwel alle jazzcats). De laatste grote albums waren In a Silent Way en Bitches Brew. Ietsje daarvoor zat deze, Miles Smiles, nog met het ‘Tweede Grote Kwintet’. Ik heb er de laatste tijd zo’n vijftien keer integraal naar geluisterd en geloof nog steeds mijn oren niet. Hoe Miles blaast, kort afgebeten, kwaad. Hoe Herbie Hancock in zijn toetsen graaft. Hoe Wayne Shorter vecht. Hoe bassist Ron Carter heerst. Maar vooral: Tony Williams, de drummer. Ik heb veel muziek gehoord mensen, teveel misschien wel, maar ik heb nooit zo genadeloos horen drummen. Vuistregel 7: alles van/met Tony Williams is raak.

Gil Evans: Out of the Cool (1960) / Into the Hot (1961)

Okee, twee albums, maar ze horen bij elkaar als Opera & Races van Queen, als Mezmerize & Hypnotize van SOAD, als als als… Bij bigband zie ik altijd zo’n typische bandstand voor me, met rijen vol trombonespelers die ‘leuk’ doen. Vergeet die lol bij Gil Evans. Speelplezier genoeg, maar Evans was een rete-hippe arrangeur, en deze albums zetten de toon voor de vele coole soundtracks van de sixties en de seventies. Hevig swingend, maar op elegante, fijnzinnige en bij tijd en wijle flink dissonante wijze. Muziek om verliefd op te worden, maar vooral om lekker hard mee over ‘s Heren wegen te scheuren. Vuistregel 8: voor bigband na Duke Ellington koop je blind alles van Gil Evans.

Charles Mingus: Cornell (1964)

Stel je studeert en op jouw campus komt een bandje. Gewoonste zaak van de wereld. Cornell University, 18 maart 1964. Jazzgod Charlie Mingus komt langs. In zijn band onder anderen Eric Dolphy (basklarinet, fluit, altsax). Er worden opnames gemaakt maar die raken kwijt. In 2005 vindt iemand ze terug in een oude kast. Resultaat: een concert zo goed, dat het internet er nu al vijf jaar opgewonden van is. Avontuurlijk, warm, beangstigend en feestelijk tegelijk, alles wat lekker is aan jazz komt samen op deze twee cd’s. Zo kan het dus lopen met een schoolfeestje. Vuistregel 9: met Mingus zit je altijd goed, met Dolphy ook (zie eerdere vuistregel), de combinatie hier is huiveringwekkend.

Krzysztof Komeda Quintet: Astigmatic (1965)

Diep verborgen achter het IJzeren Gordijn, waar de knoet van het Communisme alle culturele aberraties onmogelijk maakte en Amerika gelijk stond aan de baarlijke duivel, bloeide in de jaren zestig doodleuk de beste jazz van Europa. De Pool Komeda glorieert vooral op dit album. Drie lange, complexe stukken vol compositorische verrassingen en schitterend spel van onder anderen trompettist Tomasz Stanko, die sinds Komeda’s dood in 1969 op zijn beurt de Poolse jazz belichaamt. Komeda was een avant-gardist, zeker, maar ook een verfijnd filmmuziekmaker. Zijn soundtracks van Rosemary’s Baby, Knife in the Water en andere vroege Polanski-films zijn legendarisch. Astigmatic is een parel voor wie eens een heel andere kant van jazz wil ontdekken, ook geografisch gesproken, maar daarbij geen grammetje kwaliteit wil inleveren. Vuistregel 10: raadpleeg bij aankoop van andere Poolse jazz wel eerst uw platenwederverkoper, want het ook weer niet alles goud wat of dat er blinkt.

Het leuke is dat elk van deze tien meesterwerken aanleiding geeft tot verdere zoektochten. Nog één praktische slotopmerking: al deze albums zijn voor een habbekrats en meestal in schitterende geremasterde versies te verkrijgen.  Voor de Amsterdammers: Concerto is uitstekend gesorteerd, maar een grote verrassing is ook de jazz-afdeling van Fame aan de Kalverstraat, waar de prijzen bovendien nóg lager liggen.

Update: de lijst op Spotify.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 15 maart 2010 -- Reizende foto’s: Frankrijk (4)
• 5 maart 2010 -- Het teruggevonden oeuvre (4)
• 21 december 2009 -- Het eeuwige beste van 2009, deel 2 (1)
• 18 december 2009 -- Het eeuwige beste van 2009, deel 1 (8)
• 22 december 2008 -- Woody Allen in Paradiso, een dure gok? (10)

Zullen ze nu kijken, naar het voetbal? Zullen ze gehoopt hebben er zelf te staan, zullen ze hopen dat hun zonen er ooit zullen staan?

De kinderen uit Kenia vluchten na toestemming van de leraar uit de Engelse les, het schoolplein op, oefenen op de toeriste die voor ze staat. Andere kinderen lopen door het water van Zanzibar, bespreken de wereld, hun wereld.

Weer andere jongens zijn net besneden, en krijgen van de medicijnman een wit gezicht, en van hun ouders een deken. Een paar weken moeten ze in de bush blijven om te genezen, en om aan te tonen dat ze man zijn en kunnen overleven.

Zullen ze nu zitten te kijken? Zullen ze blazen op de vuvuzela? Hebben ze het leven overleefd?

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 22 april 2009 -- Reizende foto’s: Kenia (5)
• 7 juni 2010 -- Voetbal-ABC’tje, deel 2 (1)
• 10 februari 2009 -- Keetmanshoop (2)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 19 april 2010 -- Individu (0)
• 31 augustus 2009 -- Home: (Over)leven aan de rand van de snelweg (2)
• 28 februari 2009 -- Drie hele rare platen (en één wat minder raar) (4)
• 23 februari 2009 -- Prijsvraag: Friday the 13th (0)
• 12 februari 2009 -- Friday the 13th: Terug naar Camp Blood (14)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 1 december 2009 -- Stenen (2)
• 28 juli 2009 -- Posters (4)
• 24 juli 2009 -- Springen (0)

Ikzelf vond de limited edition blu-ray gisteren op de deurmat. Een prachtig vormgegeven doos (hoe toepasselijk) die ook nog eens genummerd is.

Ik kan er kort over zijn: een editie die de film eer toe doet. The Box is niets minder dan een meesterwerk en het verdient enkel een verpakking als deze. Haarscherp beeld in 16:9 widescreen [2.40:1] formaat kijkt meer dan prima weg. Voor de volledigheid: The Box verschijnt ook als “gewone” blu-ray (zonder extra’s) en uiteraard ook als standaard en limited edition dvd.

Bonus
De extra’s op deze schijf (want dat is toch wat je wilt als liefhebber) vallen echter tegen. Zo had ik heel graag een commentaartrack gehoord waarin Kelly uit de doeken doet waarom hij tot zijn soms vergezochte ideeën kwam. Tenslotte is het geen doorsnee film en bij tijd en wijlen zelfs zo abstract als een schilderij van Mondriaan. Juist op die momenten had een uitleg of commentaar van de regisseur wenselijk geweest.

Geen commentaartrack dus. Wél aanwezig is de volledige Twilight Zone aflevering ‘Button, Button’ (1986), de eerste verfilming van het korte verhaal van Richard Matheson. Zeer welkom! Maar eigenlijk is dat de enige waardevolle extra die op deze schijf te vinden is. Okee, het is heel interessant om Richard Matheson zelf te horen praten over zijn verhaal, maar 5 minuten is wel heel karig. En wat de ouders van Kelly vinden van het feit dat de hoofdrolspelers op hen zijn gebaseerd is leuk, maar voegt weinig toe. Wat dan weer wel interessant is zijn de drie video’s over de totstandkoming van de visuele effecten. Maar ook hier geldt: te kort. Drie filmpjes van samen 5 minuten is echt te weinig. Smacht enkel naar meer.

Rest nog één extraatje en dat zijn de zgn. ‘music video prequels’. Deze drie video’s getiteld ‘Exhibit A, B en C’ tonen beelden van het hoofdkantoor van NASA, een tv-uitzending en de Lunar landing research facility. En dit vergezeld door de (overigens mooie) soundtrack. Niet heel boeiend en de echte fan had de video’s allang gezien via een verborgen link op de officiële website.

Het internet
Maar goed. Een kniesoor. De film is perfect vereeuwigd op deze schijf en die extra’s, ach, daar hebben we internet dan weer voor. Zoals bijvoorbeeld het uitgebreide interview op firstshowing.net. Hier zien we Alex Billington in gesprek met Richard Kelly over The Box. Het eerste deel bevat geen spoilers, het tweede deel wel:

Ook een aanrader is deze video, waarin Kelly, Cameron Diaz en James Marsden uitgebreid aan woord komen over de film. De opnames zijn van Empire en gemaakt op de laatste ComicCon in San Diego.

Enfin. The Box. Een unieke film. Gaat dat zien, bijvoorbeeld op deze blu-ray.

The Box is sinds 15 juni verkrijgbaar in twee verschillende edities, op blu-ray en dvd.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 11 december 2009 -- The Box: Sartre, portalen en röntgen (5)
• 4 mei 2009 -- s.Darko: Eén op één kopie van Donnie (7)
• 28 augustus 2008 -- Van Donnie Darko naar Southland Tales tot The Box (4)
• 8 februari 2010 -- 4 Redenen waarom je The Killing moet zien (1)
• 15 december 2009 -- Prijsvraag: UP (0)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 11 juni 2009 -- Sonic Youth: The Eternal (8)
• 10 juni 2009 -- En nu allemaal: Weggooien die lp’s! (9)
• 26 mei 2009 -- Ik kan wachten – maar ik doe het niet! (2)
• 24 november 2008 -- Nerovetsrethca: Verborgen boodschappen in de muziek (7)
• 15 november 2008 -- Widowmaker: Liever niet op 45 RPM (1)

Cimetiere du Père-Lachaise. Een bekende begraafplaats vernoemd naar biechtvader, pater Lachaise, is mijn einddoel. Alsof de weergoden zich een tikkeltje beschaamd voelen over hun onstuimige bui op zo een sacrale plek, schuift er een bescheiden wolkje voor de zon, wanneer ik gewijde grond betreed.

Achtergrondgeluiden van de drukke stad worden overstemd door de serene stilte die hier heerst. Als er dan toch sprake is van dwalende geesten en hun voelbare aanwezigheid op deze aardkloot, dan lijken ze op deze plek goed vertegenwoordigd. In deze spirituele ambiance begin ik mijn tocht, een tocht langs de rustplaats van iconen uit de culturele geschiedenis en ze liggen allemaal aan mijn voeten! Hun bijdrage aan de hoge cultuur is onsterfelijk, maar het sterfelijk overschot ligt hier laag en diep in de grond.

Een noodzakelijk kwaad is een plattegrond van maar liefst 47 hectare dodenakker. Napoleon gebruikte deze grond ook  al als begraafplaats en zijn expansiedrang was toen waarschijnlijk ook al vele malen groter dan zijn voorkomen. Tussen de enorme graftombes en catacomben door baan ik mij een weg.

Zoals op de plattegrond nadrukkelijk is aangeduid; Père-Lachaise is  een eerbiedwaardige rustplaats en geen toeristische attractie. Dit betekent in de praktijk een weloverwogen speurtocht langs eindeloze grafmonumenten op zoek naar de pareltjes, die helaas geen bijzondere aanduiding hebben verkregen. De lijst van grondleggers en grootheden uit met name de geschiedenis van muziek, theater, film, literatuur en wetenschap is immers erg lang, maar ook erg onoverzichtelijk.

Père-Lachaise heeft zijn prestigieuze oorsprong liggen in het feit dat Molière en La Fontaine, bij wijze van ‘reclamestunt,’ hier zijn herbegraven en op morbide wijze een trend hebben gezet voor hun nazaten. Oscar Wilde, Marcel Proust, Balzac, De Musset en Daudet volgden al snel in de auteurreeks. Chopin, Dukas, Edith Piaf, Jim Morrison, Gilbert Bécaud en Bellini verzorgen inmiddels de muzikale omlijsting en onze eigen Karel Appel, Delacroix, Max Ernst en vele anderen brengen wat kleur in het geheel. Voor de bètanuances zorgen wetenschappers Comte, Lussac en Kardec en voor wat theatraal en filmische accenten zijn Sarah Bernardt, Yves Montand en Simone Siggnoret verantwoordelijk. Het aristocratische aandeel wordt geleverd door de nazaten van onder andere Napoleon en andere invloedrijke families, vergezeld door menig politiek grootmeester.

Bij een heldere, volle maansetting, in de nachtelijke uurtjes zie ik al zeer amusante taferelen voor ogen; Piaf en Bécaud begeleid door Chopin, plotseling opgeschrikt door het obscene gedrag en drankgelag van Morrison en Oscar Wilde. Wilde die als een echte charmeur Sarah Bernardt het hof probeert te maken en vervolgens zijn Bon vivantallures laat vastleggen op het linnen doek van Delacroix. Ondertussen speculeren Kardec en Molière over de spiritistische leer, waar zij ironisch genoeg inmiddels het dodelijk bewijs van vormen.

Père-Lachaise is behalve een bedevaartsoord voor fanatische pelgrims ook een lust voor het historisch oog. Van oorsprong een Engelse landschapstuin, in de loop der jaren versierd met imponerende grafmonumenten en sfeervolle beeldhouwkunst.

Het graf en zijn verhaal, eenmaal thuis kon ik het niet laten de geschiedenisboeken in te duiken om de biografieën van deze illustere personages te achterhalen en soms stuit je dan op een interessante anekdote. In 1871 werden 147 communards (revolutionaire regering van Parijs) gefusilleerd, hiervoor is een monument opgericht op Père-Lachaise, enkele meters verderop ligt de toenmalig bevelhebber van deze actie, Adolphe Tiers, begraven.

Ontsnappen uit de werkelijkheid en wegduiken in de geheimen en legendes van een mystieke, eeuwenoude plek en het verleden van zijn inwoners.

Komt dat zien!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 15 maart 2010 -- Reizende foto’s: Frankrijk (4)
• 20 oktober 2009 -- Chéri: Hoe een mogelijke liefde onmogelijk wordt gemaakt (3)
• 16 september 2009 -- Stella: Pubermeisje op weg naar volwassenheid (0)
• 10 september 2009 -- Haar naam was Sarah (3)
• 1 september 2009 -- Molière als medicijn tegen sombere stemming (8)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 27 januari 2010 -- Beschuitjes (0)
• 3 november 2009 -- Roberts stijltips: Wees een nette vent (0)
• 14 september 2009 -- Vorkje (0)
• 6 april 2009 -- Ik en mijn collecteur de déchets (5)
• 9 januari 2009 -- Alweer? (2)

Sarajevo.
In een park staan twee mannen tegenover elkaar. Tussen hen in een groot schaakspel, om hen heen veel mannen die zich er mee bemoeien. Aanwijzingen geven, aanmoedigen, hun afkeuring over een zet kenbaar maken. De schakers zelf hebben het zwaar. Zware rimpels in het voorhoofd, een stap richting een pion maar toch weer terug, het woordeloze commentaar van de omstanders.
Aan de rand van het spel zitten een man en een meisje.
Zo te zien hebben ze een geanimeerd gesprek.
Zo zou de politiek moeten zijn.
Zo zijn de samenleving meer moeten zijn.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 25 maart 2010 -- Undercover bij de PVV (0)
• 12 maart 2010 -- Van Mierlo (11)
• 24 februari 2010 -- Gemeenteraad voor beginners (2)
• 24 februari 2010 -- Gevallen (4)
• 28 juli 2009 -- Reizende foto’s: Engeland (0)

Deel 2 van het Voetbal-ABC’tje. Vandaag deel 2, N t/m Z.

N = Naar de Berg
Wij trekken zingend naar de berg
De groene vlaggen zee
Gaat na twee keer driekwartier
Weer juichend naar benee

Een clublied (klik op ‘clublied’). Uit jeugdsentiment. In de jaren tachtig sneakten wij als jochies stiekem langs de suppoost om de hoogtijdagen van FC Wageningen mee te maken. Met illustere spelers als Charley van de Weerd en Gerdo Hazelhekke. Bram Braam en Uwe Blotenberg. Jan Fles en Oeki Hoekema. Arjan Turkesteen. Rob Krommendijk. Pure poëzie toch, zo’n rijtje?

Het feest duurde tot het faillissement in 1992. Sindsdien ligt stadion De Wageningse Berg er verlaten en vervallen bij. Da’s heel treurig, kijk maar:

O = Oud-Poelgeest

Ronald Giphart, misschien, en Nico Dijkshoorn… Maar al die saaie schrijvers die je voor je Lijst Nederlands moest lezen, die hebben toch niks te maken met de opwinding van voetbal? Niks is minder waar. Veel schrijvers weten niet alleen op papier poëzie te maken van voetbal, ook ín het veld konden ze er wat van.

Op het – in literaire kringen – beroemde Podiumweekend op Kasteel Oud-Poelgeest (1951) werd er tussen de debatten door gevoetbald door onder andere Remco Campert, Harry Mulisch en Bert Schierbeek. Scheidsrechter was W.F. Hermans, niet met fluit maar met bugelhoorn.

Voor de Nobelprijs voor de Literatuur konden (kunnen) deze mannen ruimschoots gaan. Maar of ze tijdens een WK ver waren gekomen? De foto’s doen het ergste vermoeden…

P = paal
De meest beruchte, meest gehate paal uit de geschiedenis van het Nederlandse voetbal is de doelpaal in Buenos Aires die ons van het wereldkampioenschap afhield. Het is de finale van het WK 1978, Nederland-Argentinië. Argentinië kwam in de eerste helft voor met 1-0, maar acht minuten voor tijd maakte Dick Nanninga gelijk met een kopbal. Vlak daarna was Rensenbrink kansrijk voor de overwinning. Robbie haalde uit, schoot en… paal. Wat een drama. Nederland verloor in de verlenging met 3-1. Maar als die bal van Rensenbrink nou eens een centimeter meer…

Bij kinderen gaat dat gelukkig anders. Op straat of op een veldje heb je geen doelpalen, maar jassen. Willem Wilmink in een gedicht over de verstandelijk gehandicapte Frekie:

Als in de schemer wordt gescoord
gaat ieder die zijn moeder hoort
er stil vandoor.
Een doelpunt dat voor de ene zat
was voor de ander paal of lat:
niemand verloor.

Q = quotes
Veertien quotes van nummer 14. Ter leringh ende vermaeck. Want ze bevatten ontegenzeggelijk diepe voetbalwijsheden, deze uitspraken. Maar ze getuigen vooral van een bepaalde poëtische kwaliteit, zeker als je de opmaak een beetje vrijer toepast – als in een dichtbundel.

1.
De basis is de bal
zo snel mogelijk onder controle krijgen
zodat je iets meer tijd hebt
om te kijken

2.
Je moet schieten
anders kun je niet scoren

3.
Er zijn in een wedstrijd drie minuten
- en die natuurlijk onderverdeeld
in momenten -
waar het op aankomt

4.
Ik heb wel eens gezegd:
als je met 4 – 0 voor staat
en er zijn nog tien minuten te spelen,
kun je beter twee ballen op de lat schieten,
zodat de mensen “oei” en “ai” roepen,
want als je 5 – 0 maakt,
is dat alleen maar voor de stand

5.
Je moet altijd zorgen
dat je een doelpunt meer scoort
als de tegenstander

6.
Om goed te voetballen,
heb je goede voetballers nodig,
maar een goede voetballer
heeft bijna altijd het probleem
van een gebrek aan rendement.
Hij wil het altijd mooier doen
dan strikt noodzakelijk.

7.
Mensen zeggen ook
dat een ploeg die met tien man speelt
gevaarlijker is dan een ploeg
met elf man.
Hoe vaak heb je dàt nou niet gehoord?
Dat komt alleen maar,
omdat vijf van die elf denken:
ik doe een stapje minder,
terwijl vijf van die tien
er juist een schepje bovenop doen.

8.
Als je een hoge balcirculatie nodig hebt,
kan het niet zo zijn
dat er een speler met de bal gaat lopen.
Dat kan niet.
Je kunt hooguit met een bal lopen
om een ander de tijd te geven ergens te komen.

9.
Als wij de bal hebben
kunnen zij niet scoren

10.
Soms moet er iets gebeuren
voordat er iets gebeurt

11.
Je kunt beter ten onder gaan
met je eigen visie
dan met de visie van een ander

12.
Je gaat het pas zien
als je het door hebt

13.
Vaak heeft iets in het leven
waarschijnlijk een noodzaak

14.
Het is noodzakelijk
dat iedereen er is
om het meeste
uit zichzelf te halen
wat dat dan ook mag zijn

R = Robbie
Neehee, niet Robbèn… Robbie! Robbie de Wit heeft de Galerij der Groten nooit mogen halen. Groots als Cruijf, Gullit en van Basten had hij kunnen zijn. Ware het niet dat zijn talent door een veel te vroege hersenbloeding nooit tot wasdom heeft mogen komen. Tragisch…

Mochten we het WK winnen, laten we de beker dan aan Robbie de Wit opdragen.

S = Slade
Slade vat het pakkend samen: Give us a goal!:

S2 = Shuttleworth & Smith
Stop de persen! Want op de valreep is vanuit Engeland dé WK-hit van 2010 gelanceerd. Zangeres/gitariste Jenny Shuttleworth ging in zee met Mark E. Smith, frontman van The Fall. Het resultaat? ‘England’s Heartbeat’, op gebruikelijke wijze zwalkend en cynisch ingezongen door de inmiddels 53-jarige Smith. En a la The Fall wordt de WK-hit vrolijk en ietwat nonchalant afgerammeld. Lekker!

T = Tröckener Kecks
Wij hadden Theo Koomen. De Belgen Rik de Saedeleer. In het nummer ‘Naar De Top’ van de Tröckener Kecks komt die opdraven om commentaar te geven op de natte droom van zanger Rick de Leeuw, die als spits de finale van een WK speelt: Invaller Rick de Leeuw voor het eerst aan de bal. Wordt goed aangepakt, passeert Boniek, tikt de bal tussen de benen van Platini door, speelt de bal voorbij Scirea, De Leeuw is door, blijft-ie kalm? Goal!

Alleen al daarom een van de leukste nummers van de Droge Kaakjes. Terug te horen in deze uitzending van Ronflonflon met Jacques Plafond (1985) – na ongeveer drie minuten, en Plafond praat vrolijk door De Saedeleer heen.

U = Underdog
Indieband Kasabian bedacht een leuke stunt om hun single ‘Underdog’ te promoten. Als parodie op voetbalgames én Guitar Hero bouwden ze een gigantische stellage. Door gekleurde vlakken te raken stuurden jonge voetballers gitaarsamples aan. Met indrukwekkend resultaat:

V = voetbalknieën
New Wave-dichter Ton Lebbink – ‘Voetbalknieën’ (1982).

W = wedstrijd
Voetballen, dat doe je niet voor jezelf of voor de roem. Dat doe je voor je vader. Zelfs de allergrootsten willen maar van één man erkenning: pa. Dat geldt ook voor Marco van Basten. Vader Joop van Basten vertelde ooit in Sport International:
Iedereen denkt maar dat Marco koud is, maar hij is een hele gevoelige jongen. Een tijdje geleden zaten Marco en ik hier op de bank. De radio stond aan en we luisterden naar een levenslied. Tegen Marco zei ik dat ik daar slecht tegen kan. Toen zei Marco: “Weet je waar ik niet tegen kan? Dat liedje van André van Duin: Mijn trouwste supporter is mijn vader.” Dus ik zei: “Dat liedje heb ik.” Ik zet dat nummer op, begint hij te huilen als een klein kind. De tranen liepen over zijn wangen.

Zanger van levensliederen Bram Vermeulen verwoordt het vader en zoon-gevoel kernachtig in Het is een wedstrijd:

Tien keer achter elkaar kan hij het al,
deze jongen kan alles met een bal.
Zeker weten dat ‘ie tot de honderd komt,
die bal komt nooit meer op de grond.
Kijk maar. Kijk maar. Kijk maar.

Het is een wedstrijd. Het is een wedstrijd.
Het is een wedstrijd die je niet winnen kan.

Het is een wedstrijd. Het is een wedstrijd.
En het gaat maar tegen één man:
Papa, kijk dan! Papa, kijk dan!
Papa, kijk dan naar mij.

(Bram Vermeulen – ‘Het is een wedstrijd’, van de cd Vriend en vijand, 1991)

X = X-chromosomen
Wel nodig, maar niet bepalend voor het voetbalgevoel. Daarvoor heb je zowel X- als Y-chromosomen nodig, in alle lichaamscellen. Met dubbele X-chromosomen in de cellen kom je een heel end, dat is waar, maar dan blijft het voetbalgevoel toch beperkt tot het kontje van Gio, de oranje jurkjes van Sylvie of het lekkere bekkie van Demy (de Zeeuw). En de kinderen, natuurlijk de kinderen. Maar voor het juiste begrip van de buitenspelval, de uitverdedigende keeper of de ruit is die Y onontbeerlijk.

Y = You’ll Never Walk Alone

Het ultieme voetballied. Gezongen door het ultieme voetbalkoor: de fans van FC Liverpool. Uitgevoerd op het ultieme moment: op 23 mei 2007 in Athene, na de Champions League finale tegen AC Milan.

Z = Zangeres Zonder Naam
Tot slot een onvervalste tranentrekker: de smartlap ‘Jantje’s Voetbal’. Het origineel is gezongen door Jerry Bey, de man die altijd in de schaduw stond van zijn beroemde zus. Maar Mary Servaes-Bey had net iets meer ‘snik’ in haar stem. Dus ‘Jantje’s Voetbal’ komt bij haar meer aan. Onvindbaar op YouTube of Spotify, dus de tekst moet hier volstaan:

Jantje wou zo graag gaan spelen
Maar hij durfde niet te gaan
Met zijn voetbal in zijn handtjes
Bleef hij bij het ziekbed staan
Koortsig waren moeders lippen
Ach wat hijgde moeders borst
En hij hoorde haar toen fluisteren
Jantje, moeder heeft zo’n dorst
En buiten riepen zijn vriendjes
Jantje kom nu toch gauw
Dan gaan we fijn samen spelen
Met die voetbal van jou

Met de tranen in zijn ogen
Nam hij toen zijn voetbal mee
En verkocht die voor een gulden
Aan de jongen van benee
Nu kon hij wat lekkers kopen
Voor zijn allerliefste schat
De allermooiste blauwe druiven
Die de groentewinkel had
En buiten riepen zijn vriendjes
Jantje kom nu toch gauw
Dan gaan we fijn samen spelen
Met die voetbal van jou

Buiten adem kwam klein Jantje
Met de druiven in zijn hand
In de armelijke kamer
Bij het schamelijke ledikantje
Moesje, riep hij toen heel zachtjes
Moesje kijk me toch eens aan
Maar zijn moedertje die keek niet
Zij was heel stil heen gegaan
En buiten riepen zijn vriendjes
Jantje kom nu toch gauw
Dan gaan we fijn samen spelen
Met die voetbal van jou…

Lees hier deel 1, de A t/m M

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 juni 2010 -- Voetbal-ABC’tje, deel 1 (6)
• 24 juni 2010 -- Reizende foto’s: Afrika (1)
• 4 december 2009 -- Missen (0)
• 7 september 2009 -- Vrouwenvoetbal (4)
• 4 september 2009 -- Missen (0)

Maar de even jaren staan ons nog op het netvlies gebrand. Wij weten nog precies waar we waren op 25 juni 1978 (op mama’s verjaardag met een huiskamer vol bezoek aan de tv gekluisterd) en op 25 juni 1988 (na de wedstrijd al vlaggend met de auto naar het uitbundig feestende Amsterdam). En heel ons leven zal nagalmen waar we waren op 11 juli 2010. De even zomers staan om de beurt in het teken van het WK of het EK.

Het zijn zomers vol spanning, zenuwen en euforie. Enige weken voor het toernooi beginnen de eerste symptomen van de voetbalkoorts. Opeens ga je de Telegraaf en het AD kopen, en wordt elk voetbalnieuwtje belangrijk. Vervolgens ga je iedere uitzending van welk sportjournaal dan ook nauwlettend volgen. Dan zit de stemming er helemaal in. Als het WK of EK dan eenmaal begint kan je aan niks anders meer denken. Alles ademt voetbal. Voor degenen die wat meer resistent zijn tegen de voetbalkoorts het volgende ABC, met achtergronden en tips voor de ultieme voetbalbeleving. Want: voetbal is oorlog, voetbal is emotie en voetbal is poëzie. Literatuur. Muziek. YouTube. Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven.

Een Voetbal-ABC’tje in twee delen. Vandaag deel 1, de A t/m M. Maandag N t/m Z.

A = Ajax
Ja, sorry hoor, als ik hiermee meteen allerlei PSV- of Feyenoordfans wegjaag. Maar Ajax is hofleverancier van het Nederlands elftal. Wat dacht je van het volgende rijtje?

Marco van Basten, Frank Rijkaard, Clarence Seedorf, Patrick Kluivert, Michael Reiziger, Ruud Krol, Frank en Ronald de Boer, Wim Suurbier, Edwin van der Sar, John van ’t Schip, Jan Wouters, Piet Schrijvers, Marc Overmars, Aron Winter, Sjaak Swart, Raphael van der Vaart, Johan Neeskens, Dennis Bergkamp, Johan Cruijff, Arie Haan, Wesley Sneijder, Tonny Pronk, John Heitinga, Richard Witschge, Johnny Rep, Barry Hulshoff, Tscheu La Ling, Klaas Nuninga, Ruud Geels, Gerald Vanenburg, Ronald Koeman, Gerrie en Arnold Mühren, Edgar Davids, Wim Jonk, Stanley Menzo, Rob de Wit, Wim Kieft, Simon Tahamata, Ryan Babel, Rinus Michels, Marc Overmars, engazomaardoor…

Marco van Basten – 1988

Dennis Bergkamp – 1998

B = Belfast Boy
Volgens elke Brit was George Best (1946 – 2005) de beste voetballer ter wereld. En ook Pele en Maradona denken er zo over. De Noord-Ier was ook de beste drinker ter wereld. De beste vrouwenversierder. En de beste autocoureur. De beste man ter wereld dus. Mooiste uitspraak: “Ik heb een boel geld uitgegeven aan drank, vrouwen en snelle auto’s. De rest heb ik verbrast.”

Don Fardon – ‘Belfast Boy’

C = Johan Cruijff
Feit is echter dat Cruijff de grootste voetballer aller tijden is. En dé muze voor de Nederlandse voetbalpoëzie. Zo schreef volksdichter Toon Hermans:

En Vincent zag het koren
En Einstein het getal
En Zeppelin de zeppelin
En Johan zag de bal

Mooi toch?
Intellectueel Henk Spaan, hoofdredacteur van literair voetbalmagazine Hard Gras, vergelijkt J.C. met Nijhoff, Presley en de Venetiaanse schilders:

Je leerde de geschiedenis uit
Rood Wit Blauw
heette dat boekje?

Zoveel koningen
zoveel graven
wil je niet weten.
Al die politici
allang vergeten.

Maar als je vraagt
wat zoek je
in geschiedenis?

Een regel poëzie van Nijhoff
Elvis Presley met zijn kuif.
De schilders van Venetië of
een pirouette van Cruijff.

Wapenfeiten van de eeuw.
Voetstappen in verse sneeuw.

D = Davids
Niet Edgar, maar Louis. ‘De Voetbalmatch’ uit 1929, waarin Louis Davids voor het eerst een wedstrijd bezoekt, is een soort Voetbal for dummies. Doorspekt met joodse gein – schijnbaar dan, want de tekst werd geschreven door de zeer roomse Jacques van Tol.

E = Anna Enquist
Enige dichteres, misschien wel enige vrouw in Nederland met verstand van voetbal. Anna steekt haar liefde voor ‘Ausputzer’ Ronald Koeman niet onder stoelen of banken. Vooral van zijn fabuleuze vrije trap raakt zij lyrisch:

Hij heeft een slagersmes in zijn sokken
verborgen. Dat weet alleen vader. Stokken

en stenen zijn sinds lang afgeketst. Tenen
wringen in de schoen; het cerebellum

regisseert wreef, knie en billen sprakeloos.
Als hij gaat trappen wordt het grasveld

weide, klinkt de zang van een matroos,
een havenlied. Over de sloot, buiten

bereik van vangers trekt de bal gezichten
scheef. Hij haalt de sokken op. Hij bloost.

F = filosofen
Er lopen heel wat filosoferende voetballers of ex-voetballers rond. Mooiste voorbeeld is de Franse filosoof Eric Cantona. In Nederland heb je Johan Cruijff, Rinus Michels, Jan Mulder, ga zo maar door. Ook Edgar Davids heeft zo zijn filosofische buien, zelfs Raphael van der Vaart wel eens.

Maar zijn er ook voetballende filosofen? Volgens Monty Python wel. Zij brachten ooit een sketch waarin een team Griekse filosofen (met Plato, Aristoteles en Archimedes) een wedstrijd speelden tegen Duitse filosofen, met Nietszche, Marx en Schopenhauer (en Beckenbauer) in de basis. Negentig minuten lang gebeurde er niets op het veld, en liep iedereen te denken. “Eureka!” riep Archimedes opeens en gaf de voorzet die leidde tot een goal. Griekenland-Duitsland eindigde in 1-0. Wat volgde was heftige discussie over vooral de vrije wil.

G = Glasvegas
Glasvegas – ‘Flowers And Football’ Wanneer? Geen idee. Waar? Inverness – Schotland. Erg fijn.

H = Hup Holland Hup
Jan de Cler – die zelf overigens weinig verstand van voetbal had – schreef in 1950 ‘Hup Holland Hup’. Op zich een aardig liedje, maar wat De Cler zo briljant maakte is dat hij er tijdens iedere interland een gelegenheidstekst op schreef. En die zong hij direct na de wedstrijd. Met de teksten werd hij geholpen door Leo Pagano – die je ook in dit filmpje uit 1954 ziet. Kort daarna stopte Jan zijn carrière als liedjesschrijver om medicijnen te gaan studeren. Tot zijn 77e was hij huisarts in Amsterdam. (Dit in het kader van Nutteloze Weetjes.)

I = Ierland
Ierland is er weer niet bij, dit WK. En dat is jammer. Het is een leuk elftal uit een zeer sympathiek land. Bovendien zijn de Ierse supporters, net als die uit Schotland, buitengewoon geliefd bij de Nederlanders. Nederland-Ierland, Nederland-Schotland, altijd is het feest.

Maar Ierland-Engeland is net zoiets als bijvoorbeeld België-Nederland: de underdog tegen de favoriet, met dit verschil dat in het geval van de Britse eilanden er ook nog politieke motieven meespelen. Roddy Doyle beschrijft de emoties in een Ierse pub na Ierland-Engeland op het WK 1990:

Jezus, wat een hitte. Je moest naar adem happen; en dan nog die opwinding erbij. Hij kon het niet aanzien; het werd hem teveel.
“OLÉ… OLÉ OLÉ OLÉ.”
Jimmy Sr. stond weer naar dat jonge ding te kijken toen hij zowat door de jongens werd vermorzeld. Zij sprongen op – de scheidsrechter had op zijn fluitje geblazen – en hij bleef staan. Maar hij greep zich vast aan Bimbo en hield zich staande. Iedereen stond te springen, zelfs Leo, die onderwijl een kruis sloeg. De vlaggetjes gingen de lucht in. Hij wou dat hij er ook een had. Hij zou er eentje kopen voor de volgende wedstrijden. Bertie stond weer op tafel en deed een Noorse verslaggever na. “Maggie Thatcher! Winston Churchill!”
“WIE TRAPTE DE BAL IN HET ENGELSE DOEL? SHEEDY – SHEEDY.”
“Koningin Elizabeth! Lawrence of Arabia! Elton John! Jullie kunnen allemaal de pleuris krijgen!”
Ze juichten.
Jimmy Sr. liep bijna over; niet dat hij moest pissen, maar van liefde. Hij omhelsde Bimbo. Hij omhelsde Bertie. Hij omhelsde Paddy. Hij omhelsde zelfs Larry O’Rourke. Hij hield van iedereen.

(Roddy Doyle – De bus, Rainbow Pocketboeken, Amsterdam 1995)

En net zo gezellig gaat het er aan toe in deze fijne combi van The Pogues en The Dubliners: ‘Jack’s Heroes’, geschreven voor het WK van 1990.

J = juichen

Hoe te juichen? De emoties mogen hoog oplopen, toch moeten we proberen ons verbaal een beetje leuk te uiten. Dus alleen Ooooh en Aaaaah of Jaaaaa als er een doelpunt valt is wat mager.
Een vloek is al wat beter: Jezuschristusgodverdommewateenbalman! of Hallelujah, wat een schot!.
Op de manier van Hugo Walker, de commentator die we ook op dit WK helaas niet mogen horen, is ook mooi. Dus als Wesley Sneijder kansrijk is beginnen met schreeuwen: Jaa, Robben, ROBBEN, ROBBBBEEEEEEENN!.
Uitingen van vertedering mogen ook. Het zijn en blijven tenslotte onze jongens. Dus bij een goal van Raphael van der Vaart/Wesley Sneijder is iets als: Ja Raphael/Wesley, lekkere vent! Fijne knul! Mag ik je Sylvie/Yolanthe zijn? best op zijn plaats.
Pure bewondering is helemaal mooi: Oh Van Persie! Held van de eeuw! God van Nederland!.

Is dit bij alle emoties teveel van het goede, zachtjes huilen van geluk mag ook.

K = koelkast
Een essentieel onderdeel van de WK-beleving. De koelkast hoort van 11 juni tot en met 7 juli 2010 volgestouwd te zijn met bier. Iets anders hoeft er gedurende de WK-periode dan ook niet in te komen. Ons eten halen we bij de snackbar. Fruit en groente liggen in een hoekje van de keuken weg te rotten. Een betere benaming is dan ook: bierkast. Dat is korter dan koelkast met bier. Zodoende hoef je minder lettergrepen te zeggen, en kan je meer slokken nemen.

In de journalistiek heb je de vijf W’s (wie, wat, waar, wanneer, waarom), in de marketing de vijf P’s (prijs, plaats, product, promotie, personeel) maar voor het WK gelden alleen de drie B’s: beeldscherm, bank en bierkast!

L = Ludo Coeck
Raymond van het Groenewoud schreef ooit een prachtig lied over Ludo Coeck, een Belgische speler uit de jaren zeventig. De knappe dromerige voetballer deed het goed bij de dames. Een soort van Belgische Dani dus, alleen was Coeck beter. Van het Groenewoud:

Jaah, elke zondag staat zij steeds langs de lijn
en als d’n Ludo opkomt dan roept zij: “Coeck is fijn”.
Maar scoort hij dan een doelpunt,
dan zucht zij: “wat een mispunt.
Oh, schoot hij zo maar in bij mij”

en

De huwelijksharmonie is zoek
sinds zij steeds smelt voor Ludo Coeck.
Ze heeft een held met korte broek.
Zo jong en mooi is Ludo Coeck.
Koekoek… Koekoek

(Raymond van het Groenewoud – ‘Ludo Coeck’, van de cd Habba, 1984)

Het liep trouwens tragisch af met d’n Ludo. Hij is bij een auto-ongeluk om het leven gekomen.

M = Manu/Maradona

Er is geen grotere fan van Maradona dan Manu Chao. Maar liefst twee keer bracht hij een ode aan ‘pluisje’. Met Mano Negra zong hij ‘Santa Maradona’, solo geeft hij met het liedje ‘La Vida Tombola’ letterlijk een liefdesverklaring af. Maradona vindt het natuurlijk allemaal prachtig.

Maandag deel 2, M t/m Z!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 7 juni 2010 -- Voetbal-ABC’tje, deel 2 (1)
• 12 mei 2010 -- Nothing Personal (4)
• 4 december 2009 -- Missen (0)
• 16 november 2009 -- Garage: Mistroostig Iers realisme (4)
• 18 september 2009 -- Brendan and the Secret of Kells (0)

Prince of Persia
Hoewel NEGS de laatste Prince of Persia game had bekroond met een ‘Gold-Stempel’ was de game allesbehalve enthousiast ontvangen. Fans van de ‘Sands of Time’ saga trokken de nieuwe gameplay en de getekende graphics niet en zo werd de game een flop. Vandaar dat Ubisoft nu met een nieuwe Prince of Persia titel komt die zich afspeelt ergens in de originele Sands of Time trilogie: tussen het eerste en tweede deel om precies te zijn. Ubisoft heeft op safe gespeeld en wat je krijgt is dus eigenlijk een herhalingsoefening van de vorige Sands of Time games. Was dat helemaal je ding, dan is dat natuurlijk goed nieuws voor je. De game is dan ook echt wel heel tof, maar het gevoel het allemaal al eens eerder gezien te hebben blijft ons bekruipen.
Tof!

The Whispered World
Liefhebbers van klassieke point and click adventures kunnen hun lol op met The Whispered World. Uitgever Deep Silver liet ons weten dat deze game officieel niet uitgegeven is in Nederland maar ondertussen is deze game gewoon te koop bij Bol.com en is hij ook te koop via de online dienst Steam. We hebben hem dus lekker toch besproken. In The Whispered World speel je de chronische depressieve tienerclown Sadwick die op een epische queeste de wereld gaat proberen te redden. De game is schitterend weergegeven met animaties van professionele tekenfilmkwaliteit. De puzzels zijn ontzettend pittig en hier en daar ook onlogisch en dat is wel een beetje jammer. Want zo ontkom je niet aan het gebruik van een ‘walkthrough’ met oplossingen. The Whispered World is er dus echt eentje voor de liefhebber.
Mwah.

King’s Bounty – Armored Princess
Deze game lag al een tijdje op de ‘to-do’ stapel van NEGS omdat we het idee hadden dat deze game niet veel soeps zou zijn. Hoe mis konden we het hebben! King’s Bounty – Armored Princess is een onwijs verslavende strategische RPG. Als Prinses Amelie ga je op pad om de wereld te redden van een demoneninvasie. Gelukkig sta je niet alleen en kun je een heel leger tot je beschikking hebben. Dit leger is altijd aan te passen doordat je overal op de wereld allerlei manschappen kan huren en in kan zetten tegen de vijand; van spinnen tot boogschutters tot ondoden en draken. Daarnaast heb je ook een klein draakje tot je beschikking die de gevechten behoorlijk beïnvloedt. Zo kun je deze vijandelijke soldaten aan laten vallen of een muur laten plaatsen om je manschappen te verdedigen. De gameplay heeft veel weg van de Heroes of Might and Magic games maar bij King’s Bounty ligt de nadruk meer op het avontuur. Een heerlijk verslavende turn-based strategy RPG!
Tof

Monster Hunter Tri
De Wii heeft vooral de naam een gezins spelcomputer, of zelfs vrouwending te zijn. Dat is mede te danken aan al die fitness en yoga onzin die te krijgen is voor de Wii. Maar nu is er ook echt een game voor mannen op de Wii verschenen. In Monster Hunter Tri speel je een jager die immer op zoek is naar prooi. Bereid je voor op de confrontatie met je prooi en ga op jacht. Sommige jachten kunnen uren duren en de confrontaties zijn niet mals, waardoor het spel wel eens frustrerend kan zijn. Gelukkig heb je – mits je online gamet – de hulp van andere spelers in de game. Monster Hunter Tri speelt in op de oerinstincten van de man en dat doet het spel op fenomenale wijze. Monster Hunter Tri is een spel dat je door zijn grootte waarschijnlijk nooit uit zal spelen, maar het zal je wel maandenlang gekluisterd houden aan je Wii.
Goud!

Splinter Cell – Conviction
Sam Fisher is terug in dit vijfde deel van de Splinter Cell reeks. Na het ietwat teleurstellende deel vier wordt het weer tijd om te knallen en dat doet Sam in deze Splinter Cell game meer dan ooit. Wat nou subtiel sluipen door de duisternis zonder dat iemand je opmerkt? Knallen met die handel! Splinter Cell – Conviction is een hele toffe actiegame geworden met hier en daar wat sluipelementen, maar verwacht niet als de ‘ultieme killer in the dark’ te werk te gaan. Wat dat betreft heeft Splinter Cell – Conviction wel een deel van zijn identiteit opgeofferd, maar dat betekent niet dat het een slecht spel is. Integendeel!
Tof!

Super Street Fighter IV
De 30-plus gamers onder ons kennen vast nog wel de Streetfighter games, en vorig jaar heeft Capcom een schitterende remake gemaakt van deze één op één knokgame met de titel Streetfighter IV. Maar Capcom was nog niet tevreden een heeft in mei de game Super Streetfighter IV uigebracht met meer karakters en een sterk verbeterde online modus. Daarnaast is de walgelijke openingsmuziek van Streetfighter IV vervangen door toffere muziek. Je kan je afvragen of Super Streetfighter IV de moeite waard is als je Streetfighter IV al op de plank hebt liggen. Negs antwoord: Absoluut! Als je een Streetfighter fan bent, mag je deze game niet laten liggen. Helemaal niet voor dat geld. (38 euro)
Goud!

Cursed Mountain
Cursed Mountain is een spookverhaal hoog in de bergen. Als bergbeklimmer Eric Simmons ga je op zoek naar je onsympathieke broertje Frank die met zijn eigenwijze gedrag een vloek op het Chomolonzo gebergte heeft losgelaten. Het resultaat: vele geesten die jou het leven zuur gaan maken. Cursed Mountain is al eerder op de Wii verschenen, maar hij is pas sinds kort als PC-titel verkrijgbaar. De PC-versie is grafisch gezien iets scherper dan de Wii versie en in plaats van met de Wii Remote, speel je gewoon met je muis en toetsenbord. Cursed Mountain is een toffe survival horror game in een originele setting. De gameplay zelf daarentegen is niet heel vernieuwend.
Tof

Dit was het alweer. Ik hou de afsluiting kort want er liggen nog een hoop games op de ‘to-do’ stapel die ook besproken moeten worden. Wat dacht je van Wings of Prey, Red Dead Redemption, Modracer Nation, Blur en Alan Wake om er maar een paar te noemen. Tot volgende maand!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 mei 2010 -- Gerards games van de maand: april (0)
• 1 april 2010 -- Gerards games van de maand: maart (1)
• 22 juni 2009 -- Prototype: Ingewikkelde horror op Manhattan (9)
• 1 maart 2010 -- Gerards games van de maand (4)
• 24 juli 2009 -- Who ya gonna call again? Ghostbusters! (2)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 19 november 2009 -- New Moon: Deel 2 in de Twilightsaga laat drama achterwege (0)
• 20 augustus 2009 -- Blog (2)
• 17 juli 2009 -- Sunshine Cleaning (0)
• 10 mei 2009 -- Eclips: 475 Boeiende Bladzijden (1)
• 23 februari 2009 -- Prijsvraag: Friday the 13th (0)

Lourdes

Het is makkelijk om er de spot mee te drijven, met al die zieken in een rolstoel die al dan niet hopen zo op te staan en te kunnen lopen, met de vromen die de handen hebben gevouwen, hun lippen prevelen, hun ogen gesloten.

Ik ben een paar dagen in Lourdes.

Een stad met een burcht op een heuvel, bergen in de omgeving, een centraal plein met een grote kerk, veel hotels en heel veel pelgrims. En nog veel meer mensen (vrijwilligers, verpleegkundigen) om die pelgrims voort te bewegen in rolstoelen die nodig gesmeerd moeten worden, bedden en een soort riksja’s.

Een aantal keer naar kerken, 2 keer per dag een processie, dan nog langs de overige toeristische attracties en de vele souvenirwinkels die allen hetzelfde aanbieden.

Het heeft iets van Santiago de Compostella, waar wildvreemden elkaar omhelzen, puur omdat ze het gehaald hebben. Hier omhelzen mensen elkaar ook, mensen omhelzen geestelijken die ze niet kennen, ze dragen vaandels en maken groepsfoto’s. Overal wordt gebeden. Werkelijk overal.

Het lijkt een bezwering van het einde van de wereld.

Random Posts