En een hele mooie stripbundel is het geworden. Een graphic novel pur sang. Een klein meesterwerkje. Laten we er niet om heen draaien. In sfeervol zwart-wit vertelt Kriek op zijn eigen wijze de sombere en naargeestige SF-verhalen van H.P. Lovecraft. De nihilistische en deprimerende teksten zijn gemaakt voor het tekenwerk van Kriek. De ultieme scenarist voor de beste tekenaar. Het Onzienbare is een wolk van een kindje!

Afgelopen zaterdag signeerde Erik Kriek zijn boeken in de hoofdstedelijke stripwinkel Lambiek. Ondergetekende kwam, zag en monteerde onderstaande video aan elkaar.

Koop/leen/huur dit boek!

Erik Kriek – Het Onzienbare (en andere verhalen)
Uitgeverij Oog & Blik / De Bezige Bij
112 pagina’s, 24,90 euro

Een vierkant formaat met in het midden een gat, alsof het een elpee is, zo ziet het boek eruit. Op de cover de vier koppen van de fab four maal vier. De inhoud is na eerste bladersessie indrukwekkend. 168 Pagina’s zwart wit pagina’s met hier en daar een kleurenprentje. Maar vooral veel tekst. Niet zo vreemd want Bourhis neemt het complete verhaal van niet alleen de Beatles, maar ook de solocarrières van de vier leden onder de loep. Van 1940 tot en met 2009. Dat is 69 jaar Beatles in één bundel. Het ‘kleine’ in de titel mag wel met een slagje om de arm genomen worden.

Fan/liefhebber
Bourhis is een illustrator, wonende en werkende in Bordeaux en naast zijn werk voor verschillende bladen groot Beatles liefhebber. Dat moet ook wel als je zo’n uitgebreid boek vult. De tekeningen in Het kleine boek van de Beatles zijn voornamelijk nagetekende foto’s, albumhoezen en filmstills. Op deze manier is er geen enkele foto te bekennen in het boek. Zelfs de elpees van de Beatles, McCartney, Starr, Harrison en Lennon die Bourhis behandelt zijn met zijn vlotte maar duidelijke tekenstijl vastgelegd.

Voor de Beatles leek, waar ik onder viel, is de graphic novel misschien nog wel interessanter dan voor de fan. Die weet tenslotte veel, zo niet alles al. In mijn geval las het weg als een jongensboek. Ik kende natuurlijk wel de muziek van de Beatles en ik wist wie de leden waren en een beetje wat ze uitgevroten hebben, maar daar hield het wel zo’n beetje bij op. Dat de vier jongen muzikanten bijvoorbeeld officieel als de Beatles bestonden van 1960 tot 1970 was nieuw voor me. Bizar om te beseffen dat toen de jongens stopten met de band, ze allemaal pas eind twintig waren. En dan heb je al in een van de grootste en invloedrijkste band van de wereld gezeten.

Gedetailleerd
Bourhis beschrijft in Het kleine boek van de Beatles elk detail, elk album, elke scheet van elke Beatle. Alles is er in terug te vinden, keurig gerangschikt op jaar. Hij is fan, maar laat zijn eigen mening goed doorschemeren, wat het een persoonlijk relaas maakt. Het is zijn versie van het Beatles verhaal. En zoals met elke biografie is ‘ie nooit af. Zo kon Bourhis, die in zijn boek tot 2010 ging, niet meer documenteren dat McCartney in 2011 weer gaat trouwen en een nieuw album uitbrengt. Wellicht voor latere edities.

Laten we er even doorheen bladeren.

Lees dit muzikale boek dat Uitgeverij Oog & Blik nu ook in Nederland uitgaf. Ik ga The Beatles weer opzetten.

Gruwelijk
Om te beginnen Gruwelijk van de Hollandse striptekenares Maaike Hartjes, wellicht bekend van de stripjes in de Viva. Een autobiografische strip over het samenwonende stel Maaike en Mark, die op papier rondrennen als poppetjes met een rechthoek als lijf, streepjes die armen en benen moeten voorstellen en een rondje er bovenop als hoofd met een paar sprietjes haar. Een soort levend galgje dus.

Gruwelijk bevat geen scherpe grappen, maar uit het leven gegrepen situaties die iedereen wel eens heeft meegemaakt of nog gaat meemaken. Sleutelwoord: herkenbaarheid. Dat begint bij het woord ‘gruwelijk’. Maaike en Mark zijn dertigers, en ‘gruwelijk’ komt in hun coolness-woordenboek niet voor.  Maar de jeugd van tegenwoordig gebruikt het te pas en te onpas.
Maaike gebruikt het woord als titel voor haar nieuwste bundel. Een bundel waarin zij vooral haar eigen onzekerheden etaleert. Jegens haar tekentalent, haar dansen en haar sociale omgang met anderen. Wat denkt men van mij? Letten ze op mij?
Maar altijd is er weer die positieve twist als iemand, meestal Mark, de rotsituaties met een paar woorden weet om te draaien en het onzekere gevoel wegneemt. Het lelijke eendje is weer een prachtige zwaan, voor één bladzijde lang, daarna begint de ellende weer opnieuw.

Gebundeld vormen de stripjes een toegankelijk album dat lekker wegleest. En hoewel het stiekem een beetje voor de vrouwelijke lezer is bedoeld, vindt de man het ook leuk, mark our words.

Wat wij moeten weten
Van een heel andere orde is het stripboek Wat wat mij moeten weten van Willy Linthout. Met zijn voorganger Het jaar van de olifant, over een vader die de zelfmoord van zijn zoon probeert te verwerken, won hij de stripprijs de Bronzen Adhemar. Maar faam verwierf hij vooral met zijn strips over Urbanus, de Belgische komiek die in de jaren tachtig menig huiskamer binnendrong met zijn grappen. Willy Linthout verstripte hem, maar met zijn latere werk dook hij in de duistere zijde van de mens. Of liever gezegd: van zichzelf.

Zijn tekenstijl roept verwarring op: het lijken schetsen, hunkerend naar inkt om het ontwerp definitief te maken. Het voelt niet als ‘af’. In zijn vorige albums had dit een functie: het leven van zijn zoon was ook niet af.
Omdat de figuren duidelijk getekend zijn, is het verhaal goed te volgen. En dat verhaal, dat is niet altijd even vrolijk. De moeder des huizes probeert haar tenen te vijlen aan een stuk schuurpapier en haalt ze tot bloedens open. Wat moet ik daarmee? Wat wil Willy hiermee zeggen? Is het een zot idee dat uit zijn hoofd is ontsproten of heeft het een functie?

Het boek bestaat uit twee delen en gaat over drie zoons en hun moeder. Het leven zit ze niet mee (alcoholverslaving en dat soort zaken) en de manier waarop Willy dit verbeeldt is schrijnend. Geen makkelijk album voor de mainstream stripliefhebber. Wat wat mij moeten weten is voor de gevorderde lezer die zich wil verdiepen in wat de auteur met zijn stijl en beelden wil zeggen.

Ondergronds
Een grafische roman die je niet snel oppakt uit de schappen. Waarom niet? Omdat de cover saai is, de titel niet direct nieuwsgierigheid oproept en een snelle bladersessie je ook niet direct heel enthousiast maakt. Toch ben ik blij dat het boek op de deurmat van de redactie lag want het las als een trein.
Ondergronds van de Belgische tekenaar Wauter Mannaert op scenario van Pierre de Jaeger (nog een Belg) vertelt het verhaal van een instrumentenbouwer Harold die in de jaren dertig crisis zijn baan kwijt raakt. Noodgedwongen accepteert hij een saaie job in een fabriek ergens in de woestijn. Als hij op een dag als straf in de kelder steenkool moet scheppen ontdekt hij een toegangsweg naar een gemeenschap die ondergronds het beste van het barre leven probeert te maken. Harold gaat bij ze wonen en ontdekt een groot geheim.

Inderdaad, dat klinkt als een spannend jongensavontuur en dat is het ook. De tekeningen zijn contrastrijk zwart wit en met een snelle krasserige pennenstreek op het papier gezet. Niet per definitie mooi getekend maar sfeervol is het zeker. Een mooie uitgave die het verdient gelezen te worden. Vooral tieners zullen het leuk vinden.

Boerke in Hollywood
Nog een Belg. Pieter de Poortere met een album vol éénpagina grappen met Boerke, een klein rond boertje, in de hoofdrol. Deze bundeling bevat enkel eerbetonen aan films en hoewel de titel suggereert alleen Hollywood films te behandelen, laat De Poortere ook Europese producties de revue passeren.

Pieter de Poortere heeft een fantastisch droog gevoel voor humor. De grappen zijn hard, seksistisch en hebben een hoog poep en piesgehalte. Heerlijk dus (neem alleen de cover al)! Daarnaast is zijn eenvoudige tekenstijl, soms doet het zelfs denken aan Dick Bruna, een feestje voor het oog. Overzichtelijk, zonder poespas en met een dikke duidelijke lijn voorzien van primaire kleuren.

Boerke in Hollywood is een fraai hardcoveralbum op een tikkie groter-dan-A4 formaat met 56 pagina’s. Door de kale eenvoudige tekenstijl en tekstloze pagina’s ben je er binnen een kwartier doorheen. Maar dat geeft niet. Want dit is een album dat op de salontafel of desnoods in het kleinste kamertje nog door tientallen mensen gelezen en herlezen gaat worden. Een aanrader voor de strip- én filmliefhebber.

Binnenkort meer boekverslagen. Nu eerst weer slapen.

De laatste tijd gaan er heel wat stemmen op die ons willen behoeden voor het duivelse Facebook en het verlies aan privacy dat daarmee gepaard gaat. Onheilsprofeten verdringen zich in de media om joelend door elkaar heen krijsend de angst voor Facebook in onze harten te rammen.

Hun argumenten houden op het eerste gezicht steek maar ik durf beweren dat deze haters dwalen, dat zij digitale dinosauriërs zijn die hun vrees op eigen onkunde baseren.

Allereerst dragen zij aan dat Facebook onze interesses en ons surfgedrag zou bijhouden. Dat surfgedrag wordt vervolgens doorgegeven aan adverteerders en dergelijke. Zij gebruiken die informatie om ons mailtjes te sturen over producten die ons misschien wel interesseren of om de reclamevensters op andere sites en op Facebook zelf in te vullen met reclame die aansluit bij onze interesses.

Dit is uiteraard helemaal waar, maar dat doen Google en een triljoen andere sites eveneens. Zo extreem irritant is dat bovendien nu ook weer niet. Ik zie liever reclame voor Cd’s of boeken dan voor haargroeimiddel. En ja, surft u veel naar fetisjsites met voetgecentreerde porno dan zult u meer reclame voor specifieke sites krijgen. En daar zal het afdelingshoofd of je partner misschien niet blij mee zijn. Tenzij je bij een pedicurezaak werkt of een pedicure getrouwd bent. Maar dat informatieleuren is dus niet uitsluitend een zonde van Facebook.

Dan is er de angst voor het uitlekken van persoonlijke informatie op het net. Een mogelijke toekomstige werknemer ziet een onnozele foto waarop je dronken en met een omgekeerde bloempot op je hoofd doet alsof je de hond neukt en neemt je daarom niet in dienst, je echtgenote ontdekt dat je een minnares hebt omdat je foto’s van hartjes op je geheime schatje haar profielpagina post of je schooldirecteur ontdekt dat je niet echt ziek was omdat je statusupdate op die bewuste gemiste schooldag luidde: “Heel mijn lijf uitgekost. Tequilashots rule!”

Facebook heeft echter een hele hoop instellingen die ervoor kunnen zorgen dat bepaalde mensen bepaalde informatie op je pagina niet kunnen zien. Met een beetje oplettendheid vermijd je dit soort zaken dus. De onrust zaaiende beunhazen brengen aan dat “niet iedereen daarmee kan omgaan”. Laat ons wel wezen: dit probleem draait niet om onkunde, het kleinste kind kan uitvogelen hoe die privacyinstellingen in elkaar zitten. Het draait om luiheid. We lezen niet graag de FAQ-page. We gaan liever meteen aan de slag. Als je paintstripper drinkt omdat je op het etiket de waarschuwing “niet voor oraal gebruik” weigert te lezen moet je achteraf ook niet komen janken.

En zelfs al raak je niet wijs uit de beveiligingen die je zelf kan aanleggen rond je profielpagina dan geldt eigenlijk één simpel adagium: doe niets op Facebook wat je niet zou doen op een drukbevolkt marktplein.

Zou je in een drukbevolkt stadsdeel niet met veren in je blote kont rondlopen, zet daar dan ook geen foto’s van op je Facebookpagina. Zou je, na het plegen van een moord geen affiches omhoog hangen met daarop een geschreven bekentenis, zet die dan ook niet op Facebook.

“Die vergelijking gaat niet op”, zullen sommigen zeggen, je blote reet laten zien duurt enkele seconden, Facebook draait vierentwintig uur op vierentwintig uur. Dat is waar, maar knoop dat dan goed in je oren en stel het optrekken van je broek gelijk met het wissen van zo’n compromitterende foto.

Je vergelijkt Facebook eigenlijk nog het beste met een gigantisch plein waarop iedereen die je kent constant naar je staat te staren. Aan jou dus om te beslissen welk gedrag je in dat geval wel of niet stelt.

“Die instellingen en dergelijke zijn natuurlijk niet honderd procent betrouwbaar!” Roept men dan. Het is inderdaad waar dat men hackers kan inhuren om je facebook te kraken maar mijn vermoeden is dat als iemand hackers in de arm neemt om aan jouw profielpagina te kunnen komen die persoon wellicht ook niet vies is van stalking of het inhuren van een privédetective. Je zou dus kunnen stellen dat je ook zonder Facebook het haasje bent indien zo’n sujet zijn of haar oog op je laat vallen.

Vrees die nog het meest gegrond zou kunnen zijn is dat mensen die het niet zo goed met je voorhebben op Facebook aan allerhande info zouden kunnen geraken om je te kwetsen. De neonazi kan via facebook zien dat je een zwarte bent en bovendien je adres op een Post-it noteren om in de loop van de week even een niet zo vriendschappelijk bezoekje te brengen. Kan gebeuren, geef ik grif toe. Maar… newsflash: op straat kan die neonazi ook je huidskleur bewonderen.

In de opiniestukken die kommer en kwel voorspellen hebben de doemdenkers het ook vaak over de overheid en dergelijke meer. “Nu staan er nog normale mensen aan het roer maar dat kan snel keren. Denk maar aan Nazi-Duitsland!” daarmee willen die broekschijters die al schrikken van het woord “megabyte” ons waarschuwen dat er binnen de kortste keren een nieuwe Hitler zou kunnen opduiken. Een Hitler die Facebook zou kunnen gebruiken om de joden van dienst, misschien in dit geval wel zonnepaneelbezitters of mensen wiens lievelingskleur rood is, op te sporen en op treinen richting verdommenis te zetten.

Nu ja, laten we dan ook meteen alle gemeentearchieven en ons paspoort verbranden. En gaat het inderdaad dan eens over informatie die enkel of vooral op de Facebookpagina te vinden is zoals je muzieksmaak, dan los je dat makkelijk op door, wanneer de regering praat begint te verkopen in de trant van: “Iedereen die naar Metal luistert is een rat en moet verdelgd worden”, je interesse in metalmuziek weg te halen met een simpele muisklik en te vervangen door “Phil Collins”.

Veel artikels hebben het ook over de mogelijkheid dat Facebook en dergelijke ons asocialer maken. Daaraan ga ik niet teveel woorden vuil maken. Uiteraard zijn de contacten op Facebook oppervlakkiger en korter dan in het echte leven, maar ik heb al een hele hoop mensen leren kennen op Facebook die ik in het gewone leven zelfs niet tegen het lijf had kunnen lopen omdat ze bijvoorbeeld in Nederland of een ander ver buitenland wonen. Ik “ken” die mensen natuurlijk nog niet maar wanneer ik ze uiteindelijk in levenden lijve zal ontmoeten zal er al heel wat ijs gebroken zijn.

Toegegeven: er zijn inderdaad pubers die niet meer buiten komen en de hele tijd op het net zitten. Ik zou om mijn gelijk te halen kunnen stellen dat er daar wellicht een hele hoop tussen zitten die zonder het internet ook verlegen, zonder digitale of vlezige vrienden thuis zouden zitten. Zonder internet dus nog meer isolement. En trouwens: liever Facebookende kinderen dan kinderen die de naam van de klasgenote waar ze heimelijk op verliefd zijn in hun onderbuik krassen. Maar dat zou een te makkelijk argument zijn.

Het echte argument is: Facebook en internet kunnen inderdaad verslavend zijn, maar men zou beter de verantwoordelijkheid van de ouders in vraag stellen in plaats van Facebook zelf. Ik heb namelijk weet van kinderen die verslaafd zijn aan suiker, wurgseks of het martelen van kleine dieren maar we verbannen Cola, sjaals of huisdieren toch ook niet naar het verdomhoekje?

Waarom zou 98% van de mensen die plezier beleven aan iets gestraft moeten worden omdat de ouders van 2% van de gebruikers de uitknop van de computer niet weten zitten?

Facebook kan dus weldegelijk gevaar inhouden. In het kort komt het erop neer dat Facebook nefast kan zijn voor mensen die er onzorgvuldig mee omspringen. Dat gaat ook op voor auto’s, kaasschaven en elektriciteit, maar daar zie ik geen ramptijdingen over verschijnen in de populaire pers. Laat ons dus afspreken dat we stoppen met het bashen van facebook en we ons zullen concentreren op wat echt gevaarlijk is: het oprukkende geweld onder jongeren dankzij videospellen.

Gemiste kans
Een interessant en potentieel spannend achtergrondverhaal voor een gelijknamige film in het buitenaardse invasie genre dat zich afspeelt in L.A. De foto die op die vijfentwintigste februari de voorpagina van de Los Angeles Times sierde, wordt zelfs gebruikt voor een filmposter van Battle: Los Angeles (buiten de VS overigens doorzichtig uitgebracht als World Invasion: Battle Los Angeles). Waarom, oh waarom, wordt er dan in de hele film met geen woord en in geen frame gerept over die dag in 1942? De geschiedenis geeft de makers een prachtig kapstokje om een voor het overige dun en eerder beter uitgevoerd verhaallijntje aan op te hangen om er vervolgens niets mee te doen zodat het uiteindelijk allemaal nog minder met je doet.

Nuke ‘m!
Wat science fiction leuk maakt is de spanningsopbouw aan het begin ervan. Iets vreemds wordt waargenomen door astronomen (“Is het een meteoriet? Potdikkie neen, het staat in enen stil en er komt iets anders uit!”), de –over het algemeen Amerikaanse- overheid wordt op de hoogte gebracht en na een debatje tussen regering en legerleiding over ‘nuken’ is het eigenlijk al te laat. Gedurende de film wordt dan meer en meer bekend over de kwaadaardige E.T.’s zodat uiteindelijk hun zwakke plek ontdekt wordt en geheel tegen alle realiteitszin in het ruimte-gespuis wordt verslagen. Of ze blijken niet tegen een griepje te kunnen. De lol zit ‘m in de langzame onthulling van een achtergrondverhaal. Niets van dat al dus bij Battle: Los Angeles. De invasie en daarmee de actie begint vrijwel direct. Niets 1942, niets ‘goh, wat is dat voor iets raars in de ruimte?,’ niets karakteropbouw (noch van de aliens, noch van de menselijke hoofdpersonen). Al het nieuws over de aliens in kwestie komt (al dan niet via flitsen op willekeurige tv-schermen) net zo uit de lucht vallen als de aliens zelf.

Lukraak schieten
Deze storten zich dit keer vol overgave in zee voor de kust van L.A. en beginnen er meteen lukraak op los te schieten. Gelukkig is het Amerikaanse Marine Corps bijna net zo snel ter plaatse om lukraak terug te schieten. Het draait om Staff Sergeant Michael Nanzt (Aaron Eckhart) die natuurlijk net die dag ontslag had genomen en toch weer aan de bak moet. Hij krijgt een groepje onwillige soldaten onder zich (Sgt. Nanzt heeft een zekere reputatie aangaande een eng hoog sterftecijfer onder zijn manschappen). Gelukkig krijgt hij hulp van stoere en doortastende Sgt. Elena Santos (Michelle Rodriguez) die hem leert om te gaan met zijn mannen. Klinkt als een briljant recept voor een porno, maar helaas. Wat volgt is een sterk staaltje ‘urban warfare.’ De hele film lang. Actie volgt op actie en soldaat na soldaat bevindt zich in een netelige situatie en tussendoor moet er vanzelfsprekend ook nog een groepje burgers, inclusief verplichte kinderen, worden gered. Het is heel enerverend allemaal, maar op een hele saaie en voorspelbare manier. En een beetje misselijkmakend: de film lijdt onder SCS.*

Yoghurt?
De acteurs doen in al dit geweld hun best, maar door het slechte verhaal hadden ze net zo goed vervangen kunnen worden door schildpadden. Aaron Eckhart (Thank You for Smoking, The Dark Knight) is niet helemaal op zijn plek en Michelle Rodriguez doet routinematig haar stoere ding (zoals ook in bijvoorbeeld Avatar, The Fast and the Furious en Resident Evil). De ploeg soldaten zijn wat soldaten altijd geweest zijn: kanonnenvoer, of , in dit geval, laservoer. Je bent ze alweer vergeten terwijl ze nog dood liggen te bloeden op het scherm. Allen zijn ze slechts figuranten in wat lijkt op een lange, lange reclamespot voor het Amerikaanse leger, dat de enige hoofdrol speelt. Gezien de situatie waar Amerika zich op dit moment in bevindt, met oorlogen in Afghanistan en Irak (en Libië) niet geheel verrassend misschien. De vijand is dit keer alleen lekker duidelijk en makkelijk te haten. Het zijn buitenaardse slechteriken die ons allemaal dood willen hebben. Eén van de weinige dingen die we toch te weten komen is de reden van hun moordlust: ons water. Jawel, ze willen weer eens ons water opslobberen. Waarom willen ze toch nooit andere aardse specialiteiten? Bier bijvoorbeeld of yoghurt. Of niet bijster interessante actiefilms.

*) Shaky Camera Syndrome

World Invasion: Battle Los Angeles draait vanaf vandaag in de bioscopen.

Scream 1 was als film zelf ook een schot in de roos: de critici waardeerden het feit dat de film zó goed besefte wat het zelf was, dat het met de wetmatigheden van het eigen genre ging spelen en ook de gevangen tijdsgeest van een jeugdige cast die was opgegroeid met het kijken naar horrorfilms raakte precies de goede snaar in het toen versleten horror-sub-genre van de slasher waar onnozele, door hormonen gestuwde schaars geklede tieners bij bosjes omvielen omdat ze veelal te dom waren om zich instinctief accuraat te verdedigen tegen bovennatuurlijke doorgefokte superkillers die simpelweg weigerden om dood te gaan. De hoofdrolspelers van Scream hadden dondersgoed in de gaten waarin ze waren beland, maar konden desondanks niet voorkomen dat zich een gruwelijk plot ontvouwde van mede-pubers die in een door media gevuld landschap onsterfelijkheid nastreefden door klasgenoten te vermoorden. En dit was ruim vóór de Columbine High-School Massacre, waar Eric Harris en Dylan Klebold in het wilde weg gingen rondschieten op hun eigen school. Het had een scenario uit de Scream-reeks kunnen zijn. Sterker nog en behoorlijk saillant: het bloedbad vond plaats vlak voor de opnames van Scream 3 met een erg overeenkomend plot, waarop in allerijl het script door een rent-a-scenarist werd herzien. Afijn, bejubeld regisseur Wes Craven en debuterend schrijver Kevin Williamson hadden met Scream de vinger aan de pols met tevreden recensenten, een grote schare nieuwe horror-fans en dus een zeer tevreden productiehuis.

Relax, deze doet t tóch al niet meer… Van Roze naar pet: Neve, Courtney (mét botox, das horror) en David. Wit is de nieuwe Courtney, zonder botox.

Met deel twee en drie, óók uiterst succesvol, lieten dezelfde makers én hoofdrolspelers zien dat er rek zat in de formule. Op dezelfde lichtvoetige manier konden we in elk volgend deel de draad weer oppakken en inmiddels met de getraumatiseerde helden meeleven. Het werd twee keer een prettig weerzien met karakters waar we van waren gaan houden. In deel 2 zagen we ze studeren op college en werd het concept van de sequel zelfbewust aangepakt met vooral méér meer meer (hoewel er dan weer minder bloed vloeide) en in deel 3 troffen we de cast aan op de set van ‘Stab’, de film die gemaakt werd naar aanleiding van de gebeurtenissen uit deel 1. Inmiddels was de franchise zich comfortabel gaan nestelen op het midden van de mainstream weg met als belangrijkste wapenfeit een nieuwe generatie kennis laten maken met de horrorfilm. Want horror was het zelf al lang niet meer, het compleetst omschrijft de serie zich als aktie-komedie-soap met seriemoordenaars in een whodunnit-thriller. Ofzoiets.

Vers bloed, in de vorm van het nichtje van Sidney. Mét zweetband, very 80’s

Met Scream 4 zijn we weer tien jaar verder. Hoofd-slachtoffer Sidney Prescott (Neve Campbell) heeft inmiddels een boek geschreven over dealen met een trauma, Dewey Riley (David Arquette) en Gail Weathers (Courtney Cox) zijn (net als in het echt) getrouwd, hij opgeklommen tot sheriff van Woodsboro, zij ingekakt met een writer’s block na 6 boeken in de ‘Stab’-reeks. Stab-the-movie is inmiddels bij deel 7 aanbeland. Verder is er weer een blik jong talent opengetrokken (let wel: Wes Craven is de ‘ontdekker’ van Johnny Depp (Nightmare on Elmstreet), Sharon Stone (Deadly Blessing) en Bruce Willis (een aflevering uit the Twilight Zone) die allemaal degelijk werk leveren. Verder is het het beste om eigenlijk niets over de film te vertellen. Niet alleen moest ik van Dimension vóór het zien van de film een non-disclosure-contract ondertekenen (de reeks heeft in het verleden veel last gehad van lekken door fans en crew, dus begrijpelijk), maar vooral door de huppelende wokkelconstructies van een Scream-verhaal zou je, zoals ik, het beste de trilogie als voorbereiding kunnen doen en dit deel verder maagdelijk tot je nemen. Dat levert de meeste pret. Het is als gaan naar een stevig rock-concert: je weet precies wat je krijgt alleen nog niet hoe het uitpakt.

Next generation, van links naar rechts: ex van het nichtje van Sidney, sexy slachtvee, Ghostface Killer, filmgeek1 (het goede Culkin-broertje!), hé dat pittige meiske van Heroes!, nichtje en filmgeek2.

Maar jullie willen natuurlijk óók weten of Scream 4 de moeite waard is en daarop kan ik met een gerust hart verklappen dat het zo is. Het is de beste aflevering sinds deel 1 en dat is heel wat. The Ghostface-killer is sinds dat deel niet meer zo dreigend geweest als nu, er valt veel te lachen, te schrikken en te herkennen. De fans kunnen weer eindeloos quoten en de ingebouwde film-quizjes doen. Ik geloof dat deel 4 het weer heel goed gaat doen en dat komt omdat dit deel weer terug gaat naar het DNA van Scream 1. In de film zelf hebben ze het over een screamake, wat hout snijdt, maar tegelijk roept Sidney ‘don’t mess with the original!’. Die blijft onovertroffen.

Aan de deur wordt niet gekocht. Groen is dubbel ©Academy Award Nominee Mary McDonell (als Stands With a Fist uit Dances with Wolves en voor ‘Passion Fish’).

Moet ik er tot slot aan toevoegen dat me tijdens de film óók vaak het ongemakkelijke gevoel van slasher-porn te binnen schoot, alsof Haneke’s film Funny Games nooit gemaakt is. En voor meer doorgewinterde horrorfans zou ik toch voornamelijk willen wijzen op de reeks brute films die er recentelijk uit Australië overwaaien. Scream 4 is zoals de hele serie ‘popcorn-horror’. De beste, dat ook, waardoor ik eigenlijk niet snap waarom het Imagine Festival (13-23 april) haar neus hiervoor lijkt op te halen. Ze moeten het zelf weten, ik kom tóch al niet dit jaar.

Pas op! Achter je! We blijven er in trappen.

Scream 4 draait vanaf donderdag 14 april in de bioscopen.

Allemaal eventuelen waarom hij in mijn hoofd zou kunnen zwerven maar feit is wel, hij was en is een bijzonder fenomeen.

Wie was hij?
Marco Pantani was een Italiaanse wielrenner. Hij had verscheidene bijnamen maar de twee voornaamsten waren Il Pirata en Il Elefantino. De foto hieronder verklaard denk ik wel waarom.

In 1992 begon hij zijn profcarrière en won ook meteen de Baby Giro (de Ronde van Italië voor talenten). In 1994 beleefde hij zijn grote doorbraak bij het profpeloton door als tweede te eindigen in de “grote” Giro d`Italia.

In 1997 heeft hij als snelste ooit de Alpe d`Huez beklommen. In een recordtijd van 37 minuten en 35 seconden is hij naar de top van één van de meest legendarische bergen ooit gevlogen. Dit record staat nog steeds.  Een jaar later deed hij wat weinigen is gegeven, het winnen van zowel de Giro d`Italia als de Tour de France in één wielerseizoen.

Voor Marco kon het niet op, alles wat hij aanraakte veranderde in goud. In 1999 leek het erop alsof hij het kunstje van 1998 ging herhalen tijdens de Giro totdat hij twee dagen voor het einde van de ronde uit de koers werd gehaald. Zijn bloed bevatte een te hoge hematocriet gehalte. Dit betekende het begin van zijn einde.

Bergafwaarts
Na deze klap ging het bergafwaarts met Marco. De heksenjacht op hem begon en Marco kon zich niet opladen voor wielerwedstrijden. De jaren daarna werd hij keer op keer in verband gebracht met dopingschandalen. In 2000 was er sprake van een bijna-opleving van Il Pirata: hij won de rit naar de Mont Ventoux. Iedereen die deze rit heeft gezien weet dat dit een gift was. Het was een gift van de grote Lance Armstrong die hem respecteerde voor de spectaculaire en aanvallende manier van fietsen.

Dit was de laatste heroïeke actie van Pantani, in 2001 werd hij geschorst nadat hij vrijwel op heterdaad was betrapt vanwege de vondst van een insulinespuit op zijn kamer.

Vereenzaming
Il Elefantino vereenzaamde, raakte in een depressie en werd opgenomen in een psychiatrische inrichting. De grote Marco Pantani was geen schim meer van wat hij ooit was, een groot kampioen. Door zijn cocaïneverslaving werden depressies groter en trok hij zich steeds verder terug.

Op zaterdagavond 14 februari is Pantani overleden. Zijn lichaam werd in een hotelkamer in Rimini gevonden. Hij had het hotel voor een aantal dagen geboekt en alle handelingen voor zijn vertrek naar die hotelkamer wijzen op zelfdoding. De autopsie wees uit dat een overdosis cocaïne zijn dood heeft veroorzaakt.

Het Brik
Op VPRO 3voor12’s luisterpaal staat Brik getagged als ‘verhalend’ en ‘theatraal’. Over dat theatrale kan ik dit jaar helaas niet veel melden. Uit triviale redenen heb ik hun try-outs en cd-presentatie moeten missen. Ik heb me laten vertellen (en gezien in deze YouTube-snippers) dat ik heel wat heb gemist. Centraal in hun optredens staat nu Het Brik: een gigantisch Jean Tinguely-achtig draaiorgel annex drummachine, volgehangen met fietswielen, emmers, ijzeren buizen en stofzuigers. Een helse machine. De band is er maar druk mee om die aan de praat te houden. Voortdurend wisselen ze af, omdat er ook geblazen, gezongen en gitaar moet worden gespeeld. Zelf zingen ze heel typerend in het nummer ‘Filet De Perche’: “op het podium speelde een uitzinnig orkest”. Zoiets moet het zijn.

Sprookjesweg
Maar ja, niet gezien. Ik moet het voorlopig doen met de cd Brik. En dat is geen straf. Muzikaal staat het als een huis, dat valt eens te meer op omdat Brik zo strak geproduceerd is. De tijd van alleen maar vuige fanfarepunk heeft De Kift al jaren achter zich gelaten, maar op deze plaat klinken ze nog subtieler dan eerder. Opeens hoor je naast de vele blazers ook synthesizers, samples en strijkers. En Talking Heads-achtige riffjes (denk Fear Of Music).
En niet voor niets is er die tag ‘verhalend’. Op Brik lopen verschillende verhalen door elkaar heen. Hoofdpersoon is Admiraal B, ooit zeeschuimer op de Caribische wateren, “heerser over een brik, de zwarte vlag ten top”. Nu doolt hij verscheurd en doodongelukkig door de woestijn. En ondertussen staat De Kift vertwijfeld aan het begin van een of andere reis. Ze twijfelen: asfaltweg, klinkerweg of landweg? … “De landweg natuurlijk, dat is de sprookjesweg! Gelukzoekers, we gaan!”

Friese herinneringen
En dan krijgen ze een lift van Admiraal B – een personage gebaseerd op Lucebert – in een stoffig vehikel, dwars door woestijnen en langs exotische steden om te eindigen in een paradijselijk dal. Tussen de reisverhalen door horen we nog een aantal ‘Friese herinneringen’: gedichten van Russische schrijvers vertaald naar het Fries en op muziek gezet. Zoals ‘Giele Blommen’ van Michaïl Boelgakov, ‘Kweade Tongen’ van Vladimir Vyotski en ‘Herfst En Tuberoazen’ van Anna Achmatova. Vooral ‘Giele Blommen’ is mooi. Over een speeldoos en een viool zingt een zachte vrouwenstem. En daarna zanger Ferry Heyne. De Kift gaat achter een schone met ‘een bos van die afschuwelijke gele bloemen’ aan. Een reis door de stad die eindigt met de woorden: “Ze zei dat ze de straat was opgegaan om mij te vinden. En als dat niet gelukt was”… Stop. Open einde… Ik zei het je: niemand is zo rijk met de taal als De Kift…

Onderweg
Maar lang de tijd om stil te staan bij de rijkdom van onuitgesproken woorden is er niet. De Kift ragt alweer verder met geflipte marsmuziek op doorgedraaid tempo. Rinkelend. Tingelend. Klingelend. Dolend ook. De mannen moeten door. Reizen, reizen, reizen! Want, zingt Heyne, “misschien wacht ons onderweg wel het geluk?”

Ik heb het geluk al gehoord. Op alle vijftien rijke nummers van Brik. De Kift maakte weer een talige topplaat.

Luister een uurtje naar ouder werk van De Kift via deze spotify-list. Ook zeer talig.

Zelf kocht ik die plaat in 1978 bij ‘Expert’, nadat ik op een feestje Saturday Night uit een cassetterecordertje had horen rollen en het gevoel kreeg dat mijn bril mij die avond hevig in de weg zat bij het veroveren van een zekere bosnimf. Na het beluisteren van de beide kanten van de LP, maakte zich een ongehoorde Broodgekte van mij meester, die leidde tot een platencollectie waarin, nog steeds, een prominente plek is voor het album Shpritsz, dat wereldwijd werd uitgebracht en Herman uiteindelijk ook in Amerika zou doen belanden. Bijgevoegd een foto van bijna alle persingen uit die collectie, uit zeer uiteenlopende landen.

Zoals Hugo Sinzheimer van Hugo & the Meteors in  de VPRO-documentaire memoreert: op Shpritsz staan veel nummers die korter zijn dan drie, vier minuten. Kordate antwoorden op de lang uitgesponnen symfonische rocknummers, die in de jaren zeventig populair waren.  Geen bewust antwoord: Brood hield nu eenmaal van snelheid en zijn held Little Richard maakte ook geen nummers van zes minuten. Maar de snelheid en het gevaar die uit de muziek spraken, deed Nederland in 1978 opveren.

De muziek werd bedacht in ‘het spuitkamertje’, een ruimte in een kraakpand in Groningen. Herman Brood zang en piano, Danny (Dany) Lademacher gitaar, Freddie Cavalli (Van Kampen) bas en Cees ‘Ani’ Meerman op drums. Daar gebeurde het ondefinieerbare, iets wat altijd als ‘chemie’ zal worden aangeduid en waarvoor weinig andere termen voorhanden zijn. Chemie was in letterlijke zin eveneens in ruime mate voorhanden: Herman Brood & his Wild Romance dreef op speed en alcohol. En seks.

(Feels like love, Relight Studio, Hilvarenbeek 1977)

De VPRO was zo lief mij alvast naar een deel van de uitzending te laten kijken. Mooi moment: de herontmoeting van Dany Lademacher en producer Robin Freeman, die in de jaren zeventig in de Relight Studio in Hilvarenbeek heel wat legendarische platen opnam. Samen luisteren ze naar de mastertapes. Als Broodwatcher had ik graag uitgebreide luistersessies willen zien van de 24-sporenbanden, die in Classic Albums tevoorschijn komen. Die blijven beperkt tot een paar stukjes Saturday Night, Dope Sucks en Doreen. In dat laatste nummer is wel het absurde drumwerk van Cees Meerman goed te horen. Meerman slaat razendsnelle zestienden met één hand op zijn hihat-bekkens, iets wat drummend Nederland nog steeds een appelflauwte bezorgt. Heel bijzonder is ook de behandeling die de enorme tapes krijgen voor ze op de taperecorder mogen, maar dat moet den lezert zelf maar gaan zien.

http://www.youtube.com/watch?v=W8qYiwzr5vw

(Doreen, Westfalenhalle Dortmund, 1979)

Het geheim van het spuitkamertje, zoals Meerman het rattenhol in Groningen aanduidt, wordt dus niet geheel geopenbaard. Wellicht maar goed ook, want Shpritsz is mij zo dierbaar dat het volledig ontleden ervan de magie teniet zou kunnen doen. Verhalen en anekdotes zijn er zat in Classic Albums, variërend van de wijze waarop de schitterende hoes tot stand kwam (Dick van der Meijden, onthou die naam), tot het welhaast fatale optreden van Brood en band in The Bottom Line in New York in 1979.

(Dope Sucks, vrouwentoren Bijlmerbajes, 1979)

Beluister het hele album op 3VOOR12’s Luisterpaal.

Kijkt allen! Zaterdagavond, 21 uur, Nederland 3. Op Cultura 24 heeft zaterdag trouwens de tv première plaats van Cha Cha, de cultfilm uit 1979, om 21.48 uur. Wie hem daarna nog niet gezien heeft is een ei. De Avro komt nog met de serie Lola Zoekt Brood, waarin de dochter van Herman op zoek gaat naar bijzondere verhalen over haar vader.

Update: de uitzending zelve

“Teo toriatte konomama ikō, Aisuruhito yo, Shizuka na yoi ni, Hikari o tomoshi, Itoshiki oshie o idaki”, de woorden rollen nog steeds redelijk vloeiend uit mijn mond als ik Teo Toriatte – Let us cling together van Queen opzet. Ik leerde ze uit mijn hoofd uit het cd-boekje van A Day at the Races toen we de cd uit de bieb hadden geleend. Dat deden we toen nog, cd’s uit de bieb lenen, in het pré-Spotify-tijdperk. Een van de mooiste nummers van Queen die nooit op single is uitgebracht.

Tenminste, dat dacht ik altijd, tot ik aan het schrijven van dit stukje begon. Het nummer blijkt wel degelijk op single te zijn uitgebracht, maar dan alleen in Japan. De B-kant van die single was Good old fashioned loverboy. Dat nummer is gecovered door Mariano Yanani. Met een beetje goede wil, is daar een Japanse naam in te lezen, maar het is een Argentijn. Zo mooi kloppend mocht het lijstje helaas niet worden. Ik heb de zoete, dromerige bewerking toch tot cover in deze playlist gemaakt. Van het meer dan zoetsappige album ‘Babies go Queen‘, sic!

Liever had ik een cover van Let us cling together opgenomen, bijvoorbeeld van Mêlée. Maar helaas, de tekortkomingen van Spotify laten dat niet toe. En een cover van het Queen-nummer ‘Let me entertain you’ met daarin de zin ‘We’ll sing to you in Japanese’ als referentie aan dit nummer, is niet te vinden. En het eerbetoon van Japanner Yasumi Matsuno, Tactics Ogre: Let us cling together zocht ik ook nog, maar toen ik Wikipedia iets beter las, zag ik dat het een Japans RPG spel was, geen liedje. Oeps. De titel zou een eerbetoon aan het nummer van Queen zijn.

Het nummer is ook nog gecovered door Kokia, artiestennaam voor de Japanse singer-songwriter Akiko Yoshida. Zij bracht in 2010 de single ‘Road to Glory (Long Journey)’ uit, waarvan het nummer ‘Daybreak‘ het nieuwe nummer in deze playlist is geworden. Prettig dromerige muziek ook, en een mooi breekbare stem. Jammer dat die single haar enige werk is dat in Spotify is terug te vinden. Gelukkig biedt YouTube hierboven nog uitkomst voor haar cover van het nummer.

Let us cling together is geschreven door Brian May. Een van de weinige nummers ook waarop hij zelf de piano speelt. Van het album ‘Back to the Light‘ komt het nummer ‘Nothin’ but Blue‘. Met ex-Queen lid John Deacon op de bas. Het blauwe nummer in deze redelijk stemmige lijst.

‘The Mechanic’ op IMDb

Uit Zeeland komt veel ellende, zoals de watersnoodramp van ’53 en Bluf. Maar sinds mijn vroege jeugd heb ik een mentor uit Zeeland en zijn naam is Wim Hofman (Oostkapelle, 1941). Op de lagere school (wij spreken 1975/1976) las ‘meester’ twee boeken van hem voor: ‘Het Eiland Lapje Loem’ en ‘Koning Wikkepokluk de Merkwaardige zoekt een rijk’. Zelf las ik ‘Welwel, de zeer grote tovenaar’ en later de rest. De verhalen en de pentekeningen daarbij gaven een nieuwe koers aan mijn leven: Ik wilde schrijven en tekenen.

Dat ben ik dan ook gaan doen, ik tekende eerst alles na dat Wim Hofman tekende en schreef een boek dat wel heel erg leek op wat Wim Hofman eerder had bedacht. Maar ik was 9, dus er kraaide geen haan naar. Dat tekenen nam serieuze vormen aan toen ik met een 6B potlood de inkttekeningen van Hofman ging kopiëren. Bijgaand mijn schetsboek uit 1978, ik was toen 11 jaar oud.

Ook de vindingrijke schrijfstijl van Hofman gaf gas aan mijn geest. De verhalen spelen zich grotendeels af aan of op zee, namen als Furze de Fur, Aat Komfoor, Stoomvis en Pastinaak Pauk Plap rammelden aan mijn eigen fantasie. ‘De Mist In’ was een boek dat ik las en las en herlas en dat tot op de dag van vandaag mijn taal stuurt. Ik kocht uiteindelijk zelfs de Duitse vertaling van het boek (‘In den Nebel hinein’), die prachtig uitgegeven werd. ‘Wim’ was een desolaat maar liefdevol geschreven boek over echtscheiding, waarin ik voor het eerst het woord ‘neuken’ tegenkwam.

Wim Hofman schrijft nog steeds, heeft een prachtig beeldend weblog (http://blog.wimhofman.net/) en verdient het om heruitgegeven en herontdekt te worden. Zelf lees ik hem inmiddels voor aan mijn kinderen, iets waarop ik eigenlijk al hoopte toen ik hem voor het eerst ontdekte.

Hoe diep iets in je hoofd en in je handen kan gaan zitten wil ik illustreren met een detail uit de tekening hierboven en de tekening van Wim Hofman uit ‘Welwel de zeer grote tovenaar’die ik in 1978 als voorbeeld gebruikte.

De meesten onder jullie zullen lieve, zorgzame oma’s en opa’s kennen of gekend hebben, hoewel de occasionele moffenhoer, toverkol of handtastelijke opa (maar alleen als hij gedronken heeft!) natuurlijk niet uit te sluiten zijn.

Wat pluspunten en gebreken betreft had ik doodnormale grootouders. Ik vermoed dat vele mensen, gebaseerd op hun eigen relatie met hun bomma en bompa, reeds denken dat ik een gelukzak ben. Wonen bij je grootouders betekent immers: geen tegenspraak, alle dagen vanillepudding en/of pannenkoeken en niets kunnen fout doen in hun door de staar aangevreten ogen.

Dat mag misschien zo zijn voor kinderen die eenmaal op de week de verwekkers hunner verwekkers frequenteren, maar in mijn geval liep het sprookje een pietsie anders. Op de duur gingen de haren in mijn nek overeind staan na de zoveelste: “Heb je wel een propere zakdoek bij/onderbroek aan? Wat als je een ongeluk krijgt? Kan je geen andere broek aandoen voor je naar buiten gaat? Je zou beter eens bij de kapper gaan! Wat gaan de mensen wel niet denken? Het Katholieke geloof is toch een supergodsdienst, niet?”.

Maar niets was zo erg als de generatie-canyon die tussen mij en mijn meter lag op het gebied van seks, verkeren en lichaamssappen.

Ik herinner me nog die keer dat er een gewone vriendin, niet eens een lief, op bezoek kwam. Toegegeven: ik was zestien en zij was eenentwintig. Ik versta waar mijn grootmoeder vrees voor had. Als puber was ik echter extreem pissed off toen bleek dat dat meisje van mijn grootmoeder niet binnen mocht komen. Zij, die anders de pakjes vermufte koekjes uit de kast toverde voor elke vriend van me die langs kwam weigerde een vrouwelijk variant over haar drempel te laten komen.

Koppig als ik ben besloot ik vervolgens met die vriendin te gaan wandelen. Het dorp waar ik woonde was rijk aan veldwegels, weides en bosjes. Dat het enige wat we gedaan hebben: gewandeld en gepraat.

Toen we echter terug aan mijn huis, waar haar fiets stond, kwamen stond daar mijn grootmoeder, rood van koleire, briesend van woede. Ik wist niet dat mensen dat in het echt ook deden, roepen van: “Van mijn erf!”

Later bleek dat grootmoeder ons had proberen volgen en in de verte, ergens in een gracht, een zweem had menen op te vangen van mijn rode hemd en iets dat er blijkbaar uit zag als woest copulerende jongeren.

De plaats waar zij dacht deze ontucht gezien te hebben waren wij niet eens gepasseerd en de rel ging pas een beetje liggen toen ik mijn jas opende en grootmoemoe toonde dat ik een blauw hemd aan had.

Mijn grootmoeder, dwalend in de velden, op listige wijze een plastic zak bespionerend in de waan dat ze haar kleinzoon die voor achterkleinkinderen aan het zorgen was aanschouwde, intussen van pure wanhoop de Heer aanroepend.

Dat voorval staat in strak contrast met een verhaal dat mijn vader enkele jaren later aan de eettafel vertelde. Over die keer dat hij als kleine jongen de slaapkamer van zijn ouders binnen liep en daar grootvader aantrof die languit op zijn rug lag te zuchten en grootmoeder die met haar kop onder de dekens zat ter hoogte van zijn kruis. (Een Katholiek symbool nota bene)

Tot op de dag van vandaag beweert zij, met rode kaken, dat ze grootvaders teennagels aan het knippen was.

En dan mijn grootvaders laatste jaren… Die was, na teveel zuipen en enkele herseninfarcten, zo slecht te been dat hij in een ziekenbed in de woonkamer op begane grond diende te vertoeven. Maar die toch om de week de drang ervoer om midden in de nacht te proberen de eindeloze trappen naar de slaapkamer van grootmoe te beklimmen alwaar het vleselijk geluk lag te dromen van Jezus, de verlosser.

Hij donderde doorgaans met veel gebonk en luid geschreeuw de trappen af waarna ik hem kon gaan oprapen, maar er moeten zeker momenten geweest zijn waarop hij zijn doel bereikte. En wat gebeurde dan, daar onder de van een vers palmtakje voorziene crucifix?

Een jaar of twee later mochten liefjes binnen in huis en lag ik met hen te prutsen en te foefelen op mijn zolderkamer. Ik moest ik opletten want om de vijftien minuten kwam grootmoeder vragen of we zin hadden in een cola of een praline. Of kwam ze plots mijn wasgoed boven leggen, ondanks het feit dat ik dat altijd zelf opborg.

Ze beklom de trappen als een sluipmoordenaar. Iets dat haar ook handig van pas kwam tijdens de examens als ze wou controleren of ik wel écht zat te studeren. Ik deed in die stressvolle tijden weleens aan iets dat op –eren eindigde, maar of ze dat geapprecieerd zou hebben bij ontdekking durf ik te betwijfelen. Gelukkig beschik ik over een goed gehoor en kwam ik later met mijn vader overeen dat een sleutel en een slot geen overbodige luxe waren voor een opgroeiende en gezonde kerel.

De dingen veranderen echter. Mijn grootvader is al lang dood en ik kon niet snel genoeg alleen gaan wonen. Ik had dingen te doen waarbij ik geen geriatrische supervisie kon gebruiken.

Mijn zuster bleef nog een hele tijd bij grootmoeder wonen. En in die jaren sneden mijn zuster en grootmoeder blijkbaar heel wat onderwerpen aan die oma’s ogen voor de moderne tijd geopend hebben.

Op een kerstfeest, niet lang geleden, vertelde mijn zuster dat ze na een feestje bij een jongen was blijven slapen, in hetzelfde bed, maar dat er niets gebeurd was. “Dat kan niet”, Repliceerde grootmoeder, “twee jonge mensen in bed en er is niets gebeurd! Onmogelijk!”

Mijn zuster zei dat ze enkel wat geknuffeld hadden. “Dan is hij een homo!” Stelde grootmoeder vast.

Mijn zus was hierdoor licht geambeteerd, want ze zag die gast wel zitten vermoed ik. “Neen mémé, hij zeker geen homo!”

“Dan heeft hij maar één bal! Want aan die scheelt er ook iets!”

Mijn grootmoeder: een deskundige.