eksena sa mrt

magagandang bagay

2012-07-25T21:26:00.000+08:00

nagdaan na ang kalahati ng taon at ngayon lamang ulit ako nakasulat dito.

sa aking pagbabalik-tanaw sa mga naisulat dito, napansin ko na karamihan dito ay negatibo. sa totoo lang, hindi naman. maraming bagay lang talaga ang nakakainis sapagkat maari naman itong masolusyonan. ang pinaka-importante lang ay dapat magkaroon ng disiplina ang tao.

ngunit ano ba ang maganda kong nakikitang "improvement" sa mrt?

syempre, lahat tayo ay magsasabing, "MAY PILA NA! sa loob ng istasyon!"

di ba napakagandang pakinggan ito? mas maayos ang sistema, mas maayos ang mga tao. yun nga lang, may makikita ka talagang ilan na walang pakialam sa pila. ito yung mga taong ayaw malamangan, e sila naman itong laging huli. ang labas tuloy ay, sila pa ang namemerwisyo ng ibang tao.

ano pa ba ang maganda sa mrt?

naku, wala na yata akong maisip. ang pumasok sa isipan ko ay ang nakakairitang "mob" na nakikita ko sa Quezon Ave Station kung nahuhuli ako ng labas ng bahay, kahit sampung minuto lamang. isipin mo, wala pang alas-siete, ang pila ay nasa may bandang kfc na. kulang na lang at sakupin na rin ng tao ang kalye ng Panay. sa tingin ko, naging ganito ito sapagkat yung mga nagbu-bus dati ay pilit na ring umiwas sa trapiko na gawa ng bagong patakaran ng MMDA sa lansangan (lahat ng bus ay di maaring dumaan sa flyovers), kaya sila ay lumipat na sa pag-MRT.

siguro, magiging maganda rin kung dadagdagan na nila ang mga coaches, ano?

heto pa pala ang maganda sa mrt: mga taong may sense at pansamantalang lumalabas para sa mga taong doon talaga baba, tulad sa Cubao.

naku, nahihirapan talaga akong mag-isip ng isa pang magandang bagay na nagaganap sa MRT. sa tingin ko, mas marami pa rin syang stress na dulot lalo na sa biyahe.

o, sige na nga. isang maganda rin sa MRT ay convenient siya, at kahit madalas masira, ay nadadala ako sa kailangan kong puntahan (kahit ma-late na minsan).

pasaway na pasukan

2011-06-10T11:02:00.004+08:00

a-sais ng hunyo, pasukan na ng karamihan sa mga estudyante.

natural, lunes iyon kaya maaga ako lumuwas dahil alam kong higit na mas masikip ngayon. nakasakay na ako sa tren at sinuwerteng nakaupo. umidlip na lang ako dahil malayo-layo pa naman ang bababaan ko.

maya-maya lang ang may naramdaman akong kumakaluskos sa likuran ko. may isang babaeng nilagay ang libre! sa likuran ng upuan ko (sa sulok kasi ako nakaupo). pagmulat ko, sinabihan ko sya, "miss, wag ka naman magkalat sa tren. kung ayaw mo nyang dyaryo, wag ka na uli kukuha sa susunod!" d nya na ko pinansin dahil ang dyaryo ay sumuot na sa siwang ng upuan. wala din ako nagawa, tinuloy ko na lang ang idlip ko.

alas-singko ng hapon, umuwi na ako galing opisina. mahaba na naman ang pila sa pagpasok. nasa unahan ko ang dalawang lalaki. mukhang mga construction workers. daldalan sila.

pagdating sa turnstile, sabay sila pumasok. kinuha ng nasa hulihan ang tiket at saka pinasok. akalain mo, dalawa silang nagkasya sa pasukan at iisang tiket lang ang ginamit nila! napailing na lang ako. kung makakadugas nga naman!

sa platform naman, habang naghihintay sa tren, napakadaming tao muli. d ko sinasadyang natabig ang bag ng babaeng nasa unahan ko. bigla syang napalingon sa akin at tiningnan ako ng masama sabay yakap sa kanyang bag. aba, akala nya siguro snatcher ako! tinignan ko din sya at inirapan. parang gusto ko sabihin na "hoy, kung tutuusin, mas marami pa kong pera sa yo!" d na ko nagmaldita dahil masikip, lalo lang ako mabbwisit.

makalipas ang tatlong treng nagdaan, saka pa lang ako nakapasok. bago magsara ang pinto, nagsalita ang driver ng mrt, "wag lang po muna tayong hihinga". nagkatinginan ang mga tao. maya-maya, "joke lang po!", sabi nyang muli. kulit ng driver na to, nakuha pa magbiro!

kadalasan naman kasi, mas madami ang papasok ng tren kesa palabas kapag uwian na. ni hindi na nga makuha lumamig ng aircon sa kapunuan. may isang ale, "wag na nga kayo magsiusad para di na sila makapasok! napakasikip na e!" sa isip-isip ko, sana di ka na lang nagtren kung gusto mo maluwagan!

hay naku, pasaway ang araw ko nito!

masamang hangin

2011-06-10T10:52:00.003+08:00

noong nakaraang linggo, as usual rush hour na naman nung ako ay makauwi. byernes pati.

pagdating ko sa ayala, d p ganun kasikip. pero nung nasa buendia na, naku, ibang eksena na! talagang tulakan na ang mga tao sa pagpasok! d ko na lang pinansin, tinatagan ko na lang ang sarili ko sa pagkakatayo para d madala ng nagtutulakang madla. nagmamasid lang ako sa mga tao, ang iingay! madaming nagkkwentuhan (may narinig pa nga ako tungkol sa lovelife ng nasa likuran ko, kesyo mahal na daw ang tawagan pero d pa din nya matantya kung boyfriend na nga ba nya yung lalaki).

pagdating sa ortigas, nalibre ang upuan sa harapan ko. minabuti ko na lang paupuin ang isang babae sa likuran ko dahil malapit na naman akong bumaba. santolan na tapos cubao. bago magcubao, nakita ko yung dalawang babaeng nakaupo malapit sa akin na biglang humagalpak ng tawa. maya-maya ay nasundan ito ng napakasamang hangin, mabaho! unti-unti, ang mga tao ay nagtakip ng ilong. may isa sa bandang likuran ko ang napasambulat,"ano ba yan, may umutot! d pa hinintay bumukas ang pinto bago nagparaos! masusuffocate kami!" bigla nang bumukas ang pinto, hudyat na nakarating na sa cubao station.

bago ako bumaba, tinigna ko muna ang dalawang babaeng nagsitawa kanina. hinala ko, isa sa kanila ang umutot.

nagmamadali

2011-06-01T15:04:00.002+08:00

isa pang kwento ng kaibigan kong si lisa ---

*****

Papalabas na ng exit area, yung babae sa likod ko ay panay ang tulak. Nilingon ko...

Babae: Bagal kasi! Kitang nagmamadali ang tao!

Lisa: Ay di magpakamatay ka ng mapadali ang buhay mo!

Natameme ang nagmamadaling ale.

*****

stored value

2011-06-01T15:02:00.000+08:00

kwento ng kaibigan kong si lisa:

*****

Sa MRT, may isang mama na bibili ng Stored Value Ticket/Card. Nilagay niya ang P100 sa tray:

Teller: san po ito?

Lalake: STORAGE VALUE nga!

*****

ang sungit ni kuya! hahaha! ;)

"tingin" wars

2011-06-01T14:59:00.000+08:00

noong nakaraang araw, dumating ako ng 0730 at di ako nakasakay sa nakaparada ng tren. kahit na ako ay nagmamadali para makahabol sa office shuttle, pinili ko na lang na hintayin ang susunod na tren. makalipas ang dalawang minuto, dumating siya at ako ay nakapasok ngunit tulad ng dati, tulakan pa rin. at dito nangyari ang "tingin" wars.

nakakuha ako ng lugar sa gitna ng dalawang rail post malapit sa pinto. sa likuran ko, naramdaman ko ang patuloy na pagtulak ng ibang kababaihan. para di na maipit pa ng sobra sa kinaroroonan ko, ako ay tumayo ng matuwid at pilit na di gumalaw. kung gusto niyong sabihin na nanulak ako paatras, tama ka. ngunit itong ale sa likuran ko, sobrang tulak ng tulak at di niya napapansin na may lugar pa sa likuran niya. kung maari lamang siya ay umatras ng kaunti, hindi siya mahihirapan. nakailang istasyon na at ganun pa rin, natutulak ako at tinutulak ko ang babae pabalik. ang nakakainis nga lang sa pwesto ko ay tumutulo ang sa taas ko ng tubig, diretso sa ulo ko! hindi ba nakakairita yun? pero naging magpasensya na ako.

pagdating sa may santolan o ortigas, minabuti kong umiba ng pwesto at humarap sa kabilang side. sa pwestong iyon, naging mas komportable ako pero naging katabi ko na ang aleng kanina pa ako tinutulak. nung napatingin ako sa kanya, ang sama ng tingin niya sa akin -- as in super masama. at siya pa ang may karapatang magalit sa akin ano?! kaya tinignan ko rin siya ng masama!

tinignan niya ako. nakasimangot siya.
tinignan ko siya. nakakunot ang noo ko... matagal...
umiwas siya ng tingin.
umiwas ako ng tingin.
biglang tulo ng tubig sa tabi niya!

"ay, tumutulo..."

o ayan, ale! alam mo na bakit ayaw kong magpatulak! bwisit! buti naman at naramdaman mo!

tesp eduardo part 2

2011-04-15T08:48:00.000+08:00

karaniwang eksena sa mrt na siksikan na agad, kahit sa ayala ave station pa lang kung saan ako sumasakay. natural, asahan mo na pagdating pa sa mga susunod na estasyon ay ganun din dahil iilan lang naman ang bumababa.

noong isang araw, pagdating ng sinasakyan kong tren sa guadalupe station, mayroong isang matandang mama na bigla na lamang nagpumilit sumiksik sa tren ng mga babae. aniya:

"pasingit na o, pasingit na! magsiusad na kasi kayo nang makasingit na!"

ilan din kaming mga pasahero sa loob ang napalingon sa kanya at napailing, maging ang mga nasa labas. kapal nga naman ng mukha ng mamang ito! nakita na nyang punong-puno na ang tren at ang daming mga babae sa platform na mas nauna sa kanya ang nagbabakasakali ding makasakay e inunahan pa nya! bigla na lamang siyang sumulpot sa gilid at sumingit.

nagbabala na ang pinto sa pagsara at patuloy pa din sya sa pagsiksik upang magkasya. naalala ko ang naunang post dito tungkol kay tesp eduardo. naisip ko tuloy, sya kaya ito? tugma kasi sa kakapalan ng pagmumukha at kawalan ng pakialam sa kapwa. siguro kung umangal ako ng malakas at nagparinig sa kanya, malamang magrereact sya. pero dahil iniintindi ko ang pagbalanse ko at pagkaipit ng paa ko, pinili ko na lang manahimik.

upo ka na

2011-04-14T22:15:00.000+08:00

noong nakaraang taon, malapit na sa pasko, medyo mataba ako. sige na nga, di na medyo. mataba ako. dahilan siguro ito ng dahil sobra kong kain at vitamins dahil lagi akong tinatablan ng sakit. enihoo, ito ang kwentong mrt ko (salamat kay grace at eden sa pagpapaalala sa akin ng kwentong ito)...

noong nakaraang taon nga, mataba ako. dahil dito, mas madalas ang pag-atake ng aking plantar fasciatis at di ako makatagal ng tayo sa sobrang sakit sa paa. idagdag mo pa na hindi na malakas ang aking ankle dahil sa nakailang injury na ako dito. tama nga sila na once nagka-sprain ka na, nandyan na siya at di na gagaling ito ng 100%. sa mga pagkakataong "injured" nga ang paa ko, minamabuti kong sumakay sa northbound na tren para makaupo. kaya isang araw....

nasa platform na ako ng gma-kamuning station northbound. dahil medyo late na, marami na ring babae ang nakaabang at pagpasok ko, di na ako nakaupo. minabuti ko na lang tumayo sa may hawakan malapit sa pinto. mamaya pa, yung batang nakaupo sa harap ko ay tinapik ako at sinabing

"ate, umupo na kayo."

"ha???," sabi ko. "hindi na, salamat na lang."

"hindi, ate. upo ka na!"

sinabi ko nga ulit na okay lang ako pero para wala ng away, tumayo yung baba at sinenyasan akong umupo. hinabol ko na lang siya ng tingin at nagtatakang umupo...

mamaya-maya, napatingin ako sa baba at alam mo anong nakita ko?!

aruy!!! ang laki pala ng tiyan ko! pwede na nga ako magmukhang buntis, dahil na rin sa uniporme ko. inakala siguro ng bata, buntis ako at binigay ang upuan niya. nakakahiya pero uy! ang sarap makaupo sa mrt lalo na kung masakit ang paa mo't alam mong siksikan mamaya-maya lang!

kaya minsan, may advantages din ang pagiging mataba! :D

ayala ave station

2011-04-14T11:29:00.001+08:00

ika nga nila, ako ay isang makati girl.

araw-araw, sa ayala ave station ako bumababa pagpasok at ganun din naman sa pag-uwi.

sa umaga, marami akong kasabay na bumababa dito. iba't ibang klase ng tao, mga manggagawa, propesyonal, at mga estudyante. walang problema sa umaga maliban na lang sa mahabang pila sa turnstile ngunit mabilis naman ang daloy kaya ok lang.

sa hapon, tuwing uwian ng mga nag-oopisina at dagsa ng mga tao, dyan na nagsisimula ang drama. rush hour na nga. at umpisa na din ng umaatikabong pilahan.

pag-akyat mo pa lang sa pinaka-estasyon, umpisa na agad ng pila. pila sa pag-akayat sa hagdan dahil di umaandar ang escalator o kaya naman pila sa elevator. kapag nasa itaas ka na, malulula ka sa isa pang napakahaba at mala-sawang paikot ng pila. aakalain mong ito'y pila sa pagbili ng tiket ngunit hindi: ito ay pila sa pagpasok sa platform. nariyan na umabot na ito sa may julie's at pumaikot na hanggang sa may tapat ng mister donut. ang pinakamahaba kong napilahan ay yung umabot hanggang sa bago lumiko papuntang sm. ngunit sadyang pasaway ang mga tao dahil sa kalaunan, ang tatlong pila ay nanganganak hanggang maging apat o lima. nagkakaroon tuloy ng bottleneck pag malapit na sa inspeksyon.

may mga araw din na hindi ganun kahaba ang pila dahil dinadagdagan na nila ng mga gwardiyang nag-iinspeksyon ng mga bag (na tinutusok lang naman ng mahabang stick ang loob ng bag mo). kapag ganito, may pagkakataon pa akong makabili ng paborito kong cheesy beef sa jamaican pattie shop para baon sa bus pauwing malolos.

sa platform naman, kadalasan ay siksikan na sa tapat ng yellow line indicator ng bukasan ng pinto ng tren. at pagdating ng tren, dagsa talaga ang tao sa pinto kahit kagyat pa lang bukas nito. mas madalas na nahihirapang bumaba ang taong nasa loob dahil dinudumog na sya ng mga papasok (ganun siguro ang feeling ng pinagkakaguluhan ng mga fans ano?). andyan na ang tulakan, sikuhan, at balyahan. may isang pagkakataon pa na isang babae ang di napigilang sumigaw at hinawi ang mga katabi nya para lang makasakay. grabe!

minsan, nakakasakay agad ako pero madalas, mga dalawa o tatlong tren pa ang nakakalipas bago ako makapasok. ay, bago pala ako maitulak paloob! naalala ko noon, may dalawang matandang lalaki sa tren at nagulat na lang:

"ganto na pala ang mga babae ngayon! parang mga amazona sa lakas! daig pa yata ang mga lalaki sa kabila!"

"mga propesyonal pa ang karamihan sa mga yan!" sabi nung isa habang napapailing.

aray ko, tinamaan ako ng kaunti dun ngunit may punto sila. naobserbahan ko din na nawawala ang pagka-finesse ng isang babae, anuman ang estado nya sa buhay, kapag pasakay na sya sa tren sa ayala ave station tuwing rush hour.

ito ang karaniwang eksenang iniinda ko tuwing hapon. marahil, walang pinag-iba ito sa iba pang mga matataong istasyon ng mrt. kaya pagdating ng alas-singko, nagpapalit na ako ng tsinelas para sumabak sa gyera dahil uwian na!

=====

isang paglilinaw: ang mga nabanggit na merchants sa itaas ay hindi ko mga sponsors, hehe!

escalator

2011-04-14T09:25:00.000+08:00

araw-araw pagpasok sa trabaho, ako ay sumasakay sa mrt mula sa north ave station. araw-araw binubuno ko ang dami ng tao at kahabaan ng pila lalo na kapag lunes na kadalasan ay umaabot na hanggang sa gilid ng kalsada, tanaw ang siksikang mga tao sa hagdanan paakyat sa estasyon. sa gayong pagkakataon ay lagi akong napapaisip na mag-bus na lang kaya ngunit sa huli, lagi ko pa rin naman tinatyaga ang pila dahil alam kong mas tantyado ko ang oras ko sa sandaling makasakay na ako sa tren. araw-araw din akong naghahagdan dahil laging hindi gumagana ang escalator dito. Dahil may pinapatupad ng segregation sa mga may tiket at wala, ang mga may tiket ay iniinspeksyon sa bandang kaliwa ng pasukan papunta sa may escalator at ang mga walang tiket ay sa bandang kaliwa kung saan naroon ang hagdanan. may tiket ako kaya dun ako sa kaliwa lagi.

ngunit iba ngayong araw na ito. sa unang pagkakataon , umandar ang escalator. nasanay ako na tuwing sasakay ay inaakyat ko ito dahil hindi ito umaandar. marahil, ang mga kasamahan ko ay gayon din dahil narinig ko ang isang babae sa unahan ko, "aba, umaandar! grace, umaandar!" tila excited ang kanyang boses sa pagkakasambulat nito sa kasama na nahuli sa likuran ko.

ilan nga ba talaga ang talagang gumaganang escalator sa mga istasyon ng mrt? naalala ko tuloy noong makapasko (bandang enero yata iyon) nang biglang huminto ang escalator paakyat sa ayala ave station. nabalitaan ko lamang ito, bigla raw huminto kaya nawalan ng balanse ang mga tao, nadapa, at nagkapatung-patong ang ilan. mayroon pa nga na grabe kaya kinailangang madala sa ospital. magpahanggang ngayon, hindi pa din gumagana ang escalator na ito kaya nagkakaroon ng pagsisikip sa hagdan dahil nagsasalubong ang mga paakyat at pababa. keep right ang polisiya dito ngunit hindi mapigilan ang ibang nagmamadali (gaya ko, hehe), lalo na may mga mababagal sa unahan, na um-overtake para makaakyat agad.

hindi ko alam ang sitwasyon sa ibang istasyon dahil tatlong istasyon lang ang aking madalas na pinupuntahan; marahil gumagana pa ang escalator nila. pero sana naman, lalo na sa mga matataong lugar at maraming mananakay, iyon sana ang pagtuunan ng pansin ng mga namumuno na ayusin. ang taas kayang akyatin ng mga hagdan! paano na ang mga may mahihinang tuhod at kapansanan? iisa lang naman ang elevator.

bukas kaya, maabutan kong umaandar pa rin ito? sana. pero di ako umaasa.

unang dapa sa ayala station

2011-04-10T21:33:00.000+08:00

nabanggit ko na sa nakaraan kong post ang pinakamalala kong disgrasya sa mrt. pero payagan niyo akong isulat ang nangyari sa una kong dapa sa loob ng tren.

noong araw na iyon, matagal dumating ang tren (as usual) at syempre, parami na ng parami ang mga taong nakaabang sa tren. dahil nakailang tren na rin ang nakadaan, napadpad na kami ng kaibigan ko sa harap ng grupo, kung saan bubukas ang tren...

fast forward ng konti.

dumating na ang tren at sobrang dami na ang tao. pagbukas na pagbukas pa lang ng tren, nagtulakan na ang mga taong gustong mauna sa loob. sa lakas ng pagkatulak ng mga taong nasa likuran ko, ako ay natulak sa loob ng di ko inaasahan. maluwag ang tren kaya walang nakatigil sa momentum ko. tuloy, nadapa ako sa gitna. hindi ko maisip agad ano ang gagawin ko at bigla na lang akong kinabahan. di ko makita ang kaibigan ko at walang umaalalay sa akin. sa sobrang takot ko, ang una ko na lang naisip ay --

"sheet! paparating na sila!!!!"

parang isang stampede kasi ang nakita ko sa nakadapa kong posisyon --

"sheeeet! puwet lang nila ang nakikita ko!!!"

at doon, naalimpungatan ako at bigla akong napatayo. alam mo ba na pagkatapos noon ay nakapunta pa ako sa gitna ng tren at nakapwesto ng matino? doon ko na lang rin nakita ang kaibigan ko. sa sobrang gulo, di nga niya namalayan na nadapa ako at nagtaka na lang raw siya na bigla na lang raw akong nawala. isipin mo, siguro, nangyari lang ito ng wala pa sa limang segundo. ganun kabilis ang pangyayari.

nakakatakot isipin na may mga pangyayari sa buhay na in just a few, or even split, seconds, everything can be lost, an accident can just happen. wala lang, naisip ko lang....

sana di niyo naranasan o mararanasan ang naranasan ko.... ingat po tayo lagi....

disgrasya sa mrt

2011-04-10T21:21:00.000+08:00

opo, aaminin ko po. nadisgrasya na ako sa mrt. anong disgrasya kamo? hiwalay sa sobrang bugbog ng katawan kapag rush hours, naranasan ko na ang:

1. mapasakay sa escalator na habang umaakyat ay biglang bumaba!!!
2. nadapa sa gitna ng tren habang papasok dahil sa tulak ng mga tao.
3. mapaayaw sa isang mayabang na TESP personnel
at ang pinakamalala,
4. mahulog sa pagitan ng platform at tren.

opo, nahulog po ako sa pagitan ng platform at tren. kung sa england pa ako ngayon, maririnig ko na ang sigaw ng bus driver o ang paalala sa tube, "mind the gap please!"

paano nga ba nangyari yun, at ano nga ba talaga ang nangyari? syempre, nangyari ito sa lagi na lang napakasalimuot na umaga sa quezon avenue station (kung hindi ka kasama sa "stop entry," nandun ka sa loob ng sobrang punong platform). sa araw na iyon, nasa platform na ako at may dumating na isang di kapunuan na tren. nasa gitna na ako ng mob at tulad ng dati, napapagalaw ako papunta sa pinto ng tren ng di ko pinipilit. tulak lang, okay na. sa kasamaang palad, dahil di ko nakikita kung nasaan na ako, bigla na lang nahulog ang aking kanang paa sa pagitan ng tren at platform. at ayun, dapang-dapa ako sa gitna ng tren habang ang mga ibang babae ay pilit pa ring pumasok -- nagmamadali para maka-pwesto, habang ako ay nakadapa. sa sandaling yun, sobra akong natakot na ako'y maapakan ng walang kaawa-awang mga kababaihan. pasalamat na lamang ako sa Diyos na may isang aleng, nag-alala sa akin at kinuha ang braso ko at pinilit na ako ay makatayo. pasalamat ko talaga sa kanya!

at alam niyo ba na sa bilis ng nangyari, sa pagkahulog ko at pagkatayo, nakapwesto pa ako ng maayos?! yun nga lang, di ko na na-appreciate iyon dahil hanggang sa guadalupe station kung saan ako baba, ramdam ko ang kirot ng sakit sa kanang paa ko.

pagdating sa opisina, di ko na hinintay na matignan ito at ayun nga, namamaga at kulay green at violet na ang harap ng aking kanang paa, hanggang sa tuhod. buti na lang at di napunit ang aking pantalon dahil kung nangyari yun, sa tingin ko ay nagkaroon na ako ng malaking sugat. sa buong araw na iyon, ako ay naka-compress at umiika-ika. nang sumunod na araw, minabuti ko nang di pumasok sapagkat yun nga, lumala ang maga at kulay ng mga pasa ko.

ngayon, magaling na ako pero mas maingat na ako, lalo na kung nasa harapan na ako ng mob, at maingat ako sa pagtantiya kung nasaan na ang pagitan habang natutulak papasok ng tren.

care at physical injury

2011-04-10T21:06:00.000+08:00

sa gma-kamuning station, sikipan, wala ng lugar para sa iba pang pasahero. may isang aleng nagpupumilit pumasok:

"please naman, sumingit pa kayo! papasukin niyo ako!"

wala na, miss. sorry, wala na talaga.

"grabe naman, sumingit na nga kasi kayo! papasukin niyo ako."

wala na nga e, nakikita mo naman, ano pa ang isisingit namin.

"grabe naman kayo! wala man lang kayong care! nagmamadali lang naman yung tao."

e sa lahat tayo, miss, nagmamadali. wala nga lang espasyo na! (yung aleng nasa loob, nabibwisit na)...

"grabe talaga kayo, wala talaga kayong CARE!"

okay, wala po talaga kaming CARE!
bagong word na narinig ko sa MRT.

=====

pagdating sa cubao station, wala na talagang space! isang ale ang biglang sumigaw at nanira ng katahimikan:

"hoy, yung siko niyo ho! kanina pa kayo ha!"

hoy, wala akong ginagawa sa iyo ha!

"anong wala, kayo na nga itong nakahawak sa rail, kayo pa itong sumisingit at nanakit. sobra na kayo."

kung ayaw mong masaktan, e mag-taxi ka!

"e pwede naman pong di magsakitan pero yang siko niyo! nanakit na kayo. PHYSICAL INJURY na yan ha!"

physical injury ka diyan! matuto ka ngang gumalang sa matatanda!

"e matuto rin ho sana kayong gumalang ng ibang tao! tama ba yung nanakit kayo?!"

at bigla na lang may isang tao na malakas na nag-"Sshhhh!"

at humina ang awayan ng dalawa. pagdating sa pang-ilang istasyon, maririnig mong nagkalayo na sila ng kinatatayuan ngunit may maririnig ka pa ring ---

physical injury ka dyan!

"e totoo naman. walang respetong matanda!"

hay naku! eksenang mrt nga naman. kailan kaya magbabago?

ang wish ko lang, sana makasakay si PNoy ng walang escorts during rush hours. sana makita niya ano ang kakulangan natin sa MRT.

please lang, ang buhok!

2010-06-23T22:32:00.001+08:00

habang nasa loob ng tren at sikipan, may isang matangkad na ale sa tapat ko ang galaw ng galaw at "flip ng flip" ng buhok niya. di niya nararamdam na ang buhok niya ay tumatama diretso sa mukha ko. sabi ko sa sarili ko,

"sige, isa pa at mapagsasabihan ko na itong babaeng to! wala akong pakialam kung mas malaki pa siya sa akin."

at ayun nga, nag-"flip" na naman siya ng buhok ---

"MISS! ANO BA?! PWEDE BA, PLEASE LANG, STOP FLIPPING YOUR HAIR! PLEASE LANG."

mabuti naman at may malasakit rin pala at tumigil na syang gumalaw pa hanggang sa nakababa na ako....

pero kung hindi at inaway pa ako nun, naku, may isasagot pa ako sa kanya:

"AS IF NAMAN ANG GANDA NG BUHOK MO, e parang YERO sa katigasan!"

(okay, okay, masama na ako pero nakakainis lang talaga ano?! sa mga sumasakay ng tren, please lang, maging sensitive naman tayo sa iba nating mga kasama)

pinakamasuya

2009-11-04T20:59:00.000+08:00

ito na yata ang pinakamasuya kong sakay sa mrt. sa una, pasalamat pa ako dahil dumating ako sa istasyon ng quezon avenue na walang stop-entry. pagdating ko sa loob, nakakuha pa ako ng Libre magazine at napasin kong may 15 minutos pa akong palugit bago ako siguradong maiiwanan na ng shuttle service sa istasyon ng guadalupe.

tulad ng dati, marami pa ring tao ang naroroon ngunit di ako nag-worry. kung sabagay, sa ganitong oras din noong isang araw nang nagkaroon ng skip-train. relax lang ako... hanggang sa tumatagal na ng tumagal, di pa rin dumarating ang tren... "ayan na, dumating na! ngunit di ako nakapasok. sige lang, may oras pa ako. ayan ulit, may tren na! naku, di na naman ako nakapasok! naku, maiiwanan na yata ako ng tren... hmm... ano ba naman itong babae sa likuran? poporma pa yatang uunahan kami sa harap. makikita lang niya."

sa labas pa lang ng tren, nakikipagsikan na ang ilang mga babae dahil sa katagalan ng tren. nakatatlong tren bago ako nakapasok at ito ay dahil sumiksik ako sa babaeng nasa harapan ko na ayaw gumalaw at dahil na rin sa pagtutulak ko sa mga tao papaloob ng tren. opo, sa unang pagkakataon, ako po ay nanulak ng tao dahil sa kagipitan ko sa oras. pero ang nakapagtataka, noong nanulak ako, napadpad ako sa mismong pinto lamang ng tren. ngunit ilang segundo pa ng tulakan, ako ay mga 3 taong layo na sa pinto! akala ko, wala nang ipagkakasya ang tren na iyon dahil sa siksikan na kami. ngunit hindi, pagdating ng kamuning at cubao, naku! ipit na ipit na ako.

"gusto niyo ba kaming patayin dito???" tanong ko na gusto ko nang isigaw sa mundo!

sa loob ng tren, ipit na ipit na ako. pakiramdam ko, ako ay nagkaroon ng libreng masahe (o bugbog) sa lahat ng mga siko na nararamdam kong tumatama sa buong katawan ko. ramdam ko na ngang nakalapat, talagang lapat, ang aking boobs sa likuran noong isang ale. habang ang puwet naman ng isang ale ay nakalapat na sa aking hita! at ang mga buhok, ale! naku, iba't ibang klaseng buhok ang tumama sa mukha ko - maikli, mahaba, kulot, tuwid. masarap na ngang hilain ang mga iyon dahil sa di mapigil na paggalaw ng mga ulo ng mga tao. pansin ko lang, sa sobrang sikip, iisipin mo sanang mas di gumagalaw ang tao pero hindi, mas malikot pa yata sila! hanggang sa boni station, ganun ang posisyon ko, ipit na ipit habang ang ulo ko ay nakatingin sa kaliwa dahil yun lang ang may bakanteng lugar kung saan di ako nakakahinga ng buhok! mabuti na lamang at pagdating sa boni, nakapwesto ako ng maayos para makalabas sa tren ng maayos. pagtingin ko sa likuran ko rin, hala, nandun nanggaling sa loob-looban ang aking kaopisina. pagdating ng guadalupe, sabay na kaming nagdasal na sana'y di maiwanan ng shuttle. ang masaya nga lang nito, pagbaba namin sa istasyon, nandun pa ang shuttle! isang minuto na lang at maiiwanan na kami.

naku, sa totoo lang, ito na siguro ang pinakamasuya kong sakay sa mrt. hindi ako nakahinga.

mini-eksena

2009-09-15T20:51:00.000+08:00

naku, parang palengke ang sinakyan kong mrt noong isang araw. sa may cubao station, habang nagkakaipitan na ang mga tao sa may pinto, dalawang ale ang bigla na lang namin narinig na nagsisigawan:

ale 1: hoy, kanina ka pa ha! ikaw na nga ang may rail....

ale 2: ano? ano?

ale 1: kanina mo pa ako sinisiko ha! ikaw na nga ang may hawak sa rail. sinisiko mo ako! kakainis ka na!

ale 2: ikaw nga itong malikot eh!

ale 1: e kasalanan ko bang di ko ma-control ang paa ko. ikaw na nga ang may hawak sa rail, naniniko ka pa at ang paa mo nakaganyan pa! naniniko ka ah!

ale 2: e anong gusto mo ngayon ha? ha?

sa tabi ko, sabi ng ale, "sana ipa-pulis na lang sila." tama nga naman -- disturbing the peace na sila.

=============

may mga gentleman pa nga rin talaga. huwag tayong malungkot.

noong isang gabi, minabuti namin ni M na mag-roundtrip dahil stop entry sa may guadalupe. pagdating sa platform papuntang timog, sumakay kami sa pinakahuling coach para pagbalik papuntang hilaga, ay nasa pambabaeng tren na kami. pagpasok namin sa coach, napakarami pa ring tao at walang magagawa - nakatayo lang kami ni M... Nang biglang tumayo ang dalawang lalake at ibinigay sa amin ang kanilang mga upuan! napakabait, ano? naawa nga ako sa isa sa kanila dahil hanggang taft, nakatayo na lamang sya... sana pagpalain ang lalakeng iyon.

============

bakit ganun, may nakaharang ng permanente sa escalator sa may quezon avenue? araw - araw, kailangan na ng mga taong baybayin ang halos 3 palapag ng station para makarating sa platform. saulado ko na nga ang bilang ng hakbang paakyat e: 19, 15, 10, 10, 10... o di ba?

maling sistema, o maling ugali?

2009-05-30T16:33:00.000+08:00

noong huwebes, kahit na maaga ako, naratnan ko pa rin ang "stop entry" sa quezon avenue station ng mrt. kung ganito na nakita ko nang hanggang paanan ng ng escalator ang pila, pinapanhik ko na lang ang hagdanan. syempre, pagdating ko sa palapag bago ang pasukan ng station, nakipila na ako. mapapansin na ang pila na galing sa escalator ay pumupulot na.

nang sinimulang buksan ang gate, ang dami ng mga tao ang nagsisigawan dahil ang mga tao na nasa pumulupot na pila at malapit sa gate ay nagpumilit sumiksik at ang mga taong nasa "tamang" pila ay nadadaganan na. maririnig mo ang mga salitang "pumila kayo ng maayos!" at mga hiyaw na "huwag niyo silang payagang makasiksik." syempre, para sa mga maayos pumila tulad namin, nakakairita ito ngunit wala kaming magawa. ngunit kahit na ganoong siksikan, di mo maiwasang makarinig ng nakakatawa. ang nangyari, sa gitna ng kaguluhan, siksikan at sigawan, may isang aleng napasigaw ng "sandali lang! dahan-dahan naman sa mga sumisiksik!" sa aming nasa tamang pila, nakakagulat yun na pahayag gayong ang aleng iyon ay kitang pilit sumiksik! ngunit kaysa uminit ang ulo ng mga tao, idinaan na lamang ito sa tawa - tawang nakakainis. masuwerte nga lang at nakapasok ako ng hindi masyadong nadadaganan ng mas malalaki pang tao sa akin.

pagkabukas, napansin kong walang pila sa escalator at laking tuwa kong pumanhik dito. ngunit pagdating ko sa taas, nakita kong mahaba na ang pila. ang nangyari ay, nagkaroon ng maayos na pila at binuksan nila ang daan para sa mga pababa o palabas na tao. mga ilang minuto rin na ganito, walang kumokontra sa pila at ang mga taong galing sa escalator ay nagsibabaan muli hanggang sa dulo ng pila. akala mo perpekto na ano? hindi pala.

habang tumagal ang paghihintay, napansin na lang ng mga nakapila nang matagal na may bagong namuong pila sa pinakahuling linya namin sa kanan. syempre, di maiwasang magkaroon ng isang taong magbibigay ng komento.

"hoy, yung taong naka-itim, may pila sa baba! huwag kang gumawa ng sarili mong pila. maraming taong nauna sa iyo. mahiya ka naman!"

ngunit ayun po, deadma ang mamang naka-itim. tila walang narinig. maya-maya pa, may isa namang nakaputing lalake ang pilit sumingit at ang resulta, panibagong pila. hanggang sa magulo na naman ang pila sa may lugar ng babaan. kaya noong nagbukas muli ang gate, may singitan at sagutan na naman. ani pa ng isang lalake sa sumingit, "hoy, doon ka sa tamang pila! huwag kang sumiksik!" ngunit tanga nga yata yung lalake dahil sumagot pa sya ng "e ikaw kaya ang bumaba at pumila doon?!" haay naku! tao nga naman, oo! sya na nga ang mali, sya pa ang may lakas loob na manghamon.

maganda na sana, ano? may pila, walang siksikan, walang taong naaberya. kaya kung minsan, maitatanong mo na lang sa sarili mo - sistema nga ba ang mali? sa pagkakataong ito, sa aking palagay, di na sistema ang nagkulang. nagkulang na rin ang tao dahil sya mismo ay walang disiplina. walang pakialam, tulad ng lalakeng nakaitim. matanda na tayo at sana naman, alam na ang tamang gawain. pumila. mahirap bang gawin iyon? kung ayaw mo namang abutan ng mahabang pila, maari siguro ay gumising ka ng maaga, o lumabas ng bahay ng maaga. hindi iyong pipilitin ang sariling sumiksik at magaaberya ng ibang tao.

hindi ba nasa tao na ang mali sa pagkakataong ito? bakit ang hilig nating magreklamo sa mali ng sistema? bakit hindi natin tanungin ang sarili natin kung bakit nagkakaganoon. sana naman ay may malasakit tayo, kung hindi man sa ibang tao e sa sarili na natin mismo. huwag na nating pairalin pa ang ating pagkatanga. tulungan natin ang mga sarili nating paunlarin ang ating paligid. tama nga ang aking pari, may sakit ang ating bansa. tulungan natin syang gumaling. gawin natin ang nararapat. huwag lahat ng problema ay ibalin sa ibang tao, sa sistema. magsimula tayo sa ating mga sarili. kayanin natin ito.

huwag tayong maging tulad noong lalakeng nakaitim na iniisip lamang ang sarili. kung may malasakit tayo sa bansa natin, magsumikap na magkaroon ng disiplina. makinig sa tao sa paligid. sundin ang batas. gawin ang tama.

tesp eduardo

2009-05-24T09:10:00.000+08:00

napakalaking pangyayari ang naganap noong huling huwebes. pumunta kami sa station manager sa north station para maghain ng reklamo laban sa isang nagngangalang eduardo ng tesp. ang lahat ng pangyayari ay nagsimula sa guadalupe station.

noong huwebes, ganap na mga alas-5 y media ng hapon, dumating kami sa istasyon ng guadalupe at naratnan ang pagkatagal-tagal na paghihintay sa tren. palagay namin na nagkaroon ng defective tren. maya-maya, may dumaan nga na tren na walang laman at dumiretso lamang ng takbo. alam na naming punuan na ang susunod na tren. ang hiling lang namin ay makapasok dito. nang dumating ang tren, naiwan ang dalawa naming kasama at ang mukha ko ay ilang pulgada na lamang sa pinto. nang papasara na ang tren, may isang lalake na kumaripas ng pasok at pilit na ipagkasya ang sarili niya. malamang, lahat ng babae sa pambabaeng tren ay nagreklamo dahil masikip na nga at heto ang lalaking nagpupumilit pa. ang sabi naman ng lalake, 'eh yung guard nga pinapasok ako e, kayo pa magrereklamo?' nakakainis ha! yung ale sa likuran ko ay sumenyas na rin sa akin na itulak sya papalabas sa susunod na istasyon. sa kamalasan nga lang, ang susunod na pintong bubukas ay hindi sa pwesto namin kundi sa kabila.

sa sobrang inis, pinariringgan na namin ang lalake na siguro nga may sakit sya at kaya dito sumakay. hindi umimik ang mama na ang likod niya ay nasa mukha ko. maya-maya, napansin ko ang kanyang t-shirt na nakasulat doon, tesp. narinig ko na ito, hindi ko lang alam kung san, pero narinig ko na nga ito. alam kong may kinalaman ang opisina nila sa mrt. kaya lakas sabi ko na "kaya naman pala, taga-tesp sya." ayan, nakasulat sa likuran niya, t-e-s-p.

sumunod noon, hinarap ako ng mama at sinabing 'bakit mo binabasa ang likuran ko?' uhmm... may masama ba? kaya tinanong ko na lang:

"may sakit po ba kayo at nandito kayo sa mga pambabaeng tren?"
malnourish, ang sabi niya.
"di naman po kapansanan ang malnourishment ah!"

tapos may mga sinabi siyang di ko na matandaan. ang naalala ko na lang ay ang sabi niyang,

di mo kilala itong kausap mo!
"e sino nga po ba kayo?"
ako si eduardo. kilala ako dito. tanungin mo pa sila lahat. tumawag ka sa 3016. kilala ako doon.
"o sige ho, tatandaan namin yan. eduardo sa 3016."
gusto mo, bumaba pa tayo ngayon at kausapin ang pulis eh, ang hamon niya.
"hindi na po. tatawag na lang kami. sayang ang oras namin."
kung gusto mo, bayaran ko pa ang oras mo!

araykupu! ang sakit magsalita ng taong ito ha! gusto ko na nga lang sagutin na "magkano po ang daily rate niyo? kayang-kaya ko po yan!" buti na lang, pinigilan ko ang sarili ko.

ang sumunod na sinabi ng mamang ito ay ang mga linyang ito:
"di niyo kilala kung sinong kausap niyo! hindi sa inyo ang tren na ito. sa amin."

sinagot naman ito ng kasamahan kong nang "di ho ito sa inyo! sa taxpayers po ito!"

maya-maya, may isang maliit na babae ang sumagot sa likuran niya.

"eh bawal naman talaga ang ginagawa niyo eh! pambabaeng tren ito! nasa rules po ito. alam ko na bawal yan! polsci student ako. ang bobo niyo naman po!"

nang marinig ang mga salitang iyon, mukhang nanggalaiti ang mama at sinabi sa batang iyon ang salitang parang ganito: huwag kang sasabat-sabat. harapin mo nga ako!

sa panahong iyon, nakakatakot ang mamang iyon dahil parang gusto na niyang gawan ng masama ang babae. mabuti na lamang ay dumating na kami sa shaw station at doon ay bumaba ang lalake.

mga suhestiyon

2009-03-17T22:09:00.000+08:00

ilang buwan na rin ang nakalilipas nang mapansin namin na may "suggestion box" na sa mrt. naku, marami akong gustong sabihin ngunit hanggang ngayon di ko pa rin nagagawa... dapat magawa ko na sya sa madaling panahon!

mga pagbabago

2009-02-06T23:17:00.000+08:00

may dalawang bagay akong napansin na medyo sa bago sa mrt. una, bago na ang kanilang cards at pangalawa, may suggestion boxes na.

una, ang cards. mabuti naman at napalitan na ang mga ito ng bago. ang mga lumang cards na kahit yupi-yupi na ay binebenta pa rin ay nagdudulot lamang ng malaking sakit sa ulo para sa akin. akalain mo ba naman, may isang beses na kabibili ko lang ng card at minsan lang nagamit nang biglang nag-entry error na ako. noong pina-check ko sya sa operator, sinabihan akong sira na ito at di na magamit. kasalanan ko pa ngayon na nilagay ko lamang sya sa coin purse ko. sayang, namaalam na lamang sa akin ang natitira kong 88 pesos sa card. talaga lang, di ko na ito nabawi pa! mabuti na lamang ngayon, bago na ang mga cards.

isa lamang ang natutunan ko sa pangyayaring iyon. ngayon, kung ako'y bibili ng stored value ticket, lagi kong tinitignan kung may kahit na maliit na sira ang card tulad ng yupi. di ako umaalis sa counter hanggang di ko tinignang mabuti. tama lang yun kasi kung di ko gagawin yun, baka mamamaalam na naman ako sa pera ko ng ganoon lang kung nagkataon.

pangalawa. may suggestion box na sa lahat ng istasyon ng mrt. pasalamat ko lang! gusto kong magsulat ng maraming suhestiyon. isa na rito ang --
- siguraduhing maayos lahat ng turnstyles lalo na kung rush hour

- huwag payagang sumakay ang mga magulang na may dalang mga sanggol sa rush hour (masama ba ako sa pagsasabi kong ito?)

- sinusuportahan ko si mf dito, dapat ay may pila papasok at palabas ng tren para maayos ang daloy ng taong-trapiko. ito ay makakasiguro rin na patas ang oras ng hinintay ng isang tao sa pagdating ng tren. ang nangyayari kasi, sa siksikan, madalas na yung sinong nauna ay siya pang naiiwanan ng tren

- magdagdag ng train coach

yun lang.

mga bago sa mrt.

ang tren at ang mga matitigas ang ulo

2008-12-11T20:39:00.000+08:00

pagdating ko sa station ng mrt noong isang araw, masaya ako at nakita kong gumagalaw ang tao paakyat sa escalator (tinigil na naman kasi ang escalator, as usual). ngunit pagdating ko sa kalagitnaan, lahat ng tao ay tumigil at doon, nagtagal ako. pagkalipas ng ilang mahahabang minuto, gumalaw ulit ang pila kahit padahan-dahan. ilan pang minuto at pagsiksikan ang nakalipas, umabot din ako sa platform ng station. doon, nasa likuran na ako, malaya sa mismong dulo ng platform. swerte na siguro ako kung makasakay ako sa pangalawang tren na darating. ngunit ilang minuto na naman ang nakalipas, lahat na ng tao ay nagtataka, ay wala pa rin ang tren. bakit kaya? tumigil na naman ang pagpapapasok ng tao sa istasyon.

takang-taka talaga ako kung bakit andaming tao sa oras na iyon. limang minuto lang naman akong nahuli sa paglabas ng bahay. nakasakay ako kaagad ng tricycle palabas ng subdivision, nakasakay ako kaagad ng jeep, pero bakit ganito? ang dami pa ring tao?! maiiwanan na talaga ako ng shuttle!

habang ito ay umiikot sa utak ko, bigla naming narinig ang boses ng babae sa paging system. mahuhuli raw ang tren sapagkat nasiraan ito sa unang istasyon. binabalaan ang mga pasahero na huwag pigilan ang pinto sa pagsara dahil masisira ang tren at mas maaabala rin kami at ang iba pang mga tao. mabuti na lang, walang problema sa mga tao sa istasyon na yun. wala rin naman kaming pwedeng gawin kundi ang maghintay na may darating na tren.

makalipas ang tatlong tren na dumaan, nakasakay rin ako pero syempre, nahuli na ako sa tamang oras ng pagpasok sa opisina. mabuti na lang at bihira akong mahuli sa pagpasok.

kaninang kahapon, nagkwento ang kasama ko sa trabaho. noong araw raw na kami'y nahuli sa pagpasok dahil sa pagkasira ng tren, ang nangyari pala ay ito: nasiraan nga ang tren dahil pinigilan ng mga tao ang pagsara ng pinto nito. ngunit noong pinapalabas lahat ng tao para makaalis ang tren para maiayos, lahat sila ay nagmatigas at di lumabas ng tren. sapagkat nakakaabala na talaga sila, walang nagawa ang drayber (malamang sa pagkainis na rin niya), tumakbo ang tren na nasa loob ang mga pasahero papunta sa garahe nito sa dulo ng railtrack. doon pinababa ang mga matitigas ang ulo at sila'y naglakad sa mismong railtrack pabalik sa pinakamalapit na istasyon para makalabas!

kawawang mga tao. matitigas kasi ang ulo. kita mo naman kung ano ang nangyayari kung gipit na nga ang lahat, ano?

mrt petpeeves

2008-02-26T08:07:00.000+08:00

in no particular order:

1. i've said this before, and i'll say it again: NEVER, ever bring your child during peak hours when people (the women) act like they are amazonas.

2. wheelchairs located in the middle of the train cars during peak hours.

3. people leaning on the rails so you wouldn't have a space to hold on to.

4. people's feet taking up your space for balance.

5. ladies' bag that's really hard and cuts into your body!

6. people staying near the door when they're getting off at either magallanes or taft stations.

7. again, parents carrying children near the door at peak hours!

8. people located near the door when the train arrives but wouldn't get into it, though! hello! if you're not going in, don't block my way!

9. people leaning on your body when they could stand on their own two feet naman!

10. people with wet hair standing behind you and getting your back wet in the process!

11. maniacs. need i say more?

12. guys with hairy arm brushing against you (even unintentionally).

13. cubao hassle in the mornings.

14. escalators that do not work. for my peace of mind, i'm taking the stairs now.

15. long queues before getting inside the main gate of the station (think quezon ave station).

16. turnstiles that are not working. one or two turnstiles working during rush hour (think guadalupe station).

17. cards that are not being read by the turnstile machine.

18. people na sumisingit.

19. guys who are not senior citizens trying to get in the girls' car.

mas malala pa sa lalake

2008-02-13T10:10:00.000+08:00

kaninang umaga, may nakasabay akong senior citizen na lalake sa tren. at ang comment lang niya sa mga babaeng parang nakawalang mga daga nung bumukas ang walang lamang tren:

"naku, mas malala pa pala kayo sa mga lalake. parang mga amazona. wala nang lalake o babae! parang gobyerno, ang gulo! di na kayo nangarap na makasakay. nangarap pa kayong makaupo!"

ganun nga talaga sa tren ng mga babae, manong. nakakalimutan na ng karamin ng mga babae kung ano ang demure pagdating sa mrt.

ang taba mo

2007-12-17T10:42:00.000+08:00

talaga nga naman! pagdating sa mrt, nagiging amazona ang babae lalo na sa gma/kamuning at cubao stations. may tulak dito, tulad doon. siko dito, siko dyan. inaamin ko, ako rin ay may fair share din ng tulak at siko lalo na't naiipit na ang maliit kong katawan :)

pero ang nangyari kanina ay nakakatawa talaga! sa sobrang dami ng tao sa loob, tinutulak na nila ang mga nagpupumilit pang pumasok palabas. siksikan na talaga sa loob at kulang na lang, carbon monoxide na ang ihihinga namin! dito ko napansin ang isang ale na, siguro'y dahil nahuhuli na, pilit talagang ipagkasya ang sarili sa nalalabing espasyo sa may pinto. maya-maya, may nakita na lang akong kamay na tumatapik sa kanya at biglang sumigaw na:

"hoy! di mo pa napapansin ang katawan mo? sa taba mong yan, sa tingin mo kakasya ka pa? lumabas ka na!"

aruy ko po! ang bagsik naman ng mga salitang yun! kaya ayun, lumabas din yung babae.

stampede

2007-10-02T13:33:00.000+08:00

kahapon, nahuli ako sa paglabas sa bahay kaya nahirapan akong sumakay ng jeep papunta sa quezon ave mrt station. pagdating ko doon, nakatigil na muli ang escalator at ang pila ay umabot na sa baba. habang ako ay nakapila at nakatingin sa taas, napansin kong marami nang taong nagsisibabaan. malamang dahil masikip at sa tingin nila ay wala na silang pag-asa pang makapasok ng madalian para makarating sa opisina ng maaga. ako naman, wala nang pakialam. i mean, alam kong huli na ako, e bakit pahihirapan ko pa ang sarili ko sa pag-aalala, di ba? kaya naging patient na lamang ako at pumila ng maayos (kung maayos man itong sasabihin).

kaya nandun ako, nakapila at nakatingala sa taas ng biglang...!

naku, biglang nagsibabaan ang mga tao at waring may nakakatakot sa taas. kaya naman kaming nasa ibaba, nagtaka at ang unang naisip ko'y: "may bomba ba?" (tama, ganun raw ako ka-calm ng unang mga sandaling yun). nagtaka at syempre, natakot rin ako at muntik na ring kumaripas ng takbo palayo nang bigla na namang...!

tumigil ang mga tao. siguro, tumigil rin ang mga matatalino sa itaas at nagtaka kung bakit sila nagmadali pababa. wala naman palang gulo. at dahil doon, naiwasan ang isang "malaking" trahedya. ngunit kahit natigil ang "stampede" may iilan pa ring nag-alangan na umakyat at lumayo na lang, habang ako, walang pakialam masyado (at kampante) ay nagtuloy sa pag-akyat. ika nga nila, life goes on.

pahabol. ang driver sa tren na nasakyan ko ay malamang ang driver ng tren na kwinento ni Strat sa naunang blog. mukha kasing asar na siya sa mga taong nagsisiksikan.