<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347</id><updated>2026-10-19T00:28:18.654+02:00</updated><category term="Sociedad"/><category term="Biografías"/><category term="Curiosidades"/><category term="Edad Contemporánea"/><category term="Batallas"/><category term="España"/><category term="Edad Moderna"/><category term="Edad Antigua"/><category term="Edad Media"/><category term="Roma"/><category term="Sin adscripción"/><category term="SGM"/><category term="Tercios"/><title type='text'>El Historicón</title><subtitle type='html'>Historia para los que no les gusta la Historia</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>101</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-2142036037353223192</id><published>2020-02-05T15:26:00.002+01:00</published><updated>2020-02-05T15:30:20.053+01:00</updated><title type='text'>Aprender Historia de forma divertida: &quot;Por un puñado de dracmas&quot;</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Llevamos
un tiempo con una importante inflación de obras de literatura histórica en
todas sus formas. Entiéndanme, no es que esté en contra de ellas, pero sí que
ante la abundante avalancha de títulos que se publican cada año resulta difícil
separar el grano de la paja, de forma que muchos títulos que merecen la pena
son ignorados, ninguneados y finalmente olvidados. Y es una pena, porque
algunos de los que triunfan no son ni mucho menos mejores que ellos. La
diferencia, por supuesto, es que estos últimos tienen detrás un importante
aparato de publicidad de los que otros carecen, a pesar de que a veces son de
mayor calidad.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPrzv7-vErWqHIG91jd6tw4AcJ7ZOB3OayrrBFhU6pBV5tkR6MymQDpAi-A8pwxmmiyy4E3ECg00VRDpQHfNlfI2jYm-2yWk0LZuW7BOYq6h2TW3LuQPWNdTX30IpHwu77Wk69IzB3EBWd/s1600/000-Lamina-dracmas-comic-leon-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;943&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;468&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPrzv7-vErWqHIG91jd6tw4AcJ7ZOB3OayrrBFhU6pBV5tkR6MymQDpAi-A8pwxmmiyy4E3ECg00VRDpQHfNlfI2jYm-2yWk0LZuW7BOYq6h2TW3LuQPWNdTX30IpHwu77Wk69IzB3EBWd/s640/000-Lamina-dracmas-comic-leon-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;En
cualquier caso, una de las características que más aprecio en este tipo de
obras es su capacidad de enseñar divirtiendo. Esta cualidad es, a mi juicio,
una de las más complicadas de conseguir. A menudo ambas cosas se encuentran
descompensadas, de modo que vemos obras muy eruditas pero áridas y “aburridas”,
y al contrario, obras divertidas que se toman licencias intolerables para
muchos lectores. Por eso es un placer encontrar un trabajo como el que hoy
traemos aquí, un cómic ameno y agradable pero a la vez extremadamente riguroso.
Bienvenidos a la reseña de “Por un puñado de dracmas”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Un
nuevo e ilusionante proyecto&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Con
el comienzo de este 2020 la Editorial Grafito inicia una nueva colección de cómics
de temática histórica. Bajo el lema “Grandes aventuras a través de los
tiempos”, esta colección pretende acercar la Historia a unos lectores que
desean aprender de forma divertida y agradable. Y a juzgar por su primer
título, lo hace apostando por potenciar los aspectos que a este tipo de
lectores les pueden resultar más atractivos: tramas trepidantes, aventuras en
estado puro y perfección técnica en los dibujos. ¿Quién dice que aprender
Historia no puede resultar divertido?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWDwhLPly6UMCvMpytjnMtxSe-bjC2aLYwfC7PBXfHW6rPjyJGSzISWhlrpVyf6ztZCRDudgW8UcG8Tmk1aVbBsPnynTqumv2SELArOh78fQA79pshvS3DfSQXj46CzvWuuPN0NK4XDDdC/s1600/Portada-por-un-pu%25C3%25B1ado-de-dracmas-c%25C3%25B3mic-grecia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1019&quot; data-original-width=&quot;768&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWDwhLPly6UMCvMpytjnMtxSe-bjC2aLYwfC7PBXfHW6rPjyJGSzISWhlrpVyf6ztZCRDudgW8UcG8Tmk1aVbBsPnynTqumv2SELArOh78fQA79pshvS3DfSQXj46CzvWuuPN0NK4XDDdC/s320/Portada-por-un-pu%25C3%25B1ado-de-dracmas-c%25C3%25B3mic-grecia.jpg&quot; width=&quot;241&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;El
proyecto se inicia con un extraordinario título: “Por un puñado de dracmas”. Hemos
tenido el honor (y el placer) de poder leerlo y disfrutarlo. Y nunca mejor
dicho. Con este primer número hemos sido testigos de que la editorial se ha
tomado al pie de la letra una famosa frase de Cecil B. De Mille: “Una buena película
debe comenzar con un terremoto y luego seguir hacia arriba”. Esta primera obra
es, sin duda, el terremoto con el que han querido empezar la colección. Y
estamos seguros de que los próximos títulos seguirán hacia arriba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;“Por
un puñado de dracmas”: la trama&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;A
una ciudad indeterminada del Épiro llegan un mercenario ateniense y un renegado
espartano, atraídos por la oferta de trabajo que el tirano de la polis ha
proclamado por todos los rincones de Grecia. Nada más llegar constatan que el
lugar tiene un grave problema de hacinamiento y orden público, ya que los
habitantes de los alrededores huyen al interior de los muros aterrorizados por
un gigantesco león que merodea por las noches, matando a todos los que se
encuentra. Deciden unir fuerzas para tratar de cazar a la bestia y cobrar la suculenta
recompensa ofrecida por ella.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9-aBWSUob59B5a_1z4Mj1SbKMmd-kwabVzjISy9rcmXgwlqUO3NLWkwX7g8IP0YVN358M6_UZNstRe9U_qG_lp6WNZxISaANBtxqpxTEI1SmIXf4bjFnBp2HJmPIlCphbYPKhCT-lIihB/s1600/000-Lamina-dracmas-comic-batalla-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;635&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;158&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9-aBWSUob59B5a_1z4Mj1SbKMmd-kwabVzjISy9rcmXgwlqUO3NLWkwX7g8IP0YVN358M6_UZNstRe9U_qG_lp6WNZxISaANBtxqpxTEI1SmIXf4bjFnBp2HJmPIlCphbYPKhCT-lIihB/s320/000-Lamina-dracmas-comic-batalla-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Pero
conforme más avanzan en la caza más dudas les asaltan. ¿Qué papel juegan el
tirano y su malvado hijo en la aparición de la fiera? ¿Cómo ha conseguido el
animal colarse en la ciudad sin ser visto? Y sobre todo, ¿es el león una bestia
asesina o, como dice la sacerdotisa de un antiguo culto olvidado, una maldición
enviada por los dioses? ¿Merece la pena desafiar al Olimpo por un puñado de
dracmas?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8Zj2vuWEtFszXB70_m2_8Xdkj_27OTvApt5ds5x_HV0of4FxCqnQivWDy7yLJ5nd5oIR47IJ3DsH7FPV0c46Z6s1hyphenhyphenCRzmUV8z9_AMaPtCI6MWzENUMDFagI0Zem-biSMZNDP5c6YbQeV/s1600/13-pu%25C3%25B1ado-de-dracmas-comic-grecia-dinero.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;612&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;153&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8Zj2vuWEtFszXB70_m2_8Xdkj_27OTvApt5ds5x_HV0of4FxCqnQivWDy7yLJ5nd5oIR47IJ3DsH7FPV0c46Z6s1hyphenhyphenCRzmUV8z9_AMaPtCI6MWzENUMDFagI0Zem-biSMZNDP5c6YbQeV/s320/13-pu%25C3%25B1ado-de-dracmas-comic-grecia-dinero.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Este
es el atractivo punto de partida de esta entretenida y trepidante aventura. Con
una muy conseguida ambientación, unos dibujos de gran calidad y una trama que
funciona con la exactitud de un reloj suizo, el cómic nos sumerge de lleno en
un mundo de crueldad, superstición y violencia donde las apariencias engañan y
todos tienen algún secreto que ocultar. Y sobre todo, con una atención a los
detalles y un cuidado estudio histórico que nos habla del cariño y el rigor con
los que esta obra se ha realizado. Un auténtico regalo para los que amamos la
Historia, pero también para los que solo buscan pasar un buen rato. La
combinación de intriga, aventuras, ironía y humor de este cómic lo hacen muy
apetecible para todos los gustos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Los
autores&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Iván
García (nacido en Barcelona en 1975 y afincado en Girona) es un dibujante
autodidacta y aficionado al cómic desde que tiene uso de razón… si es que
tiene… (al cómic, y al cine, la historia, la fantasía, la ciencia-ficción…). Trabajó
durante casi tres lustros en una librería especializada en cómic, hasta que
finalmente se planteó hacerlos en vez de venderlos. Es el dibujante y
guionista de esta extraordinaria aventura que hoy presentamos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNrzvKrOW5L3h38dcKkMaFvm7w_5W7pWhgy_oSjwa_p4zbw-5dCjBUoBkZf5NZcJfQfoCPPTD3l22IN9H55Cw4C0oupO5psPojumn8v-Gd8q7Pryzndr3o24rHMc8BHctokRPYNFDuQW70/s1600/000-Lamina-dracmas-comic-ciudad-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;707&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;176&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNrzvKrOW5L3h38dcKkMaFvm7w_5W7pWhgy_oSjwa_p4zbw-5dCjBUoBkZf5NZcJfQfoCPPTD3l22IN9H55Cw4C0oupO5psPojumn8v-Gd8q7Pryzndr3o24rHMc8BHctokRPYNFDuQW70/s320/000-Lamina-dracmas-comic-ciudad-esparta-hoplita-grecia.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Por
su parte, Ruth O’Leary es la colorista del cómic. Pintora e ilustradora
obsesionada con las texturas orgánicas, el color y las historias. Estudió
dibujo e ilustración en Madrid. Hace storyboards, fanzines, cuadros, diseños
para bandas de música y carteles para conciertos. Cuando no dibuja toca la
guitarra en el grupo de rock “Bones of Minerva”. El cuidado trabajo de texturas
y color en “Por un puñado de dracmas” da muestra de su gran talento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;No
os podéis perder este magnífico trabajo que saldrá a la venta el próximo 13 de
febrero de 2020. ¡Corred, insensatos, que se acaban!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;Enlaces&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://www.grafitoeditorial.com/&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;https://www.grafitoeditorial.com/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://www.grafitoeditorial.com/comic/punado-dracmas/&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;https://www.grafitoeditorial.com/comic/punado-dracmas/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/2142036037353223192/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2020/02/aprender-historia-de-forma-divertida.html#comment-form' title='7 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/2142036037353223192'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/2142036037353223192'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2020/02/aprender-historia-de-forma-divertida.html' title='Aprender Historia de forma divertida: &quot;Por un puñado de dracmas&quot;'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPrzv7-vErWqHIG91jd6tw4AcJ7ZOB3OayrrBFhU6pBV5tkR6MymQDpAi-A8pwxmmiyy4E3ECg00VRDpQHfNlfI2jYm-2yWk0LZuW7BOYq6h2TW3LuQPWNdTX30IpHwu77Wk69IzB3EBWd/s72-c/000-Lamina-dracmas-comic-leon-esparta-hoplita-grecia.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-3453362249358090401</id><published>2019-01-23T14:41:00.000+01:00</published><updated>2019-01-23T16:12:01.057+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sin adscripción"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Desmontando bulos (V): de un partido mortal y una princesa bigotuda</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Continuamos con un nuevo capítulo en nuestro afán de desmentir algunos
bulos históricos que circulan por internet y las redes sociales. Tal y como
hicimos antes en esta &lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/search?q=bulos&amp;amp;submit=Buscar&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;serie de artículos&lt;/a&gt;, hoy nos proponemos contar la verdad
sobre dos de los más conocidos y virales: el del “&lt;i&gt;Partido de la Muerte&lt;/i&gt;” en Ucrania durante la Segunda Guerra Mundial,
y el de la princesa iraní bigotuda que tenía más de cien pretendientes. Sabemos
que erradicar estos y otros mitos históricos es harto complicado, pero no
podemos dejar de aportar nuestro pequeño grano de arena para que la verdad
histórica brille en todo su esplendor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdUqHd7mTtV0smhWly_QC8Mh_yfCtZdyaIxbaNDDuXkwUFtjS6WyzUzYWPqV685gOicStrDtbT1UIlHfJfBreYlYUA6Fy4TY8yAht1EtRCgmgmMlngyVnBLoId5u8EjGFYAER_jZfRH-ko/s1600/_pinochio21940_e58e594c.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;307&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdUqHd7mTtV0smhWly_QC8Mh_yfCtZdyaIxbaNDDuXkwUFtjS6WyzUzYWPqV685gOicStrDtbT1UIlHfJfBreYlYUA6Fy4TY8yAht1EtRCgmgmMlngyVnBLoId5u8EjGFYAER_jZfRH-ko/s1600/_pinochio21940_e58e594c.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Partido de la Muerte&lt;/i&gt;” de Ucrania&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La leyenda cuenta que el 9 de agosto de 1942 se disputó en el
Estadio Zenit de Kiev un partido entre un equipo formado por jugadores alemanes
pertenecientes a la Fuerza Aérea (Luftwaffe) y un equipo ucraniano. A pesar de
que habían sido advertidos de que debían dejarse ganar o atenerse a las
consecuencias, y pese al hecho de que el árbitro (un oficial de las SS)
permitió el juego violento de los alemanes, los jugadores locales ganaron el
partido por 5 a 3. Pocos días después, en represalia por la humillación
recibida, la Gestapo arrestó a los componentes del equipo ucraniano. Algunos
fueron fusilados y otros fueron internados en campos de concentración.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-jpS5pvxPxR1OdvwhNAcpBJIZJW9SkNA0kn9vTZ0mSe8UZDtc5NgL3jF79STQxzTvziTOBawZE8vAdG5zltBnBSVS0PyIEdRQAZrejFDEPrOAEUaqaCh1ru5BPdux2mjdph5S4KatIzKl/s1600/Partido-de-la-Muerte.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;360&quot; data-original-width=&quot;516&quot; height=&quot;223&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-jpS5pvxPxR1OdvwhNAcpBJIZJW9SkNA0kn9vTZ0mSe8UZDtc5NgL3jF79STQxzTvziTOBawZE8vAdG5zltBnBSVS0PyIEdRQAZrejFDEPrOAEUaqaCh1ru5BPdux2mjdph5S4KatIzKl/s320/Partido-de-la-Muerte.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Imagen de los prolegómenos&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La historia se sazona con unos cuantos detalles curiosos.
Así, por ejemplo, se narra que los jugadores ucranianos se negaron a realizar
el saludo nazi en los prolegómenos del encuentro (a pesar de que el árbitro se
lo había “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;pedido&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;amablemente&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” antes del partido), que el primer gol alemán se
produjo con el portero contrario conmocionado en el suelo por una patada en la
cabeza de un jugador germano, o que el árbitro dio por finalizado el partido
antes de tiempo para evitar una humillación mayor. La historia es tan atractiva
que ha inspirado varios libros y películas (entre ellas la conocida “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Evasión o victoria&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, dirigida por John
Huston y protagonizada, entre otros, por Pelé). Atractiva, sí, pero en gran
parte esta historia es falsa; o al menos exagerada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF9GA0fnM6j7h9G0JPCtwv4M1jGzUyq9SbpzMndgVQ98lCdA_OKNtreQ13XtRi0cSoaBdoXebklCDRf4RgwfpyTKOAu9BbVYdq1L4k2iTATW6hBgAoz0lwjzu-sEHf408D3wNGltd9qjq7/s1600/720618-600-338.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;338&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF9GA0fnM6j7h9G0JPCtwv4M1jGzUyq9SbpzMndgVQ98lCdA_OKNtreQ13XtRi0cSoaBdoXebklCDRf4RgwfpyTKOAu9BbVYdq1L4k2iTATW6hBgAoz0lwjzu-sEHf408D3wNGltd9qjq7/s320/720618-600-338.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Pelé en &quot;&lt;i&gt;Evasión o victoria&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Empecemos por el principio. En la década de 1930 el fútbol se
había convertido en un deporte muy popular en la URSS. Particularmente en Ucrania
existían dos equipos punteros, el Dynamo de Kiev (que formaba parte de la
sociedad deportiva del ejército y la policía soviéticos) y su vecino el
Lokomotiv. Los campeonatos se jugaron con normalidad hasta que la invasión
alemana a la URSS (conocida como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Operación
Barbarroja&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”) provocó que la liga de 1941 no pudiese acabar. Kiev cayó en
poder alemán el 26 de septiembre de ese año, y sus habitantes (jugadores de fútbol
incluidos) se prepararon para sobrevivir bajo la ocupación nazi.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5cN2ZVVpTcuiYtHGEQhi3wgx8p_c7Yeu7Nrof3TJ5c_QOreurHC8bKvuYv1aDtAtHDen-voHVr_XQ2qzaveD3YjnQYu6V5pXROA4orqqSqGV96wPDIj-mgzfMeQQCtE0drwI_EhCiejSS/s1600/1200px-Death_match_bill.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1600&quot; data-original-width=&quot;1133&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5cN2ZVVpTcuiYtHGEQhi3wgx8p_c7Yeu7Nrof3TJ5c_QOreurHC8bKvuYv1aDtAtHDen-voHVr_XQ2qzaveD3YjnQYu6V5pXROA4orqqSqGV96wPDIj-mgzfMeQQCtE0drwI_EhCiejSS/s320/1200px-Death_match_bill.jpg&quot; width=&quot;226&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cartel del partido&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Uno de estos jugadores (concretamente el portero del Dynamo Mykola
Trusevych), encontró trabajo como barrendero en una panadería cuyo dueño era un
gran aficionado al fútbol y a su equipo. Iosif Kordik (que así se llamaba el
dueño) propuso a Trusevych formar un equipo de fútbol. Trusevych empezó a
buscar a sus antiguos compañeros, y en las semanas que siguieron logró
encontrar a 7 de ellos. Estos 8 jugadores, a los que se añadieron otros 3 del
Lokomotiv, formaron el FC Start. Gracias a la buena sintonía del dueño de la
panadería con las fuerzas de ocupación (no en vano, Kordik era de origen
germano), el FC Start empezó a jugar contra equipos formados por soldados de
las fuerzas de ocupación (alemanes, húngaros y rumanos).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpmfJ-aZ8rgSglEKeW299eFoFDlL1dHbL-506wA0A2mfOcUkXS7MvT81k8mTtNfu4BzATTVVwplNJjRAw5IjbKnV0VaxFLJv7WdluPgxi7jsyLlrEUINy4luj2B1CI2_hyphenhyphenisiESGTG2lx6/s1600/LV_20120803_LV_VIDA_D_54332964025-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;558&quot; data-original-width=&quot;992&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpmfJ-aZ8rgSglEKeW299eFoFDlL1dHbL-506wA0A2mfOcUkXS7MvT81k8mTtNfu4BzATTVVwplNJjRAw5IjbKnV0VaxFLJv7WdluPgxi7jsyLlrEUINy4luj2B1CI2_hyphenhyphenisiESGTG2lx6/s320/LV_20120803_LV_VIDA_D_54332964025-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fotografía tras el partido&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y las cosas no pudieron irles mejor. Debutaron el 21 de junio
de 1942 contra un equipo llamado Rukh, formado por soldados de la guarnición
húngara, y el resultado no dejó lugar a dudas: 7 a 2 para los ucranianos. En
los siguientes meses fueron jugando contra otros equipos, a los que igualmente
golearon (por ejemplo, al equipo de los ferrocarriles alemanes le metieron un 9
a 1, y al equipo de la guarnición rumana le endosaron un ¡11 a 0!). Y todo ello
a pesar de que los jugadores ucranianos estaban mal alimentados, peor equipados
y que sus jornadas laborales eran de esclavitud.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiksvcSGHtlhrhU08Lz3fRpp7hFt5iTJ7lfMEk_hWHIH23e62qpXl8D_kK-4xkeZE8Ln4s1Wyfju1sGFXXAfgNV-3Q5P45P4vwGqUaN8dVntbbcV6lCnTH23pYZNMUWqrVF0WEbPoCdypyr/s1600/250px-Ruined_Kiev_in_WWII.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;159&quot; data-original-width=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiksvcSGHtlhrhU08Lz3fRpp7hFt5iTJ7lfMEk_hWHIH23e62qpXl8D_kK-4xkeZE8Ln4s1Wyfju1sGFXXAfgNV-3Q5P45P4vwGqUaN8dVntbbcV6lCnTH23pYZNMUWqrVF0WEbPoCdypyr/s1600/250px-Ruined_Kiev_in_WWII.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ruinas de Kiev tras la conquista alemana&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El 6 de agosto le tocó jugar contra un equipo de la Luftwaffe
llamado Flakelf, y como había pasado en los anteriores encuentros, los
ucranianos vencieron por 5 a 1. Sin embargo, las autoridades alemanas se dieron
cuenta de que las continuas victorias del FC Start minaban la moral de las
fuerzas de ocupación, por lo que pidieron la revancha. Los jugadores ucranianos
no estaban en condiciones de negarse, así que el nuevo encuentro se fijó para
el 9 de agosto en el Estadio Zenit. Fue entonces cuando, según la leyenda,
ocurrió lo que hemos narrado al principio de este epígrafe: juego violento
permitido por el árbitro, amenazas a los jugadores ucranianos si no se dejaban
ganar, victoria final del FC Start por 5 a 3 y posterior detención y
fusilamiento de los futbolistas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjg9jHTLF3VywRs7-8N-Y1sWMSLOf-SbcnPn3FENPVgkERBvWIKGAusEfd1aJRIICAszgi8V6CgAoVZXbE-omaQ3ImIbluofvZHNW0jK1__LZJgKkqTWIcvDJrsFTbwSBA8lMb3qIeg1WuO/s1600/LV_20120803_LV_VIDA_D_54332964166-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;558&quot; data-original-width=&quot;992&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjg9jHTLF3VywRs7-8N-Y1sWMSLOf-SbcnPn3FENPVgkERBvWIKGAusEfd1aJRIICAszgi8V6CgAoVZXbE-omaQ3ImIbluofvZHNW0jK1__LZJgKkqTWIcvDJrsFTbwSBA8lMb3qIeg1WuO/s320/LV_20120803_LV_VIDA_D_54332964166-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Vladlen Putistin&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin embargo, la realidad difiere bastante de esta leyenda. En
2012 Vladlen Putistin, hijo del jugador Mikhail Putistin, que en ese partido tenía
8 años y ejercía de recogepelotas, declaró que las cosas no habían sucedido
como las habían contado. Dijo que nadie les presionó para que perdieran y que
no hubo juego violento por parte de los alemanes: &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No hubo patadas, nadie dijo a los jugadores que tenían que perder; hubo
momentos muy tensos, pero sólo porque el partido fue intenso&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;. La
prueba de ello, añade, es que los jugadores de ambos equipos posaron juntos y
sonrientes al final del partido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwrbiQx8AvSVZYtVfud604oaaGLf1EaD2aLI5h-4K_PIc_8Cz2J5ZJpLdg3Q5YoEMl7RzC6p1hqZjYz85LPJfrBzBmeECVyr7f22XLqoP-RMz8bzg80aVkA8PBtxygFyhrOP1i_4iscxnL/s1600/LV_20120803_LV_FOTOS_D_54332965893-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;558&quot; data-original-width=&quot;992&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwrbiQx8AvSVZYtVfud604oaaGLf1EaD2aLI5h-4K_PIc_8Cz2J5ZJpLdg3Q5YoEMl7RzC6p1hqZjYz85LPJfrBzBmeECVyr7f22XLqoP-RMz8bzg80aVkA8PBtxygFyhrOP1i_4iscxnL/s320/LV_20120803_LV_FOTOS_D_54332965893-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Vladen y su padre Mikhail&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tampoco se detuvo a ningún jugador tras el encuentro. Es más,
el FC Start jugó un partido más el 16 de agosto ante el mismo equipo contra el
que habían debutado, el Rukh, y vencieron por un escandaloso 8 a 0. Después de esta
paliza las autoridades suspendieron el campeonato para evitar el descrédito de
las fuerzas de ocupación. Fue el 18 de agosto cuando la Gestapo llegó a la
panadería en la que trabajaban los jugadores ucranianos y empezó a detenerlos.
La razón de su detención no era haber ganado el partido ante el Flakelf, sino
la sospecha de que entre ellos podía haber comunistas infiltrados. Como ya
hemos comentado, el Dynamo pertenecía al ejército y la policía soviéticos, así
que no era raro que algunos de sus componentes fueran miembros de esas
instituciones. Tras ser reconocidos en fotos antiguas de uniforme, los
jugadores&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Nicolai Trusevich, Ivan
Kuzmenko y Alexei Klimenko fueron fusilados. El resto fue enviado a campos de
concentración, donde murieron al cabo de un tiempo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPvoHspHv-7PnUcPhfjcr6QlgQo0H1awRDrU0SDSPMHuoulFVcODVXzqtR_KiI1XqDQ3a7rOOfY7KPlwkdJ9NEQ4Qet0G2d1cDzln5qsb412FmavZzQ1aMz10fB-Wa10211bQpNrIqmCgI/s1600/KievMemorial.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;544&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPvoHspHv-7PnUcPhfjcr6QlgQo0H1awRDrU0SDSPMHuoulFVcODVXzqtR_KiI1XqDQ3a7rOOfY7KPlwkdJ9NEQ4Qet0G2d1cDzln5qsb412FmavZzQ1aMz10fB-Wa10211bQpNrIqmCgI/s320/KievMemorial.jpg&quot; width=&quot;235&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Monumento en Kiev al FC Start&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A pesar de que en los primeros años de posguerra se acusó al
FC Start y sus jugadores de colaborar con los nazis, la propaganda soviética
supo sacar tajada del partido. El encuentro fue bautizado como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Partido de la Muerte&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y se realizaron
varias películas sobre el tema. En 1981, John Huston hizo su propia versión
edulcorada y con final feliz y la tituló “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Evasión
o Victoria&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. En 2005 un tribunal de Hamburgo declaró &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;no probada&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot; la vinculación entre la
muerte de los futbolistas ucranianos y el famoso partido. Sin embargo el
recuerdo sigue vivo en Ucrania, el Estadio Zenit cambió su nombre por Estadio
Start, los poseedores de entradas de aquel partido siguen accediendo gratis al campo,
y un impresionante grupo escultórico en el exterior del estadio recuerda para
siempre a aquellos jugadores que, según la leyenda, prefirieron ganar a vivir.
Una placa en dicho monumento resume bien ese espíritu: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;De la rosa sólo nos queda el nombre&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La princesa iraní
con bigote&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Es muy probable que alguna vez hayas visto fotografías de una
supuesta princesa iraní no muy agraciada de comienzos del siglo XX. Las fotos
en cuestión suelen venir acompañadas de un breve texto que dice así: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Ella es la princesa iraní Qajair&lt;/i&gt;“ (en
otras versiones del meme dice Qajar). ”&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Se
dice que tuvo 145 pretendientes de la alta nobleza y 13 de ellos se quitaron la
vida a su rechazo &lt;/i&gt;(sic)&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;. Se
consideraba el símbolo de la perfección y la belleza según los cánones de
belleza de su época&lt;/i&gt;”. A veces suele rematarse la cuestión recalcando que
una de las fotografías es de la princesa “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;sin
afeitar&lt;/i&gt;” y la otra es “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;recién
afeitada&lt;/i&gt;”. Las fotografías pueden cambiar en algunos casos, aunque siempre
tienen en común el texto y el hecho de que las mujeres retratadas sean, por
decirlo de forma amable, de belleza diferente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcqhXYVAL2wCUpR4EUpE_HSd0dgzSIFgoses09N2uZqPE8PltI3cE3wFS0NM2snFfMtXxq-Thta1pNcAqM_vur66hr-HE_deRFGw8BF4wfyBAPJYizdMeEDz-xIlJxG6K3ZoLIXsu2z9y2/s1600/cfea95989ed3d8aee7d5df9f68797105.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;406&quot; data-original-width=&quot;480&quot; height=&quot;270&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcqhXYVAL2wCUpR4EUpE_HSd0dgzSIFgoses09N2uZqPE8PltI3cE3wFS0NM2snFfMtXxq-Thta1pNcAqM_vur66hr-HE_deRFGw8BF4wfyBAPJYizdMeEDz-xIlJxG6K3ZoLIXsu2z9y2/s320/cfea95989ed3d8aee7d5df9f68797105.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El meme en cuestión&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Este meme es el ejemplo perfecto de cómo torcer la verdad
histórica a cambio de unas cuantas reacciones en las redes sociales, porque
todo lo que se ve en él es falso. Absolutamente todo. Para empezar, no existió
nunca ninguna princesa Qajair, ni en Irán ni en ninguna otra parte. Qajair es
el nombre de una dinastía, no de una persona. Esta dinastía gobernó en Irán
entre 1785 y 1925, en que fue sustituida por la dinastía Pahleví (a la que
pertenecía el último Sha, Mohamed Reza Pahleví). Y uno de los integrantes de
dicha dinastía fue Nasereddin Sah Kayar, que reinó desde 1848 hasta su
asesinato en 1896. Una de las aficiones de este monarca era la fotografía, y
contraviniendo la prohibición chiita de reproducir rostros humanos, fotografió
a parte de su harén y a algunas de sus hijas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRB9RvXpsEXOwuXxjCshcqpG3Bkj3eGdV2v-9Xs7pWhp5O_G6tSMgQ16u7wTr-XbpczCZBEQZcIpT5yzFS7P_m66bhQFi5HS0clWMy9HNFlPDwNYfT8rOJhCX0IPrZYD9jj68SjuUrSaee/s1600/princesa-bigotuda.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;854&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRB9RvXpsEXOwuXxjCshcqpG3Bkj3eGdV2v-9Xs7pWhp5O_G6tSMgQ16u7wTr-XbpczCZBEQZcIpT5yzFS7P_m66bhQFi5HS0clWMy9HNFlPDwNYfT8rOJhCX0IPrZYD9jj68SjuUrSaee/s320/princesa-bigotuda.jpg&quot; width=&quot;224&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Otra versión del meme&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una de esas hijas era tenía por nombre Fatemeh Khanum,
llamada también Princesa Esmath. Era la segunda hija del Sha (de las 12 que
tuvo), y su padre le otorgó la confianza de servir de anfitriona a las
invitadas extranjeras de la corte. En contra de las costumbres de la época,
aprendió a tocar el piano y practicaba la fotografía. Esta princesa se casó
cuando contaba 8 o 9 años, y su matrimonio fue concertado cuando vivía en el
harén junto a su madre y el resto de esposas e hijas del Sha, así que es improbable
que haya tenido cientos de pretendientes, y mucho menos que 13 de ellos se
suicidaran por amor. Esta es una de las mujeres que aparecen en las fotografías
del meme.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP-S_j2QkmduBcNYqnx9uBCihwkQxYnlP7lpRMYVubYq23tDUg5XpQoFoB42WfiFS9z3LmW6ngWdVJ8oygD2p3z2IKIroLgxG3RjH09Oor4au2FpA5os_sCUY2MbvZBczrwoLgEt2aeD8B/s1600/featured-3-600x355.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;355&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;189&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP-S_j2QkmduBcNYqnx9uBCihwkQxYnlP7lpRMYVubYq23tDUg5XpQoFoB42WfiFS9z3LmW6ngWdVJ8oygD2p3z2IKIroLgxG3RjH09Oor4au2FpA5os_sCUY2MbvZBczrwoLgEt2aeD8B/s320/featured-3-600x355.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Princesa Esmath&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La otra princesa que aparece (en algunas de las versiones del
meme) es la duodécima hija del Sha y hermanastra de la anterior. Su nombre era Zahra
Khanum y era conocida como la Princesa Taj al-Saltaneh. Esta mujer era una
feminista convencida y luchó por los derechos de las mujeres en una época tan
lejana como los primeros años del siglo XX. Separada y con 4 hijos, fue musa
del poeta Aref Qazvini y una de las primeras mujeres de su país en vestir a la
usanza occidental. Escribió un libro llamado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Memorias de una princesa persa; del harén a la modernidad&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, se
recogen algunos de sus pensamientos: &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Cuando
llegue el día en que vea mi sexo emancipado y mi país en el camino del
progreso, me sacrificaré en el campo de batalla de la libertad y derramaré mi
sangre libremente bajo los pies de mis cohortes amantes de la libertad que
buscan sus derechos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_Y3Ig5cAMIS7GwCKl8Mm8TkAJEJOD7n-M0Kv6jWaPNUinsNKOOZlT0Awu92YN_eHr12eYky2bbdLW2cWzzWPIvNhXjL9zjI4BLHaU2X1OiQW1pyqj5f9RWUpJxAN167AN5k-mbI2ZdbyN/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;282&quot; data-original-width=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_Y3Ig5cAMIS7GwCKl8Mm8TkAJEJOD7n-M0Kv6jWaPNUinsNKOOZlT0Awu92YN_eHr12eYky2bbdLW2cWzzWPIvNhXjL9zjI4BLHaU2X1OiQW1pyqj5f9RWUpJxAN167AN5k-mbI2ZdbyN/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Princesa Taj al-Saltaneh&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Hay que decir que ninguna de estas dos mujeres fue conocida
nunca como princesa Qajair o Qajar, ya que ambas tenían nombres y títulos
propios y, como ya hemos mencionado, Qajair era el nombre de la dinastía
reinante en Irán. Lo que sí tenemos que decir es que en este país y en aquella
época se consideraba como canon de belleza el que las mujeres fueran cejijuntas
y tuvieran un leve bigote sobre el labio superior. Esto se demuestra en las
muchas fotografías que el soberano sacó de sus esposas, donde se aprecian estas
características. Algunas veces el meme se completa con alguna de estas fotos de
las esposas del Sha para apoyar la supuesta “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;verdad histórica&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” de dicho meme.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrHM7QDQx8rggxnmVN3KR6l1-C-SQFuxWbXHU910jBKc1JFS3FElGBBNKiR4T0kIozYei4_59g-XECaN8sooBFNuIm3m3DDLQhzc2jjyP9lTKfCoShyphenhyphendYYOuSoWX0BIN9cbfiPJBufaQF5/s1600/IJDkbF2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;338&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrHM7QDQx8rggxnmVN3KR6l1-C-SQFuxWbXHU910jBKc1JFS3FElGBBNKiR4T0kIozYei4_59g-XECaN8sooBFNuIm3m3DDLQhzc2jjyP9lTKfCoShyphenhyphendYYOuSoWX0BIN9cbfiPJBufaQF5/s320/IJDkbF2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Dos de las esposas del Sha&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ninguna de estas dos princesas fue importante por su aspecto
o por su apariencia ni por establecer o seguir cánones de belleza. Su
importancia en el tiempo que les tocó vivir radicó en sus avanzadas ideas para
la época. Su historia merece ser contada por sus logros y por sus méritos. No
permitamos que un simple meme malicioso las rebaje a objeto de burla moderna.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/3453362249358090401/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2019/01/desmontando-bulos-v-de-un-partido.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3453362249358090401'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3453362249358090401'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2019/01/desmontando-bulos-v-de-un-partido.html' title='Desmontando bulos (V): de un partido mortal y una princesa bigotuda'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdUqHd7mTtV0smhWly_QC8Mh_yfCtZdyaIxbaNDDuXkwUFtjS6WyzUzYWPqV685gOicStrDtbT1UIlHfJfBreYlYUA6Fy4TY8yAht1EtRCgmgmMlngyVnBLoId5u8EjGFYAER_jZfRH-ko/s72-c/_pinochio21940_e58e594c.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-685677347711031374</id><published>2018-12-15T09:22:00.000+01:00</published><updated>2018-12-15T13:40:21.636+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Batallas"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Media"/><title type='text'>Los burgueses de Calais</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En la Plaza del Soldado Desconocido, en la ciudad francesa de
Calais, se alza un impresionante conjunto escultórico de Auguste Rodin llamado
“&lt;i&gt;Los Burgueses de Calais&lt;/i&gt;”. En él se
observan a 6 hombres harapientos que expresan en su rostro la angustia, el miedo
y la desesperación del que espera una muerte inminente. Existen varias copias
de este monumento repartidas por el mundo, y curiosamente una de ellas se
encuentra en Londres, en el Jardín de Westminster, dando la espalda a la Cámara
de los Lores. Y digo curiosamente porque este grupo escultórico conmemora el
heroísmo que tuvieron unos ciudadanos de dicha ciudad francesa durante el
asedio que las tropas inglesas realizaron a la villa entre 1346 y &amp;nbsp;1347.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvNwiLztgwaCXd8qRiH4hFD7GQVYIut69T3ewtn7dBzs-xH7tSDAoxJ_B0p8owD5onyj_-oiTY0KXevXFrjjJIYmzksZUCbmWIQ-c-J4E8JGyq_12X1qeyrffIDIotspZatuF2xNPL990v/s1600/628px-Calais_statue_bourgeois.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;330&quot; data-original-width=&quot;628&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvNwiLztgwaCXd8qRiH4hFD7GQVYIut69T3ewtn7dBzs-xH7tSDAoxJ_B0p8owD5onyj_-oiTY0KXevXFrjjJIYmzksZUCbmWIQ-c-J4E8JGyq_12X1qeyrffIDIotspZatuF2xNPL990v/s1600/628px-Calais_statue_bourgeois.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Monumento a los Burgueses de Calais&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El episodio, ocurrido en los albores de la Guerra de los Cien
Años y narrado por el cronista Jean Froissart, constituye un claro ejemplo de
situación extrema sin salida aparente. Es un suceso que lo tiene todo: un largo
sitio, un rey cabreado que decide matar de hambre a los habitantes de una
ciudad, una población a punto de sucumbir, un ultimátum, una extraordinaria
muestra de heroísmo y sacrificio, y finalmente un final feliz. Y es que en esta
guerra de excepcional duración (a pesar de su nombre duró casi 117 años y no
100) dio tiempo a todo tipo de acontecimientos, algunos sublimes y otros no
tanto. Conozcamos un poco más el suceso que dio lugar a este monumento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El desastre francés
en Crécy&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La muerte en 1328 de Carlos IV de Francia sin herederos fue
el fin de la dinastía de los Capeto. Pero también supuso algo más, pues su
hermana Isabel (conocida como la “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Loba de
Francia&lt;/i&gt;”, de la que hablamos un poco &lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/02/el-escandalo-de-la-torre-de-nesle.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;en este artículo&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;) era la madre del rey de Inglaterra Eduardo III. Dicho
rey tenía enormes extensiones de tierras en Francia, por lo que reclamó que la
corona francesa pasase a su madre, y de este modo quedaría él como heredero al
trono francés. Como es natural, los franceses no estaban muy dispuestos a esta
jugada, y decidieron que el trono pasase a Felipe de Valois (el primero de su
dinastía), que fue coronado con el nombre de Felipe VI.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghkLklL1AZmRpGlJVmjpVLFI6Vx8uX0R0ODS1MkN0H_tISrHQnsetL-FaVHBHvvrkd3OvNejkg027yqiuc_iDm9FFHnPkssJxxzInQZ6vcm9ziK4bMn2JFYceyBNq4P8gvJ0n9mjyywN9C/s1600/Phil6france.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;336&quot; data-original-width=&quot;245&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghkLklL1AZmRpGlJVmjpVLFI6Vx8uX0R0ODS1MkN0H_tISrHQnsetL-FaVHBHvvrkd3OvNejkg027yqiuc_iDm9FFHnPkssJxxzInQZ6vcm9ziK4bMn2JFYceyBNq4P8gvJ0n9mjyywN9C/s320/Phil6france.jpg&quot; width=&quot;233&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Felipe VI de Francia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Por supuesto, Eduardo III no se sintió contento con la
decisión de los franceses. El rey inglés se sentía el legítimo heredero a la
corona francesa y vio en Felipe de Valois a un usurpador, de modo que se negó a
pagar vasallaje por sus posesiones francesas. Además, buscando el modo de hacer
daño a Francia, acogió en su corte con todos los honores a Roberto de Artois,
un noble francés pariente del rey que se había rebelado contra él. La reacción
de Felipe VI no se hizo esperar, y en un rápido golpe de mano se apoderó de una
de las posesiones inglesas: Gascuña. Eduardo entonces reclamó el trono de
Francia, y al serle negado de nuevo, declaró la guerra a Felipe. Las
hostilidades habían comenzado, y no cesarían (en mayor o menor grado de intensidad)
en los siguientes 117 años.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHc_oczujrLJZHFIoTgyPg1sJhBIb8Q9FXNdgeoETgu3OjG-5C7NkXNRrRFZchyphenhyphennU6ESAXG-E7VSFlNBGiZe5X7vdlPN7tMVXvycHi0CO-V6HIjX3GJxEPTPh11Mix6Eg6ygpXIbyYib1G/s1600/eduardoiii.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;255&quot; data-original-width=&quot;198&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHc_oczujrLJZHFIoTgyPg1sJhBIb8Q9FXNdgeoETgu3OjG-5C7NkXNRrRFZchyphenhyphennU6ESAXG-E7VSFlNBGiZe5X7vdlPN7tMVXvycHi0CO-V6HIjX3GJxEPTPh11Mix6Eg6ygpXIbyYib1G/s1600/eduardoiii.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Eduardo III de Inglaterra&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Durante los primeros años de la guerra la iniciativa corrió a
cargo de Inglaterra. El ejército inglés realizó una serie de incursiones en
territorio francés arrasando todo a su paso. Tras haber obtenido la flota de
Eduardo una resonante victoria en la batalla naval de Sluys&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;(también llamada de La Esclusa) los ingleses
dominaban el Canal de la Mancha, con lo que sus tropas podían pasar rápidamente
a Francia y ser fácilmente abastecidas. La táctica inglesa, llamada “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;chevauchée&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;” (por cierto, copiada de los
franceses), consistía en atacar aquellos puntos donde la presencia de tropas
francesas era débil o inexistente. Durante esas incursiones, los ingleses
mataban de forma cruel e indiscriminada a la población civil (sin importar
sexo, edad o condición), violaban a mujeres y niñas, incendiaban y saqueaban
todo a su paso, y robaban todo lo que podían de los campesinos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2WcBk8_OUghBk0OcBYAwnLiDOnT47XtX3uHjUUbKGssKdilS6sn8OiHu9VfYA9UNXRbCVjMIQDooMHm4ROpQ9nhtddxbhNUrfRiPJvVpy089X9YwF5ksF7LvnJPGeGRQSM8ty6IEQUwUz/s1600/BattleofSluys.jpeg.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;206&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2WcBk8_OUghBk0OcBYAwnLiDOnT47XtX3uHjUUbKGssKdilS6sn8OiHu9VfYA9UNXRbCVjMIQDooMHm4ROpQ9nhtddxbhNUrfRiPJvVpy089X9YwF5ksF7LvnJPGeGRQSM8ty6IEQUwUz/s1600/BattleofSluys.jpeg.jpeg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Batalla de Sluys&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La razón de este comportamiento no era sólo militar (desgastar
a los franceses) o económica (obtener tierras, prisioneros y suministros), sino
también psicológica. Al vivirse en aquella época en una sociedad feudal, en la
que los campesinos pagaban diezmos e impuestos a sus señores y al rey a cambio
de la obligación de éstos de protegerlos, el verse masacrados y víctimas del
pillaje por parte de un salvaje ejército extranjero minaba la autoridad del rey
francés ante sus súbditos. Esta táctica, repetida durante los primeros años de
guerra, supuso &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;de facto&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt; la conquista
de Normandía por parte de Eduardo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3yLJ-ZYTJActbtUga1-Vy_-S5pHG89FtWzGnA1W4SwAZqOYTNj8SYer0_OYkPG03cevO9W7zsD2ReZr1d6HTSsyhvW9DDjc-zlM5DSlGsHUyPkIyr7oiTVTXtO3_jeEDYohXjAar7z0u6/s1600/images.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;249&quot; data-original-width=&quot;202&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3yLJ-ZYTJActbtUga1-Vy_-S5pHG89FtWzGnA1W4SwAZqOYTNj8SYer0_OYkPG03cevO9W7zsD2ReZr1d6HTSsyhvW9DDjc-zlM5DSlGsHUyPkIyr7oiTVTXtO3_jeEDYohXjAar7z0u6/s1600/images.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Posesiones inglesas en Francia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras esta fase, Eduardo decidió que había llegado el momento
de invadir Francia, conquistar París y poner fin a la guerra. Así pues, ayudado
por Godofredo de Harcourt (un noble normando enemigo del rey francés), desembarcó
con su ejército &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;en Saint-Vaast-la-Hougue,
destruyó las aldeas de Valognes, Carentan y Saint-Lô y avanzó en tres columnas
hasta Caen. Allí derrotó fácilmente a las tropas francesas. El siguiente paso
fue remontar el Sena para llegar a París, pero sus exploradores le informaron
de que un potente ejército francés le esperaba más adelante. Temiendo una
derrota, los ingleses retrocedieron hacia el norte, estableciendo una fuerte
posición defensiva en Crécy. Allí esperaron al ejército francés.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDI9tFqoAMDAbWRJenwQAbwO_KdX9jXmoMk8qY7aTMcOG3LHfJcUAAeIcmxq3FwgtVZiXPtgGhUaF_E7w0cPJD79B6iSPFgCQWsw7ttWJSMjTlQ3A3_ltD5F4jdbDOGPbKnE0vum5KwTdx/s1600/Toma+caen+por+eduardo+iii+y+godofredo+de+harcourt.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;241&quot; data-original-width=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDI9tFqoAMDAbWRJenwQAbwO_KdX9jXmoMk8qY7aTMcOG3LHfJcUAAeIcmxq3FwgtVZiXPtgGhUaF_E7w0cPJD79B6iSPFgCQWsw7ttWJSMjTlQ3A3_ltD5F4jdbDOGPbKnE0vum5KwTdx/s1600/Toma+caen+por+eduardo+iii+y+godofredo+de+harcourt.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Toma de Caen&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La batalla subsiguiente ocurrió el 26 de agosto de 1346, y supuso
un desastre para Francia. Los 12.000 hombres del ejército inglés derrotaron
completamente al ejército de 30.000 hombres de Felipe VI, gracias a un
armamento y unas tácticas superiores y a la mayor disciplina de los soldados
ingleses. Particularmente decisivos fueron los arqueros ingleses de arco largo,
que provocaron una auténtica masacre entre los caballeros franceses. Alrededor
de un tercio de la nobleza francesa murió en esa batalla, incluido el propio
hermano del rey. La batalla de Crécy se considera el principio del fin del
código de la caballería, ya que los heridos y prisioneros fueron rematados sin
piedad. Tal fue el desánimo en Felipe VI, que cuando se retiró y buscó refugio
en el castillo de Labroye, contestó al grito de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“¿Quién va?&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;” con la frase “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Abrid,
soy el infortunado rey de Francia&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El inicio del asedio&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras la victoria inglesa en Crécy y la retirada de los
franceses, Eduardo necesitaba un puerto seguro e inexpugnable desde donde poder
seguir haciendo incursiones de saqueo en territorio francés, y que además
sirviera de base a sus tropas para pasar el invierno. Desdeñó el puerto de Le
Crotoy, ya que era demasiado vulnerable para sus fines, y fijó la vista en
Calais. La ciudad contaba con unas excelentes fortificaciones, estaba situado
en una zona pantanosa en medio de dos ríos y su acceso al mar era fácilmente
defendible. Además, al encontrarse muy cerca de la costa inglesa, podía ser
fácilmente abastecida por mar. Si lograba conquistarla, Calais sería una
excelente base de operaciones.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgc1pQW8A6hWLUGUCDumdYh3q0muiUfkpIA3sHUnCxxalIVhi4pLzWgbSJ7_U1IOVxW_CzvDlt8tJz2kEggzqoYSpAvUyKVMPhBsTM7-E4kEoSrk-qRywezXHMP72PMQvmLyGXqwA21VcRJ/s1600/crecy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;210&quot; data-original-width=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgc1pQW8A6hWLUGUCDumdYh3q0muiUfkpIA3sHUnCxxalIVhi4pLzWgbSJ7_U1IOVxW_CzvDlt8tJz2kEggzqoYSpAvUyKVMPhBsTM7-E4kEoSrk-qRywezXHMP72PMQvmLyGXqwA21VcRJ/s1600/crecy.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Batalla de Crécy&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Claro que los mismos motivos que la hacían tan apetecible
para los ingleses motivaban que su conquista fuera extremadamente difícil. Eduardo
y su ejército llegaron a la ciudad el 4 de septiembre de 1346, no sin antes
haber saqueado todas las poblaciones que encontraban a su paso. Inmediatamente
levantaron su campamento sobre una colina. Dicho campamento llegó a ser una
pequeña ciudad llamada Villeneuve-la-Hardi que llegó a contar con más de 30.000
habitantes, entre soldados y civiles. El objetivo de Eduardo era bloquear
totalmente el acceso a la ciudad, de modo que los habitantes de Calais no
pudieran recibir ningún suministro exterior de alimentos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEga9oqm2WUYEWAy-NIifUZcgLzAJBZiHp9woQck_Ec7h1qVicdkigAcqrP1t6zoCSHMbBBCLHJulOD-mZ6kX6cAvp0WkcYO3sYzrkRNxt8jYtQYKigUag7rZfHXq8MCosOqQfXg098eRl0_/s1600/calais+medieval.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;203&quot; data-original-width=&quot;248&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEga9oqm2WUYEWAy-NIifUZcgLzAJBZiHp9woQck_Ec7h1qVicdkigAcqrP1t6zoCSHMbBBCLHJulOD-mZ6kX6cAvp0WkcYO3sYzrkRNxt8jYtQYKigUag7rZfHXq8MCosOqQfXg098eRl0_/s1600/calais+medieval.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Plano de Calais&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Sin embargo, los ingleses no consiguieron bloquear del todo
el acceso a la ciudad, ya que el puerto continuaba libre. Los barcos genoveses
aliados de Francia, así como pequeñas embarcaciones provenientes de las
ciudades vecinas, traían continuamente suministros a la ciudad. Asimismo, los
ingleses también tenían problemas, ya que los franceses habían quemado las
cosechas a muchas leguas a la redonda y no podían alimentarse del terreno, por
lo que dependían de los avituallamientos que pudieran traerle por mar desde
Inglaterra (algo difícil en invierno) o por tierra por parte de sus aliados
flamencos. Y así como los ingleses no pudieron impedir que la ciudad recibiera
suministros, tampoco los franceses fueron capaces de interferir las líneas de
abastecimiento inglesas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbdsfLd_kmZrwP-CK9AwfUB5jUtEjEroU6o9Q6fNGE0NHMDmzqhqe_ljFme2jU1K2T_IgaC7NS37keWNtIhMRa_kmc6YJEo6l05zIXkNq5RSpVt6697wTX-0CsSxE5CUs2D1rTVsaIVSLS/s1600/Belagerung_von_Calais_1346-1347.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1307&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;261&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbdsfLd_kmZrwP-CK9AwfUB5jUtEjEroU6o9Q6fNGE0NHMDmzqhqe_ljFme2jU1K2T_IgaC7NS37keWNtIhMRa_kmc6YJEo6l05zIXkNq5RSpVt6697wTX-0CsSxE5CUs2D1rTVsaIVSLS/s320/Belagerung_von_Calais_1346-1347.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Asedio de Calais&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Así las cosas, durante los dos primeros meses de asedio se
sucedieron las escaramuzas a los pies de las murallas. Sin embargo, los muros
de la ciudad, de más de 100 años de antigüedad, y la firme voluntad de resistir
de los defensores, motivaron que los progresos ingleses fueran inexistentes.
Además Eduardo tenía problemas en casa, ya que el rey escocés David II había
invadido su territorio. Afortunadamente para los ingleses, el Arzobispo de York
(que actuaba como regente en ausencia del rey) derrotó a los escoceses el 17 de
octubre de 1346 en la batalla de Neville&#39;s Cross, por lo que no hubo necesidad
de desviar tropas a Inglaterra desde Calais.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjThm4P2SdQnmE_WgGGptTLZ7nXivRw-bNarebOni_kaDGpoOLN0jtUJgLixEOHZdzs6vkODv0TmezCJaP9xe2OaAIlxedb_eVheAeFs5cl0j62g1Ie2Hv_4qFjtradY4TZMCRVSzY30VBw/s1600/BNMsFr2643FroissartFol97vBatNevilleCross.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;538&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;286&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjThm4P2SdQnmE_WgGGptTLZ7nXivRw-bNarebOni_kaDGpoOLN0jtUJgLixEOHZdzs6vkODv0TmezCJaP9xe2OaAIlxedb_eVheAeFs5cl0j62g1Ie2Hv_4qFjtradY4TZMCRVSzY30VBw/s320/BNMsFr2643FroissartFol97vBatNevilleCross.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Batalla de Neville&#39;s Cross&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En noviembre las tropas inglesas recibieron armas de asedio,
pero los intentos de tomar los muros por asalto siguieron fracasando. De este
modo, ante la imposibilidad de conquistar directamente las murallas de Calais,
los ingleses decidieron en febrero de 1347 que lo mejor sería hacerla rendir
por hambre, cortando en lo posible los suministros de la ciudad. Para ello,
Eduardo construyó una gran torre con bombardas a la entrada del puerto. A pesar
de que dicha torre (con la colaboración de la armada inglesa) logró hundir una
gran cantidad de barcos franceses y genoveses, los suministros de la ciudad no
quedaron cortados del todo; sin embargo, disminuyeron sensiblemente, por lo que
sólo era cuestión de tiempo que Calais capitulara por hambre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La rendición por
hambre&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Pronto la ciudad comenzó a estar en una situación desesperada
por la falta de suministros. En junio de 1347 las reservas de alimentos eran
muy escasas, por lo que el gobernador de Calais Jean de Vienne envió un mensaje
al rey francés pidiendo urgentemente que tratara de levantar el asedio lo más
pronto posible, o la ciudad se rendiría. El mensaje fue interceptado por los
ingleses, que vieron en él una oportunidad única de atraer a sus enemigos a una
trampa. Así pues, trajeron de Inglaterra 700 barcos con hombres y suministros
para reforzar su posición, y después hicieron llegar el mensaje al rey francés.
Mientras tanto, en julio los ingleses hundieron otro convoy con víveres para la
ciudad, por lo que los defensores hicieron salir a 500 niños y ancianos por no
poder alimentarlos. Los ingleses no les dejaron pasar, de modo que perecieron
de hambre en tierra de nadie, justo delante de los muros de Calais.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinqZo-0tVXoylIyj52q-4tEqn20RKvxp5lCil-lms0nUri0KLugF8H4hAwN3AbUnuAvESHRZorqK8Ekb9UCRmAK55Tdyog0cjVvofuY1xNonRx-8U2VYGFHDI9bV120LHqNpwNqEn3UMes/s1600/Bust_of_Jean_de_Vienne_%2528Versailles%2529_01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;342&quot; data-original-width=&quot;246&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinqZo-0tVXoylIyj52q-4tEqn20RKvxp5lCil-lms0nUri0KLugF8H4hAwN3AbUnuAvESHRZorqK8Ekb9UCRmAK55Tdyog0cjVvofuY1xNonRx-8U2VYGFHDI9bV120LHqNpwNqEn3UMes/s320/Bust_of_Jean_de_Vienne_%2528Versailles%2529_01.jpg&quot; width=&quot;229&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Jean de Vienne&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Mientras tanto, el rey francés Felipe VI había recibido la
misiva, por lo que reunió a lo que quedaba de su ejército (11.000 jinetes y
15.000 soldados de infantería) y se dirigió a la ciudad en un intento de
levantar el asedio. Cuando los defensores divisaron el estandarte real
sintieron renacer sus ánimos, pero pronto serían decepcionados. En efecto, el
rey francés comprendió que no podía hacer nada contra los 32.000 ingleses que
le esperaban, máxime cuando estaban en una fuerte posición defensiva y el
terreno pantanoso estaba a su favor. Así pues, los franceses realizaron un
ataque simbólico a una torre de vigilancia inglesa y a continuación se
retiraron, abandonando la ciudad a su suerte.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_oxI3syKxtHwo6ANw2zrWqDf3wR5tpjqPrT8loMtWhSalPXoq8bXx7T0CFQkqaHYyG4Jv80SjEEqjKs1-xV66uVsIwsVGJyirUvQoa6xvMqNc0EGYG7e3gsdveRlS5jcwZHReJGMqUKWH/s1600/ea9b86b3631d195be59e8e26ec3b349d--pictures-images-the-siege.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;239&quot; data-original-width=&quot;236&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_oxI3syKxtHwo6ANw2zrWqDf3wR5tpjqPrT8loMtWhSalPXoq8bXx7T0CFQkqaHYyG4Jv80SjEEqjKs1-xV66uVsIwsVGJyirUvQoa6xvMqNc0EGYG7e3gsdveRlS5jcwZHReJGMqUKWH/s1600/ea9b86b3631d195be59e8e26ec3b349d--pictures-images-the-siege.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Bombarda inglesa&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Cuando los habitantes de Calais vieron que el ejército de su
rey se retiraba, encendieron fogatas para anunciar a los ingleses que estaban
dispuestos a rendirse. El conde de Calais sólo ponía una condición para la
capitulación: que se respetara la vida, la libertad y las propiedades de sus
habitantes. El rey Eduardo se negó en un principio, ya que estaba furioso por
la denodada resistencia que le había ofrecido la ciudad. Sin embargo, y a
instancias de sus consejeros (particularmente del comandante de la flota, Guillermo
de Mauny), aceptó la condición a cambio de que seis notables de Calais,
portando las llaves de la ciudad, se rindieran ante él vestidos sólo con un
camisón y con una soga amarrada al cuello. Estos hombres sí serían ejecutados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los burgueses
heroicos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El conde de Calais reunió a los habitantes de la ciudad y les
comunicó las condiciones del rey inglés. Todos se sintieron tristes e intranquilos
(según Froissart, algunos rompieron en llanto). Al cabo de un rato, Eustache de
Saint-Pierre, uno de los hombres más ricos de la ciudad, se presentó voluntario
diciendo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Monsieur, sería una
gran desgracia permitir que esta gente muera de hambre si podemos encontrar una
alternativa. Estoy convencido de que cumpliría la voluntad de mi Dios si me
ofreciera por estas personas y me entregara así como el primero en salir
descalzo y con la cabeza descubierta, vestido en camisa y con una soga
alrededor de mi cuello y me entregara a la voluntad del rey inglés&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Poco después se le unieron otros cinco ciudadanos
prominentes: Jean de Vienne, Andrieu d&#39;Andres, Jean d&#39;Aire y los hermanos Jacques
y Pierre de Wissant. Todos se vistieron según los deseos de Eduardo y fueron
hasta el campamento inglés. Allí el rey les estaba esperando. Los seis hombres
se arrodillaron y le entregaron las llaves de la ciudad.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgm3tSaftJhpBkhE1Ey38EU-MGkMMN1MNOE-mEE18Xist2UporZwNmWGSlGbtk0JQLZ9An2bkJHdJDpig_1AswF8oduEqWWLOaW9h4393NdSJWQHsdy_KAEynyZKV1wt6BYeYYiPwJ-dk8K/s1600/Jean-Simon_Berth%25C3%25A9lemy_-_Eustache_de_Saint-Pierre.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;330&quot; data-original-width=&quot;327&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgm3tSaftJhpBkhE1Ey38EU-MGkMMN1MNOE-mEE18Xist2UporZwNmWGSlGbtk0JQLZ9An2bkJHdJDpig_1AswF8oduEqWWLOaW9h4393NdSJWQHsdy_KAEynyZKV1wt6BYeYYiPwJ-dk8K/s320/Jean-Simon_Berth%25C3%25A9lemy_-_Eustache_de_Saint-Pierre.jpg&quot; width=&quot;317&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Entrega de los burgueses&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Eduardo los miró en silencio un rato y luego dio orden de
ejecutarlos. Sin embargo, los propios caballeros del rey le hicieron ver el
heroísmo de aquellos hombres, que se habían entregado voluntariamente para
salvar la vida de sus conciudadanos. El rey no se conmovió, hasta que su esposa
Felipa de Henao (que se encontraba embarazada) suplicó también por la vida de
los burgueses. Sólo entonces Eduardo accedió a perdonarles la vida. Felipa de
Henao les quitó entonces las sogas, los vistió adecuadamente y les dio de
cenar. Poco después, les proporcionó dinero y les hizo salir del campamento en
secreto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5ori7O_zztn4ZJFxzlv28_G5sFPZ4VlQQz2zXpriZhdxmCeZxqH4QeNtUrZoqeGIUGXA9CIY9WXtE6QI05Myz-RaRX-DJwvBt2QH8DDsZC5t-IE1l0zEHMC0eEil9qmUDjO8hBqMV11mw/s1600/Queen_Plippia_intercending_for_the_Burghers_of_Calais_byJ.D_Penrose.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;155&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5ori7O_zztn4ZJFxzlv28_G5sFPZ4VlQQz2zXpriZhdxmCeZxqH4QeNtUrZoqeGIUGXA9CIY9WXtE6QI05Myz-RaRX-DJwvBt2QH8DDsZC5t-IE1l0zEHMC0eEil9qmUDjO8hBqMV11mw/s1600/Queen_Plippia_intercending_for_the_Burghers_of_Calais_byJ.D_Penrose.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Felipa intercediendo ante el rey&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Calais cayó en manos inglesas y estuvo en ellas hasta 1558,
en que fue reconquistada por los franceses a las órdenes de Francisco de Guisa.
De este modo dejaba de cumplirse una inscripción puesta sobre las puertas del
Parlamento inglés: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Then shall the
Frenchmen Calais win/ When iron and lead like cork shall swim&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;” (Sólo entonces
ganarán Calais los franceses/ Cuando el hierro y el plomo floten como el corcho).
Los habitantes fueron exiliados a otras ciudades francesas y sustituidos por
ingleses. En 1895 se inauguró la estatua de Rodin, en la que se hace un
merecido homenaje a la valentía de aquellos seis hombres, que con su gesto
salvaron la vida de sus conciudadanos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/685677347711031374/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/los-burgueses-de-calais.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/685677347711031374'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/685677347711031374'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/los-burgueses-de-calais.html' title='Los burgueses de Calais'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvNwiLztgwaCXd8qRiH4hFD7GQVYIut69T3ewtn7dBzs-xH7tSDAoxJ_B0p8owD5onyj_-oiTY0KXevXFrjjJIYmzksZUCbmWIQ-c-J4E8JGyq_12X1qeyrffIDIotspZatuF2xNPL990v/s72-c/628px-Calais_statue_bourgeois.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-4739236543386545638</id><published>2018-12-08T09:15:00.000+01:00</published><updated>2018-12-08T13:05:10.222+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="SGM"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>El humor en la Alemania nazi</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Una de las cosas que menos soportan las dictaduras que ha habido
a lo largo de la Historia es el humor. Nada se lleva peor con el poder que la
risa, la ironía o el sarcasmo. Con el humor el poderoso queda despojado de
solemnidad, desnudo frente a su (a menudo) ridículo reflejo. Por esa razón, no
ha habido dictadura que se precie que no haya intentado poner coto a los
chistes contra ella. Bien lo sabían los bufones de la Edad Media, a quienes una
burla demasiado feroz podía llevarles directamente al patíbulo. O un personaje
tan ilustre como Quevedo, al que una sátira despiadada contra el Conde-Duque de
Olivares le costó la prisión en la Torre de San Marcos en León. O el &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/03/el-asesinato-del-conde-de-villamediana.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;conde de Villamediana&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;, cuya afilada pluma se cobró su vida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-wiAIjed3gO9O-b248pA4GHRNEkxETSizpsGMQMOeKCmv_nDJSlaSgCGDT8cxjawSDr0u1EMzeK5RPH2sVQoTBtb4FDACZ5PpAJJTyOQjG3ZJwxu-rPgtvxO0-T9uvpFVbW8iBCKvOPIe/s1600/maxresdefault.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;337&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-wiAIjed3gO9O-b248pA4GHRNEkxETSizpsGMQMOeKCmv_nDJSlaSgCGDT8cxjawSDr0u1EMzeK5RPH2sVQoTBtb4FDACZ5PpAJJTyOQjG3ZJwxu-rPgtvxO0-T9uvpFVbW8iBCKvOPIe/s1600/maxresdefault.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fotograma de la película &quot;El gran dictador&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La Alemania nazi no fue una excepción a este fenómeno. Si
bien a lo largo de sus 12 años de existencia el régimen trató de poner coto a
los chistes contra el régimen o la situación de la guerra, los alemanes
siguieron haciendo gala de un gran humor negro. Y es que prohibir la risa por
decreto nunca funciona, por mucho que contar un chiste pudiese costar la
prisión, el traslado a un campo de concentración o incluso la muerte. El humor
fue una de las formas que los alemanes tuvieron de evadirse del sufrimiento de
la guerra, y a veces de rebelarse contra la difícil situación en la que Hitler
y su régimen los puso. En este artículo narramos algunas de esas
manifestaciones de rebeldía en forma de chistes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El humor contra el
régimen&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La Alemania nazi tuvo una relación con el humor contra ella
bastante ambigua. Por un lado, se promulgaron leyes bastante duras en las que
se reprimían los chistes contra el régimen y sus jerarcas (los chistes
anti-Hitler podían ser castigados con la muerte). Por otro lado, los nazis se
dieron cuenta de que los chistes eran válvulas de escape y no una forma de
resistencia activa, por lo que en gran medida eran tolerados. Así, Rudolph
Herzog, en su libro “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Heil, Hitler. El
cerdo está muerto&lt;/i&gt;” donde analiza el humor político bajo la Alemania nazi,
sostiene que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;aquel que ventilaba su
rabia con bromas mordaces no se echaba a la calle ni desafiaba a la autoridad
de otra manera&lt;/i&gt;”, por lo que muchos de los que contaban chistes y llegaban a
los tribunales eran castigados de forma más bien leve.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLeP0peMBGWdmQwcSqzPY2AtA_NudDOQHmbSKi246OR2Lfkv5nHjEpmp_xuPLu935lTqERh49r0QQ95rsi-CTnV7i-kDvBIWSaEL2ekFNUpQP_E-nNFSFPmi3a9SpjMpmebwzZkgItKZFG/s1600/Imagen1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;415&quot; data-original-width=&quot;702&quot; height=&quot;189&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLeP0peMBGWdmQwcSqzPY2AtA_NudDOQHmbSKi246OR2Lfkv5nHjEpmp_xuPLu935lTqERh49r0QQ95rsi-CTnV7i-kDvBIWSaEL2ekFNUpQP_E-nNFSFPmi3a9SpjMpmebwzZkgItKZFG/s320/Imagen1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Caricatura soviética de Hitler enviando tropas a la URSS&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;No obstante, sí que hubo algún caso de condenas duras. El
caso más famoso es de Marianne Elise K, una viuda de guerra que durante una
jornada de trabajo en una fábrica de armas le contó a su compañero el siguiente
chiste: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Hitler y Goering están en la
torre de radiodifusión de Berlín. Hitler dice que quiere darles una alegría a
los berlineses. Goering le responde: salta de la torre&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. El compañero de trabajo
la denunció ante las autoridades, y el caso fue visto el 26 de junio de 1943
ante el Tribunal del Pueblo. La pobre Marianne fue condenada a muerte por el
delito de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;intentar socavar nuestra
sólida moral de defensa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Curiosamente, en la sentencia se menciona que la
rea se comportó “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;como una checa, a pesar
de ser alemana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbjsJTZ1-JCUTC9H3STMH9CVl04c9NJXeiSayeqXBQZcosjV7H4X2J8DnfUeVcbKQdupFJzwmFh_mL72ZoYXSaeWCkXSoz7IM3nvl3e5LLDf8WOrvApQUsCnDO5lPYA_5yJuGBR3aMYZ8T/s1600/02-hitler.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;377&quot; data-original-width=&quot;531&quot; height=&quot;227&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbjsJTZ1-JCUTC9H3STMH9CVl04c9NJXeiSayeqXBQZcosjV7H4X2J8DnfUeVcbKQdupFJzwmFh_mL72ZoYXSaeWCkXSoz7IM3nvl3e5LLDf8WOrvApQUsCnDO5lPYA_5yJuGBR3aMYZ8T/s320/02-hitler.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Tribunal Popular del Reich&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En este sentido la gente comentaba las bromas con frases como
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;esto son tres años de trabajos forzados…&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.
Cuando dos amigos se encontraban por la calle lo primero que hacían era mirar
alrededor para comprobar que nadie pudiera escucharles, algo que pronto fue
conocido por la Gestapo como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;la mirada
alemana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Además, como tampoco se tenía la total seguridad de que el
interlocutor no fuera a denunciarle, las conversaciones se terminaban con
frases como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;usted también ha dicho unas
cuantas cosas…&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, a lo que solía responderse “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;niego rotundamente haber hablado con usted&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, con lo que ambos se
curaban en salud. Y curiosamente, se contaban chistes sobre el miedo a contar
chistes, como uno que decía que los alemanes no acudían al dentista porque
tenían pánico de abrir la boca.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los chistes contra
los jerarcas nazis&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los blancos preferidos de los chistes políticos en Alemania
durante ese periodo eran Hermann Goering y Joseph Goebbels, dos de los máximos
dirigentes del partido nazi. Al primero, mariscal del Reich y jefe de la
Luftwaffe (Fuerza Aérea Alemana), se le tenía por un gordo vanidoso al que le
gustaba vestir excéntricos uniformes llenos de medallas. Al segundo, ministro
de la Propaganda, se le tenía por un sátiro cojo y bajito que sólo decía
mentiras. Los chistes sobre ambos aprovechaban esa imagen que se tenía de
ellos, sobre todo por estar en las antípodas del ideal ario que el régimen
preconizaba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiagR27ctHeD_PvTxbNRIdZh1htPWZrEoD0Ly45yZRiLhujjzckpe6mu9f5-khEnhhlwW93rJiddVwikYeatUC4gr67kpzFFHrmTLOGKE8C9u6R-nPImvZWpOBE4r93bra-wHFttDoxomoY/s1600/img_tamiguet_20180312-164626_imagenes_lv_otras_fuentes_no_archivables_goo-444jpg_554688468-kSjC-U4414812872300kB-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;558&quot; data-original-width=&quot;992&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiagR27ctHeD_PvTxbNRIdZh1htPWZrEoD0Ly45yZRiLhujjzckpe6mu9f5-khEnhhlwW93rJiddVwikYeatUC4gr67kpzFFHrmTLOGKE8C9u6R-nPImvZWpOBE4r93bra-wHFttDoxomoY/s320/img_tamiguet_20180312-164626_imagenes_lv_otras_fuentes_no_archivables_goo-444jpg_554688468-kSjC-U4414812872300kB-992x558%2540LaVanguardia-Web.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Goeebels y Hitler&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Así, a Goebbels empezó a llamársele “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Mahatma Propagandi&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Enano
venenoso&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;” o “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Teutón encogido y sin
blanquear&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Se hacían muchos chistes sobre su incansable actividad sexual.
Uno de ellos decía que la estatua de un ángel que remataba la Columna de la
Victoria en Berlín era la única virgen de la ciudad, ya que Goebbels no podía
subir hasta ella. Durante los últimos días de la guerra empezó a circular otra
broma afirmando que Goebbels sería depuesto como gauleiter (líder de zona) de
Berlín y sustituido por Rommel, ya que éste al menos conocía los desiertos.
Como sea que en esa época Rommel ya se había suicidado hacía tiempo, el chiste
es también un indicador de que los alemanes echaban de menos líderes capaces.
En cuanto a la fama (justificada) de mentiroso y su tendencia a abrir mucho la
boca cuando hablaba, circulaba uno sobre un inmenso poste que se había quitado de
un parque de atracciones de Berlín para hacerle una armónica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-F9jhwMxW47U2mgCkmhdxkrLbyNihPYBWlWK3t-GS-jAUKN8vaMPiMravHar9cDYm6GLzYCw9WCIww3K2cDfhVePfkWuQ27Dg1GdOChfzKqqFjyZjoflZPILEFRotOig90pCV4P9gc4RR/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;123&quot; data-original-width=&quot;258&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-F9jhwMxW47U2mgCkmhdxkrLbyNihPYBWlWK3t-GS-jAUKN8vaMPiMravHar9cDYm6GLzYCw9WCIww3K2cDfhVePfkWuQ27Dg1GdOChfzKqqFjyZjoflZPILEFRotOig90pCV4P9gc4RR/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Caricatura de Goebbels y Hitler&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Sin embargo, el blanco favorito de las bromas era Goering y
su vanidad. Por ejemplo, se decía que Berlín se quedaba sin gasolina cuando
mandaba sus uniformes a la tintorería (tal era la cantidad de ellos que tenía).
En cuanto a su afición a coleccionar medallas, circulaba uno que afirmaba que
había mandado hacer las medallas de goma para poder llevarlas cuando se bañaba,
y otro que decía que había diseñado una de una flecha a la derecha para poder
ponerse más a la espalda. Con respecto a su afición a la buena mesa frente al
racionamiento que sufría la población civil, al final de la guerra se decía que
ésta acabaría “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;cuando Goering quepa en
los pantalones de Goebbels&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Había también chistes sobre su megalomanía,
como el siguiente: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Goering es enviado al
Vaticano en una delicada misión diplomática para intentar atraer a la Iglesia
al bando nazi. Una vez en Roma, Goering manda el siguiente telegrama a Hitler:
‘Misión cumplida. Papa depuesto. La tiara me queda perfectamente. Firmado: tu
santo padre’&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;.”&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA7nGiZqdqKqjEXKMHwvmp2SYodmpSrlZZ1dSGPCC0BEGmaJlBJ7AKG433NKxuKU6VOPEZe9PD1_m5petryemrFLy8eBNG6bn1GfcBQTsxFl75cUvnOip8bf4a1wNkN1Q8j99K-HnIlxja/s1600/25b3a199a0d151ebd9e758856ac21c6a.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;700&quot; data-original-width=&quot;515&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA7nGiZqdqKqjEXKMHwvmp2SYodmpSrlZZ1dSGPCC0BEGmaJlBJ7AKG433NKxuKU6VOPEZe9PD1_m5petryemrFLy8eBNG6bn1GfcBQTsxFl75cUvnOip8bf4a1wNkN1Q8j99K-HnIlxja/s320/25b3a199a0d151ebd9e758856ac21c6a.jpg&quot; width=&quot;235&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Goering&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;De Hitler también se contaban algunos chascarrillos, aunque
no tantos como de los dos anteriores. Al contrario de Goebbels, la sexualidad
de Hitler era inexistente, por lo que en la campaña de pleno empleo se contaba
que apretaba su gorra contra su bajo vientre para “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;proteger al último desempleado de Alemania&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Un chiste muy
revelador sobre lo que pensaban algunos alemanes es el que dice que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Hitler y Goering van en un barco y se hunde,
¿quién se salva? Alemania&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Otro de los blancos favoritos de las bromas era
Musssolini y los italianos, que más que aliados eran auténticos estorbos para
las fuerzas alemanas. Por ejemplo, se decía que las medallas italianas se
llevaban en la espalda para mostrar el valor al huir, o que los tanques
italianos tenían 5 marchas hacia atrás y una para adelante, y ésta era por si
atacaban por la retaguardia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcnmLBVpoTypFUUfpNc7c9MtQRlbLPLDQFPJj6qe1lDMlvVJe806qzCcNau2fmB312hQWz1tEcyWoA0y52hk6k9YpMWTeOUMRKHMiI2DzkaZcq4S8K0z7h6vDd_6X5ZvRaoEufLUCRpPcd/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;240&quot; data-original-width=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcnmLBVpoTypFUUfpNc7c9MtQRlbLPLDQFPJj6qe1lDMlvVJe806qzCcNau2fmB312hQWz1tEcyWoA0y52hk6k9YpMWTeOUMRKHMiI2DzkaZcq4S8K0z7h6vDd_6X5ZvRaoEufLUCRpPcd/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Caricatura de Goering&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Las SS causaban tal temor que apenas se hicieron bromas sobre
ellos. Paradójicamente, en el seno de la propia organización empezaron a
circular chistes de humor negro sobre ellos, los judíos y los campos de
concentración. Uno de ellos decía que un guardián de un campo le ofreció a un
judío perdonarle la vida si adivinaba cuál de sus ojos era de cristal y el
judío respondió enseguida que el derecho; el asombrado guardián preguntó como
lo había sabido tan rápido y el judío contestó que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;era el único en el que había un destello de bondad&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Los propios
judíos hicieron también gala de humor negro sobre el tema. Algunos de los chistes
que se contaban entre ellos es que cuando les cambiaban la pena de fusilamiento
por la de horca era buena señal, ya que indicaba que a los alemanes se les
estaban acabando las balas, o que a Hitler le daría un infarto cuando le
llegara la factura del gas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los chistes y la
guerra&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Conforme la guerra iba avanzando y la suerte de las armas de
la Wermacht se volvía más adversa, los alemanes iban haciendo gala de un humor
cada vez más sombrío. Así, mientras que en la campaña de Francia de 1940 se
contaba que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;los franceses plantan
árboles en los lados de las carreteras para que los soldados alemanes puedan
descansar&lt;/i&gt;” (haciendo alusión a la fácil victoria alemana), en la posterior
defensa contra la invasión aliada de Normandía los soldados decían que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;si en el cielo se ve un avión verde es
británico, si es plateado es americano, y si no se ve ningún avión es alemán&lt;/i&gt;”
(haciendo alusión al absoluto dominio del aire de los aliados).&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Y ante la ineficaz acción de los
aviones alemanes, los soldados se mofaban de las supuestas armas milagrosas que
Hitler prometía constantemente diciendo “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Entre
el arsenal de nuevas armas supersecretas del Reich están los aviones invisibles
de la Luftwaffe&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdvPyhulep1A64rrNYjVSIgRZ7JKE_fN59JJqZffztvOg1b59cf-AKB_NXsrRN_IMyP90pSNOLbHrrsOJ-8KaPTINb6Qf-MkgcJ0LUPqnsBcfsCMn57K3jnicnyyAjaCiEK4s6QY-19rXW/s1600/mar-w637567.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;913&quot; data-original-width=&quot;700&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdvPyhulep1A64rrNYjVSIgRZ7JKE_fN59JJqZffztvOg1b59cf-AKB_NXsrRN_IMyP90pSNOLbHrrsOJ-8KaPTINb6Qf-MkgcJ0LUPqnsBcfsCMn57K3jnicnyyAjaCiEK4s6QY-19rXW/s320/mar-w637567.jpg&quot; width=&quot;245&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Caricatura rusa de Mussolini&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los bombardeos que sufrieron las ciudades alemanas fueron un
fecundo caldo de cultivo para que la población civil sacara su humor negro.
Anthony Beevor, en su libro “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Berlín, la
caída&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, cuenta que en la Navidad de 1944 los alemanes se felicitaban con la
frase “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Sea práctico, regale un ataúd&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.
Otro bastante popular era interpretar las siglas LSR (Luftschutzraum o refugio
antiaéreo) como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Lernt schnell Russich&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”
(Aprenda ruso enseguida). Y también se contaba el chiste de alguien magullado
al que le preguntaban qué le había pasado, si había sido una bala, la metralla
o los escombros; el hombre contestaba “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Nada
de eso,&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;entré a un refugio antiaéreo
y grité Heil Hitler&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4tf0XO9e5z3vkBxxokC7KvTyGarlbQjorAAg7LmUVM4-A12dPqR62oHhk-SV2PL03Z8Dj-VmsixWzKN0Xf1XL8AWKCv9osrXwdM-vA_BqdGD6WCXofim4mZvisi7hsNo9SXQPYNnGhSky/s1600/Le_type_aryen.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;322&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4tf0XO9e5z3vkBxxokC7KvTyGarlbQjorAAg7LmUVM4-A12dPqR62oHhk-SV2PL03Z8Dj-VmsixWzKN0Xf1XL8AWKCv9osrXwdM-vA_BqdGD6WCXofim4mZvisi7hsNo9SXQPYNnGhSky/s320/Le_type_aryen.jpg&quot; width=&quot;218&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Viñeta satírica sobre &quot;Los tipos arios&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El cada vez más reducido Reich, embutido entre el avance
angloamericano en el oeste y el soviético en el este, fue objeto también de
burlas por parte de los alemanes. Se contaba que Goering tendría que ponerse a
dieta para caber entre los frentes occidental y oriental. Incluso entre los
mandos alemanes se hacían bromas al respecto, ya que cuando Hitler llegó a
Berlín el 16 de enero de 1945 para dirigir la defensa, un coronel de las SS
dijo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Berlín será el más práctico de
nuestros cuarteles generales, ya que pronto podremos ir en tranvía al frente
del Este y al frente del Oeste&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Todos, incluso Hitler, celebraron el
chiste con una carcajada. Y uno de los más conocidos era uno en el que un amigo
le preguntaba a otro qué hará cuando termine la guerra. “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Me tomaré unas vacaciones y haré un viaje en bicicleta por la Gran
Alemania&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, contestaba el primero. &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“¿Y
qué harás por la tarde?&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, respondía el primero.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjffUK-GG38G4Notmj_LeBtq6Xr4woIXkr2CMfz-1iUbw4tI_AjmTpuFmZM62cD0J_xHyX7GGqeGTqR5j2cNH43hKeFPSFYtBLY58oMyWulQJKzW1ByulZrnm6N3or4yX3FxYoT9IYZjqk/s1600/BTC14464.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1172&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;234&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjffUK-GG38G4Notmj_LeBtq6Xr4woIXkr2CMfz-1iUbw4tI_AjmTpuFmZM62cD0J_xHyX7GGqeGTqR5j2cNH43hKeFPSFYtBLY58oMyWulQJKzW1ByulZrnm6N3or4yX3FxYoT9IYZjqk/s320/BTC14464.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Caricatura británica sobre Hitler&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La desesperada defensa de Berlín por parte de tropas de niños
y ancianos también tuvo su lugar en el ácido humor berlinés. Así, un hombre
llamado a filas para la defensa pregunta al médico que le reconoce a qué rama
del ejército debería optar; el médico le pregunta donde sirvió en la anterior
guerra (la Primera Guerra Mundial) y el hombre contesta “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Oh, entonces no me llamaron. Era demasiado viejo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Asimismo, se
contaba que el mariscal Hindenburg (héroe de la Primera Guerra Mundial) bajó
del cielo para intentar arreglar la situación, y cuando llegó le dijeron: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Rápido mariscal huya, están llamando a los
de la quinta de 1847&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”. Por último, a las barricadas que se preparaban para
intentar detener el ataque soviético se las llamaba “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;las barricadas de las dos horas y cinco minutos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”, ya que las tropas
rusas estaban dos horas riéndose al verlas y tardaban cinco minutos en desmantelarlas.
Y acabo con una muestra típica de humor negro alemán, que desgraciadamente fue cierta
en algunas partes: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Disfrute de la
guerra, la paz será terrible&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/4739236543386545638/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/el-humor-en-la-alemania-nazi.html#comment-form' title='6 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4739236543386545638'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4739236543386545638'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/el-humor-en-la-alemania-nazi.html' title='El humor en la Alemania nazi'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-wiAIjed3gO9O-b248pA4GHRNEkxETSizpsGMQMOeKCmv_nDJSlaSgCGDT8cxjawSDr0u1EMzeK5RPH2sVQoTBtb4FDACZ5PpAJJTyOQjG3ZJwxu-rPgtvxO0-T9uvpFVbW8iBCKvOPIe/s72-c/maxresdefault.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-1406879152250042460</id><published>2018-12-01T08:22:00.000+01:00</published><updated>2018-12-01T08:22:59.282+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sin adscripción"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Desmontando bulos (IV): de un rey sucio y un mal estudiante</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Continuamos con nuestra incansable labor de desmontar bulos históricos, y
en esta ocasión traemos a la palestra dos de los más extendidos. Uno de ellos
es el que cuenta la poca higiene que tenía el rey francés Luis XIV, del que se
afirma insistentemente en foros de Historia y hasta en algún libro “&lt;i&gt;serio&lt;/i&gt;” que sólo se bañó dos veces en
toda su vida, y ambas por prescripción facultativa. El otro es la archiconocida
afirmación de que Einstein era un mal estudiante y sacaba malas notas en el
colegio. Como veremos, ambas afirmaciones son falsas: Luis XIV era una persona
de lo más limpia y Einstein no sólo aprobaba, sino que incluso era un
estudiante brillante.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiU_rkx6xhCNJiE3k_js9U4VZylxLchs0Mx_LQb7Sqgxj0Cq2-UKx-KJsFsPgvwd_AiXnlJQI13qnAl7qeBMIJo4845UjthqEmelLk3uDkXE3c9OLuvafFggWeQW6CiYqkIFh6qk3Ufcox-/s1600/pinocho-con-la-nariz-grande.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;287&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiU_rkx6xhCNJiE3k_js9U4VZylxLchs0Mx_LQb7Sqgxj0Cq2-UKx-KJsFsPgvwd_AiXnlJQI13qnAl7qeBMIJo4845UjthqEmelLk3uDkXE3c9OLuvafFggWeQW6CiYqkIFh6qk3Ufcox-/s1600/pinocho-con-la-nariz-grande.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El rey que no se
bañaba&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Luis XIV es la personificación del rey con un fuerte poder.
Prototipo de la Monarquía Absoluta, su reinado supuso el establecimiento de
Francia como potencia dominante en Europa (en detrimento de España), las
colonias francesas en el exterior se multiplicaron (tomando posesión, por
ejemplo, de la actual Luisiana) y limitó enormemente el poder del clero y la
nobleza en su propio beneficio. Su voluntad se convirtió en ley, y no en vano
fue llamado “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;vicediós&lt;/i&gt;” por el obispo
Godeau. A pesar de que al final de su largo reinado (72 años, el más largo de
la Historia europea) Francia había entrado en declive, su legado en el país fue
inmenso. No obstante, y según una afirmación que a veces circula por las redes
sociales, tenía un grave defecto: no era demasiado limpio.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjETMAYDYKDxMom9UfpRX4zQjtF36oFlG66MpNqbgZbPORP3uUj3UAiqkWtiT0PmoTjz4ipSMPYDYCP5grHHHo7mlJpuIqkfos0gnthQFG_4emaMbK2derHyd6fnD8ZrjieyC-9mw_jPiJt/s1600/LuisXIV-300x257.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;257&quot; data-original-width=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjETMAYDYKDxMom9UfpRX4zQjtF36oFlG66MpNqbgZbPORP3uUj3UAiqkWtiT0PmoTjz4ipSMPYDYCP5grHHHo7mlJpuIqkfos0gnthQFG_4emaMbK2derHyd6fnD8ZrjieyC-9mw_jPiJt/s1600/LuisXIV-300x257.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Luis XIV&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La afirmación en cuestión es rotunda. Basándose en los
escritos de su médico de cámara Vallot, el monarca francés “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;sólo se bañó dos veces en su vida, y ambas
por prescripción facultativa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Dicha frase se encuentra recogida en “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Le Journal de la santé de Louis XIV&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (El
diario de la salud de Luis XIV), un libro que detalla el día a día de las
dolencias y tratamientos que el rey mostraba y recibía. Escrito entre los años
1647 y 1711, este escrito del ya citado A. Vallot, además de los otros médicos A.
Daquin, y G.C. Fagon, constituye un inapreciable documento sobre las miserias
que aquejaron al rey durante toda su vida. Lo malo es que esta afirmación es
falsa, ya que se basa en una interpretación errónea de una frase escrita por el
médico.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJwSGeLhyphenhyphenf82XtbTTna7ZWuNq7FkXPz-ymzZmjFN4-334kRLlTbaBgbIafe7RODVcRAe63rCHW-65G2pcwpEMy21_qwExBDXDhGDaU7jLqfc_-A-WqLonONy7p9XEiUf6TsVLdJCBIoMNb/s1600/Journal_de_la_sant%25C3%25A9_du_%255B...%255DVallot_Antoine_bpt6k203302w.JPEG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1477&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJwSGeLhyphenhyphenf82XtbTTna7ZWuNq7FkXPz-ymzZmjFN4-334kRLlTbaBgbIafe7RODVcRAe63rCHW-65G2pcwpEMy21_qwExBDXDhGDaU7jLqfc_-A-WqLonONy7p9XEiUf6TsVLdJCBIoMNb/s320/Journal_de_la_sant%25C3%25A9_du_%255B...%255DVallot_Antoine_bpt6k203302w.JPEG&quot; width=&quot;221&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Le Journal de la Santé de Louis XIV&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que Vallot se refería a unos baños especiales que se le
recetaron en dos ocasiones al rey como terapia contra algún achaque, no a los
baños higiénicos normales. Dichos baños eran en agua muy fría y el monarca
debía permanecer en la bañera durante dos horas, y además tenía que tomarlos
dos veces al día. Así se desprende de un párrafo del libro citado
anteriormente:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El séptimo día del mes
de agosto, estando el rey bien preparado, comenzó los baños que le ordené para
reafirmar su salud. Los ha continuado hasta el día 17, es decir que ha tomado
20 baños. Entraba por la mañana y hacia las 7 de la tarde. Permanecía dos horas
de cada vez. El día 18 fue purgado con éxito&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Como es natural, no era demasiado agradable estar quieto y sumergido
en agua fría, aunque fuese por prescripción facultativa. De hecho, Luis XIV
afirmaba que tales baños le producían vértigos y dolores de cabeza, por lo que
se resistía a someterse a este tipo de tratamiento. Sin embargo, la verdad es
que el rey francés era bastante limpio, y se bañaba de forma regular en un baño
turco del Palacio de Versalles. Además, solía frotarse las manos con un paño
mojado en vino, lo que constituía un excelente desinfectante, y (en contra de
la creencia general) se cambiaba de ropa varias veces al día (un mínimo de tres
veces, según varios testimonios). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisDRJhN6UBJBrjZVZWtL8DaTufemRjoE5Vvw4-JhdTUCXJV7o_DnH4ieEsKc-7tZgInnp1_3PZXOInjpg_y-MZIsJ3r8XG-8cZuXnGGHpcApmrRxQ2xxPK0VcaZ2580f52DRafVtEPazQG/s1600/interior-of-the-salle-louis-xiv-or-the-salle-de-bain+la+roche+courbon.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;300&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisDRJhN6UBJBrjZVZWtL8DaTufemRjoE5Vvw4-JhdTUCXJV7o_DnH4ieEsKc-7tZgInnp1_3PZXOInjpg_y-MZIsJ3r8XG-8cZuXnGGHpcApmrRxQ2xxPK0VcaZ2580f52DRafVtEPazQG/s320/interior-of-the-salle-louis-xiv-or-the-salle-de-bain+la+roche+courbon.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Uno de los baños de Luis XIV&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ya de niño el monarca mostraba un gran placer en el baño, y
numerosos testimonios dan fe de ello. Su criado La Porte relataba que saltaba
de alegría cuando se reunía con su madre Ana de Austria para bañarse, y que
incluso se enfadaba si se le prohibía por alguna razón. Bien es cierto que
prefería hacerlo en el río o en algún canal, ya que era muy aficionado a nadar,
incluso cuando hacía mal tiempo. Cuando no podía hacerlo por haber estado
despachando asuntos de estado o cenando con algún cortesano importante, el
monarca se bañaba en su cuarto de baño particular.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhX1CXMwPQUydEHMhyphenhyphenSYvF7BEEcX1x6wKpccByrE1CGQQP3d_vKF7rmxVYiO482AhA7ln3fhMxkOCvKwk5ORYjZcC7CQ2fHURNUrC7TyV3KF_RN3JYGsySkwqnfmczhkytmCw0mYT5RC-Z/s1600/800px-versailles_garden.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;315&quot; data-original-width=&quot;470&quot; height=&quot;214&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhX1CXMwPQUydEHMhyphenhyphenSYvF7BEEcX1x6wKpccByrE1CGQQP3d_vKF7rmxVYiO482AhA7ln3fhMxkOCvKwk5ORYjZcC7CQ2fHURNUrC7TyV3KF_RN3JYGsySkwqnfmczhkytmCw0mYT5RC-Z/s320/800px-versailles_garden.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Jardines de Versalles&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que otra mentira histórica mil veces repetida es que el
Palacio de Versalles era un lugar insalubre, que no contaba con cuartos de baño,
y la gente iba haciendo sus cosas en el primer rincón que encontraban. En
materia sanitaria, el Palacio estaba muy bien acondicionado y contaba con
muchos cuartos de baño. Concretamente, el rey tenía uno con una bañera de
mármol. Como al monarca le desagradaba el frío de la piedra, dicha bañera
estaba recubierta con un paño. En este cuarto llegó a haber dos bañeras, ya que
Luis XIV usaba una para enjabonarse y otra para aclararse. Dichas bañeras
tenían dos grifos, uno de agua fría y otro de agua caliente (este último
alimentado por agua procedente de un depósito especial). Como ya hemos
mencionado antes, le gustaba también tomar un baño turco en otra habitación
diseñada al efecto, con una gran bañera octogonal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhASWteoBGuQPndozZw_DvFcto6mar4CDw9qZf-m2mDrGPZe1c9lbJvowLc2DZECOreLGYZdhksKeBISDwC0TcLWS-wYP9tmKQLp_rsfqnzU4VHBjkRnPIxCizEA3SWrAp-PN0fWT5M3dhJ/s1600/higiene-siglo-xviii-jabones.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;215&quot; data-original-width=&quot;323&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhASWteoBGuQPndozZw_DvFcto6mar4CDw9qZf-m2mDrGPZe1c9lbJvowLc2DZECOreLGYZdhksKeBISDwC0TcLWS-wYP9tmKQLp_rsfqnzU4VHBjkRnPIxCizEA3SWrAp-PN0fWT5M3dhJ/s320/higiene-siglo-xviii-jabones.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Jabones del siglo XVIII&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El baño del rey era todo un ritual. Para empezar, al monarca
le gustaba echar lavanda en el agua y usaba un jabón hecho a base de aceite de
oliva. Una vez acabado el baño, un noble de alto rango se encargaba de secarlo
(algo considerado un altísimo honor). El cabello se le secaba al fuego, y a
menudo despachaba con sus ministros mientras tanto. Cuando el rey deseaba sólo
bañarse los pies, unos criados llamados “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Officiers
de Fourriére&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” se encargaban de calentar agua y quemar aromas. De todo esto
existen múltiples testimonios en documentos de la época, en donde se detallan
cosas tales como la frecuencia con la que se llenaban los depósitos o
inventarios de las toallas de baño.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvDx7xM6kWjV4pttLNC6mSqn6oEcSDEjvns0G_XfN-K0l5OJGw1zmh-cLte-i9JjmGfwTdGfLOzWdvuWae9FPS9JjLfo7nuVM5gVz6Jo4VTqN0ZnPfbjztb0Kf2l1tyTmxDmIdPrZ2-TVM/s1600/121%252Cbain06.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;303&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvDx7xM6kWjV4pttLNC6mSqn6oEcSDEjvns0G_XfN-K0l5OJGw1zmh-cLte-i9JjmGfwTdGfLOzWdvuWae9FPS9JjLfo7nuVM5gVz6Jo4VTqN0ZnPfbjztb0Kf2l1tyTmxDmIdPrZ2-TVM/s1600/121%252Cbain06.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Bañera octogonal de Luis XIV&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¿De dónde viene entonces la afirmación de que Versalles era
un lugar inmundo y sus habitantes unos guarros malolientes? Una combinación de
factores ha contribuido&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;a esta mala
imagen. En primer lugar Luis XV, bisnieto y sucesor de Luis XIV, ordenó
derribar gran parte de los baños que existían en el palacio para sustituirlos
por otras habitaciones o ampliar algunas ya existentes. En segundo lugar, el
palacio no contaba con un sistema de alcantarillado sino que todas las aguas
fecales se dirigían a fosas sépticas, que si bien se vaciaban regularmente,
dejaban bastante mal olor en el ambiente. Y en tercer lugar, hay que decir que
el excesivo uso de rapé contribuía al mal olor general, algo que intentaba
disimularse con el uso masivo de perfumes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGU9K9WtIB-bCTX49I05KKUlaKwo99p6xWUACH-ol2VunrIDgkL-pj4uBpGFBNlZKuRpgaX8BXu1r76EBRsbG1BLw2O1jLKuSUUwQq0-LdRXMv2RXlIUrE4XJRCmmxvpph2_yA5BKWjfUJ/s1600/Versailles-Appartements_de_Marie-Antoinette-La_Chaise.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;267&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGU9K9WtIB-bCTX49I05KKUlaKwo99p6xWUACH-ol2VunrIDgkL-pj4uBpGFBNlZKuRpgaX8BXu1r76EBRsbG1BLw2O1jLKuSUUwQq0-LdRXMv2RXlIUrE4XJRCmmxvpph2_yA5BKWjfUJ/s320/Versailles-Appartements_de_Marie-Antoinette-La_Chaise.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Retrete de María Antonieta&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto a un supuesto libro del año 1700 llamado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Ética Galante&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que se cita con
asiduidad como prueba de que en el Palacio de Versalles la gente iba haciéndose
sus cosas en los pasillos, en las esquinas o en los jardines, y que dice que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;es descortés saludar a alguien mientras esté
orinando o defecando, y se ha de actuar como si no se le viese, disimulando las
ventosidades tosiendo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, hemos de decir que no hemos sido capaces de
encontrar un solo indicio que pruebe su existencia. Es más, algunos autores
“serios” afirman que está escrito por Erasmo de Rotterdam, algo manifiestamente
absurdo ya que el filósofo holandés falleció siglo y medio antes de la época de
Luis XIV. Y es que no deben fiarse de lo que dicen algunas páginas de
divulgación, que sólo se copian unas a otras y por tanto caen siempre en los
mismos errores.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El Premio Nobel que
suspendía en el colegio&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Supongo que más de una vez todos hemos escuchado que Albert Einstein
era un mal estudiante que suspendió las Matemáticas en el colegio. Puede que
incluso el lector haya utilizado esta frase para justificar una mala nota ante
sus padres. Incluso es posible que hayas leído que repitió curso en alguna
ocasión, o que sus profesores no tenían demasiada buena opinión de sus capacidades
y que uno de ellos llegó a afirmar que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;este
chico no llegará nunca a ningún sitio&lt;/i&gt;”. Pues bien, olvídate de todas estas
afirmaciones, porque todo es mentira. Vayamos por partes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsenMEZDy8OzN3bhQa5N7b7SNUpiWuSauQVTB8KHHggcgEgK02gS8jWpbrMDOb9zJIwR79HNwz2oJGZJ7wCyxxSJabwH0HKkXk9PfsvJ7aykPm94zYnlzn08wP_Kd_g3y6XgbsjH7dpQ0N/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;263&quot; data-original-width=&quot;191&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsenMEZDy8OzN3bhQa5N7b7SNUpiWuSauQVTB8KHHggcgEgK02gS8jWpbrMDOb9zJIwR79HNwz2oJGZJ7wCyxxSJabwH0HKkXk9PfsvJ7aykPm94zYnlzn08wP_Kd_g3y6XgbsjH7dpQ0N/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Una de las más icónicas imágenes de Einstein&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En primer lugar, la errónea idea de que Einstein repitió
curso viene de que en 1895 realizó el examen de acceso al Instituto Politécnico
Federal de Zurich, y lo suspendió. Parece ser que tal suspenso vino provocado
porque dicho examen incluía una prueba de francés, que era un idioma que
Einstein no dominaba. La razón de ello es que él y su familia se acababan de
mudar a Suiza y no dominaba aún la lengua francesa. Así pues, se vio obligado a
regresar a Secundaria, pero en ningún caso estaba repitiendo curso, sino que se
preparaba de nuevo para el examen de ingreso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWYTp8ZjaCQPM0xfU-9p-Kk5DUUgU3Hvj8SymjLebibcG8GRVuUkSu1_3WyDm_kOvv4oU5ktuT8nxhJS2BCE2BFelc6bwnh3nYNjOkI8aqM6wA5N3YmPcuR6tV9wviQTd8j2U6HbiH6U8C/s1600/5cb059b720c8a5eccfb8eeba5996a8b6.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;663&quot; data-original-width=&quot;416&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWYTp8ZjaCQPM0xfU-9p-Kk5DUUgU3Hvj8SymjLebibcG8GRVuUkSu1_3WyDm_kOvv4oU5ktuT8nxhJS2BCE2BFelc6bwnh3nYNjOkI8aqM6wA5N3YmPcuR6tV9wviQTd8j2U6HbiH6U8C/s320/5cb059b720c8a5eccfb8eeba5996a8b6.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Boletín de notas de Einstein&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En segundo lugar, No es cierto que Einstein suspendiera o
sacara malas notas en Matemáticas (ni en ninguna otra asignatura). Entre otras
cosas porque no existía la asignatura de Matemáticas como tal, sino una serie
de asignaturas relacionadas con ellas: Álgebra, Geometría y Geometría
Descriptiva. La confusión viene de que al echarle un vistazo a su cuaderno de
notas en su escuela &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Kantonsschule Baden&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
se observa que la mejor calificación que sacaba era un 6. En cursos anteriores,
las calificaciones eran de 1 o 2. Sin embargo, hay que decir que el sistema de
notas que se seguía era dar al 1 la máxima calificación (y 6 la mínima), y que
tiempo después se cambió al contrario, 6 como nota máxima y 1 como mínima, según
el siguiente baremo:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;6 = Muy bueno (sehr gut)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;5 = Bueno (gut)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;4 = Suficiente (genügend)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;3 = Insuficiente (ungenügend)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;2 = Malo (schlecht)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;1 = Muy malo (sehr schlecht)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Si vemos el boletín de calificaciones de Einstein, observamos
que sacó la máxima nota (un 6) en Física y en las asignaturas relacionadas con
las Matemáticas, y un 5 en Química. Sus peores calificaciones fueron un 4 en
Geografía y en las disciplinas relacionadas con el Dibujo (además del suspenso
en Francés). Por tanto, olvidemos el mito de que Einstein era un mal
estudiante.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEguBl9dWfsqWsE6RKT5XXchYkoPpwHIPZXcnTSku762YcUnsNwHgz1hJ3sSPxw8gGDQcHrt47GBxC3yBB4J6k-7l8p4Hn5kXklsVlUrUdlpt_loyWGVRjrhapa3ry84iCXbv3FXnSTM0q5J/s1600/6372201629_36a454a48d_b.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;906&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;283&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEguBl9dWfsqWsE6RKT5XXchYkoPpwHIPZXcnTSku762YcUnsNwHgz1hJ3sSPxw8gGDQcHrt47GBxC3yBB4J6k-7l8p4Hn5kXklsVlUrUdlpt_loyWGVRjrhapa3ry84iCXbv3FXnSTM0q5J/s320/6372201629_36a454a48d_b.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Einstein en su época de estudiante&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por último, es cierto que algunos profesores no tenían buen
concepto de Einstein como estudiante. Sin embargo, hay que decir que el sistema
educativo de la época se basaba en la memorización, algo que Einstein odiaba
(prefería deducir a memorizar). Asimismo, algunos se quejaban de que
“reflexionaba demasiado” a la hora de responder una pregunta, y decían que era
lento. Además, no acataba las órdenes con facilidad y no le gustaba practicar
ningún deporte, por lo que tampoco era demasiado popular entre sus compañeros.
La posteridad ha demostrado que los profesores del joven Einstein no estaban
demasiado acertados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/1406879152250042460/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/desmontando-bulos-iv-de-un-rey-sucio-y.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1406879152250042460'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1406879152250042460'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/12/desmontando-bulos-iv-de-un-rey-sucio-y.html' title='Desmontando bulos (IV): de un rey sucio y un mal estudiante'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiU_rkx6xhCNJiE3k_js9U4VZylxLchs0Mx_LQb7Sqgxj0Cq2-UKx-KJsFsPgvwd_AiXnlJQI13qnAl7qeBMIJo4845UjthqEmelLk3uDkXE3c9OLuvafFggWeQW6CiYqkIFh6qk3Ufcox-/s72-c/pinocho-con-la-nariz-grande.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-3149853588711582445</id><published>2018-11-17T09:02:00.000+01:00</published><updated>2018-11-17T09:02:19.721+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Mayerling, la tragedia que hizo tambalear un imperio</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El 30 de enero de 1889 tres personas derribaron nerviosas la
puerta de un dormitorio situado en un pabellón de caza en Mayerling, a pocos
kilómetros de Viena. Dos de ellas eran el conde Hoyos y Felipe de Sajonia,
amigos personales del heredero al trono del imperio Austro-Húngaro el príncipe Rodolfo
de Habsburgo; el otro era Johann Loschek, ayuda de cámara del príncipe. Cuando
entraron en la habitación, se encontraron el cadáver de Rodolfo tumbado al
borde de la cama, y a su lado el cuerpo de la baronesa María Vetsera, amante
del príncipe. El cuerpo del heredero todavía estaba caliente, no así el de la
baronesa, lo que significaba que ésta había muerto al menos una hora antes que
el príncipe.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj03bNx0S78eKmWyjBVvnQvxGi22KeisFW4LklzTuHmuZkZHv8NUqkolB0OzRvosvJdJKG3N3g4hk93n6P3_RRX9sWZ5PMvTmc-aQBWKXLck28xzrkm84otxJCcXKieYT0W0Q66YFSvi8v8/s1600/ElemperadorylaemperatrizenellechodemuertedeRudolph2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;210&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj03bNx0S78eKmWyjBVvnQvxGi22KeisFW4LklzTuHmuZkZHv8NUqkolB0OzRvosvJdJKG3N3g4hk93n6P3_RRX9sWZ5PMvTmc-aQBWKXLck28xzrkm84otxJCcXKieYT0W0Q66YFSvi8v8/s1600/ElemperadorylaemperatrizenellechodemuertedeRudolph2.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El Emperador y la Emperatriz ante el cadáver de su hijo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A partir de ese momento se dispararon las hipótesis, los
rumores y las teorías conspiratorias. El secretismo con el que la casa imperial
austriaca llevó todo el asunto alimentó las especulaciones. ¿Suicidio?
¿Asesinato? Demasiadas cosas no cuadraban y la propia casa imperial contribuyó
a la confusión difundiendo versiones contradictorias. El episodio, conocido
como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;la tragedia de Mayerling&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (y
también, reveladoramente, como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;el crimen
de Mayerling&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”) sigue sin ser completamente esclarecido más de un siglo
después de que sucediera. En este artículo haremos un repaso de los hechos y
expondremos las teorías más aceptadas; y después el lector quizá pueda
responder a la gran pregunta: ¿qué pasó esa noche en Mayerling?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El heredero díscolo&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Hijo del emperador Francisco José I y su esposa Isabel de Baviera
(la muy famosa Sissi), Rodolfo de Habsburgo había recibido una educación muy
distinta a la que su padre había planeado para él. El emperador, ferviente
absolutista, deseaba que su hijo y heredero siguiera sus pasos; sin embargo, la
influencia de su madre (de ideas mucho más abiertas) hizo que sus más de 50
preceptores lo inclinaron a ideales liberales, burgueses y anticlericales. Al
parecer, su padre desconocía que su hijo tuviera esas inclinaciones y Rodolfo
se guardó muy mucho de hacérselas conocer, pero sus continuas críticas privadas
al clero y a la nobleza le aislaron en la conservadora corte austriaca.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3_mHPSkdLYoJLi5QUZ4Z8AJSWIUSDnhIYbU9FayC4mdDDEtNPa6RDzTe6KAerlxcb6doEzOiLg29h9bCq1Il1GdPMi7jZe3HFclTIj4rZxb2PQHYKcXWalF4rWl2ng7QQyaB7uCJ4by8r/s1600/rodolfo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1109&quot; data-original-width=&quot;638&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3_mHPSkdLYoJLi5QUZ4Z8AJSWIUSDnhIYbU9FayC4mdDDEtNPa6RDzTe6KAerlxcb6doEzOiLg29h9bCq1Il1GdPMi7jZe3HFclTIj4rZxb2PQHYKcXWalF4rWl2ng7QQyaB7uCJ4by8r/s320/rodolfo.jpg&quot; width=&quot;184&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Rodolfo de Habsburgo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En su vida personal las cosas tampoco iban demasiado bien.
Casado en 1880 con la princesa belga Estefanía de Lieja, su matrimonio no era
nada feliz. A pesar de que en 1883 había nacido una hija del matrimonio,
Rodolfo nunca renunció a sus amantes y a sus aventuras amorosas. Y más después
de que Estefanía se negara a tener vida marital con su marido, dolida porque
tras el nacimiento de su hija éste le había contagiado una enfermedad venérea
que había hecho que quedara estéril. La situación era mucho más grave de lo que
parecía, ya que en Austria estaba vigente la Ley Sálica (que impedía reinar a
las mujeres) y eso implicaba que Rodolfo no tendría un heredero directo. Sin
embargo, el príncipe seguía a lo suyo, alternando las intrigas políticas con sus
líos amorosos con múltiples mujeres (aunque tenía una amante más o menos
estable en la bailarina húngara Mizzi Kaspar).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqknPFqsYvcDmySH8z12fY1QADiG7MCdeTWwdun5HIVKwpmRd2-W-zGnRocV1UN0QE_WjLJ5IVVGt62n3_vaV7Ms3AuSs_s3iv0AngWm_PSgGG3W8stGPjAmpXdv-nTP4lN1sFcxfbc_Pa/s1600/245px-Princess_St%25C3%25A9phanie_of_Belgium.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;328&quot; data-original-width=&quot;245&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqknPFqsYvcDmySH8z12fY1QADiG7MCdeTWwdun5HIVKwpmRd2-W-zGnRocV1UN0QE_WjLJ5IVVGt62n3_vaV7Ms3AuSs_s3iv0AngWm_PSgGG3W8stGPjAmpXdv-nTP4lN1sFcxfbc_Pa/s320/245px-Princess_St%25C3%25A9phanie_of_Belgium.jpg&quot; width=&quot;239&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Estefanía de Bélgica&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que la derrota ante Prusia en 1866 había reducido
considerablemente la influencia austriaca sobre los distintos estados alemanes,
por lo que Rodolfo se convenció de que el futuro del anquilosado imperio estaba
en el este. Atraído por Hungría (que había recuperado el status de reino en
1867 por influencia de la emperatriz Sissi, tras haberlo perdido en 1849),
empezó a considerar la idea de que el futuro del imperio pasaba por expandirse
hacia el este y contrarrestar la influencia rusa en la zona. El plan era que
Austria se convirtiera en una federación de diferentes nacionalidades con él a
la cabeza, absorber Rumanía, convertirse en protector de Serbia, Bosnia y
Albania y finalmente firmar tratados militares con Grecia y Bulgaria.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhS-rP9kYeqZjG_uCjulxFgkBsoB2wmPge0pgGWCLeH6sLlRMIOlQvyb6DWtQ_MZVTAtmUV1Iy-TIBRSTB3lTyV8lfCe3e0qBMsf7mTrhiWIzaWxCCE33l0RZ_F4-zaAsU9p3SVaBqUScDq/s1600/Franz_Joseph_of_Austria_young.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;768&quot; data-original-width=&quot;593&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhS-rP9kYeqZjG_uCjulxFgkBsoB2wmPge0pgGWCLeH6sLlRMIOlQvyb6DWtQ_MZVTAtmUV1Iy-TIBRSTB3lTyV8lfCe3e0qBMsf7mTrhiWIzaWxCCE33l0RZ_F4-zaAsU9p3SVaBqUScDq/s320/Franz_Joseph_of_Austria_young.jpg&quot; width=&quot;247&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Francisco José I en su juventud&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Este plan muy posiblemente llevaría a una escalada bélica con
el Imperio Ruso, pero Rodolfo estaba convencido de que la guerra contra los
zares era inevitable (como finalmente así fue) y prefería afrontarla al frente
de una amplia confederación de países controlada por él. El príncipe heredero
trazó incluso un plan para derrocar a su padre, pero éste se adelantó y lo
mandó de viaje al Adriático en los primeros días de 1889, en principio para
algunas semanas. Sin embargo el recurso no funcionó, ya que Rodolfo regresó a
Viena el 11 de enero dispuesto a seguir adelante con su conjura, pero también
por otra razón: había conocido a una joven llamada María Vetsera y se había
enamorado locamente. A partir de aquí se precipitarían los acontecimientos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La aparición de
María Vetsera&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;María Vetsera era hija de un diplomático húngaro y de la
heredera de una familia de banqueros turcos. Su familia era inmensamente rica, y
además pertenecía a la pequeña nobleza gracias al título de barón que ostentaba
su padre. Una amiga suya escribió de ella: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;No
era muy alta, pero su figura sinuosa y el seno exuberante la hacían parecer más
que adulta a sus 17 años. Coqueta por instinto, inconscientemente inmoral en
sus actitudes, casi una oriental en su sensualidad y, sin embargo, una dulce
criatura. Había nacido para el amor, y desde luego que lo descubrió con un
oficial inglés a los 16 años, conocía el fuego de la pasión&lt;/i&gt;”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKbed5MEEvdmTCEMR1nzkxiuGB2fPnyy-aElYVloXOZgRmpJQ7DF7f_F9dSqwo33-MydGinI0mB18er3CjY3wEjqNaL6H6IwaGMgofsMwGYYhKOGCjbLlh6LIAyst2Y-i_h9YzzifmgpWl/s1600/Vetsera_1888_2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;284&quot; data-original-width=&quot;206&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKbed5MEEvdmTCEMR1nzkxiuGB2fPnyy-aElYVloXOZgRmpJQ7DF7f_F9dSqwo33-MydGinI0mB18er3CjY3wEjqNaL6H6IwaGMgofsMwGYYhKOGCjbLlh6LIAyst2Y-i_h9YzzifmgpWl/s1600/Vetsera_1888_2.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;María Vetsera&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Conoció al príncipe a finales de 1888 cuando una prima de
Rodolfo les presentó en una carrera de caballos, e inmediatamente ambos
quedaron prendados el uno del otro. El asedio del heredero a la joven baronesa
empezó de inmediato. El primer encuentro entre ellos se produjo en noviembre de
1888 y hubo más de 20 en los tres meses siguientes. Finalmente, el cortejo
parece que dio sus frutos el 13 de enero de 1889. Al día siguiente, María
escribió a su institutriz diciendo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Estuve
anoche con él desde las siete hasta las nueve. Ambos hemos perdido la cabeza.
Ahora nos pertenecemos por completo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Rodolfo le regaló un anillo con las
iniciales ILVBIDT, es decir, “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;In Liebe
Vereint Bis In Dem Tode&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (Unidos por el amor hasta en la muerte). Una
muestra de que el príncipe consideraba aquella relación como algo más que una
simple aventura.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-UdlKbErEvbxpqM1ZMMGytB_3HBmCE_cCgkP5RTu9cQ2UT5_GYKXa18WcfE9ChugbF6FlLV_upzaQHG9qFfUOpQHmADeAQ-W4femoDvyQ_rvBuBsFr3ypV_ei-KpQvfeEMxsxessvrlq/s1600/mayerling.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;393&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;196&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-UdlKbErEvbxpqM1ZMMGytB_3HBmCE_cCgkP5RTu9cQ2UT5_GYKXa18WcfE9ChugbF6FlLV_upzaQHG9qFfUOpQHmADeAQ-W4femoDvyQ_rvBuBsFr3ypV_ei-KpQvfeEMxsxessvrlq/s320/mayerling.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Pabellón de caza de Mayerling&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero la prueba definitiva de que Rodolfo iba en serio con la
baronesa fue que escribiera a la Santa Sede pidiendo que se anulara su
matrimonio con Estefanía de Lieja. Enterado el emperador, llamó a su hijo a una
reunión el día 26 de enero donde se intercambiaron duras palabras. No sólo
estaba el asunto de María Vetsera y la petición de anulación matrimonial, sino
que también el emperador reprochó al príncipe sus intentos de conjura contra
él. Una hora después de empezada la reunión, Rodolfo abandonó la estancia
visiblemente alterado. Una prueba de la gran tensión de la entrevista es que el
general Margutti, ayudante de campo de Francisco José I, entró después en el
salón y se lo encontró sin sentido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Las muertes&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El 28 de enero Rodolfo y María llegaron al pabellón de caza
que el heredero tenía en Mayerling, a pocos kilómetros de Viena. La baronesa
iba en secreto, ya que Rodolfo había planeado con ella un falso secuestro (y de
hecho la condesa Larisch, prima del príncipe y una de las que estaba en el ajo,
había informado personalmente al jefe de policía de Viena de la desaparición de
la baronesa). Al día siguiente por la mañana temprano llegaron al pabellón
otras dos personas invitadas por el heredero, el conde Hoyos y Felipe de
Sajonia. Ambos desayunan con el príncipe, pero ignoran que María también se
encuentra en el lugar. Posteriormente Rodolfo se excusa de ir de caza
pretextando un resfriado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_mJf8a6HOJR1Ap5I3FA-06q9i4SVug-Dvf6XqiJZv8eWrnoDtk_2iqXywJS7d7Z7ARBtKAcsBWmaNz1-2dCglZfx1bDbnulOpk7w6m2i4oBnH-ThBFcAv5YjwbDOXYMj9bTLlDXKQrl5B/s1600/Josef_Graf_Hoyos-Sprinzenstein.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;183&quot; data-original-width=&quot;125&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_mJf8a6HOJR1Ap5I3FA-06q9i4SVug-Dvf6XqiJZv8eWrnoDtk_2iqXywJS7d7Z7ARBtKAcsBWmaNz1-2dCglZfx1bDbnulOpk7w6m2i4oBnH-ThBFcAv5YjwbDOXYMj9bTLlDXKQrl5B/s1600/Josef_Graf_Hoyos-Sprinzenstein.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Conde Hoyos&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por la noche Felipe de Sajonia regresó a Viena, y el príncipe
y el conde Hoyos cenaron solos. Rodolfo se retiró a eso de las 9 (pretextando
nuevamente un resfriado) y el conde Hoyos se fue a dormir una hora más tarde.
Rodolfo y María, en sus habitaciones, estuvieron de fiesta junto a Josef
Bratfisch, cochero de confianza del príncipe. Los tres estuvieron cantando y María
y Rodolfo lo pasaron estupendamente oyendo silbar a Bratfisch, que al parecer “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;silbaba maravillosamente&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Al día
siguiente, Rodolfo fue a las siete y media a la habitación de su ayuda de
cámara Johann Loschek para pedirle que le despertara una hora más tarde para
desayunar. Esa fue la última vez que se le vio vivo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtMPnoPF422OQx7Kh6H6IFi1AvuOw3GXh0rfg9yPg17m2UtRXubeObGijHVin0H4N5ufaxZRvxTPUNqGlY-39XDaMa3aQwC0yTTFww20jzVqInyay8nqHFlnwPiewcsgshc7faM04uyfGG/s1600/Johann_Loschek.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;181&quot; data-original-width=&quot;125&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtMPnoPF422OQx7Kh6H6IFi1AvuOw3GXh0rfg9yPg17m2UtRXubeObGijHVin0H4N5ufaxZRvxTPUNqGlY-39XDaMa3aQwC0yTTFww20jzVqInyay8nqHFlnwPiewcsgshc7faM04uyfGG/s1600/Johann_Loschek.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Johann Loschek&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tal y como se le había ordenado, Loschek fue a las ocho y
media a despertar al príncipe, pero nadie contestó a sus llamadas. Alarmado, avisó
al conde Hoyos, quien quiso derribar la puerta, pero vaciló al enterarse de que
estaba con una mujer (hasta ese momento, no sabía que María Vetsera se
encontraba también en Mayerling). Felipe de Sajonia, que había regresado de
Viena, ordenó que se echara la puerta abajo, encontrando los cuerpos de Rodolfo
y la baronesa. Inmediatamente se dio aviso a Viena y el emperador se hizo cargo
de la situación.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La versión del
suicidio&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Lo primero que hizo Francisco José I fue hacer jurar a todos
que guardarían silencio sobre las circunstancias de las muertes. Acto seguido,
se organizó discretamente el funeral de María Vetsera y se difundió una primera
versión oficial: Rodolfo había muerto de una apoplejía (de la baronesa no se
dijo nada). Sin embargo, pronto se empezaron a disparar los rumores y la casa
imperial cambió su versión: el príncipe heredero se había suicidado en un
momento de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;enajenación mental&lt;/i&gt;”. Claro
que esto presentaba otro problema, ya que la Iglesia Católica no permitiría que
un suicida fuera enterrado en tierra sagrada. El emperador tuvo que mandar un
telegrama al Papa (del que se desconoce su contenido) para desbloquear la
situación y permitir que Rodolfo fuera enterrado en la cripta de los Habsburgo,
tras una investigación del Vaticano.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4toG9N6xem8e0Ppdney63fFCAeKVqoXo7FraLXdasT9bWyka7t42jVVMuJI2u5-dDB6v0AGrduTKW3r4GrpGJxaOL7sj8uU_CmmZy2FLxDZSRLZLgJu0glz8BEOiADPHiM7vrFwDSO3L9/s1600/felipe+sajonia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;159&quot; data-original-width=&quot;126&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4toG9N6xem8e0Ppdney63fFCAeKVqoXo7FraLXdasT9bWyka7t42jVVMuJI2u5-dDB6v0AGrduTKW3r4GrpGJxaOL7sj8uU_CmmZy2FLxDZSRLZLgJu0glz8BEOiADPHiM7vrFwDSO3L9/s1600/felipe+sajonia.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Felipe de Sajonia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Rodolfo fue enterrado con todos los honores el 5 de febrero
(la baronesa había sido enterrada discretamente unos días antes en la Abadía de
Heiligenkreuz). Desde entonces, la hipótesis de un pacto de suicidio fue la
dominante: el príncipe habría disparado a la baronesa y luego se habría
suicidado pegándose un tiro en la sien. La razón, además de un amor enfermizo
del uno por el otro (amor imposible a la vista de la situación), sería el
insoportable deshonor para Rodolfo al saberse descubierto en sus intrigas para
derrocar a su padre. Y hay diversas circunstancias que apoyan esta esta
hipótesis.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghZ7Sr0HmotqGualbmi0Zig_IgENmyVEJc20z1sdO9sL_-Dd71bHK6D6GYYOCGb_bJgAcZDBz5enlYdPhfTwAgbotEZHGWlR9XIRZmWQjTEz6J0wL6wvCid8jv5AUZai6Yl_WjJNEJku2Z/s1600/funeral+rodolfo.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;195&quot; data-original-width=&quot;264&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghZ7Sr0HmotqGualbmi0Zig_IgENmyVEJc20z1sdO9sL_-Dd71bHK6D6GYYOCGb_bJgAcZDBz5enlYdPhfTwAgbotEZHGWlR9XIRZmWQjTEz6J0wL6wvCid8jv5AUZai6Yl_WjJNEJku2Z/s1600/funeral+rodolfo.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Funeral de Rodolfo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En primer lugar, Rodolfo tenía un carácter depresivo y con
tendencias suicidas, quizá agravado por el tratamiento contra la sífilis de la
que fue objeto. Posiblemente, la imposibilidad de su amor con la baronesa y el
mazazo de saberse descubierto lo podrían haber llevado a decidir quitarse la
vida junto a María Vetsera. En segundo lugar, Rodolfo escribió una serie de
cartas que daban a entender que iba a suicidarse. Así, a su esposa le decía: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ya te ves libre de mi funesta presencia. Sé
buena con la pobre pequeña (su hija), ella es todo lo que queda de mí. Voy
tranquilo hacia la muerte&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”; a su hermana pequeña: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Muero a pesar mío&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”; a un amigo húngaro le daba las razones de su
suicidio; y finalmente a su ayuda de cámara Loschek le daba instrucciones de
que quería ser enterrado junto a la baronesa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2Jtw5unMgf10kchqWvclHpzWOHxCswGf0zHyayfaxDO_WIF7axVFUxVlytzl3BufzVAI2Azw0qel-5qKisTQ-qwAJ4tkUsxXCYuEqWLCmzdf-1fS42X0sXiNlR2zR24IlUQ-pUslNIPXR/s1600/Crown_Prince_Rudolf_1889.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;995&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;199&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2Jtw5unMgf10kchqWvclHpzWOHxCswGf0zHyayfaxDO_WIF7axVFUxVlytzl3BufzVAI2Azw0qel-5qKisTQ-qwAJ4tkUsxXCYuEqWLCmzdf-1fS42X0sXiNlR2zR24IlUQ-pUslNIPXR/s320/Crown_Prince_Rudolf_1889.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cadáver de Rodolfo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por su parte, María Vetsera también había escrito una carta a
su madre diciéndole: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Querida mamá:
perdóname lo que he hecho. No puedo resistir el amor. De acuerdo con él, quiero
ser enterrada a su lado en el cementerio de Alland. Soy más feliz en la muerte
que en la vida. Tu Mary&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Asimismo, estaba el anillo que Rodolfo le había
regalado el 13 de enero con la leyenda “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Unidos
en el amor hasta la muerte&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, además del hecho de que ese mismo día había
redactado su testamento. Finalmente, había dejado escrito con tinta violeta en
un cenicero la frase “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El revólver es
mejor que el veneno, más seguro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La hipótesis del
asesinato&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A pesar de todo lo dicho anteriormente, existen muchos cabos
sueltos en la explicación del suicidio. Eso hizo que desde el primer momento
empezara a cobrar forma la hipótesis de que Rodolfo y su amante habían sido
asesinados. En primer lugar, María Vetsera presentaba un tiro en la cabeza (tal
y como se puso de manifiesto cuando se exhumaron sus restos en 1959); sin
embargo, varios testigos afirmaron que su cuerpo presentaba también indicios de haber
recibido una paliza. En segundo lugar, el cuerpo de Rodolfo también presentaba
cortes y heridas de sable (entre ellas la falta de dos dedos de la mano derecha,
algo que se trató de disimular con un guante relleno de paja); además, el
revólver encontrado en la habitación no era suyo y se habían efectuado con él 6
disparos; por si fuera poco, la herida de bala se encontraba en la sien
izquierda, a pesar de que el príncipe era diestro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhREkeFQ5P4BVh3Lo735_7zu4OhbIhQX_BJ3YngWala2wf_MP2Guj2ynBn7PwCTXsvN47-GDCKdMmHYwURSIES8vu_bEpgyHVzlSl62y5sEDEhcIURS7nyQosXRiH7yPpSQ620yMeU9DYUS/s1600/260px-F%25C3%25A9retro_de_Mar%25C3%25ADa_Vetsera.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;195&quot; data-original-width=&quot;260&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhREkeFQ5P4BVh3Lo735_7zu4OhbIhQX_BJ3YngWala2wf_MP2Guj2ynBn7PwCTXsvN47-GDCKdMmHYwURSIES8vu_bEpgyHVzlSl62y5sEDEhcIURS7nyQosXRiH7yPpSQ620yMeU9DYUS/s1600/260px-F%25C3%25A9retro_de_Mar%25C3%25ADa_Vetsera.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Féretro de María Vetsera&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A todo esto hemos de añadir los testimonios de personas
contemporáneas de los hechos. Por ejemplo, el embajador alemán en Viena
escribió a Bismarck que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las heridas no
están en los lugares indicados oficialmente&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. La nieta del embajador del
imperio en Roma (encargado de descifrar el telegrama mandado al Papa) declaró
que su abuelo le confesó que en dicho telegrama se hablaba de asesinato.
Asimismo, el conde Hoyos (testigo presencial de los hechos) dijo años más tarde
que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Su Alteza está muerto. Es todo lo
que puedo decir. No me pidáis que os dé más detalles; es demasiado terrible. He
dado mi palabra al emperador de no decir nada de lo que he visto&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. El hijo
de Eduard Graf von Taaffe, que era Primer Ministro en ese momento, dijo que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las circunstancias de Mayerling son mucho
peores de lo que se piensa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6s8ntRksaYMCF9CAz0YVk6CFKVlv5qAaAyq1NrfsuBibU5xDm41YO1nLKdHYuEwtAL4mmBg4UDP2xLfCWRqqaDU9t4tzqh01xS3C0bG4XTGcifp7UgIyA4cBNwRulB2Q0Z77JMALxt5x/s1600/habitacion.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;132&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6s8ntRksaYMCF9CAz0YVk6CFKVlv5qAaAyq1NrfsuBibU5xDm41YO1nLKdHYuEwtAL4mmBg4UDP2xLfCWRqqaDU9t4tzqh01xS3C0bG4XTGcifp7UgIyA4cBNwRulB2Q0Z77JMALxt5x/s1600/habitacion.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Habitación del príncipe en Mayerling&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Finalmente, la que fuera emperatriz de Austria Zita de
Borbón-Parma declaró en 1983: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Se han
escrito muchas leyendas. Lo que se ha contado se limita a sospechas e
hipótesis. La verdad es que el archiduque Rodolfo fue asesinado y que este
asesinato fue político. En nuestra familia, siempre hemos sabido la verdad,
pero Francisco José hizo jurar a todos los que estaban al corriente del crimen
que nunca dirían nada&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Afirmaba también que los asesinos venían en parte
del extranjero, y posteriormente dijo que el instigador del asesinato fue
Georges Clemenceau, por entonces director del diario “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Justice&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y más tarde Primer Ministro francés. No obstante, hay
que decir que el propio hijo de Zita desmintió las palabras de su madre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-Dvnee8W6DudbjJhFbKDXNrRmISvKhddj8Pac2Pr4oIvmJw2jGsDNk4GesU1O_2MHGlkTPQKlMYauQuFqZ9s81uGvTh2Vw8wGghYabyQmtAeCo0sTMIfnxgmfZHnmylBqMDDz8XkFxhWi/s1600/sarc%25C3%25B3fago+rodolfo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;195&quot; data-original-width=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-Dvnee8W6DudbjJhFbKDXNrRmISvKhddj8Pac2Pr4oIvmJw2jGsDNk4GesU1O_2MHGlkTPQKlMYauQuFqZ9s81uGvTh2Vw8wGghYabyQmtAeCo0sTMIfnxgmfZHnmylBqMDDz8XkFxhWi/s1600/sarc%25C3%25B3fago+rodolfo.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Sarcófago de Rodolfo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¿Fueron los sucesos de Mayerling un asesinato político, bien
de los servicios secretos franceses, bien de los austriacos? Posiblemente nunca
lo sepamos; al menos, hasta que algún día pueda exhumarse el cadáver de
Rodolfo. Lo que sí sabemos es que la muerte del heredero abrió una crisis
dinástica sin precedentes en el imperio, ya que el heredero pasó a ser el sobrino
del emperador (el archiduque Francisco Fernando), alguien al que Francisco José I detestaba y cuyo asesinato en Sarajevo fue el detonante del estallido de la
Primera Guerra Mundial.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/3149853588711582445/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/mayerling-la-tragedia-que-hizo.html#comment-form' title='6 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3149853588711582445'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3149853588711582445'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/mayerling-la-tragedia-que-hizo.html' title='Mayerling, la tragedia que hizo tambalear un imperio'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj03bNx0S78eKmWyjBVvnQvxGi22KeisFW4LklzTuHmuZkZHv8NUqkolB0OzRvosvJdJKG3N3g4hk93n6P3_RRX9sWZ5PMvTmc-aQBWKXLck28xzrkm84otxJCcXKieYT0W0Q66YFSvi8v8/s72-c/ElemperadorylaemperatrizenellechodemuertedeRudolph2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-363657126860841759</id><published>2018-11-10T08:50:00.003+01:00</published><updated>2018-11-10T08:50:26.461+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Batallas"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Antigua"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Roma"/><title type='text'>Horacios contra Curiacios: la batalla de los trillizos</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La historia temprana de Roma está envuelta en las brumas de la
leyenda. Desde las historias sobre su fundación por Rómulo y Remo, dos hermanos
amamantados por una loba, hasta las increíbles historias de heroicidades en las
luchas con las ciudades vecinas antes de convertirse en la ciudad que dominó el
mundo antiguo. Esto es así porque los antiguos romanos decidieron dotarse de
una historia acorde con el poder que fueron adquiriendo con el tiempo. De este
modo, se daba a entender que la ciudad estaba destinada a dominar el mundo, ya
que sus orígenes míticos, llenos de dioses y héroes legendarios, la legitimaban
para ello.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrhueRB6AcjkENtGs0SbUCUosPzBM3n5Ad0Apg8NFZRsWGOcsO3tJeL0NOZdokwsb6_KsVcpD2j7Tln7UEDusbJPLb8d2tIy9H6G3ipvNq2HyRmf87mnzDUCsTNqy3-G5CyXRxpWOFKZQ-/s1600/320px-Jacques-Louis_David_020.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;218&quot; data-original-width=&quot;599&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrhueRB6AcjkENtGs0SbUCUosPzBM3n5Ad0Apg8NFZRsWGOcsO3tJeL0NOZdokwsb6_KsVcpD2j7Tln7UEDusbJPLb8d2tIy9H6G3ipvNq2HyRmf87mnzDUCsTNqy3-G5CyXRxpWOFKZQ-/s1600/320px-Jacques-Louis_David_020.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Detalle de &quot;&lt;i&gt;El juramento de los Horacios&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Uno de esos episodios semilegendarios es el que hoy traemos
aquí. Tito Livio, en su monumental obra “&lt;i&gt;Ab
urbe condita libri&lt;/i&gt;” (a veces conocida como las &lt;i&gt;Décadas&lt;/i&gt;, de la que sólo se conservan 35 libros de los 142 de los
que constaba, y que tiene la particularidad de contener la primera ucronía
conocida:&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;imaginar el
mundo si Alejandro Magno hubiera iniciado sus conquistas hacia el oeste y no
hacia el este de Grecia), nos narra el episodio de la batalla de campeones entre
las ciudades de Roma y la vecina Alba Longa. La batalla se desarrolló entre los
Horacios (por parte romana) y los Curiacios (por parte albana), y presenta el
curioso hecho de que los combatientes eran trillizos. El resultado de la
batalla permitió a Roma anexionarse la ciudad vecina, en lo que sería el
comienzo de su dominio del mundo conocido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los orígenes de Roma
y Alba Longa&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Las crónicas de los historiadores antiguos nos narran el
origen mítico tanto de Alba Longa como de Roma, y ambos orígenes están
relacionados. Así, cuenta la leyenda que cuando el héroe Eneas (descendiente de
Venus) huyó de Troya (cuya destrucción, según Eratóstenes, habría ocurrido en
1184 a.C.) llegó a Italia y fundó en honor de su esposa Lavinia la ciudad de
Lavinium, a unos 50 kilómetros al sur de Roma. Treinta años después, su hijo
Ascanio fundó la ciudad de Alba Longa algo más al norte. De Ascanio surgió una
dinastía de reyes entre los que destacaron Tiberino Silvio (que dio nombre al
río Tíber) y Aventino (en cuyo honor se bautizó así a una de las colinas sobre
las que se asentaba Roma). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIGOPfuBCjevmZf1vtZN86qMD2OIWsy2DnIqKvOEI-Ow_Q58vKl5zrvDuvUFTHocO_A0vgNRE9EUUS8KZtIjsAgirFhlv0LEdBoxQ1b7DvWEd7aYrbskcTsXPczyiAYDsAJCyWdYMh2hD5/s1600/eneas1_1501x2000.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1600&quot; data-original-width=&quot;1201&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIGOPfuBCjevmZf1vtZN86qMD2OIWsy2DnIqKvOEI-Ow_Q58vKl5zrvDuvUFTHocO_A0vgNRE9EUUS8KZtIjsAgirFhlv0LEdBoxQ1b7DvWEd7aYrbskcTsXPczyiAYDsAJCyWdYMh2hD5/s320/eneas1_1501x2000.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Eneas&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En el siglo VIII a.C. el rey de Alba Longa era Procas. Cuando
este rey murió, el trono le correspondió a su hijo mayor Numitor; sin embargo,
su hermano menor Amulio no estaba muy de acuerdo con la sucesión, por lo que lo
destronó (Numitor se vio obligado a huir) y mandó asesinar a todos sus
sobrinos. Sólo dejó viva a una, Rea Silvia, a condición de que se convirtiera
en sacerdotisa de la diosa Vesta. Esta condición conllevaba que Rea Silvia se
mantuviera virgen, por lo que no podría tener hijos que algún día reclamaran el
trono que habían usurpado a su abuelo. Sin embargo, la leyenda cuenta que Rea
Silvia tuvo dos hijos gemelos del dios Marte. Amulio mandó que esos niños
fueran arrojados al Tíber, pero la sirvienta encargada de hacerlo se apiadó de
ellos y los depositó en una cesta que dejó a la deriva en el río.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic9djEPdfQHhZ8-t6_qezdmdJ52MjHceT6tZJ57mYe1W0FaHuoh4spLyzKqt8gAitE18NCWOkRpg0_CA7N4SacgOe3PzWca74Cqs5tSn7s7TXwwC0fQNMa8aTd9lnZeW1OjFkymgMjdn5w/s1600/197px-Rubens_-_Mars_et_Rhea_Silvia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;151&quot; data-original-width=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic9djEPdfQHhZ8-t6_qezdmdJ52MjHceT6tZJ57mYe1W0FaHuoh4spLyzKqt8gAitE18NCWOkRpg0_CA7N4SacgOe3PzWca74Cqs5tSn7s7TXwwC0fQNMa8aTd9lnZeW1OjFkymgMjdn5w/s1600/197px-Rubens_-_Mars_et_Rhea_Silvia.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Rea Silvia y Marte&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es aquí donde el origen de Roma se entronca con el de Alba
Longa, ya que esos gemelos eran nada menos que Rómulo y Remo. A partir de aquí
la historia es bastante conocida: ambos gemelos fueron recogidos y amamantados
por una loba, hasta que un pastor los recogió y los crio como propios. Años
después, los gemelos descubrieron su origen, marcharon a Alba Longa y mataron a
Amulio, restituyendo de ese modo a su abuelo Numitor en el trono. Y como es
también conocido, Rómulo fundó la ciudad de Roma (matando de paso a su hermano
Remo) y dio origen a la dinastía de los siete reyes romanos, que se mantuvieron
en el poder hasta el advenimiento de la República. Así pues, los orígenes
míticos de ambas ciudades están entrelazados, lo que no fue obstáculo para que
años después se enzarzaran en guerra.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El enfrentamiento
entre las dos ciudades&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Más allá de las leyendas sobre el origen de ambas ciudades,
Tito Livio nos narra el episodio de cómo Roma llegó a conquistar y destruir a
la ciudad de Alba Longa. Todo comenzó cuando alrededor del año 673 a.C. subió
al trono romano su tercer rey, Tulio Hostilio. A diferencia de su antecesor
Numa Pompilio, un hombre pacífico y devoto de los dioses, el nuevo rey era descreído
y belicoso y buscó expandir los dominios de Roma. Y para ello, lo primero que
debía hacer era derrotar a la vecina ciudad de Alba Longa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglqPkqmzPneCl0BppNLLdWlBhz6iyjZKKLBk6mI002l_Y4BNpAxvjSHv7PepO7X2aH-B0nExTwjgDZoVJn_LX3RxVDqnm162-4o7SoJuf8OVw_RaAZc0un7MuAL_gjhAlzS9RTT42DMtHm/s1600/El+Lacio.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;203&quot; data-original-width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglqPkqmzPneCl0BppNLLdWlBhz6iyjZKKLBk6mI002l_Y4BNpAxvjSHv7PepO7X2aH-B0nExTwjgDZoVJn_LX3RxVDqnm162-4o7SoJuf8OVw_RaAZc0un7MuAL_gjhAlzS9RTT42DMtHm/s1600/El+Lacio.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Situación de Roma y Alba Longa&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las primeras hostilidades se desataron cuando grupos de
campesinos romanos empezaron a saquear tierras de los campesinos de Alba Longa.
Los albanos en represalia hicieron lo mismo con las tierras romanas, en una
escalada de tensión que motivó que ambas ciudades enviaran legados para pedir
la devolución de todo lo robado. Tulio Hostilio, que no deseaba la paz, se
apresuró a despedir a la delegación albana declarando la guerra. A partir de
ese momento la batalla era inevitable. El ejército de Alba Longa, al mando de
su rey Cayo Cluilio, marchó contra Roma. Sin embargo, un acontecimiento provocó
que las cosas no se desarrollaran como se había previsto en un principio: el
rey albano enfermó y murió en el campamento de su ejército.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUZltvgbueWqmuXWkO8xlmKFxceiUx9JzGWyhCxpKDOekGZcacnxaLrgrGvaP6scHs2oF-HNx32XS6SFzztv4Mq3qTVdnO2I7UmlklPZDeis2Uy8WAJ2sAXEz3WoM6A0SiXMjx0goFpchR/s1600/001+T_Hostilio.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;285&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUZltvgbueWqmuXWkO8xlmKFxceiUx9JzGWyhCxpKDOekGZcacnxaLrgrGvaP6scHs2oF-HNx32XS6SFzztv4Mq3qTVdnO2I7UmlklPZDeis2Uy8WAJ2sAXEz3WoM6A0SiXMjx0goFpchR/s320/001+T_Hostilio.jpg&quot; width=&quot;228&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Tulio Hostilio&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin tiempo para nombrar un nuevo rey que dirigiera al
ejército en la batalla, los albanos nombraron a un dictador llamado Mecio
Fufecio. A diferencia del fallecido rey, Mecio se daba cuenta de que una
batalla entre ambas ciudades las debilitaría fuera cual fuera el resultado, por
lo que las dos quedarían a merced de sus vecinos etruscos. Así pues, una vez
formados los ejércitos para la batalla, el dictador albano envió delegados al
rey romano ofreciéndole un acuerdo: en lugar de decidir la suerte de las ciudades
en una batalla campal, ambos bandos elegirían sus campeones. Éstos serían los
que se enfrentarían entre sí, y aquellos que ganaran quedarían dueños del campo
de batalla y la ciudad perdedora se sometería a la vencedora.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La batalla de los
trillizos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los argumentos de Mecio debieron ser muy convincentes, ya que
ambas partes acordaron que la supremacía se dirimiera en un combate entre tres
representantes de cada uno de los ejércitos. De este modo se evitaría un grave
derramamiento de sangre y ambas ciudades mantendrían sus ejércitos intactos
para protegerse de posibles intentos de los etruscos de aprovechar la situación. Según
el pacto alcanzado, la ciudad cuyos campeones resultaran vencedores anexionaría
a la ciudad perdedora. Ambos pueblos estaban convencidos que les iría mejor
bajo un único mando ya que por fin habría paz entre ellos, y el combate
decidiría quién sería el que mandase (las palabras exactas de Tito Livio son “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;convinieron en que la victoria señalase cuál
de los dos pueblos había de tener el imperio&lt;/i&gt;”).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1x6CWod8a5ZiprCp7b3cuPpISiUwuJc2b1nuX2us2jtJV9Wql-gMQvkbOx-KpE7BZBpDZWSlRV8oAPSzkHBslSPHwB1OvCxgB9qKSIIahl_O_gKOPZMo-2dId46BdT2RFNWRwGazLI_Ot/s1600/Horacios.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;496&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;248&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1x6CWod8a5ZiprCp7b3cuPpISiUwuJc2b1nuX2us2jtJV9Wql-gMQvkbOx-KpE7BZBpDZWSlRV8oAPSzkHBslSPHwB1OvCxgB9qKSIIahl_O_gKOPZMo-2dId46BdT2RFNWRwGazLI_Ot/s320/Horacios.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&quot;&lt;i&gt;El juramento de los Horacios&lt;/i&gt;&quot; de Jacques Louis David&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La particularidad estribaba en que los combatientes debían
ser hermanos trillizos. Se eligieron, por parte romana, a los hermanos
Horacios, mientras que por parte albana los escogidos fueron los hermanos Curiacios.
Se da además la curiosa circunstancia de que los dos grupos de combatientes
eran primos entre sí, ya que eran hijos de dos hermanas, una casada con el
romano Publio Horacio y la otra casada con el albano Curiacio Albino. Además,
su relación era tan buena que habían concertado alianzas matrimoniales entre
ellos y sus respectivas hermanas. Pero a pesar de todo esto, los dos grupos de
hermanos se juramentaron para luchar hasta la muerte por su ciudad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVk6-sjaQIytFPbKH4fPD46YkB28qcfHkjIk4idO_nbXqtl7973AwrKH1kRG1LyLiYJrNulTFq9N2SK48xdAw9_EuJlaZwm79XlhfY546A7uUZF69AJKVi-_WVk6aUp4Ztv8qyVbqrgPRG/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;169&quot; data-original-width=&quot;298&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVk6-sjaQIytFPbKH4fPD46YkB28qcfHkjIk4idO_nbXqtl7973AwrKH1kRG1LyLiYJrNulTFq9N2SK48xdAw9_EuJlaZwm79XlhfY546A7uUZF69AJKVi-_WVk6aUp4Ztv8qyVbqrgPRG/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Victoria de Horacio sobre los Curiacios&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A medida que iban acercándose al campo de batalla, cada
pueblo iba sembrando el suelo de flores a su paso y les colocaba guirnaldas en
la cabeza. El grupo romano iba dirigido por el rey, mientras que el albano era
llevado por su capitán. Cuando ambos grupos se encontraron se abrazaron,
para acto seguido prepararse para el combate. Cuando se dio la señal de
comienzo, los dos grupos de trillizos se lanzaron a la lucha. A las primeras de
cambio, dos Horacios resultaron muertos, mientras que los tres Curiacios
seguían en pie. Sin embargo, el Horacio restante estaba ileso, mientras que los
albanos estaban heridos de diversa consideración.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJlEHOHoFFAQPzPcRs0GhRSbXlrWYTqQyRM868qOOJsKoTCSWDrcmUsh5zwyfhjByliVhDe-N4OLkcwhDDJVzqk7jn6zeBkarujuTOpEWl2ras3Hu8w7K38_JHuxP4kXALa7glXUnmAB88/s1600/livio_tito_2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;303&quot; data-original-width=&quot;340&quot; height=&quot;285&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJlEHOHoFFAQPzPcRs0GhRSbXlrWYTqQyRM868qOOJsKoTCSWDrcmUsh5zwyfhjByliVhDe-N4OLkcwhDDJVzqk7jn6zeBkarujuTOpEWl2ras3Hu8w7K38_JHuxP4kXALa7glXUnmAB88/s320/livio_tito_2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Tito Livio&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Así pues, el romano restante, consciente de que no
sobreviviría a un combate contra sus tres rivales a la vez, decidió conducirse
con astucia. Salió corriendo simulando huir, perseguido por los Curiacios. Al
estar éstos heridos, corrían a distinta velocidad, por lo que el Horacio superviviente los fue esperando y enfrentando uno a uno. Fue así como consiguió derrotar a
los tres Curiacios en combate singular. Horacio despojó de sus armas a los
vencidos, como señal de victoria. Roma había ganado, y ahora dominaba también a
la vecina Alba Longa, algo que fue reconocido de forma inmediata por los
albanos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La muerte de Camila&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Horacio regresó a Roma vitoreado por el ejército y el pueblo
y cargado con las armas de sus adversarios. Sin embargo, no todos compartían la
alegría. Camila, hermana de los Horacios, estaba prometida con uno de los
hermanos Cuariacios, por lo que al ver regresar a su hermano con los despojos
de sus enemigos (entre ellos, un manto guerrero que ella misma había bordado
para su novio) comenzó a llorar desconsoladamente y a llamar por su nombre a su
prometido muerto. Horacio, al verla así, se puso furioso y la mató mientras
gritaba:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Marcha con tu amor a
destiempo a reunirte con tu prometido, ya que te olvidas de tus hermanos
muertos y del que está vivo, ya que te olvidas de tu patria. Muera de igual
modo cualquier romana que llore a un enemigo&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A pesar de la victoria, Horacio fue juzgado por haber matado
a su hermana, y condenado a la pena capital. Sin embargo, su padre pidió
indulgencia argumentando que acababa de hacer un gran servicio a la ciudad. El
pueblo, conmovido por las lágrimas del padre y la valentía que había mostrado
el joven, le perdonó la vida. Sin embargo, obligó a la familia a purgar el
crimen con un sacrificio que se mantuvo durante muchos siglos. Dicho sacrificio
recibió el nombre de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;tigillum sororium&lt;/i&gt;”
(que puede traducirse por el “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;travesaño
de la hermana&lt;/i&gt;”).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhiW721VGe5gKn4HVJotrm8tKMG8CauryUSrGJP_CRKoBwV17fJ0F9ufWsXHUbe2bUTp5Nju2oX72lOJxGEXLdin0ZdYBv0tAHejQMzbWAH7RCZ6iFib72GDw2ubqdM2cg4tARn6KZaiC0G/s1600/350px-Horatius_toetet_seine_Schwester_Camilla-1781.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;247&quot; data-original-width=&quot;350&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhiW721VGe5gKn4HVJotrm8tKMG8CauryUSrGJP_CRKoBwV17fJ0F9ufWsXHUbe2bUTp5Nju2oX72lOJxGEXLdin0ZdYBv0tAHejQMzbWAH7RCZ6iFib72GDw2ubqdM2cg4tARn6KZaiC0G/s320/350px-Horatius_toetet_seine_Schwester_Camilla-1781.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Muerte de Camila&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No sabemos con exactitud en qué consistieron los ritos que se
llevaron a cabo. Tito Livio sólo menciona que, después de que el padre
realizara unos sacrificios expiatorios, atravesó un tronco en la calzada (el
&lt;i&gt;tigillum sororium&lt;/i&gt;) e hizo pasar bajo él a Horacio, como si fuese un yugo. La
ceremonia de pasar debajo de un yugo era un antiguo rito de humillación en el
mundo latino y sabino, y se aplicaba a las tropas derrotadas como señal de ignominia
(véase mi artículo sobre “&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2017/03/las-horcas-caudinas.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Las Horcas Caudinas&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;”). Lo que sí sabemos es que dicho
rito pasó a ser una tradición familiar de la familia Horacia que se celebraba
en las calendas (día 1) de octubre y se mantuvo hasta fechas tan tardías como
el siglo IV (aunque en tiempos imperiales su realización corría a cargo del
Estado).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEnZHab9AJiYwmvH9XsAACDMs8nbZ68DHpBpErwIgpP3T8mPmTp9Y-6y8XympZft_AAMSV4pQvCcjYYjv4Dx-7GEvunFRv2QGaWRMLggrWMWn0zde-ujGfsTYU3CvYeu7UJLMpTEygxwOT/s1600/245px-La_Victoire_de_Tullus_Hostilius_sur_les_forces_de_Veies_et_de_Fidena.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;355&quot; data-original-width=&quot;245&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEnZHab9AJiYwmvH9XsAACDMs8nbZ68DHpBpErwIgpP3T8mPmTp9Y-6y8XympZft_AAMSV4pQvCcjYYjv4Dx-7GEvunFRv2QGaWRMLggrWMWn0zde-ujGfsTYU3CvYeu7UJLMpTEygxwOT/s320/245px-La_Victoire_de_Tullus_Hostilius_sur_les_forces_de_Veies_et_de_Fidena.jpg&quot; width=&quot;220&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Victoria de Tulio Hostilio sobre Veyes&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La ciudad de Alba Longa fue anexionada a Roma y poco después,
tras un intento de traición albana, destruida completamente y sus habitantes
llevados a Roma. Se les concedió a todos la ciudadanía romana, y a los miembros
de su nobleza se les dio el rango de patricios y se les incorporó al Senado. Una
de esas familias fue la de los Julios, que siglos más tarde nos dio la figura
de Julio César y la primera dinastía imperial. A esa familia perteneció, como
sabemos, el dictador César. En cuanto al rey romano Tulio Hostilio, la leyenda
relata que encolerizó a Júpiter de tal modo que el dios lo fulminó con un rayo,
aunque Tito Livio da una versión bien diferente: fue asesinado por nobles
descontentos con su mandato. Cosas de ser rey.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/363657126860841759/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/horacios-contra-curiacios-la-batalla-de.html#comment-form' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/363657126860841759'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/363657126860841759'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/horacios-contra-curiacios-la-batalla-de.html' title='Horacios contra Curiacios: la batalla de los trillizos'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrhueRB6AcjkENtGs0SbUCUosPzBM3n5Ad0Apg8NFZRsWGOcsO3tJeL0NOZdokwsb6_KsVcpD2j7Tln7UEDusbJPLb8d2tIy9H6G3ipvNq2HyRmf87mnzDUCsTNqy3-G5CyXRxpWOFKZQ-/s72-c/320px-Jacques-Louis_David_020.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-4167663694367350792</id><published>2018-11-03T09:36:00.000+01:00</published><updated>2018-12-26T20:16:26.794+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Antigua"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Desmontando bulos (III): de dioses que no nacieron el 25 de diciembre</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Siguiendo con la &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/desmontando-mitos-i-de-carajos-y.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;serie de artículos&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt; en los que tratamos de desmentir algunos de los bulos
históricos que circulan por internet y las redes sociales, hoy le toca el turno
a una conocida imagen que se repite por doquier, sobre todo a finales de año.
Si nos dieran un euro por cada vez que la hemos visto compartida en Facebook,
Twitter o en blogs de “&lt;i&gt;Misterios y
ciencias ocultas&lt;/i&gt;”, es muy probable que a estas alturas estuviéramos
viviendo en el Caribe a cuerpo de rey. Y si añadiéramos algo más por cada vez
que la imagen se acompaña del texto “&lt;i&gt;lo que la Iglesia Católica no quiere que
sepas&lt;/i&gt;” sin duda tendríamos nuestra propia isla particular.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_0Gv2eIG86j2CcZA4I54_ydIP1zYZnWOlq09Wz6iFD3PYubj4_NTueh_oACDPm9L8GNSGCcKb12Jco-bOdt6CvzKITlOFdljban3FVF-chBZa7rHgQcYNiKIK6P8wKIY2tMRQettb6B7X/s1600/559.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;375&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_0Gv2eIG86j2CcZA4I54_ydIP1zYZnWOlq09Wz6iFD3PYubj4_NTueh_oACDPm9L8GNSGCcKb12Jco-bOdt6CvzKITlOFdljban3FVF-chBZa7rHgQcYNiKIK6P8wKIY2tMRQettb6B7X/s1600/559.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Supuestos dioses que nacieron el 25 de diciembre&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que lo mismo que cuando se acerca el final de noviembre
empiezan a aparecer las imágenes de esclavos y su relación con el “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;viernes negro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (visto en un &lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/desmontando-bulos-ii-de-esclavos-de.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;artículo anterior&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;), cuando se
acerca el día de Navidad comienzan a verse en las redes sociales imágenes de un
montón de dioses que supuestamente nacieron el 25 de diciembre. En lo que
parece ser una copia de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Última Cena&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”,
se pueden ver distintos personajes mitológicos junto a su fecha de nacimiento,
que casualmente siempre es un 25 de diciembre. El propósito de la imagen sin
duda es la de desacreditar la celebración cristiana dando a entender que es una
mala copia de otras religiones. Sin entrar en eso (que cada uno crea y celebre
lo que le dé la gana), vamos a desmentir una a una esas coincidencias de
natalicios divinos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;¿Cuándo nació Jesús?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Lo primero que hay que decir es que en los Evangelios no
viene fecha alguna del nacimiento de Jesús. Si tomamos en cuenta los datos de
que disponemos en ellos (que hablan de pastores y rebaños durmiendo al aire
libre), los expertos opinan que la fecha tendría un rango que iría de abril a
septiembre, ya que bajo ningún concepto los pastores o los rebaños dormirían al
raso en pleno invierno. Así pues, ¿por qué se impuso la fecha del 25 de
diciembre como el día en que Jesús nació? No hay una única respuesta, pero
veamos algunas hipótesis.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizfVJ0MZWcUeMGODcOGppIYbzxEcfZ4xl0DNIW9nubbx5UbqL_hFJkMK87pcpl0_ZSNrY1BA4TOcnM10hyfKGdwUy7_dAEQXjwcry5zcaUA3Z6Bekz9ERNxXRkLcyFV382MmRdvuCvOz6F/s1600/nacimiento-de-Jesus-y-navidad.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;544&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;217&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizfVJ0MZWcUeMGODcOGppIYbzxEcfZ4xl0DNIW9nubbx5UbqL_hFJkMK87pcpl0_ZSNrY1BA4TOcnM10hyfKGdwUy7_dAEQXjwcry5zcaUA3Z6Bekz9ERNxXRkLcyFV382MmRdvuCvOz6F/s320/nacimiento-de-Jesus-y-navidad.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Pintura del nacimiento de Jesús&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una explicación de que prevaleciera la fecha del 25 de
diciembre fue la de competir directamente con la festividad del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sol Invicto&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, una celebración en la que
se festejaba que los días, a partir de ese momento, se irían haciendo más
largos. Sin embargo, no se trata de una festividad del nacimiento del Sol, sino
de un ritual más parecido a la muerte y resurrección del astro rey. Hay sin
embargo quien dice que esa festividad es tardía (del año 274, concretamente), y
que varios años antes ya se celebraba la Navidad el 25 de diciembre. En el año
221, el escritor Sexto Julio Africano publicó el libro “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Chronographiai&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, en el que fija la fecha de la Anunciación (y por
tanto de la concepción) el 25 de marzo. No había más que sumar 9 meses para que
la fecha del 25 de diciembre se estableciera como la del nacimiento de Jesús.
No obstante, la polémica sigue abierta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los otros dioses: los de la izquierda de la imagen…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Ya el epígrafe anterior refuta toda la imagen de los
distintos dioses nacidos el mismo día. No obstante, y para dejar las cosas aún
más claras, ninguna de las otras divinidades que aparecen nació tampoco en esa
fecha. La mayoría ni siquiera nació en el año que se indica, lo que nos da una
idea del nivel del creador de la imagen (que al parecer se basó en un
“documental” hecho con más voluntad y mala leche que acierto y rigor
histórico). Y es que el sensacionalismo forma parte fundamental de la cultura
del meme: ya saben, pongan una imagen llamativa, escriban cualquier barbaridad
y serán virales.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBnd54eqYVtW6MK-9Y6IoQatmSHBjnN1Rei5cRZlrWSHNTU9P1Fd6K_6JYYQ3jQcvIQOtuP7RdW6_s2I0hCzlN-O2awZ9xR6UVa3sPpcDzheLSelarD7KGuZHxqaQUoAl6vsmFnF0zlmAr/s1600/220px-Rude-mercury.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;558&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBnd54eqYVtW6MK-9Y6IoQatmSHBjnN1Rei5cRZlrWSHNTU9P1Fd6K_6JYYQ3jQcvIQOtuP7RdW6_s2I0hCzlN-O2awZ9xR6UVa3sPpcDzheLSelarD7KGuZHxqaQUoAl6vsmFnF0zlmAr/s320/220px-Rude-mercury.jpg&quot; width=&quot;126&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Hermes&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Para empezar con un cierto orden (de izquierda a derecha),
comenzaremos con Hermes. Lo primero que hay que decir es que no sólo no hay
evidencia alguna de que el 25 de diciembre fuera el día en que nació (ya que no
aparece en ninguna fuente), es que es imposible que naciera en el año que se
indica (200 a.C.). Este dios ya aparece en la obra de Homero “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Ilíada&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que se escribió entre los
siglos VIII y VII a.C., así que no sabemos de dónde se saca el dato de su
nacimiento. Sobre este dios de los mensajeros, los cultos secretos (de él
proviene la palabra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;hermético&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”) y de
los ladrones, hay que decir que tiene un equivalente en la mitología romana en
la figura de Mercurio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4KU9h4739polnvwSn-205et2iSBxoBq0Gmg3hMKYROPVt_66TtOAYDdzGm-VxvXEjzFbxMcqb0r0z0y-q8_lwZZwnjaYkY53jC7s7mYkZaBZaFz_JteXfILYaMweRlinFsQzMHjcLS4Qr/s1600/220px-Vel%25C3%25A1zquez_-_El_Triunfo_de_Baco_o_Los_Borrachos_%2528Museo_del_Prado%252C_1628-29%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;160&quot; data-original-width=&quot;219&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4KU9h4739polnvwSn-205et2iSBxoBq0Gmg3hMKYROPVt_66TtOAYDdzGm-VxvXEjzFbxMcqb0r0z0y-q8_lwZZwnjaYkY53jC7s7mYkZaBZaFz_JteXfILYaMweRlinFsQzMHjcLS4Qr/s1600/220px-Vel%25C3%25A1zquez_-_El_Triunfo_de_Baco_o_Los_Borrachos_%2528Museo_del_Prado%252C_1628-29%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;El triunfo de Baco&lt;/i&gt;, de Velázquez&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Siguiendo con el orden que nos hemos marcado, el siguiente en
aparecer es Dionisos (aunque en la imagen aparece con el erróneo nombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Dionisio&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”). Este dios, mucho más
conocido por su equivalente romano Baco, tuvo un nacimiento más que peculiar,
ya que fue gestado en el muslo de su padre Zeus después de que su madre Sémele
muriera por los engaños de Hera, la celosa esposa de Zeus (por eso a Dionisos
se le conoce con el sobrenombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;el de
las dos madres&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”). Protagonista de muchos cultos mistéricos, en los que se
celebra su doble nacimiento como una metáfora de la muerte y resurrección, este
dios no tiene fecha de nacimiento conocida (ni año ni día), por lo que la
afirmación de que vino al mundo un 25 de diciembre del año 500 a.C. es cuando
menos aventurada. Y contrariamente a lo que también sostienen algunos
iluminados, tampoco nació de una virgen.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAOptyaN6_NdBl1CLr3M8SO7b31AM3j7dC2Ua0RDd9F5bDwAWKhcjOpe4SXRws_8BhFw2loLCrmnOQ2JnF6M-js7AkYGyFipKphOIjYbWgzO6e-DntKBHCPui91RwDVbYn1OTc5q-BOd_j/s1600/Birth_of_buddha_peshawar.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;255&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAOptyaN6_NdBl1CLr3M8SO7b31AM3j7dC2Ua0RDd9F5bDwAWKhcjOpe4SXRws_8BhFw2loLCrmnOQ2JnF6M-js7AkYGyFipKphOIjYbWgzO6e-DntKBHCPui91RwDVbYn1OTc5q-BOd_j/s1600/Birth_of_buddha_peshawar.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Nacimiento de Buda&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Seguimos con Buda. También tuvo un nacimiento singular (según
algunas corrientes del budismo), ya que lo hizo a través del costado de su
madre Maya. No se sabe con exactitud el año (se especula los siglos VI o V
a.C.) ni la fecha de su nacimiento, pero dependiendo del país y del año su
cumpleaños se celebra en distintos días de abril o mayo; incluso en años
bisiestos puede caer a principios de junio. Esta disparidad de fechas se debe a
los distintos calendarios religiosos que se siguen en los diferentes países de
religión budista. En cualquier caso, ninguno de estos días está cerca del 25 de
diciembre, por lo que también debemos descartarlo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkvnCRkXh4omfs6icHjLADdHYfRCaaeg7z1yOV0ENoSHxDpFHPyRcfF_jxxg71-bjA6XePXid-kklZbtK8yZvmHuN7znJsPKdVMoQ5Epu6giuccxSTkFX1Dc_mlzfKSEDO2Q8PoPIBqUS0/s1600/An_Image_from_Zarathustra.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;346&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkvnCRkXh4omfs6icHjLADdHYfRCaaeg7z1yOV0ENoSHxDpFHPyRcfF_jxxg71-bjA6XePXid-kklZbtK8yZvmHuN7znJsPKdVMoQ5Epu6giuccxSTkFX1Dc_mlzfKSEDO2Q8PoPIBqUS0/s320/An_Image_from_Zarathustra.jpg&quot; width=&quot;203&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Zaratustra&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Continuamos con Zaratustra. No se sabe tampoco cuándo nació,
y se especula con fechas que van desde el siglo XIV o XIII a.C. hasta el siglo
VI a.C., e incluso un investigador propuso una fecha tan lejana como el 6300
a.C. como año de su nacimiento. También hay controversia con el personaje en
sí, ya que algunos eruditos creen que “Zaratustra” era un título que llevaron 4
maestros, siendo Zoroastro (al que tradicionalmente se identifica con él) el
último de ellos. En cualquier caso, y dependiendo de la secta que lo celebre,
su cumpleaños se festeja entre los meses de junio, julio y agosto. En Irán se
celebra un festival en su honor el 26 de marzo. Como ven, todas estas fechas
también están bastante lejos del 25 de diciembre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPWJ8uYhrSaD0ilPaUqHU0LKY9BtZP93JJjU2Z1JQ8t5Gs5m0hn9pOQiWSAAm-cGDrR56kvQ0peE_5GR4wa1TVIGMFnwHF-QMzOqwAodIuc_UydfaLyctRgZMcaAvGGdCqZ3x5PzMGWZyU/s1600/Relief_sculpture_at_Keshava_temple_in_Somanathapura1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;327&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPWJ8uYhrSaD0ilPaUqHU0LKY9BtZP93JJjU2Z1JQ8t5Gs5m0hn9pOQiWSAAm-cGDrR56kvQ0peE_5GR4wa1TVIGMFnwHF-QMzOqwAodIuc_UydfaLyctRgZMcaAvGGdCqZ3x5PzMGWZyU/s320/Relief_sculpture_at_Keshava_temple_in_Somanathapura1.jpg&quot; width=&quot;215&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Relieve que representa a Krishna&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Del siguiente, Krishna, se cuentan auténticas maravillas, desde
que fue trasplantado del útero de su madre al de otra esposa de su padre para
evitar que su malvado tío lo matara, hasta que una vez de bebé lo ataron por el
vientre a un mortero de madera y para escaparse gateando arrancó dos árboles.
También se dice de él que mató sistemáticamente a todos los que su tío envió
para asesinarlo, hasta que a los 16 años se hartó y fue él mismo a la ciudad y finiquitó
a su tío el rey. La fecha de su nacimiento (que es lo que nos interesa) no es
conocida, pero su cumpleaños se celebra en agosto o septiembre, dependiendo del
año.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;… Y los de la
derecha de la imagen&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Pasamos ahora al otro lado de la mesa y comenzamos con el
dios egipcio Horus. Hijo de Isis y Osiris y concebido milagrosamente de su
resucitado padre, mantuvo una cruenta batalla con su malvado tío Seth en la que
perdió un ojo. En cuanto a la fecha de su nacimiento, si bien muchos piensan
que nació un 24 o 25 de diciembre al ser el día del solsticio de invierno, en
realidad esta fecha estaría más relacionada con Ra, dios del Sol y no con él,
un dios lunar. Como casi todos los que hemos visto anteriormente, el día de su
venida al mundo no está claro pero la mitología egipcia tradicional señalaba
que su nacimiento (y el de otros dioses egipcios, como Osiris, Isis, Seth y
Neftis) ocurrió durante los llamados &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;días
epagómenos&lt;/i&gt;, que van del 24 al 28 de agosto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyU7pPYdBvPB82NjibJJ1y7_7CnF3gLIcbxRTtA447svvrSuhJeY4BjcvYuGX2jh8k6kwEZGWSgS3-uGvwIpLTLdQcNmo0KxXdoT91ob7kHFOwVrDObFmfzXsICWRPS9hQtpkRLtfUtU2p/s1600/140px-Horus_standing.svg.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;140&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyU7pPYdBvPB82NjibJJ1y7_7CnF3gLIcbxRTtA447svvrSuhJeY4BjcvYuGX2jh8k6kwEZGWSgS3-uGvwIpLTLdQcNmo0KxXdoT91ob7kHFOwVrDObFmfzXsICWRPS9hQtpkRLtfUtU2p/s1600/140px-Horus_standing.svg.png&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Horus&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El siguiente dios que aparece en la imagen es Mitra, quizá
uno de los que con más fundamento podría defenderse ciertas analogías con el
culto cristiano. Para empezar, su introducción en el panteón tardío romano
proveniente de Persia, rivalizó durante mucho tiempo con la religión cristiana,
y de hecho el Cristianismo tomó algunas características suyas. Una de las que
se especula fue precisamente la fecha de la Navidad (aunque, como hemos visto,
hay controversia). No obstante, hay que decir que el 25 de diciembre en el
Mitraísmo no suponía la celebración del nacimiento de Mitra, sino que era un
ritual de muerte y resurrección del dios, identificado con el Sol (esta
identificación fue fruto a su vez del sincretismo del culto mitraico con el del
&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sol Invictus&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; romano). Además, esta
fecha se instituyó en el culto tardío a Mitra, en los siglos III y IV. Por otra
parte, en el culto persa al dios no se celebra su nacimiento por ser
desconocido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2Wf6h71GazGhOXlhb52IWCQ_VlnLNIEM4IymPGbU16NHTo_XBON22u6wzM_kVgiqVVI2_PaS2lQAEmELUIMnHWnNmhPtNmipK3sr8Vgnx8r6BIccJJidH3ZxHBGoUjQgHeAC4ToRISE6J/s1600/220px-Tauroctony_BM_Sc1720.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;191&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2Wf6h71GazGhOXlhb52IWCQ_VlnLNIEM4IymPGbU16NHTo_XBON22u6wzM_kVgiqVVI2_PaS2lQAEmELUIMnHWnNmhPtNmipK3sr8Vgnx8r6BIccJJidH3ZxHBGoUjQgHeAC4ToRISE6J/s1600/220px-Tauroctony_BM_Sc1720.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Mitra&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Continuamos con Heracles, cuyo equivalente romano es el
conocido Hércules. La infancia de este fruto de otra infidelidad de Zeus es
asombrosa, empezando porque nació junto a una hermana legítima (hija del marido
de su madre), pasando por el hecho de que estranguló en su cuna a dos
serpientes enviadas por la celosa Hera (esposa de Zeus) para matarlo, y
acabando por el mito de que Zeus engañó a Hera para que lo amamantase y al
darse cuenta ésta del engaño lo apartó bruscamente, dando así origen a la Vía
Láctea. Los griegos celebraban su nacimiento en el cuarto día de cada mes de su
calendario, por lo que se nos antoja difícil que fuera un 25 de diciembre.
Además, no sabemos de dónde sale el dato de que nació en el año 800 antes de
nuestra era.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhih93Jl5tjiwgkTZ2QjS4q_gUkMjQoZ1wJnqKDyuZRG_de2kzWR6A0pdtMaRoYe1o7Gpu0jHPxREcTENQXqrVuU-cUS9GDKLsFiX6baaz-lPzBeKZOOr9I9lU5OYvJLjisFpWMr9sjWiG/s1600/220px-Twelve_Labours_Altemps_Inv8642.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;69&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;125&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhih93Jl5tjiwgkTZ2QjS4q_gUkMjQoZ1wJnqKDyuZRG_de2kzWR6A0pdtMaRoYe1o7Gpu0jHPxREcTENQXqrVuU-cUS9GDKLsFiX6baaz-lPzBeKZOOr9I9lU5OYvJLjisFpWMr9sjWiG/s400/220px-Twelve_Labours_Altemps_Inv8642.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Trabajos de Hércules&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y seguimos con Tammuz. Este dios babilónico recibió el nombre
de Dumuzi en el panteón sumerio y figura como el quinto rey predinástico en el
periodo legendario, el que se desarrolló antes del Diluvio Universal. Una de
las cosas que se afirman de él es que reinó la friolera de 36.000 años, por lo
que se nos antoja complicado que su año de nacimiento fuera el 400 antes de Cristo.
Parece ser que su esposa lo enviaba al inframundo durante los 6 meses más
calurosos del año en castigo a su mal comportamiento con ella, y volvía en el
equinoccio de otoño (alrededor del 21 de septiembre), fecha en la que se conmemoraba
su festividad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTPm-Rku9iKY4gKe1QjZ5mNgMuh1c2xR1K7YvXfqEE4vjhlJLWlvwq9MAVK_YfGSRS9sv-h-gMtVo9L7CitGsgh-Nl5K0yHPJTwu4275Wz5wJ-1vEdfCaDgUw13FK7xqFH_RCBsajSLc2b/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;263&quot; data-original-width=&quot;191&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTPm-Rku9iKY4gKe1QjZ5mNgMuh1c2xR1K7YvXfqEE4vjhlJLWlvwq9MAVK_YfGSRS9sv-h-gMtVo9L7CitGsgh-Nl5K0yHPJTwu4275Wz5wJ-1vEdfCaDgUw13FK7xqFH_RCBsajSLc2b/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Tammuz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por cierto, los griegos identificaron a Tammuz con Adonis, el
último de esta larga lista de dioses y semidioses. De este ser de
extraordinaria belleza, cuyos favores se disputaban las diosas Afrodita y
Perséfone, y al que Zeus obligó a vivir 4 meses con cada una (los otros 4 los
pasaría con quien quisiera, pero prefería volver con Afrodita), se cuentan
varios mitos de su nacimiento. Uno de ellos dice que fue fruto del incesto y
que su madre, Mirra, fue transformada en el árbol del mismo nombre, del que
nació Adonis. Su fiesta era denominada Adonia, y se celebraba a mediados de
verano. Tenemos constancia de la celebración de dicha fiesta en el año 270
a.C., por lo que se nos antoja bastante difícil que el año de nacimiento del
personaje fuera el año 200 antes de nuestra era.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSb3deYW6GCsFVofKsLQQY2n6NMhB4syvp70ZoUnZp09ndw2dzQ8Jl9zWG43i0eXH3FBH6PzopIxSjyVhRMVO_TOOD_QlXr6eg2_4NAdNUi7QEgRAc9g1fnCoKoZ19DU1LdQabrU_B4-Mo/s1600/0_Monument_fun%25C3%25A9raire_-_Adonis_mourant_-_Museu_Gregoriano_Etrusco.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;206&quot; data-original-width=&quot;310&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSb3deYW6GCsFVofKsLQQY2n6NMhB4syvp70ZoUnZp09ndw2dzQ8Jl9zWG43i0eXH3FBH6PzopIxSjyVhRMVO_TOOD_QlXr6eg2_4NAdNUi7QEgRAc9g1fnCoKoZ19DU1LdQabrU_B4-Mo/s1600/0_Monument_fun%25C3%25A9raire_-_Adonis_mourant_-_Museu_Gregoriano_Etrusco.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Muerte de Adonis&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y no me gustaría acabar sin repetir el consejo que doy
siempre: no se crean todo lo que circula por internet. Sean críticos y, en caso
de duda, traten de confirmar la información por otras fuentes. Feliz Navidad, cuando
llegue.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/4167663694367350792/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/desmontando-bulos-iii-de-dioses-que-no.html#comment-form' title='5 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4167663694367350792'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4167663694367350792'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/11/desmontando-bulos-iii-de-dioses-que-no.html' title='Desmontando bulos (III): de dioses que no nacieron el 25 de diciembre'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_0Gv2eIG86j2CcZA4I54_ydIP1zYZnWOlq09Wz6iFD3PYubj4_NTueh_oACDPm9L8GNSGCcKb12Jco-bOdt6CvzKITlOFdljban3FVF-chBZa7rHgQcYNiKIK6P8wKIY2tMRQettb6B7X/s72-c/559.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-6043565917608804677</id><published>2018-10-27T09:20:00.000+02:00</published><updated>2018-10-27T11:29:29.938+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><title type='text'>Las dos vidas del mariscal Ney</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En un &lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/los-cien-dias-de-elba-paris-traves-de.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;artículo anterior&lt;/a&gt; hablamos de la llegada a París desde
Elba de Napoleón, dando comienzo al conocido como “&lt;i&gt;Imperio de los 100 días&lt;/i&gt;”. Sin duda alguna, uno de los momentos más
delicados (y a la vez más emocionantes) de toda la marcha sucedió en Auxerre
cuando el Emperador y el mariscal Michel Ney, que había salido a capturarlo por
orden de Luis XVIII, se fundieron en un abrazo. El paso de Ney y sus tropas al
bando de Napoleón precipitó los acontecimientos posteriores, haciendo que el
rey Borbón lo viera todo perdido y tomara la decisión de huir de París. Poco
después, Napoleón recuperaba el trono.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizovuub93ztBIs8Hi3ky0QfpV0tsGDhtMFCMl3r1DKFRhNYupR1CuFsrm8pTO1y1XhniXaSlzSjP5siYMByY3xN4avplv7c134I3HvS4lc286ZomJaLbcD4cNJWphho0Ly4t9PSENspedw/s1600/Ney_Marechal-d-Empire+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;315&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizovuub93ztBIs8Hi3ky0QfpV0tsGDhtMFCMl3r1DKFRhNYupR1CuFsrm8pTO1y1XhniXaSlzSjP5siYMByY3xN4avplv7c134I3HvS4lc286ZomJaLbcD4cNJWphho0Ly4t9PSENspedw/s1600/Ney_Marechal-d-Empire+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El mariscal Michel Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La contribución de Ney no acabó aquí. En la subsiguiente
guerra contra las potencias europeas comandó el ala izquierda del ejército
francés y estuvo al mando, junto al propio Bonaparte, en la batalla de
Waterloo. Tras la derrota francesa, Ney se entregó al restituido Luis XVIII,
que lo condenó a muerte. Sin embargo, una leyenda empezó a surgir pocos años
después de su fusilamiento: el mariscal Ney estaba vivo y residía en los
Estados Unidos. Allí había llegado en 1819 un tal Peter Stewart Ney, de gran
parecido físico con el mariscal. Y aunque estando sobrio negaba cualquier
relación, cuando bebía confesaba ser el gran mariscal de Francia. Conozcamos en
este artículo un poco más de esta curiosa leyenda.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;De comerciante de
licores a mariscal de Francia&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Hijo de un tonelero, Michel Ney vino al mundo el 10 de enero
de 1769 en la fronteriza región del Sarre. Su padre había sido militar, por lo
que el joven Ney tuvo la oportunidad de conocer el modo de vida de un soldado a
través de las historias que su progenitor le contaba. Un detalle importante es
que hablaba perfectamente el alemán, ya que era la lengua de origen de su
madre. Recibió su educación con los agustinos, pero desde niño comenzó a
trabajar como aprendiz de un comerciante de licores del Sarre, y poco después
como vendedor de una fundición. Sin embargo con 18 años, y contraviniendo los
deseos de su padre, decidió alistarse en el ejército, concretamente en el 5º Regimiento
de Húsares.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1eEvywFa4LgGasGgV5S7EhHUUehzPU4TLE0JBi3M3mrENXh8J8fCtYRDQoQ94whwiM9fbWz3W8nbY5fmLsiGnHeqavxNfKEbK1AVfwmB6eygZzm3TS2JQlU5Gfq6PBx7A4PhYrFSFPGYN/s1600/Edouard_Detaille_-_Vive_LEmpereur_-_Google_Art_Project-1024x875.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;875&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;273&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1eEvywFa4LgGasGgV5S7EhHUUehzPU4TLE0JBi3M3mrENXh8J8fCtYRDQoQ94whwiM9fbWz3W8nbY5fmLsiGnHeqavxNfKEbK1AVfwmB6eygZzm3TS2JQlU5Gfq6PBx7A4PhYrFSFPGYN/s320/Edouard_Detaille_-_Vive_LEmpereur_-_Google_Art_Project-1024x875.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Carga de húsares&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ney empezó pronto a destacar. Además de ser un soldado
valiente, generoso y querido por sus compañeros, demostró desde el primer
momento una gran inteligencia. Estas cualidades hicieron que fuera nombrado
teniente en 1792, capitán en 1794 y general de brigada en 1796, al destacarse
en las guerras contra la Francia Revolucionaria. Sus compañeros empezaron a
llamarle “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;el infatigable&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, pero el
mote que más arraigó fue “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;le rougeaud&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”
(el rubicundo). Ney destacaba en todas las batallas en las que participaba.
Recibió varias heridas, pero siempre se negaba a darse de baja. En 1799 se casó
con Aglaé Auguié, una íntima amiga de Hortensia de Beauharnais, hija de la
esposa de un prometedor general llamado Napoleón Bonaparte. Esta amistad
influyó poderosamente en su carrera.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEvk1u6fYn6sqch4xP0Q-BrMEqOQfYxYRf623OGVQdiLgFGSLcIkoi2Qhz9rJvJyTI6U6QanW9U2Hgl6jyBJpQfPAYYTxoe6bvBp_UjoO2IJ0FuZdfFgsl5w9lnLz8xcXhrqKSrq7DPpng/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;249&quot; data-original-width=&quot;202&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEvk1u6fYn6sqch4xP0Q-BrMEqOQfYxYRf623OGVQdiLgFGSLcIkoi2Qhz9rJvJyTI6U6QanW9U2Hgl6jyBJpQfPAYYTxoe6bvBp_UjoO2IJ0FuZdfFgsl5w9lnLz8xcXhrqKSrq7DPpng/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Hortensia de Beauharnais&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que poco después se produjo el golpe de Estado del 18 de
brumario (9 de noviembre de 1799), que llevaría al general Bonaparte al poder.
A través de Aglaé, Ney y Napoleón se conocieron y quedaron impresionados el uno
del otro. Desde ese momento, a Ney se le empezaron a otorgar más y más
responsabilidades, hasta que en 1804 recibió el bastón de mariscal. A partir de
entonces destacaría en todas las campañas napoleónicas, recibiría el título de
duque de Elchingen, y en agosto de 1808 fue enviado a España. Pero donde su
estrella se haría más brillante sería en la campaña de Rusia, donde se ganó el
respeto y la admiración de todos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;De Moscú a París&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Al igual que en campañas anteriores, Ney se distinguió en
Rusia, en especial en Borodinó. Tras esta batalla Napoleón le nombró Príncipe
del Moscova. Las tropas francesas llegaron hasta Moscú, pero el incendio de la
ciudad (provocado por los propios rusos) y las dificultades de abastecimiento
hicieron que los franceses tomaran la decisión de retirarse. Ney fue puesto al
mando de la retaguardia. Durante 40 días protegió la retirada del acoso de la
caballería cosaca, logrando mantener unido al ejército a costa de miles de
bajas. Pero sin duda su mayor hazaña la realizó en el río Berezina, donde junto
a sólo 12 soldados logró retrasar el ataque ruso permitiendo que parte del
ejército francés cruzara antes de&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;que
los ingenieros volaran los puentes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWz4goIa73uY8fxuMu4x_wHjnQk4wxcAeF5eVyFO_sZYbVeiKYduomyPmjsk2o0h-Hc9IJIxGBS3zRvf86T00lWElKDgDpE2_vpU5S029yT-p39wgI0B-ZdAGCFLLWwQZ4Mm7ReHzRTVlC/s1600/Ney-en-el-puente-de-Kovno-pintura-de-Denis-August-Marie-Raffet.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;474&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;252&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWz4goIa73uY8fxuMu4x_wHjnQk4wxcAeF5eVyFO_sZYbVeiKYduomyPmjsk2o0h-Hc9IJIxGBS3zRvf86T00lWElKDgDpE2_vpU5S029yT-p39wgI0B-ZdAGCFLLWwQZ4Mm7ReHzRTVlC/s320/Ney-en-el-puente-de-Kovno-pintura-de-Denis-August-Marie-Raffet.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ney en el puente de Kovno&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Napoleón desconocía si Ney había podido salvarse, por lo que
cuando éste se presentó ante él pocas horas después informándole que había
cruzado el puente justo antes de ser volado, y que por tanto era el último
francés que se había retirado de Rusia, un emocionado emperador dijo:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Francia está llena de
hombres valientes, pero ciertamente Ney es el más valiente de entre los
valientes&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras esta retirada y la posterior derrota en la “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Batalla de las Naciones&lt;/i&gt;” de Leipzig, la
suerte de Napoleón estaba echada. Los aliados invadieron Francia y París se
rindió ante los prusianos. Los principales mariscales redactaron un manifiesto
por el que pedían a Napoleón que abdicara, y Ney fue el encargado de
entregárselo. Tras leerlo, Napoleón exclamó “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;¡Los soldados obedecerán a su Emperador!&lt;/i&gt;”, a lo que Ney replicó
&quot;&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Sire, los soldados obedecerán a sus
generales&lt;/i&gt;”. Poco después el emperador abdicó y aceptó exiliarse a Elba. El
29 de abril de 1814 Ney se presentó ante el nuevo rey Luis XVIII, que le
ratificó en todos sus títulos y le nombró Par de Francia. Sin embargo, Ney se
sentía incómodo, pues los nobles franceses se burlaban a sus espaldas de su
modesto origen.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los 100 Días,
Waterloo y el fusilamiento&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras el desembarco de Napoleón en Francia el 1 de marzo de
1815 y su marcha hacia París, Ney fue convocado por Luis XVIII, que le encargó
detener a Bonaparte a toda costa. Ney respondió: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Traeré a Napoleón en una jaula de hierro&lt;/i&gt;”. Sin embargo, tras
recibir una carta de puño y letra del emperador en términos afectuosos, decidió
pasarse a su bando, no sin antes advertirle que le abandonaría si tenía la
menor tentación de convertirse en un tirano. Napoleón entró en París el 19 de
marzo entre aclamaciones y lanzando mensajes de paz al resto de potencias
europeas. A pesar de ello, se formó la Séptima Coalición contra Bonaparte antes
incluso de que éste recuperara el trono. Todos los esfuerzos diplomáticos
fracasaron y Francia se dispuso de nuevo para la guerra.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8mduiTSYCJnM8hjr_Xkus7_UG2lAZRWih9kX7FBGwBUDjKhwDZ-vhE92MJd1dVX3_SyQjwYMzhtnQ41_i8eNYsi1Xh_eD-IStyuSH2pRORJuVxFJA3bLuVYavqLG3MAw0AGywtz1F-AUy/s1600/Mapa-Waterloo-8.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;502&quot; data-original-width=&quot;750&quot; height=&quot;214&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8mduiTSYCJnM8hjr_Xkus7_UG2lAZRWih9kX7FBGwBUDjKhwDZ-vhE92MJd1dVX3_SyQjwYMzhtnQ41_i8eNYsi1Xh_eD-IStyuSH2pRORJuVxFJA3bLuVYavqLG3MAw0AGywtz1F-AUy/s320/Mapa-Waterloo-8.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Carga en Waterloo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ney recibió el mando del ala izquierda francesa. El 16 de
junio de 1815 entabló combate contra los británicos en Quatre Bras,
obligándoles a retirarse a Waterloo. Dos días después se produjo allí la
célebre batalla del mismo nombre, en la que los británicos (ayudados por la
llegada de los prusianos) derrotaron a los franceses. La actuación de Ney en
esta batalla fue muy criticada, ya que lanzó 4 cargas de caballería
consecutivas contra los cuadros ingleses sin haberlos debilitado previamente
con la artillería. Sin embargo, y haciendo honor a su fama de valiente, Ney
luchó en primera línea como un soldado más. Es significativo que, cuando vio
todo perdido, lanzó una última carga contra los ingleses al grito de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¡Venid y ved cómo muere un Mariscal de
Francia!&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Poco después fue capturado cuando, lleno de rabia e impotencia,
golpeaba con su sable el lateral de un cañón inglés.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdaPO_lL4gB8PkZkQzAvmOloBqzi2d3JWVJw2szy7_oM74dYx_yypPu5501vz3GWji5xAg_EaQYepDWC1ebvQ5GBRE7meTugo4UmSUdFusd76czHachs1esJKqW_sMzkSwk33c-zcDbKY6/s1600/FusilamientoNey.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;187&quot; data-original-width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdaPO_lL4gB8PkZkQzAvmOloBqzi2d3JWVJw2szy7_oM74dYx_yypPu5501vz3GWji5xAg_EaQYepDWC1ebvQ5GBRE7meTugo4UmSUdFusd76czHachs1esJKqW_sMzkSwk33c-zcDbKY6/s1600/FusilamientoNey.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fusilamiento de Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tras la derrota, Ney fue procesado en un Consejo de Guerra y
declarado culpable de traición. Condenado a muerte, en la lectura de la
sentencia interrumpió al secretario judicial mientras leía los cargos
diciéndole “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sí, sí. Pasad ese párrafo y
decid sólo: Michel Ney, y pronto un poco de polvo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. El 7 de diciembre de
1815 fue llevado al muro trasero de los Jardines de Luxemburgo para ser
fusilado. Se negó a vendarse los ojos y se le concedió el privilegio de dar la
orden de disparar. Antes de dar dicha orden dijo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¡Soldados, rechazo ante Dios y ante la Patria el juicio que me condena!
He luchado cien veces por Francia y nunca contra ella. Apelo ante los hombres,
ante la posteridad, ante Dios. Apuntad directo al corazón. ¡Viva Francia!&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
Moría así un bravo soldado, al que Víctor Hugo dedicó unas sentidas palabras en
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los Miserables&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;¡Ah, desdichado Ney!
Tantas veces expuesto a balas enemigas, estabas destinado a balas francesas&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Sin embargo, pronto surgió la leyenda de que en realidad no
había muerto, sino que estaba en Estados Unidos bajo una nueva identidad.
Comenzaba el mito de Peter Stewart Ney.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La leyenda de Peter
Stewart Ney&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En 1819 apareció un tal Peter Stewart Ney en Florence,
Carolina del Sur. Su parecido físico con el mariscal Ney era sorprendente.
Dominaba perfectamente el alemán (recordemos que el mariscal también, ya que su
madre era originaria de Alemania), y aunque decía no hablar francés, en
numerosas ocasiones se le vio consultando libros en ese idioma sobre las
campañas de Napoleón. Pero no acababan ahí las coincidencias: era un experto
esgrimista (dominaba sobre todo el sable) y montaba a caballo a la perfección. Este
Peter Stewart Ney residió sus últimos años entre las dos Carolinas dando clases
(llegó a hacerlo en el prestigioso Davidson College, del que diseñó su actual
escudo) y murió en 1846.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPgeSf4PdIem78CV4a-XwyAk6xc0R66vCs-g7-pOUO1bk4fykO0hBk5zLzVIeb5AvUcp9gWDVznqXAtXVIO-ihXA07BKEhXYWNaTGNPu8_27Cqd_Fc9H5n3zr7Qc2hm8AkjVibBg5pX5Cz/s1600/neymonument.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;454&quot; data-original-width=&quot;340&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPgeSf4PdIem78CV4a-XwyAk6xc0R66vCs-g7-pOUO1bk4fykO0hBk5zLzVIeb5AvUcp9gWDVznqXAtXVIO-ihXA07BKEhXYWNaTGNPu8_27Cqd_Fc9H5n3zr7Qc2hm8AkjVibBg5pX5Cz/s320/neymonument.jpg&quot; width=&quot;239&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Monumento a Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Si bien estando sobrio este hombre negaba ser otra cosa que un profesor,
cuando empezaba a beber “confesaba” ser el auténtico mariscal Ney. Durante sus
borracheras contaba detalles de las batallas de Napoleón en las que había
participado. Explicaba que se había salvado del fusilamiento al ser hermano de
masonería del duque de Wellington, que le hizo llegar a través del embajador
británico una botella llena de líquido rojo. Los soldados dispararon por encima
de su cabeza, él hizo explotar la botella de líquido contra su pecho y poco
después tomó la identidad de Peter Fox. Unos años después, se embarcó para
América, en la que se presentó bajo el nombre por el que ahora le conocían
todos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsH0NNdTJuuWXXUpqnT_RPwNVf3vKQUSLDaNwTpdv5azQUbV6zW1ZG6lmKmQtnyq0FFMRK3ydtN-5PYlqQwLx9GjJtUA3S4mjAS0eN9dzLuR-ZO29gCcf8TrB_tRQ53hlDGojkzo3yZcUM/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;168&quot; data-original-width=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsH0NNdTJuuWXXUpqnT_RPwNVf3vKQUSLDaNwTpdv5azQUbV6zW1ZG6lmKmQtnyq0FFMRK3ydtN-5PYlqQwLx9GjJtUA3S4mjAS0eN9dzLuR-ZO29gCcf8TrB_tRQ53hlDGojkzo3yZcUM/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Muerte de Napoleón&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A lo largo de su vida en América se contaban episodios que
parecían confirmar que aquel maestro era el mariscal Ney. Por ejemplo, en una
ocasión se cayó del caballo al intentar montar, y al ir sus acompañantes a
ayudarle a montar de nuevo exclamó: &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;“¿Vais
a ayudar a montar al mariscal Ney, al viejo húsar?&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Asimismo, en 1821 un
alumno llevó a su clase un periódico que contaba la muerte de Napoleón en Santa
Elena; el profesor se desmayó y tuvo que ser llevado a su casa, donde intentó
suicidarse. Además, tras un reconocimiento, el médico que le atendió declaró que
tenía las mismas heridas que había sufrido el mariscal Ney en los campos de
batalla de Europa. Asimismo, un examen grafológico hecho tras su muerte desveló que la
letra de ambos era coincidente. Finalmente, se encontró un poema suyo compuesto
en 1835 llamado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Gone with their glories,
gone&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” que decía:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Aunque yo fui el bravo
entre los bravos, mi pluma y mi bastón se fueron&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Peter Stewart Ney murió el 15 de noviembre de 1846 con 77 años (la misma edad del mariscal de haber estado vivo). En su
lecho de muerte dijo “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Bessières ha
muerto, la vieja guardia ha muerto, por favor, dejadme morir en paz&lt;/i&gt;”, y sus
últimas palabras fueron “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Yo soy el
mariscal Michel Ney de Francia&lt;/i&gt;”. En su tumba hay una placa que reza: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;A la memoria de Peter Stewart Ney. Nativo de
Francia y soldado de la Revolución francesa bajo Napoleón Bonaparte&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9tkCDtkHvP44sinWoysyJFrSoaOcR8d1y6vFsNjrN6NBQgeVEWTg3E0gRkN2PxXhYCxJsaVmRP87qTUIZFJ_jSzgOA8QRKRT_IIRrkx5DA2a0maWswnBRiaOi61xRPv4PQiqSa_o14orc/s1600/TumbayNey1-300x281.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;281&quot; data-original-width=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9tkCDtkHvP44sinWoysyJFrSoaOcR8d1y6vFsNjrN6NBQgeVEWTg3E0gRkN2PxXhYCxJsaVmRP87qTUIZFJ_jSzgOA8QRKRT_IIRrkx5DA2a0maWswnBRiaOi61xRPv4PQiqSa_o14orc/s1600/TumbayNey1-300x281.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Placa en la tumba de Peter Stewart Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¿Puede ser verdad que el profesor y el mariscal fueran la
misma persona? Algunos detalles indican que la hipótesis es verosímil. Por
ejemplo, tras la ejecución el cuerpo del mariscal fue retirado apresuradamente
del lugar (algo contrario a las ordenanzas) y no se le dio el tiro de gracia.
Fue enterrado sin presencia de su esposa ni de sus familiares directos en una
discreta tumba de París; sin embargo, al abrirse su féretro en 1903 se comprobó
que el ataúd estaba vacío. Asimismo, un marinero del navío que lo llevó a
Estados Unidos, antiguo soldado de Napoleón, declaró años después que lo había
reconocido en el barco como el mariscal Ney.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3rfq4G02srjCmutmkgPxvSRsGReMsT7q72bedC4cqo1j_DphoeoVC_muU2Y7zLKiVnW41bHSBGkJFVWbOhHXHOFBWFy1Fxp7bS44z95G-7P_3cImtlGG51mUFMYQq5XJLSSk19m0CVK3X/s1600/Michel-Ney-Autograph.gif&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;491&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;196&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3rfq4G02srjCmutmkgPxvSRsGReMsT7q72bedC4cqo1j_DphoeoVC_muU2Y7zLKiVnW41bHSBGkJFVWbOhHXHOFBWFy1Fxp7bS44z95G-7P_3cImtlGG51mUFMYQq5XJLSSk19m0CVK3X/s320/Michel-Ney-Autograph.gif&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Letra del mariscal Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Probablemente nunca lo sepamos; al menos hasta que se exhume
el cuerpo del profesor y se haga un análisis de ADN comparándolo con los
descendientes directos del mariscal. En cualquier caso poco importa, ya que la
leyenda de Peter Stewart Ney no necesita ser cierta para seducir a los amantes
de las conspiraciones; basta sólo con que sea verosímil.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/6043565917608804677/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/las-dos-vidas-del-mariscal-ney.html#comment-form' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/6043565917608804677'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/6043565917608804677'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/las-dos-vidas-del-mariscal-ney.html' title='Las dos vidas del mariscal Ney'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizovuub93ztBIs8Hi3ky0QfpV0tsGDhtMFCMl3r1DKFRhNYupR1CuFsrm8pTO1y1XhniXaSlzSjP5siYMByY3xN4avplv7c134I3HvS4lc286ZomJaLbcD4cNJWphho0Ly4t9PSENspedw/s72-c/Ney_Marechal-d-Empire+%25281%2529.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-1123285518766912570</id><published>2018-10-20T08:44:00.001+02:00</published><updated>2019-02-10T08:56:14.839+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>&quot;El Baile de los 41&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los homosexuales nunca lo han tenido fácil en México. Ya desde
los tiempos prehispánicos los mexicas castigaban violentamente la homosexualidad (aunque otros pueblos eran más tolerantes), algo
que se continuó con la llegada de los muy católicos conquistadores. Los
españoles instauraron la Inquisición, y una de sus misiones consistía en
castigar con la muerte el llamado “&lt;i&gt;pecado
nefando&lt;/i&gt;”; es decir, la sodomía. Con el paso del tiempo esta actitud se fue
relajando, hasta el punto de que durante el reinado del emperador Maximiliano I
la homosexualidad dejó de ser un delito. Claro que una cosa es que no se
castigara con el código penal en la mano y otra bien distinta que estuviera
bien visto, sobre todo en un país tradicionalmente tan machista como el
mexicano.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigkSF-LqWpsQV_6GZzi79dJRmjTQSytXl8w_Ng094ELMvsJhPcmXjgqyky2n11wMGuAxvIqhf6Wz25pvKovidr4qeJ6jlwvdCBEfi0GZK5EdOWPvUwRIgyYFx6Lv2ULig6ddR9E5dQVhBS/s1600/grabado-41-62c96.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;290&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigkSF-LqWpsQV_6GZzi79dJRmjTQSytXl8w_Ng094ELMvsJhPcmXjgqyky2n11wMGuAxvIqhf6Wz25pvKovidr4qeJ6jlwvdCBEfi0GZK5EdOWPvUwRIgyYFx6Lv2ULig6ddR9E5dQVhBS/s1600/grabado-41-62c96.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Grabado satírico del &quot;&lt;i&gt;Baile de los 41&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Este contexto no debe perderse de vista al analizar el
episodio que hoy traemos aquí. En 1901 se produjo uno de los escándalos más
sonados de la época en México cuando la policía irrumpió en una casa donde se
estaba celebrando una fiesta de homosexuales. Más o menos la mitad de los
asistentes vestían de mujer, y muchos de ellos eran de la alta sociedad. El
trato dado a los detenidos (a aquellos que no pudieron comprar su libertad) fue
denigrante; y aunque se trató de acallar todo el asunto, los rumores
permanecieron mucho tiempo y sus consecuencias en el imaginario y las
costumbres del país continúan hasta hoy en día. Esta es la historia del “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Baile de los 41&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La redada&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;A las 3 de la madrugada del 18 de noviembre de 1901, un
policía se asomó por una ventana de la casa situada en el número 4 de la calle
la Paz (hoy día Ezequiel Montes, en la colonia Tabacalera), en lo que entonces
eran los límites de la Ciudad de México, y se escandalizó de lo que vio allí. Dentro había parejas bailando, pero lo escandaloso para el policía es que esas parejas
eran exclusivamente de hombres, y algunos de ellos estaban vestidos de mujer.
Llamó inmediatamente refuerzos, y cuando éstos llegaron, aporrearon repetidamente
a la puerta. La excusa para ello era pedir el permiso de esa celebración (una
excusa peregrina, ya que no se necesitaban permisos para celebraciones
privadas).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEje7W3LHwG2lWCsRzQVVp_yCncXzIGA2XFDdb3r1Ptk4kr0d53d9dqsmtYAjbJIOXyhPUw7CWbrsXQEP8cWb3GkZJbCEPgdh2p2juiBO-8oGYKkTWRADEP8uXHRq7N2QDixep1Pp5ce7vso/s1600/noticias_file_foto1_696427_1380898336-91341.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;842&quot; data-original-width=&quot;625&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEje7W3LHwG2lWCsRzQVVp_yCncXzIGA2XFDdb3r1Ptk4kr0d53d9dqsmtYAjbJIOXyhPUw7CWbrsXQEP8cWb3GkZJbCEPgdh2p2juiBO-8oGYKkTWRADEP8uXHRq7N2QDixep1Pp5ce7vso/s320/noticias_file_foto1_696427_1380898336-91341.jpg&quot; width=&quot;237&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Corrido del baile&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lo que pasó a continuación está mejor explicado en una nota
del diario “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Popular&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” del día 21 de
noviembre, donde se podía leer:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“(…) &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Salió a abrirles
un afeminado vestido de mujer, con la falda recogida, la cara y los labios
llenos de afeite y muy dulce y melindroso de habla. Con esa vista, que hasta al
cansado guardián le revolvió el estómago, se introdujo éste a la accesoria,
sospechando lo que aquello sería y se encontró con cuarenta y dos parejas de
canallas de éstos, vestidos los unos de hombres y los otros de mujer que
bailaban y se solazaban en aquel antro&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Inmediatamente empezaron las carreras y los intentos de
escapar. Los que iban vestidos de mujer trataron de esconderse o de encerrarse
en alguna habitación para deshacerse de sus vestidos, pero ninguno lo
consiguió. En una de las estancias se encontró tendido a un joven (un
trabajador sexual al que las crónicas de la época llamaron “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Bigotes rizados&lt;/i&gt;”) cuyos servicios al
parecer eran el premio de una especie de sorteo conocida como “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;la rifa del Pepito&lt;/i&gt;”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLwQS_p8P1gfsEbeecOedtJxKWggZOOm8H0UJuaQI3jhANoZ7e91q5uvX9xVDhBUGBK7Uw4cUjfukszDFHrYGbAvaaKgjb7VLBT6HqrVwbCtG237_EO2T0mfuVsnTFgx6Gzg4v7qQ8OJqG/s1600/nacho+y+amada.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;195&quot; data-original-width=&quot;259&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLwQS_p8P1gfsEbeecOedtJxKWggZOOm8H0UJuaQI3jhANoZ7e91q5uvX9xVDhBUGBK7Uw4cUjfukszDFHrYGbAvaaKgjb7VLBT6HqrVwbCtG237_EO2T0mfuVsnTFgx6Gzg4v7qQ8OJqG/s1600/nacho+y+amada.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ignacio de la Torre y Amada Díaz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La policía detuvo a 41 personas, 19 de ellas vestidas de
mujer. Los esposaron y se los llevaron a varios cuarteles cercanos (los que
iban vestidos de hombre al cuartel número 24 de la policía y los travestidos al
de la policía montada) bajo la acusación de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ofensa a la moral y las buenas costumbres&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, ya que como hemos
mencionado la homosexualidad no era ya un delito penado por la ley. Allí les
aplicaron el primer castigo arbitrario: barrer la calle con las ropas de fiesta
puestas, ya fueran de hombre o de mujer. Sin embargo, el rumor generalizado es
que en la fiesta no había 41 sino 42 personas, y que una de ellas había logrado
escapar vestido de mujer sobornando a precio de oro a un policía y haciendo
valer su identidad. Y es que ese hombre era nada menos que Ignacio de la Torre
y Mier, el yerno del dictador y presidente de la nación Porfirio Díaz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Yerno de la Nación&lt;/i&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Hijo de uno de los más ricos hacendados de México, Ignacio de
la Torre y Mier no era sin embargo el típico heredero que no hacía nada y vivía
de las rentas. Había mejorado las tierras que había heredado, introduciendo en
ellas los más modernos métodos de cultivo y explotación. Su finca de más de
15.000 hectáreas era la mejor y la más productiva del país. Hacía frecuente
vida social, y aunque los rumores de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;comportamientos
inadecuados&lt;/i&gt;” no dejaban de crecer a su alrededor, su posición, su dinero y
su encanto personal hacían que fuera uno de los solteros más codiciados de
México.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhW2d1QprqUwFfj33c9E-xO1nFX93dTqBGFaRehbyG37xybTk-QB5fmMpBjRp9Aop62zI6QF2dUHIcYWEqsVkmPajo3wQpfbnxq0yz4xCOL72n65-E9zuPQ8SVuFdIz2CJRziEwI642Nm3o/s1600/nacho.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;259&quot; data-original-width=&quot;194&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhW2d1QprqUwFfj33c9E-xO1nFX93dTqBGFaRehbyG37xybTk-QB5fmMpBjRp9Aop62zI6QF2dUHIcYWEqsVkmPajo3wQpfbnxq0yz4xCOL72n65-E9zuPQ8SVuFdIz2CJRziEwI642Nm3o/s1600/nacho.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ignacio de la Torre&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En 1887 conoció a Amada Díaz, la hija favorita del presidente
de la nación Porfirio Díaz. La muchacha acababa de romper su compromiso
matrimonial con el hijo de un general. Ambos empezaron a frecuentarse, y tras
un corto noviazgo se casaron el 16 de enero de 1888. Fue la boda del año en
México, y a Ignacio de la Torre se le empezó a conocer como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Yerno de su Suegro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Yerno de la Nación&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, en referencia a
su entrada en la familia más poderosa por entonces del país azteca. Sin embargo,
desde el primer momento la convivencia fue difícil, ya que de la Torre prefería
no hacer vida común con su esposa (vivían en alas distintas de su palacete) y
hacía frecuentes salidas con sus compañeros de francachela.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMKEkiEq4n16X1ZW4WSHAjuasK1XO5-I67L348YObQKznIQaw05Gdky0TcSPmLdZjAGpssEfhmq3MenIhKQesPVTo-KrUktQ6c6pVwOhN4nrMO8P_IPTv5nW8KEUzXg3Xh_SXdfE1G5hCv/s1600/Amada-D%25C3%25ADaz.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;467&quot; data-original-width=&quot;420&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMKEkiEq4n16X1ZW4WSHAjuasK1XO5-I67L348YObQKznIQaw05Gdky0TcSPmLdZjAGpssEfhmq3MenIhKQesPVTo-KrUktQ6c6pVwOhN4nrMO8P_IPTv5nW8KEUzXg3Xh_SXdfE1G5hCv/s320/Amada-D%25C3%25ADaz.png&quot; width=&quot;287&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Amada Díaz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los rumores sobre la homosexualidad del yerno del presidente
no hacían sino crecer. Sólo se veía a los cónyuges juntos en actos
protocolarios, e incluso pretextaba cualquier excusa para no acudir a las
comidas cuando su suegro visitaba a su hija. La afición favorita de Ignacio de
la Torre era organizar fiestas sólo para hombres junto a su íntimo amigo Antonio
Adalid, apodado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Toña la Mamonera&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”
(nada menos que un ahijado del antiguo emperador Maximiliano). A esas fiestas
algunos invitados acudían vestidos de mujer, pero solía pretextarse que tales
bailes eran de disfraces, por lo que esos vestidos estaban justificados. Una de
esas fiestas fue la que ocurrió en la madrugada del 18 de noviembre de 1901 y
que estamos narrando aquí.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Había sólo 41&lt;/i&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Al día siguiente del escándalo se le presentó a Porfirio Díaz
la lista de los asistentes al baile. El presidente la leyó y preguntó “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;¿Cuántos estaban en la fiesta?&lt;/i&gt;”. Cuando
le respondieron que había 42 personas, tachó de la lista el nombre de su yerno
y dijo cortante “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Había sólo 41&lt;/i&gt;”. A partir
de ese momento se trató de acallar la participación de Ignacio de la Torre en
todo el asunto, pero los rumores de que era uno de los asistentes eran cada vez
mayores. De la Torre aseguró a su esposa que era todo mentira, pero Amada Díaz tuvo
una conversación con su padre en la que el presidente le confirmó los hechos.
En su diario anotó:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Un día mi padre me
mandó llamar al despacho en su casa. Me quería informar que Nacho había sido
capturado por la policía en una fiesta donde todos eran hombres pero muchos
estaban vestidos de mujer. Ignacio -me dijo mi padre- fue dejado libre para
impedir un escándalo social, pero quise prevenirte porque tienes derecho a
saber del comportamiento con la persona con que vives&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Las relaciones entre yerno y suegro se hicieron aún más
tirantes si cabe. Porfirio Díaz, ante los rumores de homosexualidad de su
yerno, ya había dado orden de que se vigilara a de la Torre cada vez que salía
al extranjero; pero este episodio fue la gota que colmó el vaso y apenas se
hablaron el resto de su vida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7lIAyvE0iQxz7q0xfgHBYXsDk4bmcwxEW2f8IIKv7BTK7-GkBznoHynXYsONLbUjjZJOsvdsEV7WNG2FFP5SsJ3XHzDY8RUhXZT8ZSfCer82DEp1v7kOBFcf3KpZ2tkryymug3fzr8jPy/s1600/porfirio.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;257&quot; data-original-width=&quot;196&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7lIAyvE0iQxz7q0xfgHBYXsDk4bmcwxEW2f8IIKv7BTK7-GkBznoHynXYsONLbUjjZJOsvdsEV7WNG2FFP5SsJ3XHzDY8RUhXZT8ZSfCer82DEp1v7kOBFcf3KpZ2tkryymug3fzr8jPy/s1600/porfirio.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Porfirio Díaz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Independientemente de que se trataran de acallar los rumores
sobre el yerno del presidente, los periódicos se dieron un festín con la
noticia. Aunque no se mostraron los detenidos a la prensa y sólo se supo la
identidad de unos cuantos, empezaron a aparecer notas de prensa en la que se
trataba el asunto con mayor o menor escarnio. Así, la “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Gaceta Callejera&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, una hoja suelta que se repartía de mano en mano,
hizo una edición especial con el título “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los
41 maricones encontrados en un baile de la calle de La Paz el 20 de noviembre
de 1901&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que incluía un corrido satírico junto a una caricatura que
representaba la fiesta. Asimismo, periódicos como &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Popular&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Diario del
hogar&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Universal&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Patria&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; o &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El hijo del Ahuizote&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; empezaron a difundir todo tipo de burlas y
sátiras sobre el asunto. Muchos de ellos fueron ilustrados con grabados de José
Guadalupe Posadas hechos para la ocasión. Todos los diarios hacían hincapié en
que muchos de los detenidos eran jóvenes de familias conocidas y de buena
posición y expresaban su rechazo homofóbico. Empezó a hablarse de un “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Círculo Rosa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” alrededor del Porfiriato y
se acuñó el término “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La aristocracia de
Sodoma&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” para definir a los detenidos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Las consecuencias&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Si bien se alzaron algunas voces que calificaron las
detenciones como ilegales y arbitrarias, la inmensa mayoría de la opinión
pública aplaudió la medida. Al día siguiente de las detenciones, 19 de ellos
(aunque un periódico habló sólo de 12) fueron metidos en un tren que los llevó
hasta el Yucatán donde se les obligó a alistarse en el ejército y a realizar
trabajos forzados. Así, el diario “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El
Popular&lt;/i&gt;” decía el 25 de noviembre que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Los
vagos, rateros y afeminados que han sido enviados a Yucatán, no han sido
consignados a los batallones del Ejército que operan en la campaña contra los
indios mayas, sino a las obras públicas en las poblaciones conquistadas al
enemigo común de la civilización&lt;/i&gt;”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpOpZvEzF8UafB2gcHXNoUnPQ1ZCV4MCbFD_eRlEOfxNbS3pvpNIl9bYvgMjvYv2SvVsjAkW10iQ70HzTOIJDxDOadl_-7aIvc-OyKh1QQuJTZraNNDdI_svRq4Fzh69geh38QUd5jYPKe/s1600/posada_2c_jose_guadalupe__1852-1913_2c_el_baile_de_los_41_maricones_-_1901_2c_p._2-652e9.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;527&quot; data-original-width=&quot;377&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpOpZvEzF8UafB2gcHXNoUnPQ1ZCV4MCbFD_eRlEOfxNbS3pvpNIl9bYvgMjvYv2SvVsjAkW10iQ70HzTOIJDxDOadl_-7aIvc-OyKh1QQuJTZraNNDdI_svRq4Fzh69geh38QUd5jYPKe/s320/posada_2c_jose_guadalupe__1852-1913_2c_el_baile_de_los_41_maricones_-_1901_2c_p._2-652e9.jpg&quot; width=&quot;228&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Los detenidos obligados a barrer las calles&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Estos condenados fueron los que no pudieron pagarse su
libertad con dinero e influencias. El periódico “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Hijo del Ahuizote&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, en su edición de 21 de noviembre, consignaba
sarcásticamente esta diferencia de trato a los detenidos:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Dice la canción que en
el pobre es borrachera y en el rico alegría, cuando se trata de trompetas, y en
este caso, en el pobre es cochinada y en el rico refinamiento de coquetería y
de buen tono. Si el gobernador violó la ley con aplauso general, debió haber
jalado parejo, para que más se le hubiera agradecido, no que dejó la semilla y
arrojó las hojitas de la mata. Ahora ya no puede andar en la calle acompañado
de un amigo, porque luego lo tratan del Club de los 41&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Algunos de los obligados a alistarse intentaron interponer un
recurso de amparo ante tan arbitraria medida. Es por ello que se conocen sus
nombres: Pascual Barrón, Felipe Martínez, Joaquín Moreno, Alejandro Pérez, Raúl
Sevilla, Juan B. Sandoval y Jesús Solórzano. Se desconoce su destino final,
pero no debió ser nada halagüeño. El resto de los detenidos siguió en el
anonimato aunque los rumores sobre su identidad eran conocidos por todos. Con
el tiempo, el asunto se fue olvidando.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El maldito número 41&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Diez años después Porfirio Díaz fue derrocado por una
revolución y abandonó el país. Ignacio de la Torre se quedó en México, y desde
el primer momento mostró su oposición al nuevo régimen del presidente Francisco
Ignacio Madero, e incluso se vio implicado en su asesinato. Detenido y
encerrado en la prisión de Lecumberri, su esposa iba a visitarlo todos los
días. Finalmente, a principios de 1915, fue transferido a la custodia de
Emiliano Zapata, que se lo llevó con su ejército. Allí Zapata lo humillaba
haciéndole servir a la tropa con ropas femeninas y entregándoselo a los
soldados para que abusaran de él (una de las reglas que Zapata implantó fue
ejecutar inmediatamente a cualquiera de sus soldados que fueran sorprendidos
violando a alguna mujer, por lo que imaginamos que la tropa tenía necesidades
sin cubrir).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsoEyMxcecJmu__E64k7CCFQP3udrxnkbKFzSGzeu1tAThZA3hQfLEs0LGSi1nNJ990h_UHCWSbAJKFawoCczwe0mXcW-N3DOdt3LosdOhDTVScnVoojfPVAhinNKgv4Svif0MvzpgHi5o/s1600/zapata_emiliano_4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;290&quot; data-original-width=&quot;340&quot; height=&quot;272&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsoEyMxcecJmu__E64k7CCFQP3udrxnkbKFzSGzeu1tAThZA3hQfLEs0LGSi1nNJ990h_UHCWSbAJKFawoCczwe0mXcW-N3DOdt3LosdOhDTVScnVoojfPVAhinNKgv4Svif0MvzpgHi5o/s320/zapata_emiliano_4.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Emiliano Zapata&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;No sabemos a ciencia cierta la razón de que Zapata tratara
así a Ignacio de la Torre. Quizás estaba vengando alguna ofensa personal. En
1906, éste lo había sacado del ejército y se lo había llevado a su finca como &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;caballerango&lt;/i&gt; (mozo que ensilla y cuida
los caballos), al parecer atraído por él. La mayoría de historiadores rechazan
que hubiera una relación homosexual entre Zapata y de la Torre, aunque en el
diario de Amada Díaz puede leerse que los sorprendió “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;revolcándose en un establo&lt;/i&gt;”, y una &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;soldadera&lt;/i&gt; (mujer que acompañaba a los soldados, también llamadas &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Adelitas&lt;/i&gt;) de Zapata declaró que el
caudillo revolucionario “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;era tan hombre,
pero tan hombre, que se acostaba con otros hombres&lt;/i&gt;”. Es muy probable que
sólo sean infundios contra Zapata, pero la semilla de la duda está presente. En
cualquier caso, los continuos abusos hacia el otrora poderoso “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Yerno de la Nación&lt;/i&gt;” le destrozaron el
recto. Cuando finalmente fue liberado en 1918 se fue a Nueva York a operarse, y
murió en la mesa de operaciones.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCa01PnzfEj3aB-1DjmnDGZEw-s2rhC6YoAbKDwI7kiJleGR6pKhAZ4wigxFNeTv16rGaoWKGJr0Dnhd3kYH2NGfxPCWwnQLY1HDb18hswtCBWqHmW7Nj-Gvtj9ORsH90oVmIwYsvKOYje/s1600/228px-Las_adelitas.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;283&quot; data-original-width=&quot;228&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCa01PnzfEj3aB-1DjmnDGZEw-s2rhC6YoAbKDwI7kiJleGR6pKhAZ4wigxFNeTv16rGaoWKGJr0Dnhd3kYH2NGfxPCWwnQLY1HDb18hswtCBWqHmW7Nj-Gvtj9ORsH90oVmIwYsvKOYje/s1600/228px-Las_adelitas.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Soldaderas o Adelitas&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero quizá la consecuencia más estrambótica de todo este escándalo que sacudió al país es que desde entonces el número 41 se convirtió en un tabú en
México al asociarse a la homosexualidad. Uno de los mayores insultos en el país
azteca es decirle a un hombre que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;es de
los 41&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. El escritor militar Francisco Urquizo escribió:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span mso-bidi-font-style:=&quot;&quot; normal=&quot;&quot; style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&quot;&lt;i&gt;En México el número 41
no tiene ninguna validez y es ofensivo para los mexicanos (...) La influencia
de esa tradición es tal que hasta en lo oficial se pasa por alto el número 41.
No hay en el ejército División, Regimiento o Batallón que lleve el número 41.
Llegan hasta el 40 y de ahí se salta al 42. No hay nómina que tenga renglón 41.
No hay en las nomenclaturas municipales casas que ostenten el número 41. Si
acaso y no hay remedio, el 40 bis. No hay cuarto de hotel o de Sanatorio que
tenga el número 41. Nadie cumple 41 años, de los 40 se salta hasta los 42. No
hay automóvil que lleve placa 41, ni policía o agente que acepte ese guarismo&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;(Hay que aclarar que no es que se cumplan 40 años y al año
siguiente 42, sino que el 41 cumpleaños no se celebra y los mexicanos dicen que
tiene “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;40 años y 12 meses&lt;/i&gt;”).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLDEZyCLXnn2rzRPC-FRqF81YULPF5PWj7I8aJkuZG5Gt67jPVF0bxWRJIha71XskBaefW2JE3_lKW0RLildY_HWkgWnOQqZMhZUWPN1p6MkpoGR5oBIm8_5GYTm8NDrtfBkU-9mrAl0le/s1600/220px-Placa_conmemorativa_Baile_de_los_41.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;165&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLDEZyCLXnn2rzRPC-FRqF81YULPF5PWj7I8aJkuZG5Gt67jPVF0bxWRJIha71XskBaefW2JE3_lKW0RLildY_HWkgWnOQqZMhZUWPN1p6MkpoGR5oBIm8_5GYTm8NDrtfBkU-9mrAl0le/s1600/220px-Placa_conmemorativa_Baile_de_los_41.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Placa conmemorativa del baile&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Dos curiosidades finales. Por un lado, las prisiones
mexicanas tienen pabellones que no están numerados, sino que se les identifica
con letras: A, B, C, etc. Los homosexuales eran encerrados en el pabellón J, y
de ahí viene que en México (y en otros países sudamericanos) reciban el nombre
de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;jotos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Por otro lado, en el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;baile de los 41&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; Ignacio de la Torre
trató de esconderse en un armario (o closet), pero un policía lo vio y le
ordenó que saliera, cosa que hizo maquillado y vestido de mujer; los mexicanos
afirman que este episodio fue el origen de la frase “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;salir del armario&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” o “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;salir
del closet&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/1123285518766912570/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/el-baile-de-los-41.html#comment-form' title='16 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1123285518766912570'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1123285518766912570'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/el-baile-de-los-41.html' title='&quot;El Baile de los 41&quot;'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigkSF-LqWpsQV_6GZzi79dJRmjTQSytXl8w_Ng094ELMvsJhPcmXjgqyky2n11wMGuAxvIqhf6Wz25pvKovidr4qeJ6jlwvdCBEfi0GZK5EdOWPvUwRIgyYFx6Lv2ULig6ddR9E5dQVhBS/s72-c/grabado-41-62c96.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>16</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-7463956892189148496</id><published>2018-10-13T08:25:00.000+02:00</published><updated>2019-01-21T20:25:41.852+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sin adscripción"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Desmontando bulos (II): de esclavos de saldo y engaños a la Wikipedia</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Segundo artículo de la serie dedicada a desmontar bulos históricos.
En un &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/desmontando-mitos-i-de-carajos-y.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;artículo anterior&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;
tratamos dos de los más populares: la canastilla del vigía de los barcos de
vela y su supuesta relación con la palabra “&lt;i&gt;carajo&lt;/i&gt;”,
y la falsa conexión entre el logotipo de Apple y la muerte de Alan Turing. Hoy
trataremos otros dos bulos que se repiten con regularidad, y a pesar de que han
sido desmentidos innumerables veces, siguen apareciendo de vez en cuando.
Sabemos que este trabajo no los erradicará, pero no podemos dejar de poner
nuestro grano de arena para evitar que sigan engañando a más personas. Al menos
los que lean este artículo sabrán la verdad, y podrán desengañar a aquellos que
repiten sin descanso estos y otros bulos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOilooEAwB33T9GdWigyzd40KZYx6tz3_dkJE-byWfx4IvPEplJVAd_KIpcIDOkBQPNA_ruyIHZx2NjlOt60W2brTMhXMwOBuuGt0XNchVIy9Geg0P_es1be8LrKpsEWiAqjyFk-vbU6aJ/s1600/1_HNO70C1LqQiNuRk0aGNKUQ.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;340&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOilooEAwB33T9GdWigyzd40KZYx6tz3_dkJE-byWfx4IvPEplJVAd_KIpcIDOkBQPNA_ruyIHZx2NjlOt60W2brTMhXMwOBuuGt0XNchVIy9Geg0P_es1be8LrKpsEWiAqjyFk-vbU6aJ/s1600/1_HNO70C1LqQiNuRk0aGNKUQ.jpeg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El Black Friday y
los saldos de esclavos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El cuarto jueves de noviembre se celebra en Estados Unidos el
Día de Acción de Gracias. El día siguiente es conocido como “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Black Friday&lt;/i&gt;” (viernes negro), y es un
día de grandes rebajas en los comercios. Y cada vez que se acerca ese día
aparece uno de los bulos históricos de más éxito. El bulo en cuestión es una
imagen de un malvado negrero rodeado de esclavos encadenados en lo que parece
ser la cubierta de un barco. A la imagen acompaña un texto que más o menos dice
así: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El viernes negro (Black Friday) se
deriva de la esclavitud. Fue el día después de Acción de Gracias, cuando los
comerciantes de esclavos los vendían rebajados para la temporada de invierno.
De ahí el nombre de Black Friday&lt;/i&gt;”. No sabríamos precisar cuándo empezó a
circular esta falsa explicación al nombre del popular día de rebajas que sucede
al Día de Acción de Gracias, pero sí que sabemos que empezó a popularizarse a
partir del año 2010, sobre todo a través del correo electrónico.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvVnt01j881sqSZN_2C5ZzWxPB64NV-9ixZgKTIZI2i8DVFkJmU5HiwfhKLdVcQLGz8IRK_a0hWzXkupjTtU8BcBCfXyDrt0qBQpbLqvRIzyslT1Luut08M4xascUBY7LQp_u16gcTJmc3/s1600/blogger-image--1493642660.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;445&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvVnt01j881sqSZN_2C5ZzWxPB64NV-9ixZgKTIZI2i8DVFkJmU5HiwfhKLdVcQLGz8IRK_a0hWzXkupjTtU8BcBCfXyDrt0qBQpbLqvRIzyslT1Luut08M4xascUBY7LQp_u16gcTJmc3/s320/blogger-image--1493642660.jpg&quot; width=&quot;296&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Imagen de la supuesta relación entre esclavitud y &quot;&lt;i&gt;Black Friday&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero fue en 2014 cuando esta leyenda se hizo viral al ser
compartida por dos populares estrellas norteamericanas en sus cuentas de redes
sociales. Una de ellas era el jugador de baloncesto de la NBA J.R. Smith, que
lo compartió en su cuenta de Instagram el 25 de noviembre de 2014, y en pocas
horas obtuvo varios miles de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Me gusta&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
Pero lo más grave es que muchos de sus seguidores decidieron hacerse eco y lo
compartieron a su vez. Al día siguiente, la cantante Toni Braxton lo publicó
en su cuenta de Facebook, y tuvo una repercusión apoteósica. Desde entonces
millones de personas han ido repitiendo la historia, y nunca falta quien se la
cree y la va difundiendo año tras año.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmmAdfXzitr0f3qcHske0LfBPXTe0FyfxRgj4aRpJsad_GOxv9dUYYRUDletXO4L_2X1DZyKEjBFldU_044gqHabvQNscI1L-s64tHxmrEVi4oaRf4ixiuARSITvtXFEdqDa9OvG6h1qYm/s1600/Publicaci%25C3%25B3n-en-Facebook-e-Instagram-de-Toni-Braxton-y-JR-Smith-sobre-el-origen-del-Black-Friday.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;450&quot; data-original-width=&quot;620&quot; height=&quot;232&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmmAdfXzitr0f3qcHske0LfBPXTe0FyfxRgj4aRpJsad_GOxv9dUYYRUDletXO4L_2X1DZyKEjBFldU_044gqHabvQNscI1L-s64tHxmrEVi4oaRf4ixiuARSITvtXFEdqDa9OvG6h1qYm/s320/Publicaci%25C3%25B3n-en-Facebook-e-Instagram-de-Toni-Braxton-y-JR-Smith-sobre-el-origen-del-Black-Friday.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Publicaciones de J.R. Smith y Toni Braxton&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Hay que decir que además de asociar ese día a los saldos de
los vendedores de esclavos, ha habido explicaciones igualmente peregrinas. Así,
algunos achacan la expresión “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;viernes
negro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” a una crisis financiera de 1869, en la que el valor del oro se
redujo drásticamente; pero teniendo en cuenta que dicho viernes cayó en
septiembre y nada tiene que ver con Acción de Gracias, se nos antoja que por
ahí no van los tiros. Asimismo, otros atribuyen el nombre a ser el día en que
los comerciantes dejaban las pérdidas (números rojos) y empezaban a apuntarse
beneficios (números negros), ya que ese día aumentaban las ventas y a la vez comenzaba
la campaña de regalos navideños. Como vamos a ver, esta información tampoco es del
todo correcta. Así pues, ¿cuál es la explicación del término “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Black Friday&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” asociado a una campaña de
ventas?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAXk5W3ftm6G0T3kZ7eZTmhkrPIti8Goyg8s45PQ1NUQ6LiEdc6LVqaiKZy3gU2lGAxfQIuugBWNtKLl4UQwxej8p3xqBXcKBESMEP8PuUcHmp5nF9YDiG5jBgNEpPy3cpFujmIsG260uR/s1600/Black-Friday-5-504x276.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;276&quot; data-original-width=&quot;504&quot; height=&quot;175&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAXk5W3ftm6G0T3kZ7eZTmhkrPIti8Goyg8s45PQ1NUQ6LiEdc6LVqaiKZy3gU2lGAxfQIuugBWNtKLl4UQwxej8p3xqBXcKBESMEP8PuUcHmp5nF9YDiG5jBgNEpPy3cpFujmIsG260uR/s320/Black-Friday-5-504x276.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Tráfico en los 50&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La primera vez que tenemos noticia de la expresión “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;viernes negro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” asociada al día posterior
a Acción de Gracias es del año 1951, y el nombre se lo pusieron los
empresarios. Parece ser que ese día en cuestión muchos de sus empleados
llamaban para comunicar que no irían a trabajar por encontrarse enfermos. Sin
dudar de que algunos de los que llamaban realmente lo estuviera, está claro que
la mayoría lo único que buscaba era tener un largo fin de semana de 4 días. Sin
embargo, esta expresión no pasó de ser una broma privada que los empresarios
tenían entre ellos, y en ningún caso se vinculó a un aumento de ventas asociado
a las rebajas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuCqr0tGDJzbpizrzCcj5R5Xaq-2HEc5HPfjTctvif8cTLBhhl6urPL-6OZrcRdax2eTmJ3aMVKzjmztr5as2rMzURnBjzPQwMg24MUw6yi_PNYnJWOOCEOiBCog81KgVATqP2VnOGtcYN/s1600/1511280389_867860_1511288849_noticia_normal.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;640&quot; data-original-width=&quot;980&quot; height=&quot;208&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuCqr0tGDJzbpizrzCcj5R5Xaq-2HEc5HPfjTctvif8cTLBhhl6urPL-6OZrcRdax2eTmJ3aMVKzjmztr5as2rMzURnBjzPQwMg24MUw6yi_PNYnJWOOCEOiBCog81KgVATqP2VnOGtcYN/s320/1511280389_867860_1511288849_noticia_normal.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Partido entre el ejército y la marina estadounidenses&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sería a finales de la década de 1950 cuando empezó a
asociarse ese término con las compras, y eso ocurriría en la ciudad de
Filadelfia. Por un lado, coincidía en esa fecha que una multitud de niños,
acompañados de sus padres, fueran en tromba a los grandes almacenes a ver a
Papá Noel y de paso ver los juguetes de Navidad (ya que ese día empezaba la
campaña de compras navideñas) y un encuentro de fútbol americano entre las
academias del ejército y la marina. Todo ello suponía atascos monumentales en
la ciudad. Los policías, obligados a hacer turnos de 12 horas ese día,
empezaron a llamarlo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;viernes negro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”,
expresión que adoptaron los dependientes de las tiendas al tener que aguantar
avalanchas de maleducados padres acompañados de sus hijos. El término empezó a
tener éxito, pero las evidentes connotaciones negativos hizo que los
empresarios intentaran en la década de 1960 cambiar el nombre a “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Big Friday&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (gran viernes). Sin embargo,
no tuvieron éxito y la expresión “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;viernes
negro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” se mantuvo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgY2MdsdnT_iLUqZhYh_vZuz7t3RuiLacr1FbVy77c6ZLig4dgZoHHOLUdojFIu_jjKBqtuSNt0ghzSjpQZy6FyEUSwInNEO6OulILIq6HVMV3u2lvFEhh0zZfMFVmwrZsm0Z4Cs4z9ATnD/s1600/blog_black_friday_army_navy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;186&quot; data-original-width=&quot;186&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgY2MdsdnT_iLUqZhYh_vZuz7t3RuiLacr1FbVy77c6ZLig4dgZoHHOLUdojFIu_jjKBqtuSNt0ghzSjpQZy6FyEUSwInNEO6OulILIq6HVMV3u2lvFEhh0zZfMFVmwrZsm0Z4Cs4z9ATnD/s1600/blog_black_friday_army_navy.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Artículo del NYT&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No sería hasta 1975 en que, a raíz de un artículo del New
York Times señalando los enormes atascos de tráfico de ese día en Filadelfia, cuando
el término empezó a hacerse famoso en todo el país. Inmediatamente se asoció la
expresión a las rebajas que ese día se ponían en los comercios minoristas, por
lo que a esa jornada de compras desaforadas se le empezó a conocer con el
nombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Black Friday&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (a pesar de
que en otras ciudades los atascos no eran tan grandes). A los comerciantes
seguía sin gustarle el término, por lo que empezaron a promover la leyenda de
que el nombre venía dado por el cambio de números rojos a números negros. Así
que como ven, esta supuesta explicación es también falsa, aunque sólo tenga
propósitos de marketing. No como la de los esclavos, que es una estupidez de
cabo a rabo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Bulos que se colaron
a la Wikipedia&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Casi todos los que están leyendo este artículo han (y hemos) consultado
alguna vez la Wikipedia. Esta plataforma creada en el año 2001 ha servido de
base a numerosos trabajos estudiantiles, ya que la gran variedad de artículos
que presenta la hacen una herramienta muy poderosa para empezar a adentrarse en
algunos temas. Es una plataforma abierta, por lo que cualquiera puede
participar y poner sus conocimientos al servicio de la comunidad. Sin embargo,
la opinión generalizada es que adolece de falta de profundidad en la mayoría de
los temas, por lo que sólo debe utilizarse como medio para empezar a aprender
pero no para convertirse en un experto ni para trabajos de más calado que una
simple redacción de clase.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxV-pbrp1E1Zh5qXidS5nFFe6EYVaUUgywtzs33OixvKdZFEsO-oicxEgb0wacTxdCMdV25320xbtYCDf8p-fgjoZx-vW2y_emaaL-dI6yiC5rLKOidDx4_mYyDIFZ8d6arAFz01_jOYJz/s1600/descarga+%25284%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;249&quot; data-original-width=&quot;203&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxV-pbrp1E1Zh5qXidS5nFFe6EYVaUUgywtzs33OixvKdZFEsO-oicxEgb0wacTxdCMdV25320xbtYCDf8p-fgjoZx-vW2y_emaaL-dI6yiC5rLKOidDx4_mYyDIFZ8d6arAFz01_jOYJz/s1600/descarga+%25284%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Imagen de la Wikipedia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero quizá el mayor inconveniente de esta herramienta es
precisamente el espíritu abierto con el que fue concebida. El hecho de que cualquier
persona pueda escribir una entrada o modificar alguna de las ya existentes ha
dado lugar a episodios delirantes, en los que se han cambiado datos por
vandalismo, para gastar alguna broma o simplemente para probar la fiabilidad de
los controles. Normalmente estos bulos duran poco tiempo, ya que la página
mantiene una constante revisión de su contenido; sin embargo, ha habido
ocasiones en las estos bulos se han mantenido algunos años. Estos son algunos
ejemplos:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u style=&quot;text-decoration-line: underline;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Gaius Flavius Antoninus&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;:&lt;/u&gt;&amp;nbsp;La biografía de este supuesto general romano que
nunca existió estuvo nada menos que 8 años y un mes en la Wikipedia. Sus andanzas
no tenían desperdicio; había nacido en el año 88 a.C., y formaba parte de la
familia de Julio César a través de su abuelo materno. Sin embargo, parece que
este parentesco no tuvo ninguna influencia en él ya que estuvo implicado en la
conspiración contra César y participó en su asesinato, siendo uno de los
senadores que lo apuñaló al pie de la estatua de Pompeyo. Lo más sorprendente
fue su muerte, ya que el artículo afirmaba que había sido asesinado en el año
44 a.C. a manos de un prostituto bajo las órdenes directas de Marco Antonio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp5S5d-yNKzw0kzatYQ2xJLWcJuPhTYTWIHKgT0oQWbNqPNOmq-hY9j3VzNOvy8fc0bWbIih_11AmYy3mOFdVcavn71aXdVkgjX_eAD5yjHgQbDGOh4XYBZ0pJRAmIXxZ9C_XcuMMROkbU/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;203&quot; data-original-width=&quot;248&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp5S5d-yNKzw0kzatYQ2xJLWcJuPhTYTWIHKgT0oQWbNqPNOmq-hY9j3VzNOvy8fc0bWbIih_11AmYy3mOFdVcavn71aXdVkgjX_eAD5yjHgQbDGOh4XYBZ0pJRAmIXxZ9C_XcuMMROkbU/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Asesinato de César&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La Micronesia española&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;: Este bulo duró mucho menos que el anterior, apenas 8 meses,
pero la repercusión que tuvo fue mucho mayor. El artículo en cuestión narraba
que había varias islas en el Pacífico que seguían perteneciendo a España ya que no
formaban parte del contrato de venta que se firmó con Alemania en 1899. Estas islas formarían lo que se llamó “&lt;i&gt;La
Micronesia Española&lt;/i&gt;”. El artículo alcanzó bastante notoriedad y fue
mencionado en algún medio serio incluso cuando ya había sido borrado.
Finalmente, el gobierno español tuvo que salir al paso en el año 2014 después
de que se registrara una pregunta en el Parlamento sobre el tema. La respuesta
del Gobierno fue “&lt;i&gt;La interpretación más
lógica del Tratado de 1899 entre España y Alemania es que ambas partes tenían
tan claro que lo que se estaban transfiriendo eran todas las posesiones que
España aún conservaba en el Pacífico, que no se consideró necesario hacer una delimitación
geográfica&lt;/i&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXLu86cUQ8EwJguApxvYjN7prJsNsOytbI6UNX5moduODGUXe2GvPsjo5_RVPTrCAeI7AlQ26iovmsfwC6FwCOCx-S8DRBj_bD5I16mwXjG67RtZpBv-S32b1YaIbD6mI3-DK1NaSb66O8/s1600/Micronesia_01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;465&quot; data-original-width=&quot;700&quot; height=&quot;212&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXLu86cUQ8EwJguApxvYjN7prJsNsOytbI6UNX5moduODGUXe2GvPsjo5_RVPTrCAeI7AlQ26iovmsfwC6FwCOCx-S8DRBj_bD5I16mwXjG67RtZpBv-S32b1YaIbD6mI3-DK1NaSb66O8/s320/Micronesia_01.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Supuestas islas de la Micronesia Española&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Jacques Giraf&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;: Sin duda uno de los mejores engaños que le han colado a la
Wikipedia fue la biografía de este supuesto poeta francés nacido en Toulouse en
1875, y ganador nada menos que del Premio Nobel de Literatura en 1942 (año en
que no se concedieron los Premios Nobel a causa de la Segunda Guerra Mundial).
En el artículo se podía leer que sentía un gran amor por las jirafas: “&lt;i&gt;Luego de pasar por varios colegios, se fue a
París a estudiar biología. Toda su vida tuvo un fuerte amor por las jirafas; en
parte porque todos lo llamaban así por su apellido&lt;/i&gt;”. Ya desde sus primeros
años sentiría afición por este animal, en incluso uno de sus primeros escritos &amp;nbsp;(de 1896) decía “&lt;i&gt;Me pregunto qué sería del mundo sin las jirafas… seguro que yo no
estaría vivo&lt;/i&gt;”. Como es natural, el Premio Nobel se le concedió “&lt;i&gt;por su gran aporte a la literatura mundial y
la defensa del silencio eterno de las jirafas&lt;/i&gt;”. Este artículo, que estuvo
nada menos que 4 años antes de ser eliminado, finalizaba así: “&lt;i&gt;Tras ganar el premio dedicado a Alfred
Nobel, Jacques Giraf se marchó a vivir a África y murió un 29 de abril de 1955,
teniendo un entierro repleto de grandes personalidades y jirafas de todas las
razas&lt;/i&gt;”. Hay que reconocer que el que lo hizo tenía gracia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbx3pp6QTnIuLdh5wPZOmf3c1pPSvQfRqu75sKTWOB3PLiuQLIJUdE6qy4x83ycvWM8XX4knS71-9lzDpZAtW3PD6pft9JWQyGxszZ-LaPzDmxLYQ6NQYvMMISTDlu2nocZiVqazYx6BYE/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;243&quot; data-original-width=&quot;207&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbx3pp6QTnIuLdh5wPZOmf3c1pPSvQfRqu75sKTWOB3PLiuQLIJUdE6qy4x83ycvWM8XX4knS71-9lzDpZAtW3PD6pft9JWQyGxszZ-LaPzDmxLYQ6NQYvMMISTDlu2nocZiVqazYx6BYE/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Objeto del deseo de Giraf&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Antón de Palategui&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;: Durante 5 años y 3 meses se mantuvo en la Wikipedia un
artículo sobre este supuesto conquistador español. Además de soldado, era poeta
y su obra más famosa tenía por título “&lt;i&gt;Cristo
en la Bestia&lt;/i&gt;”. Su vida estuvo llena de experiencias enriquecedoras, ya que
en su juventud viajó a Grecia para aprender e imbuirse de espíritu poético.
Según el artículo, Palategui formó parte de la expedición de Orellana en busca
de El Dorado del año 1542, que transcurrió desde el Río Negro hasta la
desembocadura del Amazonas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgN0Q4eFYs558bU9SVhqXcyE4cIHHPEeeJyF8XPBQ4qpmK4yz2IxTUGDhO7-y29IGM51F6Rb2fR07lpo07GiD7x4OlXkQTG6pfUmbqUOIG-25SJ79UwzInPRVB_8gQrHZ-HleUS6B4yhCY0/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;272&quot; data-original-width=&quot;185&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgN0Q4eFYs558bU9SVhqXcyE4cIHHPEeeJyF8XPBQ4qpmK4yz2IxTUGDhO7-y29IGM51F6Rb2fR07lpo07GiD7x4OlXkQTG6pfUmbqUOIG-25SJ79UwzInPRVB_8gQrHZ-HleUS6B4yhCY0/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Francisco de Orellana&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La Guerra de Bicholim&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;: Y dejo para el final mi favorito. Y no sólo mío, ya que el
periódico británico “&lt;i&gt;Daily Mail&lt;/i&gt;” dijo
que era “&lt;i&gt;el bulo más elaborado de
Wikipedia&lt;/i&gt;”. Durante algo más de 5 años se mantuvo un artículo sobre un
inexistente conflicto bélico ocurrido en el Siglo XVII entre Portugal y el
imperio hindú de Maratha. Dicha guerra, transcurrió entre mediados del año
1640 y principios del año 1641 en Goa, en el Suroeste de la India; y
concretamente la batalla decisiva se produjo cerca de la ciudad de Bicholim. El
artículo constaba de más de 4.000 palabras y mezclaba personajes y hechos
reales con ficción, pero todo estaba apoyado por una enorme cantidad de
referencias. Lo increíble de todo el asunto es que fue catalogado como “artículo
bueno” (es decir, aprobado por la propia Wikipedia) tan sólo 2 meses después de
publicarse, e incluso llegó a ser candidato a “artículo destacado”. Fue otro
usuario el que empezó a sospechar al encontrar que muchas de las referencias y
fuentes que se facilitaban eran falsas. Finalmente, en 2007 el artículo fue
retirado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdSvWIfKsgP6HNKdWPnxqLuPdFq6rDlSNMLJAm9wfh2561N2zaUcy7qJ7s47GKSxkdPxSYF01IrCsdZ_XRRXEpJkDq_pbkQMVBOaXLheyMFgPiqlSW_wcDF2s84YqMeWk5FYLcdVWczjj6/s1600/Administrative_map_of_Goa.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;402&quot; data-original-width=&quot;250&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdSvWIfKsgP6HNKdWPnxqLuPdFq6rDlSNMLJAm9wfh2561N2zaUcy7qJ7s47GKSxkdPxSYF01IrCsdZ_XRRXEpJkDq_pbkQMVBOaXLheyMFgPiqlSW_wcDF2s84YqMeWk5FYLcdVWczjj6/s320/Administrative_map_of_Goa.png&quot; width=&quot;199&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Mapa de Goa&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y termino dándoles un consejo: si a la propia Wikipedia le
colaron tantos artículos falsos, no crea todo lo que ve publicado en redes
sociales. Sea escéptico, y procure confirmar lo que lee con varias fuentes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/7463956892189148496/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/desmontando-bulos-ii-de-esclavos-de.html#comment-form' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7463956892189148496'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7463956892189148496'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/desmontando-bulos-ii-de-esclavos-de.html' title='Desmontando bulos (II): de esclavos de saldo y engaños a la Wikipedia'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOilooEAwB33T9GdWigyzd40KZYx6tz3_dkJE-byWfx4IvPEplJVAd_KIpcIDOkBQPNA_ruyIHZx2NjlOt60W2brTMhXMwOBuuGt0XNchVIy9Geg0P_es1be8LrKpsEWiAqjyFk-vbU6aJ/s72-c/1_HNO70C1LqQiNuRk0aGNKUQ.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-7295673767627141039</id><published>2018-10-06T09:17:00.000+02:00</published><updated>2018-10-06T10:20:50.116+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Curiosidades"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sin adscripción"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>A todo gas: el pedo en la Historia</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Aunque es indudable que no están demasiado bien vistas en la
etiqueta social, está claro que las flatulencias son algo natural al hombre y
al resto de animales. Y no sólo son naturales, sino que también han jugado un
importante papel en la vida del planeta, ya que se sabe que el metano generado
por los pedos de los animales a lo largo de la eras geológicas han producido
cambios climáticos que han moldeado el devenir de la vida en la Tierra. Sin
embargo, no nos detendremos en este tipo de cosas, sino en el papel que estas
ventosidades han jugado a lo largo de la Historia humana.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;

&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFzQry_6Mfe30z0yVvathaT91cTDln88EnntDukoK_tm0WaRcYosHsUovvtvH3D8ORoh2ayrTNHLOORlWYfbUhZcKRSa7ndcwRa9On8ws-DQPnfZj89NaUvdqXmzj3LbzjZhbo15W4FVV3/s1600/He+gassen.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;356&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFzQry_6Mfe30z0yVvathaT91cTDln88EnntDukoK_tm0WaRcYosHsUovvtvH3D8ORoh2ayrTNHLOORlWYfbUhZcKRSa7ndcwRa9On8ws-DQPnfZj89NaUvdqXmzj3LbzjZhbo15W4FVV3/s1600/He+gassen.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fragmento del&amp;nbsp;&lt;i&gt;He-Gassen&lt;/i&gt;&amp;nbsp;japonés&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que los pedos han tenido manifestación en la Mitología
(donde distintas civilizaciones tenían dioses asociados a ellos), en la Filosofía
(con reflexiones sobre el tema de Pitágoras o San Agustín), en la cultura
(baste citar el hilarante pero poco conocido “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Poema al pedo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” de Quevedo o los rollos pictóricos de la cultura Edo
en Japón) y hasta en el devenir de algunas guerras y rebeliones. Antes de
empezar, les advierto que este artículo puede ser muy desagradable o muy
divertido, dependiendo de cómo se lo tome usted; así que, si decide seguir
leyendo, procure que al final no se le escape un pedo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El pedo en la
Mitología&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La referencia más antigua que se conoce a una flatulencia es
el texto de una antigua tablilla sumeria: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;... al
gran Lugalzagesi, ya que cuando estalla su viento es como el vapor que se
escapa del vino hervido&lt;/i&gt;”. Este tal Lugalzagesi fue un rey de la ciudad de
Umma que en el siglo XXIV a.C. conquistó una a una todas las ciudades sumerias
y llegó en sus campañas hasta el Mediterráneo. Aunque no acabó bien (fue
finalmente derrotado por Sargón el Grande), la tablilla nos muestra que una de
las características de los hombres poderosos era la fuerza con la que
ventoseaban. Curiosamente, esta manifestación no estaba demasiado bien vista en
personas de menor rango; así, un antiguo proverbio sumerio fechado alrededor
del año 1900 a.C. dice: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Algo que nunca
ha ocurrido desde tiempos inmemoriales; una mujer joven no se tiró un pedo en
el regazo de su marido&lt;/i&gt;”, que deja traslucir un cierto desagrado ante esa
conducta. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgQ3nep3QmrYZ1oBA3qTpRpgyBDHarYj0DmHXR4Xb1PNooMt5u4na0lgB4Nie0kqfP3FkfUAwVYmF7S8NIEsl1CQMYd2BQFLaEBA0ZEgyePWphhYA3nR6YymipzoV7qc-bJOGoxAZuv_Wx/s1600/Lugalzagezi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;430&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgQ3nep3QmrYZ1oBA3qTpRpgyBDHarYj0DmHXR4Xb1PNooMt5u4na0lgB4Nie0kqfP3FkfUAwVYmF7S8NIEsl1CQMYd2BQFLaEBA0ZEgyePWphhYA3nR6YymipzoV7qc-bJOGoxAZuv_Wx/s320/Lugalzagezi.jpg&quot; width=&quot;297&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Lugalzagesi&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No consta que los sumerios tuvieran una deidad específica
para estas cosas, pero sí que una variante de su dios Baal era adorado por
moabitas, cananeos y madianitas. Su nombre era Baal-el-Peor (llamado así&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;por el monte Peor y no por ser muy malo). Lo
extraño de este dios es que se le ofrecían los residuos humanos como ofrenda,
llegando los fieles a defecar en la boca de la estatua; aunque la ofrenda más
común era tirarse un pedo en la parte de atrás de la imagen del dios. El Antiguo
Testamento (Salmos 106,28) señala además que se le ofrecían sacrificios
humanos. De este dios Baal salió el mayor enemigo de Jehová: Baal-Zebú
(Belcebú), cuya traducción era “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Señor de
las Moscas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmZqxTiVK-LvamMGrPQ08E1a4RkOISeRTFEizyieFEqAPezAjvtnfb6VpwJa1TEuhbwAOoUpjcghoAOTyclcqKHqrdvDHTdqZgIcoJuMugGj8wwn6iIyDx_dHgKTDM-6_tfPeoNbRP_iA0/s1600/baal-el-peor.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;440&quot; data-original-width=&quot;392&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmZqxTiVK-LvamMGrPQ08E1a4RkOISeRTFEizyieFEqAPezAjvtnfb6VpwJa1TEuhbwAOoUpjcghoAOTyclcqKHqrdvDHTdqZgIcoJuMugGj8wwn6iIyDx_dHgKTDM-6_tfPeoNbRP_iA0/s320/baal-el-peor.jpg&quot; width=&quot;285&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Baal-el-Peor&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los civilizados griegos no contaban con un dios para estos
menesteres, aunque los atenienses comparaban el trueno con el sonido de la
ventosidad celestial. Tampoco en Roma existía tal cosa, según se desprende de
las fuentes contemporáneas. Sin embargo, los escritores satíricos cristianos
posteriores inventaron para el panteón romano al dios Crepitus, de origen
egipcio, como divinidad de las flatulencias. Una referencia a dicho dios se
encuentra en la obra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Reconocimientos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”,
atribuida dudosamente al Papa Clemente I. En dicha obra se dice “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Otros (entre los egipcios) enseñan que el
ruido intestinal (en latín: crepitus ventris) debe considerarse como un dios&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
No obstante, esta referencia es con toda probabilidad un intento de sátira contra las
deidades menores de los romanos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgclNK3YYnSApem17EXmjoys_tDBrB5L2RSl26StdsmE128YhYp9bKAA3Mv7o3GtX9K-MpGbf86acoo3tmJoxqo1hhJ53q8mn1ReFBsROU3N8_rAd7B7_UP42Qc6qkV0TtOiDJr01-Kl7g1/s1600/Crepitus.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;263&quot; data-original-width=&quot;444&quot; height=&quot;189&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgclNK3YYnSApem17EXmjoys_tDBrB5L2RSl26StdsmE128YhYp9bKAA3Mv7o3GtX9K-MpGbf86acoo3tmJoxqo1hhJ53q8mn1ReFBsROU3N8_rAd7B7_UP42Qc6qkV0TtOiDJr01-Kl7g1/s320/Crepitus.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Viñeta satírica de &quot;El Jueves&quot; sobre Crepitus&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero sin duda la palma de las divinidades de las ventosidades
se la lleva el dios Matshishkapeu del pueblo Innu, una cultura del Canadá. Este
dios, cuyo nombre puede traducirse como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;el
hombre pedo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, es una deidad poderosa que castigó al dios Caribú con un
doloroso estreñimiento cuando éste se negó a proporcionar caribúes para que los
hombres comieran. Se relacionaba con los innu con frecuencia; ¿a que no
adivinan cómo? Exacto, a través de los pedos. Se consideraba que el ruido que
hacían las ventosidades eran mensajes del dios, de modo que una flatulencia
repentina en mitad del campo exigía interrumpir la tarea que se estuviera
haciendo para buscar la interpretación de dicho ruido. Esta interpretación la
hacían chamanes específicos para el asunto. Una curiosidad de este dios es que
es omnipresente: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;él siempre está
contigo, no importa dónde puedas viajar&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Más o menos como sus
manifestaciones.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El pedo en la
filosofía, la cultura y el arte&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;También en la Filosofía el pedo ha sido protagonista. La
escuela pitagórica sostenía que los gases producidos por la ingestión de habas
eran el alma de dicha legumbre que trataba de escapar, por lo que prohibió su
ingesta. Los griegos posteriores también prohibieron comer judías, pero no
porque las flatulencias que provocaban fueran el alma de nadie, sino porque
consideraban ventosear como una grave falta de educación (hasta el punto de que
el que se tirara un pedo en la Academia era inmediatamente expulsado de ella de
por vida). Posteriormente, los maniqueos llegaron a la conclusión de que los
pedos eran el acto de &quot;&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;liberar la
luz divina del cuerpo&lt;/i&gt;&quot;. El propio San Agustín hablaba de hombres que
podían peer a voluntad produciendo el efecto de una canción. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIWU8zIpz82jGNttqgzOGLLfVEhIDJ2BCqIOYzK8B1UScAhiHiK1PwNCMIFbbfbRbQ2XlEGlwvlIOs3iRk4rXbK93NNvkqJdTVpL1EpKruPSFb-Gjgm0bh3jZ8yowTHg6Oc9oI86TlcORj/s1600/Matshishkapeu.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;435&quot; data-original-width=&quot;610&quot; height=&quot;228&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIWU8zIpz82jGNttqgzOGLLfVEhIDJ2BCqIOYzK8B1UScAhiHiK1PwNCMIFbbfbRbQ2XlEGlwvlIOs3iRk4rXbK93NNvkqJdTVpL1EpKruPSFb-Gjgm0bh3jZ8yowTHg6Oc9oI86TlcORj/s320/Matshishkapeu.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Representación Innu del dios Matshishkapeu&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Claro que los filósofos medievales no tenían el mismo
criterio, ya que afirmaban que los pedos eran “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;el producto de la descomposición, la marca de muerte&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. De la misma
opinión era Dante, que en “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Divina
Comedia&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” hace que los flatulentos contumaces acaben en el Infierno por
causa de haber hecho un uso demoníaco de esa función natural (literalmente dice
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;y él había, del culo, hecho trompeta&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”).
Con posterioridad las tornas cambiaron y apareció en Inglaterra la &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Escuela de Slovenrie&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (fundada por
Friedrich Dedekind) que enseñaba a sus estudiantes que contener el deseo de
orinar, peer y vomitar era algo malo para la salud y que había que dar rienda
suelta a todas estas actividades. Incluso en 1776 se publicó una obra del
filósofo francés Pierre-Thomas-Nicolas Hurtaur llamada “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El arte de peerse: teoría, práctica y metodología&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, en cuyo
interior se afirma:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Es en el mundo social
donde el pedo puede tener sus mejores desarrollos, ya sea para iniciar una
conversación, para hacer callar a un contertulio fatigoso o como salida triunfal
en una disputa dialéctica. Hay que ser claro: el pedo es un acto de afirmación
existencial solo al alcance de aquellos que han conquistado su libertad más
allá de los prejuicios sociales&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;En la Literatura, el pedo ha estado presente en multitud de
autores, desde Aristófanes hasta el ya citado Quevedo, pasando por Chaucer,
Cervantes, Rabelais y muchos más. Todos ellos aprovecharon la comicidad
inherente a las ventosidades. En este sentido, cabe destacar que desde muy
antiguo existía un tipo de bufón cuya especialidad era entretener al público a
base de pedos. En la Irlanda medieval eran llamados “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;braigetoir&lt;/i&gt;”. El más famoso de ellos fue Roland “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;the farter&lt;/i&gt;” (Roland el pedorro), bufón
del rey de Inglaterra Enrique II, por cuyas habilidades flatulentas se le
concedió una hacienda y 30 acres de tierra, y que estaba obligado a ejecutar
ante el rey cada Navidad “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Unum saltum et
siffletum et unum bumbulum&lt;/i&gt;” (un salto, un silbato y un pedo). Asimismo, a
principios del siglo XX adquirió gran notoriedad en París Joseph Pujol, alias “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Le Pétomane&lt;/i&gt;” (el pedómano), entre cuyas
habilidades estaba imitar animales, truenos e incluso tocar “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La Marsellesa&lt;/i&gt;” a base de flatulencias.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEii6FzMyWPzUHGhdrAnfVeaUPf1q9SF7mQZ6u4LNMZnpY9XCsK6SmepE3pyYIpt-6yglzFuiSLyHkhHMRu37bLwgLuD2f_0w21K4DweGE0LxBKSm544c4ByNI_M68V_tJlLtkLSgDy8Q9Uy/s1600/220px-Art-de-peter.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;178&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEii6FzMyWPzUHGhdrAnfVeaUPf1q9SF7mQZ6u4LNMZnpY9XCsK6SmepE3pyYIpt-6yglzFuiSLyHkhHMRu37bLwgLuD2f_0w21K4DweGE0LxBKSm544c4ByNI_M68V_tJlLtkLSgDy8Q9Uy/s1600/220px-Art-de-peter.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Portada de &quot;&lt;i&gt;El arte de peerse&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No sólo en Occidente se entretenía la gente con estos
menesteres. En el Japón del periodo Edo (1603-1868) un artista desconocido
realizó una serie de dibujos con tinta en un rollo de papel y los tituló &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;He-Gassen&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, lo que puede traducirse como
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Batalla de pedos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. En estos dibujos
pueden observarse hombres semidesnudos tirando flatulencias en dirección a
otros hombres, animales u objetos, pedos almacenados en sacos como armas de
destrucción e incluso levitaciones de animales pequeños a base de ventosidades.
Al parecer, estos dibujos se hicieron para ridiculizar a los occidentales, que
se veían impactados ante las flatulencias japonesas. Estos pergaminos fueron
dibujados en torno al año 1810.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los pedos y la
guerra&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Heródoto nos narra el trágico fin, pedo mediante, que tuvo la
vida y el reinado de Apries (también conocido como Haaibra-Uahibra), uno de los
faraones de la XXVI dinastía del Antiguo Egipto. Egipto no estaba ya para
muchos trotes y su poderío sólo era una sombra de lo que había sido en el
pasado. Los problemas se multiplicaban por doquier. Uno de esos problemas fue
la invasión de Cirene, en la actual Libia, por parte de los griegos micénicos. Apries trató
de expulsar a los invasores enviando un pequeño ejército al lugar. Lo malo era
que dicho ejército sólo contaba con unos pocos soldados egipcios, ya que la
mayoría eran mercenarios extranjeros. Y todo se agravó cuando la expedición
resultó ser un desastre de proporciones bíblicas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0q1rkA1jRNrPOAkBlMY66DSv492Z4zypUFPQ-TZSrBuBmgLFTgHzspi-wKCl7Pe4bgWQIdaniU7G6EGPJpPyzPSC8RvZBx4l0CHcR9Nz9V2T2szbnhUl5hJzeo-P8VdxxDcsQzQHOyeIt/s1600/King-Apries-of-Egypt.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;490&quot; data-original-width=&quot;336&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0q1rkA1jRNrPOAkBlMY66DSv492Z4zypUFPQ-TZSrBuBmgLFTgHzspi-wKCl7Pe4bgWQIdaniU7G6EGPJpPyzPSC8RvZBx4l0CHcR9Nz9V2T2szbnhUl5hJzeo-P8VdxxDcsQzQHOyeIt/s320/King-Apries-of-Egypt.jpg&quot; width=&quot;219&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El infortunado Apries&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La derrota provocó que los mercenarios y los soldados
egipcios se enfrentaran entre sí y que los motines estuvieran a la orden del
día. El prestigio del faraón estaba en juego, así que envió a Amasis, su mejor
general, a controlar la situación. Éste, después de escuchar las quejas de los
soldados, no sólo las hizo suyas sino que se puso al frente de la revuelta,
declarándose él mismo faraón. La rebelión ya era un hecho. Apries, consciente
de que su vida estaba en peligro, envió a su consejero Patarbemis para que
intentara hacer entrar en razón a Amasis, pero éste le respondió con un sonoro
pedo y la frase: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lleva ésto de vuelta a
Apries&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Cuando el pobre Patarbemis reprodujo el mensaje, el faraón le
cortó como castigo la nariz y las orejas. Poco después, la rebelión de Amasis
triunfó y el desdichado Apries perdió la vida y el trono.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFYS8OVJ0s9j0i9eXweVAblPp_XUxStxou0F3yLqq9iIhimCeBCQObIrnEarbsL6DxqjiaJfqaU1AU4-avpKwdAOaPQi8taS80tVzeXwMedOZtACz_rqP8QUGkIUO-FeRZEudYyeZQevyK/s1600/Roland+the+Farter.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;392&quot; data-original-width=&quot;510&quot; height=&quot;245&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFYS8OVJ0s9j0i9eXweVAblPp_XUxStxou0F3yLqq9iIhimCeBCQObIrnEarbsL6DxqjiaJfqaU1AU4-avpKwdAOaPQi8taS80tVzeXwMedOZtACz_rqP8QUGkIUO-FeRZEudYyeZQevyK/s320/Roland+the+Farter.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Roland el Pedorro&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No menos trágica es la historia que nos relata Flavio Josefo
sobre otro flatulento episodio. Corría el año 52 y Roma era la dueña de Judea.
No obstante, sus súbditos judíos no veían con buenos ojos estar bajo el dominio
romano, y siempre había tensiones latentes entre dominantes y dominados. Esta
tensión estalló en la celebración de la Pascua de ese año, cuando en medio de
los fastos religiosos, un soldado romano se levantó la falda, dirigió sus
posaderas a la multitud y soltó una estruendosa flatulencia. La muchedumbre
indignada, como respuesta, empezó a apedrear a los soldados romanos. A partir
de aquí, los acontecimientos se precipitaron.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEgH8unlzSFPLo1qty53TUoSGc9SxzyVaSJG5eCiYPOtjQRVOGmrpqmhcas9S7M8Ce14xCjPpovwIpKjKb-tjZL3WM_cDecW9YElg4y60MWQNsikpTTcVD8r4eio6mhmsFR-dQfs-LLfoE/s1600/1366_2000.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;791&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEgH8unlzSFPLo1qty53TUoSGc9SxzyVaSJG5eCiYPOtjQRVOGmrpqmhcas9S7M8Ce14xCjPpovwIpKjKb-tjZL3WM_cDecW9YElg4y60MWQNsikpTTcVD8r4eio6mhmsFR-dQfs-LLfoE/s320/1366_2000.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Maqueta del Templo de Jerusalén&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las protestas en la ciudad se extendieron y el procurador
Venditio Cumano se vio obligado a refugiarse en la fortaleza Antonia, adjunta
al Templo de Jerusalén. Desde allí mandó llamar a más soldados de los alrededores.
Las tropas de Roma empezaron a reprimir la revuelta y las calles se tiñeron de
sangre. Josefo afirma que la cifra de muertos ascendió a más de 20.000
personas, entre avalanchas y enfrentamientos. Sin duda este número es
exagerado, pero sí que es cierto que varios miles de judíos perecieron en los
disturbios. No sabemos el destino del flatulento soldado, aunque es muy posible
que fuera ejecutado por provocar unos disturbios que podían haber dado lugar a
algo más grave.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0_JPzfXwtDVFxbsWbq0YpllDOhBNWfUhSmK2lJ6g3BgXxhWLRDxGUnoa-3GIe4DElom98iOpJmkY7wgZwHuiEpnTYxVvU2cSu4CFzWw7aHW8Cbty8v1wEkfWowJJmGZAXg3o_qD7QqIg2/s1600/1200px-Hegassen_scroll_segment_33.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;800&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0_JPzfXwtDVFxbsWbq0YpllDOhBNWfUhSmK2lJ6g3BgXxhWLRDxGUnoa-3GIe4DElom98iOpJmkY7wgZwHuiEpnTYxVvU2cSu4CFzWw7aHW8Cbty8v1wEkfWowJJmGZAXg3o_qD7QqIg2/s320/1200px-Hegassen_scroll_segment_33.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fragmento del &lt;i&gt;He-Gassen&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por último, debemos hablar de un curioso incidente acontecido
ya en nuestra época. En 1981 se produjo el denominado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Incidente Whisky on the Rocks&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, cuando un submarino soviético
cargado con armas nucleares emergió en aguas suecas muy cerca de su principal
base naval. Suecia no formaba parte de la OTAN, pero el incidente hizo que se
extremara la vigilancia en aguas del Báltico. Poco después, las fuerzas Armadas
del país escandinavo detectaron misteriosos sonidos provenientes de las
profundidades del mar, y sospecharon que eran producidos por nuevos submarinos
de la URSS que andaban merodeando por la zona.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQsDDTvj5RNECqMRJiZGM6LtEvdoXyWytNvrRNUmdWbA29tBkmsKrGOTuiTfbR88a-ghz-pgkQ84brb2dC7kMfWFTsImo_BGSS_7PIrNA8FIHbMha0PdisjL9Gf_XIhpzMMkVBv5hVVbQW/s1600/1200px-Carl_Bildt_under_nationaldagsfirande_vid_Skansen_2009.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1501&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQsDDTvj5RNECqMRJiZGM6LtEvdoXyWytNvrRNUmdWbA29tBkmsKrGOTuiTfbR88a-ghz-pgkQ84brb2dC7kMfWFTsImo_BGSS_7PIrNA8FIHbMha0PdisjL9Gf_XIhpzMMkVBv5hVVbQW/s320/1200px-Carl_Bildt_under_nationaldagsfirande_vid_Skansen_2009.jpg&quot; width=&quot;255&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Carl Bildt&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tras una década de ruidos y vigilancia, en 1994 el Primer
Ministro sueco Carl Bildt escribió una furiosa carta a Boris Yeltsin
protestando por la actividad submarina de su armada, y amenazaba con un
incidente diplomático. Al final todo quedó en nada, ya que se descubrió que los
misteriosos sonidos no estaban producidos por submarinos, sino que eran el
producto de los pedos de los arenques, que en grandes bancos cruzaban el
Báltico. La cara que se le debió quedar a Bildt debió ser un poema, sobre todo
cuando se vio obligado a disculparse con su homólogo ruso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKPxsgW3ffyc2U7eGhG6gDZFAiJmrWr4-WVdNCmm0ttpMRPwHp5r_EOxOWjSzYPDpCTRMKWxt7uIrxfOMLm08kPWhjavjYcr-TZOPlz2-Qdig2yJk4Ko3895oksWjkVo3aP6oglZ2i4q_e/s1600/220px-LePetomane.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKPxsgW3ffyc2U7eGhG6gDZFAiJmrWr4-WVdNCmm0ttpMRPwHp5r_EOxOWjSzYPDpCTRMKWxt7uIrxfOMLm08kPWhjavjYcr-TZOPlz2-Qdig2yJk4Ko3895oksWjkVo3aP6oglZ2i4q_e/s320/220px-LePetomane.jpeg&quot; width=&quot;146&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Joseph Pujol, &lt;i&gt;Le pétomane&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y quisiera acabar con un episodio aún más surrealista.
Conocido es que los Estados Unidos estuvieron experimentando muchos años con armas
de lo más creativas. La más famosa de ellas era la “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Bomba gay&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que buscaba volver homosexuales a las tropas enemigas.
Es menos conocido que otra arma que se buscaba era una bomba que actuara sobre
el sistema digestivo de los soldados enemigos y les provocara espantosas
flatulencias. De este modo, se pensaba, las tropas del enemigo no sólo estarían
afectadas de terribles dolores de tripas, sino que también perderían la
posibilidad de pasar inadvertidas por el ruido y el olor de sus pedos. Y es que
como ya se ha dicho muchas veces, la frase “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;inteligencia
militar&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” es una contradicción en sí misma.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/7295673767627141039/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/a-todo-gas-el-pedo-en-la-historia.html#comment-form' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7295673767627141039'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7295673767627141039'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/10/a-todo-gas-el-pedo-en-la-historia.html' title='A todo gas: el pedo en la Historia'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFzQry_6Mfe30z0yVvathaT91cTDln88EnntDukoK_tm0WaRcYosHsUovvtvH3D8ORoh2ayrTNHLOORlWYfbUhZcKRSa7ndcwRa9On8ws-DQPnfZj89NaUvdqXmzj3LbzjZhbo15W4FVV3/s72-c/He+gassen.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-2772986926511628945</id><published>2018-09-29T08:41:00.000+02:00</published><updated>2018-10-05T19:12:07.303+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Batallas"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><title type='text'>Los Cien Días: de Elba a París a través de los titulares de un periódico</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras el fracaso de la campaña de Rusia (donde casi 400.000 hombres
de la &lt;i&gt;Grande Armée&lt;/i&gt; murieron) y la
derrota en Leipzig ante la Sexta Coalición, el destino de Napoleón Bonaparte
estaba sellado. Las fuerzas aliadas de Rusia, Austria y Prusia invadieron
Francia y tras vencer una última y desesperada resistencia en la Batalla de
París, sus tropas desfilaron por la capital francesa. Despojado días antes del
título de Emperador por el Senado, el 6 de abril de 1814 Napoleón abdicó sin
condiciones. El hombre que durante cerca de 20 años había dominado los campos
de batalla de Europa parecía acabado. Los vencedores debatieron entonces qué
hacer con Napoleón.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqqsMlMEMsLu_967Q_u450IbdtdABoVm7sA7yh7hk1w1G7MchaETEe1O9XuY6yYBbAjeJlIlSQL3lUwL4tozVdqcAp7sIxM6RCiBjZc7EZcCXKqklS-KoaypOIxlFxfj4vg596OgtmVcQb/s1600/napoleon-elba.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;354&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqqsMlMEMsLu_967Q_u450IbdtdABoVm7sA7yh7hk1w1G7MchaETEe1O9XuY6yYBbAjeJlIlSQL3lUwL4tozVdqcAp7sIxM6RCiBjZc7EZcCXKqklS-KoaypOIxlFxfj4vg596OgtmVcQb/s1600/napoleon-elba.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Salida de Napoleón de Elba&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tanto Austria como Prusia querían alejarlo de Europa, pero
Rusia lo impidió. Finalmente, en el Tratado de Fontainebleau se acordó que
Bonaparte se iría a la isla de Elba en calidad de príncipe, con un séquito de
400 personas y con una pensión anual vitalicia de dos millones de francos.
Parecía que Europa se había librado por fin del gran corso. Sin embargo, un año
después Napoleón regresó a Francia y reclamó su trono, iniciándose el Imperio
de los 100 días. En este artículo narraremos desde su salida de Elba hasta su
llegada a París; y lo haremos a través de unos supuestos titulares del periódico
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Le Moniteur Universel&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, reseñados
por Alejandro Dumas en un libro publicado en 1840. La singularidad de estos
titulares radica en que pasan de un tono despectivo a otro servil a medida que
Napoleón se acerca a París; y aunque sin duda son ficticios, dan buena muestra
del cambio de ánimo de ciertos sectores ante el regreso de Bonaparte.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La huida de Elba&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tras la salida de Napoleón al exilio el 28 de abril de 1814,
en Francia se reinstauró la monarquía borbónica en la figura de Luis XVIII.
Como en el Tratado de Fontainebleau el país no había sido maltratado (se le
reconocieron las fronteras de 1792 y se le eximió de pagar indemnizaciones de
guerra), el nuevo rey pudo dedicarse a tratar de recuperar a Francia de un
cuarto de siglo de guerras, y dando muestras de su carácter progresista, juró
una Constitución que convertía a Francia en una monarquía parlamentaria. Sin
embargo, la tarea no era fácil. Algunos de sus allegados conspiraban para
restablecer el Absolutismo. A estos problemas, se añadía el descontento de los
veteranos del ejército de Napoleón, que o bien habían sido licenciados o bien
estaban sin destino y cobrando media paga. El ambiente de guerra civil empezó a
calar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq9VeTZdorFj8tnl8fQURJHURCYkPFPqqqdZuqiD6Ujuv1gPksEC-CU75DovDi-XnLMsgAnKeWFjZIDEnIRpt1ZFnUTTHeuxIaLER7yIr6WolqvKKFK2fhFRggjR4fpMECdE548LGnMhn_/s1600/napoleon-fontainebleau.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;800&quot; data-original-width=&quot;602&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq9VeTZdorFj8tnl8fQURJHURCYkPFPqqqdZuqiD6Ujuv1gPksEC-CU75DovDi-XnLMsgAnKeWFjZIDEnIRpt1ZFnUTTHeuxIaLER7yIr6WolqvKKFK2fhFRggjR4fpMECdE548LGnMhn_/s320/napoleon-fontainebleau.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Abdicación en Fontainebleau&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Napoleón seguía con atención todos estos acontecimientos. Además
de ver con agrado que sus antiguos soldados brindaban “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;a la santé du petit caporal&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (&quot;A la salud del pequeño cabo&quot;, nombre
cariñoso que le dieron sus hombres) y anhelaban su vuelta, una serie de
problemas personales le predisponían a regresar a Francia. No se le permitió
asistir al funeral de su primera esposa Josefina, y tampoco le dejaban visitar
a su segunda esposa y a su hijo. Por otra parte había dejado de recibir su
pensión, por lo que empezaba a pasar dificultades financieras. Y para terminar,
las noticias que le llegaban del Congreso de Viena eran inquietantes: algunos
proponían alejarle de Europa y trasladarle a las Azores o más allá, e incluso había quien
propugnaba por asesinarle.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgodNxKmGsFghaUZA0pmnBbFPHynI9ZtA5ehcQKvy_fivVehR3Youw0-u_3unXPoEXTX7n8UN9g93cKFf_bIEqSaSJvPzcElhMKWKdXmfkPWacbyCghEFFsE6Oh7ZWpBTSYyvFVnR2JO1om/s1600/2-600x452.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;452&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;241&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgodNxKmGsFghaUZA0pmnBbFPHynI9ZtA5ehcQKvy_fivVehR3Youw0-u_3unXPoEXTX7n8UN9g93cKFf_bIEqSaSJvPzcElhMKWKdXmfkPWacbyCghEFFsE6Oh7ZWpBTSYyvFVnR2JO1om/s320/2-600x452.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cruce del &lt;i&gt;Inconstant&lt;/i&gt; y el &lt;i&gt;Zéphir&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Así las cosas, Napoleón aprovechó un descuido de la guardia
francesa y británica y el 26 de febrero de 1815 embarcó junto a 600 hombres en
el navío “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;L’Inconstant&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” rumbo a
Francia. Cuando subió a bordo hizo gala de su sentido teatral y pronunció la
famosa frase de Julio César: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La suerte
está echada&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Un día después, y ondeando la bandera tricolor a modo de
desafío, su barco se cruzó con el pequeño mercante “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Zéphir&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que ondeaba la bandera blanca de los Borbones. Dumas
afirma que el titular de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Le Moniteur
Universel&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” de ese día fue:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El Antropófago ha salido de su guarida&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Finalmente, el 1 de marzo Napoleón llega a Golfe-Juan, cerca
de Antibes. Según Dumas, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Le Moniteur
Universel&lt;/i&gt;” tituló al día siguiente:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El ogro de Córcega
acaba de desembarcar en Golfe-Juan&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Como se ve, el ánimo en este periódico era declaradamente
hostil a Bonaparte en estos días.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Evitando la Provenza&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Nada más desembarcar, se distribuyó una proclama de la
guardia imperial instando al ejército y a la población a unirse a la causa de
Napoleón (“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El águila con los colores
nacionales volará de campanario en campanario hasta las torres de Notre Dame&lt;/i&gt;”).
Sin embargo, Bonaparte no las tenía todas consigo; sus tropas eran escasas y le
quedaba un largo camino hasta París en el que podía pasar cualquier cosa. Además,
debía evitar en su marcha pasar por la región de Provenza, mayoritariamente
leal a los Borbones. Así pues, decidió tomar primero una ruta por los Alpes que
le llevara a Gap y a Grenoble (esta ruta sería posteriormente conocida como &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Route Napoleón&lt;/i&gt;). El 2 de marzo inició la
marcha.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXkVaUqxoEZe2WPauRCa7EG9DseT9PDuwSQdKL198MITUerc_v5ALZUlv6OPtjq9U1W1MgGTsN6u0cU4D-GWt_Q1TwuL2IB1fYpZtCavnfM0VcaFOLTCtsor8rY5WgO0RWV57-gqIoyeDW/s1600/4-600x434.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;434&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;231&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXkVaUqxoEZe2WPauRCa7EG9DseT9PDuwSQdKL198MITUerc_v5ALZUlv6OPtjq9U1W1MgGTsN6u0cU4D-GWt_Q1TwuL2IB1fYpZtCavnfM0VcaFOLTCtsor8rY5WgO0RWV57-gqIoyeDW/s320/4-600x434.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Napoleón es aclamado por las tropas enviadas a detenerle&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Durante los primeros días Bonaparte fue recibido en los
sitios por los que pasaba con una mezcla de calma y resignación. Sin embargo, el
5 de marzo Napoleón llegó a Gap, donde le recibieron entre aclamaciones. Al día
siguiente, y siempre según Dumas, el titular fue:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El tigre ha llegado a
Gap&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;También el 6 de marzo se informa por fin a Luis XVIII de la
situación. El rey y su gobierno reaccionan con calma, ya que creen contar con
la lealtad de los mandos del ejército. Ordena que todas las tropas de los
alrededores acudan a impedir la marcha del corso. Y en efecto, el 7 de
marzo la columna de Napoleón es interceptada cerca de Grenoble por un batallón
del ejército. Los soldados de ambos lados forman en orden de batalla; pero
Napoleón se adelanta a sus tropas, y abriéndose la casaca grita: &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;“¡Si alguno de vosotros es capaz de disparar
a su emperador, hacedlo ahora!&lt;/i&gt;”. Todos tiran las armas y le rodean
vitoreándolo. Su pequeño ejército empieza a ver engordadas sus filas. Ese mismo
día entra en Grenoble entre aclamaciones, y el supuesto titular fue:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El monstruo ha dormido
en Grenoble&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Al día siguiente Napoleón parte hacia Lyon en la siguiente
etapa de su viaje (bautizado como “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El
vuelo del águila&lt;/i&gt;”). A su paso sale el 7º Regimiento de Línea, aparentemente
para interceptarlo; sin embargo, oficiales y tropa se unen al emperador. Dos
días después entra en Lyon, donde todas las instituciones le juran fidelidad.
Según Dumas, el titular de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Le Moniteur
Universel&lt;/i&gt;” fue el siguiente:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El tirano ha
atravesado Lyon&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La bravata de Ney&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Napoleón continúa su marcha hacia París. Luis XVIII empieza a
alarmarse por la situación, y junto a los representantes de Austria,
Inglaterra, Rusia, Prusia, España y Suecia, emite una declaración en la que
proclama a Bonaparte “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;enemigo de la paz
mundial y forajido fuera de la ley&lt;/i&gt;”, ordenando a todas las tropas su
inmediato arresto. Mientras tanto, Napoleón prosigue su marcha. El día 15 de
marzo Bonaparte duerme en Autun, a algo menos de 300 kilómetros de París. El
periódico, según Dumas, tituló:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El usurpador ha sido
visto a 60 leguas de la capital&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Mientras tanto, el mariscal Ney, antiguo colaborador de
Napoleón que se había pasado al bando de los Borbones, y que había prometido
traer “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;al usurpador de vuelta a París en
una jaula de hierro&lt;/i&gt;”, recibe el 14 de marzo una carta de puño y letra del
mismísimo emperador. En ella, Napoleón le pide en términos cariñosos que se una
a su causa. Tras pasar la noche en vela, decide hacerlo junto a sus 6.000
hombres. No obstante, contesta con otra carta en la que advierte a Bonaparte
que no tenga tentaciones de gobernar como un tirano. Ambos hombres se
encuentran el 17 de marzo en Auxerre, a 150 kilómetros de París. Entre vítores,
se abrazan públicamente. Y según Dumas, el titular de esa fecha fue:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Bonaparte avanza rápidamente,
pero no entrará nunca en París&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHI6GzcsLWKny48s2gTB_e4SaP6YAGE_1CuRc8H_9kYpOOWx1XioMjLEmNMNlHxl_EAn875TbKOGcdk3hoVR24v_ixTpQF7m_JhGXhb-1Vi-pjg6Bp8E4i1Dgf_gXY9T1nadT7FAhklx3T/s1600/6-503x600.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;503&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHI6GzcsLWKny48s2gTB_e4SaP6YAGE_1CuRc8H_9kYpOOWx1XioMjLEmNMNlHxl_EAn875TbKOGcdk3hoVR24v_ixTpQF7m_JhGXhb-1Vi-pjg6Bp8E4i1Dgf_gXY9T1nadT7FAhklx3T/s320/6-503x600.jpg&quot; width=&quot;268&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El mariscal Ney&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La línea editorial del periódico parecía estar cambiando: del
odio de los primeros días a un calculado y prudente desprecio. Pero quizá lo
más llamativo de la situación es el cartel que ese mismo día cuelga un bromista
anónimo en la plaza de Vendôme de París, en el que puede leerse: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;De Napoleón a Luis XVIII: mi querido amigo,
no es necesario que mandes más tropas, ya tengo suficientes&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Bonaparte
estaba casi a la vista de París, y Luis XVIII empezaba a darse cuenta de que
todo estaba perdido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La llegada a París&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La capital francesa estaba ya casi al alcance del corso. Los
pueblos por donde pasaba la comitiva y las cada vez más numerosas tropas de
Napoleón tocaban las campanas con alegría cuando veían acercarse la columna del
emperador. Bonaparte se deshacía en promesas de reformas, ya que era consciente
de que el pueblo francés no toleraría una vuelta a la tiranía. Y mientras
tanto, y siempre según Dumas, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Le
Moniteur Universel&lt;/i&gt;” iba virando del odio y el calculado desprecio a una
posición más neutral. Fruto de ello fue el titular del 19 de marzo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Napoleón estará mañana
frente a nuestros baluartes&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Y es que se mantenía la duda de si Luis XVIII trataría de
defender París del avance de Napoleón, de ahí que el periódico actuara con
cautela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5rn0Mn5Rnq47c5NndXhh_5HJozZEd1U0Yu19oLnb47AFWPhONBFNLaLkf9IXjlaeQGlh6EdfQ58Uk-2p6_1j6N7zMVUc3qKKOGxIre-RVQhHa9mG1kyltu91SZny7KkxUzPIpgSTqHVlP/s1600/large_100_dias_2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;180&quot; data-original-width=&quot;180&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5rn0Mn5Rnq47c5NndXhh_5HJozZEd1U0Yu19oLnb47AFWPhONBFNLaLkf9IXjlaeQGlh6EdfQ58Uk-2p6_1j6N7zMVUc3qKKOGxIre-RVQhHa9mG1kyltu91SZny7KkxUzPIpgSTqHVlP/s320/large_100_dias_2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Napoleón es aclamado en París&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ese mismo día Napoleón entra en Fontainebleau, algo que
recoge el siguiente titular del periódico:&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El
emperador ha llegado a Fontainebleau&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Obsérvese que Napoleón ya no es el
ogro, ni el monstruo, ni el tigre; ni siquiera se le nombra con el impersonal
“Bonaparte”. Ahora es “el emperador”, lo que indica que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Le Moniteur Universel&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” cambiaba de bando rápidamente. Y es que Luis
XVIII había desoído el consejo de su ministro Chateubriand de esperar a
Napoleón “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;sentado en el trono y con el
título real en la mano&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No estoy de
humor para eso&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, dijo el rey mientras preparaba su huida de París a Gante
con toda su corte, buscando refugio. Luis XVIII dejaba el campo libre a Napoleón
y se marchaba sin ofrecer una última resistencia, algo que le valió el
desprecio del resto de los países europeos. Los aristócratas y los monárquicos
de la capital francesa, junto a muchos clérigos, empezaron a reunir sus
pertenencias para huir rápidamente, imitando al rey.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLkLNyEHrzGLaBzhuRPKKnA5I9OPLryqOLOVctqslypac0cQYjEJg5S-W_K8EnVvQaJSVpWuhkj7DU7bGJnpiJKNBHpHKofM38Sapi9YdLLgykWDn0EgfDEGtVE3EZ94s1qmxbrGR_PJmW/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;204&quot; data-original-width=&quot;247&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLkLNyEHrzGLaBzhuRPKKnA5I9OPLryqOLOVctqslypac0cQYjEJg5S-W_K8EnVvQaJSVpWuhkj7DU7bGJnpiJKNBHpHKofM38Sapi9YdLLgykWDn0EgfDEGtVE3EZ94s1qmxbrGR_PJmW/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Luis XVIII&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El 20 de marzo Napoleón entra triunfalmente en el palacio de
la Tullerías. Las calles se llenas de gente cantando “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Marsellesa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y gritando consignas a favor de Bonaparte y de la
Revolución. Y según Dumas, “&lt;i&gt;Le Moniteur Universel&lt;/i&gt;” completa su viraje y titula:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Su Majestad Imperial y
Real hizo ayer su entrada en su palacio de las Tullerías en medio de sus fieles
súbditos&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Napoleón era de nuevo el dueño de Francia. Había llegado desde Elba hasta París sin disparar un solo tiro. Acababa de nacer “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;el Imperio de los 100 días&lt;/i&gt;”. Sin
embargo, sabe que pese a las apariencias cuenta con pocos apoyos y se verá obligado
a gobernar junto a antiguos colaboradores que le traicionaron, como Fouché; de
ahí su sorprendente declaración: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;No
guardo rencor a nadie&lt;/i&gt;”. Sabe también que las dificultades que le esperan
serán máximas, puesto que muchos de los que estaban ahora de su lado empezarían
a conspirar contra él en poco tiempo. A eso se une que las autoridades de la
región de la Vendée movilizan a la población contra él.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8Q7hxCIRNY7Q7PxVJbsxZBft34oFalWGIbjDKJqQH7NpO3RHoldmWFgpbSsoJ96fPuRZ0N07rC4brlo2T7wFU4NveNP2Oy8_6If-oCoavST_rn31q2rJMN6NsvWHjp933ZeTTba9cB2KY/s1600/200px-Cruikshank_-_A_View_of_the_Grand_Triumphal_Pillar.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;327&quot; data-original-width=&quot;200&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8Q7hxCIRNY7Q7PxVJbsxZBft34oFalWGIbjDKJqQH7NpO3RHoldmWFgpbSsoJ96fPuRZ0N07rC4brlo2T7wFU4NveNP2Oy8_6If-oCoavST_rn31q2rJMN6NsvWHjp933ZeTTba9cB2KY/s320/200px-Cruikshank_-_A_View_of_the_Grand_Triumphal_Pillar.png&quot; width=&quot;195&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Viñeta satírica sobre el regreso de Napoleón&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero sobre todo sabe que su retorno se basa en una endeble
promesa de paz y mano tendida a sus enemigos externos que no podrá cumplir. En
efecto, el 25 de marzo Austria, Rusia, Prusia y el Reino Unido forman la
Séptima Coalición contra él, comprometiéndose a poner en el campo de batalla
150.000 soldados. No sabemos si el deseo de paz de Napoleón era sincero o si sólo
deseaba ganar tiempo para realizar reformas que le consolidaran y poder enfrentarse a sus enemigos más adelante.
En cualquier caso, Bonaparte se vio obligado a reunir a toda prisa un ejército
con el que tomar la iniciativa y derrotar a sus poderosos enemigos. Como ya
conocemos, su empeño no tuvo éxito y sería definitivamente derrotado el 18 de
junio de ese mismo año en Waterloo. Pero eso quizá sea tema de un próximo artículo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/2772986926511628945/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/los-cien-dias-de-elba-paris-traves-de.html#comment-form' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/2772986926511628945'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/2772986926511628945'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/los-cien-dias-de-elba-paris-traves-de.html' title='Los Cien Días: de Elba a París a través de los titulares de un periódico'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqqsMlMEMsLu_967Q_u450IbdtdABoVm7sA7yh7hk1w1G7MchaETEe1O9XuY6yYBbAjeJlIlSQL3lUwL4tozVdqcAp7sIxM6RCiBjZc7EZcCXKqklS-KoaypOIxlFxfj4vg596OgtmVcQb/s72-c/napoleon-elba.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-5940712482780639883</id><published>2018-09-22T08:21:00.000+02:00</published><updated>2020-06-23T15:33:10.804+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sin adscripción"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Desmontando bulos (I): de carajos y manzanas envenenadas</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Andábamos conversando el otro día con otros historiadores
sobre el papel que internet ha jugado en nuestras vidas blogueras. Además del
hecho evidente de que sin la red de redes un blog como éste no existiría,
reflexionábamos que internet ha permitido que muchos nos conozcamos y hayamos
podido establecer contacto, que la información que antes costaba mucho esfuerzo
conseguir ahora esté a nuestro alcance a golpe de unos pocos clics de ratón, y
que las redes sociales han permitido que la difusión de nuestro trabajo sea
mucho mayor y más rápida que antes. Sin duda alguna, internet se ha convertido
en una parte muy importante de nuestra vida profesional.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYtyJjKnpxIXowwSOQxs7nHWR-Uxh56cbflAgm2Yl-5wkJkRUhBL7TxnVRl0DlMXEtnnbt0qIMArOvMW7n67a8sLGg7g-iM0IU45qNgs0iZEbhxxLbGK3aeuNDbCF2cYjafMnsIicpFP4a/s1600/hqdefault.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;350&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYtyJjKnpxIXowwSOQxs7nHWR-Uxh56cbflAgm2Yl-5wkJkRUhBL7TxnVRl0DlMXEtnnbt0qIMArOvMW7n67a8sLGg7g-iM0IU45qNgs0iZEbhxxLbGK3aeuNDbCF2cYjafMnsIicpFP4a/s1600/hqdefault.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Sin embargo no todo son ventajas. Uno de los mayores
inconvenientes que encontramos son los bulos que diariamente se publican, y que
se propagan como la pólvora a través de las redes sociales y las aplicaciones
de mensajería instantánea. La mayoría de las veces estos bulos tratan sobre
temas de actualidad, pero también los hay de índole científica e histórica. Ya
hemos tratado algunos en esta página (sobre los &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com/2017/12/mentiras-sobre-los-romanos-que-todos.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;romanos&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;, sobre las &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com/2018/02/mitos-y-verdades-de-los-gladiadores.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;luchas de gladiadores&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;, sobre la &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com/2017/10/tres-falsos-mitos-de-la-segunda-guerra.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Segunda Guerra Mundial&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt; y sobre las supuestas coincidencias entre &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/las-falsas-coincidencias-entre-lincoln.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Lincoln y Kennedy&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;), y en este
artículo (y otros posteriores) veremos algunos de los que siguen circulando.
Sabemos que esta labor es como predicar en el desierto, ya que la mayoría
seguirán difundiéndose y engañando después de este artículo, pero por nosotros que
no quede.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La canastilla del
vigía en las carabelas&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Uno de los bulos que cada cierto tiempo se repite es el de la
supuesta explicación de la expresión “&lt;i&gt;mandar
a alguien al carajo&lt;/i&gt;”. La explicación en cuestión dice que se le llamaba
&quot;&lt;i&gt;carajo&lt;/i&gt;&quot; a la pequeña
canastilla que se encontraba en lo alto del palo mayor de las naves antiguas de
vela y que servía de puesto de vigía. Cuando un marinero cometía alguna falta,
se le mandaba al carajo como castigo. Por eso, cuando queremos perder de vista
a alguien usamos la expresión &quot;&lt;i&gt;vete
al carajo&lt;/i&gt;&quot;. La historia se remata diciendo que esa canastilla era un
lugar incómodo y peligroso, expuesto a los rigores del tiempo (frío, lluvia,
sol…) y en constante bamboleo, por lo que era fácil marearse allí. Esta
historia está recogida en multitud de páginas web, portales de pseudohistoria e
incluso en algún que otro libro de medio pelo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPxZ0Cr83L6BJyQv8faSbp8vvVjTlM514x7gws79nhxP89-7mLLktLiy9mh61b0UfdSKzUmMtqV1keJOdD2qaVCsa5qq-UY4DAPGEgGeJ0iAACh-Qss1JaUdc87Uk8-IDzr3CNRpO-DbRS/s1600/CR_1015961_0e8bef235f574ce8a8f9086e724a3a02_vete_al_carajo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;992&quot; data-original-width=&quot;650&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPxZ0Cr83L6BJyQv8faSbp8vvVjTlM514x7gws79nhxP89-7mLLktLiy9mh61b0UfdSKzUmMtqV1keJOdD2qaVCsa5qq-UY4DAPGEgGeJ0iAACh-Qss1JaUdc87Uk8-IDzr3CNRpO-DbRS/s320/CR_1015961_0e8bef235f574ce8a8f9086e724a3a02_vete_al_carajo.jpg&quot; width=&quot;209&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El meme en cuestión&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que la explicación del origen de esta expresión es muy
bonita, pero por desgracia también es completamente falsa. En primer lugar, la
canastilla del vigía que existía en las carabelas y otros barcos de vela no se
llamaba “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carajo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, sino “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;cofa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”; de hecho, no existe ni ha
existido nunca lugar alguno en un barco que se llame “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carajo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Hay que decir también que el castigo a un marinero díscolo
no era mandarlo a la “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;cofa&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, sino
encerrarlo en un calabozo a pan y agua (con más agua que pan). Y en segundo
lugar, la RAE no introdujo esta palabra en su diccionario hasta 1983, pero en
ningún caso le dio un significado parecido a cofa o canastilla de vigía. Es
más, en dicho diccionario se afirma que el origen de la palabra es incierto,
pero que de ningún modo se trata de un término que provenga del mundo náutico
(esto último, dicho a resultas de una consulta realizada por nosotros).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKLVHkC0TiBmMqEabSQwFV0mu9WsrdB1atQjgQXT0i4rssDwm26kzTFwE2omSvYmZjTsLBhf-YxMDFiPSbfGlsNePyklOFMHhuwFjSWTfcKmiokQpX9Gqdge4aqItv041T6QDEsny62Vd7/s1600/carajo_juan_sebastian_elcano.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKLVHkC0TiBmMqEabSQwFV0mu9WsrdB1atQjgQXT0i4rssDwm26kzTFwE2omSvYmZjTsLBhf-YxMDFiPSbfGlsNePyklOFMHhuwFjSWTfcKmiokQpX9Gqdge4aqItv041T6QDEsny62Vd7/s1600/carajo_juan_sebastian_elcano.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cofa del &quot;&lt;i&gt;Juan Sebastián Elcano&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La única relación que existe entre esa palabra y la
navegación es una vela cuadrada que los pescadores mexicanos despliegan cuando
sopla mucho el viento y que allí recibe el nombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;caraja&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. No obstante, también hay que decir que en tiempos de Colón
se difundió la leyenda de la isla de Carajo, un lugar lúgubre sin agua ni
comida en mitad del Caribe, en la que se abandonaba a su suerte a los marineros
díscolos, indisciplinados o que hubieran cometido alguna falta grave. Y también
hay que mencionar que existe un grupo de 16 islotes en el Océano Índico llamado
Cargados Carajos (aunque es más conocido como Rocas de San Brandón), que fueron
descubiertas por el navegante gallego al servicio de Portugal Joao da Nova a
comienzos del siglo XVI.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEQIfDFXB1ovcEd9pyYRYVOFtSN52oXTA0l8cWjLl9_WubnzamEC0FC4ZWJBivGRkSzNnxuTyquy-WQVHloQ7Dz5gdxasEBV3C_3ProUG0ssfMdDsHZqb4RF62AkUcrDKu1c3HmJhAAK5p/s1600/220px-Joao_da_Nova.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;215&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEQIfDFXB1ovcEd9pyYRYVOFtSN52oXTA0l8cWjLl9_WubnzamEC0FC4ZWJBivGRkSzNnxuTyquy-WQVHloQ7Dz5gdxasEBV3C_3ProUG0ssfMdDsHZqb4RF62AkUcrDKu1c3HmJhAAK5p/s1600/220px-Joao_da_Nova.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Joao da Nova&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una última curiosidad. Ya hemos dicho que la RAE sostiene que
el origen de la palabra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carajo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” es
incierto. Sin embargo, sí que podemos decir que no proviene de América (algo
que sostienen algunos eruditos), ya que está documentado su uso (con sentido
picaresco) en la obra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Cancionero de
Baena&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, una colección de poemas recogidos en España hacia 1405 por Juan
Alfonso de Baena para regalárselos al rey Juan II. Como esta fecha es casi un
siglo anterior al Descubrimiento (es más, Colón ni había nacido), podemos
descartar el origen americano del término. También se ha detectado que en el
año 1247 vivió en Madrid un hombre apodado Pedro Carajo, aunque se desconoce el
significado de tal apodo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1sxABIX0zGOe1mUMdRK0ii2P_CGXtMy6gJfImjWa6h4thnQOvJeKaV-CSA5HYGHHX59M0ZMkSMqMLThGOE3VmGOSc5Flr4RWBiiGYI44G7FI1jx9JgHv9QOC1SCMDRy-Ha322l_jBMMXR/s1600/lopez+de+mesa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;262&quot; data-original-width=&quot;193&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1sxABIX0zGOe1mUMdRK0ii2P_CGXtMy6gJfImjWa6h4thnQOvJeKaV-CSA5HYGHHX59M0ZMkSMqMLThGOE3VmGOSc5Flr4RWBiiGYI44G7FI1jx9JgHv9QOC1SCMDRy-Ha322l_jBMMXR/s1600/lopez+de+mesa.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Luis López de Mesa&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y no podemos dejar de mencionar que en la década de 1930
vivió en Colombia un profesor llamado Luis López de Mesa, que además de
historiador era médico, psicólogo y político (llegó a ser ministro en varias
ocasiones). Dicho profesor sostenía que el origen de la dichosa palabreja era
vasco y que fue llevado a América por soldados procedentes de allí. Es un
completo misterio cómo el término acabó por calar en todos los territorios de
habla hispana, porque no lo explica el hombre. Pero viniendo esta teoría de
este profesor hay que tomarla con bastante escepticismo; no en vano, López de
Mesa llegó a afirmar en una ocasión que el hombre provenía de la sardina, así
que nos parece que en este caso lo mejor será tomarse el origen vasco del término con un sano distanciamiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Alan Turing y la
manzana de Apple&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Seguramente uno de los bulos más extendidos en internet es
ese que se ve una foto de Alan Turing y un símbolo de Apple junto a un texto
que dice “&lt;i&gt;Este gay inventó la computadora
y logró terminar la Segunda Guerra Mundial. Por su sexualidad fue encarcelado y
humillado públicamente después de haber salvado 14 millones de vidas. A los 41
años, en prisión y muy deprimido, se suicida comiendo una manzana con cianuro.
En su honor Steve Jobs crea el logo de Apple&lt;/i&gt;”. Con variaciones, esta
afirmación se va repitiendo cada cierto tiempo en redes sociales, sobre todo en
grupos autodenominados “&lt;i&gt;de Historia&lt;/i&gt;”,
desde donde se distribuye viralmente. Y no nos extraña, porque ese breve y
triste párrafo lo tiene todo: homofobia, injusticia manifiesta y heroísmo no
compensado; como una novela de Dickens, vamos. Es una lástima que todo sea una
sarta de mentiras.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4smbVNRirigVd56x75s3_98yAvxRx5wfWJDGdk-BW_8A58uSHfxm3Hvd0B6KHiCKqeICTuk73FYrBwc7JpK9pFqRNtBRnUW5FLMEyDzzY79KU_MAmDUElNmJZHzkumdTt-MU-k7ZY_q_7/s1600/alan-turing-meme.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;321&quot; data-original-width=&quot;321&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4smbVNRirigVd56x75s3_98yAvxRx5wfWJDGdk-BW_8A58uSHfxm3Hvd0B6KHiCKqeICTuk73FYrBwc7JpK9pFqRNtBRnUW5FLMEyDzzY79KU_MAmDUElNmJZHzkumdTt-MU-k7ZY_q_7/s320/alan-turing-meme.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El meme sobre Turing y Apple&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En primer lugar, Alan Turing no inventó la computadora. Los
antecedentes de lo que hoy día llamamos ordenador se remontan nada menos que al
siglo XVII, con los trabajos de Pascal y Leibniz. Asimismo, la primera máquina
analítica fue inventada en el siglo XIX por parte de Babbage y su socia Augusta
Ada Byron (hija del poeta Lord Byron), y es a ellos a los que se considera
padres de la computadora moderna. Ya en la Primera Guerra Mundial se usaron
máquinas analógicas en ingenios de guerra como aviones y submarinos. Y en 1939
se creó una máquina totalmente digital en el Iowa State College, proyecto que
quedó eclipsado en 1945 con la invención del ENIAC (Siglas en inglés de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Calculador e integrador numérico digital
electrónico&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBrga9QU67I1gGUv8DvrtOxs03bXaDtDbBQ5MyRJE-7kdaRyMv26vlwbufQLttdnrBaMgoipvtzvdT1DRx5VpibFypmiSCSaiFScASdVAn0MIImvp2bNlkjOVkX7zivSg0KG9kztV5I_lA/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;183&quot; data-original-width=&quot;275&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBrga9QU67I1gGUv8DvrtOxs03bXaDtDbBQ5MyRJE-7kdaRyMv26vlwbufQLttdnrBaMgoipvtzvdT1DRx5VpibFypmiSCSaiFScASdVAn0MIImvp2bNlkjOVkX7zivSg0KG9kztV5I_lA/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Máquina de Babbage&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tampoco Turing descifró &quot;Enigma&quot;, ya que ya había sido descifrada antes por el matemático polaco Marian Rejewski. Lo que sí que hizo el equipo (insisto: el equipo) de Turing
en diciembre de 1943 fue construir una máquina llamada &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Colossus&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; que, eso sí, fue la primera construida enteramente con
lámparas de vacío, y automatizaba el proceso de descifrado de la máquina alemana. Y es que Turing no era informático ni electrónico, sino
matemático y criptógrafo, por lo que difícilmente se podía poner a diseñar y
mucho menos construir circuitos. Sí que contribuyó decisivamente al desarrollo
de la computación con la formulación del “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Test
de Turing&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (fundamental en el actual desarrollo de la Inteligencia
Artificial) y la invención de la “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Máquina
de Turing&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, pero hay que decir que dicha máquina es virtual (es decir, es
una máquina teórica sobre el papel y no puede ser construida).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwTHcTD5rEKAfvyZRtD6ru9OIG8qO09MR8s4WqeE4bW0hXu90VuITVh_EVSKYai3pDN6Yhv4OvPLw6JOzidbvtYCiTlYTiGSKA2IU9TYGlf9Z-pyvgoYQWuM_QIB_hOLFB7BPZLCIjhm07/s1600/220px-Alan_Turing_Aged_16.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;299&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwTHcTD5rEKAfvyZRtD6ru9OIG8qO09MR8s4WqeE4bW0hXu90VuITVh_EVSKYai3pDN6Yhv4OvPLw6JOzidbvtYCiTlYTiGSKA2IU9TYGlf9Z-pyvgoYQWuM_QIB_hOLFB7BPZLCIjhm07/s1600/220px-Alan_Turing_Aged_16.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Alan Turing con 16 años&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En segundo lugar, ni Turing ni su equipo acabaron con la
Segunda Guerra Mundial. Bien es cierto que, como hemos dicho antes, lograron automatizar el descifrado del código que
utilizaban los alemanes en su máquina &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Enigma&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
y que eso contribuyó a la victoria aliada al poder permitirles leer los
mensajes codificados que se intercambiaban las fuerzas del Eje (sobre todo a y
desde los submarinos) mucho más rápidamente, pero de ahí a decir que terminaron con la contienda va
un mundo. Sería admisible decir que aceleró la victoria aliada, pero en ningún
caso es cierto que él o su equipo acabaran con la guerra. Y por la misma razón,
dar una cifra de muertos ahorrados por sus contribuciones se nos antoja un
disparate de proporciones bíblicas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi2eYlaRnK_r1finbh2sr-nvjyhY4E-kDvw5TLROWQ_HyK4Oy1KbszvGV8XE-ADdIalb2D14u7LDdGCUr90IFincl3MLmRoDCQaLkpXeUe-EH8Jsk3fIwGomEqPbwf94sziqh11UZ25NJ6/s1600/maquina-enigma.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;210&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi2eYlaRnK_r1finbh2sr-nvjyhY4E-kDvw5TLROWQ_HyK4Oy1KbszvGV8XE-ADdIalb2D14u7LDdGCUr90IFincl3MLmRoDCQaLkpXeUe-EH8Jsk3fIwGomEqPbwf94sziqh11UZ25NJ6/s1600/maquina-enigma.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Máquina &lt;i&gt;Enigma&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En tercer lugar, Turing nunca estuvo en la cárcel. En 1952 un
joven de 19 años llamado Arnold Murray, con el que mantenía una relación, robó
junto a un cómplice en la casa del matemático. Turing acudió a la policía y
denunció el delito, y fue durante la investigación cuando tuvo que reconocer su
homosexualidad (algo ilegal en Gran Bretaña por entonces). Procesado y
condenado por ello, se le dio a elegir entre la prisión o un tratamiento hormonal de
reducción de la libido. Turing escogió esto último, por lo que no llegó a ir a
la cárcel. El tratamiento, a base de inyecciones de estrógenos, duró un año y
le produjo importantes alteraciones físicas, como crecimiento de los pechos y
aumento de peso, además de una disfunción eréctil.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDyzBTb7Qy1-psNcBd3Yz2Sho8NrZr7qC3R6q2o6IboOfIyVkOIsAH_b5kSrqgE-lsZ3_i043WE2WGzqMwykI0weKr5zslpe_rNPJER48a5463N5ruAf0fQBb99d9AxNp4RpkfKnRGUuJM/s1600/200px-Turing_statue_Surrey.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;301&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDyzBTb7Qy1-psNcBd3Yz2Sho8NrZr7qC3R6q2o6IboOfIyVkOIsAH_b5kSrqgE-lsZ3_i043WE2WGzqMwykI0weKr5zslpe_rNPJER48a5463N5ruAf0fQBb99d9AxNp4RpkfKnRGUuJM/s1600/200px-Turing_statue_Surrey.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Estatua de Turing en Surrey&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Todo ello le llevó a la amargura y a la depresión. En 1954 se
suicidó en su domicilio (no en prisión) ingiriendo una manzana envenenada con
cianuro. Algunos teóricos de la conspiración sostienen que en realidad Turing
fue asesinado, pero no ha podido demostrarse nada al respecto. Incluso su madre
rechazaba la idea de que su hijo se hubiese quitado la vida por voluntad
propia, pero achacaba su muerte a un accidente, producto del descuido de Turing
al almacenar sustancias químicas. Eso sí, tenía 41 años en el momento de su
muerte, así que ese dato es cierto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4UM9CeF5eW6K7MkuFaN_VWdnUS5RWdRhI_V_WzFGAC9RB9KcYmEtKBtib6G9lyIBY2ynY4EGx_Bjtzxf62EVW-l5VEVP8HY6TBHRhZJljKQraCPrWEfL0pQxbtD6f5eQ17YCWzEG9cOEL/s1600/apple_newton.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;150&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4UM9CeF5eW6K7MkuFaN_VWdnUS5RWdRhI_V_WzFGAC9RB9KcYmEtKBtib6G9lyIBY2ynY4EGx_Bjtzxf62EVW-l5VEVP8HY6TBHRhZJljKQraCPrWEfL0pQxbtD6f5eQ17YCWzEG9cOEL/s1600/apple_newton.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Primer logotipo de Apple&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y dejo para el final lo más sabroso, la relación entre Turing
y el logotipo de Apple. Para empezar, los creadores de la marca han dado varias
versiones de la razón del nombre, pero ninguna relacionada con Turing; una de esas
razones es simplemente que a Steve Jobs le gustaban las manzanas, y la otra es
que es un homenaje a la compañía Apple Rock, encargada de grabar todos los
discos de los Beatles (A Steve Jobs y Steve Wozniak les gustaba mucho esta
banda). La explicación puede ser aún más prosaica, ya que sólo sería una forma
de posicionarse en el mercado, puesto que Apple va alfabéticamente por delante
de Atari (la anterior compañía en la que trabajó Jobs).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidaulggkRAYaTnm0VuUddOP3PbnH71m8AalMuqhPl__TdoEWzv8rQfaYxoaQDt5AsdfM9TX-bLOFAA1lfECN5mEi1kenFCzeEQRMkLiOu5E2HDDNPLNhttz0cFCwZRd70FqZ6U8acNEPOP/s1600/apple_arcoiris.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;150&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidaulggkRAYaTnm0VuUddOP3PbnH71m8AalMuqhPl__TdoEWzv8rQfaYxoaQDt5AsdfM9TX-bLOFAA1lfECN5mEi1kenFCzeEQRMkLiOu5E2HDDNPLNhttz0cFCwZRd70FqZ6U8acNEPOP/s1600/apple_arcoiris.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;La manzana arcoíris&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y una vez decidido el nombre, había que dotar a la empresa de
un logotipo. El primero de ellos se encargó a Ronald Wayne en 1976 y consistía
en una imagen de Newton debajo del famoso árbol instantes antes de que le
cayera la manzana en la cabeza. Debajo de él se podía leer el texto “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Newton… A Mind Forever Voyaging Through
Strange Seas of Thought… Alone&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (Traducción: &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Newton, una mente viajando por siempre a través de los extraños mares
del pensamiento… En soledad&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;). El logotipo era un desastre, ya que apenas se
veía la manzana, casi tampoco se ve el nombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Apple Computer&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y era imposible reducirlo de tamaño sin que el
resultado fuera una borrosa mancha negra y blanca. Aun así, a Wayne le pagaron
800 dólares en acciones, que poco después vendió por 1.200 (hoy día esas
acciones valdrían 35.000 millones de dólares).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu4dojnnt-lF1h5JDZ6OpuuzZYPiUAhmC8Tz-WxfsUdPLsmHSAHIwXU1oPx1TrB_h_7pfWD4wS9cZ6mUJI6ucO6g-wOIjssCbzVOn69kUWU8Vu1ppoGAv4ZcEMuLsMxqdr2RPCrsO1T0MZ/s1600/apple_nueva.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;150&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu4dojnnt-lF1h5JDZ6OpuuzZYPiUAhmC8Tz-WxfsUdPLsmHSAHIwXU1oPx1TrB_h_7pfWD4wS9cZ6mUJI6ucO6g-wOIjssCbzVOn69kUWU8Vu1ppoGAv4ZcEMuLsMxqdr2RPCrsO1T0MZ/s1600/apple_nueva.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Último logotipo de Apple&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Poco después se encargó un nuevo logotipo al diseñador Rob
Janoff, quien presentó el diseño que todos conocemos (el mordisco lo añadió
para que el dibujo se identificara más con una manzana que con un tomate, por
ejemplo). Eso sí, el diseño en principio era monocromático, pero Jobs insistió
en darle color y Janoff le pintó las 6 bandas de colores que durante mucho
tiempo lo adornaron (A finales de los 90 se cambió nuevamente por un diseño
monocromático). Tanto los creadores de Apple como Janoff han desmentido en
repetidas ocasiones que nada de ésto se deba a Turing. Incluso Janoff ha tenido
que salir al paso de otros que dicen que los colores del arcoíris de su diseño tuvieran
algo que ver con la conocida bandera del movimiento que lucha por los derechos
de los homosexuales. Es más, dicha bandera se diseñó años después del logotipo
de Janoff, así que éste no podía tenerla en mente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifF7pESovy7-QEh5GgNSuPMefxogMUK8M1c-DejhqfnuSi9V0XowbP3sRpzZE8WHVtB8VYbaa1RpRXina2sCpM2ygaX69VcSQILPYHUutqlYGxTYVSOcDBoW8x0Or-w-RD-b8kvvOh3UVf/s1600/AlanTuring-1024x768.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;768&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifF7pESovy7-QEh5GgNSuPMefxogMUK8M1c-DejhqfnuSi9V0XowbP3sRpzZE8WHVtB8VYbaa1RpRXina2sCpM2ygaX69VcSQILPYHUutqlYGxTYVSOcDBoW8x0Or-w-RD-b8kvvOh3UVf/s320/AlanTuring-1024x768.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Estatua de Turing. Detrás, su retrato&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Así que ya saben: no se crean todo lo que sale en internet,
desconfíen de esos mensajes virales que reciben en su aplicación de mensajería
instantánea y mantengan una sana distancia con los memes. Y sobre todo, traten
de confirmar la información en varias fuentes; será más difícil que sean
engañados. En próximos artículos desmentiremos más bulos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/5940712482780639883/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/desmontando-mitos-i-de-carajos-y.html#comment-form' title='8 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/5940712482780639883'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/5940712482780639883'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/desmontando-mitos-i-de-carajos-y.html' title='Desmontando bulos (I): de carajos y manzanas envenenadas'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYtyJjKnpxIXowwSOQxs7nHWR-Uxh56cbflAgm2Yl-5wkJkRUhBL7TxnVRl0DlMXEtnnbt0qIMArOvMW7n67a8sLGg7g-iM0IU45qNgs0iZEbhxxLbGK3aeuNDbCF2cYjafMnsIicpFP4a/s72-c/hqdefault.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-5513015244468724579</id><published>2018-09-15T08:31:00.000+02:00</published><updated>2018-12-28T19:29:46.639+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Curiosidades"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Moderna"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Ahuianime, la prostitución en el México prehispánico</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En todas las sociedades, desde la más lejana antigüedad, la
prostitución siempre ha jugado un papel destacado. Su importancia se pone de
manifiesto en que en el &lt;i&gt;Código de
Hammurabi&lt;/i&gt; hay varios apartados donde se recogen los derechos de quienes la
ejercían y regulaban su actividad. Asimismo, en la Grecia Clásica existía una
variante altamente respetada, la prostitución sagrada por parte de las &lt;i&gt;hieródulas&lt;/i&gt;. En Roma existía un registro
de quienes la ejercían y se cobraba un impuesto sobre la actividad; sin
embargo, su práctica era considerada algo vergonzoso y no se permitía a las
personas (tanto hombres como mujeres) que la ejercían heredar o tener
propiedades. Además, el testimonio de una prostituta no era válido en un
juicio.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiKvE2jeLwjVHdjZY2KrnVeNq4E-rOJVHJRSCgJtYii6lPcNuo_5LEey7MzKA8WOeJf3CQr2HgfR-4OQiKoaF8rSvM60lLskAX5Xou4IbcEdtvoJR9BeEHvF4BxEk9X0wDHAPqQX4sGyk3/s1600/received_1824414097619382.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;341&quot; data-original-width=&quot;628&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiKvE2jeLwjVHdjZY2KrnVeNq4E-rOJVHJRSCgJtYii6lPcNuo_5LEey7MzKA8WOeJf3CQr2HgfR-4OQiKoaF8rSvM60lLskAX5Xou4IbcEdtvoJR9BeEHvF4BxEk9X0wDHAPqQX4sGyk3/s1600/received_1824414097619382.png&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt;, prostituta mexica&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Al final del artículo encontrará el lector enlaces a
artículos más detallados sobre el tema en esas civilizaciones. Por nuestra
parte, trataremos aquí la prostitución en el México precolombino, ya que además
de ser menos conocida, la práctica tiene connotaciones únicas que la
diferencian enormemente de otras culturas. En primer lugar, la prostitución era
protegida por el Estado pero era considerada moralmente repudiable. En segundo
lugar, la prostitución sagrada no sólo acompañaba las ceremonias religiosas
sino que también servía para hacer más llevaderos los últimos momentos de los
destinados a los sacrificios. Y por último, los muy supersticiosos mexicas
consideraban que las mujeres nacidas en ciertas fechas estaban casi
inevitablemente destinadas a ejercer ese oficio. Veamos estas y otras cosas más
en detalle.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“Las que están alegres”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Aunque los mexicas tenían una gran variedad de términos para
referirse a la prostitución y a las mujeres que la ejercían, hay uno que servía
de forma genérica: &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt;, que
significa “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que están alegres&lt;/i&gt;”.
Esto es así porque se consideraba el sexo como un gozo que los dioses concedían
ante las dificultades y las angustias de la vida cotidiana. Sin embargo, no era
esta la única palabra para designarlas: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las
que hacen feliz&lt;/i&gt;”, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que andan
contentas&lt;/i&gt;”, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que levantan la
cabeza&lt;/i&gt;”, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que ya no asientan su
corazón&lt;/i&gt;”, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que andan mirando a
todos lados&lt;/i&gt;” o “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;las que venden sus
nalgas&lt;/i&gt;” son los significados de otras palabras que servían para nombrarlas
(al final del artículo se pondrá un glosario de términos en &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;náhuatl&lt;/i&gt;, el idioma precolombino del
valle de México).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_1l1vc8_vzsq0rW-RGckIDsq0RLCVpuUQmXByuS55xHApGNekGciSvN3OgPG1q52P-xM09_kva7axLhMIryM2oBx2502Rm7L0aaQj0bcHa0OD-ojAwcAjL11mA8ESC3BGAFat9UHcJy29/s1600/ahuianime.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;352&quot; data-original-width=&quot;490&quot; height=&quot;229&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_1l1vc8_vzsq0rW-RGckIDsq0RLCVpuUQmXByuS55xHApGNekGciSvN3OgPG1q52P-xM09_kva7axLhMIryM2oBx2502Rm7L0aaQj0bcHa0OD-ojAwcAjL11mA8ESC3BGAFat9UHcJy29/s320/ahuianime.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt; en un mural de Diego Rivera&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La variedad de términos nos da una idea de la ambivalencia
con la que eran vistas en la sociedad mexica. Por una parte, las prostitutas
estaban protegidas por el Estado pues su papel en ciertas celebraciones
religiosas era fundamental (y no sólo en los ritos, sino también acompañando y
sirviendo a los que iban a ser sacrificados en las festividades en honor a
ciertos dioses), pero por otra parte una sociedad con una moral tan puritana
como la mexica consideraba la prostitución repudiable. Y es que, en contra de
la imagen romántica de tolerancia que muchas veces se nos quiere transmitir de
esa cultura, en materia sexual los habitantes del valle de México eran tanto o
más intransigentes que los católicos europeos del siglo XVI (por ejemplo, la
homosexualidad era violentamente castigada, y el
adulterio se penaba con la muerte).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKoT2KfzvEtAOGSQeLwWUZhzPT_aTYgVg32rFDq7l6dkvMpELDByr9rIYoOaH32uDTccKZaWhbQwKopPQzFaYDJfbM9li304ocPybLZjeid8HUcr_UbAzNiQBFI1CTcZDwLtJdBjUE5jLe/s1600/las-ahuianime-ellas-high.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;500&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKoT2KfzvEtAOGSQeLwWUZhzPT_aTYgVg32rFDq7l6dkvMpELDByr9rIYoOaH32uDTccKZaWhbQwKopPQzFaYDJfbM9li304ocPybLZjeid8HUcr_UbAzNiQBFI1CTcZDwLtJdBjUE5jLe/s320/las-ahuianime-ellas-high.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt; en un festival&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La aparente contradicción en esta doble visión puede deberse
a varias cosas. Por un lado, si bien los dioses permitían la normal práctica
sexual, el exceso o desenfreno de los placeres eróticos era fuertemente
castigado (se pensaba que un exceso de sexo, incluso dentro del matrimonio,
secaba la grasa corporal del hombre y lo llevaba a la muerte); por esta razón,
las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; eran popularmente
tildadas de inhumanas, vanidosas e indecentes. Por otro lado, existía cierto “respeto”
hacia las prostitutas sagradas y las militares, pero un fuerte desprecio hacia
las prostitutas callejeras, de modo que en los discursos morales y en algunas
palabras para calificarlas existe una actitud de rechazo y desaprobación a su
comportamiento. Finalmente, la prostitución era considerada algo malo pero
necesario, por lo que se toleraba a regañadientes del mismo modo que en la
sociedad medieval occidental se toleraba a los verdugos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Gestos y arreglos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Puesto que el oficio de las &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt; era seducir, usaban una serie de artificios que no les
estaban permitidos al resto de mujeres. Entre esos artificios se encontraba el
peinado, el maquillaje, la vestimenta y el uso del lenguaje corporal. En cuanto
al peinado, solían llevarlo suelto o bien la mitad suelto y echado sobre el
hombro y la otra mitad trenzado (a diferencia de las mujeres “decentes”, que
llevaban el cabello “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;partido en el
centro, las mitades cruzadas en la nuca y llevadas en forma torcida o trenzada
alrededor de la cabeza, hacia la frente, para terminar en dos puntas levantadas
que tenían forma de cornezuelos&lt;/i&gt;”). De hecho, las &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt; aparecen en las imágenes con el cabello alborotado. Es
curioso que las adúlteras llevaran también el cabello suelto y despeinado al
recibir su sentencia, y que Malitzin (o &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Malinche&lt;/i&gt;),
la amante y traductora de Cortés (y considerada traidora por los mexicas) fuera
representada con el cabello suelto como una forma de desprestigiarla.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjq_VUV7xASByqcgKjvdD1eqo2UxOp3Hy1YS0PiVLlKw5hfhHumn7b6TmHTtNKESc8x76ah4ysql38OQT_A51uFOfHCb6ZG2cjUKZeGPi1VUk8cvc6bHz1WuUgQNBAP8qgpF6K7h61hI2cq/s1600/received_1824413974286061.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;533&quot; data-original-width=&quot;570&quot; height=&quot;299&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjq_VUV7xASByqcgKjvdD1eqo2UxOp3Hy1YS0PiVLlKw5hfhHumn7b6TmHTtNKESc8x76ah4ysql38OQT_A51uFOfHCb6ZG2cjUKZeGPi1VUk8cvc6bHz1WuUgQNBAP8qgpF6K7h61hI2cq/s320/received_1824413974286061.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Arreglo de &lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto al maquillaje, los cronistas señalan que estas
mujeres “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;gustaban de lucir buen rostro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”,
y para ello se ponían en la cara y las mejillas un ungüento conocido como &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;axin&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, de color amarillo, aunque también
usaban otros colores. Una curiosidad es que también gustaban de oscurecerse los
dientes de rojo con un extracto de cochinilla, ya que ese rasgo resultaba
atractivo entre los mexicas. En cuanto a la vestimenta y los adornos, tanto el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Códice Florentino&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; como el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Matritense&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; así como el cronista Fray
Bernardino de Sahagún coinciden en que eran “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;excesivos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, pudiendo interpretarse como que los vestidos estaban
adornados mucho más de lo que lo estarían los de las mujeres que no se
dedicaran a la prostitución.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIYEpCqswsXSOFv6x143QmbbNBLYE8zmXKWX0YV3UzknIQAsPRM6S2b1zZD4A38oIOgCmymhLse2bno_wSjrycte6rapfQTYJOSb4Pkjfe6wqEGKqIELV_bpwnDIPC6WPe4Q-vS0FcP1uR/s1600/received_1824414514286007.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;684&quot; data-original-width=&quot;720&quot; height=&quot;304&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIYEpCqswsXSOFv6x143QmbbNBLYE8zmXKWX0YV3UzknIQAsPRM6S2b1zZD4A38oIOgCmymhLse2bno_wSjrycte6rapfQTYJOSb4Pkjfe6wqEGKqIELV_bpwnDIPC6WPe4Q-vS0FcP1uR/s320/received_1824414514286007.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Maquillaje y peinado&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por último, el tema del lenguaje corporal es muy interesante.
Así, los cronistas señalan que a las mujeres “honestas” se las enseñaba que:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;No andes con
apresuramiento ni con demasiado espacio, porque es señal de pompa andar
despacio, y el andar de prisa tiene resabio de desasosiego y poco asiento.
Andando llevarás un medio, que ni andes muy de prisa ni muy despacio; y cuando
fuere necesario andar de prisa, hacerlo has así; por esto tienes discreción.
Cuando fueres por la calle o el camino no lleves inclinada mucho la cabeza y
muy erguida, porque es señal de mala crianza. No hagas con los pies meneo de
fantasía por el camino. Anda con sosiego y con honestidad por la calle. No
mires por aquí y por allá, ni vuelvas la cabeza para mirar a una parte y a
otra. Mira a todos con cara serena… de manera que ni lleves el semblante como
enojada ni tampoco como risueña&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;De este texto podemos deducir que las &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt; andaban de forma totalmente contraria. Asimismo, en los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Primeros Memoriales&lt;/i&gt; se dice de las
prostitutas: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Andas llamando con los ojos
(guiña los ojos a la gente, cierra el ojo a la gente), andas sonriendo a la
gente (vuelve el rostro, ríe, anda riendo), andas haciendo señas con la lengua
a la gente, andas silbando a la gente, andas sonando las manos (para llamar) a
la gente, andas llamando a la gente con las manos… Llamas a la gente con
disimulo&lt;/i&gt;”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqX0E7GNipmBgDM3EtjMgPVDGPzTAsuOLjSo8ffNfMxsNYG7ciAShi4WRWua10euGIZKDc8pdH0uPgO59xvj-vWqmHqdu5bqz3oNDu7DeydNpYeVyQBlYp7QdUquqqdd1Y5u8e7k1il6Qv/s1600/ahuianime-4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;364&quot; data-original-width=&quot;560&quot; height=&quot;208&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqX0E7GNipmBgDM3EtjMgPVDGPzTAsuOLjSo8ffNfMxsNYG7ciAShi4WRWua10euGIZKDc8pdH0uPgO59xvj-vWqmHqdu5bqz3oNDu7DeydNpYeVyQBlYp7QdUquqqdd1Y5u8e7k1il6Qv/s320/ahuianime-4.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;En un festival religioso&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una característica de las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
es que solían mascar una resina llamada &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;tzictli&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
antecedente directo del actual chicle. La razón de ello era doble: por un lado
les servía para limpiar sus dientes y tener buen aliento, y por otro les servía
para llamar la atención de los hombres (mirándolos fijamente mientras
mascaban). El &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;tzictli&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; era, pues, un
distintivo del oficio al que se dedicaban. Otro de esos distintivos era un
tatuaje en la parte baja de la pierna, que muchas mostraban al paso de los
hombres haciéndoles saber de esta manera que eran prostitutas. Además, las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; solían mover mucho las manos y
gesticular, al contrario del resto de las mujeres, más comedidas en sus gestos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhh35QX_oU48dOJnk3q3c5Hp6MP9c949XExE5JLrtI28jSlLWDKRmToKCnt19rVida7LzAQf1HNyQnTl83qDxZj0f5ejHJEkoMSljf-4qMB3jzKJGnhVp5e7uJaHQZhjzIjM2syGCw8Azbj/s1600/ahuaianime-codex-florentino.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;468&quot; data-original-width=&quot;562&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhh35QX_oU48dOJnk3q3c5Hp6MP9c949XExE5JLrtI28jSlLWDKRmToKCnt19rVida7LzAQf1HNyQnTl83qDxZj0f5ejHJEkoMSljf-4qMB3jzKJGnhVp5e7uJaHQZhjzIjM2syGCw8Azbj/s320/ahuaianime-codex-florentino.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt; según el Codex Florentino&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto a la higiene personal, se señala que solían bañarse
con frecuencia (al igual que el resto de la sociedad mexica) pero aplicándose
después ungüentos, hierbas olorosas y perfumes que atrajeran a los hombres por
el olor. En ese aspecto, los mexicas consideraban que las prostitutas atraían a
los hombres con el empleo de afrodisiacos, bien en el perfume bien en las
bebidas que daban a los hombres. Era común representarlas como mujeres situadas
en las encrucijadas que ofrecían a los viajeros una copa con una bebida
afrodisiaca, de ahí que los mexicas aconsejaran no aceptar bebida de un
extraño.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_BVcIleSLdNH0zySZIR4YpWUtmzQaUnOdJ6B1HDG0ZvdS6XWXW5ONZiH5D1MtTqgvmYTYOZjls8ydLbo6r-WaECJtPlCSpMlYyFzKOr1OM1I4uYoVAjFBblqsD9AP7RwcIMr0z-53xl-f/s1600/5ae50-untitledl-bmp.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;209&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_BVcIleSLdNH0zySZIR4YpWUtmzQaUnOdJ6B1HDG0ZvdS6XWXW5ONZiH5D1MtTqgvmYTYOZjls8ydLbo6r-WaECJtPlCSpMlYyFzKOr1OM1I4uYoVAjFBblqsD9AP7RwcIMr0z-53xl-f/s1600/5ae50-untitledl-bmp.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cerámica representando una prostituta&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Caso aparte es el de las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;maqui&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
o prostitutas militares. Este término, traducido como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;la que se entremete&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, designaba a aquellas mujeres que acompañaban
a los guerreros en sus campañas. Su función era doble, ya que no sólo
procuraban alivio sexual a los soldados sino que también evitaban así que éstos
abusaran de las mujeres de los pueblos conquistados (algo penado con la muerte
entre los mexicas). Además, formaban parte de la guerra psicológica previa a
las batallas, pues insultaban al enemigo mostrando sus nalgas y también animaban
a los suyos en la lucha. Se consideraba que estas mujeres eran las protegidas y
las representaciones de los dioses Xochiquetzal y Cihuacoatl. Llevaban atavíos
guerreros y mostraban actitudes marciales y viriles. Una curiosidad sobre ellas
es que eran mujeres nacidas bajo el signo &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;xochitl&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
(es decir, en unas fechas determinadas del calendario), pues se creía que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;las mujeres que nacieran en ellos, estarían
inclinadas a la prostitución a menos que fueran penitentes y guardaran su ayuno
para evitar caer en la fase del signo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El pago&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La moneda corriente entre los mexicas eran las semillas de
cacao, de modo que el pago de los servicios de las prostitutas se realizaba con
ellas (normalmente el precio del servicio era de 10 semillas). Sin embargo,
tenemos un caso aparte en las prostitutas sagradas, que participaban en los
bailes rituales y eran asignadas a los distintos esclavos destinados al
sacrificio. Así, el cronista Sahagún señala que las &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt; eran contratadas por los señores nobles para que tuvieran
relaciones sexuales con el esclavo destinado para ser inmolado en alguna de las
fiestas principales. El trabajo de las mujeres públicas terminaba cuando éste
moría en el altar de los sacrificios y el pago por sus servicios era el quedarse
con las prendas y con todo objeto que hubiera pertenecido al esclavo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkz4hBDuRuG0y9hx4Uz5zMY_1QxTsPp411H19pbVyORRwj9znehjbLJsJcbKE3NHrYBiF5PNZKdex8VmtZHOaIjW7qbmxC9U1kzVPiSBaZHzoFTF-ClzemIScArxOlnDd_EV1tA-kf1-rF/s1600/received_1824414317619360.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;755&quot; data-original-width=&quot;538&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkz4hBDuRuG0y9hx4Uz5zMY_1QxTsPp411H19pbVyORRwj9znehjbLJsJcbKE3NHrYBiF5PNZKdex8VmtZHOaIjW7qbmxC9U1kzVPiSBaZHzoFTF-ClzemIScArxOlnDd_EV1tA-kf1-rF/s320/received_1824414317619360.png&quot; width=&quot;228&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Ahuianime&lt;/i&gt; ofreciendo sus servicios&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El número de prostitutas asignadas a cada hombre objeto de
sacrificio varía según la importancia de la festividad, e iba desde las cuatro que
acompañaban al esclavo sacrificado en el mes de Toxcatl hasta sólo una para
festividades de menor importancia. En cualquier caso, las crónicas señalan que
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;(la prostituta) le divertía
constantemente, le acariciaba, le decía bromas, le hacía reír, le hacía
cosquillas, gozaba en su cuello, le abrazaba, le bañaba, le peinaba, arreglaba
su cabello, destruía su tristeza. Y cuando era el momento de la muerte del
bañado (del futuro sacrificado) la ahuani se llevaba todo. Envolvía, guardaba
todas sus pertenencias, todo lo que había usado para vestirse y se lo llevaba&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUwkV1ZWHDNyWcgnSj9zDJ4wUHwRVTbMlybq1LIVlAxvqrQiYhjoaHHGnYzXi9dvZO9tNnsM4QJu6kKNZWgxHD19p9iiOKF1Su2Yj8fNdC7oWnB_wGnIX7Mx-1f9ZOjZU-nBFrq7PzWcRU/s1600/las-ahuianime-colores-flor-high.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;340&quot; data-original-width=&quot;416&quot; height=&quot;261&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUwkV1ZWHDNyWcgnSj9zDJ4wUHwRVTbMlybq1LIVlAxvqrQiYhjoaHHGnYzXi9dvZO9tNnsM4QJu6kKNZWgxHD19p9iiOKF1Su2Yj8fNdC7oWnB_wGnIX7Mx-1f9ZOjZU-nBFrq7PzWcRU/s320/las-ahuianime-colores-flor-high.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ofreciendo una flor&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Asimismo, existía un tipo de prostitución sagrada entre ciertas
sacerdotisas y algunos guerreros destacados. Este tipo de prostitución era
tolerada siempre que se llevara con discreción, pues en caso de hacerse pública
tanto el varón como la mujer eran severamente castigados. Para el Estado era
muy importante mantener inmaculado el honor y la moral pública de los
guerreros, y el castigo para los transgresores era ejemplar: a él le cortaban
el pelo, le quitaban sus armas y atavíos y, además, le apaleaban prohibiéndole que
volviera a bailar y cantar (la principal forma de honrar a los dioses, además
del sacrificio). A la mujer también se le prohibía la participación en los
bailes rituales. Por último, el guerrero era obligado a tomar por mujer a la
prostituta; de esa manera, se aseguraba el sustento de la mujer, y el castigo
del transgresor servía de ejemplo a los guerreros para que fueran más
reservados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgR2blDWMagb6W2LPNtH73qPRsVK4qc6E-uuYIkcQSi4DKdud-XpkNkWi3z8-fQQk-qkSYI1c_XVkdBRoxZJF4Nv3VE0Mxv0QkdtVg9J3g9gjSd1LdZQz5ZsgU2dxaOVjn5uMQf6Jdibaki/s1600/las-ahuianime-mujeres.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;316&quot; data-original-width=&quot;524&quot; height=&quot;192&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgR2blDWMagb6W2LPNtH73qPRsVK4qc6E-uuYIkcQSi4DKdud-XpkNkWi3z8-fQQk-qkSYI1c_XVkdBRoxZJF4Nv3VE0Mxv0QkdtVg9J3g9gjSd1LdZQz5ZsgU2dxaOVjn5uMQf6Jdibaki/s320/las-ahuianime-mujeres.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Intercambio comercial entre prostituta y cliente&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Curiosamente, la solicitud de servicios de los guerreros a
estas prostitutas sagradas se producía llamándolas (discretamente, se entiende)
a comer y llevándolas a sus casas. De hecho, el pago por estos servicios eran
mantas y comida. Dicha solicitud se producía a la salida de los bailes con los
que los mexicas honraban a sus dioses, y en los que participaban de forma
destacada tanto los guerreros como las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ahuianime&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Apéndice 1: Glosario
de términos en náhualt relacionados con la prostitución&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;ul&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Ahuiani&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt; (plural &lt;i&gt;ahuianime&lt;/i&gt;)&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que está alegre (término común para las prostitutas)&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Ahuilnemilitztli&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: vida contenta o alegre&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Ahuilnenqui&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que vive o anda contenta&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Apinauani cihuatl&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: mujer desvergonzada&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Aoccan ca iyollo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: mujer que ya no tiene en ninguna
parte su corazón&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Aocmo tlalia iyollo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: mujer que ya no se asienta su
corazón&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Aquetzca cihuatl&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: mujer que levanta la cabeza (altiva)&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Cihuacuecuech&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: mujer osada, desvergonzada o
imprudente&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Maauiltia&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que se divierte, se explaya,
lleva una vida alegre&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Maauiltiani&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que se recrea&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Maqui&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: las entremetidas&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Motzinnamacani&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que vende sus nalgas&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Motetlaneuhtiani&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la/el que se presta a alguien&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Monamacac&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que se vende&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Nouiampa
tlachixtinemi&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;:
la que anda mirando hacia todos lados&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Ocholo iyollo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: la que pisó su corazón&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Auiani calli&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: casa de alegres&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Netzincouiloyan&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: lugar donde se compran traseros&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Netzinnamacoyan&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 107%;&quot;&gt;: lugar donde se venden traseros&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Apéndice 2:
Artículos relacionados&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;ul&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href=&quot;https://gladiatrixenlaarena.blogspot.com/2018/06/prostitucion-romana.html&quot; style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;La prostitución en Roma&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://bellumartis.blogspot.com/2016/11/los-dos-oficios-mas-antiguos-mercenario.html&quot; style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Mercenario y prostituta, los dos oficios más antiguos&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href=&quot;https://bellumartis.blogspot.com/2017/12/un-pretoriano-de-permiso-por-roma.html&quot; style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Un pretoriano de permiso en Roma&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href=&quot;https://gladiatrixenlaarena.blogspot.com/2017/12/bustuariae-prostituta-romana-de-los.html&quot; style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Bustuarie, las prostitutas romanas de los cementerios&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href=&quot;https://www.guioteca.com/mitos-y-enigmas/las-hierodulas-como-eran-las-prostitutas-sagradas-de-la-antiguedad/&quot; style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Hieródulas, las prostitutas sagradas&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/5513015244468724579/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/ahuianime-la-prostitucion-en-el-mexico.html#comment-form' title='8 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/5513015244468724579'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/5513015244468724579'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/ahuianime-la-prostitucion-en-el-mexico.html' title='Ahuianime, la prostitución en el México prehispánico'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiKvE2jeLwjVHdjZY2KrnVeNq4E-rOJVHJRSCgJtYii6lPcNuo_5LEey7MzKA8WOeJf3CQr2HgfR-4OQiKoaF8rSvM60lLskAX5Xou4IbcEdtvoJR9BeEHvF4BxEk9X0wDHAPqQX4sGyk3/s72-c/received_1824414097619382.png" height="72" width="72"/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-4864153598978725414</id><published>2018-09-08T10:00:00.000+02:00</published><updated>2018-10-05T19:28:12.755+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Antigua"/><title type='text'>Diógenes de Sínope, un filósofo singular</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Quizás una de las anécdotas más conocidas de la Historia de la
Filosofía es la que narra que Alejandro Magno, cuando se disponía a ir a Asia
junto a sus ejércitos a luchar contra el imperio Persa, pasó por Corinto y
solicitó conocer al filósofo que “&lt;i&gt;vivía
con los perros&lt;/i&gt;”. Cuando Alejandro llegó, vio a un hombre semidesnudo
acostado en el suelo y que vivía en condiciones lamentables: dormía en una
tinaja rodeado de una jauría de perros y apenas tenía bienes materiales; así
que le preguntó si podía hacer algo por él. El filósofo, algo irritado por la
interrupción de su meditación, le dijo con malos modos “&lt;i&gt;Apártate, me tapas el Sol&lt;/i&gt;”. Alejandro no sólo no se tomó a mal la
respuesta, sino que declaró que “&lt;i&gt;De no
ser Alejandro, yo habría deseado ser Diógenes&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMOxwPOVGIJDzbFGRmq5DaaqDQowTW30QSh1RRCh9j9qvtvYZlQTr3CIJv5ly1Tn4aQUCKetZKgfMOE5nbx6iPxIslkjd2FaEPSVSP1Ai1yIObXH7OJnyHvNtHJX-enh8uBTJnXB9qgvPA/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;310&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMOxwPOVGIJDzbFGRmq5DaaqDQowTW30QSh1RRCh9j9qvtvYZlQTr3CIJv5ly1Tn4aQUCKetZKgfMOE5nbx6iPxIslkjd2FaEPSVSP1Ai1yIObXH7OJnyHvNtHJX-enh8uBTJnXB9qgvPA/s1600/descarga.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Diógenes en &quot;&lt;i&gt;La Escuela de Atenas&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que el filósofo en cuestión se llamaba Diógenes de
Sínope y era el máximo exponente de la escuela cínica, una corriente filosófica
que consideraba despreciables los usos y costumbres de la sociedad y propugnaba
vivir con lo mínimo imprescindible, despreciando los placeres mundanos. La vida
de Diógenes es una fuente de anécdotas, muchas de ellas apócrifas,
coleccionadas siglos después por otros autores (particularmente un historiador
del siglo III llamado Diógenes Laercio). Y si bien cabe preguntarse si muchas
de ellas son ciertas, nos dan una idea de la filosofía y la forma de vida que
este filósofo propugnaba. En este artículo veremos algunas de ellas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Exiliado de Sínope&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;De los primeros años de Diógenes se sabe bastante poco.
Nacido en el 412 a.C. en la colonia griega de Sínope, a orillas del mar Negro,
era hijo de un banquero llamado Hicesias. Ambos fueron desterrados de su ciudad
natal al estar mezclados en un fraude de moneda falsa, algo corroborado por la
arqueología, ya que se han descubierto allí una gran cantidad de monedas falsas
fabricadas con un gran formón y otras monedas con el nombre de Hicesias (al
parecer, este fraude se perpetró más por motivos políticos que económicos, ya
que había una gran disputa entre las facciones pro-persa y pro-griega en la
ciudad). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI9MIf_393CoUsx381y7YEsDBgrTY5vjh7b5wCaPtdIvP2Tffx5QveeadaqyeQQARg-7ePZRrnrJ3ZijYBIjCxu80gMXYjhhAi-il5m3jxqLU1jIBB38H2pBIuK8xsyyjbFYXGiqGHSNV4/s1600/220px-Diogenes_and_Alexander_by_Lovis_Corinth.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;188&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI9MIf_393CoUsx381y7YEsDBgrTY5vjh7b5wCaPtdIvP2Tffx5QveeadaqyeQQARg-7ePZRrnrJ3ZijYBIjCxu80gMXYjhhAi-il5m3jxqLU1jIBB38H2pBIuK8xsyyjbFYXGiqGHSNV4/s1600/220px-Diogenes_and_Alexander_by_Lovis_Corinth.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Encuentro de Diógenes y Alejandro&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El exilio lo llevó a Atenas, donde tomó contacto con las
distintas corrientes filosóficas de la ciudad. Sin embargo, pronto se sintió
decepcionado con la superficialidad de sus ciudadanos, ya que en su opinión no
se preocupaban de lo que realmente estaba mal sino de lo que socialmente se
consideraba malo. Esto le llevó a contactar con Antístenes, uno de los más
fieles discípulos de Sócrates (estuvo presente durante su suicidio), fundador
de una escuela filosófica en Cinosargo (palabra que significa “perro ágil o
veloz”) y que por ello recibió el nombre de escuela cínica (“iguales a los
perros”). Precisamente de este encuentro se narra una de las primeras anécdotas
de Diógenes (aunque muy probablemente sea falsa).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyY0-_DTzfXC9q47YcYcozmmWk1o3uRtdq4lt9lGz0J_fgjVpJ2EUHEDCG8-tCuJHP43ROVt-IKGSCpGeHSkAOrRDvs9wkMk3QD-7znxr4Ctk4LCxmaBiF5uwfn4KzZ0mcHvJxAu6jfaA-/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;168&quot; data-original-width=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyY0-_DTzfXC9q47YcYcozmmWk1o3uRtdq4lt9lGz0J_fgjVpJ2EUHEDCG8-tCuJHP43ROVt-IKGSCpGeHSkAOrRDvs9wkMk3QD-7znxr4Ctk4LCxmaBiF5uwfn4KzZ0mcHvJxAu6jfaA-/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Antístenes&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La anécdota cuenta que Antístenes rechazó a Diógenes ya que
no admitía discípulos. Diógenes insistió, pero Antístenes no dio su brazo a
torcer e incluso le amenazó con el bastón. Ante esa actitud, Diógenes le dijo:
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;no hay un bastón lo bastante duro para
que me aparte de ti, mientras piense que tengas algo que decir&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Digo que
la anécdota es con toda probabilidad falsa porque Antístenes sí que admitía
discípulos, pero sólo jóvenes de clases desfavorecidas que no podían pagarse ir
a otro tipo de escuelas. En cualquier caso, Diógenes puso en práctica de forma
radical las enseñanzas de su maestro, que se basaban en prescindir de todo lo
superfluo como forma de alcanzar la felicidad y la sabiduría.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Como curiosidad, cuando Diógenes llegó a Atenas lo hizo
acompañado de un esclavo llamado Manes. Este esclavo terminó abandonándolo, sin
embargo Diógenes se lo tomó bien y declaró: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Si Manes puede vivir sin Diógenes, ¿por qué Diógenes no va a poder sin
Manes?&lt;/i&gt;”. Esta anécdota es una muestra de la filosofía que llevaría a lo
largo de su vida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El perro como
sinónimo de libertad ante las convenciones sociales&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Como ya hemos mencionado, Diógenes puso en práctica de forma
radical las ideas de su maestro Antístenes. Para ello, utilizó la ironía y la
burla como una forma de poner en evidencia aquello que consideraba como errores
e hipocresías de sus conciudadanos. Creía que el comportamiento de los animales
era una metáfora perfecta de la liberación frente a la sociedad, y de este
modo, haciendo suya la forma despectiva con la que llamaban a sus ideas (&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;cínicas&lt;/i&gt;, iguales que los perros) se hizo
rodear de una jauría de esos animales y declaraba ser como ellos: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Halago a los que dan, ladro a los que no lo
hacen y muerdo a los malos&lt;/i&gt;”. Consideraba que para ser hombre debía librarse
de las convenciones sociales, y para eso debía primero comportarse como un perro.
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHvtOafL_njSW0Ai76pYZvjCLfetAYMUXDEYkdL58rqK0uzwO8xP2tt1keW8JXAMz3hjUDPGFfkGL7SAj67Kvv3e3xdZtcIwNe5LxMWx-H5hPE1-r9SeAZUrKW3grkz08Vi3eQSKjtQUHB/s1600/220px-Jean-Bernard_Restout_-_Diogenes_Asking_for_Alms.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;167&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHvtOafL_njSW0Ai76pYZvjCLfetAYMUXDEYkdL58rqK0uzwO8xP2tt1keW8JXAMz3hjUDPGFfkGL7SAj67Kvv3e3xdZtcIwNe5LxMWx-H5hPE1-r9SeAZUrKW3grkz08Vi3eQSKjtQUHB/s1600/220px-Jean-Bernard_Restout_-_Diogenes_Asking_for_Alms.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Representación de Diógenes&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;De hecho, respondía a los que llamaban así haciendo gala de
un comportamiento similar a los perros. Una vez unos hombres le tiraron unos
cuantos huesos mientras se reían de él; Diógenes mantuvo la calma, se acercó a
ellos y les orinó encima. En otra ocasión contestó a los que se burlaban de él
llamándole “perro” mientras comía en el ágora (la plaza principal de la ciudad)
gritándoles “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¡Perros vosotros, que me
rondáis mientras como!&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Asimismo, cuando Platón lo llamó así le contestó “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sí, ciertamente soy un perro, pues regreso
una y otra vez junto a los que me vendieron&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Finalmente, decía de él mismo
que era “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;un perro de los que reciben
elogios, pero con el que ninguno de los que lo alaban quiere salir a cazar&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVpttNB8yB5K8H2qabF_2GcL93ccSZ6_QutDq8SFSGEcvo-070BPpgcFT_y12hCbxR10XBdYfX276qB22yeAwyYLPRMw_SzjaFmaHRnRRxKfKGfS7OPCKNVN9dNnVWKWGLH7gTahyphenhypheni8HLx/s1600/220px-Jean-L%25C3%25A9on_G%25C3%25A9r%25C3%25B4me_-_Diogenes_-_Walters_37131.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;162&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVpttNB8yB5K8H2qabF_2GcL93ccSZ6_QutDq8SFSGEcvo-070BPpgcFT_y12hCbxR10XBdYfX276qB22yeAwyYLPRMw_SzjaFmaHRnRRxKfKGfS7OPCKNVN9dNnVWKWGLH7gTahyphenhypheni8HLx/s1600/220px-Jean-L%25C3%25A9on_G%25C3%25A9r%25C3%25B4me_-_Diogenes_-_Walters_37131.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Diógenes en su tinaja&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las polémicas con Platón eran constantes. Éste lo definió
como un “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sócrates delirante&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” y Diógenes
estaba atento a lo que Platón enseñaba para ridiculizarlo. En cierta ocasión,
enterado de que Platón había definido al hombre como un “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;bípedo sin plumas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, Diógenes cogió una gallina, la desplumó y la
soltó en mitad en los muros de la Academia diciendo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;aquí tenéis al hombre de Platón&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Sin embargo, éste fue rápido de
reflejos y modificó su definición: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El
hombres es un bípedo sin plumas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;y de
uñas anchas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. En otra ocasión, Platón encontró a Diógenes lavando unas
lechugas en una fuente para comérselas, y le dijo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;¡Diógenes, si tú sirvieras a Dionisio, de seguro no tendrías que lavar
lechugas para comer!&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Diógenes, sin alterarse, se acercó a Platón y le
susurró al oído: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y si tú lavaras
lechugas, Platón, de seguro no tendrías que servir a Dionisio para comer&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La pobreza extrema
como denuncia&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Uno de los rasgos más conocidos de Diógenes es su renuncia a
los bienes materiales, como forma de poner de manifiesto la vanidad humana. Sus
únicas posesiones eran un zurrón, un bastón, la tinaja en la que vivía, un
plato en el que comía y una escudilla con la que bebía agua. Aun así, vio una
vez a un niño beber agua con sus manos y dijo “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;este niño me ha enseñado que todavía tengo cosas superfluas&lt;/i&gt;”, por
lo que decidió desprenderse de ella. Asimismo, vio a otro niño poner las
lentejas de su comida en un trozo de pan, por lo que también tiró su plato. Iba
siempre descalzo, y en verano se revolcaba en arenas ardientes y en invierno se
abrazaba a las estatuas cubiertas de nieve para, según él, acostumbrarse a los
rigores.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTnq9U7lQCSZZZAGBt6g_MBLNNupOkL5KGJURqY-A_A3gQWtYwjigqCHuVvLudjXol-vJTvWevelHk5pJ1uAznh5dQqMwi5t0Gw08JHVPebNxGD3MwLAmFwluWHQcPbdltCaWmfxOCwUzc/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;258&quot; data-original-width=&quot;195&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTnq9U7lQCSZZZAGBt6g_MBLNNupOkL5KGJURqY-A_A3gQWtYwjigqCHuVvLudjXol-vJTvWevelHk5pJ1uAznh5dQqMwi5t0Gw08JHVPebNxGD3MwLAmFwluWHQcPbdltCaWmfxOCwUzc/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Platón&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Este desprecio a las posesiones le llevaba a menudo a
utilizar los bienes materiales como instrumento de sus puyas. Por ejemplo, en
una ocasión en que alguien puso un candil a la entrada de su tinaja, lo usó a
plena luz del día diciendo que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;buscaba
un hombre honesto&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, dando a entender a todos con los que se cruzaba que
ellos no lo eran. Otra vez vio como los sacerdotes de un templo llevaban a
alguien que había robado una vasija perteneciente al tesoro y dijo: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los ladrones grandes llevan preso al pequeño&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
Finalmente, un hombre rico le invitó cierto día a cenar en su casa; mientras le
enseñaba las riquezas de su mansión le prohibió que escupiera en el suelo, a lo
que Diógenes respondió escupiéndole en la cara, ya que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;era el sitio más sucio que había encontrado&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdPO7B8xc1eyqtlGSR5ImvLbkMYG1_5j6fyShyphenhyphenobHGzRL0Qf2nrkT81jzbj3s-Uaf2jrAR-ApvSZUtSFbsqmrjliNdqHeJFJB31Ka1IaIxGeV76YwfZkSNeMzVbc-Ph5wHRCEeQIN-6uhM/s1600/socrates.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;370&quot; data-original-width=&quot;477&quot; height=&quot;248&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdPO7B8xc1eyqtlGSR5ImvLbkMYG1_5j6fyShyphenhyphenobHGzRL0Qf2nrkT81jzbj3s-Uaf2jrAR-ApvSZUtSFbsqmrjliNdqHeJFJB31Ka1IaIxGeV76YwfZkSNeMzVbc-Ph5wHRCEeQIN-6uhM/s320/socrates.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Muerte de Sócrates&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Mendigaba con frecuencia, ya que dependía de la caridad para
comer; lo curioso es que lo hacía mientras gritaba a los transeúntes “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Si ya has dado a alguien, dame también a mí;
si no, empieza conmigo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Solía decir también que la gente daba limosna a
los mendigos pero no a los filósofos porque “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;piensan que, algún día, pueden llegar a ser inválidos o ciegos, pero
filósofos, jamás&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. En cierta ocasión se le vio mendigar a una estatua, y
cuando le preguntaron por qué lo hacía repuso: “Me ejercito en fracasar”. Otra
vez pidió limosna a un hombre famosos por su mal carácter; cuando éste le dijo
que le daría algo si lograba convenecerle, Diógenes le contestó “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Si fuera capaz de persuadirte, lo haría para
que te ahorcaras&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSK8K6R0gVZDOJ9N2mkqL3o9sJFQzCONkYRZVXctqhgdGTPx2SWueON-VDbVKGlnjV2Vm3xlrgSfCV0ercNCUjMApkc8DCyxNtPvKyIiRDNk8KBimjNltWCDGoAJARaSgw1xITOxKygaWx/s1600/220px-Alexander_visits_Diogenes_at_Corinth_by_W._Matthews_%25281914%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;340&quot; data-original-width=&quot;220&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSK8K6R0gVZDOJ9N2mkqL3o9sJFQzCONkYRZVXctqhgdGTPx2SWueON-VDbVKGlnjV2Vm3xlrgSfCV0ercNCUjMApkc8DCyxNtPvKyIiRDNk8KBimjNltWCDGoAJARaSgw1xITOxKygaWx/s320/220px-Alexander_visits_Diogenes_at_Corinth_by_W._Matthews_%25281914%2529.jpg&quot; width=&quot;207&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Otra representación de Diógenes y Alejandro&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una de las cosas que solía afirmar es que las cosas de mucho
valor tenían poco precio y que las cosas caras eran poco valiosas, y ponía como
ejemplos las altas cantidades que se pagaban por algo tan superfluo como una
estatua frente a lo poco que se pagaba por la harina o el pan. Es irónico que
en la actualidad se denomine “Síndrome de Diógenes” a la acumulación
incontrolada de todo tipo de cosas, incluida basura, cuando el filósofo que le
da nombre se distinguió precisamente por renunciar a todos los bienes
materiales.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La burla como forma
de transmitir sus ideas&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Al igual que con Platón, Diógenes se servía de la burla para
ridiculizar las ideas de otros filósofos. En cierta ocasión escuchaba a un
discípulo de Zenón de Elea negar el movimiento, y en respuesta se levantó y
empezó a andar. Cuando alguien que le escuchaba le reprochó “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Te dedicas a la Filosofía y nada sabes&lt;/i&gt;”,
Diógenes le contestó “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Aspiro a saber, y
eso es justamente la filosofía&lt;/i&gt;”. En una ocasión un joven le pidió ser su
discípulo; Diógenes le dio un atún y le ordenó seguirlo donde fuera. Como al
poco rato se cansó de hacer el ridículo, el joven tiró el atún y se fue. Cuando
un tiempo después se volvieron a encontrar, Diógenes le dijo riéndose: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Un atún ha echado a perder nuestra amistad&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiZ5DkPRaxKIJy40YljgECOmV-3KjBTbNdzxY0KrKH7U_duUHWCGWwLRri2ZrOCChn1ckuqy1Y10COsBJdQiPZ1p9ecCRVBQCUkDJrmG3Buk-_-0fcxEV5V06TLylLkBqvS_-iUS1HAl2d/s1600/images+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;276&quot; data-original-width=&quot;183&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiZ5DkPRaxKIJy40YljgECOmV-3KjBTbNdzxY0KrKH7U_duUHWCGWwLRri2ZrOCChn1ckuqy1Y10COsBJdQiPZ1p9ecCRVBQCUkDJrmG3Buk-_-0fcxEV5V06TLylLkBqvS_-iUS1HAl2d/s1600/images+%25282%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Estatua de Diógenes&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero no sólo los filósofos eran objeto de sus burlas. Cierta
vez se acercó a un orador de nombre Anaxímenes, que era muy gordo, y le dijo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Concede a nosotros, mendigos, parte de tu
estómago; nosotros saldremos ganando y para ti será un gran alivio&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Además,
en cierta ocasión en que este orador daba un discurso se puso a agitar un
pescado entre la multitud; como sea que Anaxímenes perdió el hilo y dio por
terminado el discurso, Diógenes exclamó “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Un
pescado de un óbolo desbarató el discurso de Anaxímenes&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (el óbolo era una
moneda griega).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh96ZEaDlnKND9BDzWGQJjhS-B9iV24MkSabb6t2znD89jX971_8Vhc7Hdq_T-zz3gk3lm3VzMcNYYfNMDT8hhoKzFQFUReVRohKYOA2lUs36-GHhOZEp7a5Y7ZeAaPIYXoSVDK9IHBIy9/s1600/220px-Diogenes_looking_for_a_man_-_attributed_to_JHW_Tischbein.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;167&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh96ZEaDlnKND9BDzWGQJjhS-B9iV24MkSabb6t2znD89jX971_8Vhc7Hdq_T-zz3gk3lm3VzMcNYYfNMDT8hhoKzFQFUReVRohKYOA2lUs36-GHhOZEp7a5Y7ZeAaPIYXoSVDK9IHBIy9/s1600/220px-Diogenes_looking_for_a_man_-_attributed_to_JHW_Tischbein.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Buscando un hombre honesto&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Claro que a él tampoco le gustaba que no le prestaran
atención. Cierta vez que disertaba sobre un tema para él muy serio y nadie le
hacía caso, se puso a trinar. La gente, extrañada, empezó a congregarse
alrededor suyo, y él les reprochó que se apresuraran ante los que hacían
tonterías y no escucharan los temas serios. Los que le conocían se extrañaban
de que todos los días saludara cordialmente a un músico que al parecer era muy
malo; Diógenes respondía que le respetaba porque “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Como es, toca&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Se burlaba de todo y de todos. Y si bien los que le
escuchaban a menudo también se burlaban de él, a la vez le temían y le
respetaban.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La provocación y el
desprecio de las convenciones sociales&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A estas alturas ya deberíamos tener claro que Diógenes
despreciaba profundamente las convenciones sociales de sus conciudadanos, y
buscaba ridiculizarlas. Para ello hizo gala de un comportamiento antisocial y
subversivo que a través de la provocación. Una de sus conductas más
provocadoras consistía en hacer sus necesidades y masturbarse en público.
Argumentaba que ambas cosas eran naturales y por tanto no deberían requerir
privacidad, y a quienes le reprochaban su conducta les respondía “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;¡Ojalá, frotándome el vientre, el hambre se
extinguiera de una manera tan dócil!&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAvyM8-HgNBv3paRBw8-SJkld9a01Ig7dAhaU2q0CZMWHGGae1Jk47BV_G00pjaS3NOd1CL_Zg-7zvQ_9C3aT-W_joOPZKq5XD-HtUI_nSF_hrN8LALcD2mDa3qfn405_fmPoQN8fReEJI/s1600/Diogenes.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;800&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAvyM8-HgNBv3paRBw8-SJkld9a01Ig7dAhaU2q0CZMWHGGae1Jk47BV_G00pjaS3NOd1CL_Zg-7zvQ_9C3aT-W_joOPZKq5XD-HtUI_nSF_hrN8LALcD2mDa3qfn405_fmPoQN8fReEJI/s320/Diogenes.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Estatua de Diógenes en Estocolmo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Repetía incesantemente que prefería la compañía de los
cuervos a la de los aduladores, pues “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;los
cuervos devoran a los muertos; los aduladores, a los vivos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Azote de
supersticiosos, a una mujer que estaba postrada rezando a los dioses le dijo
que su postura era ridícula, pues si los dioses estaban en todas partes podía
estar en ese momento detrás de ella y su postura resultaría irreverente. Se
divertía estornudando a la izquierda de los que sabía que creían en
supersticiones (algo de mal agüero), y a los que veía consultar el significado
de algún sueño, les reprochaba que se preocuparan más por lo que hacían
dormidos que por su conducta estando despiertos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiH5kEpb8oDgGsxtXQAq0DXycAkK7Pd6CfPBBN5US-29C-VuZAGPdGItMG7Zk5CHoF-CFGtPeKG8WIdl09rR0I1G7Vs6dMn7ylyGmduRwS4fykKV9NYawMVfafdA_MdJKhIN1KVFykzAo3H/s1600/depositphotos_90300434-stock-illustration-barrel-of-diogenes-vintage-engraving.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1023&quot; data-original-width=&quot;927&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiH5kEpb8oDgGsxtXQAq0DXycAkK7Pd6CfPBBN5US-29C-VuZAGPdGItMG7Zk5CHoF-CFGtPeKG8WIdl09rR0I1G7Vs6dMn7ylyGmduRwS4fykKV9NYawMVfafdA_MdJKhIN1KVFykzAo3H/s320/depositphotos_90300434-stock-illustration-barrel-of-diogenes-vintage-engraving.jpg&quot; width=&quot;289&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;En su tinaja&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Poco se sabe de la muerte de Diógenes. Circularon varias
versiones: la ingestión de un pulpo vivo, la caída de un caballo… Incluso hubo
quién afirmó que se suicidó aguantando la respiración (algo biológicamente
imposible). Parece ser que sus últimas palabras fueron “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Cuando me muera, echadme a los perros. Ya estoy acostumbrado&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Filósofos
posteriores le admiraron, e incluso Epicteto le recordó como modelo de
sabiduría. En la ciudad de Corinto le recordaron con una columna de mármol que
coronaba la figura de un perro descansando.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/4864153598978725414/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/diogenes-de-sinope-un-filosofo-singular.html#comment-form' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4864153598978725414'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/4864153598978725414'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/09/diogenes-de-sinope-un-filosofo-singular.html' title='Diógenes de Sínope, un filósofo singular'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMOxwPOVGIJDzbFGRmq5DaaqDQowTW30QSh1RRCh9j9qvtvYZlQTr3CIJv5ly1Tn4aQUCKetZKgfMOE5nbx6iPxIslkjd2FaEPSVSP1Ai1yIObXH7OJnyHvNtHJX-enh8uBTJnXB9qgvPA/s72-c/descarga.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-1803758847567720502</id><published>2018-05-26T09:01:00.000+02:00</published><updated>2018-10-05T19:42:08.505+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Curiosidades"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="España"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>La estafa de los &quot;Duros Sevillanos&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A lo largo de la Historia se han producido muchas estafas. Un
buen número de ellas se han desarrollado con la aquiescencia de los distintos
estados (como el famoso&amp;nbsp;&lt;i&gt;crack&lt;/i&gt; del
29, sin ir más lejos), e incluso se han dado casos de estafas de los distintos
estados contra sus propios ciudadanos (como el caso de la Compañía de los Mares
del Sur británica en el siglo XVIII). Lo que no es nada usual es que los
ciudadanos de ese país respondan a la estafa con otra del mismo tipo y aún
mayor. Este es el caso del episodio que vamos a tratar hoy: los “&lt;i&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;” (también llamados “&lt;i&gt;duros de Covián&lt;/i&gt;”).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2dIJf7n1RJdNxoT_PsM2NhRg4zhZ1MTHkdM4UzRXAwBj5nsigXBWO7DkqcayGOm5hvSo2z78s1zjzkUlQNepIoVgINlBM0aDXJKH22_9xvheV7wK0dKeR5w4Tzle7sgjns-1IQZcOcRec/s1600/217841690.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;313&quot; data-original-width=&quot;631&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2dIJf7n1RJdNxoT_PsM2NhRg4zhZ1MTHkdM4UzRXAwBj5nsigXBWO7DkqcayGOm5hvSo2z78s1zjzkUlQNepIoVgINlBM0aDXJKH22_9xvheV7wK0dKeR5w4Tzle7sgjns-1IQZcOcRec/s1600/217841690.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Duros Sevillanos&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A finales del siglo XIX y comienzos del siglo XX,
coincidiendo con la pérdida de las últimas colonias de ultramar y la bajada del
precio de la plata, el gobierno español empezó a emitir monedas de cinco
pesetas (conocidas como &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;) con
una cantidad de metal equivalente más o menos a la mitad de su valor nominal.
Cuando se dieron cuenta de la estafa, muchos ciudadanos empezaron a falsificar
dichos &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt; (en algunos casos, consiguiendo monedas con más plata que la que
contenían los oficiales). La locura acabó en 1908, cuando el gobierno de
Antonio Maura decidió retirar todas las monedas de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; del mercado. Esta es la historia de la enorme (y por momentos
simpática) estafa de los “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros
sevillanos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt; de plata&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A mediados y finales del siglo XIX la economía española era
un caos. A la pérdida de gran parte de las colonias americanas había que añadir
el intermitente estado de guerra civil en todo el país a consecuencia de las Guerras
Carlistas y la continua inestabilidad interna, tanto política como social. Este
panorama llevaba a que a la grave caída de ingresos se sumara el aumento
vertiginoso del gasto, lo que hacía que las cuentas del Estado estuviesen
siempre cogidas con alfileres. Uno de los métodos usados para cuadrar los números
era la emisión de deuda fuera del país, poniendo como garantía la isla de Cuba
(todavía perteneciente a la corona). Un aval así aseguraba que se prestara
dinero a España, pues la riqueza en materias primas de la isla era inmensa;
pero también hacía que los distintos gobiernos de la Restauración tendieran a
gastar más de lo que tenían. En resumidas cuentas, más o menos como hoy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggx2abjwrmH0xzkh_Jg9n-Y1G_30BvlA9pG3k5h-kY2-tGD324TuhPbSvpYxNpzR65DY050uknUptF3dgei45mLFlBvQXJmVU0QbgSGkgIkpgCKI2TlhGVoM-0_5EbJBaEcYkmxDHW-fgQ/s1600/1103-+duro+falso.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggx2abjwrmH0xzkh_Jg9n-Y1G_30BvlA9pG3k5h-kY2-tGD324TuhPbSvpYxNpzR65DY050uknUptF3dgei45mLFlBvQXJmVU0QbgSGkgIkpgCKI2TlhGVoM-0_5EbJBaEcYkmxDHW-fgQ/s1600/1103-+duro+falso.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Duro&lt;/i&gt; falso&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Eran unos tiempos en los que las monedas tenían que estar
respaldadas por su valor nominal en metales preciosos. Así, una moneda de una
peseta debía contener esa misma cantidad en oro o plata (ya desde 1874 se
utilizaban los billetes, pero éstos eran considerados un certificado de
depósito por su valor en oro custodiado a buen recaudo en las cámaras
acorazadas del Banco de España). Sin embargo, la grave carestía de oro hizo que
en 1876 se emitiera una Real Orden que establecía que las principales monedas
debían ser acuñadas en plata (aunque un año después se autorizaron algunas
emisiones en oro). Así pues, los famosos &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
(monedas de 5 pesetas) pasaron a acuñarse en ese metal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHJK2h7P0Rz22A69-mrUxG_9IarxbjuAmKK4kCJ-b_7fw6_kF7xID1FX5kcyoGvQThC4DQ0nTFqErt5dYRBvTYi-hfYVeTYG74vGiOqH_e4xqXr1BGgVo5se8OvnYU6QIZKOUQYNO6U_wy/s1600/desastre_cuba.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;700&quot; data-original-width=&quot;576&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHJK2h7P0Rz22A69-mrUxG_9IarxbjuAmKK4kCJ-b_7fw6_kF7xID1FX5kcyoGvQThC4DQ0nTFqErt5dYRBvTYi-hfYVeTYG74vGiOqH_e4xqXr1BGgVo5se8OvnYU6QIZKOUQYNO6U_wy/s320/desastre_cuba.jpg&quot; width=&quot;263&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Viñeta satírica sobre la pérdida de Cuba&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y poco después la diosa Fortuna vino a visitar a los
gobiernos (también al español): se descubrieron nuevos y abundantes yacimientos
de plata en México y Estados Unidos. Este golpe de suerte hizo que la
producción de este metal aumentara hasta niveles insospechados. Y como es
natural, a medida que la producción crecía, el precio de la plata fue bajando. La
nueva situación le vino como anillo al dedo a dichos gobiernos, ya que fabricar
monedas les costaba cada vez menos. Esto hizo que el Gobierno español empezara
a emitir más y más moneda para sufragar los gastos del Estado. Sólo en 1898,
año en que se perdieron los últimos restos del imperio de ultramar, se
emitieron doscientos millones de &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt; de plata (un total de mil millones de
pesetas), una cantidad exorbitante para la época y más que en cualquier otro
año del siglo XIX.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvhrogo_UVbch165v7RF8tzmGtvE5BAXmuA1wTpgXrWaxZOjNn0BdddaLi2mr3rYeVTg1js34RFQj5ccDUnoGlzJ6wEp1aUTYUKpAo4hsKjlniq3qTsn-8OhGmWHnYpy1cODT1q8L4RKai/s1600/1103-+duro+oficial.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvhrogo_UVbch165v7RF8tzmGtvE5BAXmuA1wTpgXrWaxZOjNn0BdddaLi2mr3rYeVTg1js34RFQj5ccDUnoGlzJ6wEp1aUTYUKpAo4hsKjlniq3qTsn-8OhGmWHnYpy1cODT1q8L4RKai/s1600/1103-+duro+oficial.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;i&gt;Duro&lt;/i&gt; auténtico&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero a pesar de todo el precio de la plata seguía bajando, lo
que hacía que los &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; tuvieran un
valor nominal de cinco pesetas pero su valor real fuera de aproximadamente dos
pesetas y media. Como es natural, esto beneficiaba enormemente a las arcas
públicas, ya que hacer una moneda costaba más o menos la mitad de lo que se
podía comprar con ella. Aprovechando la situación, se emitía más y más moneda a
fin de inyectar liquidez en el sistema, muy maltrecho tras la pérdida
definitiva del imperio. Claro que, estrictamente hablando, emitir moneda con un
valor facial mayor que el valor del metal con el que estaba hecha significaba
que el gobierno estaba cometiendo una estafa (legal, pero estafa a fin de
cuentas), por lo que los gobernantes se guardaron mucho de informar de nada de
esto a los españoles.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Aparecen los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;A pesar del secretismo que rodeó todo el asunto por parte del
gobierno español, hubo gente que se dio cuenta de todo, entre ellos algunos
falsificadores. Y es que la caída del precio de la plata no sólo beneficiaba al
gobierno, sino también a quienes se dedicaban al rentable pero peligroso
negocio de falsificar moneda. A partir de ese momento podían dejar de utilizar
calamina o cobre bañado en plata para sus negocios y usar plata de verdad, la
misma que el gobierno utilizaba para fabricar la moneda auténtica. Y del mismo
modo que el gobierno ganaba dos pesetas y media por cada duro que fabricaba,
ellos ganaban la misma cantidad por cada moneda falsa que colocaban en la
calle. Acababan de nacer los “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros
sevillanos&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-g1j2DFC9qLnpM2GgA-4b44y3oZDvicNnyoVoC1ZYi9Akp0QUD75IZuvfqv4YYIOls54YlAHc07KpBeqcSbVbNFJD8i8li_bxmJc9f05-L_rBf-bhPNEb0w0lpbN3QRgfMghb3tKlorLr/s1600/14976383172511.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;674&quot; height=&quot;199&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-g1j2DFC9qLnpM2GgA-4b44y3oZDvicNnyoVoC1ZYi9Akp0QUD75IZuvfqv4YYIOls54YlAHc07KpBeqcSbVbNFJD8i8li_bxmJc9f05-L_rBf-bhPNEb0w0lpbN3QRgfMghb3tKlorLr/s320/14976383172511.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Imagen actual del Banco de España&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El nombre de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;sevillanos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”
vino de la leyenda de que un noble de Sevilla estaba detrás de su acuñación con
el beneplácito de las autoridades, y a que se pensaba que en esta ciudad era
donde más cecas (fábricas de moneda) ilegales había. En cualquier caso,
tenemos constancia de donde aparece por primera vez ese nombre de forma oficial;
en una sesión del Parlamento, un diputado por Gerona se quejó amargamente de
que en su provincia había aparecido una ceca ilegal de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;moneda sevillana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, lo que provocó la ofendida respuesta de un
diputado por Sevilla, que dijo que además de la moneda esa afirmación significaba
también “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;falsificar el apellido&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie9SyLbFiz6gdn6sbWweFCX_aD6YNdvHZdhEgiKuPjUwvVuZ8LkTxL3waCEDDn9iIPuhnbjX7CrhYknzwhqSgozXBYjyR_D2-SEpKqNsPt2ovcO0zpF49B6oc0Dea6xxxOsFs5Ga4qppsv/s1600/Mil.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie9SyLbFiz6gdn6sbWweFCX_aD6YNdvHZdhEgiKuPjUwvVuZ8LkTxL3waCEDDn9iIPuhnbjX7CrhYknzwhqSgozXBYjyR_D2-SEpKqNsPt2ovcO0zpF49B6oc0Dea6xxxOsFs5Ga4qppsv/s320/Mil.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Billete de 1.000 pesetas de 1895&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cualquier caso, el nombre prendió. Y también la práctica,
que empezó a extenderse por toda España e incluso cruzó el Atlántico. Había
fábricas de moneda ilegales por toda la geografía española, pero sobre todo en Cataluña, Alicante y por supuesto en Sevilla. Se
llegó a detectar una partida de &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt; falsos acuñados en México que,
curiosamente, contenían más plata que las monedas auténticas. Y naturalmente,
las monedas falsas empezaron a circular por todo el territorio nacional a
velocidad de vértigo. Algunas falsificaciones eran tan buenas que ni el mismo
Banco de España era capaz de distinguirlas de las monedas auténticas. De vez en
cuando la policía descubría alguna ceca ilegal y detenía algún grupo de
falsificadores, pero en la práctica las autoridades eran incapaces de atajar el
problema.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjl64NQsO0xgohKf9XhBV8wy29mlK_oXG2S9viRgb2DqY6qhzA4p7QPBfvZV-jF4YZ0Cc3H5pZ-6350OQEC3tJR3euo5yiuF1rhD5R_hzA9vq-iken1txHepgjgPu1Rnt0qaCJjLKb6pSTa/s1600/1103-+vi%25C3%25B1eta+duro.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;138&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjl64NQsO0xgohKf9XhBV8wy29mlK_oXG2S9viRgb2DqY6qhzA4p7QPBfvZV-jF4YZ0Cc3H5pZ-6350OQEC3tJR3euo5yiuF1rhD5R_hzA9vq-iken1txHepgjgPu1Rnt0qaCJjLKb6pSTa/s1600/1103-+vi%25C3%25B1eta+duro.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Viñeta satírica sobre los &lt;i&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que el gobierno se encontraba atado de pies y manos, ya
que reconocer el desfase entre el valor nominal y el valor real de los &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt;
pondría en evidencia que los primeros que habían iniciado la estafa habían sido
ellos, con el peligro de que la moneda dejara de circular y se colapsara la
economía. Así pues, prefirió guardar silencio, esperando que el gobierno
siguiente solucionara el problema. Se produjo entonces la confirmación de una
ley económica enunciada tres siglos antes por el economista Thomas Gresham: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;la moneda mala acaba por desplazar a la
buena&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Y es que cuando un español detectaba que le habían colado un &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duro sevillano&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, lo separaba e intentaba
colocárselo a otro. Se formaron entonces dos mercados de &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt;, los buenos y
los malos. Lo más curioso es que tanto unos como otros estaban adulterados en la
misma medida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La situación se
descontrola&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;Tan buenas eran algunas falsificaciones que la Casa de la
Moneda llegó a publicar un libro de instrucciones de ¡750 páginas!, en las
cuales se descubrían todas las artimañas de los falsificadores y se enseñaba al
público a identificar los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;
malos. Fue en vano. El mercado quedó, literalmente, saturado de &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;. De los casi 1.500 millones de
pesetas en ese tipo de monedas que había en España, se calcula que más de 400
millones estaban en &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt; falsos.
Esta situación hizo que el gobierno dejara de acuñar esta moneda en 1899, pero
ni de este modo se arregló la situación. La cantidad de &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt; en la economía era tan grande que literalmente perdieron todo
su valor. Se había producido lo que en Economía se conoce como “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;repudio de la moneda&lt;/i&gt;”. La gente no
quería &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;, ni buenos ni malos. Los
niños jugaban con ellos en la calle y la mayor utilidad que se les podía dar
era calzar alguna mesa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidcQgd0WvbQbt08XRlx2EG-tnP5f470HhmC6UxwgKyeVHWzPBA-Pji_wpojAJZtwEZSBhgGNLespfsjwPlzGLQXiFxSgG3Fdi-niTwr8WeK5VsgF6kVkrlB8rSfhrZw-hrIvP37zBOYmR-/s1600/image_content_7069815_20170827044820.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;425&quot; data-original-width=&quot;755&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidcQgd0WvbQbt08XRlx2EG-tnP5f470HhmC6UxwgKyeVHWzPBA-Pji_wpojAJZtwEZSBhgGNLespfsjwPlzGLQXiFxSgG3Fdi-niTwr8WeK5VsgF6kVkrlB8rSfhrZw-hrIvP37zBOYmR-/s320/image_content_7069815_20170827044820.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Antonio Maura despachando con Alfonso XIII&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En 1905 los obreros se negaban a cobrar en &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; y exigían su salario en pesetas.
Para otros pagos, se utilizaba el papel moneda que, como hemos dicho, se
consideraba un depósito legal de oro en el Banco de España. La compañía de
ferrocarriles (por entonces en manos privadas) no admitía el pago con &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; en sus taquillas, e incluso los
bancos dispensaban monedas falsas entre las buenas (y además no atendían
reclamaciones al respecto). Era imposible comprar con &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; porque todo el mundo los rechazaba, ya fuesen buenos o malos.
Ante la caótica situación, el 16 de julio de 1908 el gobierno presidido por
Antonio Maura decidió retirar todas las monedas de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; del mercado, confiando así en poder solucionar de una vez por
todas el problema. Una esperanza vana, como veremos. Al menos en principio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;La solución al caos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;He dicho que la esperanza fue vana porque en la Real Orden
del 16 de julio de 1908 se especificaba que a las personas de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;notoria buena fe&lt;/i&gt;” se les canjearían los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt; falsos por un recibo con su valor
de mercado en plata; es decir, que por cada &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duro&lt;/i&gt;
falso el ciudadano recibiría dos pesetas y media, la mitad de su valor. El
resultado fue fulminante: los &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;duros&lt;/i&gt;
dejaron de circular. Dándose cuenta de la metedura de pata, el gobierno
rectificó al día siguiente con otra Real Orden (e incluso hubo una tercera del
29 de julio), por la que el canje se haría por el valor nominal (5 pesetas) en
moneda de curso legal. Fue entonces cuando la situación empezó a reconducirse.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6_Ppxe7En1KQIb6NgdlIjPb97NzZSGVhnibBGxVxivMD0eypAp6MMhn5v-Bwg-Q88FDAI4r2ZhIzYRsJw1skeCeZ2fiGiI94jwrSy4t5Sd6Al1j5VR1_qBrWq_tI757T5u6xE7hMFUtHH/s1600/1103-+canje+casa+moneda.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;177&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6_Ppxe7En1KQIb6NgdlIjPb97NzZSGVhnibBGxVxivMD0eypAp6MMhn5v-Bwg-Q88FDAI4r2ZhIzYRsJw1skeCeZ2fiGiI94jwrSy4t5Sd6Al1j5VR1_qBrWq_tI757T5u6xE7hMFUtHH/s1600/1103-+canje+casa+moneda.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Canje de &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sólo el primer día se recogieron en Madrid 47.258 monedas
falsas, y en 15 días se habían canjeado más de 13 millones. No obstante, no
faltaron los problemas: largas colas, trifulcas y peleas, canjes mal hechos en
los que se daba un &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; falso a
cambio de otro &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duro&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; falso… Pero lo
más curioso es que mucha gente decidió quedarse con las monedas y no
canjearlas, ya que a fin de cuentas estaban hechas de plata buena y mantenían
su valor al peso. Se calcula que, de los 80 millones de monedas falsas que
llegaron a circular, los españoles guardaron en el colchón unos 3 millones de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBkTuOvGnM7HE3s0QMaTgdAj1-p_cPNzi3Fne1cVOA_VXAbDgqahi4uW4ORhvNehKKvAwu3wMqj2cdnC0PdirCBaw9tsl7XgwVANILTmp3yEMXMhvhuVMxWdAW6lxkktgbguSHQyBJqe9Q/s1600/1103-+duros+sevillanos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;149&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBkTuOvGnM7HE3s0QMaTgdAj1-p_cPNzi3Fne1cVOA_VXAbDgqahi4uW4ORhvNehKKvAwu3wMqj2cdnC0PdirCBaw9tsl7XgwVANILTmp3yEMXMhvhuVMxWdAW6lxkktgbguSHQyBJqe9Q/s1600/1103-+duros+sevillanos.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Colección de &lt;i&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A partir de entonces el gobierno tomó una decisión que debió
haber tomado mucho antes: regular las importaciones y el mercado nacional de la
plata. Se confiaba así en que no se repitiera la situación de picaresca que
había iniciado el gobierno y de la que después se habían aprovechado los demás.
Además, se consolidó el papel moneda como medio de pago, ya que era un valor
seguro al considerarse una garantía de depósito en oro, bien guardado en las
cajas fuertes del Banco de España. Las monedas dejaron de acuñarse en metales
preciosos y de tener valor intrínseco, considerándose desde entonces del mismo
modo que un billete: una garantía de depósito. En los años 20 del siglo XX se
hicieron comunes las acuñaciones en níquel, un metal que no valía la pena
adulterar ya que no tenía demasiado valor en sí mismo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhimrInfwxV9bSWZ3mg81eJO3pXbfcvn4233MFULVRG3htUP1wJ6zdZz1grzODk6cyqt3pAm4_dJJvh6sAtQywWYQFmsQW_ZsPfDo-fq_eAgiSJo_8MTi_kpnPRA1k-3xr894sWWa_yc4mq/s1600/1103-+canje.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;231&quot; data-original-width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhimrInfwxV9bSWZ3mg81eJO3pXbfcvn4233MFULVRG3htUP1wJ6zdZz1grzODk6cyqt3pAm4_dJJvh6sAtQywWYQFmsQW_ZsPfDo-fq_eAgiSJo_8MTi_kpnPRA1k-3xr894sWWa_yc4mq/s1600/1103-+canje.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cola para canjear &lt;i&gt;duros&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los metales preciosos se reservaron para las monedas
conmemorativas, los &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;duros sevillanos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
se convirtieron en unas cotizadas piezas de coleccionistas (y de hecho, aún lo
son) y durante algún tiempo se popularizó la expresión “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;eres más falso que un duro sevillano&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Con el tiempo, se abandonó
el patrón oro para la acuñación de moneda, con lo que los gobiernos de todo el
mundo respiraron aliviados: a partir de ese momento podían emitir cuanta moneda
quisieran sin el respaldo de ninguna reserva en metales preciosos. Podían
literalmente crear dinero de la nada y gastarlo como quisieran, sin más freno
que la inflación. Y en ello siguen: creando dinero de la nada y gastándolo a
manos llenas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/1803758847567720502/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/la-estafa-de-los-duros-sevillanos.html#comment-form' title='10 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1803758847567720502'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1803758847567720502'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/la-estafa-de-los-duros-sevillanos.html' title='La estafa de los &quot;Duros Sevillanos&quot;'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2dIJf7n1RJdNxoT_PsM2NhRg4zhZ1MTHkdM4UzRXAwBj5nsigXBWO7DkqcayGOm5hvSo2z78s1zjzkUlQNepIoVgINlBM0aDXJKH22_9xvheV7wK0dKeR5w4Tzle7sgjns-1IQZcOcRec/s72-c/217841690.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>10</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-8838518447176191797</id><published>2018-05-19T09:00:00.000+02:00</published><updated>2018-12-23T10:17:50.349+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Moderna"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Los náufragos olvidados de Tromelin</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;No creo arriesgar mucho si digo que la inmensa mayoría de los
lectores de este blog no conoce la isla de Tromelin. Yo mismo no oí hablar de
ella hasta hace pocas semanas. Y no les estoy llamando ignorantes, es que este
islote aislado de menos de 4 kilómetros cuadrados está en el Océano Índico, en
medio de la nada, y no tiene ninguna importancia salvo para la observación
meteorológica, como lugar de cría de tortugas marinas y como sitio de paso para
las aves. Nadie lo conocería en la actualidad de no ser por un trágico
suceso ocurrido allí en el siglo XVIII: el naufragio de un barco negrero y el
posterior abandono de los esclavos que transportaba a su suerte.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnux31PaFZxXvZY5VWpoXw7NuQ7ghqHuCn-pOYxnCfREXhUfaJH6WnV7A08nPc1JW3VsOccKQgiGCILDiziB6ZUWG1Y-J_RnnsXuspO72_BbWaXXL9cxG6i4Bh_GcxSnKJ-Ev5sliXL75U/s1600/tromelin2+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;304&quot; data-original-width=&quot;634&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnux31PaFZxXvZY5VWpoXw7NuQ7ghqHuCn-pOYxnCfREXhUfaJH6WnV7A08nPc1JW3VsOccKQgiGCILDiziB6ZUWG1Y-J_RnnsXuspO72_BbWaXXL9cxG6i4Bh_GcxSnKJ-Ev5sliXL75U/s1600/tromelin2+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;La isla de Tromelin azotada por las olas&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que quizá no haya peor crimen que un ser humano pueda
realizar que esclavizar a otros seres humanos. Sin embargo, la esclavitud ha
estado presente en la Historia desde la más remota antigüedad. No obstante, no
se crean que esta horrible práctica es sólo cosa de los tiempos pasados; por
ejemplo, Mauritania la prohibió en el no tan lejano 1981 y hasta 2007 era legal
allí poseer un esclavo. Hoy en día se calcula que existen 24 millones de seres
humanos en condiciones de esclavitud, más que en cualquier otro momento de la
Historia humana, y es triste que a veces la vida humana no valga más que lo que
el precio que alguien quiera ponerle. Es por eso que contaremos hoy la historia
de supervivencia y resistencia de los olvidados náufragos de la isla de
Tromelin.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La travesía de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El 17 de noviembre de 1760 partió del puerto francés de
Bayona el navío “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;”. Este barco
pertenecía a la Compañía Francesa de las Indias Orientales, una empresa
comercial fundada en 1664 para comerciar por todo el Océano Índico y hacer la
competencia a sus homónimas inglesa y holandesa. “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;”, comandado por el capitán Jean de La Fargue, llevaba una
tripulación de unos 142 hombres, entre marineros y oficiales. Después de hacer
una corta escala en el puerto de Pasajes (Guipúzcoa), puso rumbo a Madagascar.
Allí debía cargar sus bodegas, continuar hasta Mauricio (llamada por entonces
Île de France) y posteriormente dirigirse hacia las factorías francesas en la
India.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgX6ttWzTRLB2YObUyl22MWteMQGKsGogJwL2EukT1WZyRGVYaURjGwRt7nBkJZR_Mi1vNmJUsWVo0BBDB4IAIoTi8UMzJIr3aTm2oRYvqMstYw5C4P3ApFUC0W1p4qe45I7Kb91Yi5YeDI/s1600/250px-Armoiries_de_la_Compagnie_des_Indes_Orientales.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;248&quot; data-original-width=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgX6ttWzTRLB2YObUyl22MWteMQGKsGogJwL2EukT1WZyRGVYaURjGwRt7nBkJZR_Mi1vNmJUsWVo0BBDB4IAIoTi8UMzJIr3aTm2oRYvqMstYw5C4P3ApFUC0W1p4qe45I7Kb91Yi5YeDI/s1600/250px-Armoiries_de_la_Compagnie_des_Indes_Orientales.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Escudo de la Compañía Francesa de las Indias Orientales&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una vez llegados a Foulpointe, en la costa oriental de
Madagascar, el capitán decidió que el viaje sería mucho más provechoso si
incluía en la carga algo de contrabando; y la mercancía elegida fueron esclavos
malgaches. La esclavitud estaba en vigor por aquel entonces en Francia (no fue
abolida hasta 1794, tras el triunfo de la Revolución Francesa; aunque Napoleón
la restableció en 1802 y no fue definitivamente eliminada hasta el año 1848).
Sin embargo, el comercio de esclavos era monopolio del Estado y se necesitaba
de un permiso especial para realizarlo, algo de lo que carecía “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. No obstante el riesgo,
compraron y cargaron a unos 150 esclavos y los embutieron en las bodegas,
esperando venderlos en Mauricio y sacar pingües beneficios.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjMh6uPXGUs6575PIeZyT_EPLnj1MIGltklGGSUVVGR2e_iBWTeVHNMlDWhTDlM-0Cp4iyZijd05Vq2BmIZbPfp2P_AAIhSe-CKy_NJZEbRPYotGAteUdlOxkguEfkfujauwegX7HQE-WZ/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;179&quot; data-original-width=&quot;282&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjMh6uPXGUs6575PIeZyT_EPLnj1MIGltklGGSUVVGR2e_iBWTeVHNMlDWhTDlM-0Cp4iyZijd05Vq2BmIZbPfp2P_AAIhSe-CKy_NJZEbRPYotGAteUdlOxkguEfkfujauwegX7HQE-WZ/s1600/descarga+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Disposición de los esclavos en un barco negrero&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Claro que llevar contrabando de una mercancía que era
monopolio del Gobierno era una labor peligrosa. Cualquier barco de guerra podía
abordar a “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, requisar a los
esclavos y detener a toda la tripulación, de modo que decidieron no ir por la
ruta convencional hasta Mauricio. Esta decisión les llevó a escoger una ruta
menos transitada, algo peligroso dado los precarios mapas de la época, a la
navegación nocturna y a que las fechas (julio de 1761) eran las de pleno
invierno austral, y la mar no estaba para muchas bromas. Y en esas condiciones,
pasó lo que muchos temían: el barco naufragó en medio de la nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El naufragio y la
balsa&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El 31 de julio de 1761, el barco chocó contra los arrecifes
de la isla de Tromelin y embarrancó. El fuerte oleaje hizo el resto y “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;L’Utile&lt;/i&gt;” tardó poco en irse a pique.
Alrededor de 70 esclavos (encerrados en las bodegas) y más de 20 miembros de la
tripulación murieron en el naufragio, pero el resto logró llegar hasta la isla.
Durante los siguientes días, lograron sacar del pecio gran parte del material
que podía ser reutilizado, como velas, madera, provisiones y agua. Estos útiles
les permitieron construir un precario refugio, encender un fuego y cavar un
pozo, algo fundamental puesto que la isla no tenía fuentes naturales de agua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQrqbRiea7bGOc49ZsMyZPrJqwYRDPz66wXJvEhTOgxdQm8c-AlSuHszAJquiKfEDjTU-IN08kLTRfjmlKta6GH46YnguPYsObclJnPQ2TSy2N-cvDpsr_LuJq3HNo_rULs39tTQRpT9DC/s1600/Informe+impreso+sobre+las+circunstancias+del+hundimiento.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;308&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQrqbRiea7bGOc49ZsMyZPrJqwYRDPz66wXJvEhTOgxdQm8c-AlSuHszAJquiKfEDjTU-IN08kLTRfjmlKta6GH46YnguPYsObclJnPQ2TSy2N-cvDpsr_LuJq3HNo_rULs39tTQRpT9DC/s1600/Informe+impreso+sobre+las+circunstancias+del+hundimiento.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Informe sobre las circunstancias del hundimiento&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tromelin, la isla en la que habían naufragado, no se llamaba
así por aquel entonces. Había sido descubierta en 1722 por un marino francés
llamado Jean Marie Briand, y bautizada como &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Île
des Sables&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que traducido significa Isla de la Arena. Y es que básicamente
sólo hay arena en ella, además de unos pocos arbustos. El islote, totalmente
rodeado de arrecifes y golpeado continuamente por los vientos alisios, apenas
medía 4 kilómetros de largo y unos 700 metros de ancho. Su punto más alto
apenas alcanzaba los 7 metros sobre el nivel del mar, y huelga decir que no
había fuentes de agua potable en toda la isla. A más de 450 kilómetros de la
tierra habitada más próxima, los náufragos se encontraban en mitad de ninguna
parte, y sobrevivir allí iba a ser una dura tarea.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg26oRDD-c1weuioszqZPEgNOZPqezPV3qjg3qPPEOT7v0UjpH5GIulxlyXILX0X_LkMOMOAhV66j-05mD40w8okaXOn2qhU8UAEMofYhFpiolG4i6XBM7_KZv3lwCgV-G_oc8vd5seNuOe/s1600/Screen_shot_2012_11_03_at_11.54.15_PM.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;387&quot; data-original-width=&quot;440&quot; height=&quot;281&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg26oRDD-c1weuioszqZPEgNOZPqezPV3qjg3qPPEOT7v0UjpH5GIulxlyXILX0X_LkMOMOAhV66j-05mD40w8okaXOn2qhU8UAEMofYhFpiolG4i6XBM7_KZv3lwCgV-G_oc8vd5seNuOe/s320/Screen_shot_2012_11_03_at_11.54.15_PM.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Situación de la isla de Tromelin (en la A)&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero parece ser que en la supervivencia también hay clases.
Los suministros rescatados del pecio se reservaron exclusivamente para los
blancos. A los esclavos apenas se les dio agua y comida, teniendo que
arreglárselas por su cuenta. Unos y otros sobrevivieron a base de pescado,
tortugas y aves marinas, y en el cuaderno de bitácora se puede leer que “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;unos 20 negros murieron al no recibir agua&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
Aun así, el primer oficial Barthelemy Castellan du Vernet (que había asumido el
mando tras perder la cordura el capitán en el naufragio) logró involucrar a
todos en la construcción de una balsa; a los blancos con la esperanza de
escapar, y a los negros con la promesa de volver a rescatarlos y dándoles un
escrito por el que los liberaba de la esclavitud.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdI7kBPO5zaMqafF6j0rAF71UAIwWsJY6yxi4IlTMVM7AGxP_Fw9_JyLUCCaXZ6-slIF3c-FfTxl4gr4v6AlWZuk9V-wBA6sUC1qm_Cq9uSArROz8ddBMFBTimy1bKzu3_qgd7DfIvpgR5/s1600/esclavos02.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;256&quot; data-original-width=&quot;448&quot; height=&quot;182&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdI7kBPO5zaMqafF6j0rAF71UAIwWsJY6yxi4IlTMVM7AGxP_Fw9_JyLUCCaXZ6-slIF3c-FfTxl4gr4v6AlWZuk9V-wBA6sUC1qm_Cq9uSArROz8ddBMFBTimy1bKzu3_qgd7DfIvpgR5/s320/esclavos02.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Sello francés sobre la isla&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tras 6 meses de trabajos, la balsa finalmente estuvo
terminada. Como era de esperar, no todos cabían, así que se embarcaron en ella
los 123 blancos supervivientes. Los esclavos fueron dejados&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;a su suerte con algo de agua, algunos víveres
y la promesa de que pronto vendrían a por ellos. 60 personas quedaron
abandonadas en la isla con la esperanza de que serían rescatados en un breve
plazo. La esperanza fue vana, y los pocos que quedaron estuvieron en Tromelin
otros 15 años.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El olvido&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Poco más de 4 días después de partir, la balsa llegó a
Mauricio. Castellan avisó a las autoridades de la situación, pero el gobernador
se negó a enviar barcos para rescatar a los que habían quedado en la isla. Por
una parte, estaba furioso de que se hubiesen desobedecido sus órdenes de vender
esclavos; por otra parte, tenía una razón práctica: se estaba produciendo la
Guerra de los Siete Años entre Francia e Inglaterra, y un bloqueo inglés a la
isla podía hacer que tuviera demasiadas bocas que alimentar si traía a los
esclavos de vuelta. Durante los siguientes meses, Castellan abogó
insistentemente por enviar un barco de rescate, pero la negativa del gobernador
era firme.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfbZJ_0SaAJBHf-JFvdUEG8I14AZJ6P3maxPL7dLLdpoqHu7hXE5SOsHwC2uWqrtsdjtGnTrJ6KWmYXKrIzDZSf6GtWMR-IDADcOTZuOEyU3LjRPmYVDwANRcg_Y8yK0znBwMhfaZEzFrD/s1600/esclavos03.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;525&quot; data-original-width=&quot;700&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfbZJ_0SaAJBHf-JFvdUEG8I14AZJ6P3maxPL7dLLdpoqHu7hXE5SOsHwC2uWqrtsdjtGnTrJ6KWmYXKrIzDZSf6GtWMR-IDADcOTZuOEyU3LjRPmYVDwANRcg_Y8yK0znBwMhfaZEzFrD/s320/esclavos03.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Fotografía actual de la isla&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Finalmente, en agosto de 1762 Castellan regresó a Francia. La
noticia de que 60 personas habían quedado abandonadas en Tromelin y las
autoridades se negaban a rescatarles causó una cierta polémica en los círculos
intelectuales de París, pero pronto el asunto quedó en el olvido ante las
noticias de la guerra contra Inglaterra y la quiebra de la Compañía de las
Indias Orientales, una de las mayores estafas de la Historia. Los esclavos
dejados atrás quedaron abandonados a su suerte, sin alimentos, sin agua y sin
madera, en una isla donde no había nada, y todos los dieron por muertos poco
tiempo después.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdgW6_ji2zB5sTEp8DtJzyFzNQPQBzn4VKprvClphXtHx2vfpfPgHj0eARlJ7oLRtXeEb2IEODA02y1k78rCcNos4dTTny9lT9aDi6JSoZgDDuusimqBXoalw48oBsmpbu7eZrSUs_edsz/s1600/tromelin8.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;350&quot; data-original-width=&quot;620&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdgW6_ji2zB5sTEp8DtJzyFzNQPQBzn4VKprvClphXtHx2vfpfPgHj0eARlJ7oLRtXeEb2IEODA02y1k78rCcNos4dTTny9lT9aDi6JSoZgDDuusimqBXoalw48oBsmpbu7eZrSUs_edsz/s320/tromelin8.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Restos arqueológicos en Tromelin&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin embargo, los náufragos estaban decididos a sobrevivir. Con
la poca madera que les quedaba y los arbustos de la isla encendieron una
hoguera en el centro del islote que se mantuvo viva a lo largo de los años.
Cazaron aves y tortugas y pescaron marisco y peces. Fabricaron herramientas y
recipientes para almacenar el agua de lluvia, y construyeron refugios con
corales y arena apelmazada que les permitieron refugiarse de las tempestades y
de las subidas de la marea (que a veces inundaba toda la isla). Pero no todos
aceptaban estar allí; algunos empezaron a construir pequeñas balsas con las que
poder salir de Tromelin. Se conocen al menos dos intentos, de los que nada más
se supo. Otros se dejaron ir agarrados a un trozo de madera, y no hace falta
decir cuál fue su destino.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAuSOa77aPCQtM_-whthuN7c-ShpLTdTXt5sebmMlh2EFnr890WqELyswV1i7v3HgxJ4GT0SL-_Dg2HBQRJ8wR9JPmRJ5Ds5jw754IhzePKFT1PCa9M_4RcxUO9LHuXpS3Zz84kNot4Snj/s1600/Esclavos-perdidos-de-Tromelin-Portada-227x300.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;227&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAuSOa77aPCQtM_-whthuN7c-ShpLTdTXt5sebmMlh2EFnr890WqELyswV1i7v3HgxJ4GT0SL-_Dg2HBQRJ8wR9JPmRJ5Ds5jw754IhzePKFT1PCa9M_4RcxUO9LHuXpS3Zz84kNot4Snj/s1600/Esclavos-perdidos-de-Tromelin-Portada-227x300.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Portada del cómic sobre el episodio&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En 1773 un barco que pasaba cerca de la isla vio el fuego de
los náufragos, pero no pudo acercarse y siguió su ruta. Cuando llegó a la Isla
de Francia informó de la situación, pero no se le hizo mucho caso. Más de un
año después, otro barco llamado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La
Sauterelle&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, logró hacer llegar a un marinero en un bote hasta la isla,
pero el bote quedó destrozado y el marinero se convirtió en un náufrago más. “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Sauterelle&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” no logró acercarse debido
al mal estado del mar, y debió abandonar las proximidades de Tromelin. El nuevo
náufrago, junto a algunos de sus compañeros, construyeron una balsa que salió a
la mar en 1776; en ella se embarcaron, además del marinero, 3 hombres y 3
mujeres. La balsa logró llegar a Mauricio, donde la noticia corrió como la
pólvora y se dispuso un barco de guerra para acudir al rescate.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El rescate&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El 29 de noviembre de 1776 el Caballero Bernard Boudin de
Tromelin, al mando de la corbeta “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La
Dauphine&lt;/i&gt;”, llegó a la isla para rescatar a los náufragos que quedaban.
Habían pasado más de 15 años desde el naufragio, y ya sólo quedaban 14 personas
(incluido un bebé de 8 meses que había nacido allí y que sobrevivió junto a su
madre y su abuela). En honor del caballero, la isla de las Arenas pasó a
llamarse isla de Tromelin. Los supervivientes, que iban vestidos con plumas
trenzadas, fueron recogidos y llevados a Mauricio. El nuevo gobernador de la
isla, Jacques Maillart, declaró a todos los náufragos hombres libres, ya que
habían sido esclavizados ilegalmente. Se les ofreció también llevarlos de
vuelta a Madagascar, pero ellos se negaron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjD5otm_FMCAqGrNNsONOuYQWCr2h4EtNo0ZWKrdaO2HWotB0b8kGXhP4ZXyz_Z9dDN_UN557m9-nZsL9PrCLl8LzCCH_HaSt19FTZLIRxTI7wT0fA_0FM5WU6UZqxINq6mybAZJrxpy5iU/s1600/Nicolas_de_Condorcet.PNG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;321&quot; data-original-width=&quot;260&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjD5otm_FMCAqGrNNsONOuYQWCr2h4EtNo0ZWKrdaO2HWotB0b8kGXhP4ZXyz_Z9dDN_UN557m9-nZsL9PrCLl8LzCCH_HaSt19FTZLIRxTI7wT0fA_0FM5WU6UZqxINq6mybAZJrxpy5iU/s320/Nicolas_de_Condorcet.PNG&quot; width=&quot;259&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Nicolas de Condorcet&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Maillart hizo algo más: adoptó al bebé como suyo y le puso el
nombre de Jacques Moyse (Moisés). Además, cambió el nombre de la madre a Eva
(su nombre malgache era Semiavou, que se traduce como &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;alguien que no está orgulloso&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;) y
el de la abuela por Dauphine, en honor del barco de rescate. Todos fueron
acogidos en casa de Maillart hasta el fin de sus días. Años más tarde, en 1781,
Nicolas de Condorcet, en su obra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Reflexiones
sobre la esclavitud de los negros&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, narró la epopeya de los náufragos
olvidados de Tromelin y abogó por la abolición de la esclavitud.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6xxLi__bnnkfVd_44dRPD_zkpy7QjnMZ3SJmz40xCOKWCX84xw0fp3xdCu_S34KBYoAZSBSujSxjZmyzslBhmp-Kz_LTGaC3HvX5SRa82j6Frz3lPSoqGmRtzzVhrN67eUME9FZU8aVcK/s1600/tromelin9.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;375&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6xxLi__bnnkfVd_44dRPD_zkpy7QjnMZ3SJmz40xCOKWCX84xw0fp3xdCu_S34KBYoAZSBSujSxjZmyzslBhmp-Kz_LTGaC3HvX5SRa82j6Frz3lPSoqGmRtzzVhrN67eUME9FZU8aVcK/s320/tromelin9.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Restos de un refugio&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Actualmente, la isla de Tromelin pertenece a Francia y en
ella se encuentra una estación meteorológica. El personal acude en avioneta
desde la vecina isla de Reunión. En el año 2015 se editó el cómic “&lt;i&gt;Los esclavos
olvidados de Tromelin&lt;/i&gt;” (Les Esclaves oubliés de Tromelin) de Sylvain Savoia,
que narra el episodio. Asimismo, cuatro expediciones arqueológicas patrocinadas
por la UNESCO se han llevado a cabo desde 2006 para tratar de comprender cómo
los náufragos sobrevivieron quince años sin apenas medios. Han encontrado
restos de un pozo de cinco metros de profundidad, un horno comunal, utensilios
de cobre reparados muchas veces, herramientas varias, enterramientos y las
casas que construyeron y donde se refugiaron. Por cierto, los sobrevivientes
transgredieron así una costumbre malgache según la cual las construcciones de
piedra estaban reservadas para las tumbas; pero cuando se trata de sobrevivir
en contra de toda esperanza, ninguna costumbre o religión puede vencer al
espíritu y al ingenio humano.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/8838518447176191797/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/los-naufragos-olvidados-de-tromelin.html#comment-form' title='17 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/8838518447176191797'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/8838518447176191797'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/los-naufragos-olvidados-de-tromelin.html' title='Los náufragos olvidados de Tromelin'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnux31PaFZxXvZY5VWpoXw7NuQ7ghqHuCn-pOYxnCfREXhUfaJH6WnV7A08nPc1JW3VsOccKQgiGCILDiziB6ZUWG1Y-J_RnnsXuspO72_BbWaXXL9cxG6i4Bh_GcxSnKJ-Ev5sliXL75U/s72-c/tromelin2+%25281%2529.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>17</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-8189525187469470041</id><published>2018-05-12T09:05:00.000+02:00</published><updated>2019-01-27T12:32:38.119+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Media"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>Juicios contra animales en la Edad Media</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En el año 1457, en Savigny (Francia), se colgó hasta morir a la
culpable del asesinato de un niño de cinco años que respondía por el nombre de
Jean Martin. Los hijos pequeños de la condenada también habían sido hallados cubiertos de sangre en
el lugar del crimen, pero no fueron condenados porque no
pudo probarse su participación en los hechos. Hasta aquí, una historia triste
pero relativamente normal en esa época; de no ser por dos detalles: el primero
es que a la rea de muerte se la colgó de los pies después de hacerle varios cortes en las piernas, por lo que murió desangrada. El segundo, y más importante, es que la condenada (y sus
hijos pequeños) no eran humanos, sino cerdos.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMyO9KmBm8GccTqNS2HfRBgrlYEoFmc9nLn_TQobG3BzjlMaPBZTv8q54mxm0UwU3zf5MYbm6GCAJYDvYVk9HlyrlLt84DNRyvWbctKMPSjqha3JaPlKaW9mVSKBzfQWI_VRbKTpsjFd8C/s1600/Juicio-cerdo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;299&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMyO9KmBm8GccTqNS2HfRBgrlYEoFmc9nLn_TQobG3BzjlMaPBZTv8q54mxm0UwU3zf5MYbm6GCAJYDvYVk9HlyrlLt84DNRyvWbctKMPSjqha3JaPlKaW9mVSKBzfQWI_VRbKTpsjFd8C/s1600/Juicio-cerdo.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Parodia del juicio a un cerdo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que durante la Edad Media, e incluso en épocas
posteriores, los juicios contra animales de todo tipo eran cosa común. Pero no
se crean que estos juicios se basaban en supersticiones de gentes incultas,
sino que se fundamentaban en un sistema lógico. Tanto San Agustín como Santo
Tomás de Aquino sostenían que los animales tenían alma (aunque no inteligencia),
y por lo tanto podían ser juzgados por las mismas leyes que los hombres. Con el
paulatino abandono de esta creencia, los juicios fueron desapareciendo y el Derecho
Penal se fue centrando en el único animal capaz de delinquir voluntariamente:
el ser humano. Sin embargo, y como veremos a continuación, hasta bien entrado el
siglo XVII se celebraron vistas judiciales (y ejecuciones) contra animales.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los juicios contra las
plagas&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El autor E. P. Evans, en su obra de 1906 “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;The Criminal Persecution and Capital Punishment
of Animals&lt;/i&gt;”, distinguía entre dos tipos de juicios contra los animales. Los
primeros eran los que se realizaban contra bestias individuales por alguna
acción criminal, mientras que los segundos iban dirigidos contra las plagas que
afectaban a la agricultura. La diferencia no es menor, ya que los primeros los
dirimían los tribunales civiles, mientras que los segundos eran competencia de
los tribunales eclesiásticos. Y la razón de ello estribaba en que se
consideraba que las plagas eran causadas por la intervención directa de
Satanás, que poseía de forma periódica a algunas especies para desgracia de los
humanos. No es que ratones, topos, orugas o langostas devoraran las cosechas,
sino que el Diablo se servía de estos animales para su malvado plan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj92n2febK2fA9W5L6B0hPY002yXuX5aQ5PfiF5VtuqYzgu1aPTvY-ms8m49Skmy5AMppQovcZQUaW-dOzheZX0j5pgj4khf26IqUBBoLcWHOiWxa20bSxyJC2E29NCQYV6pdd6mLgWiEv5/s1600/consumo+alcohol+por+zonas+tres.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;350&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;280&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj92n2febK2fA9W5L6B0hPY002yXuX5aQ5PfiF5VtuqYzgu1aPTvY-ms8m49Skmy5AMppQovcZQUaW-dOzheZX0j5pgj4khf26IqUBBoLcWHOiWxa20bSxyJC2E29NCQYV6pdd6mLgWiEv5/s320/consumo+alcohol+por+zonas+tres.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Obispo excomulgando cochinillas en Suiza&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Dichos juicios eclesiásticos observaban todas las
formalidades legales: acusación, nombramiento de un defensor, proceso, discurso
de la acusación, discurso de la defensa y sentencia. Si los animales eran
encontrados culpables, la sentencia en principio era una &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;admonición&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que servía de advertencia para que la plaga cesara. Si
aun así ésta continuaba, se producía la excomunión. En cualquier caso, ambas
sentencias no iban dirigidas contra los animales en sí sino contra el espíritu
maligno que los había poseído obligándoles a comportarse de esa manera. Además,
la excomunión colocaba a los animales fuera de la ley de Dios, por lo que
podían ser exterminados sin sentimiento de culpa alguno.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi21JK6CyU0yJQP4GPhfhybtTTxClgOJjlD-FjGjpNyJrz9pS_C_FpnWope6_EE7Qw1CackRk6wLGSqbd27xoCK0kEjNs73p99D16LiPfX3AFfAVqptYeGXg8-t3rtxwMfzBIacNQM_fT18/s1600/puercos+asesinos+2.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;359&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi21JK6CyU0yJQP4GPhfhybtTTxClgOJjlD-FjGjpNyJrz9pS_C_FpnWope6_EE7Qw1CackRk6wLGSqbd27xoCK0kEjNs73p99D16LiPfX3AFfAVqptYeGXg8-t3rtxwMfzBIacNQM_fT18/s320/puercos+asesinos+2.png&quot; width=&quot;287&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Animales criminalizados en un grabado medieval&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los ejemplos de procesos contra plagas son numerosos. Así, en
1520 se inició un proceso en Glurns (Suiza) contra unos ratones de campo
acusados de comerse las cosechas. Se siguieron todos los formalismos legales
(nombramiento de abogados, declaración de testigos, etc.) y finalmente fueron
condenados a abandonar inmediatamente el pueblo y nunca más volver, aunque el
tribunal guardó alguna consideración con las hembras embarazadas y los ratones
lesionados, a los que dio 14 días de prórroga para irse:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Después de haber
escuchado a la acusación, a la defensa y a los testigos, el tribunal decretó
que las bestias dañinas conocidas bajo el nombre de ratones de campo serán
conjuradas a marcharse de los campos y prados de la comuna de Stilfs en el
plazo de catorce días, y que se les prohíbe eternamente todo intento de
retorno; pero que si alguno de los animales estuviera embarazado o impedido de
viajar debido a su extremada juventud, se le concederán otros catorce días,
bajo la protección del tribunal… pero los que están en condiciones de viajar,
deben partir dentro de los primeros catorce días&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Asimismo, en el año 1120 ratones de campo y orugas fueron
excomulgados por el Obispo de Laon (Francia) acusados de comerse las cosechas
de la zona, en el año 820 los topillos del valle de Aosta (Italia) fueron
anatemizados, y en 1451 les tocó el turno a las sanguijuelas de Lausana (Suiza) por el delito de devorar a los peces. Curioso es lo que ocurrió en 1690, cuando
un tribunal presidido por un obispo juzgó a las orugas de un valle del Puy de
Dome (Francia) y les ordenó retirarse. En vista de que no hicieron caso,
recibieron el castigo máximo: la excomunión. El efecto fue fulminante ya que,
transformados en mariposas, los gusanos desaparecieron por los aires. En
agradecimiento, los pobres campesinos aceptaron pagar “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;los diezmos e impuestos atrasados&lt;/i&gt;” que le debían, justamente, al
obispo. Como ven, la picaresca no estaba ausente de todos estos asuntos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHi0R6zi6BneY746LCh8xZa-cyDd6VpQqB9KXGLbXUpmGy7sqILigTPsNM6Eb2-uOel-UTLKaHLl6zJ1kJ8T93g7Two6Cb-WrHjQEVKezkF3E57096-u8PCsXJNWlp7n9ALAan5-9Rc2x3/s1600/posible+imagen+de+bharthelemy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;250&quot; data-original-width=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHi0R6zi6BneY746LCh8xZa-cyDd6VpQqB9KXGLbXUpmGy7sqILigTPsNM6Eb2-uOel-UTLKaHLl6zJ1kJ8T93g7Two6Cb-WrHjQEVKezkF3E57096-u8PCsXJNWlp7n9ALAan5-9Rc2x3/s1600/posible+imagen+de+bharthelemy.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Posible imagen de Chassenée&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero la palma de lo extraño se la lleva el siguiente caso: en
1522 las ratas de la diócesis de Autun (Francia) fueron llamadas a juicio por comerse
las cosechas de cebada. Como exigía el procedimiento se les nombró a un
abogado defensor, un tal Bartolomée Chassenée. Como las ratas no acudieron a la
primera citación, Chassenée alegó que los roedores no habían recibido citación
formal, por lo que se colgó dicha citación en la puerta de la iglesia.
Al no presentarse la segunda vez, el abogado adujo que los preparativos para
acudir eran laboriosos, ya que se habían convocado a ratas jóvenes y viejas. Al
llegar el nuevo día fijado y no acudir de nuevo las ratas, Chassenée argumentó
que sus defendidas debían ser protegidas de camino al tribunal de los gatos de
los vecinos. Como dicha protección era costosa y las indemnizaciones en caso de
muerte de alguna acusada eran elevadas, se postergó la comparecencia nuevamente,
esta vez &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;sine die&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. El juicio sigue
sin celebrarse a día de hoy, por lo que podemos deducir que Chassenée ganó.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3JDwojcs0-9uT-olsET_YQEh4NMWkfOoZtPMc-2BHVgLvsaXqYowCqoF_5_nW3Fhx6tNxjhTflAyN3zO_Sepf7WgW1KCgBfiCG9cN8S9qHsMDzeKynM2nEE75uwSs9yV3_6dnrhRZaNDp/s1600/juicio-e1445267690223.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;341&quot; data-original-width=&quot;474&quot; height=&quot;230&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3JDwojcs0-9uT-olsET_YQEh4NMWkfOoZtPMc-2BHVgLvsaXqYowCqoF_5_nW3Fhx6tNxjhTflAyN3zO_Sepf7WgW1KCgBfiCG9cN8S9qHsMDzeKynM2nEE75uwSs9yV3_6dnrhRZaNDp/s320/juicio-e1445267690223.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Pintura satírica del juicio a un burro&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A finales del siglo XVI empezaron a surgir dentro de la
Iglesia voces que desaprobaban este tipo de juicios. Eveillon, en su “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tratado de las excomuniones&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, afirmaba
que sólo el hombre bautizado puede ser excomulgado, y que por tanto no tenía
sentido lanzar un anatema contra un animal. En su obra se lee “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Eran tan simples como para hacer un juicio
formal a las bestezuelas, citarlas, darles un abogado para defenderse, abrir
una investigación de los daños por ellas causados. Luego conjuraban a los
diversos animales, declarándoles que debían salir de todo el territorio y
desplazarse a donde no pudiesen causar daño. Si el mal no cesaba con este
conjuro, el juez eclesiástico pronunciaba sentencia de anatema y de maldición,
y enviaba el auto de ejecución a los curas, sacerdotes y habitantes,
invitándolos a hacer penitencia de sus pecados, ya que para su castigo enviaba
Dios ordinariamente estas calamidades&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Sin embargo, este tipo de procesos
siguieron realizándose hasta bien entrado el siglo XVII.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los juicios contra
los animales individuales&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;A diferencia de los juicios contra las plagas, que se dirimían
en un tribunal eclesiástico, los juicios contra animales individuales acusados
de algún crimen eran realizados por tribunales civiles. Eso no significaba que las
garantías en el proceso fueran menores ya que, al igual que en los casos
anteriores, se seguía un procedimiento reglado con abogados, declaraciones,
deliberaciones y sentencia (que a veces era leída al animal con toda
formalidad). En ocasiones se torturaba al animal para obtener una “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;confesión&lt;/i&gt;”, y para ello bastaban sus
chillidos de dolor ante la tortura. Los reos eran custodiados en las mismas
cárceles que los humanos (se registraban por el nombre de su dueño, por
ejemplo, “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El cerdo de X&lt;/i&gt;”), y por
supuesto abogados, jueces y verdugos recibían sus honorarios habituales.
Además, la cantidad asignada para el mantenimiento del reo era similar a la que
se consignaba para sus colegas humanos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-PtKLmDQlrCtnNBleFNfV8_pcpfAlL-vC7POwSfmlrBJbdG2Ds-B-7GF96LxIDtgtUd_YtPOwOZ-tJSmBn7rm0_W2Oq8cHxaYdBNWEd0nIfXOhpaRik2h_AATMB4ZXrWynCAMTD1tzmOM/s1600/Trial+of+Pig.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;282&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-PtKLmDQlrCtnNBleFNfV8_pcpfAlL-vC7POwSfmlrBJbdG2Ds-B-7GF96LxIDtgtUd_YtPOwOZ-tJSmBn7rm0_W2Oq8cHxaYdBNWEd0nIfXOhpaRik2h_AATMB4ZXrWynCAMTD1tzmOM/s320/Trial+of+Pig.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Parodia medieval del juicio a un cerdo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La mayoría de los casos se dieron en Francia, Alemania, Suiza
e Italia, pero se sabe por algunas referencias (entre ellas, las obras de
Shakespeare) que también se dieron de forma habitual en Inglaterra. La primera
sentencia de la que se tiene noticia es de 1266 (contra un cerdo), y la última
data de 1692 (contra una yegua). Entre los métodos de ejecución, el más
habitual era la horca (por ser considerado vergonzante), pero si el crimen era
particularmente grave se recurrían a otros aún peores. Por ejemplo, en 1463 dos
cerdos fueron enterrados vivos y en otra ocasión otro cerdo fue condenado a ser
descuartizado. La sentencia era ejecutada con el mayor de los formalismos,
entre los que se incluían la utilización de guantes por parte del verdugo. No
obstante, no todas las sentencias eran a muerte (un carnero fue condenado al
exilio en Rusia y un perro a un año de cárcel en Austria). En ocasiones incluso
había sentencias absolutorias, como la de un caballo acusado de matar a su
dueño que iba borracho. Incluso se dieron casos de perdones reales a animales
condenados, como los concedidos por el duque de Borgoña a una piara de cerdos en 1379 en la aldea de Jussey.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzLtnbNXaRiZzFDrU1FVdY_7WB3jZ26WFOl9SrwWdLC2tlhFsibV8e9kQVpExbc-DmGvZVGs3OXbzsgreHucgYKJPL6G2dcV_2HwS-tv7RKRnoAR3DUtnZUyLzZyDE8AF4ij7UIHMxDRu6/s1600/HYIWNFGKIVCLDOGCOBWMQVCYIM.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;337&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzLtnbNXaRiZzFDrU1FVdY_7WB3jZ26WFOl9SrwWdLC2tlhFsibV8e9kQVpExbc-DmGvZVGs3OXbzsgreHucgYKJPL6G2dcV_2HwS-tv7RKRnoAR3DUtnZUyLzZyDE8AF4ij7UIHMxDRu6/s320/HYIWNFGKIVCLDOGCOBWMQVCYIM.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ejecución de la cerda de Falaise&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A veces se le simulaban al animal rasgos humanos. Así ocurrió
en uno de los casos más conocidos (por lo insólito), el de la cerda de Falaise.
Este proceso ocurrió en 1386 y fue documentado por Guiot de Monfort (y por una
gran pintura mural en la iglesia de la población). La cerda en cuestión fue
detenida y juzgada por haber dado muerte a un niño en su cuna y haberse comido
partes de su cuerpo. Condenada a muerte por el vizconde Pierre Lavengin, fue
vestida con chaqueta y pantalones y llevada al cadalso atada a una yegua. Una
vez en él, se le practicaron incisiones en los muslos y se le cortó el morro,
poniéndole acto seguido sobre la cara una máscara humana. Después de haberse
hecho esto, se la colgó de las patas traseras, no tardando el animal en morir
por la ingente pérdida de sangre. Pero no acaba aquí la cosa: el cadáver fue
atado de nuevo a la yegua y arrastrado varias veces alrededor de la plaza del
pueblo, para a continuación ser quemado en una hoguera. Lo más curioso es que
todos los habitantes del pueblo fueron obligados a asistir acompañados de sus
cerdos para que los animales lo vieran todo y les sirviera de escarmiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNavVGA_b6Rw6RAWXfMTJjUXldjACA8FFPFQqhCiwNWxtfGPZyo36-nyHglqTZfIRxdg2WURvkFkFyjfhOhM3whHk8WpLFKP3-FAO9eMeH4ozsGP-0FJYDOojrRwa0dPsE6aJUAVnvldrZ/s1600/4BD2I7WVNZC7HGYXKUBLOW6VTQ.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;337&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNavVGA_b6Rw6RAWXfMTJjUXldjACA8FFPFQqhCiwNWxtfGPZyo36-nyHglqTZfIRxdg2WURvkFkFyjfhOhM3whHk8WpLFKP3-FAO9eMeH4ozsGP-0FJYDOojrRwa0dPsE6aJUAVnvldrZ/s320/4BD2I7WVNZC7HGYXKUBLOW6VTQ.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;La elefanta &lt;i&gt;Mary&lt;/i&gt; ahorcada&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Con el tiempo y el cambio de mentalidad, los juicios contra
los animales fueron sustituidos por procesos contra sus dueños, al considerarse
que éstos eran los responsables de los actos que dichos animales cometían. Eso
no quitaba que, en caso de sentencia condenatoria, los animales fueran
sacrificados aunque los dueños fueran sólo condenados a multas. Esta práctica
llegó incluso hasta el siglo XX, como el caso de la elefanta &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Mary&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que fue ahorcada de una grúa en 1917
en Tennessee por haber matado a su domador. O el de otra elefanta, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Topsy&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, electrocutada el 4 enero de 1903
por haber matado también a tres hombres (incluido a su domador, un borracho que
le daba a comer cigarrillos encendidos). Pueden ver un vídeo de su ejecución al
final del artículo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Casos espinosos:
zoofilia y animales herejes&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los casos de zoofilia eran particularmente graves en la Edad
Media, castigándose con la muerte inmediata e infamante en la hoguera. Sin
embargo, los jueces no acusaban al animal directamente sino al humano, al
considerar que la bestia no era culpable en este tipo de prácticas. Eso no
quitaba que también fueran ejecutados en caso de sentencia condenatoria, ya que
se pensaba que debían desaparecer al ser prueba y testimonio de la infamia. Es
más, algunos tratados afirmaban que debían ser quemados en la hoguera por haber
sido instrumentos del crimen. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjT7TbaDk_6N6uszxp3tcn8z6Q85PiL1JXxYGK7-LrjJ_jZowvxviFsAZ07XFGwelYgyBVocbaB-sncdFwpjvviv3dckoWW9tByLclxXtgR7xFoy2xVRDwFyS978lyFiUwmIm9Dhg6mq-nD/s1600/gato_juicio.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;466&quot; data-original-width=&quot;453&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjT7TbaDk_6N6uszxp3tcn8z6Q85PiL1JXxYGK7-LrjJ_jZowvxviFsAZ07XFGwelYgyBVocbaB-sncdFwpjvviv3dckoWW9tByLclxXtgR7xFoy2xVRDwFyS978lyFiUwmIm9Dhg6mq-nD/s320/gato_juicio.jpg&quot; width=&quot;311&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ejecución de un gato blasfemo&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto a los animales herejes, la palma se la llevaban los
gatos, especialmente los negros. La razón era que se creía que las brujas
podían encarnarse en estos animales para cometer sus crímenes, de modo que los
gatos se convirtieron en chivos expiatorios de cualquier desgracia inexplicable
para la gente. Más adelante, los gatos se convirtieron en la encarnación del
enemigo en las disputas entre católicos y protestantes, ya que ambas partes los
consideraban blasfemos si cazaban ratones en domingo; la diferencia es que los
católicos los mataban por considerarlos protestantes y los protestantes por
considerarlos católicos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRjIwPaVr1Vs_iTR9RHW7-nER6EPqV-JAvXs-a9TcAZGDwx55vZVF-ZrG6vo_AyJvndGiGNoeUI7lhd9Jt19T-_7ilYbAG4-vaifLmAmsuD2kItCUoQmrn7EqnNdWjY33bnt4tz1Ly5JIl/s1600/OAAN3PJM3JEO5KGTEMPQF6VUUI.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;337&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRjIwPaVr1Vs_iTR9RHW7-nER6EPqV-JAvXs-a9TcAZGDwx55vZVF-ZrG6vo_AyJvndGiGNoeUI7lhd9Jt19T-_7ilYbAG4-vaifLmAmsuD2kItCUoQmrn7EqnNdWjY33bnt4tz1Ly5JIl/s320/OAAN3PJM3JEO5KGTEMPQF6VUUI.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Un mastín hereje en la horca&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero no sólo los gatos podían ser heréticos: en 1534 un
mastín fue condenado a la hoguera por haber ladrado al paso de una imagen de
San José, a pesar de que el arzobispo en persona le ordenó que callara. Y para
acabar, una curiosidad: no sólo los animales podían ser objeto de juicio y
condena en la Edad Media. En el siglo XIV un bosque entero en Alemania fue
talado y quemado al ser declarado cómplice de robo. Al parecer, el ladrón se
había escapado de los guardias saltando de rama en rama de árbol, por lo que se
consideró que había ayudado al criminal además de no haber hecho nada para
evitar su huida. No cabe duda de que esos eran malos tiempos para no ser
humano. Y qué diablos, también para serlo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;EJECUCIÓN DE LA ELEFANTA &lt;i&gt;TOPSY&lt;/i&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dwwmKa-0cc4zpy-8yBPMDlWy6hVbc89FmYETU7ObRIDZdwiIVsl5CKves4uZ56eRTKqWWKe48Q1eRwwP8_ieQ&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/8189525187469470041/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/juicios-contra-animales-en-la-edad-media.html#comment-form' title='16 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/8189525187469470041'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/8189525187469470041'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/juicios-contra-animales-en-la-edad-media.html' title='Juicios contra animales en la Edad Media'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMyO9KmBm8GccTqNS2HfRBgrlYEoFmc9nLn_TQobG3BzjlMaPBZTv8q54mxm0UwU3zf5MYbm6GCAJYDvYVk9HlyrlLt84DNRyvWbctKMPSjqha3JaPlKaW9mVSKBzfQWI_VRbKTpsjFd8C/s72-c/Juicio-cerdo.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>16</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-3199582847519769145</id><published>2018-05-05T09:07:00.000+02:00</published><updated>2019-01-14T20:50:03.961+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Curiosidades"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><title type='text'>Las (falsas) coincidencias entre Lincoln y Kennedy</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Vivimos en la era de la información. Jamás en la Historia los seres
humanos han tenido a su disposición tanto conocimiento como en nuestros días.
Estamos permanentemente conectados unos con otros a través de las redes
sociales, y disponemos de acceso infinito a todo tipo de saber mediante la
magia de internet. Y sin embargo (o puede que gracias a ello), nunca antes las
leyendas urbanas y las noticias falsas han gozado de mayor auge. De vez en
cuando aparecen variaciones sobre “&lt;i&gt;la
chica de la curva&lt;/i&gt;”, “&lt;i&gt;la Coca Cola es
corrosiva&lt;/i&gt;” o “&lt;i&gt;los huevos se fríen con
las radiaciones de los teléfonos móviles&lt;/i&gt;”. Y seguirán apareciendo éstas y
otras nuevas, ya que el hombre tiende a creer lo que le llama más la atención.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUYYQ78fhu1UrduNicAvGVfw6j4Q1XGVPk4q9lDr3P5TBFoNMdIfh2KrYdHLJp8dqvcchyqrIHnFKqp-_01r6vuBSwJ20UOZCM_IXCvMPoad-QisZI5yMrhO6fvmzNBr78QteedjjNzZ3N/s1600/kennedy_lincoln.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;331&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUYYQ78fhu1UrduNicAvGVfw6j4Q1XGVPk4q9lDr3P5TBFoNMdIfh2KrYdHLJp8dqvcchyqrIHnFKqp-_01r6vuBSwJ20UOZCM_IXCvMPoad-QisZI5yMrhO6fvmzNBr78QteedjjNzZ3N/s1600/kennedy_lincoln.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Abraham Lincoln y John F. Kennedy&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Historia no es inmune a este fenómeno. Ya antes se han
desmentido en esta página mitos tales como que “&lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com.es/2017/10/tres-falsos-mitos-de-la-segunda-guerra.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Hugo Boss diseñó los uniformes de las SS&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, “&lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com.es/2017/12/mentiras-sobre-los-romanos-que-todos.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;los romanos vomitaban para seguir comiendo y se agarraban fuertemente los testículos para jurar&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” o “&lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com.es/2018/02/mitos-y-verdades-de-los-gladiadores.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;la muerte de un gladiador se pedía con el pulgar hacia abajo&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Hoy
toca desmentir otra leyenda urbana fuertemente arraigada y que se repite con
cierta frecuencia: la de las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;asombrosas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;coincidencias&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; entre Kennedy y Lincoln.
Porque a pesar de que ya a finales de los años 60 del siglo XX se reveló que
gran parte de ellas eran exageradas, forzadas o sencillamente falsas, nunca
falta quién repita una lista de esas coincidencias. Y es que la mente humana
tiende a ver patrones donde no los hay, por mucho que algunos nos esforcemos en
hacer prevalecer la verdad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La lista&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Supongo que muchos de los lectores la han visto, ya que de
vez en cuando aparece en las redes sociales. Incluso autores de cierto
prestigio se han hecho eco de ella. La primera versión apareció en 1964, a raíz
del asesinato de Kennedy, aunque una versión reducida había sido publicada un
poco antes en el “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;G.O.P. Congressional
Committee Newsletter&lt;/i&gt;”. Han circulado diferentes listas a lo largo de los
años, algunas más extensas y otras más reducidas. Con el auge de las nuevas
tecnologías, la lista fue engordando y difundiéndose a velocidad de vértigo, y
aunque ya a finales de los años 60 del siglo XX el matemático Martin Gardner
publicó una refutación, ha seguido siendo creída y compartida de unos a otros.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgd_bkCzkq1wE8EzIeG9kOWvaZY0iIU6HTiQQN87drcO0HyVJWrCRjPVDbaYxhLBgcpxRoViko9SajMmkBWB_WaEG8CGN04tRqUWp74k-dhjIvratSESHOa8rsnBRH4CCp7wrQfAOPBwA-z/s1600/CR_1038037_36fc2522aefa45b5af2c4809aa957b68_coincidencias.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;953&quot; data-original-width=&quot;650&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgd_bkCzkq1wE8EzIeG9kOWvaZY0iIU6HTiQQN87drcO0HyVJWrCRjPVDbaYxhLBgcpxRoViko9SajMmkBWB_WaEG8CGN04tRqUWp74k-dhjIvratSESHOa8rsnBRH4CCp7wrQfAOPBwA-z/s640/CR_1038037_36fc2522aefa45b5af2c4809aa957b68_coincidencias.jpg&quot; width=&quot;435&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Una de las versiones de la lista&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A continuación reproducimos la lista con todas las &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;coincidencias&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; que hemos podido encontrar
(aunque como ya hemos dicho, existen algunas listas más reducidas y otras más
extensas). Debajo de cada “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;asombrosa
casualidad&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, exponemos también su correspondiente refutación:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;1.- Abraham Lincoln fue
elegido congresista en 1846. John F. Kennedy lo fue en 1946.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En primer lugar, hay que decir que no es más asombroso que
dos acontecimientos estén separados por 100 años de diferencia de lo que sería
si estuviesen separados por 83 o por 109, salvo por la fascinación que siente
el ser humano por los números redondos. En cualquier caso el dato es cierto,
sólo que a partir de ahí las diferencias son enormes: Kennedy fue reelegido
para el puesto en 1948 y 1950, siendo elegido después senador en 1952 y 1958;
Lincoln, por su parte, ni siquiera se presentó a la reelección para la Cámara
de Representantes en 1848 y fracasó en las elecciones al Senado de 1854 y 1858.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;2.- Lincoln fue elegido
Presidente en 1860, Kennedy en 1960.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Además de repetir la reflexión hecha en el apartado anterior,
el dato no es tan increíble si tenemos en cuenta que las elecciones
presidenciales se celebran cada 4 años, y que dos hombres que comenzaron su
carrera política con 100 años de diferencia es lógico que lleguen a la
presidencia con ese mismo lapso, por la sencilla razón de que no pudieron
hacerlo con 99 o con 101 al no haber elecciones en esos años. Por otra parte,
Lincoln fue reelegido para un segundo mandato, mientras que Kennedy fue
asesinado en el primero.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhd8PUlkWOJHkkBrbCroCUEtcmrJ1Fsvdfh9QzMazhfp6MFBe9ZFwoMIn7F2bBa3ypHuGUzGteHcVqMvrScJxArt2ZYj4ox7TKANJffSeSkFZhyphenhyphenqQl1yg5wS2LjhBq6Y_ERv_YOGfofjUwa/s1600/images.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;263&quot; data-original-width=&quot;191&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhd8PUlkWOJHkkBrbCroCUEtcmrJ1Fsvdfh9QzMazhfp6MFBe9ZFwoMIn7F2bBa3ypHuGUzGteHcVqMvrScJxArt2ZYj4ox7TKANJffSeSkFZhyphenhyphenqQl1yg5wS2LjhBq6Y_ERv_YOGfofjUwa/s1600/images.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;John Wilkes Booth, asesino de Lincoln&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;3.- Ambos perdieron la
nominación de su partido para la vicepresidencia, Lincoln en 1856 y Kennedy en
1956.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Y volvemos a los 100 años, por lo que me remito a los
apartados anteriores. Fuera de eso, decir que ha habido más perdedores de
elecciones que ganadores, por lo que tampoco es tanta casualidad. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;4.- Ambos presidentes
fueron el segundo hijo de sus padres.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Más allá de este dato (que es cierto), decir que Lincoln
tenía una hermana mayor mientras que Kennedy tenía un hermano. Y no, no hay 100
años de diferencia en el nacimiento o la muerte de dichos hermanos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXnWBjUZxE5rmyo9XXOb3EkJjheIyl2VTY7ehNy8m0P54Q5lC-IMUsz5-J16BGbNXEO0N7_UEtJrebvEikPHwHtxTsxdroTGAVvLAvNyZhRYzlrDRilw_afTdVQuohll9HsXgHc5RYJ7pJ/s1600/http_%25252F%25252Fi.huffpost.com%25252Fgen%25252F1460660%25252Fimages%25252Fn-LEE-HARVEY-OSWALD-628x314.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;315&quot; data-original-width=&quot;630&quot; height=&quot;160&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXnWBjUZxE5rmyo9XXOb3EkJjheIyl2VTY7ehNy8m0P54Q5lC-IMUsz5-J16BGbNXEO0N7_UEtJrebvEikPHwHtxTsxdroTGAVvLAvNyZhRYzlrDRilw_afTdVQuohll9HsXgHc5RYJ7pJ/s320/http_%25252F%25252Fi.huffpost.com%25252Fgen%25252F1460660%25252Fimages%25252Fn-LEE-HARVEY-OSWALD-628x314.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ficha policial de Lee Harvey Oswald&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;5.- Los apellidos
Lincoln y Kennedy contienen cada uno de ellos 7 letras.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La media del número de letras en los apellidos de los
Presidentes de Estados Unidos es de 6,63, por lo que ha habido muchos Presidentes
cuyos apellidos tenían 7 letras. Otro dato interesante es que más del 30% de
los apellidos en ese país tienen 7 letras. Así pues, no podemos hablar en este
caso de una &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;asombrosa coincidencia&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;6.- Ambos concentraron
sus esfuerzos hasta el último día de sus vidas en los Derechos Civiles.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Y como ellos muchos otros presidentes norteamericanos. No
obstante, hay un dato curioso: mientras que Lincoln sí que abogó toda su vida
por abolir la esclavitud, Kennedy votó en 1957 (siendo senador) a favor de una
enmienda que limitaba la capacidad de los tribunales para perseguir a los que
violaban los Derechos Civiles. La enmienda en cuestión impedía que alguien que
había conculcado dichos derechos en otra persona pudiera ser condenado por
ello. Saquen ustedes sus propias conclusiones.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Además, decir que ambos estaban preocupados por los Derechos
Civiles es como decir que Roosevelt y Obama estaban preocupados por la
Economía: una obviedad. Tanto Lincoln como Kennedy tuvieron que lidiar con este
tipo de problemas debido a circunstancias que les tocó vivir, así que es lógico
que estuvieran preocupados por ese tema.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNyZrK4djnRk3PYEu3axRCVQOxzn9NPefy2YuTgj3H0QrVx00uJDpE4jEvaRBydC4SAU4t_LAsiUWo6qtjIhbxDiFgf6_XwycvVAD9dQGbjrrkvB3AlOAIS9z173dY_apPC5Loj8p7YA_Z/s1600/1200px-Andrew_Johnson_photo_portrait_head_and_shoulders%252C_c1870-1880-Edit1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1542&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNyZrK4djnRk3PYEu3axRCVQOxzn9NPefy2YuTgj3H0QrVx00uJDpE4jEvaRBydC4SAU4t_LAsiUWo6qtjIhbxDiFgf6_XwycvVAD9dQGbjrrkvB3AlOAIS9z173dY_apPC5Loj8p7YA_Z/s320/1200px-Andrew_Johnson_photo_portrait_head_and_shoulders%252C_c1870-1880-Edit1.jpg&quot; width=&quot;249&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Andrew Johnson, sucesor de Lincoln&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;7.- Ambos fueron
asesinados por balazos en la cabeza desde atrás.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Hasta el día de hoy ha habido 4 presidentes de Estados Unidos
asesinados, y los 4 lo fueron por disparos. En cuanto a que la cabeza fuera el
objetivo, está claro que si se quiere matar a alguien con un tiro hay que
apuntar ahí o al pecho. Y sí que es cierto que los dos fueron disparados por
detrás, pero mientras el asesino de Lincoln lo hizo a bocajarro con una pistola
dentro de un edificio, a Kennedy le dispararon con un rifle estando en la
calle.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;8.- Ambos Presidentes
fueron tiroteados en viernes.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Cierto, pero habiendo sólo 7 días cada semana la cosa no es
para emocionarse, ¿no creen? Hay una posibilidad entre 7 de que dos personas
sin ninguna relación mueran el mismo día de la semana (y no 1 entre 49, un
error que cometen los neófitos en estadística).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;9.- Las esposas de
ambos perdieron un hijo viviendo en la Casa Blanca.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Esta es una afirmación con trampa. Es cierto que ambos
Presidentes perdieron un hijo mientras ocupaban el cargo, pero si rascamos un
poco las discrepancias entre ambos hechos son profundas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Para empezar, todos los hijos de Lincoln nacieron antes de llegar
a la Casa Blanca, y el matrimonio en realidad perdió dos hijos (aunque sólo uno
murió durante el mandato de Lincoln como presidente): Edward Lincoln murió de
tuberculosis en 1850, justo antes de su cuarto cumpleaños, y Willie, el hijo de
once años del matrimonio, sucumbió a la fiebre tifoidea al final de su primer
año de mandato. Por otra parte, Kennedy y su esposa eran lo bastante jóvenes
como para tener hijos después de entrar a la Casa Blanca, y un niño prematuro
nacido en 1963 murió dos días después.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Además, existen otras diferencias: los Lincoln tenían cuatro
hijos, todos varones, y sólo uno de ellos vivió más allá de la adolescencia. Kennedy
y su esposa tuvieron tres hijos, dos niños y una niña, dos de los cuales
sobrevivieron hasta la edad adulta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5CyTYyMLiXY1-PDlaJErpvPIDZbYt-wSy-DhYpYF5l9MwcFavQAiy_vk1Mv05Q7XGPX9Bp_SG2glMCXkxY2urIVgSC-reNIU0LadzvDddGM-sENPw1JOE9QKB4I6usu-5hj6sP3L3bUuw/s1600/37_Lyndon_Johnson_3x4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1228&quot; data-original-width=&quot;924&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5CyTYyMLiXY1-PDlaJErpvPIDZbYt-wSy-DhYpYF5l9MwcFavQAiy_vk1Mv05Q7XGPX9Bp_SG2glMCXkxY2urIVgSC-reNIU0LadzvDddGM-sENPw1JOE9QKB4I6usu-5hj6sP3L3bUuw/s320/37_Lyndon_Johnson_3x4.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Lyndon B. Johnson, sucesor de Kennedy&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;10.- Lincoln tenía un secretario
de apellido Kennedy, que le advirtió que no fuera al teatro donde fue asesinado.
Kennedy tenía una secretaria de apellido Lincoln, que le advirtió que no fuera
a Dallas.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Rotundamente falso. Lincoln no tenía ningún secretario
llamado Kennedy. Además, no consta que Evelyn Lincoln (la secretaria de
Kennedy) le hiciera ninguna advertencia sobre el viaje a Dallas. Abraham
Lincoln sí que fue advertido de no acudir a actos públicos, pero es que unas
semanas antes de morir le habían agujereado el sombrero de un disparo, así que
la advertencia era lógica. Esto de las advertencias tiene su gracia, ya que
ambos fueron avisados en varias ocasiones de no asistir a eventos públicos,
pero después de ir no fueron tiroteados.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;11.- Ambos fueron
asesinados por individuos que eran sureños.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Resulta curioso que el asesino de Lincoln naciera en
Maryland, el estado esclavista más al norte (y que permaneció en la Unión
durante la Guerra Civil). De hecho, este hombre se consideraba “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;un norteño que entendía al sur&lt;/i&gt;”. Oswald
sí que nació en el sur (en Nueva Orleans), aunque fue dando tumbos por el país
a lo largo de su vida. Lo importante del caso es que la filiación regional, que
era importante en el siglo XIX, no tenía demasiado sentido en el siglo XX.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;12.- Ambos fueron
sucedidos en el Gobierno por sureños.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Ambos fueron sucedidos por los que eran sus Vicepresidentes.
Cierto que los dos eran sureños, pero es que Lincoln era un republicano del norte
en medio de una guerra civil y necesitaba a un demócrata sureño para asegurarse
la reelección, y Kennedy era un candidato de Nueva Inglaterra que necesitaba a
alguien del sur para atraerse el voto de esa parte del país. No hay nada
extraño en ésto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;13.- Ambos sucesores se
apellidaban Johnson. Andrew Johnson, quien fue el sucesor de Lincoln, nació en
1808. Lyndon B. Johnson, quien fue el sucesor de Kennedy, nació en 1908.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Decir en Estados Unidos que alguien se apellida Johnson es
como decir que alguien en España se apellida García. En cuanto a las fechas del
nacimiento, me remito a lo dicho en los primeros puntos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZO_G58ca1kmXNkdHy7TwlqighqtvvLoIDzSQ-6YHpn_jD_qYdbrQSitXHQf-Rx_Q0vE4YI1x7GcVcaYqsadFEVInixfQSNO_fHn33n_xbD9HKRLcaYUoZ-oaIJH_xF5_Qbq1GeknLkpNW/s1600/220px-Mary_Todd_Lincoln2crop.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;284&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZO_G58ca1kmXNkdHy7TwlqighqtvvLoIDzSQ-6YHpn_jD_qYdbrQSitXHQf-Rx_Q0vE4YI1x7GcVcaYqsadFEVInixfQSNO_fHn33n_xbD9HKRLcaYUoZ-oaIJH_xF5_Qbq1GeknLkpNW/s1600/220px-Mary_Todd_Lincoln2crop.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Mary Todd, esposa de Lincoln&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;14.- John Wilkes Booth,
asesino de Lincoln, nació en 1839. Lee Harvey Oswald, asesino de Kennedy, nació
en 1939.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Falso. Oswald sí que nació en 1939, pero Booth nació en 1838.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;15.- Ambos asesinos
fueron conocidos por el mundo con sus tres nombres. Los dos nombres están
formados por 15 letras.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Traída por los pelos. Es cierto que ambos fueron conocidos
por sus tres nombres, pero sólo después de los asesinatos. Antes de ellos,
Booth era conocido como J. Wilkes, y Oswald simplemente como Lee. En cuanto al
número de letras, decir que ni sus nombres ni sus apellidos por separado tienen
el mismo número de caracteres, así que la coincidencia carece de relevancia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;16.- Ambos criminales
huyeron corriendo del lugar de los hechos.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;¿Y cómo querían que huyeran? ¿Paseando? De todos modos, a
Oswald no se le vio correr saliendo del almacén de libros de Dallas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;17.- Ambos fueron
capturados pocos minutos después del magnicidio en el sitio donde se ocultaban.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los asesinos trataron de huir, por lo que es normal que
fueran capturados en el sitio en el que se ocultaban, ¿no? Además, ninguno fue
arrestado a los pocos minutos: Oswald no fue capturado hasta pasadas varias
horas del magnicidio de Kennedy, y Booth fue capturado ¡3 días después!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzDYsywgyd2Hf5bLvRXLs3XISpybbTilBKPTAgZHwRfdY0MOXXXamLh1ZPKj9H4Kw_OCxgI-lJSMrzywUgr8G1vidJx6W0MV3v6z7i7B-7Yphlz-MaV2tLwR0RtlDHo7H21u_U_wGRDAo3/s1600/220px-Mrs_Kennedy_in_the_Diplomatic_Reception_Room_cropped.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;272&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzDYsywgyd2Hf5bLvRXLs3XISpybbTilBKPTAgZHwRfdY0MOXXXamLh1ZPKj9H4Kw_OCxgI-lJSMrzywUgr8G1vidJx6W0MV3v6z7i7B-7Yphlz-MaV2tLwR0RtlDHo7H21u_U_wGRDAo3/s1600/220px-Mrs_Kennedy_in_the_Diplomatic_Reception_Room_cropped.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Jacqueline Bouvier, esposa de Kennedy&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;18.- Booth disparó a
Lincoln en un teatro y se escondió en un almacén. Oswald disparó a Kennedy en
un almacén y se escondió en un teatro.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Bastante inexacto. Booth disparó en un teatro y se refugió en
un secadero de tabaco (no en un almacén). Oswald disparó&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;desde&lt;/i&gt; (y no &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;en&lt;/i&gt;) un almacén de libros y se refugió en un cine.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;19.- Ambos homicidas
fueron asesinados antes de comparecer en un juicio, y sin haber confesado.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Oswald sí que fue asesinado por Jack Ruby, y siempre negó
haber disparado al Presidente. Booth, sin embargo, no fue asesinado, sino que
fue abatido por la policía en su escondite y por tanto poco pudo confesar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;20.- Un mes antes de
ser asesinado, Lincoln había estado en Monroe, Maryland. Un mes antes de ser
asesinado, Kennedy había estado con Marilyn Monroe.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;No alcanzo a ver la relación entre un pueblo de Maryland y
una actriz, más allá de que se llamen igual. De hecho, esta coincidencia fue
sugerida como broma en un concurso. Este es un ejemplo de hasta dónde se buscan
coincidencias y patrones donde no los hay.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;21.- Ambos fueron
capitanes de barcos.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Esto tiene su gracia. Es cierto que Kennedy estuvo al mando
de la lancha torpedera &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;PT-109&lt;/i&gt; durante
la Segunda Guerra Mundial; Lincoln, sin embargo, todo lo que hizo fue conducir en
su juventud una almadía con la que comerciaba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXjhknIMgr_kHmxx6ZLBO0hBQJH-GcRBxpdNShURD6vu3jEUkf0Rae9zcqdxZGWd3eNY_pJCgM6HHJvpOStvOizP3ptMHtVHMgC4vHEsUfsQzQ7j1rz_cH-TQJNopfgP7hAXxMq2l8Zty1/s1600/el-26-de-octubre-de-2017-sabremos-la-verdad-sobre-el-asesinato-de-jfk.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;560&quot; data-original-width=&quot;996&quot; height=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXjhknIMgr_kHmxx6ZLBO0hBQJH-GcRBxpdNShURD6vu3jEUkf0Rae9zcqdxZGWd3eNY_pJCgM6HHJvpOStvOizP3ptMHtVHMgC4vHEsUfsQzQ7j1rz_cH-TQJNopfgP7hAXxMq2l8Zty1/s320/el-26-de-octubre-de-2017-sabremos-la-verdad-sobre-el-asesinato-de-jfk.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Kennedy momentos antes del atentado&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;22.- Ambos estaban con
sus esposas al momento de los atentados y ninguna de ellas resultó herida. Ambas
sostuvieron las cabezas de sus esposos cuando se encontraban heridos de muerte.&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Ambos estaban con sus esposas porque, como tantos otros
Presidentes, acostumbraban asistir a los eventos públicos con ellas. Ninguna
resultó herida porque los objetivos de las balas eran sus maridos y no ellas. Y
ambas les sostuvieron la cabeza porque ese es un comportamiento normal. Así
pues, poco misterio hay en ésto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;23.- Lincoln fue tiroteado
en el Teatro “Ford”. Kennedy lo fue en una limusina de la marca Ford, modelo
“Lincoln”.&lt;/u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Nada se dice del hecho de que el Ford que daba nombre al
teatro nada tiene que ver con el Ford que fundó la marca de coches. Y no es
cierto que Kennedy fuera en un &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Ford
Lincoln&lt;/i&gt;; en realidad iba en un coche de la marca &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Lincoln&lt;/i&gt;, marca de la que era dueña la compañía &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Ford&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Las demás &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;coincidencias&lt;/i&gt;, las bromas y el cuento de
nunca acabar&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Como hemos dicho, la anterior es una selección de las
coincidencias entre ambos Presidentes que pueden encontrarse por internet. Pero
no son las únicas, y circulan por ahí listas más amplias. De hecho, en un
momento dado se organizó un concurso en el que se pedían más coincidencias
entre Lincoln y Kennedy (de este concurso salió lo del pueblo de Maryland y
Marilyn Monroe). Dicho concurso dejó perlas tales como que a ambos Presidentes
les gustaba sentarse en una mecedora, que ambos citaban a la Biblia o a
Shakespeare, que los dos medían más de 1,80 metros y eran corpulentos, que en
el momento de los atentados Lincoln se encontraba sentado en el teatro en el
balcón 7 y Kennedy se encontraba en el séptimo vehículo de la caravana
presidencial, que ambos Presidentes murieron en los lugares donde intentaron
salvar sus vidas, cuyos nombres comenzaban con “P” y con “H” (en el caso
de Lincoln, murió en “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Paterson House&lt;/i&gt;”
y en el de Kennedy en el “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Park Hospital&lt;/i&gt;”),
que ambas autopsias fueron practicadas por personal médico militar, que ambos
mandatarios fueron sepultados en ataúdes de caoba, que los restos de ambos
Presidentes descansan muy cerca el uno del otro, o que sus sucesores eran
chatos y se peinaban hacia atrás.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLvSkCGXgrVghxJVlioGfEM6InUb9CFUpOb07jk4K9bJr5jxgVNadozpZsUTgU3Um3ryXn_018-Z8RizfPnOlOieVUSC8CNaYKNBy4_uRansvG7QfPT1jE_oFO9KqdKXbcPwZRr-jum-Xy/s1600/220px-Lincolnassassination.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;140&quot; data-original-width=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLvSkCGXgrVghxJVlioGfEM6InUb9CFUpOb07jk4K9bJr5jxgVNadozpZsUTgU3Um3ryXn_018-Z8RizfPnOlOieVUSC8CNaYKNBy4_uRansvG7QfPT1jE_oFO9KqdKXbcPwZRr-jum-Xy/s1600/220px-Lincolnassassination.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Asesinato de Lincoln&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;También ha habido bromas con respecto a estas coincidencias.
Así, por ejemplo, la web humorística &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Clickhole&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
añadió a la lista &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lincoln nació en
domingo y Kennedy en martes, que es sólo dos días después del domingo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;.
Y en un episodio de la serie “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los Simpson&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”,
Homer habla con Marge de golf y dice &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;“¿Sabías
que Lincoln y Kennedy tenían el mismo hándicap?&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. En cualquier caso, nada
se dice de las diferencias entre ambos presidentes, que son muchas e
importantes: Lincoln nació en 1809, Kennedy en 1917; Lincoln murió en 1865 con
56 años, Kennedy en 1963 con 46 años. Ni siquiera murieron el mismo mes, a
pesar de que las probabilidades son de una entre doce, que tampoco es tanto. Y
estos son sólo algunos ejemplos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;No somos tan ilusos como para creer que este artículo acabará
de una vez por todas con la dichosa lista de coincidencias. El ser humano
tiende a creer lo que le resulta atractivo, y nada atrae más que una buena
conspiración mágica que desafíe a la aburrida lógica. Esto es el cuento de
nunca acabar, pero al menos habremos puesto nuestro granito de arena en pro de
la verdad.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/3199582847519769145/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/las-falsas-coincidencias-entre-lincoln.html#comment-form' title='18 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3199582847519769145'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/3199582847519769145'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/05/las-falsas-coincidencias-entre-lincoln.html' title='Las (falsas) coincidencias entre Lincoln y Kennedy'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUYYQ78fhu1UrduNicAvGVfw6j4Q1XGVPk4q9lDr3P5TBFoNMdIfh2KrYdHLJp8dqvcchyqrIHnFKqp-_01r6vuBSwJ20UOZCM_IXCvMPoad-QisZI5yMrhO6fvmzNBr78QteedjjNzZ3N/s72-c/kennedy_lincoln.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>18</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-1322205036593028870</id><published>2018-04-28T09:50:00.001+02:00</published><updated>2018-12-23T18:07:14.438+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="España"/><title type='text'>María Cristina me quiere gobernar</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i&gt;… y yo le sigo, le
sigo la corriente / porque no quiero que diga la gente / que María Cristina me
quiere gobernar&lt;/i&gt;”. Esta popular canción, que todos hemos cantado (o al menos
tarareado) alguna vez, fue una de la muchas que el pueblo español le dedicó a María
Cristina de Borbón-Dos Sicilias, que entre otras cosas fue la cuarta y última
esposa de Fernando VII, la madre de Isabel II y la Regente de España entre 1833
y 1840. Protagonista de un importante periodo de la Historia española, esta
reina es sin embargo una gran desconocida. Yo creo que es una lástima, porque
su azarosa vida es una gran fuente de anécdotas, algunas buenas y otras no
tanto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivcIzsVISACJEdDFROqzmjrxWb6674LGKRJLDL9cqfp9kGpv11Fys5Xac2wn5BWU30ZhcPnd9lQUqm4X_0UyoZd-nEGhguO61H_2AhdDGZFmCtMQMkfvm7CrpJBJxECaLwXWGc5TbYUNav/s1600/mariaCristina-1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;392&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivcIzsVISACJEdDFROqzmjrxWb6674LGKRJLDL9cqfp9kGpv11Fys5Xac2wn5BWU30ZhcPnd9lQUqm4X_0UyoZd-nEGhguO61H_2AhdDGZFmCtMQMkfvm7CrpJBJxECaLwXWGc5TbYUNav/s1600/mariaCristina-1.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;María Cristina de Borbón y sus hijas&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que, además de que durante su regencia se produjo la
Primera Guerra Carlista, esta reina protagonizó un segundo matrimonio secreto,
fue exiliada en dos ocasiones, estuvo detrás de un intento de restaurar la
monarquía en Ecuador, tuvo negocios de tráfico de esclavos (entre otros), fue
acusada de enormes desfalcos a las arcas del reino, y gracias a ella se introdujeron
en el idioma castellano dos palabras que aún se utilizan a día de hoy: &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;guiri&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (como sinónimo de extranjero) y &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carca&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (como sinónimo de retrógrado y
reaccionario). Todo eso, sin contar con la fama de mandona que siempre la
acompañó, tal y como se deduce del título de este artículo. Aunque ya dimos
algunos apuntes de ella en este &lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com.es/2018/01/las-cuatro-bodas-de-fernando-vii.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;artículo&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, conozcamos un poco mejor a esta “joya”
de la monarquía española.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;El trancazo y el
matrimonio morganático&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El 11 de diciembre de 1829 se produjo el matrimonio entre
Fernando VII y su sobrina carnal (era hija de su hermana) María Cristina de
Borbón-Dos Sicilias. El novio tenía ya 45 años, tres matrimonios a sus
espaldas, y era famoso por su ardor sexual y por tener una deformación genital
llamada &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;macrosomía&lt;/i&gt; que hacía que su
miembro viril fuera monstruoso, tanto en forma como en tamaño. Sin embargo, a
esas alturas era poco menos que un vejestorio comparado con la novia, de 23
primaveras y “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;ardiente e infatigable en
sus juegos y escarceos amorosos&lt;/i&gt;”, por lo que cada vez que se producía un
encuentro entre ambos el rey salía de la habitación resoplando y agotado. Posiblemente
esto fue una de las causas de que Fernando VII enfermara gravemente y muriera el
29 de septiembre de 1833, no sin antes nombrar a su esposa Regente mientras la
llamada a reinar Isabel II (que entonces tenía 3 años) llegara a la mayoría de
edad.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrs0h72_B9dZ7v47zoBQv8ijKoY6qmMxhUmcc7lS_p_fsL-BRRK2xzOzCSqTpSYI1rL6q8c7760KMspE6ncJEBuIiZZdNu9l66YZSUA5ZGmXHJ2Cd7KAJs_COCe2A3MKZfJl_gstPTWHPx/s1600/2014110310442469112.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;640&quot; data-original-width=&quot;480&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrs0h72_B9dZ7v47zoBQv8ijKoY6qmMxhUmcc7lS_p_fsL-BRRK2xzOzCSqTpSYI1rL6q8c7760KMspE6ncJEBuIiZZdNu9l66YZSUA5ZGmXHJ2Cd7KAJs_COCe2A3MKZfJl_gstPTWHPx/s320/2014110310442469112.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Paseando con Fernando VII&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Para cuando Fernando murió, María Cristina ya se había
buscado un sustituto: un sargento de la Guardia de Corps llamado Agustín
Fernando Muñoz y Sánchez (del que las malas lenguas decían que había entrado en
el cuerpo gracias a un enchufe de su abuela paterna, que había sido nodriza de
una de las hermanas del rey). La leyenda cuenta que se conocieron una noche en
que María Cristina paseaba por el palacio y se fijó en él, que estaba de
servicio. La reina le preguntó si no estaba cansado, y él le respondió “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En servicio de Su Majestad no puedo cansarme
nunca&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. ¡No me digan que no es bonito!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7j2KKAR1MKn-zuAQg7dnj1D_Qvcip96gNp4PSz1jDRkdLNuodWtv7bBrw0O_AiNaNziJDYVrDbVkGlKGBB7wVa-Q2C5sdFj2sFFpZzCnBkGVRsPCIAhRStd0ZYdB1jQc93dPq-ZiJlrTI/s1600/agustin-fernando-munoz.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;149&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7j2KKAR1MKn-zuAQg7dnj1D_Qvcip96gNp4PSz1jDRkdLNuodWtv7bBrw0O_AiNaNziJDYVrDbVkGlKGBB7wVa-Q2C5sdFj2sFFpZzCnBkGVRsPCIAhRStd0ZYdB1jQc93dPq-ZiJlrTI/s1600/agustin-fernando-munoz.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Agustín Fernando Muñoz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;No menos curiosa es esta otra anécdota. En ella se narra que
una noche regresaba al lecho del dolor de su esposo después de visitar a su
amante, y que su dama de confianza, conocedora de todo el asunto, le preguntó
si no había perdido con el cambio, ya que en palacio era famoso el portentoso
miembro viril del rey. María Cristina le contestó que no, ya que el sargento
Muñoz “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;también tenía un buen trancazo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.
Lo malo es que esa última frase la dijo mientras abría la puerta del dormitorio
del monarca, y éste, que estaba enfermo pero no sordo, le pidió inmediatamente
explicaciones. María Cristina, rápida de reflejos, le contestó que era así como
se referían a los catarros en Tarancón, ciudad natal del sargento. El médico
del rey, que también se encontraba presente, no se atrevió a desmentirlo; el
término se difundió en palacio y de ahí a la calle, donde “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;trancazo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” se convirtió en un sinónimo de resfriado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Cdd6l1Shq0j20eOMXk2Netx6s2fDeyqpPRp5QPk-zRCsd94HdgolhHJeBBuV8NdB3QPrfcI6_Qbm7H4RPEUrvhA2wYLIsweAnWsQL411fnZIQAa-R5JxWy7Ul4WsHM90qssC1GR2UTk-/s1600/enfermedad+fvii.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;188&quot; data-original-width=&quot;268&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Cdd6l1Shq0j20eOMXk2Netx6s2fDeyqpPRp5QPk-zRCsd94HdgolhHJeBBuV8NdB3QPrfcI6_Qbm7H4RPEUrvhA2wYLIsweAnWsQL411fnZIQAa-R5JxWy7Ul4WsHM90qssC1GR2UTk-/s1600/enfermedad+fvii.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;La enfermedad de Fernando VII&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Nada más morir el rey, María Cristina (que era muy religiosa)
quiso casarse con Muñoz, pero había un problema: si se casaba con el sargento
se produciría un matrimonio morganático y perdería todos sus privilegios. Así
que optó por casarse religiosamente, pero en secreto. La boda fue oficiada por
un amigo del novio recién ordenado sacerdote, y se produjo apenas tres meses
después de que muriera Fernando VII. ¿Y qué es un matrimonio morganático? Es
una unión entre personas de rango social desigual y recibe también el nombre de
“&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;matrimonio de la mano izquierda&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”
(porque en este tipo de bodas el novio sostenía la mano de la novia con la mano
izquierda, al contrario que en las bodas normales). Lo malo de este tipo de
bodas es que el cónyuge noble pierde todos sus títulos y los hijos habidos en
el matrimonio (llamados &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;hijos
morganáticos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;) no pueden por tanto heredarlos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWW58cj2uk6nb2Hruj0oyIRy7dYb0LIYesF64rP3lAIkwG7kKeMq9um5EbxwfAVUfra8RPNnxkYhi8z5KZ1fhLdDs2tiOWw9VRWgqqQJoCsHZrLb39lFzfYak9p8w7jyLNbyZREHoTrD9y/s1600/carlos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;232&quot; data-original-width=&quot;218&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWW58cj2uk6nb2Hruj0oyIRy7dYb0LIYesF64rP3lAIkwG7kKeMq9um5EbxwfAVUfra8RPNnxkYhi8z5KZ1fhLdDs2tiOWw9VRWgqqQJoCsHZrLb39lFzfYak9p8w7jyLNbyZREHoTrD9y/s1600/carlos.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Carlos María Isidro&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;De modo que intentar mantener el secreto del matrimonio era
vital para la flamante Regente. Claro que dicho secreto duró poco
tiempo. Y es que el bueno de Muñoz le hizo a María Cristina nada menos 8 hijos.
Ella trataba de disimular los embarazos vistiendo siempre vestidos anchos, pero
la verdad es que la gente se dio cuenta enseguida. Esto dio lugar a chistes y
coplillas varias. Por ejemplo, a Muñoz comenzaron a llamarlo “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Fernando VIII&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, y empezó a hacerse
famoso un dicho: “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Regente, casada en
secreto y embarazada en público&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Pero sin duda alguna la de mayor ingenio
era un tonada que se cantaba en las calles y cuya letra decía “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Clamaban los liberales que la reina no paría
/ y parió más muñoces que liberales había&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Guiris y carcas&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La Regencia de María Cristina no fue ningún camino de rosas. Sin
duda el problema más importante al que tuvo que enfrentarse fue el de la
Primera Guerra Carlista, iniciada por el infante Carlos María Isidro, que no
aceptaba que el trono fuera para Isabel II y defendía que era él el que debía
heredar la corona. Esta guerra civil duró hasta 1840 y desangró a la ya
exhausta nación. No entraremos en detalle en ella, y nos limitaremos a explicar
una frase que aparece en el libro “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La
Madre Naturaleza&lt;/i&gt;”, de Emilia Pardo Bazán: “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;En los intervalos en que no se disparaban tiros, los destacamentos
divididos sólo por el ancho de una trinchera se insultaban festivamente,
llamándose guiris y carcas&lt;/i&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2vnAuTYen1jzZnct9XiglhJtULZ062bTlTNl_aWiFtnwGm5xCwcck4ofLyP9MPFbqQ8atux5PzBa2fvrsQDz9byzGdcf3MX-iMZkYUvtqZdGcwIV0wPLvs99I48RqaDV8EBYQkdpYOORS/s1600/carlistas.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;275&quot; data-original-width=&quot;183&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2vnAuTYen1jzZnct9XiglhJtULZ062bTlTNl_aWiFtnwGm5xCwcck4ofLyP9MPFbqQ8atux5PzBa2fvrsQDz9byzGdcf3MX-iMZkYUvtqZdGcwIV0wPLvs99I48RqaDV8EBYQkdpYOORS/s1600/carlistas.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Oficial carlista&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que el origen de ambas palabras se encuentra en este
conflicto. Para empezar, los soldados que apoyaban a Isabel II (y por ende, a
la Regente María Cristina) eran llamados &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;cristinos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
por sus enemigos. Claro que éstos eran en su mayoría vascos, por lo que no
pronunciaban correctamente el nombre y más bien decían “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;guiristinos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Con el paso del tiempo, la palabra fue acortándose
hasta que quedó en “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;guiri&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Además,
para aquellos vascos todo el que no fuera de su región era forastero, de modo
que el vocablo se extendió con el significado de extranjero. En cuanto a la
palabra “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carca&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, proviene de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carcunda&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, su origen es portugués y significa
jorobado. Parece ser que era como las tropas liberales portuguesas llamaban así
a los &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;miguelistas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, partidarios del
infante Don Miguel (absolutista). Las tropas españolas que participaron en la
contienda la adoptaron y a su vuelta empezaron a llamar carcundas a los
carlistas. La palabra fue apocopándose hasta dar la actual &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;carca&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El primer exilio&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Para mantenerse en el poder y poder ganar la guerra, María
Cristina hizo difíciles equilibrios en sus alianzas. Así, se rodeó de
absolutistas y liberales moderados buscando hacer un frente común frente a los
ultraabsolutistas que luchaban en el bando carlista. Claro que eso conllevaba
frecuentes tensiones entre los que querían que todo siguiera como estaba
haciendo mínimas concesiones y los que pretendían una apertura más amplia del
país. Estas tensiones a veces desembocaban en cosas más serias, como la matanza
de frailes en 1834 y el motín de los sargentos de La Granja de 1836, que volvió
a poner en vigor la Constitución liberal de 1812 (conocida como “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La Pepa&lt;/i&gt;”). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNI9ud_F-FQbb1zU_B3sEJbhn4mnIOWDLzwJCYXCbcqhtYZlioudUVJhoHVy4DDDg6jO93ClgiKs3PChWNdJy1wytSP41tamg8u2GuH4fNqb20uHdBUn9Qu0gRGrjy-U63sGLnWPGVqA_s/s1600/MOTIN+DE+LA+GRANJA+REVELION.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;450&quot; data-original-width=&quot;312&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNI9ud_F-FQbb1zU_B3sEJbhn4mnIOWDLzwJCYXCbcqhtYZlioudUVJhoHVy4DDDg6jO93ClgiKs3PChWNdJy1wytSP41tamg8u2GuH4fNqb20uHdBUn9Qu0gRGrjy-U63sGLnWPGVqA_s/s320/MOTIN+DE+LA+GRANJA+REVELION.jpg&quot; width=&quot;221&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Motín de los sargentos de La Granja&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin embargo, su verdadero propósito era mantenerse en el
poder, así que tras la finalización de la guerra con el “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Abrazo de Vergara&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” entre el isabelino Espartero y el carlista Maroto, buscó pactar con los carlistas para echar a los liberales del poder.
Esta maniobra no sentó nada bien a éstos últimos, por lo que Espartero se
sublevó y exigió que se constituyera un gobierno progresista. La reacción de
María Cristina fue dimitir de la Regencia y exiliarse. Antes de partir al
exilio, María Cristina le dijo a Espartero “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Te
hice Duque, pero no logré hacerte caballero&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. La reacción del general fue
hacer públicas las actas del matrimonio secreto de María Cristina. Claro que de
poco le sirvió, ya que una de las primeras paradas del exilio de la ex-Regente
fue Roma, donde después de mucho insistir el Papa Gregorio XVI bendijo su boda
morganática.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los oscuros negocios&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Tras establecerse en París, donde compró el Palacio de la
Malmaison (que había pertenecido a Josefina Bonaparte), María Cristina se
pasaba el tiempo conspirando contra Espartero y haciendo todo tipo de negocios.
Entre estos negocios destacaban los de ferrocarriles, el carbón, la sal (de la
que tuvo el monopolio durante 5 años) y el comercio de esclavos. Se decía que “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;no había proyecto industrial en el que la
Reina madre no tuviera intereses&lt;/i&gt;”. Aprovechando la información privilegiada
de la que disponía, el matrimonio se enriqueció considerablemente. Un ejemplo
de ello fue cuando se desprendieron de sus negocios siderúrgicos un año antes
de que fuera promulgado el Real Decreto donde se rebajaban los aranceles sobre
estos productos, provocando el desastre de la siderurgia española.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6edFbnJU1rTWhRkN1KPRckEm3Y5lOU-PyHoPUhzqUoRphrAK2xKLrPDTvbl8wo9c7fM4b5rQjx_LU5ytyKJ_ehGgedLhAzjWpPtpWyF_Jq8muamsTwiDoshZesh3b7V6CEu4M7uCT989w/s1600/espartero.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;193&quot; data-original-width=&quot;261&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6edFbnJU1rTWhRkN1KPRckEm3Y5lOU-PyHoPUhzqUoRphrAK2xKLrPDTvbl8wo9c7fM4b5rQjx_LU5ytyKJ_ehGgedLhAzjWpPtpWyF_Jq8muamsTwiDoshZesh3b7V6CEu4M7uCT989w/s1600/espartero.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;General Espartero&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Claro que María Cristina ya iba forrada antes de salir de
España. Durante su Regencia instauró un fondo del que sacaba mucho dinero,
fundamentalmente para comprar voluntades, pero también para joyas. Así, se
contabilizaron pagos de más de un millón de reales a un diamantista, o de más
de 600.000 para comprar joyas a una viuda (de ese dinero, más de 460.000 eran
para un solo collar). En total, la Regente sacó de las arcas públicas más de 37
millones de reales, una cantidad considerable para la época (para hacernos una
idea, la asignación de Fernando VII en su último año de reinado fue de 40
millones, y con ellos tenía que mantener todo el Patrimonio Real).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWZmBi-4gu-TSAnS-z5jvuKhgDgO3EmtHxoBApFPkEXVMPRqbpzoZjRrXUvjk0GU75QnaCX40EfVHRmAp-NR8ymAjvmXO0PqyjbCCeuz_w1HgE7Kacfzym2oQOFUZ7gEfdktbI-d-s5N2Y/s1600/flores.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;282&quot; data-original-width=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWZmBi-4gu-TSAnS-z5jvuKhgDgO3EmtHxoBApFPkEXVMPRqbpzoZjRrXUvjk0GU75QnaCX40EfVHRmAp-NR8ymAjvmXO0PqyjbCCeuz_w1HgE7Kacfzym2oQOFUZ7gEfdktbI-d-s5N2Y/s1600/flores.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Juan José Flores&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La Regente también se embarcó en aventuras absurdas. La más
sonada fue un intento en 1846 de restauración de la monarquía en Ecuador en la
persona de su hijo Agustín Muñoz y de Borbón, Duque de Tarancón y que contaba
por entonces 8 años. El plan contaba con la bendición del Primer Ministro del
país Juan José Flores, e incluía la unión con Perú y Bolivia, creando el Reino
Unido de Ecuador, Perú y Bolivia, con capital en Quito. El plan fracasó al ser
depuesto Flores en la &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Revolución del 6 de
marzo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Aun así, tanto Flores como María Cristina siguieron conspirando
desde el exilio para reavivar el plan, sin resultado alguno.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;María Cristina me
quiere gobernar&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Y vamos con la famosa canción que da título a este artículo.
Durante la Primera Guerra Carlista, la tonada se hizo muy popular en el frente,
donde los carlistas se la cantaban a los liberales (aunque otras teorías
indican justo lo contrario). No está claro si la intención era burlarse de las
tropas que apoyaban a la Regente o la letra hacía también mofa del segundo
marido de María Cristina. Curiosamente, la canción se hizo muy popular, hasta
el punto de que dos generaciones después se cantaba a otra María Cristina, la
de Habsburgo, madre de Alfonso XIII, y también Regente de España hasta la
mayoría de edad de su hijo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8mYHeYVL_3__nsUENPfvQgPoHyR7mm5j3zsCXwBfTcMM6DZidbJxY4hr9KkZqgFNyyzcw6oitfCF4peQVDEkIg96vRpTDGXhI3Hgzc5i5YRG1VVDGt2lQqgXV9Y_A08SKbGYBay9bNGh3/s1600/%25C3%25B1ico.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;185&quot; data-original-width=&quot;273&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8mYHeYVL_3__nsUENPfvQgPoHyR7mm5j3zsCXwBfTcMM6DZidbJxY4hr9KkZqgFNyyzcw6oitfCF4peQVDEkIg96vRpTDGXhI3Hgzc5i5YRG1VVDGt2lQqgXV9Y_A08SKbGYBay9bNGh3/s1600/%25C3%25B1ico.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ñico Saquito&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Al parecer, los emigrantes españoles la llevaron a La Habana,
donde se hizo tremendamente conocida. Durante la Guerra de Independencia de
Cuba, la canción se cantaba dedicada a la nueva Regente (que hemos mencionado
antes). En los años 30 del siglo XX, el cantautor cubano Ñico Saquito la grabó
añadiendo algunas estrofas, obteniendo un éxito inmediato. En España volvió a
oírse en los años 50, y también se convirtió en un éxito apoteósico, aunque el
origen de la canción se había ya olvidado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/1322205036593028870/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/maria-cristina-me-quiere-gobernar.html#comment-form' title='11 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1322205036593028870'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/1322205036593028870'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/maria-cristina-me-quiere-gobernar.html' title='María Cristina me quiere gobernar'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivcIzsVISACJEdDFROqzmjrxWb6674LGKRJLDL9cqfp9kGpv11Fys5Xac2wn5BWU30ZhcPnd9lQUqm4X_0UyoZd-nEGhguO61H_2AhdDGZFmCtMQMkfvm7CrpJBJxECaLwXWGc5TbYUNav/s72-c/mariaCristina-1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-9062695124015718475</id><published>2018-04-21T09:52:00.000+02:00</published><updated>2018-12-23T18:10:10.865+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Moderna"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>La leyenda del &quot;Banquete de las Castañas&quot;, la mayor orgía vaticana</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En el galimatías que representaba Italia en el Renacimiento, una
familia de origen español fue una de las grandes protagonistas: los Borgia. Si
bien no eran mejores ni peores que otras familias nobles de la época y el
lugar, como los Orsini, los Sforza o los Medici, la leyenda negra de esta
familia, acrecentada por la literatura posterior, los ha retratado como un
cúmulo de maldades. Su fama de asesinos, envenenadores e incestuosos les ha
perseguido a lo largo de los tiempos (en gran parte debido a libelos escritos
por sus rivales) y ha dejado de lado, por ejemplo, su mecenazgo a las artes, su
magnífica administración de los asuntos financieros de la Iglesia o su
liderazgo político. No en vano, uno de los modelos de “&lt;i&gt;El Príncipe&lt;/i&gt;” de Maquiavelo es César Borgia (el otro, curiosamente,
es Fernando &lt;i&gt;el Católico&lt;/i&gt;).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUaHNX3PXCmv9OH21G5P3q87wQbsq1DxIYDZ-_OSDWNc60M9mFr7AVEVUakWC75yJ1Ymcb7CLTepFmVukWWKmFK3KbpwamLVmug8QKSlUlTDUKvf3YIHydH6k4kjTdQKxcZ-fq-1rMpkBx/s1600/bcserie.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUaHNX3PXCmv9OH21G5P3q87wQbsq1DxIYDZ-_OSDWNc60M9mFr7AVEVUakWC75yJ1Ymcb7CLTepFmVukWWKmFK3KbpwamLVmug8QKSlUlTDUKvf3YIHydH6k4kjTdQKxcZ-fq-1rMpkBx/s1600/bcserie.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El Banquete de las Castañas según la serie inglesa &quot;&lt;i&gt;Los Borgia&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Uno de los episodios legendarios que les atribuye dicha
leyenda negra es el de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Banquete de
las Castañas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (también conocido como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El
baile de las castañas&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”), una bacanal organizada por los Borgia en la víspera
de la fiesta de Todos los Santos del año 1501. El episodio, del que se tienen
serias dudas sobre su veracidad, ha pasado a lo largo de los años de boca en
boca como la mayor orgía organizada jamás en el Vaticano. Y si bien la mayoría
de los historiadores modernos descartan que tal orgía ocurriera (aunque sí
admiten que pudo haber un banquete o una fiesta organizada por César Borgia a
la que asistieron varios cardenales), la mala fama que ha perseguido a esta
familia ha hecho que este suceso se haya repetido hasta la saciedad. Veamos qué
hay de cierto en todo estos hechos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La mala fama de los
Borgia&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Nombrar a la familia Borgia supone evocar historias de sexo,
violencia, asesinato, incesto, simonía y perversión. De todo esto y más se
acusó a la familia Borgia a lo largo de su vida e incluso después. Sin embargo,
sus acciones no sólo han sido exageradas en el tiempo, sino que no constituyen
una excepción en la convulsa Italia del Renacimiento, donde en las familias
poderosas a menudo el asesinato era un elemento más para garantizar su poder. No
había otra opción en esa época: o matabas o te mataban. A pesar de su fama de
mecenas de las artes y de protectores de la cultura, la cosa no era muy
diferente para los Medici o los Sforza, por poner dos ejemplos señeros. Incluso
dentro de la Iglesia la situación era similar. Para hacernos una idea, el más
casto de los Papas entre los dos que dio la familia Borgia fue Pío II, y eso
que había tenido un hijo antes de ser nombrado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhM9LyCUmrD0t4z77awMC7oewgV9R7LS4y81fmNhoves3X52v_5pafrKZ6-MCgO6B32XebMQKPTGCN-XtQISIvoMkC29ekSPym7EZrGk8yvOkCgIsnmjhXb3Oa0RDBxMIGbUFL2iPOwZXFj/s1600/245px-Alfonso_de_Borja%252C_obispo_de_Valencia_y_papa_Calixto_III.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;377&quot; data-original-width=&quot;245&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhM9LyCUmrD0t4z77awMC7oewgV9R7LS4y81fmNhoves3X52v_5pafrKZ6-MCgO6B32XebMQKPTGCN-XtQISIvoMkC29ekSPym7EZrGk8yvOkCgIsnmjhXb3Oa0RDBxMIGbUFL2iPOwZXFj/s320/245px-Alfonso_de_Borja%252C_obispo_de_Valencia_y_papa_Calixto_III.jpg&quot; width=&quot;207&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Calixto III&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La dinastía comenzó con Alfonso de Borja, que fue profesor de
Derecho en la Universidad de Lérida. Dice una leyenda que en 1409, cuando el
dominico, predicador y filósofo Vicente&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ferrer estaba predicando, Alfonso de Borja mostraba tanto entusiasmo
que en un momento dado Vicente Ferrer se le quedó mirando y dijo &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tú serás Papa y a mí me harás santo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;.
Y sus palabras se cumplieron: en 1443 fue nombrado cardenal y en 1455 Papa,
adoptando el nombre de Calixto III. Durante su papado promovió a su sobrino
Rodrigo, nombrándolo cardenal con apenas 25 años, y posteriormente
Vicecanciller (el hombre más importante de Roma tras el Papa), cargo que
conservó en los papados sucesivos hasta conseguir él mismo la tiara papal en
1492, bajo el nombre de Alejandro VI.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjARasJsxvW-nkuu5T4WsS_2TrA_nkI7xTvHLqdtQs-TW-ATfpHNEV5N5JG1IWT09jmwa51V1cghWG-vpLrvPXAse-g3d3DHNVmHRO377WPT-hiHS1TZVS0hnRXl7xRrWiKnqak02fNvgkZ/s1600/Escudo_de_la_familia_Borja.svg.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;200&quot; data-original-width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjARasJsxvW-nkuu5T4WsS_2TrA_nkI7xTvHLqdtQs-TW-ATfpHNEV5N5JG1IWT09jmwa51V1cghWG-vpLrvPXAse-g3d3DHNVmHRO377WPT-hiHS1TZVS0hnRXl7xRrWiKnqak02fNvgkZ/s1600/Escudo_de_la_familia_Borja.svg.png&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Escudo de la familia Borgia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Rodrigo sentía gran atracción hacia el sexo femenino, y de
hecho tuvo varios hijos después de ser ordenado cardenal. Lo escandaloso no era
el asunto en sí, ya que todos lo hacían (el cardenal Bartolomeo Bonatti decía &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Si todos los niños que nacieran en el
término de un año llegaran vestidos como sus padres, es bien cierto que muchos
de ellos llegarían vestidos de sacerdotes y cardenales&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;), sino que los
reconociera con toda naturalidad. Dos de esos hijos forman parte de la leyenda
negra de los Borgia: César y Lucrecia. César era un ambicioso joven que fue
nombrado cardenal poco después de cumplir los 20 años, aunque renunció al cargo
(uno de los pocos casos en la Historia) para conseguir el puesto que ambicionaba:
capitán general de los ejércitos pontificios. Para ello, estuvo involucrado en
el asesinato de su hermano Juan, anterior ocupante del cargo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQ_GaDDEFHAwgdo2kfsYpG72zGnps2KYQ8JHquptGTHrQw4VhJWL9op94SQHUjwHuQr3Rs-E60uYTxKiH1puJkHVMYgRoKOqkaSdhVC15zBbx4H90iNHID-6rtGMW3kqR5DBsaBZ5jqnZy/s1600/Lady_with_unicorn_by_Rafael_Santi+julia+Farnese.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;387&quot; data-original-width=&quot;300&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQ_GaDDEFHAwgdo2kfsYpG72zGnps2KYQ8JHquptGTHrQw4VhJWL9op94SQHUjwHuQr3Rs-E60uYTxKiH1puJkHVMYgRoKOqkaSdhVC15zBbx4H90iNHID-6rtGMW3kqR5DBsaBZ5jqnZy/s320/Lady_with_unicorn_by_Rafael_Santi+julia+Farnese.jpg&quot; width=&quot;248&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Supuesto retrato de Giulia Farnese, amante de Alejandro VI&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto a Lucrecia, se han contado auténticas barbaridades
de ella. Desde que era envenenadora hasta que mantenía relaciones incestuosas
con su padre y su hermano. La realidad era bien distinta, y fue utilizada como
un peón en las complejas alianzas que su padre trató de conseguir para cimentar
el poder de la familia. Gran parte de la mala fama de esta mujer proviene de
una obra de Victor Hugo, que dio lugar a una ópera escrita por Gaetano
Donizetti. Para hacernos una idea, en la escena final se produce el asesinato
de su propio hijo (junto a otras cinco personas). Alejandro Dumas padre abundó
en la idea en su obra &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Les crimes
celebres&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;, donde se refiere a Lucrecia como una mujer&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;de
imaginación desenfrenada, atea por naturaleza, ambiciosa e intrigante&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;
y afirma que fue amante de su padre y de su hermano que, según sus propias
palabras, constituían &quot;&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;un trío
diabólico&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPHxlB6WiEC_W2LDR1GhwaYrwejThJ7tlQH5X2_ZhefJpYu7Dnvi2Sxbj4Vm2n0Bk1oWLcQmWhC4Rx709gpzixl_2YdzV6oePHnrWiK9vKNtyl0vqCFf0txIR4z0GT2Pq7Joq83-q8-hHX/s1600/image002.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;255&quot; data-original-width=&quot;602&quot; height=&quot;135&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPHxlB6WiEC_W2LDR1GhwaYrwejThJ7tlQH5X2_ZhefJpYu7Dnvi2Sxbj4Vm2n0Bk1oWLcQmWhC4Rx709gpzixl_2YdzV6oePHnrWiK9vKNtyl0vqCFf0txIR4z0GT2Pq7Joq83-q8-hHX/s320/image002.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Alejandro VI, Lucrecia y César Borgia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En este trasfondo histórico sucedió el hecho que narramos
aquí, pero no debemos olvidar que la imagen que sus enemigos querían transmitir
de los Borgia (y que ha llegado hasta nuestros días) era la de una familia que
constituía el culmen de la depravación y la maldad. En gran parte, esta mala
fama provenía por el hecho de ser españoles en un mundo donde reinaban los
italianos. Más concretamente, les acusaban de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;catalanes&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, que tan mal recuerdo habían dejado durante la expansión
militar aragonesa por el sur de Italia y Sicilia. No en vano, el posterior Papa
Julio II (el mismo que escandalizó a Lutero por su vida licenciosa) calificaba
a Alejandro VI como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;un catalán, marrano
y circunciso&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Llama la atención que ponga “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;catalán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” al mismo nivel que los otros insultos (que equivalían a
llamarlo judío converso).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;El
Banquete de las Castañas&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En la noche del 30 de octubre del año 1501, víspera del día
de Todos los Santos, el Papa Alejandro VI y su hijo César Borgia organizaron en
el Palacio Apostólico Vaticano una gran fiesta. A dicha fiesta fueron invitados
varios cardenales y obispos, además de las autoridades más importantes de Roma.
Como era habitual en estas celebraciones, el banquete fue fastuoso y no se
reparó en gastos, sirviéndose una gran variedad de comidas y bebidas para solaz
de los allí presentes (aunque hay que decir que, debido a la fama de
envenenadores de los anfitriones, muchos llevaron a su propio catador de
alimentos). No obstante, y a pesar de que las viandas eran fabulosas, lo mejor
estaba por llegar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMevDgkpQFufaDDBiLzC_CJHw94FnXZsf1coRfI7G0FEg0A8fq-9RV11W4-aXxR51HbvuBw9l4X2tUgqy4_FfVn0HAXces_1W6yTa7U5KjJflpT1rgKRQDjDEsorR8UQv_Fb3crk9-nsBV/s1600/Palacio-Apost%25C3%25B3lico-del-Vaticano-antes-de-la-construcci%25C3%25B3n-de-la-actual-Bas%25C3%25ADlica-en-el-siglo-XVI.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;609&quot; data-original-width=&quot;900&quot; height=&quot;216&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMevDgkpQFufaDDBiLzC_CJHw94FnXZsf1coRfI7G0FEg0A8fq-9RV11W4-aXxR51HbvuBw9l4X2tUgqy4_FfVn0HAXces_1W6yTa7U5KjJflpT1rgKRQDjDEsorR8UQv_Fb3crk9-nsBV/s320/Palacio-Apost%25C3%25B3lico-del-Vaticano-antes-de-la-construcci%25C3%25B3n-de-la-actual-Bas%25C3%25ADlica-en-el-siglo-XVI.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Palacio Apostólico Vaticano en el siglo XVI&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que una vez terminados los postres, y ante la sorpresa
de los invitados, César Borgia dio orden de que se recogieran las mesas y se
dispusieran varios candelabros por el suelo. Acto seguido, entraron en la
estancia unas cincuenta cortesanas (eufemismo por aquel entonces para
prostitutas de lujo) que empezaron a danzar de forma sensual en torno a ellos. Conforme
iban bailando, se fueron desnudando lentamente y al compás de la música,
mientras sus alargadas sombras se proyectaban por las paredes de la sala. Sin
embargo, y a pesar de que el ambiente se iba caldeando, la cosa no había hecho
más que empezar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbf5ym8ePtNZYs3vIUH9XoxXjHTe9M3iOMDlu3VJsODqRhiQkHpu42V-kdt3CG9ZKhJGMNZSmNv86Ky_9AclKZvyT1ZZTQt7M55voivT5M5M95BNSSjudNIiwr0UA0jpV7GCNHsp9NsMjw/s1600/alejandrovi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;258&quot; data-original-width=&quot;195&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbf5ym8ePtNZYs3vIUH9XoxXjHTe9M3iOMDlu3VJsODqRhiQkHpu42V-kdt3CG9ZKhJGMNZSmNv86Ky_9AclKZvyT1ZZTQt7M55voivT5M5M95BNSSjudNIiwr0UA0jpV7GCNHsp9NsMjw/s1600/alejandrovi.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Alejandro VI&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;César Borgia ordenó que ataran las manos de las mujeres a la
espalda, y a continuación mandó arrojar un buen número de castañas al suelo.
Los frutos quedaron esparcidos entre los candelabros, y César ordenó a las
cortesanas que los recogieran tal y como estaban; es decir, con las manos
atadas a la espalda. Esa circunstancia obligaba a las mujeres a recogerlos con
la boca, de forma que tenían que adoptar posturas lascivas ya que al agacharse
enseñaban sus grupas a los invitados. Todo esto hizo que la temperatura se
caldeara aún más de lo que ya estaba. Tanto se calentó el ambiente, que los más
excitados no pudieron refrenarse y se lanzaron a por las prostitutas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhua9s83VRqeepZz1Dp3w4NxdC9gmzlEuNRZkfewaY21XX_vNqeAHbr1cuzA6eC514TdLC5pE1a3CpWz9sFMG8z-aW5oWZPCfpbL4ZkIw1Lw_El02kdDk8CtUFjs0Qv-gYB1jj_5m0u5b88/s1600/cesar.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;258&quot; data-original-width=&quot;196&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhua9s83VRqeepZz1Dp3w4NxdC9gmzlEuNRZkfewaY21XX_vNqeAHbr1cuzA6eC514TdLC5pE1a3CpWz9sFMG8z-aW5oWZPCfpbL4ZkIw1Lw_El02kdDk8CtUFjs0Qv-gYB1jj_5m0u5b88/s1600/cesar.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;César Borgia&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Esa fue la señal de salida. Comenzó entonces una orgía de
proporciones bíblicas (si se me permite la expresión). Durante varias horas,
todos los presentes (incluidos los cardenales y los obispos) se entregaron a la
fornicación más extrema. Para rizar el rizo, el Papa anunció que habría grandes
premios (lujosos zapatos, caros ropajes y joyas) para aquellos que fueran
capaces de yacer con más cortesanas. Para evitar que nadie hiciera trampa, un
grupo de criados llevaba la cuenta de cuantas veces había eyaculado cada uno de
los invitados. La bacanal duró hasta bien entrada la madrugada, de forma que el
Papa no pudo asistir al día siguiente a las ceremonias del Día de Todos los
Santos; esto hizo que el escándalo se acrecentara aún más.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Las fuentes y su dudosa
veracidad&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Si bien el acontecimiento es lo bastante atractivo como para
que haya ido pasando de boca en boca a lo largo de los siglos, y que es muy
probable que los Borgia hayan participado en eventos parecidos en el transcurso de
sus vidas, parece ser que es falso (o al menos bastante exagerado). Y esta
afirmación se basa en que las dos fuentes que recogen el episodio tienen una
veracidad más que dudosa. Por una parte, tenemos la llamada “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Carta a Salvelli&lt;/i&gt;”, una misiva anónima
supuestamente enviada a un noble romano en la corte austriaca. Por otra parte, contamos
con el “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Liber Notarum&lt;/i&gt;”, una especie
de dietario y registro secreto de celebraciones papales escrito por Johann Burchard,
sacerdote y maestro de ceremonias del Vaticano en aquella época, y que apareció
misteriosamente en América mucho tiempo después.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRd_EqFzOh9boSZyoh4NZ3eMA99QWvtiqSZhyphenhyphenW0ezl9b47Z0qZ9bE0Yef06K-n4jt2u3R_fq9DaXiDDsftNXeNq_Ehgx1BVRYWSUeGeFFQYXONJYJMv5HnaG_sXGPksDJv6cwBNQfVFIe0/s1600/cesar-rodrigo-cena-644x362.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;362&quot; data-original-width=&quot;644&quot; height=&quot;179&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRd_EqFzOh9boSZyoh4NZ3eMA99QWvtiqSZhyphenhyphenW0ezl9b47Z0qZ9bE0Yef06K-n4jt2u3R_fq9DaXiDDsftNXeNq_Ehgx1BVRYWSUeGeFFQYXONJYJMv5HnaG_sXGPksDJv6cwBNQfVFIe0/s320/cesar-rodrigo-cena-644x362.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cena de Alejandro VI&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Por lo que respecta a la “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Carta
a Salvelli&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, un documento anónimo aparecido en Tarento y al parecer
dirigido a Silvio Salvelli, un noble romano refugiado en la corte austriaca,
baste decir que también se la conoce como “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lettera
Antiborgiana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (Carta contra los Borgia), ya que narra multitud de episodios
donde pone de manifiesto la maldad y la depravación de esta familia,
comparándolos literalmente a Calígula y Nerón. Sin duda alguna es uno de los
ataques más despiadados contra los Borgia, de entre todos los panfletos y
libelos contra ellos que circularon por Europa en esa época. Parece ser que la
carta buscaba desprestigiar a la familia Borgia ante la corte austriaca y
evitar que se produjera una alianza entre estos y el emperador Maximiliano I.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEileB7-abEMateJ2mu59nAzuMKfsio8cysxR-Fn8eA4q1OuxZ6hifA5Zp5EkpJDLgwgcyg6xlu7QIJyImdyhZhEMzYKm86da_9znlnXMzLd_7tia58bgWFJgqooNKrvxAnU55_YTqYN0LMM/s1600/manara.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1401&quot; data-original-width=&quot;1544&quot; height=&quot;290&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEileB7-abEMateJ2mu59nAzuMKfsio8cysxR-Fn8eA4q1OuxZ6hifA5Zp5EkpJDLgwgcyg6xlu7QIJyImdyhZhEMzYKm86da_9znlnXMzLd_7tia58bgWFJgqooNKrvxAnU55_YTqYN0LMM/s320/manara.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Banquete de las Castañas, según Milo Manara&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Para ello, en la misiva (supuestamente compuesta por el
literato napolitano Gerolamo Mancione) se exageran e inventan todo tipo de
acciones, desde esta y otras orgías hasta los supuestos incestos de Alejandro
VI y César Borgia con Lucrecia. Durante mucho tiempo se consideró una fuente
fidedigna y fue uno de los principales sustentos de la leyenda negra contra los
Borgia. Con respecto a este banquete, señala:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“¿Quién no se
escandaliza al escuchar los relatos de la monstruosa lujuria que se practica
abiertamente en el Vaticano, desafiando a Dios y a toda la decencia humana?
¿Quién no siente rechazo por la perversión, el incesto y la obscenidad del hijo
y la hija del Papa y de las hordas de cortesanas que hay en el palacio de San
Pedro? No existe casa de perversión o burdel que no sea menos respetable. El
primero de noviembre, la Fiesta de Todos los Santos, cincuenta cortesanas
fueron invitadas a un banquete en el palacio pontificio y su actuación ahí fue
de lo más repugnante. Rodrigo Borgia es un abismo de vicios y un destructor de
toda justicia, humana o divina.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;No obstante, su veracidad es más que dudosa, ya que muchos de
los hechos que narra están desmentidos por fuentes contemporáneas y
posteriores. Además, algunos de los episodios que cuenta son posteriores a su
fecha (15 de noviembre de 1501), como la marcha de Lucrecia a Ferrara o la
conquista de Urbino y Camerino por César Borgia, por lo que es imposible que el
autor los supiera. La teoría más aceptada hoy en día es que esta carta fue un libelo
encargado por los Colonna, familia rival de los Borgia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9cO96geppJv4gZawgU7zwbM7GcbfIZNMZmTObj_64nJvEZDhTA2krxKw5iF_lu9Pc9kIzbzwnRMVb2gXxbFlMnlvMfCSq-uoM6gx1N_1Snqlt2qw3vYtYDDdolLmlNXole9uvOqLJ8FTB/s1600/conocer-historia-Lucrecia-Borgia-y-Alejandro-VI.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;615&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;246&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9cO96geppJv4gZawgU7zwbM7GcbfIZNMZmTObj_64nJvEZDhTA2krxKw5iF_lu9Pc9kIzbzwnRMVb2gXxbFlMnlvMfCSq-uoM6gx1N_1Snqlt2qw3vYtYDDdolLmlNXole9uvOqLJ8FTB/s320/conocer-historia-Lucrecia-Borgia-y-Alejandro-VI.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Lucrecia Borgia y Alejandro VI&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En cuanto al “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Liber
Notarum&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”, es importante señalar que su autor, Johann Burchard, era un
enemigo declarado de los Borgia. En el libro se exageran (o directamente se
inventan) acusaciones de toda clase contra la familia del Papa, y se incluyen
descripciones de las supuestas fechorías de todos los miembros de la familia. Y
si bien incluye una muy vívida y detallada descripción de este banquete, la
opinión más general es que muchas de las cosas que se cuentan son exageradas. Es
revelador lo que su sucesor escribía de Burchard:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;(…) Les pido que en
este comienzo, mientras estoy escribiendo y explicando las acciones de tantos
prelados, los detractores malintencionados no se rían de mis escritos,
especialmente mi colega Johannes Burchard, que es mucho más un asociado en mi
oficina que mi amigo en la caridad, de la que no hay nada en él. Porque cuando
se dio cuenta de que yo aspiraba a su trabajo, desde ese momento (…) se esforzó
por hacer que me despidieran.&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En resumen, es muy probable que en la víspera de Todos los
Santos de 1501 se celebrase un festín en el Palacio Apostólico Vaticano, y que
incluso hubiera en él cortesanas que amenizaran la velada con música y danza;
pero es muy improbable que una orgía como la descrita se produjera, y que el
acontecimiento sólo sea un episodio más de la leyenda negra contra una familia
que suscitaba envidias por su poder y riqueza, pero sobre todo por ser española
(para ellos, &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;catalana&lt;/i&gt;) en un avispero
lleno de italianos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/9062695124015718475/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/la-leyenda-del-banquete-de-las-castanas.html#comment-form' title='33 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/9062695124015718475'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/9062695124015718475'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/la-leyenda-del-banquete-de-las-castanas.html' title='La leyenda del &quot;Banquete de las Castañas&quot;, la mayor orgía vaticana'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUaHNX3PXCmv9OH21G5P3q87wQbsq1DxIYDZ-_OSDWNc60M9mFr7AVEVUakWC75yJ1Ymcb7CLTepFmVukWWKmFK3KbpwamLVmug8QKSlUlTDUKvf3YIHydH6k4kjTdQKxcZ-fq-1rMpkBx/s72-c/bcserie.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>33</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-613339852652153037</id><published>2018-04-14T09:00:00.000+02:00</published><updated>2018-12-23T12:05:27.204+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Curiosidades"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>El &quot;Titanic&quot; y la teoría de la conspiración</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Todas las generaciones han vivido episodios que les han hecho sentir que
la Historia del mundo se dividía en un antes y un después. Son hechos que
marcan a una gran cantidad de gente, hasta el punto de que las personas recuerdan con
exactitud qué estaban haciendo justo en el instante en que se enteraron del
acontecimiento. En mi caso, quizá el momento más impactante fue el ataque a las
Torres Gemelas el 11 de septiembre de 2001, pero otras personas de más edad tal
vez recuerden como si fuera ayer la llegada del hombre a la Luna. Y si nos
remontamos un poco más allá en el tiempo, sin duda un acontecimiento de este
tipo fue el hundimiento del &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiedYSKIO96MH0zNkl-t1qofKSUsWYmMVdAwu0oxUIkKvua_OkGr7-9AGJInAJOU2RZodONOYgT2m36YOW5Qb9oSgoKR5nY5dfj6ZfBRahCrMKOy-x3uh-K7pFxchMnd_ZsT0Uk9PAcKLee/s1600/1_a0uhsV5GXiNaipd05s9ARg.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;367&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiedYSKIO96MH0zNkl-t1qofKSUsWYmMVdAwu0oxUIkKvua_OkGr7-9AGJInAJOU2RZodONOYgT2m36YOW5Qb9oSgoKR5nY5dfj6ZfBRahCrMKOy-x3uh-K7pFxchMnd_ZsT0Uk9PAcKLee/s1600/1_a0uhsV5GXiNaipd05s9ARg.jpeg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El&amp;nbsp;&lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt;&amp;nbsp;a la salida de puerto&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;La fascinación que este barco ejerce sobre el imaginario
colectivo es enorme. A más de 100 años de su hundimiento seguimos devorando
todas las nuevas noticias que salen sobre él. Cada 14 de abril, los medios
tradicionales e internet se inundan de artículos rememorando la tragedia. Pero
como no podía ser de otro modo, también aparecen distintas teorías de la
conspiración que tratan de explicar a su modo el porqué del hundimiento. No es
algo nuevo: cualquiera de los otros acontecimientos que he nombrado antes comparte
esas mismas características y casi los mismos chiflados que afirman que la
versión oficial es falsa y vivimos engañados. En este artículo repasaremos
algunas de las más desatinadas hipótesis que se han dado sobre el tema.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La culpa fue de una
momia&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Una de las teorías más delirantes sobre el naufragio del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; es la que afirma que todo se
debió a la maldición que pesaba sobre una momia egipcia que viajaba en el
barco. La momia en cuestión era la de una princesa-sacerdotisa llamada Amen-Ra
que vivió en tiempos de &lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://elhistoricon.blogspot.com.es/2017/02/akenaton-el-faraon-hereje.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Akhenaton&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;,
y cuyo sarcófago fue descubierto a finales de la década de 1890 en Luxor por
cuatro personas. Dicho sarcófago tenía una inscripción con la figura de Osiris
y un texto con una terrible maldición para los que osaran perturbar su
descanso:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Despierta de tu
postración y el rayo de tus ojos aniquilará a todos aquellos que quieran
adueñarse de ti&lt;/i&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Y parece ser que esta maldición se puso pronto en marcha, ya
que todos los que entraron en contacto con el sarcófago sufrieron alguna
inexplicable calamidad. Uno de sus descubridores se adentró en el desierto y
nunca apareció, otro recibió el disparo accidental de un sirviente y perdió un
brazo, otro se arruinó, y el que quedaba sufrió una extraña enfermedad y acabó
sus días vendiendo cerillas en la calle.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQlZfuZF3o-ScenahMVYaBZXz7q-QjUZURo802s7ZiRKDrW2HPuYAPnhK6xeKQbf8mPc8HrS_bmEiyFuMziPYyC6EUWzWFHGuutajPG1l4RbvY896CIdTcdZSxfbYI2AAbhCubjC0ThQ-i/s1600/1366_2000+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQlZfuZF3o-ScenahMVYaBZXz7q-QjUZURo802s7ZiRKDrW2HPuYAPnhK6xeKQbf8mPc8HrS_bmEiyFuMziPYyC6EUWzWFHGuutajPG1l4RbvY896CIdTcdZSxfbYI2AAbhCubjC0ThQ-i/s320/1366_2000+%25282%2529.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Noticia del hundimiento&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El sarcófago fue entonces adquirido por un empresario que
sufrió también una desgracia tras otra: tres miembros de su familia tuvieron un
terrible accidente de tráfico y murieron, y la casa en que vivía ardió. Así que
decidió donarlo al Museo Británico para librarse de ella, pero ni aun así se
acabaron las tragedias: el camión que lo transportaba se puso en marcha de
forma accidental y atropelló a un transeúnte, uno de los operarios que lo
llevaba se rompió una pierna y otro murió a los pocos días aquejado por una
enfermedad desconocida. Una vez colocado en la sala egipcia del museo los
vigilantes escuchaban gritos, golpes, arañazos y sollozos que venían del
interior del sarcófago y que rompían el silencio de la noche.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEierPuPpJ3LvD3NpBSw2fquA9rY9t8upeoJjNY1tPhwFuecrqy9_Psoiz7lAbTzgG9jkyufsZEhpeCOUazfG161uonHve9WP1H3WyZ4iD_8H2yWU-eoKsIshcFPopTdoClroKJ2XUAE2dky/s1600/momia-de-Amon-Ra.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEierPuPpJ3LvD3NpBSw2fquA9rY9t8upeoJjNY1tPhwFuecrqy9_Psoiz7lAbTzgG9jkyufsZEhpeCOUazfG161uonHve9WP1H3WyZ4iD_8H2yWU-eoKsIshcFPopTdoClroKJ2XUAE2dky/s1600/momia-de-Amon-Ra.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Sarcófago de Amen-Ra&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero no acaba aquí la cosa: los objetos amanecían cambiados
de sitio, uno de los vigilantes nocturnos murió e incluso uno de los visitantes
del museo que se había atrevido a tocar el sarcófago perdió un hijo al día siguiente
de la visita. Para terminar, uno de los conservadores falleció de forma fulminante
y su ayudante enfermó gravemente. Ante tal cúmulo de desastres, el Museo
Británico la puso a la venta y la compró un particular, que consultó a la
famosa ocultista Madame Blavatsky. Blavatsky le dijo que la momia estaba
maldita y conminó al dueño a que se deshiciera de ella, así que dicho
particular se la vendió a un arqueólogo y coleccionista norteamericano, que la
embarcó en el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Pero la momia
siguió haciendo de las suyas y en la madrugada del 14 al 15 de abril de 1912 realizó
la travesura definitiva: hundió el barco para descansar por fin a 4.000 metros
de profundidad en mitad del Atlántico.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLJJv0Pc2lL8Qv2kQmQJ_n-wxRf6nH3ItDNqC7fKcTk9OmJChIx4fZtP2CYjvc6eZtN433oB3LFRhfkAfnHab-p56kNqpMtCTnEEl5eFduONRo5eMXH0XL5q1C43-rO3q5DovVIKPdlXUy/s1600/descarga+%25283%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;186&quot; data-original-width=&quot;125&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLJJv0Pc2lL8Qv2kQmQJ_n-wxRf6nH3ItDNqC7fKcTk9OmJChIx4fZtP2CYjvc6eZtN433oB3LFRhfkAfnHab-p56kNqpMtCTnEEl5eFduONRo5eMXH0XL5q1C43-rO3q5DovVIKPdlXUy/s1600/descarga+%25283%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Madame Blavatsky&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una bonita y terrorífica historia, como pueden ver. Lo malo
es que es absolutamente falsa. Para empezar, Madame Blavatsky murió en 1891, así
que es imposible que pudiera echarle un vistazo a la momia. Para continuar, no
existe en el manifiesto de carga del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
ninguna referencia a un sarcófago o a una momia (ni a un tesoro, como dicen
algunas variantes de la leyenda). Y para terminar, contamos con el testimonio
de alguien que vio lo que pasó en realidad. Al parecer, un periodista (y aficionado
al espiritismo) llamado William T. Stead inventó una historia sobre una momia
maldita del Museo Británico. Dicho periodista viajaba en el &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt;, y en la
cena del 12 de abril la relató en el contexto de una velada en la que se
contaron historias de miedo. A partir de aquí, la imaginación de algunos hizo
el resto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCGYbIbjYDd-Xpw5Pp3Up4O5ztcaOehXrtN6HyBSCGbmhUFL0oLM3wrMzY48ddBtrRDo1aB_-HGS96RrhczU4NXCyR8AwPT-ORlSAAdjU-s1K6YCIJIKr4gN1fbGg5kmsfnQg_u1SbqNMS/s1600/stead2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;176&quot; data-original-width=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCGYbIbjYDd-Xpw5Pp3Up4O5ztcaOehXrtN6HyBSCGbmhUFL0oLM3wrMzY48ddBtrRDo1aB_-HGS96RrhczU4NXCyR8AwPT-ORlSAAdjU-s1K6YCIJIKr4gN1fbGg5kmsfnQg_u1SbqNMS/s1600/stead2.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;William T. Stead&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y no me resisto a contarles lo que afirma la versión más absurda
de la leyenda: después de que el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
se hundiera, el contenedor que contenía el sarcófago flotó y fue recogido por
un barco, que lo trasladó a Estados Unidos. Como quisieron devolverlo al Museo
Británico, lo cargaron en el buque &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Empress
of Ireland&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que casualmente también naufragó con gran número de víctimas.
Lo más increíble es que el sarcófago volvió a flotar, fue recuperado y comprado
por un alemán que se lo regaló al &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Kaiser&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.
Pocos días después se declaró la Primera Guerra Mundial. Y es que hay
maldiciones más tercas que una mula.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; fue hundido por un submarino
alemán&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Otra teoría sobre el hundimiento del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; afirma que el trasatlántico fue torpedeado y hundido por un
submarino alemán. Dicha teoría dice que Gran Bretaña estaba preparándose para
la inminente guerra con Alemania y envió a Estados Unidos un cargamento de
lingotes de oro en el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;. El oro
tendría como finalidad comprar armas y persuadir voluntades para que los
norteamericanos se sumaran a su causa. Los alemanes se enteraron de todo el
asunto y no podían consentirlo, así que enviaron a uno de sus flamantes
submarinos &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;U-Boats&lt;/i&gt; para hundir el
trasatlántico y desbaratar todo el tinglado. A favor de esta teoría están los
testimonios de algunos supervivientes que afirman que oyeron explosiones
después de chocar contra el iceberg, y de marineros del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;RMS Californian&lt;/i&gt; que dicen haber visto luces de un barco a poca
distancia del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; antes de que
ellos llegaran.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb-AR-isIqnNMoa1YrucEzqGjPa_fnt_sxa1-hdU46-011x4BBqvVcfeEvLJ60-_rYPL-HxkPQo4IXDynCwKRddlzQNKaIQIMPJsYTUWDL0_eTeE2PNw_zRQEvQYsAE44dPjty7rZRTCkn/s1600/Submarinos-de-la-Primera-Guerra-Mundial.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;484&quot; data-original-width=&quot;770&quot; height=&quot;201&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb-AR-isIqnNMoa1YrucEzqGjPa_fnt_sxa1-hdU46-011x4BBqvVcfeEvLJ60-_rYPL-HxkPQo4IXDynCwKRddlzQNKaIQIMPJsYTUWDL0_eTeE2PNw_zRQEvQYsAE44dPjty7rZRTCkn/s320/Submarinos-de-la-Primera-Guerra-Mundial.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Submarino de la Primera Guerra Mundial&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ni que decir tiene que la teoría hace aguas (nunca mejor
dicho) por todos lados. En primer lugar, Gran Bretaña fabricaba todas las armas
que necesitaba y no había razón alguna para comprarlas en Estados Unidos. En
segundo lugar, si los alemanes hundían el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
para evitar que Estados Unidos entrara en guerra contra ellos, lo más probable
es que consiguieran justo el efecto contrario (tal y como se demostró cuando el hundimiento en 1915 del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lusitania&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; por parte, esta vez sí,
de un submarino alemán, provocó en Estados Unidos una gran reacción antialemana que significaría a la postre su entrada en la guerra). En tercer lugar, una explosión producida por un
torpedo habría sido lo bastante fuerte como para haber sacudido el barco de tal
manera que no cabría duda alguna de que estaban siendo atacados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWX0xcytKsxfZACPKFOqwUdGKZQLLxaxipGvpPycm6njEhndkxngnlJJpct9QQQ2tBe05FA6ZGFTbeC_M-p5yCjz_tph0DtEsCHS_cKS-dWkvp8MmdUcqrv1vlJpm5_5BLQgd36I8DcrEW/s1600/El-RMS-Californian-llegando-a-la-zona-del-hundimiento.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;210&quot; data-original-width=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWX0xcytKsxfZACPKFOqwUdGKZQLLxaxipGvpPycm6njEhndkxngnlJJpct9QQQ2tBe05FA6ZGFTbeC_M-p5yCjz_tph0DtEsCHS_cKS-dWkvp8MmdUcqrv1vlJpm5_5BLQgd36I8DcrEW/s1600/El-RMS-Californian-llegando-a-la-zona-del-hundimiento.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;RMS Californian&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Queda el asunto de las luces del barco misterioso a poca distancia del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Los partidarios de esta teoría
dicen que eran las del submarino alemán, que habría salido a explorar si su
ataque había tenido éxito. En realidad, y según se supo bastantes años después
del naufragio, las luces pudieron provenir del barco ballenero &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Samson&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que andaba por la zona
dedicándose a la caza ilegal de focas y ballenas. Cuando los tripulantes del
ballenero vieron las bengalas del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
creyeron que era la Guardia Costera de Estados Unidos y huyeron del lugar
pensando que les confiscarían el cargamento. Al parecer, su capitán Henrik
Naess confesó la verdad poco antes de morir.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La novela
premonitoria&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En 1898, el escritor Morgan Robertson publicó una novela
titulada “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Futility, or the wreck of the
Titan&lt;/i&gt;” (Futilidad, o el hundimiento del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt;),
en la que se narra un naufragio parecido al que sufriría el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; 14 años más tarde. Las
similitudes entre los barcos no acaban en el nombre, ya que en la novela el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt; tiene unas características
técnicas similares al &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;: 243
metros de largo (el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; tenía
268), 40.000 caballos de potencia (frente a los 46.000 del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;), y 2 mástiles, tres
hélices y&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 16px;&quot;&gt;capacidad para 3.000 pasajeros&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 16px;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;(estos tres datos son idénticos en ambos barcos). Además, el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; se hunde después de chocar con un
iceberg en mitad del Atlántico mientras realizaba su viaje inaugural, lo mismo que el &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjm7Lx7YkEnCioULlBx5jpS2xv4gciF31XdqfZaibD-HHJiDmX-lYW0STI34ya0sk3BOVTCAt17coPnAmM-FWIpoY5wP9e1iezWGuDE741DVrVZFizsI4ACahCoLv37XqNlH9BcHHvQCB5r/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;275&quot; data-original-width=&quot;183&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjm7Lx7YkEnCioULlBx5jpS2xv4gciF31XdqfZaibD-HHJiDmX-lYW0STI34ya0sk3BOVTCAt17coPnAmM-FWIpoY5wP9e1iezWGuDE741DVrVZFizsI4ACahCoLv37XqNlH9BcHHvQCB5r/s1600/descarga+%25282%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Portada de la novela&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero no acaban aquí las coincidencias: ambos barcos naufragan
en una noche de abril, navegando a una velocidad similar (25 nudos el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, 23 el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;), los botes salvavidas eran menos de la mitad de los
necesarios y tanto uno como otro eran considerados insumergibles (aunque como
cuenta Jesús García Barcala en este &lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;a href=&quot;http://www.cienciahistorica.com/2018/01/02/10-rumores-mitos-titanic/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;artículo&lt;/a&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
éste era otro mito más atribuido al &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;).
La historia se redondea con la afirmación de que el autor de la novela era
espiritista y solía escribir en estado de trance (algo que por cierto no le
sirvió para aumentar la calidad literaria de su obra, bastante aburrida de
leer. De hecho, la novela estaría en el rincón del olvido de no ser por las
increíbles coincidencias antes narradas). No cabe duda de que estamos ante una
casualidad imposible, al menos a simple vista.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijSPZ1msBeQ0a68bTiGbB0t4myNNBXWb6U6Dn3492eHAVTf0v2nRuHG62-ZWieqiJsyW415_dRpxJu4Fny3QL0doXeZhtdyKbyplgoAh8b6wmof00eDiU3OSOHJuJXzFrSlPqnVyTfqUca/s1600/57cd3bfecb109_morgan-robertson-the-premonition-novelist1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;494&quot; data-original-width=&quot;734&quot; height=&quot;215&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijSPZ1msBeQ0a68bTiGbB0t4myNNBXWb6U6Dn3492eHAVTf0v2nRuHG62-ZWieqiJsyW415_dRpxJu4Fny3QL0doXeZhtdyKbyplgoAh8b6wmof00eDiU3OSOHJuJXzFrSlPqnVyTfqUca/s320/57cd3bfecb109_morgan-robertson-the-premonition-novelist1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Morgan Robertson&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Y es que, además de que ambos naufragios son muy parecidos
pero no exactamente iguales (el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
se hunde en condiciones meteorológicas adversas y el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; no, uno iba de Europa a Estados Unidos y el otro en dirección
contraria,…), cuando empezamos a rascar un poco las cosas se van aclarando.
Para empezar, el 17 de septiembre de 1892 se publicó en el periódico &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;The New York Times&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; una nota en la que se
anunciaba que la compañía &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;White Star Line&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
había encargado la construcción de un gran trasatlántico que recibiría el
nombre de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Gigantic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; y enumeraba sus
características técnicas. Estas características resultaron ser similares a las
que posteriormente tendría el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.
Nombres como &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; o &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titania&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; eran comunes en grandes barcos
de la época, por lo que la elección del nombre en la novela no es tan extraño
(Por ejemplo, el 4 de noviembre de 1880, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;The
New York Times&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; informaba de que un vapor de nombre &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titan&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; había llegado a Halifax tras encontrarse con “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;un terrible huracán&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhmNJqBTtrJmE8SeAGKzhYozdFkYwSgVH68LWKWDpeFlNIMO7KkOXI3y3hiyUb29_DjdDRjTEwE4xz-AglOxBkuXqIRSRqrXxeJmJTPlOMklK6D8yIYeILTJ2z6ITSeQDCt1a6mMGOdsTD/s1600/gigantic-nyt-1892.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;242&quot; data-original-width=&quot;426&quot; height=&quot;181&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhmNJqBTtrJmE8SeAGKzhYozdFkYwSgVH68LWKWDpeFlNIMO7KkOXI3y3hiyUb29_DjdDRjTEwE4xz-AglOxBkuXqIRSRqrXxeJmJTPlOMklK6D8yIYeILTJ2z6ITSeQDCt1a6mMGOdsTD/s320/gigantic-nyt-1892.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Nota de &lt;i&gt;The New York Times&lt;/i&gt; sobre el &lt;i&gt;Gigantic&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Además, las alertas por iceberg eran usuales en el Atlántico
Norte en aquella época del año, debido al deshielo del Ártico en primavera. Como
bien dice el matemático y lógico Martin Gardner, la compañía White Star Line
solía acabar los nombres de sus barcos en “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”
(en 1898 tenía en servicio el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Oceanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Britannic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Teutonic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; y el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Majestic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;),
por lo que un nombre lógico para un futuro buque sería &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. De hecho, en 1902 se publicó otra novela titulada “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A twentieth-century cinderella or $20,000
reward&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” (Una cenicienta del siglo XX o la recompensa de 20.000 dólares), en
la que el escritor William Winthrop habla de un &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; de la compañía &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;White
Star Line&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (aunque el barco no naufraga). Como ven, el nombre no era tan
difícil de adivinar. Queda el asunto de los botes salvavidas, pero baste decir
que el barco cumplía la normativa de la época (es más, dicha normativa le
exigía menos botes de los que llevaba). Así pues, más que una profecía, la
novela parece una consecuencia lógica de las circunstancias de la época.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La traca final: el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt; NO se hundió&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;He dejado para el final la madre de todas las conspiraciones,
la que niega la premisa mayor. Esta teoría afirma nada menos que el barco que
se hundió en la madrugada del 14 al 15 de abril de 1912 no era el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;, sino su gemelo &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;. Esta descabellada teoría, fruto
de la imaginación del “&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;investigador&lt;/span&gt;” Robin
Gardiner, afirma que se produjo un cambio de barcos durante la estancia del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt; en Belfast. Pero vayamos por
partes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-xP0_YtlzcWMkW8acYOlyIjr_ZxEndIZgBq468wr60_yxpMfbr-EuWI29J2FjUiZGJmIXrlV6PrPwQ0Wh8TOnsXQbscpHnxHbwlHLotmtLnzwIIc7vujx8UdjjMo0S2ZoR1iFQHLdoSSW/s1600/1366_2000.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;533&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-xP0_YtlzcWMkW8acYOlyIjr_ZxEndIZgBq468wr60_yxpMfbr-EuWI29J2FjUiZGJmIXrlV6PrPwQ0Wh8TOnsXQbscpHnxHbwlHLotmtLnzwIIc7vujx8UdjjMo0S2ZoR1iFQHLdoSSW/s320/1366_2000.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;El &lt;i&gt;Olympic&lt;/i&gt; y el &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt; juntos&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Todo comenzó el 20 de septiembre de 1911, cuando el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (comandado por el capitán Edward
John Smith, el mismo del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;) tuvo
un incidente con el buque de guerra &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;HMS
Hawke&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;, que se acercó demasiado a las turbulencias de la hélice del
trasatlántico y acabó chocando con él. La investigación oficial determinó que
la culpa de todo la tenía el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
de modo que el seguro se negó a hacerse cargo de los gastos de reparación. Así
pues, la compañía decidió hacer trampa y cobrar lo que el seguro le negaba. Y
para ello, nada mejor que cambiar los dos barcos, hundir el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (camuflado como el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;) en mitad del Océano Atlántico y
a otra cosa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh_kHoA9erKItpMhfQ3RUoGoP6M50DPe72kF3J4q5AQlAUehThik4aKX69aPfY0g_DWSmyKDpTVlHyNpKFNarFa9OwzGyZRBa9dVGdnNqlG1Of-1tUPZNX1aDSDPjrvWnkRkzOleWzNjsU/s1600/capitan-EJ-SMITH.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;251&quot; data-original-width=&quot;201&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh_kHoA9erKItpMhfQ3RUoGoP6M50DPe72kF3J4q5AQlAUehThik4aKX69aPfY0g_DWSmyKDpTVlHyNpKFNarFa9OwzGyZRBa9dVGdnNqlG1Of-1tUPZNX1aDSDPjrvWnkRkzOleWzNjsU/s1600/capitan-EJ-SMITH.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Capitán Edward John Smith&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ambos barcos eran casi idénticos (de hecho, había un tercer
gemelo de nombre &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Britannic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;). Sólo el
ojo experto podría distinguirlos, ya que tenían la misma estructura, los mismos
materiales y un aspecto bastante similar. Así pues, durante la estancia en
Belfast del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; para ser reparado,
se pagó a algunos trabajadores para que cambiaran los rótulos, los botes
salvavidas (tenían distintos letreros) y otros detalles. Una vez hecho esto, el
falso &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; partiría a su trágico
destino. Gardiner va más allá y afirma que la única misión del &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Californian&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (un buque del mismo dueño) era
estar preparado para rescatar a los náufragos, pero algo salió mal y su
posición no era la prevista. Otros detalles de la teoría afirman que algunos
botes salvavidas llevaban inscrito el nombre &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; y que en el famoso documental submarino de James Cameron
que filmó el pecio se observan en el casco las letras M y P (de &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhydMhyphenhyphenfXdgiZlDTo-_jKUFFIdB8HcP1JKPmowQetYlu_zaV-QFHYWFqbM_rXQgsJhGYSrJwReHCpVh7GuJ4bCQ7DvWjnyI7WdjL7JN250zgU2wNvZGmwFE-xjhymQUp4rNe3VfdVc-RzR/s1600/1_dO1aFMkmhubg4f87CHpSZQ.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;451&quot; data-original-width=&quot;641&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhydMhyphenhyphenfXdgiZlDTo-_jKUFFIdB8HcP1JKPmowQetYlu_zaV-QFHYWFqbM_rXQgsJhGYSrJwReHCpVh7GuJ4bCQ7DvWjnyI7WdjL7JN250zgU2wNvZGmwFE-xjhymQUp4rNe3VfdVc-RzR/s320/1_dO1aFMkmhubg4f87CHpSZQ.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Comparativa del &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt; y el &lt;i&gt;Olympic&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Atractiva teoría, ¿verdad? Lo malo es que las discordancias
son abrumadoras. Para empezar, los barcos eran similares pero no idénticos.
Existían importantes diferencias entre ellos, como la distribución de las
ventanas de los camarotes e incluso su forma (en uno de los buques eran
redondas, en el otro rectangulares). Unos cambios demasiado importantes como
para que no se notaran. Ni que decir tiene que era muy difícil (por no decir
imposible) que todo el cambiazo se llevara en secreto, más cuando tanta gente
estaba involucrada. Además, el valor del seguro por hundimiento era de 5
millones de $, inferior a lo que había costado construir el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; (7,5 millones de $), y sólo un
idiota aseguraría un barco por menos de lo que le costó construirlo si su intención era acabar hundiéndolo. Para
acabar, la reputación de la &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;White Star
Line&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; después de un &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;naufragio con tan
enorme cantidad de víctimas cayó por los suelos; ¿de verdad merecía la pena hacer algo así sólo para vengarse de una compañía de seguros? Como ven, la lógica más
elemental nos dice que esta teoría no es más que una descabellada fantasía.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjakXdVXMC4b9LPzR-wKv3nJ0NGTVB8t-xzxOzFhiSbw-ohJBuke7geC0-3gpd2sRl5egBAiZiXsfKHIg8owK44dMHARqwGmKS4O58PqYsw8wnE9ddvASGRE445vR6PWTZ_HOaeceXkSnGs/s1600/Teoria-conspirativa_-El-Titanic-nunca-se-hundio.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjakXdVXMC4b9LPzR-wKv3nJ0NGTVB8t-xzxOzFhiSbw-ohJBuke7geC0-3gpd2sRl5egBAiZiXsfKHIg8owK44dMHARqwGmKS4O58PqYsw8wnE9ddvASGRE445vR6PWTZ_HOaeceXkSnGs/s320/Teoria-conspirativa_-El-Titanic-nunca-se-hundio.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Pecio del &lt;i&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Existen muchas más teorías de la conspiración asociadas al &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Titanic&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Aquí sólo hemos reseñado las
que nos han parecido más interesantes, pero una rápida búsqueda en internet nos
acerca a algunas otras. Eso sí, aguanten la risa, y si les apetece vean después la
famosa película de James Cameron. Al menos ahí todo se debió a un iceberg.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/613339852652153037/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/el-titanic-y-la-teoria-de-la.html#comment-form' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/613339852652153037'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/613339852652153037'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/el-titanic-y-la-teoria-de-la.html' title='El &quot;Titanic&quot; y la teoría de la conspiración'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiedYSKIO96MH0zNkl-t1qofKSUsWYmMVdAwu0oxUIkKvua_OkGr7-9AGJInAJOU2RZodONOYgT2m36YOW5Qb9oSgoKR5nY5dfj6ZfBRahCrMKOy-x3uh-K7pFxchMnd_ZsT0Uk9PAcKLee/s72-c/1_a0uhsV5GXiNaipd05s9ARg.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-7449878480709911493</id><published>2018-04-07T08:29:00.000+02:00</published><updated>2018-12-22T21:06:32.231+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Biografías"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Contemporánea"/><title type='text'>Victor Lustig, el hombre que vendió la Torre Eiffel dos veces</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Imaginen a alguien con una capacidad asombrosa para aprender idiomas y
con una facilidad de palabra rayana en la hipnosis. Imaginen que ese alguien
pone esos talentos al servicio de la estafa. Imaginen ahora que esa persona es
capaz de vender la Torre Eiffel, y además repite la hazaña poco después.
Imaginen también a una persona que se permite el lujo de timar a Al Capone y que
además el &lt;i&gt;gángster&lt;/i&gt; le queda
agradecido después de ser estafado. Imaginen a un hombre que fue detenido
justo cuando estaba a punto de hacer colapsar a la economía de los Estados
Unidos con billetes falsos. Y ahora dejen de imaginar; porque ese hombre
existió, y se llamaba Victor Lustig.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyxJPN-NlizCVcWR_qcx_pJc8_BcmStXt3qGv2kyB5pNcFfYpFajfVsJv7y2f8sQJs1t4JXALxgUs7tZuC3YDWFe-D62FkbnotZNTUQQpsn4LZgNHx1iPnL3wAIccf2IVxfg-gbIbgH5aS/s1600/Lustig10-1024x576+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;338&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyxJPN-NlizCVcWR_qcx_pJc8_BcmStXt3qGv2kyB5pNcFfYpFajfVsJv7y2f8sQJs1t4JXALxgUs7tZuC3YDWFe-D62FkbnotZNTUQQpsn4LZgNHx1iPnL3wAIccf2IVxfg-gbIbgH5aS/s1600/Lustig10-1024x576+%25281%2529.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Victor Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Victor Lustig es uno de esos hombres de cuya vida podría
hacerse una película de lo más apasionante; lo malo es que por muy fiel que
seamos a su biografía dicha película nos parecería sin duda exagerada. Y es que
la lista de hazañas de este hombre es interminable, llegando a ser uno de los
hombres más buscados de Europa cuando sólo contaba con 30 años. Su biografía
desprende ese aura de simpatía que siempre han tenido los pillos para casi
todos (naturalmente, el “casi” es porque se excluyen sus víctimas, que no creo
que les tengan en mucho aprecio). Sumerjámonos en la increíble vida del hombre
que vendió la Torre Eiffel ¡dos veces!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La caja de dinero
rumana&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El que llegaría a ser el mayor estafador de todos los tiempos
nació en 1890 en Hostinné, que actualmente pertenece a la República Checa pero
que por aquel entonces formaba parte del Imperio Austrohúngaro. Desde muy
pequeño empezó a dedicarse a pequeños hurtos y robos (aunque, según él, únicamente
robaba a personas malvadas y avariciosas). Poco a poco fue perfeccionando sus
métodos. Fue sobreviviendo con pequeños hurtos y estafas a la vez que aprendió en
sus ratos libres trucos de magia con cartas, lo que le permitió sacarse un
dinero extra. A los 19 años recibió un navajazo de un novio celoso, lo que hizo
que tuviera una cicatriz en lado izquierdo de la cara que, a juzgar por los
resultados, le hizo aún más carismático.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhH8wsIpPfVLhGK1Byz4cuoUUhPJ4KTWEho1tz2BJfMVmeFD7x1QKcubL5AvCQ0WDTUAWJq77-4ZrgEe3XONPlFni2ISh-_wxGQgZ87Dk0316x3xV8xK9JO-1BowifjtoZljYEp1YPkIGm_/s1600/Captura-de-pantalla-2017-06-27-a-las-16.37.52.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;340&quot; data-original-width=&quot;340&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhH8wsIpPfVLhGK1Byz4cuoUUhPJ4KTWEho1tz2BJfMVmeFD7x1QKcubL5AvCQ0WDTUAWJq77-4ZrgEe3XONPlFni2ISh-_wxGQgZ87Dk0316x3xV8xK9JO-1BowifjtoZljYEp1YPkIGm_/s320/Captura-de-pantalla-2017-06-27-a-las-16.37.52.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Cartel de &quot;Se Busca&quot; de Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pronto salió de su país y se dirigió a Europa occidental,
donde comenzó su carrera como estafador. Su principal campo de operaciones eran
los trasatlánticos de vapor que hacían la ruta entre París y Nueva York. Su
encanto natural y su facilidad para hablar con fluidez varios idiomas hacían que
los pasajeros de clase alta le aceptaran como uno de los suyos, y por tanto se
convirtieran en presas fáciles. También actuaba en París y en diversas ciudades
de Estados Unidos, siempre presentándose con un alias (a lo largo de su vida
llegó a usar hasta 47 distintos). Esta etapa acabó cuando estalló la Primera
Guerra Mundial, puesto que se suspendieron las rutas de trasatlánticos entre
ambas ciudades.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggXLSzp58p3jfKGRYUcRdmLSoH9ARkJYh2vRLDU6oTtTGT9G0cm4RjvsSyPvUCid2uugaHJi3oD5vqn1bNKeiaP1kupt6kkkkZqkiBOp1yskslc2nA4m5KxWkMndaa3GCXCX1k68pEUcUl/s1600/531dcc8e98e6724b5df2c1687cf5a2ef.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;609&quot; data-original-width=&quot;531&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggXLSzp58p3jfKGRYUcRdmLSoH9ARkJYh2vRLDU6oTtTGT9G0cm4RjvsSyPvUCid2uugaHJi3oD5vqn1bNKeiaP1kupt6kkkkZqkiBOp1yskslc2nA4m5KxWkMndaa3GCXCX1k68pEUcUl/s320/531dcc8e98e6724b5df2c1687cf5a2ef.jpg&quot; width=&quot;279&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Interior de la &quot;&lt;i&gt;caja de dinero rumana&lt;/i&gt;&quot;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Una de sus primeras estafas era “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;la caja de dinero rumana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. El timo consistía en presentar una
supuesta caja de imprimir dinero en la que Lustig previamente había introducido
tres billetes auténticos de 100 dólares. Hacía una presentación a sus víctimas
en la que, naturalmente, se producía una copia exacta de un billete. Lustig
explicaba entonces que la única pega era que se necesitaban 6 horas para
producir cada billete. Los &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;clientes&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
hacían cuentas, y viendo que la máquina se amortizaría en muy poco tiempo, la compraban
por un alto precio (normalmente más de 30.000 dólares). Durante las siguientes
12 horas, la máquina producía dos billetes más de 100 dólares, pero después
sólo salía papel en blanco. Era el momento en que la víctima se daba cuenta de
que había sido estafada; claro que, a esas alturas, Lustig ya había
desaparecido con el dinero de la venta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La compra de la
granja&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Al finalizar la guerra, Lustig se trasladó a Estados Unidos.
Era la época de los felices años 20 y el dinero corría a raudales. Además, la
Ley Seca daba grandes oportunidades de negocio a personas que no temieran
arriesgarse y carecieran de escrúpulos. Lustig vio enormes oportunidades, y se
dedicó a hacer timos por más de 40 ciudades norteamericanas. Entre
ellas destacaron estafas tales como las falsas carreras de caballos o
inversiones mobiliarias. Todas ellas le dieron grandes dividendos, pero si hay
una que destacó fue la compra de la granja de Missouri. Veamos qué pasó.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgaspMpDdsakrBXZuZSOz5gGrvDmSzMlxzNS2h-jkMmpZuTnRvA3Xs8PGwhtQIBoADq4fku_b4VlZYlzrwewekYe06EXlFfEWChxClPKyZl2wHpCjkU8wchP72I9El8R75Q4E8nxr7SaDWw/s1600/descarga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;450&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgaspMpDdsakrBXZuZSOz5gGrvDmSzMlxzNS2h-jkMmpZuTnRvA3Xs8PGwhtQIBoADq4fku_b4VlZYlzrwewekYe06EXlFfEWChxClPKyZl2wHpCjkU8wchP72I9El8R75Q4E8nxr7SaDWw/s320/descarga.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Billete falso fabricado por Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;En 1922, el “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Conde
Victor Lustig&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”&amp;nbsp; llegó a la ciudad y anunció
que tenía interés en comprar una granja. La propiedad en cuestión estaba en
poder de un banco, que se la había quedado como pago de una hipoteca que no se
había saldado. Nadie estaba interesado en la granja, y el banco no sabía qué
hacer para quitársela de encima. Lustig relató a los banqueros la triste
historia de que su familia en Austria había perdido todas sus posesiones a
causa de la guerra y que había emigrado a América deseando comenzar una nueva
vida. Esta nueva vida pasaba, según él, por trabajar en el campo y así poder
comenzar de nuevo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-vbKEGf2c2hkhxRzz8Xy6PwjM7Ga4BBmMeW8LX4_-Zah5cv92tX309FwG_DgD975b4TDV32Fq3aZKT3YUJx9vhsQExXQM1Gp4s8x5p6oNcadQqE6jfeDVBmsQbz4NJHmyu4uBF6dLRdIQ/s1600/tue1u4yaa5mflsqwektm.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;566&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;226&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-vbKEGf2c2hkhxRzz8Xy6PwjM7Ga4BBmMeW8LX4_-Zah5cv92tX309FwG_DgD975b4TDV32Fq3aZKT3YUJx9vhsQExXQM1Gp4s8x5p6oNcadQqE6jfeDVBmsQbz4NJHmyu4uBF6dLRdIQ/s320/tue1u4yaa5mflsqwektm.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Ficha policial de Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Debido a la elocuencia de Lustig, los banqueros se tragaron
todo el cuento. Ofreció como pago acciones de la empresa &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Liberty&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt; por valor de 22.000 dólares, y el banco las aceptó sin
rechistar, ya que las acciones eran auténticas. Acto seguido, Lustig les pidió
que le prestaran 10.000 dólares para poder iniciar su actividad, poniendo como
garantía la propia granja que acababa de adquirir, y los banqueros aceptaron
nuevamente encantados. No se dieron cuenta de que en el transcurso de la
transacción Lustig cambió los sobres, de modo que salió del banco con el dinero
en efectivo y con las acciones.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgYXhND1ZKYK8sUxvT3gBrLG1uY84h0g4p5KYNODNCSfCi7M9iFSXB-4ej5qOnUDy4H2RXKSFITE-Kdq3ouT70-6JswaSq7lAcpTDwHwm1yXvHR8O87OFS4ra3cFTvhstKmgZBY-UVfASF/s1600/3420171_lustig-pariz-eiffelovka-v0.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;182&quot; data-original-width=&quot;270&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgYXhND1ZKYK8sUxvT3gBrLG1uY84h0g4p5KYNODNCSfCi7M9iFSXB-4ej5qOnUDy4H2RXKSFITE-Kdq3ouT70-6JswaSq7lAcpTDwHwm1yXvHR8O87OFS4ra3cFTvhstKmgZBY-UVfASF/s1600/3420171_lustig-pariz-eiffelovka-v0.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Lustig detenido&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Cuando se dieron cuenta de que habían sido timados, los
banqueros contrataron un detective privado para encontrar al supuesto conde. Lo
más curioso de todo el asunto es que Lustig no intentó escapar; de hecho, el
detective lo encontró esperándolo tranquilamente en un hotel de Nueva York. Ambos se embarcaron en un tren con destino a Missouri. Al llegar a la ciudad lo llevaron
a entrevistarse con los banqueros, y Lustig les argumentó que si presentaban
cargos en su contra, los inversores desconfiarían de un banco que podía ser
engañado tan fácilmente y retirarían su dinero. Increíblemente, los banqueros
se convencieron y no sólo le dejaron irse, sino que además le dieron más dinero
para que no revelara la historia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La venta de la Torre
Eiffel&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En mayo de 1925 Lustig regresó a París. La ciudad se encontraba
en pleno auge, por lo que el ambiente era propicio para alguien como él. En un
periódico encontró un artículo donde hablaba del deterioro que sufría la Torre
Eiffel. Este monumento, construido para la Exposición Universal de 1889, no
estaba previsto que fuera permanente, pero el alto coste de desmontarla hacía
que todavía siguiera en pie (aunque en 1909 estuvo a punto de ser retirada). El
artículo explicaba que el coste de la pintura y el mantenimiento era excesivo,
por lo que la torre se había convertido en un monumento descuidado, y además
los parisinos la veían como algo feo e inútil.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLaC3PngZewWjgiF7ZVu7D_d9btjzBhJvRaUNL6e9NHDC-T5QR41-sxpcQulVRA27QEXIRFcEhiZC8GZ5kcJsEh5-hmb-t1wDLrw_EIKV0mxFH6chFnzCW1uw991xUcTBb9WAgxwAEmH4Z/s1600/Exposici%25C3%25B3n-Universal-de-1889-Par%25C3%25ADs-Fuente_Bureau-International-des-Expositions.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;408&quot; data-original-width=&quot;672&quot; height=&quot;194&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLaC3PngZewWjgiF7ZVu7D_d9btjzBhJvRaUNL6e9NHDC-T5QR41-sxpcQulVRA27QEXIRFcEhiZC8GZ5kcJsEh5-hmb-t1wDLrw_EIKV0mxFH6chFnzCW1uw991xUcTBb9WAgxwAEmH4Z/s320/Exposici%25C3%25B3n-Universal-de-1889-Par%25C3%25ADs-Fuente_Bureau-International-des-Expositions.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Exposición Universal de 1889&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Lustig vio en este artículo una gran oportunidad. Contactó
con un falsificador para que le facilitara una serie de documentos que pudiera
hacer pasar por oficiales, y a continuación invitó a 6 importantes comerciantes
de chatarra a una reunión en el Hotel de Crillon para ofrecerles un negocio. En
dicha reunión, Lustig se presentó como director adjunto del Ministerio de
Correos y Telégrafos y les explicó que el gobierno había decidido desmontar y
vender como chatarra la Torre Eiffel, debido a su alto coste de mantenimiento.
Les dijo a los empresarios que habían sido seleccionados en base a su buena
reputación, y que todo el asunto debía llevarse en el más absoluto secreto.
Acto seguido, llevó a los empresarios a la torre en una limusina para hacer una
visita de inspección. Se despidió de ellos recordándoles la obligación de
guardar secreto y anunciando que la licitación sería al día siguiente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCGMObnVU8bOaXgnqD9Z0D-bO3Fqy8p8kJU8fe5GzoH6l7WpuVvA4P5yOu1SN0hzrojmuDFjwLcbT4ddwQ3xdDAZdT6Igl04am4VecqBdfErT_zjvRSpH9aT7Pz-UjkbZHAr3jnHF4gGi9/s1600/4b4d7751572ead5210d6d69086ee7a4d.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;542&quot; data-original-width=&quot;460&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCGMObnVU8bOaXgnqD9Z0D-bO3Fqy8p8kJU8fe5GzoH6l7WpuVvA4P5yOu1SN0hzrojmuDFjwLcbT4ddwQ3xdDAZdT6Igl04am4VecqBdfErT_zjvRSpH9aT7Pz-UjkbZHAr3jnHF4gGi9/s320/4b4d7751572ead5210d6d69086ee7a4d.jpg&quot; width=&quot;271&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Recorte de periódico con Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin embargo, Lustig ya había decidido que aceptaría la oferta
de André Poisson, un comerciante que deseaba entrar en el círculo de grandes
hombres de negocios de París. No obstante, la esposa de Poisson sospechaba de
todo el asunto, así que Lustig organizó una reunión sólo con él. En ella le
explicó que su sueldo de funcionario no daba para el estilo de vida que quería
y que necesitaba ingresos extras, que debía conseguir de forma discreta; en
resumen, le estaba pidiendo un soborno. Ante esa afirmación, Poisson desestimó
todas sus dudas y no sólo le dio el soborno, sino también el dinero de la
licitación de la torre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6ZddgM76-99ghZ5pWUO9zT7mIqsqTxR-LZz-eAqEwM3Nb1E9g-yWOwD09dZouNwyhcUgD3FdDLAI7Wm1iKmgJlNaIMNgXygguOw7JbXmgI6z1WbrOFc9jyaWAH2bPZ5IriFtiUtsBAwGk/s1600/images.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;199&quot; data-original-width=&quot;254&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6ZddgM76-99ghZ5pWUO9zT7mIqsqTxR-LZz-eAqEwM3Nb1E9g-yWOwD09dZouNwyhcUgD3FdDLAI7Wm1iKmgJlNaIMNgXygguOw7JbXmgI6z1WbrOFc9jyaWAH2bPZ5IriFtiUtsBAwGk/s1600/images.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Prisión de Alcatraz, donde Lustig murió&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Esa misma noche, Lustig partió en tren hacia Viena con una
maleta llena de dinero. Confiaba así en escapar de la inevitable búsqueda
policial. Sin embargo, y para su sorpresa, en Francia nadie le buscaba. Poisson
se sentía tan humillado por haber sido estafado de esa manera que jamás acudió
a la policía. De modo que, al cabo de un mes volvió a París dispuesto a repetir
la hazaña. Y casi lo consigue, sólo que esta vez la víctima sí que acudió a la
policía y Lustig logró escapar por los pelos de ser arrestado. Su siguiente
destino serían los Estados Unidos de nuevo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Al Capone, los
billetes falsos y la detención&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;De vuelta en América, Lustig intentó la que sería su estafa
más peligrosa. Contactó con el conocido &lt;i&gt;gángster&lt;/i&gt;
Al Capone y le propuso un negocio a medias. Le pidió que participara con 50.000
dólares en una estafa que estaba preparando, prometiendo duplicar su dinero en
60 días. Capone le dio el dinero, no sin antes advertirle de lo que le pasaría
si intentaba engañarle. Nada más conseguir el dinero, Lustig lo ingresó en un
banco y esperó tranquilamente a que pasara el plazo. Cuando los 60 días se
agotaron, sacó el dinero y se lo devolvió a Capone, diciéndole que había
cancelado la operación porque no le parecía fiable. Capone se quedó tan
impresionado por la honradez y la integridad de Lustig, que le regaló 5.000
dólares.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheYvJjbT_Ye0djuTjgDH1G8n9-MGvRDE57DUKOlP7pfMYM1RZ07TLUP_KhQgflwiRLCOwT3tsAaJGgGz3xsbSDDMUSmRk6RzNdOAvPpJwUe1BwmE6a7ntPl_E9GQKgNQKKXPEEQgBr1Bx5/s1600/Alca1-1024x947.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;555&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;296&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheYvJjbT_Ye0djuTjgDH1G8n9-MGvRDE57DUKOlP7pfMYM1RZ07TLUP_KhQgflwiRLCOwT3tsAaJGgGz3xsbSDDMUSmRk6RzNdOAvPpJwUe1BwmE6a7ntPl_E9GQKgNQKKXPEEQgBr1Bx5/s320/Alca1-1024x947.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Al Capone&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Pero Lustig deseaba dar un golpe que lo pudiera retirar, así
que en 1930 se asoció con un químico llamado Tom Shaw, experto en fabricar
placas para falsificar billetes. Fabricaron miles de ellos tan buenos que
engañaban incluso a los cajeros de los bancos, y ambos organizaron una red para
hacerlos circular. La policía se alarmó, pues una falsificación en tan gran
escala podía hundir la economía del país. Sin embargo, Lustig se mantuvo en la
sombra y ni siquiera sus subordinados conocían su identidad. Tuvo éxito hasta
el 10 de mayo de 1935, cuando fue arrestado por agentes federales después de
recibir una llamada anónima. Más tarde se supo que dicha llamada había sido
realizada por su amante Billy May, que estaba celosa tras descubrir una
infidelidad de Lustig.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-gKmXIIuWvQJD-GY27nO47xQp9rDdpBOuSTvyrC0L3pXS20xLLdabcSW4ye9GWX2pYu2oUcrcIFJVfEc7ZDHA4N0oTGYoN1XBSMN_-0RWya-0Cidt15rAgYngaiL3wieocpqPGnfiFgxX/s1600/Lustig20-1024x576.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;338&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-gKmXIIuWvQJD-GY27nO47xQp9rDdpBOuSTvyrC0L3pXS20xLLdabcSW4ye9GWX2pYu2oUcrcIFJVfEc7ZDHA4N0oTGYoN1XBSMN_-0RWya-0Cidt15rAgYngaiL3wieocpqPGnfiFgxX/s320/Lustig20-1024x576.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Lustig siendo interrogado&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;A Lustig se le encontró una llave, pero se negó a decir qué
era lo que abría. Varias semanas más tarde, los investigadores descubrieron que
era la llave de una taquilla de la estación de metro de Times Square. En ella,
se encontraron 51.000 dólares en billetes falsos y las placas de impresión.
Lustig fue llevado a juicio, pero un día antes logró escapar de su celda del
centro de detención de Manhattan. Los policías sólo encontraron en la celda
vacía una nota con un pasaje de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los
Miserables&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Fue vuelto a capturar 27 días después en Pittsburg, y esta vez
sí que fue juzgado. Se declaró culpable y fue condenado a 20 años de cárcel en
Alcatraz. Allí murió el 11 de marzo de 1947, dos días después de contraer una
neumonía.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi0-ZS9h2y5jDAqW4xyhZgKM_BP-OTdYESGuON9bQsuHl5QVyTDlG7o-BKfcnLiF8iAtKcgzuyvGA-2QwNEPjwcz2ANnQ2cXuUk3vUCBcYQJ8kA7fsK4Xby3tSeX_vmtA-6Ho98gAgNW-5k/s1600/hl7dk1vzmcjytvsatgdi.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;709&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;283&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi0-ZS9h2y5jDAqW4xyhZgKM_BP-OTdYESGuON9bQsuHl5QVyTDlG7o-BKfcnLiF8iAtKcgzuyvGA-2QwNEPjwcz2ANnQ2cXuUk3vUCBcYQJ8kA7fsK4Xby3tSeX_vmtA-6Ho98gAgNW-5k/s320/hl7dk1vzmcjytvsatgdi.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Certificado de defunción de Lustig&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Sin embargo, aún dejó dos jugadas más después de muerto. La
primera era que en su certificado de defunción, en el espacio dedicado a
ocupación, se escribió “aprendiz de vendedor”. La segunda ocurrió muchos años
después, en 2015; un historiador trató de encontrar algún documento en su
ciudad natal en que apareciera. No encontró ninguno, de modo que no hay ninguna
evidencia documental de que Lustig existiera (al menos con ese nombre). Fue la
última jugada de un hombre que dejó escrito el siguiente catálogo para
estafadores:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;1.&amp;nbsp; Escucha con paciencia (por eso, y no
por hablar deprisa, triunfan los golpes de un estafador).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;2.&amp;nbsp; Nunca parezcas aburrido.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;3.&amp;nbsp; Espera a que la otra persona
manifieste cualquier opinión política, luego muéstrate de acuerdo con ella.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;4.&amp;nbsp; Deja que la otra persona revele sus
creencias religiosas, luego afirma tener las mismas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;5.&amp;nbsp; Insinúa una conversación sexual, pero
no la sigas a menos que la otra persona muestre un gran interés.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;6.&amp;nbsp; Nunca hables de enfermedades, a menos
que el otro muestre alguna preocupación especial.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;7.&amp;nbsp; Nunca curiosees en las circunstancias
personales del otro (al final te lo contarán todo).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;8.&amp;nbsp; Nunca alardees. Sólo deja que tu
importancia resulte silenciosamente obvia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;9.&amp;nbsp; Nunca vayas desaliñado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; margin-left: 18.0pt; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt; line-height: 107%;&quot;&gt;10. Nunca te emborraches.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoListParagraphCxSpFirst&quot; style=&quot;mso-list: l0 level1 lfo1; text-align: justify; text-indent: -18.0pt;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/7449878480709911493/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/victor-lustig-el-hombre-que-vendio-la.html#comment-form' title='6 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7449878480709911493'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/7449878480709911493'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/04/victor-lustig-el-hombre-que-vendio-la.html' title='Victor Lustig, el hombre que vendió la Torre Eiffel dos veces'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyxJPN-NlizCVcWR_qcx_pJc8_BcmStXt3qGv2kyB5pNcFfYpFajfVsJv7y2f8sQJs1t4JXALxgUs7tZuC3YDWFe-D62FkbnotZNTUQQpsn4LZgNHx1iPnL3wAIccf2IVxfg-gbIbgH5aS/s72-c/Lustig10-1024x576+%25281%2529.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2537566623325211347.post-6217842768356524027</id><published>2018-03-24T10:01:00.000+01:00</published><updated>2018-12-23T17:58:10.961+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Edad Media"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sociedad"/><title type='text'>París, 1229; la primera huelga universitaria de la Historia</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Durante la Alta Edad Media, el saber en la Europa cristiana se
concentró en los monasterios y las abadías. Una de las tareas de los monjes era
copiar los antiguos manuscritos para evitar que su contenido desapareciera.
Estas instituciones preservaban sus bibliotecas con mucho celo, por lo que
era extremadamente difícil que el saber contenido en ellas se esparciera por el
mundo. Sólo en las escuelas organizadas alrededor de algunas de estas
bibliotecas (como las escuelas catedralicias o las escuelas monásticas) se
difundía el conocimiento, evitando que se perdiera. Esta situación cambió a
partir del siglo XII, cuando empezaron a fundarse las primeras universidades y
a proliferar por todo el continente europeo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOdS_G_r3XJ57aVtqO710GohCvpEPa5NUV92eGuTaLVw3Bh11nZ5zjO41oVDSWb5UFtMpUXMw8pchns3MewHsAzVLM89B1KIe6Rx3D1u0zOYPyfnnhf0eZKtjVT-PjzPp3I76ODWAVW678/s1600/medievalprofesor.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;359&quot; data-original-width=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOdS_G_r3XJ57aVtqO710GohCvpEPa5NUV92eGuTaLVw3Bh11nZ5zjO41oVDSWb5UFtMpUXMw8pchns3MewHsAzVLM89B1KIe6Rx3D1u0zOYPyfnnhf0eZKtjVT-PjzPp3I76ODWAVW678/s1600/medievalprofesor.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Profesores medievales&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Estas instituciones gozaban de una serie de privilegios
frente a las ciudades en las que se encontraban ubicadas. Además, la llegada de
estudiantes de toda Europa para estudiar en ellas conllevaba no sólo evidentes
beneficios económicos para dichas ciudades, sino que también traía como
consecuencia tensiones con estudiantes y académicos, con lo que a menudo se
producían choques entre los ciudadanos y los universitarios. Uno de esos
choques se produjo en París en 1229. A raíz de un tumulto por una cuenta sin
pagar en una taberna, se produjeron unos incidentes con varios muertos. Como
consecuencia, se convocó una huelga en la Universidad de París que duró dos
años. Esta es la historia de la primera huelga universitaria de la Historia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El origen de las universidades
medievales&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;El término &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Universidad&lt;/i&gt;
proviene de la palabra en latín &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;universitas,&lt;/i&gt;
y en la Edad Media designaba un gremio corporativo. Así, por ejemplo, podemos
hablar de la universidad de carpinteros o universidad de zapateros con el
sentido de gremio de personas que tenían esos oficios. Uno de esos gremios
corporativos era el de los maestros y estudiantes (&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;universitas magistrorum et scholarium&lt;/i&gt;), gremio del que se derivaría
con posterioridad el empleo del término como sinónimo de institución de
enseñanza. En general, estos gremios contaban con privilegios concedidos a
través de cartas legales&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;emitidas por príncipes,
reyes, obispos o las propias ciudades en las que se encontraban.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgu-_nN-iQeu77XzGvrQRSXfhIgNtn_w6uGOW2_DfwMO2B1Tj057hrKTSrQoab0zHW7QF1Niq6OqImB7vvfcmBJ5g-580MU56FblN4xaNRDbjU4-dRrI3V1apLcunymnz1ooU62gQdS6fXd/s1600/copista.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;163&quot; data-original-width=&quot;309&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgu-_nN-iQeu77XzGvrQRSXfhIgNtn_w6uGOW2_DfwMO2B1Tj057hrKTSrQoab0zHW7QF1Niq6OqImB7vvfcmBJ5g-580MU56FblN4xaNRDbjU4-dRrI3V1apLcunymnz1ooU62gQdS6fXd/s1600/copista.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Monjes copistas&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Si bien ya había algunos precedentes en el mundo bizantino y
musulmán, las universidades tal y como las conocemos fueron un fenómeno
genuinamente europeo. Las primeras surgieron a partir del siglo XI,
proliferando en los siglos siguientes por todo el continente (particularmente
en Italia, Francia, España e Inglaterra). La mayoría nació de una de evolución de las
escuelas catedralicias, palatinas y monásticas, aunque luego comenzaron a crearse
instituciones, fundadas por autoridades, que ya nacían estructuradas como una
institución de enseñanza superior. Los estudios que evolucionaron de escuelas,
fueron llamados &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ex consuetudine&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;;
aquellos fundados por reyes o papas eran llamados &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;ex privilegio&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Aprovechando que el latín era el idioma común para
la enseñanza, los docentes de las más prestigiosas eran animados a dar cursos
en otras universidades; algo que se ha perpetuado hasta nuestros días en forma
de libre intercambio de información entre universidades.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8Yme4L5yg6uiHUylmyYldRfMFlN8piJKRdDnHDQffOZUmsoZD3EMAXD8T6UYvFnl862Zh6tSI-qcUK02KYdDq3koGshO1E5-omSI15DEEoC-_IEWeXxqXRIBpgfoqpeMQhnYtolje3Ewm/s1600/320px-Map_of_Medieval_Universities.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;286&quot; data-original-width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8Yme4L5yg6uiHUylmyYldRfMFlN8piJKRdDnHDQffOZUmsoZD3EMAXD8T6UYvFnl862Zh6tSI-qcUK02KYdDq3koGshO1E5-omSI15DEEoC-_IEWeXxqXRIBpgfoqpeMQhnYtolje3Ewm/s1600/320px-Map_of_Medieval_Universities.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Mapa de las universidades medievales&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los estudiantes entraban en la universidad más o menos con 14
años, y en un plazo de unos 6 años conseguían el título de bachiller. Si
continuaban sus estudios en alguna disciplina concreta podían llegar a
graduarse. Sólo después de muchos más años se conseguía el título de doctor.
Los estudios universitarios eran costosos y a menudo sólo estaban al alcance de
las familias ricas, aunque existía un cierto número de estudiantes becados por
algún potentado. La mayoría debía alternar sus estudios con la realización de
un oficio que les permitiera pagar su estancia y manutención, además de sus
bebidas y vicios. Un gran número de estudiantes se tonsuraban y vestían como
monjes, ya que muchos pertenecían a alguna congregación religiosa. Caso
particular eran los llamados &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;goliardos&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;,
que no eran más que clérigos ociosos de vida licenciosa y estudiantes pícaros
que proliferaron alrededor de las universidades, y que nos han dejado una rica
muestra de poesía profana (como el &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Carmina
Burana&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh10aFF1hic0Qr5csPg_FWk_AbizK30HfQJRSRtClKft-_jxnWYtuu9Hlp9fa2CmjhEWj7K7AQgjvGt8i4wRs-PUgyNTm6XIfs4EJe9TjanU_X7z2pD06ZzpyFg5qqcv7rsckCuiO9u8Pdn/s1600/Goliardos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;515&quot; data-original-width=&quot;461&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh10aFF1hic0Qr5csPg_FWk_AbizK30HfQJRSRtClKft-_jxnWYtuu9Hlp9fa2CmjhEWj7K7AQgjvGt8i4wRs-PUgyNTm6XIfs4EJe9TjanU_X7z2pD06ZzpyFg5qqcv7rsckCuiO9u8Pdn/s320/Goliardos.jpg&quot; width=&quot;286&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Goliardos&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Eran frecuentes los conflictos entre estudiantes de distintos
colegios y facultades, entre estudiantes procedentes de diferentes
países de origen y entre estudiantes y población local. Como privilegio para
estas instituciones, tenían un fuero especial que les eximía de los tribunales
ordinarios de las ciudades en las que se encontraban, estando todos los
miembros de la universidad sometidos a los tribunales eclesiásticos o incluso
de la propia institución. Había universidades que contaban con policía propia e
incluso cárceles. Esto conllevaba una nueva fuente de conflictos con las
autoridades civiles de las ciudades en las que estas instituciones estaban
enclavadas, ya que los tribunales de las universidades tendían a ser bastante indulgentes con sus miembros. Esto provocaba que muchos estudiantes (tunos,
goliardos, etc.) llevaran una vida disipada sabedores de que podían salir
prácticamente impunes de cualquier situación. En este contexto se engloban los
disturbios en París que dieron lugar a la primera huelga universitaria de la
Historia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los disturbios&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La Universidad de París fue una de las primeras universidades
de Europa. Fundada alrededor del año 1150 como complemento de la Escuela de
Teología de Notre Dame, pronto alcanzó un gran prestigio por sus estudios en
Filosofía y Teología. En el año 1200 fue reconocida por el rey francés Felipe
II Augusto en una carta en la que, entre otras cosas, les otorga a sus
integrantes el derecho de ser juzgados por un tribunal eclesiástico y no civil.
Por cierto, este reconocimiento vino precedido por una amenaza de huelga
provocada por unos disturbios parecidos a los narrados en este artículo. Posteriormente,
en 1215, el Papa Inocencio III le otorga el título de Universidad mediante una
bula. Su colegio más famoso fue el de La Sorbona, fundado en 1215, y que con el
tiempo acabó dando nombre a toda la institución académica.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8PVVmH2KhmSgPh-7auCHZpN71Pv2XzpoIN9eBWzdGSCA0oRjCTlohf80erGqmJHJpS7Fqw6Wnouub5W-qOyWLvgD01uurLy8nGCBaZ79b6qmvwfUCPT1Ejr5JciAQtBmWrLjizLNZYd7q/s1600/800px-Laurentius_de_Voltolina_001.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;646&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;258&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8PVVmH2KhmSgPh-7auCHZpN71Pv2XzpoIN9eBWzdGSCA0oRjCTlohf80erGqmJHJpS7Fqw6Wnouub5W-qOyWLvgD01uurLy8nGCBaZ79b6qmvwfUCPT1Ejr5JciAQtBmWrLjizLNZYd7q/s320/800px-Laurentius_de_Voltolina_001.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Clase universitaria medieval&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Los disturbios comenzaron en el mes de marzo de 1229, durante
el martes de Carnaval. Ese día, último de fiesta antes del miércoles de Ceniza
y el inicio de la Cuaresma, los habitantes de París daban rienda suelta a su
espíritu festivo disfrazándose y consumiendo grandes cantidades de alcohol. Entre
ellos se encontraban los estudiantes de la universidad, siempre dispuestos a
una buena juerga, tal como lo atestigua esta canción de taberna de la época:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class=&quot;tr_bq&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;“&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Cuando estamos en la
taberna / nos despreocupamos del mundo (…) / Nadie allí teme a la muerte / Y
por Baco tientan la suerte&lt;/i&gt;” (poesía de estudiante Goliardo)&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;En una taberna del Barrio Latino de París se produjo una
trifulca entre el tabernero y unos estudiantes. El motivo de la disputa, al
parecer, era el impago de la cuenta por parte de los estudiantes. La discusión
acabó en una gran pelea en la que el tabernero, ayudado por otros vecinos, dio
una soberana paliza a los estudiantes y los echó del local. Al día siguiente,
los estudiantes apalizados volvieron junto a varios compañeros de estudios armados
con garrotes y cuchillos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWYfReqrEQzNC8rY_0FHcO9yXyIVDniGuT2vgOSvgNHehLcbGseosgz34GLRLtelRVmXuIF3xEbY89RtJsOo1k2a1mDaOpvkfIm_e0JOHEbGGqnOePnaTBu-zlG1VKyHT35icUwESnDGz2/s1600/800px-SorbonneParis041130.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1200&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWYfReqrEQzNC8rY_0FHcO9yXyIVDniGuT2vgOSvgNHehLcbGseosgz34GLRLtelRVmXuIF3xEbY89RtJsOo1k2a1mDaOpvkfIm_e0JOHEbGGqnOePnaTBu-zlG1VKyHT35icUwESnDGz2/s320/800px-SorbonneParis041130.JPG&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Plaza de la Sorbona&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tenían la intención de vengarse del tabernero. Al ser
miércoles de Ceniza, la taberna estaba cerrada, pero eso no detuvo a los
estudiantes, que forzaron la entrada, agredieron al tabernero y destrozaron el
local. No contentos con todo eso, los estudiantes empezaron a destruir otras
tiendas y locales aledaños, lo que provocó graves daños en todo el barrio. Los
propietarios de los negocios destrozados, sabedores de que los estudiantes no
podían ser juzgados por tribunales civiles, y temerosos también de que una
acción demasiado enérgica podía desembocar en el traslado de ciudad de la
universidad (tal y como había ocurrido con Cambridge, fundada por estudiantes y
docentes descontentos de Oxford), elevaron una queja al Obispo de París a
través del prior de San Marcel.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJIjn9b88XnLRtcgdLY4Cw8W4lLzdydSVtecyIiWkblATzMkUCzTjHD6Zu5lxdu2cLckWPp0HS_9uuxn8W-L82OzN2pyj1TwITk2CLf40c4gWRMvZ02g2QZRYPktDhT1MoSPDwNaVqL1QB/s1600/Medieval-university.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;161&quot; data-original-width=&quot;170&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJIjn9b88XnLRtcgdLY4Cw8W4lLzdydSVtecyIiWkblATzMkUCzTjHD6Zu5lxdu2cLckWPp0HS_9uuxn8W-L82OzN2pyj1TwITk2CLf40c4gWRMvZ02g2QZRYPktDhT1MoSPDwNaVqL1QB/s1600/Medieval-university.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Maestros y alumnos en una clase&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Obispo había tenido un encontronazo con la universidad
cuatro años atrás, cuando los estudiantes le pidieron que renovase sus
privilegios. El prelado, que no estaba de acuerdo con dichos privilegios,
convocó a los profesores y, sin darles la oportunidad de tomar la palabra,
rompió el sello de la universidad, lo que significaba en la práctica negarle
toda autonomía. Los estudiantes y profesores, indignados, asaltaron el palacio
episcopal y el Obispo les excomulgó. Un mes después, los ochenta profesores
excomulgados fueron absueltos, la autonomía universitaria restaurada y el
Obispo puesto en ridículo. Ahora veía la ocasión perfecta para vengarse. Así
que decidió quejarse directamente ante la Reina regente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDxbuVuCGbvnqLzGpQ2_cwx9ikiKm20HoutXKIJRNxdcWrUqTrhqU7K_FQkVQApoRJdZibzzXy0IrHiO5bkqYX28oPwPgfZe4w5eNbjOOFDJkGNAc_W4GWdXJLkHIzCt0IwM7DaIK-w0uv/s1600/blanca-de-castilla.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;373&quot; data-original-width=&quot;330&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDxbuVuCGbvnqLzGpQ2_cwx9ikiKm20HoutXKIJRNxdcWrUqTrhqU7K_FQkVQApoRJdZibzzXy0IrHiO5bkqYX28oPwPgfZe4w5eNbjOOFDJkGNAc_W4GWdXJLkHIzCt0IwM7DaIK-w0uv/s320/blanca-de-castilla.jpg&quot; width=&quot;283&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Blanca de Castilla&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Esta reina regente era nada menos que Blanca de Castilla,
hija de Alfonso VIII el de las Navas, y una mujer de armas tomar. Su padre
había fundado en Palencia la primera universidad española, en 1212, y quizá
Blanca de Castilla no conservaba buen recuerdo del bullicio estudiantil en su
ciudad natal. Aprovechando que ejercía la regencia durante la minoría de edad
de su hijo Luis IX (que luego sería llamado “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;El Santo&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;” o San Luis), dio órdenes tajantes de que los responsables
del tumulto fueran arrestados y castigados. Los prebostes de la ciudad no
dieron con ellos, así que tomaron la decisión de buscar un chivo expiatorio
como fuera y agredieron con gran violencia a un grupo de estudiantes que se
encontraban descansando en las afueras de la ciudad. La agresión tuvo como
resultado dos muertos, un estudiante flamenco y otro normando, ambos muy
estimados en la universidad, y al parecer inocentes en todo el asunto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;La huelga&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Los docentes, al enterarse de la muerte de estos estudiantes,
decretaron la suspensión de las clases. Además, a través de un portavoz, pidieron
a la reina, al Obispo y al delegado pontificio que se hiciera justicia. Se
previno a la reina de que si para la Pascua de abril no se había solucionado
todo el asunto, desagraviado a la universidad y castigado a los culpables, se
tomaría la decisión de una huelga general. Como fuere que ninguno de los
interpelados hizo mucho caso (es más, se tomaron bastante a mal el ultimátum),
el cuerpo de maestros decretó la disolución de la universidad por un plazo de
seis años. Los estudiantes se fueron. Unos regresaron a su lugar de origen,
otros abandonaron los estudios y la mayoría se trasladó a otras universidades
como Reims, Orleans, Angers, Toulouse. El rey Enrique III de Inglaterra
aprovechó la ocasión para ofrecer facilidades a docentes y estudiantes de París
para trasladarse a Oxford y Cambridge.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI1tzKUV9sDCYO1b7vUxV3ha2thghUB6y-dnmOm4B2zrgAjcRRP0nTnT0kV42h9SFjyqxea3f0y8rdthWY_lIncxVPQTBL37L7HgdNzeZVvGGk9AtI8U9AG6J6inFEEeJZRndtlS4hDiqo/s1600/Philo_mediev.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;858&quot; data-original-width=&quot;928&quot; height=&quot;295&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI1tzKUV9sDCYO1b7vUxV3ha2thghUB6y-dnmOm4B2zrgAjcRRP0nTnT0kV42h9SFjyqxea3f0y8rdthWY_lIncxVPQTBL37L7HgdNzeZVvGGk9AtI8U9AG6J6inFEEeJZRndtlS4hDiqo/s320/Philo_mediev.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Monjes escuchando la lección del profesor&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Las consecuencias económicas no tardaron en hacerse notar,
sobre todo en el Barrio Latino y en la&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Montaña Sainte-Geneviève, lugares de residencia habitual de
los estudiantes, y cuya economía dependía en gran medida de los servicios que
les prestaban. Sin embargo, el único que se dio cuenta en un principio de la
gravedad del asunto fue el Papa Gregorio IX, antiguo alumno de la universidad.
Dirigió una carta a la reina Blanca y al Obispo de París en la que tomaba
partido a favor de los estudiantes y profesores y exhortando a ambos para que
hicieran los esfuerzos necesarios para que las aguas volvieran a su cauce. La
reina hizo caso de la misiva, y empezó entonces una dura negociación para que
la universidad de París volviera a abrir sus puertas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxm3lq1pAgC1YC9FLiZKhHYXJWQl9-2oeu6zqRwEpLemOruIZZNJ4Mk3Ys6hko37U4zD84KbdmyXWvPPHpqDaq9eBJe3adNSR9mn8MgZjhdk63-Zg5eAAMDJh2naHvQxmtjEC8mEmeK23N/s1600/178-Gregory_IX.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;250&quot; data-original-width=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxm3lq1pAgC1YC9FLiZKhHYXJWQl9-2oeu6zqRwEpLemOruIZZNJ4Mk3Ys6hko37U4zD84KbdmyXWvPPHpqDaq9eBJe3adNSR9mn8MgZjhdk63-Zg5eAAMDJh2naHvQxmtjEC8mEmeK23N/s1600/178-Gregory_IX.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Gregorio IX&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Tras dos años de conversaciones, se llegó a un acuerdo y el
Papa promulgó la bula &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Parens Scientiarum&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;
el 13 de abril de 1231. En esta bula se renovaban los privilegios de la
universidad y se garantizaba la autonomía de la misma ante las autoridades
locales, ya fueran seculares o eclesiásticas. Ponía a la institución
directamente bajo la autoridad papal, y le confería el título de “&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Madre de las Ciencias&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;”. Posteriormente,
esta bula se ha considerado la verdadera Carta Magna de la Universidad de
París. Las clases se reanudaron, los estudiantes y docentes volvieron y todo
regresó a la normalidad. Acababa así la primera huelga universitaria de la
Historia, tras un pulso que duró dos años y que puso de manifiesto que las
universidades, a partir de entonces, se convertirían en una de las
instituciones más importantes de Europa. Y a la postre, de todo el mundo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='https://elhistoricon.blogspot.com/feeds/6217842768356524027/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/03/paris-1229-la-primera-huelga.html#comment-form' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/6217842768356524027'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='https://www.blogger.com/feeds/2537566623325211347/posts/default/6217842768356524027'/><link rel='alternate' type='text/html' href='https://elhistoricon.blogspot.com/2018/03/paris-1229-la-primera-huelga.html' title='París, 1229; la primera huelga universitaria de la Historia'/><author><name>El Historicón</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02082028204160183020</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOdS_G_r3XJ57aVtqO710GohCvpEPa5NUV92eGuTaLVw3Bh11nZ5zjO41oVDSWb5UFtMpUXMw8pchns3MewHsAzVLM89B1KIe6Rx3D1u0zOYPyfnnhf0eZKtjVT-PjzPp3I76ODWAVW678/s72-c/medievalprofesor.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>4</thr:total></entry></feed>