Znowu nie chce mi się

Godzinę temu wróciłem do domu. Znowu nie chce mi się, a tyle rzeczy do zrobienia. Projekt do skończenia, lekcje do odrobienia, pies do wyprowadzenia, ryby do nakarmienia…. Gdzie jest moja motywacja do działania?

A Ty, ile razy doświadczasz takiego stanu?

Nie masz czasem przeświadczenia, że powinieneś to i tamto zrobić bo ktoś, coś Ci karze? I ten ktoś (lub to coś) jest gdzieś poza Tobą. Przykłady:

• Jak nie odrobisz matematyki to będzie jedynka (choć guzik obchodzi Cię matematyka).
• Jak nie skończysz raportu, szef znowu będzie miał pretensje. A tak naprawdę dla Ciebie ten raport nic a nic nie znaczy.
• Przecież ja nie chcę mieć psa. Po co mam go wyprowadzać. To zwierzę rodziców, oni go wybrali.

I tak dalej, i tak dalej.

Nie chce mi się i już.

Motywacja wewnętrzna, zewnętrzna

Motywacja zewnętrzna czyli taka, której źródło siedzi poza nami. Nacisk przychodzi z zewnątrz. Ktoś lub coś poza Tobą chce doprowadzić do wykonania określonej czynności, zadania. Czujesz się zmuszany. A przecież jak mówi stare (i chyba dość znane) przysłowie: „z niewolnika nie ma robotnika”. Można by napisać z niewolnika to kiepski pracownik, a już szczególnie patrząc w dłuższej perspektywie czasowej.

Inaczej jest, gdy pojawia się motywacja wewnętrzna. Nacisk w takiej sytuacji pojawia się od środka, od naszego wnętrza.

Nie robisz czegoś, bo ktoś Ci każe. Robisz bo sam sobie nakazujesz. Jest tak dlatego, że coś jest tak bardzo ważne, że chcesz działać. Taki rodzaj motywacji jest o wiele skuteczniejszy i trwalszy.

Nasuwa się myśl, że aby budować wewnętrzny napór na działanie to należy opierać to na rzeczach, sprawach, osobach ważnych i bardzo ważnych. Im coś jest dla Ciebie ważniejsze, tym łatwiej przekonujesz siebie do podjęcia aktywności, do pokonywania trudności.

Pomożesz swojej mamie, bo ją kochasz, a nie dlatego, że sąsiad Ci nakazał.

Zrobisz ten projekt, ponieważ przyniesie Ci pieniądze. Pieniądze, których potrzebujesz na utrzymanie swojej wspaniałej rodziny. I nie dlatego, że sąsiadka tego pragnie.

Nauczysz się zarabiania w sieci, prowadzenia ebiznesu, ponieważ to daje szansę na wolność od miejsca i czasu pracy. Natomiast wolność od miejsca i czasu pracy jest dla Ciebie czymś bardzo bardzo ważnym.

I tak dalej.

Zapraszam na małe ćwiczenie

Przygotuj pustą kartkę i coś do pisania.

Usiądź wygodnie przy biurku, stole.

Uwaga: wyłącz telewizor, odejdź od komputera (powróć po wykonaniu ćwiczenia), wyłącz muzykę, wycisz telefon (całkowicie)… . Odetnij się od ‘przeszkadzaczy’.

Weź pisak. Pomyśl chwilkę.

Wypisz na kartce osoby, rzeczy, tematy, idee które są dla Ciebie najważniejsze. Zrób to w ciągu 3-5 minut. Jak czas minie, odłóż pisak.

Przyglądnij się temu co zostało przez Ciebie wypisane.

Najprawdopodobniej masz przed oczami to na czym teraz może zostać oparta Twoja motywacja wewnętrzna.

Zachowaj kartkę (możesz opatrzyć ją datą). Wracaj do niej. Zachęcam do powtarzania ćwiczenia za jakiś czas (np. za 6 miesięcy), ciekawe jak zmieni się Twoja hierarchia.

Na koniec

Motywacja wewnętrzna jest skuteczniejsza od motywacji zewnętrznej. Warto szukać w sobie ważnych spraw, tematów, celów. Warto w kogoś (w coś) wierzyć. Warto uczynić tego kogoś (lub to coś) kimś (czymś) naprawdę ważnym.

Ja mam swoje konkretne priorytety (w tym najwyższe). To pozwala mi utrzymywać pewien kurs. Fale nie są tak groźne. Nie oznacza to bynajmniej, że fal nie ma. Sztormy, burze przychodzą i będą nadal przychodzić. Motywacja wewnętrzna umożliwia mi podążanie dalej wybraną ścieżką. No czasem od jednej jej krawędzi do drugiej .

Poszukaj swojej ‘wiary’. Poszukaj czegoś (kogoś) co posadzisz na wysokim (najwyższym?) miejscu swojej hierarchii. Trzymaj się tego.

Obyś jak najwięcej działał z powodu motywacji wewnętrznej. To da Ci przekonanie do sensowności działań. Nawet jak już naprawdę nie będzie Ci się chciało wykonać zadania, pracy.

P.S. Zachęcam, podziel się tym wpisem z innymi (mail, blog, facebook …). Możesz także użyć googlowego przycisku ‘+1′.

Motywacja, życie i kamienie

Może sobie myślisz: kurcze, co ma u piernik do wiatraka. Kamienie, piasek, woda i najważniejsze rzeczy w życiu i do tego wymieszane z motywacją. Dziwna mieszanka prawda? Dziwna, ale uwierz mi, że tylko pozornie. Zaraz wszystko wyjaśnię – obiecuję, a Ty (w co mocno wierzę) nie pożałujesz.

Kilka lat temu wraz z rodziną wybraliśmy się na małą wycieczkę poza miasto. Pod Kraków do Ojcowa i jego okolic. Była późna jesień, zimno, ale było pięknie. Zdjęcie, które widzisz pochodzi stamtąd. I dobrze ilustruje temat który postanowiłem poruszyć. Ciekawe, czy także lubisz robić zdjęcia? Ja wręcz uwielbiam.

System wartości czy też hierarchii jak niektórzy wolą to bardzo, bardzo ważna sprawa. Nie wiedząc co jest ważne trudniej uporządkować życie. Trudniej się motywować do działania, trudniej określić gdzie chcemy podążać. System wartości każdego z nas jest więc ściśle związany z motywowaniem (skutecznym, a nie udawanym).

Każdy powinien zbudować swoją piramidę ważności, każda taka piramida może być inna. Masz prawo mieć własną.

Czas na opowieść

Szare, zachmurzone, przedpołudniowe niebo wisi nad głowami. Ludzie przemykają chowając się do wnętrz budynków. Nieopodal stoi gmach uniwersytetu. Wewnątrz w jednej z sal wykładowych studenci zbierają się zajmując miejsca w ławach. Czekają na rozpoczęcie. Dzisiaj ma się odbyć jedyny wykład z bardzo znanym profesorem. Wszyscy przygotowani do notowania, nagrywania. Czekają.

Profesor wchodzi, zatrzaskuje drzwi. Podchodzi do katedry i wita wszystkich obecnych na sali. Jest człowiekiem w podeszłym wieku. Z jego oczu bije jednak niezwykły blask. Blask spokoju i radości.

I zaczyna:

- Dzisiaj zrobimy mały eksperyment – mówi profesor.

- Eksperyment? – słychać cichy i nieco zdziwiony szum na sali.

- Tak, eksperyment. I Wy mi w tym pomożecie. – potwierdza profesor.

Zdziwione, ale zaciekawione oczy patrzą na profesora. Tymczasem On wyjmuje z szafki jeden pusty dzban (szklany, przezroczysty) i drugi napełniony wodą. To nie koniec. Zaraz z drugiej szafki wyjmuje duże kamienie i usypuje z nich mały stosik. Następnie wyjmuje małe kamyczki i przygotowuje na biurku drugi stosik, i jeszcze pojawia się trzeci – mała górka piasku.

- Jesteśmy gotowi. Zaczynamy – mówi po zakończeniu przygotowań i dalej – chciałbym, abyście zastanowili się i odpowiedzieli mi na pytanie co i w jakiej kolejności mam włożyć do pustego dzbana.

Krótka chwila zastanowienia i z sali daje się usłyszeć odpowiedzi:

- Wszystko jedno.

- Najpierw piasek.

- Nie, najpierw małe kamyki.

- Najpierw wodę i do niej wrzucać.

Profesor poczekał chwilę i zaczął działać. Najpierw wziął duże kamienie i włożył je do pustego dzbana. Weszły wszystkie. Następnie sięgnął po malutkie kamyczki. Wsypał je do dzbana z dużymi kamieniami. I oto małe kamyczki powpadały w miejsce pomiędzy wielkimi kamieniami. Ale to nie koniec. Wziął następnie piasek i wsypał go dzbana. Piasek zajął miejsce pomiędzy kamyczkami. Na koniec chwycił dzban z wodą i przelał ją do dzbana z kamieniami, kamyczkami i piaskiem. Wody trochę zostało, nie wszystko się zmieściło.

- Zapamiętajcie moi drodzy, aby wypełniać dzban swojego życia we właściwy sposób. Nie można wsypać najpierw piasku potem kamyczków zalać wodą do pełna i wrzucać kamienie. Nie zmieszczą się. Najpierw musicie włożyć to co jest najważniejsze czyli nasze wielkie kamienie. One muszą się zmieścić wszystkie. Dopiero potem kamyczki, czyli sprawy i rzeczy które dla Was mają trochę mniejsze znaczenie. W dalszej kolejności piasek, czyli jeszcze drobniejsze sprawy. Dopiero na sam koniec można zalać wszystko najmniej ważnymi sprawkami. Jeżeli ma coś zostać na zewnątrz to najlepiej najmniej ważne sprawki czyli nasza woda.

Profesor wstał pożegnał się i wyszedł.

Studenci zrozumieli, że był to jeden z najważniejszych wykładów w ich życiu.

Nie wlewaj wody zanim nie ułożysz kamieni

Kolejność jest bardzo ważna. Ty i ja jesteśmy ograniczeni. Nie mamy nieskończonych możliwości. Doba trwa 24 godziny. Nasz dzban ma dużą, bardzo dużą, ale zawsze ograniczoną objętość.

Nie trać siebie na zajmowanie się sprawami mało ważnymi. One powinny się pojawić dopiero, gdy na swoim miejscu umieścimy sprawy najważniejsze w życiu każdego z nas.

Spróbuj zastanowić się co dla Ciebie jest naprawdę ważne, najważniejsze. Zastanów się co jest Twoimi największymi kamieniami.

Życzę, aby jak najszybciej udało Ci się określić hierarchię rzeczy i spraw.

P.S. Zachęcam, podziel się tym wpisem z innymi (mail, facebook, twitter…). Możesz także użyć przycisku ‘+1′ (ranking wpisu i google).

Nie chce mi się

Ile razy padło z Twoich ust: nie chce mi się, nie mam ochoty, nie będę tego robił. Pewnie wiele, wiele razy. Nie martw się jednak (zanadto) to raczej normalne.

Tylko, jeżeli zawsze poddajesz się takiemu stanowi, nastrojowi to masz problem. Potrzebujesz odkryć metody na motywowanie.

Poddawanie się ‘nie chceniu’ nie przybliża Cię do osiągnięcia celów, a wręcz przeciwnie.

Zastanawiałeś się może kiedyś w jaki sposób ludzie znani, wielcy odkrywcy osiągali swoje cele?

Jakich metod motywowania używali do utrzymywania chęci do działania (albo działania bez chęci)?

Najlepszy sposób to przyglądać się i uczyć. Oni (ze swoim życiem) są świetnymi przykładami i super motywatorami.

W tym wpisie przedstawiam zasłyszaną historię dotyczącą jednego z największych wynalazców w historii. Chodzi o Pana Tomasza Edisona wynalazcę między innymi żarówki.

Ile razy, to jest umotywowanie na najwyższym poziomie

Oto skrótowa opowieść.

Otóż jak wiadomo Pan Tomasz Edison postanowił poszukać rozwiązania problemu oświetlenia. Był przekonany, że istnieje sposób pozwalający prosto i przystępnie wykorzystać elektryczność do oświetlania.

Pracował nad tym bardzo intensywnie i długo. Póki co bez zadowalających efektów. Większość dawno odpuściłaby. Zostawiła niedokończoną drogą.

I pewnego dnia do Pana Tomasza podszedł człowiek (najprawdopodobniej jakiś dziennikarz). Zapytał go po tym jak po raz około 5000 podjął nieudaną kolejną próbę:
- Proszę pana, ile to już razy próbował pan zbudować ten ‘oświetlacz’?
- Dotychczas podjąłem około 5000 prób.
- To bardzo dużo. Ile czasu musiał pan na to poświęcić?
- Nie wiem dokładnie, ale dużo.
- (kluczowe pytanie) NIE SZKODA PANU TEGO STRACONEGO CZASU?
- (kluczowa odpowiedź) CZASU SZKODA, ALE TO ABSOLUTNIE NIE BYŁ CZAS STRACONY, PRZECIEŻ DZISIAJ JESTEM O 5000 PRÓB BLIŻEJ ROZWIĄZANIA, NIŻ W DNIU KIEDY ZACZYNAŁEM PRACĘ

To jest dopiero zmotywowanie rzucające o ziemię. Jestem o n prób bliżej celu. Zatem zostało mi o n mniej prób do zrobienia.

Koniec historii pewnie znasz. Jeżeli nie to poszukaj wokół siebie dowolnej żarówki. Taki jest efekt pracy Tomasza Edisona, taki jest efekt dobrej motywacji, a w konsekwencji nie odpuszczania. Można osiągnąć prawie dowolny cel, ale trzeba go mieć i po prostu działać.

Pozdrawiam.

P.S. Zapraszam do subskrypcji kanału RSS.

Taka zwykła praca

(E)Motywator video.

W jednej z telewizji jakiś czas temu natrafiałem na serial dokumentalny o ‘najgorszym zawodzie’. Dzisiaj trafiłem na filmik. Zawód z telewizji to ‘pikuś’ przy tym co tutaj zobaczyłem.

Moja rada: usiądź i dobrze złap się fotela zanim zaczniesz oglądać.

Oto on:

Możesz wstać .

http://www.flickr.com/photos/harrystaab/

Dlaczego o tym.

Przed moim serwisem: emotywator.pl postawiłem za cel prezentowanie, pokazywanie, zwracanie uwagi na, omawianie, wskazywanie osób, wydarzeń, miejsc, wartości, które pomagają w pozytywnym zmotywowaniu do działania. Takich które mają szanse spowodować nowy sygnał do zmiany w życiu, do zmiany człowieka. Wierzę, że wokoło nas jest bardzo dużo wpisujących się w ten cel sytuacji, życiorysów, wydarzeń. Nie ukrywam, że liczę na podpowiedzi i chętnie z każdej skorzystam.

Występ (chyba należy napisać wystąpienie) jaki stał się udziałem ludzi zgromadzonych na obchodach do których okazją jest 30 rocznica powstania solidarności do takich wydarzeń należy.

Pani Henryka Krzywonos.

Poszukałem chwilkę i znalazłem (np.: wikipedia.pl, onet.pl) informacje o tej osobie. Pani Henryka Krzywonos 30 lat temu zatrzymując tramwaj, który prowadziła dała sygnał do rozpoczęcia strajku komunikacji w Gdańsku.

W poniedziałek 30 sierpnia 2010 roku uczestniczyła jak wiele innych osób na zjeździe solidarności.

Po zakończeniu wystąpienia lidera obecnej partii opozycyjnej, niespodziewanie podeszła do i weszła na mównicę. Zrobiła to w sposób jak mi się wydaje zupełnie spontaniczny, wywołany potrzebą chwili. Po prostu była przekonana, że należy to zrobić i nie przejęła się powagą sytuacji, wielkością audytorium i owacyjnym przyjęciem wystąpienie poprzednika (jak wcześniej napisałem: lidera partii opozycyjnej).

Oto co powiedziała (kierując słowa wprost do przedmówcy):
„Nie wiem, co panu się stało. Ja panu bardzo współczuję, ale proszę współczuć innym i dać im normalnie żyć, bo wszystko, co pan robi, to – przepraszam bardzo – mnie to obraża – pan niszczy godność Lecha, to pan ją niszczy, dołuje. Naprawdę tak się dzieje.”

Podsumowanie.

Nie zamierzam promować żadnych politycznych poglądów. Jestem przekonany jednak, że wystąpienie Pani Henryki należy pokazywać jako przykład walki o swoje. Jako przykład tego, że można, że po prostu można. Jak mi się coś nie podoba to mogę próbować to zmieniać.

Wiara góry przenosi

Pewnie wielokrotnie słyszałeś, że jeżeli się tylko chce to można w zasadzie wszystko osiągnąć. Wiara góry przenosi. Czasami ciężko w to uwierzyć. Dzisiaj wskazuje na przykład potwierdzający to przysłowie.

Niewiarygodne jak to jest możliwe.

Niewiarygodne to chyba nawet za słabe określenie. Wszystko miało miejsce w chińskiej edycji programu ‘Mam Talent’.

Zgłosił się chłopak. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że chłopak nie ma rąk. Stracił je gdy miał 10 lat. Pewnie pomyślisz no tak, skoro nie ma rąk to pozostaje malowanie stopami. Mylisz się jeżeli tak myślisz. Zresztą zobacz na filmie.

Uważam, że chłopak w 200% pasuje do tematyki bloga. Super motywator.

(autor http://www.flickr.com/photos/vincepal/)

Spotkanie, motywacja

To jest krótka opowieść o spotkaniu z pewnym człowiekiem. Moim zdaniem w pełni zasługującym na opisanie. 100% pozytywnej motywacji. Długo po spotkaniu z nim miałem pełną głowę. Super motywacja.

Człowiek z daleka raczej odstraszający. Spotkałem go po raz drugi w życiu kilka dni temu. Miejsce spotkania to stacja paliw w Tarnobrzegu. Dokładniej przy wylocie na ‘dwupasmówkę’ w kierunku Dębicy, biegnącą wzdłuż Wisły. Mieszkańcy i bywalcy z pewnością wiedzą.

Ponownie w tym samym miejscu

Jadąc zatrzymałem się na chwilę na przywołanej stacji. Kawał drogi już za mną, ale jeszcze większy przede mną. Postój z przymusu, bo trzeba coś wyjąć z bagażnika, bo ktoś musi na chwilkę wysiąść. Standard. Podjechałem na upatrzone miejsce, delikatnie zatrzymuje samochód. Miałem nadzieję, że jedna z osób(-ek) podróżujących z tyłu się nie obudzi, jednak… . Tym bardziej, że kilkadziesiąt sekund po zatrzymaniu (może kilkanaście) zauważyłem podchodzącego od przodu mężczyznę. Popatrzył na tablicę rejestracyjną i mówi (niestety dość donośnym głosem, który zburzył nadzieję na nieobudzenie).
„Oj z daleka jak widzę”.
Z racji całej sytuacji moje ciśnienie lekko wzrosło. Jednak szybko przypomniałem sobie, że kiedyś spotkałem tego człowieka. W tym samym miejscu i w podobnych okolicznościach. Ten sam, z brodą i wąsami, z butelką w jednej i ściereczką w drugiej ręce. W nieco przybrudzonej koszuli z długim rękawem.
Przypomniałem sobie, że wtedy, poprzednim razem chwilę rozmawialiśmy. Minęło kilka lat, a jednak sporo zapamiętałem. Poziom rozmowy urzekł mnie wtedy. Z niektórymi osobami bardzo łatwo nawiązujemy kontakt z innymi trudniej. Jak mawia mój znajomy ‘tacy ludzie należą do naszego sortu’. Z Nim rozmawiało mi się wyjątkowo dobrze. Tym razem było identycznie.

„Oj z daleka jak widzę. Może Pan sobie życzy umyć szyby? Robię to bardzo dobrze. Od razu zajmę się lusterkami, reflektorami i tylnymi światłami.”

Chwila zastanowienia, ale wspomnienia prawie natychmiast pozwoliły podjąć decyzję. „Tak, proszę.” Od razu poszukałem odpowiedniej kwoty. Na szczęście nie było z tym problemu.

Motywacja i sens życia

Jego historia, którą usłyszałem poprzednim razem była mało radosna. Wręcz przygnębiająca. Człowiek mieszkający w swoim mieście. Pracujący w jednej z dużych firm. Wszystko toczy się spokojnym rytmem. Aż do czasu. Zmiany u pracodawcy, zwolnienia i nasz bohater traci pracę. Wielu, może Ty też pomyśli, co to za problem, poszuka innej. Jednak każdy, kto zna specyfikę mniejszych miast wie, że to nie jest takie proste. Tym bardziej, gdy się ma (na moje oko) ponad 50 lat.

Strata pracy, strata podstawowego źródła utrzymania. I co dalej. Podejrzewam, że większa część osób siądzie i będzie się zamartwiać. Ale nie nasz bohater. Ten człowiek wziął sprawy w swoje ręce. Tak jak potrafił i z uśmiechem. Podkreślę jeszcze raz: z uśmiechem. Wymyślił, że może zaoferować swoje usługi jako osoba myjąca szyby na pobliskiej stacji benzynowej. Podjął próbę wykorzystania istniejących możliwości.

Czasem można spotkać na skrzyżowaniach (np. w Krakowie) dość natrętnych ludzi usiłujących wymusić opłatę za naprędce umyte szyby (czasu jest tyle ile pali się czerwone światło). Mój bohater nikogo takiego nie przypomina. Od pierwszej chwili wzbudza (moje wzbudził natychmiast) zaufanie. Bez natręctwa, spokojnie i dokładnie. Z radością w oczach.

Jak się motywować

Brakuje mi słów, aby wyrazić to co czułem po spotkaniu z Nim. Tak jakby ktoś mnie napompował pozytywną energię. Zero narzekania, jęczenia, roszczeń. Człowiek posiadający świetny system motywacyjny, sam będący motywatorem dla innych. Dla mnie absolutnie fantastyczne wrażenie.

Jeżeli będziesz przejeżdżał przez Tarnobrzeg to szczerze polecam wspomnianą stację. Może spotkasz tego człowieka. Zachęcam wtedy nie wahaj się. We mnie zostało dużo więcej niż mnie kosztowało pieniędzy i czasu.

(autor: http://www.flickr.com/photos/austinevan/)

Wypadek przypadek

Nie umiem się powstrzymać i podsyłam linka (na podstawie informacji znalezionej w serwisie: wiadomosci.gazeta.pl) do ‘zabawnego’ newsa. Jazda na rowerze ekstremalnie.
Sama sytuacja wydała mi się dość zabawna. Mam nadzieję, że obaj wyjdą ostatecznie cało z całego zamieszania. I oby z odrobiną ‘oleju w głowie’ na przyszłość.

Jeżeli chcesz poznać szczegóły to kliknij w link do informacji.

Ciekawe kto w świetle polskiego prawa okaże się winnym całego zdarzenia. Póki co wygląda na to, że rowerzysta jest ‘tylko’ ofiarą.

(Dla jasności: absolutnie jestem przeciwny siadaniu za kierownicą czegokolwiek po użyciu. Nawet taka myśl już powinna być karalna!!)

(za: http://woa2.com/jedi-car-at-anime-la/)

H-Wing

Znalezione w sieci. Fantazja i polot pomysłodawcy godna podziwu. Uznałem, że temat jak najbardziej nadaje się do publikacji na emotywator.pl.

Zwróć uwagę na pasażera i figurkę Obi…, nawet miecz świetlny leży pod ręką, a R2.. strzeże tyłu.

Moim zdaniem samochód jest fantastyczny .

A jak Tobie się podoba?

(za http://woa2.com/jedi-car-at-anime-la/)

(autor: http://www.flickr.com/photos/shouldbecleaning/)

A po burzy … przychodzi tęcza.

Tradycyjnie zapraszam do głosowania, komentowania i podzielenia się swoimi pomysłami.