Endirekt Serbest Vuruş

Beyler Yarın Transferde Büyük Gün, Haber Bekleyin

2012-07-24T10:54:00.000+03:00

Eskiden bu iş sadece Zaytung'un bile yanında ciddi kalacağı spor gazeteleriyle sınırlıydı ama artık forumlar, twitter, facebook vb sosyal medya araçları da bu saçmalığa alet oldu. Bir şekilde yönetimle yakın bir bağı olduğunu ima edip çoğunlukla devlet istihbaratı gizliliğinde transfer söylentileri hakkında atıp tutan bir dolu abuk subuk adam var. Kimi gazeteci, kimi sadece taraftar, kiminin ne olduğu hakkında en ufak fikir yok. Açıkçası ben bu tiplere gerçekten uyuz oluyorum. Malesef kendi arkadaşlarım içinde de bunu yapan, yapmasa da bunu yapanlara peygamber gözüyle bakanlar var.

Kullanılan klişeler neredeyse hiç değişmiyor:

"Beyler, kaynak çok sağlam ancak adını açıklayamam. FB dünyaca ünlü bir yıldızı bitirmek üzere, detaylar çok yakında."

"Melo işi ya bugün ya yarın bitecek. Yarın olmazsa öbürsügün. O da olmazsa bir gün sonra. En kötü haftasonu, bilemedin bayrama kadar kesin bitecek."

"Yarın transferde çok ama çok büyük sürprizlere gebe, bekleyin."

Neyin hesabını yapıyorsunuz arkadaşlar, varsa yüreğiniz yazın aha şu söyledi diye. "Ben yönetimde çok önemli adamları tanıyorum" gösterisi mi bu? Niye o isimler hiç açıklanmıyor? Niye yazdığınız şeylerin %90'ı palavra çıkıyor her defasında?

Bu işin kişisel boyutu, bir de olayın spor gazetesi boyutu var ki o zaten tamamen akıllara ziyan. Yazan tek bir kişi değil de bir kurum olduğu için sallamanın haddi hesabı olmuyor. Yok Ünal Aysal'ın çileği Yıldırım Demirören'miş, Tevez Cimbom'a göz mü kırpmış, Ronaldinho Fener'i Facebook'tan eklemiş, Ertuğrul Sağlam Kolo Toure'ye "Müsaitseniz bu akşam size gelmek istiyoruz" demiş, Kolo Toure kahveye bolcana tuz atmış... Eeh yeter be!

Çilek bir gün Dzeko oluyor, ertesi gün Arda. İnsua bir gün İstanbul'a geliş biletini alıyor, ertesi günü Cimbom'da İnsua şoku. Çocukluğumuz bir gün bir gazla verilip ertesi günü yalan olan transfer haberleriyle geçti ama milletin hala bunlardan bıkmamış olması da bana epey ilginç geliyor.

Benden size tavsiye, siz siz olun sonu "miş/muş" ile biten hiç bir transfer haberine pek fazla inanmayın sevgili takipçilerimiz. Transfer öyküsü futbolcu formayı giyip topu sektirmeden bit-mez!

Manu Chao - Maradona - La Vida Tombola

2012-07-22T13:42:00.003+03:00

Manu Chao'yla ilgili nasıl olmuş da bugüne kadar bir şey yazmamışız, gerçekten şimdi farkına varıp hayret ettim. Ayıp büyük, acil telafisi gerekiyor.

Emir Kusturica'nın belgesel tadında olduğunu tahmin ettiğim (henüz izlemedim) filmi Maradona malumunuz. Filmi izlemedim, ama youtube'da gezinirken (Arif'in Manchester'a attığı golü ararken kendini Shakira klibinde bulmak) filmden bir sahne olduğunu düşündüğüm bir videoya denk geldim.

Haliyle gözlerimin uçlarından birer parça yaş damladı.

Şarkı enfes. Şarkıcı inanılmaz. Futbolcu efsane. Sahne? Herhalde dünyanın hiç bir oyuncusu böyle bir sahneyi oynayamazdı. Maradona'nın durup durup Manu Chao'ya bakışı, ellerini cebine sokup tebessümü, gözlüklerinin altından ağlayışı, Manu Chao'nun Maradona'yı görünce çocuk gibi heyecanlanması... Futbol sadece basit bir spor, değil mi?

Şarkının sözlerini tam olarak anlayamıyorum, belki yeni transferimiz bize yardımcı olur bu konuda. Takip edebildiğim kadarıyla "Eğer Maradona olsaydım, hayatı tam da onun gibi yaşardım" ve "hayat bir tombaladır" şeklinde cümleleri anlıyorum, zaten bu iki söz üzerinde düşünmek için yeter de artar bile.

Şarkının tam hali için de buradan buyrun.

Diego Diego Diego Diego Diego....

"İbne" Hakem

2012-07-20T20:43:00.002+03:00

Türkiye'de yaşıyorsunuz. Aileniz ülkenin en muhafazakar ve tutucu şehirlerinden olan Trabzon'da. Mesleğiniz, erkek egemen toplumun cinsel göndermeleriyle dolu futbolun en zor dalı olan hakemlik. Hatta bu meslekte yaptığı iş beğenilmeyene yapılan en alışıldık "hakaret" İBNE HAKEM diye ona bağırmak. Bu koşullarda ortaya çıkıp eşcinsel olduğunu açıklamak kaç tane babayiğidin harcıdır?

Halil İbrahim Dinçdağ, cinsel tercihi açıkladığı günden bu yana hakemlikten uzaklaştırılmış durumda. Sebebi, cinsel tercihlerinin toplumun ona dayattıklarından farklı oluşu. Eşcinsellik iyidir, kötüdür, vb tartışmalara girmeye niyetim yok zira eşcinselliğin hastalık olup olmadığının tartışıldığı ülkemiz için henüz bazı şeyler hala çok erken. Ama bu adamın cesaretini açıklayamaya kelimelerin yetersiz kalacağını düşünüyorum, bu yazıyı da bu yüzden kaleme aldım. Konudan sapma olmasın ama Türkiye'de eşcinselliklerini açıklayabilecek cesareti kendilerinde bulan insanlara gerçekten saygı duyuyorum.

Her neyse, geçtiğimiz günlerde kimi adını sıkça duyduğumuz kimi ise ilk defa duyduğumuz bazı taraftar grupları bir araya gelip Halil İbrahim Dinçdağ'ın hakemliğe geri dönmesi için ortak bir duruş kararı aldılar. Homofobinin kol gezdiği Türkiye için cesur ve güzel bir karar. Bu cesur da adamın bir an evvel futbol sahalarına dönmesini canı gönülden diliyorum.

İnsanları hangi cinsiyette insanları beğenip beğenmediklerine göre değil, yaptıkları işin hakkını verip vermediklerine göre değerlendireceğimiz günleri görürüz umarım.

Arkandayız Halil İbrahim Dinçdağ ! (Amman haa, öyle değil...)

Günün Değil Yılın Değil Yüzyılın Değil Milenyumun Değil İnsanlık Tarihinin Transferi

2012-07-20T11:16:00.000+03:00

Endirekt Serbest Vuruş kadrosunu sürpriz bir isimle güçlendirmeyi düşünüyor. Bloga yakın kaynaklardan alınan duyumlara göre Selim ve Resul kendileri gibi İTÜ İnşaat mezunu, "nereden baksan 30" vakittir tanıştıkları, oyunu iki yönlü oynamayı seven, rakibini ısıran, blogu için her şeyini vermeye hazır, yurtdışında da çok iyi tanınan dünyaca ünlü bir yıldızı kadroya katmak üzereler. ESV'nin şeftalisi olarak da adlandırlan transferin gerçekleşmesi an meselesi. Bir çok transfer haberinde olduğu gibi bu haberi de ilk duyuran kurum olmanın haklı gururunu yaşıyoruz! Ne diyelim, hayırlısı olsun.

Sempatik hareketleriyle "Şeftali"

Kick "Racism" Out of Football

2012-07-18T11:17:00.000+03:00

Daha dün John Terry'nin ırkçı söylemiyle ilgili yazdığım yazının ardından, bugün karşıma çıkan inanılmaz haberi paylaşmak istedim.

CM-FM serilerini takip eden ve oynayanlar iyi bilirler, oyun açılırken FIFA'nın ırkçılık karşıtı kampanyasının görseli belirir ekranda. İngilizceye hakim olmadığımız yıllarda bu görüntü bizde ister istemez heyecan yaratırdı. "Açılıyo olm oyun...Maç motorunu değiştirmişler, transfer yapma olayını geliştirmişler... Şimdiye kadarki en iyi oyun buymuş..." konuşmalarının yapıldığını ve aşağıdaki logo ekrana gelince bir arkadaşımla "high five" yaptığımızı bilirim. Artık nasıl bir kafaymışsa...

Fener'i mi alsam. Yoksa oyuna hakim olana kadar ManU'yu ya da Inter'i mi alsam. E ya Dortmund?

Tüm bunların ötesinde mesajını net bir şekilde veren ve gerçekten amaca hizmet eden bir kampanya görseli olmuştur benim gözünde. Hatta ünlü futbolcular da bu kampanyada yer almışlar ve ırkçılıkla mücadeleye bilfiil destek verme fırsatını kaçırmamışlardır.

Allahtan KKK T-Shirt'ümü bugün evde bırakmışım.

Son günlerde artan ırkçılıkla ilgili olaylar karşısında FIFA, mevcut görseli daha da etkili ve çarpıcı hale getirme kararı almış. Uzun toplantılar sonucunda da yeni kampanyada, ırkçılık karşıtı duruşunu her fırsatta dile getiren John Terry'nin rol alması benimsenmiş. Yeni görselerin Chelsea-Arsenal maçından alınan aşağıdaki fotoğraf ile süslenmesi planlanmış.

Yeni kampanyanın çok daha başarılı olacağını söylemek mümkün. Hayırlı uğurlu olsun.

Ciao di nuovo Blucerchiati...

2012-07-17T15:30:00.000+03:00

Sampdoria'ya yeniden merhaba diyelim. 2010-11 sezonunun sonunda, Serie A'ya yürek burkan bir şekilde veda eden Sampdoria, Serie B'de geçen 1 yılın ardından geri döndü. Ligi 6. tamamlayarak play-off oynamaya hak kazanan takım yarı finalde, ligi 3. bitiren Sassulo'yu, ardından da 4. Verona'yı geçen 5. Varese'yi finalde alt ederek İtalya'nın en üst ligine - ve bence hakettiği yere - tekrardan kavuştu.

Geçen seneki yazıda, Sampdoria'nın düşüşünün ardından takımdan ayrılması beklenen oyunculardan (Ziegler, Poli, Tissone, Koman, Palombo, Pozzi) bahsetmiştik. Bu isimler, bu süre zarfında neler yaptılar, transfer durumları ne oldu, bir inceleyelim istedik:

Reto Ziegler: Sözleşmesi biten oyuncu, bonservis bedelsiz Juventus'un yolunu tuttu. Conte'nin takımın başına gelmesinden sonra forma şansı bulamayacağını anlayınca da kiralık olarak Fenerbahçe'mizin yolunu tuttu. Çok iyi olmasa da ortalamanın bayağı üzerinde bir sezon geçirdiği söylenebilir. Ancak, ortaya koyduğu karakter, profesyonelliği ve özellikle de 12 Mayıs'ta yaşanan hüsranın ardından tutamadığı gözyaşlarıyla Fenerbahçelilerin gönlünde güzel bir yer edindi. Hasan Ali'nin gelişi sonrası, geleceği Fenerbahçe'de görünmeyen oyuncunun transferi için kulübü Juventus'un Lazio ile görüştüğü konuşuluyor.

Sen ağlama...

Andrea Poli: Genç orta saha, ağustos ayı sonunda, 2011-12 sezonu için satın alma opsiyonuyla İnter'e kiralandı. Ligde 18 maçta görev alan Poli'nin, "yeni Pirlo" ünvanının hakkını verebildiğini söylemek zor. Zaten, İnter'in opsiyonu kullanmaması da bunun bir göstergesi. Yine de potansiyeli birçok takımın iştahını kabartan oyuncu, şu sıralar Napoli'nin gündeminde.

Moratti Başgan, beni al gözün sevem...

Fernando Tissone: O da sezonu kiralık geçirenlerden. La Liga'yı 8. bitiren Mallorca'ya, görev aldığı 27 maçta ortalamanın üstünde bir katkı sağlayan Tissone, şimdi yeniden Sampdoria'da.

Sampdoria Serie A'ya çıksın da, ben de geri döneyim.
Messi'ymiş, İniesta'ymış, baş etmek mümkün değil arkadaş.

Vladimir Koman: 2011-12 sezonuna Sampdoria'da başlayan Macar oyuncu, Mayıs ayında bitecek sözleşmesini de lehine kullanarak, devre arasında Monaco'nun yolunu tuttu. Fransa ligini ve Fransa'da yaşamayı ne kadar sevdiğini, röportajlarında sık sık dile getiren Koman'ın hisleri, Monaco yönetiminde karşılık bulamamış olacak ki 17 maç oynadığı yarım sezonun ardından Rus ekibi Krasnodar'a gönderildi.

Oh be yırttım.

Angelo Palombo: Kaptan, yarım sezon daha gemisinin başında durdu. Ancak, devre arası transfer döneminin son gününde PSG'ye giden Thiago Motta'nın yerine acil adam arayan İnter'in çağrısına kulak tıkaması mümkün olmadı. Sezonun kalan kısmı için satın alma opsiyonuyla İnter'e geçti ancak görev aldığı 3 maçta da kendini gösteremedi. Önümüzdeki sezon yine gemisinin başında, Serie A'da olacak.

Sen şuraya, sen de oraya... Bir an kendimi yine kaptan gibi hissettim ha.

Nicola Pozzi: Bahsettiğimiz oyuncular içinde Sampdoria'dan ayrılmayan tek isim olan Pozzi, hem bu tutumuyla, hem sezon boyunca kaydettiği 15 golle, hem de play-off maçlarında kaydettiği 4 golle taraftarların gönlünde ayrı bir yer edindi ve takımın da Serie A yolculuğuna önemli katkı sağladı. Şimdilik takımda kalacak gibi görünüyor.

Serie B'de atıyorum da, asıl Serie A'da atsam iyi olacak.

Serie A'ya geri dönen Sampdoria, umarız aynı kötü günleri bir daha yaşamaz ve eski parlak günlerine geri dönebilir.

But-TERRY-fly Effect

2012-07-17T02:31:00.000+03:00

Hatırlarsınız, John Terry geçtiğimiz Ekim ayında QPR ve Chelsea arasında oynanan maçta Anton Ferdinand'a ırkçı söylemde bulunduğu iddiasıyla milli takım kaptanlığından alındı, Fabio Capello da bu müdahale yüzünden istifa etti ve yerine Euro 2012 öncesi Roy Hodgson getirildi.

Ne dedin sen!?

Bu süreçte adı milli takımla sıkça anılan Harry Redknapp'ın Tottenham'daki motivasyonu gözle görülür şekilde düştü. Şampiyonluk yarışı ve Şampiyonlar Ligi'ne direk katılma mücadelesi veren takım, sezonu 4. tamamlayabildi ve ancak ön elemeden katılma hakkı elde edebildi. Fakat, Şampiyonlar Ligi'ni İngiltere'de ligi 5. bitiren Chelsea'nin kazanması ve ertesi sene direkt katılma hakkı elde etmesiyle ülke kontenjanına takılan Tottenham Avrupa Ligi'ne kaldı. Takımın yaşadığı düşüşten dolayı başkanla arası açılan Redknapp, sezon sonunda kovuldu.

Rio Ferdinand ise kardeşine "fucking black cunt" yani "lanet olası zenci pislik" dediği için John Terry'ye inceden inceden giydirdi ve aralarındaki anlaşmazlık, gerginlik de ayyuka çıktı. Hatta takım arkadaşı Terry'yi savunan Ashley Cole'u dahi sahtekarlık ile suçlamaktan geri kalmadı.

Mazi kalbimde bir yaradır.

Yeni İngiltere teknik direktörü Hodgson Euro 2012 kadrosunu belirlerken John Terry ve Rio Ferdinand arasındaki gerginliği göz önünde bulundurduğunu da kabul ederek Ferdinanad'ı dışarda bıraktı. Hatta sonradan sakatlanan Gary Cahill'in yerine bile Rio'yu - "yedek kalamayacak kadar iyi" gibi saçma bir savunmayla - almayarak Martin Kelly'yi tercih etti. Takım turnuvayı Terry-Lescott tandemiyle tamamladı. Rio, turnuvaya gitmek yerine tatil yaptı ve maçları evinden izledi.

Aslında düşününce, gitmediğim de iyi oldu ha!

Geçtiğimiz günlerde Terry tüm ırkçılık suçlamalarından, yine takım arkadaşı Ashley Cole'un da tanıklığının yardımı ve suçlamalarda şüphe faktörünün zayıflatıcı etkisiyle aklandı. Davanın kardeşinin aleyhinde denebilecek bir şekilde sonuçlanmasıyla Rio, twitter'dan Cole için "choc ice" yani "dışı çikolata içi buz" şeklinde çevrilebilecek argo bir ifade kullanarak, onu dışı siyah içi beyaz olarak niteledi ve hem ırkçılık davasında Terry'nin savunmasında yer almasına, hem de sahtekar olduğunu ve içi dışı bir olmadığını düşündüğü tutumlarından dem vurdu. Tüm bu yaşananlardan sonra Terry'nin bulunduğu bir İngiltere kadrosuna Rio'nun davet edilme, edilse bile katılma olasılığı yok denebilir.

Sonra dün Capello Rusya milli takımının yeni hocası oldu. Önümüzde 2014 Dünya Kupası var. Grubunda Karadağ, Ukrayna ve Polonya olan İngiltere ile grubunuda Portekiz bulunan Rusya, gruplarını ikinci bitirip olası bir play-off maçında karşı karşıya gelebilir, ya da 2014 Dünya Kupası'na farklı yollardan katılıp aynı grupta ve /veya ilerleyen aşamalarda karşılaşabilirler. Bu olası maç(lar)ı da Rusya, - bana göre dünyanın en iyi teknik direktörlerinden biri olan - Capello'nun katkısıyla kazanıp İngiltere'yi herhangi bir aşamada safdışı bırakabilir.

İşime karışmayın giderim dedim dedim, inanmadınız. Bak ne oldu şimdi !?

Son bahsettiğim olasılıkları bir kenara koyarak sormak istiyorum; John Terry'nin tüm yaptıklarına rağmen hiçbir kaybı olmazken, bu mallığı yüzünden toplamda kaç insan birşeyler kaybetmiş, kaç insanın hayatında büyük değişiklikler olmuş? Ha olur da yukarıda sözü geçen olasılıklar da gerçekleşirse, oraya bir de 53 milyon İngilizi ve İngiliz olmayıp İngiltere'yi destekleyenleri de ekleyin.

Eyüp

2011-11-25T18:34:00.003+02:00

Bu yazıda 2 kişiden bahsetmek istiyorum size, ikisinin de adı Eyüp.

1. Eyüp, 4'ü erkek 5 çocuğu olan Karslı bir ailenin 2. büyük evladı. İlkokulu birleşik eğitim veren bir köy okulunda bitirmesi bile mucizeyken, azmedip ortaokul ve liseyi de Kars'ta tamamladı. İdealleri ve hayalleri vardı. Düzenin çarpıklığına bir tepkisi, aklında fikirleri vardı. Yılmadı, çalıştı. "Mülkiye" olarak da bilinen Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni kazandı. 4 sene boyunca iyi derecelerle sınıfları birer birer geçti, arkadaşları arasında sevildi ve sivrildi. Öğrenci Konseyi'ne başkan oldu. Bir gün okullarına Süleyman Demirel'in geleceğini duydu. Bilinçli ve tepkiliydi. Ama yine de bir şey yapmamaya karar verdi. "Son dönemim, bitirmemi de verdim, bir stajım kaldı. Onu da tamamlayayım o zaman çıkarım karşısına" diye düşündü. Kendine hakim olmaya çalışıyordu.

Bazen içinize bir his doğar, ne olduğunu anlamazsınız ama bilirsiniz bir şeyler olacağını. O gün de Eyüp için öyleydi. İçi kıpır kıpır ediyordu. Demirel'in konuşma yaptığı salon hınca hınç doluydu. Destekleyenler alkışlıyor, tezahüratlar yapıyor; protesto edenler de ıslıklayıp tepkilerini gösteriyordu. Eyüp arkadaşlarının "hadi sen de sor bir soru, göster gününü" gazlamalarına tepki vermiyordu. Derken soru sormak isteyen birine elden ele uzatılan mikrofon bir anda onun eline geldi. Belki bilerek belki de içgüdüsel olarak ayağa fırladı.

"Bu ülkeyi 1. yönetişinizde ne verdiniz? 2. yönetişinizde ne verdiniz? 3.,4. seferlerde ne verdiniz ki, 5. kez başbakanlığa talip oluyorsunuz? Bir insan bir hatayı 1 kez yapar, 2 kez yapar, 5 kez de yapmaz ki."

Salonda kısa bir sessizliği büyük bir gürültü takip etti. "Helal olsun"lar ile "Yuh"lar birbirine girdi, salondaki karşıt görüşlü öğrencilerin kendileri gibi. Güvenlik görevlileri Demirel'i Rektörle beraber dışarı çıkarırken, Eyüp'ü de kolundan tuttukları gibi Dekan'ın odasına götürdüler. "Bu yaptığın kabul edilemez, hemen disipline sevkedeceğiz seni" dedi Dekan. "Yapmayın, etmeyin" demedi. İdealist olduğu kadar dik kafalıydı da çünkü. "Bana bunu yapmaya hakkınız yok. Sırf düşündüklerimi söyledim diye beni disiplin kuruluna yollayamazsınız" dedi. Devir yapılamayanların, yapılmaması gerekenlerin yapıldığı devirdi. "Gör, bak" dedi Dekan yüzünde sinsi bir ifadeyle. Çok sinirlendi, "Bu kafayla daha çok yaşamazsınız" dedi. Dediği an pişman oldu belki ama laf ağızdan çıkmıştı bir kere. "Atın bunu dışarı" diye bağırdı Dekan.

Olayın üzerinden bir hafta geçmemişti ki arkadaşlarıyla kahvaltı ederlerken, içlerinden biri "Hass.ktir" dedi, "Dekan'ı bıçaklamışlar!". Zaman karışık zaman tabii ama son günlerde Dekanla bir husumet yaşayıp, onu tehdit eden kim vardı; Eyüp. Apar topar gözaltına alındı, nezarette bekletildi uzunca bir süre, güzelce(!) sorgulandı. Tüm bunlar olurken üniversite yönetimi, ışık hızında okuldan attı Eyüp'ü. Çok da uzun olmayan bir süre sonunda gerçek suçlu bulundu ama iş işten geçmişti Eyüp için. Demirel'e yaptığı "saygısız ve utanmaz" davranışı ile Dekan'a savurduğu tehdit, kararın onanmasına ve örgün eğitimle ilişiğinin kesilmesine yetti. Hayallerini, umutlarını, halk ve millet için yanıp tutuşan kalbini alıp terketti Ankara'yı, daha da gitmedi.

2. Eyüp yağız bir delikanlıydı. 18'inden sonraki her yazı, eli ekmek tutsun, ailesine bir katkısı olsun diye çalışarak geçirirdi. Klasik "bir ustanın yanına girsin, hem işi öğrensin, hem de ticareti" mantığıyla çalışıyordu ama yöntemi biraz farklıydı. Çevrede yeni başlayan ya da devam eden şantiyelerden biriyle anlaşıyor, bir tane de işi bilen demirci kalfası bulup, bu şantiyelerin demir işlerini yaptırıyordu. Kalfayla 4 liraya anlaşıp, işverenden 5 lira alıyor, aradaki fark da cebine kalıyordu.

Gel zaman git zaman, bazen adam eksikliğinden, bazen laf olsun diye bir ucundan tuttuğu demir işini öğrendi, hem de iyi öğrendi. O kadar ki, kardeşlerine, kuzenlerine, köylülerine de öğretip kendi ekibini kurdu. Artık başka kalfa aramıyor, kendisi demirci kalfalığı yapıyordu, hem de iyi yapıyordu. O kadar ki, işverenlerinden biri vasıtasıyla Rusya'da bir şantiyeye gitti ekibiyle. Oradaki şantiyede yaptıkları iş beğenilince Tataristan'da başka bir projeye geçtiler. Orada bir kızla tanıştı. Gencecik bir İngilizce öğretmeniydi kız. Evlendiler. Rusya'daki işler tamamlanınca, Eyüp'ü ve ekibindekileri de sıla hasreti sarınca döndüler Türkiye'ye. Eşiyle annesi de geldiler. Eyüp Kars'a dönmedi, İstanbul'da kurdu düzenini. Eşi de özel bir okula girdi İngilizce öğretmeni olarak, Türkçesini de ilerletti. 2 de çocukları oldu. Eyüp İstanbul'daki şantiyelerde demir işleri aldı, büyük işler. Artık herbiri birer kalfa olmuş kardeşleriyle idare ettiler bu işleri.

Derken geçtiğimiz Şubat ayında gazetede bir haber okudu 2. Eyüp, "25 Şubat 2011 tarih ve 27857 (Mükerrer) Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 Sayılı Kanun'un 173. maddesinin geçici 58. maddesine göre terör suçundan hüküm giyenler hariç, üniversitelerden her ne sebeple olursa olsun ilişiği kesilenler ile bir programı kazandıkları halde kayıt yaptırmayanlar, Kanunun yürülüğe girdiği 25 Şubat 2011 tarihinden itibaren 5 ay süreyle öğrenimlerine tekrar başlayabilmek için ilgili ilgili oldukları Üniversite Rektörlüklerine başvurabilirler.". Bir daha okudu, yetmedi tekrar. Yıllar sonra, 2. Eyüp'e yeniden 1. Eyüp olma şansı verilmişti. Gözleri parladı. 21 yıl önce Ankara'dan ayrılırken valizine doldurduğu, ama hiçbir zaman bir kenara atmadığı hayallerinin, umutlarının üzerindeki tozu üfledi bu haberle. Kalbi zaten hep halkın ve milletin haliyle alakalıydı ama yine eskisi gibi tutuşmaya başladı. 21 yıl önce küstüğü Ankara'ya döndü. Kovulduğu okuluna başı dik bir şekilde girip yaptırdı kaydını. Bir stajı kaldı, onu da tamamlayınca hep istediği gibi siyasete atılacak Eyüp. Ha bu zamana kadar da yapardı siyaseti aslında, hatta şu anda yapanların alayından da iyi yapardı ama üniversiteden atılmış olmanın hüznü ağır çöktü hep omuzlarına, boynunu büktü, yapamadı. Ayrıca her işi, onun okulunu okuyanların yapması gerektiğine de inanmıştı Eyüp.
Artık başı dik ve hep olduğu gibi gururlu girebilir siyaset sahnesine.

İşte, daha yeni tanıştığımız bir gün gelip "Şefim, Simyacı'yı okudunuz mu siz?" diye sorup aklımı hoplatan, Marksist teorinin eksikleri nelerdir, Sosyalizm neden çökmüştür, sosyal devlet nasıl olmalıdır konularında ders verecek derecede bilgili, üniversite okumuş demirci kalfası Eyüp'ün hikayesidir bu.

İster istemez bir soru canlanıyor aklımda; bir ömürde kaç hayat yaşayabilir insan?

Rüyalar alemi

2011-06-04T11:46:00.000+03:00

Geçtiğimiz gece hayatımın en ilginç rüya kombinasyonlarından birisiyle karşılaşınca bununla ilgili yazmaya karar verdim. Hani bir kitap okumaya başlarsınız da yazar kafa karıştırmak için sonradan birleşecek birbirinden bağımsız hikayeleri sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi ardı ardına anlatır ya, aynen öyleydi benim rüya kombinasyonum da.

Birincisinde bir otobüste İstanbul'dan San Fransisco'ya doğru yol alıyordum. Yolculuğun fiziken imkansızlığı bir yana, muavinin gelip feribot sırası beklediğimiz için normalde 20 saat olan yolculuk süresinin 21 saate çıktığını söylemesi, yan sırada oturan ve hayallerimizde derslere bile bikiniyle girip çıkan afetler olarak yer alan California hatunu, ve her koltuk arkasında bulunan medya portalında İsmail Türüt mp3 klasörü gibi detaylar rüya içindeyken bile bana "bu ne biçim rüya lan böyle" diye sordurttu. İsmail Türüt klasörünü biraz olsun karıştırmış olabilirim, itiraf ediyorum. Uçak korkumdan daha önce bahsetmiştim, kendime bu uçak korkusunu yenmek için de 2014 Dünya Kupası - Brezilya şeklinde bir hedef koydum. Lafı geçtiği zaman da "ama gemiyle, ama trenle, ama otobüsle, ama uçakla bir şekilde gideceğim" diye bahsediyorum. Sanırım bilinç altım bunların içinden bir tek otobüsle gitmeyi mantıklı olarak görüp diğerlerini silip attı. Umarım şaka yapıyordur.

Rüyanın ikinci perdesinde ise gözlerimi Stamford Bridge'deki soyunma odasında açtım. Boru değil, Chelsea'nin teknik direktörüyüm ve sahamızdaki ilk maç. Chelsea'dan oldum olası hiç hazzetmemişimdir, ne parası ne pulu beni asla cezbetmemiştir. Hali hazırda mavi renkli bir takıma (Napoli ve Marsilya hariç ama onların mavisi epey açık renk sayılır) sempati duymam epey güç. Sadece özellikle 80'li yıllarda İngiltere'nin anasını ağlatmış ruh hastası taraftar grubu Chelsea Headhunters'dan ötürü miniminnacık bir sempatim vardır kendilerine. Fakat bunun artık pek önemi yok, sonuçta ben bir profesyonelim ve eskiden pek bayılmasam da şu anda Chelsea'nin başındayım. Lampard, Drogba falan yanımdan geçip gidiyor, arada Mourinho'yu falan görüyorum. Neyse bu kadar beklemek yeter diyip sahaya çıkıyorum ve Stamford Bridge adeta yıkılıyor. Koşarak tribünleri selamlarken bir de ne göreyim, meğer rakip İngiltere'deki gözbebeğim Liverpool. İster istemez deplasman tribününe gelince duygusallaşıyor ve tribünün dibine kadar girip bir Liverpool'luya "Fuck Chelsea, I'm with Liverpool" tarzı bir şeyler söylüyorum. O da "Sen de haklısın, ne de olsa ekmek parası" dercesine gözlerini kırpıp sırtıma vuruyor. Alkışlarla turumu bitirdikten sonra şeref tribününe doğru çıkıyorum ve beni izlemeye gelen anneannemle sarılıp öpüştükten sonra rüya kendi kendine bitiyor.

Rüyanın üçüncü ve son perdesinde ise omzum Kadıköydeki 3-1'lik maçta çıkana kadar büyük bir heves ve aşkla devam ettiğim Brazilian Jiu Jitsu sporunu icra ettiğimiz salondayız, ve takımdaki en sevdiğim arkadaşlarımdan birisi olan Mert'le BJJ yapıyoruz. Omzum çıktıktan sonra bir türlü eskisi gibi olmadığı için spora dönemedim, ama 2 sene içinde hiç görmediysem rüyamda 40-50 kez BJJ yaptığımı gördüm diyerek ne kadar muhteşem bir spor olduğuna bir gönderme yapayım yeri gelmişken. Neyse Mert'le başarılı şekilde boğuştuktan sonra "İyi lan, omzum geçti heralde artık tekrar başlayabilirim" diye düşünerek rüyadan uyandım. Üçüncü rüya belki saçmalık skalasında en düşük olup akla en yatkın olanıydı kabul ediyorum, hatta uyandığım anda bu bölümü hatırlamıyordum. Sabah uyanıp maillerime girdikten sonra ise yaklaşık bir yıldır hiç konuşmadığım arkadaşımdan "Mert sizi Badoo'ya davet ediyor" şeklinde yarı spam yarı gerçek bir mail alınca bir anda rüya gözüme canlandı ve ister istemez bir "Hasss..." çektim.

Böyle şeyler muhakkak herkesin başına geliyordur. Uzun zamandır bir arkadaşınızı görmemişsinizdir, bir anda aklınıza gelir ve ertesi günü yolda görürsünüz. Çok sık olmasa da akılda yer edecek sıklıkta benim de başıma geliyor bu tuhaf meseleler ve batıl inancı sıfır olan biri olmama rağmen ister istemez aklımı kurcalıyor. Acaba normalde benzer şekilde 100 kişiyi düşünüp 99'unu ertesi günü görmüyor ve "Aa bak onu düşündüm ama nedense bugün görmedim" deme gereği duymuyor, fakat o geri kalan 1 kişiyi düşünüp görünce mi mucizelere inanıyoruz? Kimbilir...

Geleceğe Dönüş 2

2011-05-20T17:52:00.004+03:00

Geleceğe Dönüşte 1. filmi gösterime koyan Sakaryaspor, zor da olsa 2. filmi de bitirdi. Spor Toto 2. Lig Play-Off Yarı Finalinde Bugsaşspor'u, 1-0 geriye düştüğü maçın 1-1 tamamlanan 90 dakikası ve eşitliğin bozulmadığı uzatmaların sonunda penaltılarla 6-5 yenmeyi başardı.

Uzatmalarda Sakaryasporumuz daha fazla pozisyon bulan taraf olsa maçın penaltılara gitmesine engel olamadı. Şimdi rakip Beyaz Grubu 2. tamamlayan Bandırmaspor. Bandırma, yarı finalde Selim kardeşimi üzmüş, Adanademirspor'u elemişti. Sakaryaspor inşallah bu maçta Selim için intikam da alacak.

Şaka bir yana Sakaryaspor Play-Off finallerinde kaybetmeyi bir dönem alışkanlık haline getirmişti. Umarım o alışkanlıktan kurtulmuşuzdur da Sakaryaspor'u önümüzdeki sezon TRT 1'de izleme şansına erişiriz. Final maçı Pazar akşamı ve o gece "Geleceğe Dönüş 3" başlıklı bir postla görüşmek üzere.

Yıllardan beri düştük peşine,

Sen neredeysen büyük bir zevkle,

Uykusuz gözler bir tek şey ister,

Tribünde bizler, formayla sizler.

Eller havaya, atkı boyunda

Omuz omuza İNADINA

Yollarda, sokaklarda, tek tek yürürken

Omuz omuza birlikte bağırırken

Ellerimiz havada üçlü çekerken

Gel bu sevdayı bir de TATANGA'ya sor.

Hangi Gençliğin, Hangi Sporun Bayramı?

2011-05-19T23:11:00.006+03:00

Hepimiz, gençliğimizin bir kısmını -ki muhtemelen de en güzel zamanlarını- az ya da çok bir ÖSS, şimdiki adıyla da YGS stresiyle boğuşarak geçirdik. Ondan önce de LGS vardı, o da OKS oldu. İsimler değişti ama ızdırapları aynı kaldı. Gençliklerini emen sınavda hakları yenen gençler, emeklerini savunup 2 bin kişi bir arada yürüyünce önce "kukla" oldular, sonra da karşılarına 5-10 bin genç konulma ihtimaliyle susturuldular. Çünkü aslında şifre vardı ama kopya yoktu. Zaten şifre de "sehven" konulduydu. Gençlere "bu işleri bırakıp" bir sonraki sınava çalışmaları tavsiye edildi. Sindirildiler.
Peki 19 Mayıs hangi gençliğin bayramı?

Yasaya göre 18 yaşını doldurunca birey olduğu kabul edilen gençlerden, oy vererek kendilerini yönetecekleri seçmeleri için "karar vermeleri" beklenirken, 24 yaşına gelmeden alkolle tanışmamaları istendi, yasaklandı. Zira aynı gençlerin bu sefer de "doğru kararları veremeyip" olumsuz yönde gelişim göstereceklerinden korkuldu. Gençliğin gelişimi o kadar çok düşünülüyordu ki aynı gençler, yine olumsuz gelişirler diye porno sitelerin kapatılmasıyla zararlı içerikten korundu. Sağlıklı gelişen gençlik arzularını vitrin mankeni, damacana ve rulmanlara yansıttı. Hayvansever olanları ayrı tabii...
Peki 19 Mayıs hangi gençliğin bayramı?

Ticaret erbabı okul yöneticileri "bağışsız" kayıt almaz oldu. Kayıtdışı ekonominin en güzel örneklerinden biri olan kayıt bağışına gücü yetmeyen ailelerin evlatları, sınavla kayıt hakkı kazandıkları okullarda "kayıtdışı" oldular. Okullarımız ve eğitim müfredatımız dolu doluydu ama ÖSS/YGS'de arzu edilen ve aranan bilgi seviyesi bambaşkaydı. Bundan dolayıdır ki "Dershaneler", destekleyici unsur olmaktan çok, tek başına hazırlayan pozisyonuna geçiş yaptılar. Onların destekleyici rolünü de "Etüd Merkezleri" kaptı. Bir oraya bir buraya savrulurken beyinleri sıvılaşan gençler, yoğun tempoda bu "maraton"da koşarken, Etüd Merkezini geç Dershaneye gücü yetmeyen ailelerin evlatları ister istemez maratonda yaya kaldılar, kendi ellerinden gelen ile yetindiler.

Peki 19 Mayıs hangi gençliğin bayramı?

Fikrini söyleyen her genç birey başına bir şey gelebileceği olgusuna alıştı. Kimi bunu umursamadan konuşmaya devam etti, ama çoğu da konuşmaktan vazgeçti. Konuşanlar bazen başbakanın arabasını büyük buldu diye gözaltına alındı, bazen de okulunda eylem yaptı diye daha üniversite öğrencisiyken hapis cezasına çarptırıldı.

Peki 19 Mayıs hangi gençliğin bayramı?

En çok ilgiyi çeken spor konumundaki futbolda bile istikrarlı bir gelişim kaydedilemedi. Futbolcu yetiştirilmesinde Almanya'ya gebe kaldık. Mustafa Doğan bile Alamanya'dan getirildi. Artık Real Madrid'in orta sahası Nuri-Hamit-Mesut, ama biri hiç bizimle olmadı, diğer ikisi de mevsimlik pamuk işçisi gibi millî maçtan millî maça. Amatör branşlarda zaten hali içler acısı olan altyapıların, dönen paralara rağmen futbolda da hala yerlerde sürünmesinin sebebi, altyapı yatırımını soyunma odasını yenilemek sanan idareciler belki. Her transfer döneminde takımlar "gurbetçi seferine" çıktı. Altyapıdan adam çıkarmak "denk gelirse" olabilecek bir piyangoya döndü. Her yıl zarar ziyan yabancılara çarçur edilen paralar, gencecik yetenekleri oldukları yerde saymaya mahkum etti.
Peki 19 Mayıs hangi sporun bayramı?

Ülkenin spor bilgisi ve ilgisi futbola kilitlendi. Ne de olsa bu oyun toplumların afyonu. Büyük takımların futbol taraftarları, sporseverlikle kulüpçülüğü karıştırınca ancak, amatör branş müsabakaları izleyici çekmeye başladı. Amatör branş federasyonlarının kurulmasına hiç bir engel çıkarmayan Bakanlık ve Müdürlükler, iş ödenek ve bütçe aktarmaya gelince öncelikler belirlediler. Başarı kriterine göre bütçelendirme mekanizması benzersiz bir hâl aldı. Yurtdışına, ülkemizi temsile giderken maddi destek göremeyen amatör sporcular, müsabakalarda başarılı olunca dönüş bileti ile ödüllendirildiler. Zamanında başarı kazanmış sporcuların tebrik için elleri sıkılırken bile yüzlerine bakılmadı, sonra niye bakılsın ki? Madalyalarını sattılar üç kuruşa, eski millî sporcuydu hepsi.

Peki 19 Mayıs hangi sporun bayramı?

Şike, teşvik, doping, rüşvet... Her spor dalında, her senenin her sezonun muhabbeti aynı. Doping testi bile doğru düzgün yapılamadı da dünyanın en iyileri ülkeden kaçarcasına ayrıldılar. Şike, teşvik hep söylenti, hep huzursuzluk, hep kavga. Sanki adamcağız yıllar önce aksini söylemiş gibi sporcunun aptal ve ahlaksız olanı sardı her yanı. Düzgün olan, adam gibi olanlar alkışlandı, tebrik edildi. Sanki onun yaptığı ekstraymış gibi, sanki olması gereken o değilmiş gibi. Vücutlar sağlamdı belki ama kafalar o kıvamda olamadı hiç.

Peki 19 Mayıs hangi sporun bayramı?

19 Mayıs 1919 bir milâttı bu ülke için. Ve gençler bugünü coşkuyla ve gençliklerinin getirdiği enerjiyle kutlasınlar, vücuttan kafaya sağlamlığın sembolü sporu, gençlikleriyle taçlandırsınlar diye böyle adlandırıldı bugün zamanında. Ama artık ne spor bir bayramı hakediyor, ne de gençlerin bayram yapacak hâli var. Dinî bayramları, el öpüp harçlık koparmak için fırsat gören ufaklıklar gibi herkes, resmî bayramlarda tatil peşinde. Olan, kurayla stadlara dizilip, yollarda yürütülen gençlere oluyor. Tutku dolu seslerle okunan şiirler bir günlük duygu seli sadece. Bu ülkenin başbakanı bile 19 Mayıs törenine katılmayıp Siirt'teki mitingi için enerji toplamayı yeğliyorsa salın o çocukları da gitsinler. Sabahın köründe uykulu uykulu 19 Mayıs'a söylenmesinler. 19 Mayıs'ın gerçekte ne olduğunu unutup, o günden nefret etmesinler.

19 Mayıs 1919 bir milattı bu ülke için. Artık anlamını yitirmiş kavramlarla bugüne haksızlık etmiyor muyuz acaba? 19 Mayıs'ın Kurtuluş Bayramı olarak adlandırılması daha mantıklı değil mi? Gençliğe ve spora da kendilerine gelebildikleri vakit bir bayram ayarlanır artık...

Hayat & Futbol

2011-05-19T02:03:00.000+03:00

["futbol aslında çok basittir. zor olan o'nu basit oyna‎maktır" (johan cruyff)]

["hayat futbola fena halde benzer" (savaş dinçel - dar alanda kısa paslaşmalar)]

___________________________________________________________

"hayat aslında çok basittir. zor olan o'nu basit yaşamaktır."

Ciao Blucerchiati...

2011-05-18T17:44:00.001+03:00

Pazar akşamı oynanan maçta Palermo'ya 2-1 yenilen Sampdoria Serie A'ya veda etti. Maç sonrası 2002'den beri takımda olan kaptan Angelo Palombo'nun gözyaşlarına boğulup tüm stadı dolaşarak taraftarlardan özür dilemesi yürekleri burktu.

Daha evvel bir yazımızda da değindiğimiz üzere güzel bir stada ve iyi tribünlere sahip bir takım olmalarına rağmen, bana kalırsa devre arasında Cassano (Milan) ve Pazzini'nin (Inter) takımdan ayrılmaları bu sonucu getiren en önemli sebepler oldu. Bu iki oyuncunun gidişiyle Manchester United'dan kiralanan Macheda ise doğal olarak onların yerini dolduramadı. Sezonun ilk yarısını 6 galibiyet, 8 beraberlik ve 4 mağlubiyet alarak ve de 20 de gol atarak 9. sırada geçmişlerdi. Gel gelelim ikinci yarıda ise yalnızca 12 gol atarak sadece 2 galibiyet, 4 beraberlik alabilmelerine karşın 13 kez mağlubiyeti tattılar. Bu 13 yenilginin 9'unda gol dahi atılamamış olması 2 etkili golcünün eksikliğini daha da çarpıcı bir şekilde ifade ediyor.

Öte yandan bu küme düşüşün transfer piyasasına hareketlilik kazandıracağını söylemek de pek yanlış olmaz. Zira Sampdoria sezon boyunca adları başka kulüplerle anılan kaliteli ve genç oyunculara sahip. Bu isimlerin başında İsviçre milli takımında da oynayan yetenekli sol bek Reto Ziegler (25) ve "yeni Pirlo" olarak lanse edilen Andrea Poli (21) geliyor. Bunlara ek olarak forvet Nicola Pozzi (24), sol açık Vladimir Koman (22) ve orta saha Fernando Tissone (24) de sayılabilir. Ayrıca kaptan Angelo Palombo (29) da Serie A'daki istisnasız her kulüpte oynayabilecek kapasitede bir oyuncu olmasına ve taliplisinin de bol olmasına karşın kaptanın gemiyi bırakacağını çok sanmıyorum.

üst sıra: Ziegler, Poli, Pozzi,

alt sıra: Koman, Tissone, Palombo

Sen önceki sezonu 4. bitir, bu sezon başında Şampiyonlar Ligi ön elemesi ve ilk yarıda UEFA Avrupa Ligi maçları oyna, sonra gel sezon sonunda küme düş. Hakikaten de inanılır gibi değil ve eminim ki şu anda Sampdoria taraftarı da buna inanamıyordur.

1987-88, 1988-89 İtalya Kupası Sahibi, 1988-89 UEFA Kupa Galipleri Kupası Finalisti ve 1989-90 Şampiyonu, 1990-91 Serie A Şampiyonu, 1991 İtalya Süper Kupası Şampiyonu ve 1991-92 Şampiyonlar Ligi Finalisti olarak İtalya ve Avrupa'da bir dönem esip gürlemiş olan Sampdoria inşallah bir sezon sonra çok kan kaybetmeden Seria A'ya ve gelecekte de eski günlerine dönmeyi başarır. Umarım bu "ciao" bir addio" olmaz.

Bu da ne garip kulüp armasıdır arkadaş, her baktığımda başka bir şey görüyorum.

Geleceğe Dönüş

2011-05-17T18:59:00.002+03:00

Selim'in geçen gün Adanademirspor üzerinden bahsettiği üzere Spor Toto 2.Lig play-off maçları Antalya'da, Mardan Antalyaspor Stadı'nda oynanmaya devam ediyor. Selim tarafını belli etmiş zaten, bari ben de safımı tutayım.

Doğma, büyüme Sakaryalıyım ve Sakaryaspor'un da kalbimde daima ayrı bir yeri vardır. Ama bundan ötesi bir futbolsever olarak Sakaryaspor'un taraftarıyla, tribünüyle, şehriyle, altyapısıyla ve geleneğiyle diama en üst ligde mücadele etmesi gerektiğini düşünüyorum. En azından taraftar bunu hakediyor.

1987-88 sezonunda Türkiye Kupası'nı kazanan ve ertesi sene ülkemizi Kupa Galipleri Kupası'nda temsil eden efsane takımın üzerinden çok zaman geçti. O zamandan beri takım, "asansör takım" kimliğinden kurtulamadığı 1. Lig (Süper Lig) maceralarının ardından son 3-4 senedir başta yönetimsel hatalar neticesinde tepe taklak gitti ve son iki sezoundur 2. Lig'de mücadele ediyor.

Play-off'ların gediklisi Sakarya 'da bu sene işler iyi gitti aslında. Takımı çok iyi bilen, kulüp içersinde oldukça saygı gören ve Süper Lig'e çıkılan son 1.Lig yolculuğunda da takımın başında olan Şaban Yıldırım yönetiminde takım 2.lig Kırmızı grubu 4. bitirerek play-offlara kalmayı başardı. Dün akşam oynanan maçta da Sakaryaspor, Konya Torku Şekerspor karşısında 1-0 mağlubiyetten maçı 3-1 almayı başardı ve yarı finale yükseldi.

Takım Geleceğe Dönüş yapmaya çalışıyor, bakalım başarabilecekler mi? Yarı final maçı Perşembe 19.00'da Beyaz grubu 3. bitiren Bugsaşspor ile oynanacak. Demem o ki Sakaryasporumuz bu sene gelsin, Adanademir de seneye artık. Hadi hayırlısı...

O değil de Cafercan ne gol atmış yalnız...

Ustalar Şehri

2011-05-17T06:39:00.003+03:00

Geçtiğimiz Pazar günü, askerliğini yapan ve aynı zamanda da doğumgünü olan bir arkadaşımızı ziyaret için günübirlik bir Edirne yolculuğu yaptık ufak bir arkadaş grubuyla. Tabii bu gezimizde meşhur Edirne Tava Ciğerinin de önemli bir rolü vardı, Selimiye Camii ile beraber. Sabah erken saatlerde başlayıp aşağı yukarı 2,5-3 saat süren rahat bir araba yolculuğuyla önce askerimizi almak için Uzunköprü'ye gittik. Bu arada Uzunköprü hakikaten de uzun bir köprü. Hatta yaklaşık 1,3 km uzunluğuyla dünyanın en uzun taş köprüsü ünvanını taşıyor. Sağında solunda çeltik tarlaları ile Ergene Nehri'ni geçen gerçekten de güzel bir yapı.

Akabinde yarım saatlik kısa bir yol daha teperek Edirne merkezine vardık. İlk hedefimiz tabii ki de ciğerdi. Askerimizin bilgileri ışığında şehrin belki de en meşhur ciğercisi Niyazi Usta'ya girdik ki zaten kapıda ciğerlerin kızardığı yağın hafif ve davetkâr kokusu karşıladı bizi.

Tam kıvamında kızarmış çıtır çıtır ciğer, yanında bol sarımsaklı, zeytinyağlı ve koyu kıvamlı cacık, güneşte kurutulmuş sürprizli (bazıları hiç acı değilken, bazıları hatta çoğu ciğer kopartıyor) kırmızı biberler, tazecik kıpkırmızı domatesler ve kütür kütür soğanlar... Tam bir damak şöleni. Cacığı her daim koyu kıvamlı severim ama daha evvel bu kadar sarımsaklı denememiştim ve çok yakıştığını söyleyebilirim. Kırmızı biberleri ise ayrıca anlatmak lazım. Edirne'nin Karaağaç bölgesinin mahsulü olan ve güneşte kurutulan bu biberler o kadar acı ki yerel adı "Karaacı". Evlat acısı da deseler olurmuş aslında, o derece, fakat acıyı sevene ilaç gibi geliyor. Kurutulduktan sonra bir de yağda kızartılıp çıtır çıtır edilen biberler ciğere de pek güzel yoldaşlık ediyor. Soğan ve domateslerin tazeliği de hem şaşırtıcı hem de keyif verici, elma yiyor gibi oluyor yani o derece. Ciğeri ise mevcut kelime dağarcığım ile anlatmam mümkün değil gerçekten. Kızarkadaşım ki, ciğerin kokusuna dahi tahammülü yoktur, yiyebildi bir miktar. "Ciğer sevmem" diyen bir diğerinin 1,5 porsiyon yemesinden bahsetmiyorum bile. Porsiyonlar da bildiğimiz İstanbul porsiyonlarının rahat 1,5 katı vardır. Demem o ki fırsatınız varsa, muhakkak gidip yiyin. Hem lezzetli, hem de adam gibi doyuran mükemmel bir tecrübe oldu benim için. İstanbul'da yediğimiz tava -ya da yaprak- ciğerlere boşuna para vermişiz bu zamana dek.

Bu lezzet şaheserinden dört köşe olmuş vaziyette, şehirdeki bir başka şahesere doğru yola koyulduk. Çok bilindik bir ifadeyle Mimar Sinan'ın "ustalık eserim" dediği yapı gerçekten de çok haşmetli ve büyüleyici. Estetiği ve mimarisinin çarpıcılığına bir anda kapılıveriyosunuz. Dış yüzeyde, avluda ve camii içindeki bezemeleri, kapıları, pencereleri, mahfilleri, miharbı ve minberi ayrı ayrı sanat eserleri sanki. Öte yandan inşaat mühendisi olarak başka bir gözle, yani teknik açıdan bakıldığında etkileyiciliği daha da artıyor. Minarelerin ve kubbenin yüksekliği ve ihtişamı, o koca kubbeyi taşıyan devasa kolonlar ile kolonlar arasındaki geniş açıklıklar gerçekten de çok çarpıcı. Selimiye Camii'ni böyle bir paragrafla anlatmak pek de mümkün olmayacak herhalde, ayrı bir yazı ile bu büyük dahîye saygımızı göstermek gerek.

Tüm bu gezimiz boyunca, güzel sohbetlerimizin yanında, asker olan arkadaşımız, askerlikten, çilelerinden, sorunlarından ve tüm bunlar neticesinden kafayı çizen, kendine ve çevresine zarar veren, hatta intihar eden bireylerden de bahsetti. Kendisi de zaten anti-militarist olan, tüm olaylara bambaşka, insancıl ve düşünsel bir çerçeveden bakabilen bu dostumuzun söylediklerinin de etkisiyle son günlerde kafamı kurcalayan vicdanî ret mevzusunu bir kez daha düşünme fırsatım oldu. Ayrıca geziyi yaptığımız 15 Mayıs "Dünya Vicdanî Ret" günüydü, bu vesileyle de "kendi kararını vermek ve seçimini yapmak istediği için kendi devletince yargılanan" tüm vicdanî retcilere de bir selam vermiş olalım.

Toparlayacak olursak, büyük dahi, ustaların ustası Koca Mimar Sinan, onun ustalık eseri Selimiye ve kendi alanında bir üstad Ciğerci Cengiz Usta'nın katkılarıyla şenlenen bu güzel günü, ustalar şehri Edirne turumuzu tamamladık. Böyle kısa gezilerle insanın ruhunu besleyip canlandırmasının ne kadar önemli olduğunu da görmüş oldum bir kez daha ve gerçekten de çok iyi geldi. Tekrarlayalım, fırsatı olan herkesin muhakkak gidip görmesi ve tatması gereken güzellikler barındıran bir şehir Edirne. Herkese tavsiye olunur.

Adanademirspor şanssızlığını kıracak mı?

2011-05-16T11:10:00.006+03:00

Dün oynanan Bank Asya'ya çıkma play-offlarında 0-0 biten maçın uzatma dakikalarında 1-0 geriye düşen Adanademirspor, 120. dakikada bulduğu golle maçı penaltılara götürdü ve penaltılarda Yeni Malatyaspor'u elemeyi başararak yarı finale kaldı. Çarşamba günkü rakip Bandırmaspor. Adana'da şu anki heyecanı tahmin etmek güç değil, takım yıllardır bir üst lige çıkmanın kapısından o kadar şanssızca döndü ki, dünkü maçtan sonra acaba artık şansları döndü mü diye düşünmeden edemiyor insan. İçten içe bir korku da finale kadar çıkıp yine aynı şekilde elenmeleri, Allah korusun tabi ki. Adanademirspor - Sakaryaspor finali olursa hele tadından yenmez. Maçlar yakında olsaydı gitmeye niyetim vardı ama final tatili haftası Antalya'ya gitmek pek akıl kârı değil.

33. saniyedeki "Alleeaaam" çığlığına dikkat, bu takım çıkmasın da kim çıksın?

Tamam, seneye de Sakarya ve Kocaeli'ni alacağız.

"Yiyorsa counter'a gel"

2011-05-16T01:26:00.004+03:00

Blogu tamamen futbol, tamamen sinema veya tamamen siyaset eksenine kaydırmaktan yana değilim ama hem Galatasaray olarak hem de ülke olarak öyle günler yaşıyoruz ki, insanın futbolun'un f'sinden bahsedesi gelmezken siyaset düşünmeden edemiyor.

Bugün hem İstanbul'da hem de Türkiye'nin çeşitli yerlerinde 22 Ağustos'ta yürürlüğe girecek internet sansürüne karşı tepki yürüyüşleri vardı. Bu protestolar ilk çıktığında 22 Mayıs ismi sürekli döndüğü için sağdan soldan duyduğum "15 Mayıs" tarihine pek fazla itibar etmemiş ve kendimi haftaya saklamıştım.

Tabiri caizse büyük saçmalamışım. Taksim muhteşem bir gün yaşadı bugün. Eylem için değil fakat Fransızca dersim için orada olup dersten çıkınca yürüyüşün tam ortasında kalmak gerçekten bugünün unutulmaz bir gün olmasını sağladı benim için. Yaratıcılıkta sınır tanımayan pankartlar ve sloganlar vardı, fakat Fransızca tayfası olarak favorimiz el emeği bir "Yiyorsa counter'a gel" pankartı oldu. Ne yazıkki resmini çekemedim!

O kadar genç, aydın ve güzel bir kitle vardı ki bugün insan ister istemez "acaba?" diye düşünmeden edemiyor. Acaba bir gün Türk genci uyanacak mı? 30 yılı aşkın süredir kendisini koyun gibi gütmeye çalışanların farkına varacak mı? Hakkının aramanın hakkı olduğunu görebilecek mi? Korkmadan, baskı görmeden gördüğü yanlışları haykıracak gücü ve cesareti kendinde bulabilecek mi?

Böyle günlerden sonra buna inancım artıyor. Daha geniş katılımlısı ve daha güzeli 22 Mayıs'a !

Üniversite festivali resmi içeceği : Doğuş Çay

2011-05-11T15:47:00.000+03:00

Bu yıl itibariyle üniversite (bahar festivali, gençlik festivali, şenlik falan diye de geçiyor) festivallerinde alkol satışı yasaklandı. Normalde pek fazla alkol tüketen birisi değilim ayrı mesele fakat böyle yasak olunca insanın daha bir canı çekiyor, yasak elma hikayesinde olduğu gibi.

18 yaş 24 yaş tartışılır belki orası ayrı konu ama üniversite festivalinde alkol satışı yasaklanacak noktaya geldiysek bu ülkede bazı şeyler gerçekten yolunda gitmiyor. Nerede yasakçı bir zihniyet varsa orada da pratik çözüm vardır mantığı neyse ki halen geçerliliğini koruyor, millet ya önceden içip geliyor ya da çantasının köşesinde orasında burasında bir iki şişe bir şey sokmaya çalışıyor. Sayın başbakan youtube yasağıyla ilgili "Ben girebiliyorum, isteyen bir yolunu bulup girer" minvalinde bir laf etmişti zamanında, heralde alkol olayı sorulsa yine benzer bir tepkiyle karşımıza çıkacaktır. Kendi yasaklaktırttığı şeyi yapabilmek için canbazlık yapan ve bunu açıkça halkına itiraf edip üstüne bir de tavsiye eden bir ülke lideri ancak bizim ülkemizde olur heralde. E madem öyle niye yasaklattırdın o zaman?

Neyse konumuza geri dönelim. Bu yıl festival resmi içeceğimiz çay ve yanında tabi ki püskevit. Bir "bira cips" ikilisinin yerini tutması güç belki ama mütevazı kadrosuyla Süper Lig'de tutunmaya çalışan takım misali elinden geldiğince mücadele ediyor bu ikili. Nice mutlu çaylı püskevitli üniversite festivallerine!

"Abi geçen gün üç arkadaş iki büyük çay bitirdik, ne ortam vardı bir görsen..."

1996

2011-05-10T14:59:00.002+03:00

Normalde pek adetim değildir ama dün Hürriyet'in Kelebek ekine bakarken buldumu kendimi bir anda. Kim kim'e ne demiş Demet Akalın kime laf sokmuş falan filan derken güzel bir kız resmi dikkatimi çekti, kendisi İstanbul sosyetesinin güzide isimlerinden birisiyle nişanlanan Faber Castell ailesinin genç damat adayının kız kardeşiymiş. "Of be hatuna bak, hem güzel hem zengin" falan diye düşünürken haberin altındaki "15 yaşındaki ikizler Sarah ve Victoria ise güzellik ve şıklıklarıyla göz doldurdu" yazısını görmemle insanlığımdan utanmam bir oldu. 15 yahu, onbeş ! Doğum yılı 1996, bindokuzyüzdoksanaltı.

Ara sıra aklıma gelip beni düşünürse de, zamanın hakikaten ne kadar çabuk geçtiğini bana bu kadar iyi gösteren başka bir örnek olmamıştı. 1996 yahu, hani şu Souness'in bayrağı diktiği, Jumanji filminin geldiği, Zeki Müren'in öldüğü, Alpay'ın Vlaovic'i düşürmediği, İstanbul'un Habitat diye hala ne işe yaradığını çözemediğim bir dalgadan ötürü tüm kaldırımlarının sökülüp yeniden yapıldığı, Avrasya feribotunun kaçırıldığı hatta Susurluk kazasının olduğu seneden bahsediyorum.

O yıl doğan bebekler bugün neredeyse büyük büyük insanlar olmuşlar. Küçükken yaşlılar derdi de inanmazdık, ama vakit hakikaten çok çabuk geçiyor galiba. Gidişat öyle ki bundan bir beş-on sene sonra güzel bir kız göreceğiz, "kaç yaşındaymış" diye sorunca "2000'li abi" diyecekler. Arkama bakmadan kaçarım yeminle.

Kaldığımız yerden

2011-05-10T13:46:00.003+03:00

Devam edelim diyorum yavaştan. Blog yasağı olduktan sonra kendi adıma pek bir şey yazmayı düşünmemiştim. DNS ayarı değiştirerek girmek mümkündü tabi ki ama sanki yeteri kadar insan okuyamayacak (yüzbinlere hitap ediyoruz) gibi geliyordu, biraz da bu kadar saçma bir ülkede yaşadığımız için hevesim kalmamıştı. Peşinden iş-güç, okul bitirme telaşı, biraz da başka türlü şeyler eklenince blogu tamamen unuttum. Kaç kişi okur, veyahut merak eden olmuş mudur bilmiyorum tabi ki ama yazma gereği hissettim yine de, okur kitlemize karşı sorumluluk hissediyorum ufaktan da olsa.

Uzun lafın kısası kaldığımız yerden devam edelim. Yasak falan olmasın, kalpler kırılmasın.

Let the 'El Clasico's begin!!!

2011-04-17T01:23:00.004+03:00

İş, güç, okul, geleceğe dair adımlar, mutluluklar ve sorunlar derken blogumuzu biraz ihmal ettik. Gelen, gören ve okuyan herkesten kendim ve selim kardeşim adına ufak bir özür... Bu ayrılığı noktalamak içinse, FM oynarken önemli maçlar için "Save & Load" yapan hilekarlar gibi, üst üste 4 kez, 17 günlük El Clasico maratonunun başlamış olmasından daha güzel bir sebep olamaz herhalde...

Kaynak : acetobalsamico.blogspot.com

Bundan yaklaşık 1,5-2 sene evvel 2009'un Mayıs-Haziran'ı gibi iki güzel kardeşimle El Clasico'ya gitmek üzere niyetlendik. Yine 2009'un Kasım'ında oynanan maça girebilmek için neredeyse elimizden gelen herşeyi yaptık. Barcelona'ya gittik de aslında, ama bu şölenin bir perdesini mabet Camp Nou'da izlemek nasip olmadı. Maçı La Rambla'nın arka sokaklarının birinde, İrlanda Pub'ı tarzı bir mekanda bir yanımızda Katalanlar, diğer yanımızda da gurbetçi Türk kardeşlerimizle maçı izleyebildik. Velhasıl, zaten desteklediğimiz ve gönül verdiğimiz Barça'mızın bu her daim en önemli olan maçı kalbimizin bir köşesinde yaradır. Önceleri çok heyecanlı ve gönülden izlediğimiz bu maçlar, o başarısız atağımızdan beri sanki daha da bir anlam kazandı. Artık fikstürler açıklanınca ilk baktığımız Fener-GS derbileri değil de El Clasico'lar oldu.

Neyse, fazla uzatmadan bugünkü maça gelecek olursak; başlarda ve ilk yarının büyük bölümünde maç bir El Clasico'dan çok uzaktı. Zira sadece Mesut-Pepe değişikliğinin bile Jose Mourinho'dan çok "Lucescu soslu Yılmaz Vural" kafasında olduğunu söylemek abes olmaz. Ama Mourinho da böyle bir adam işte, "varsın oynattığım futbol, rakibi oynatmamaya yönelik bir kontra oyunu olsun, ama yeter ki maç benim olsun" mentalitesinde kazanma odaklı bir herif. E bir de kara bulut gibi takip eden bir 5-0 gerçeği var. Tırsmış ister istemez. Ama Barcelona ilk yarı pek de tınlamadı. Yine kütür kütür pasları yapıp, her an Madrid kurgusunda hata kovaladılar. Hele 19.dakikada Messi'nin girdiği pozisyon öncesindeki resital, ağızlarda hoş bir tad bıraktı. Akabinde, 26. dakikada verilmeyen bence "NET" penaltı ise bizim Gümülcüklü Barcelonalılar derneğinde homurdanmalara sebep olmadı desem yalan olur.

Yine de ilk 45 dakikada her iki takımda maça başladıkları düşüncelerini korudular. Barça'da her zamanki muazzam paslı, sabırlı, daima hata ve boşluk arayan oyun; Real'de ise, orta sahada rakibin oyun kurucularına ve Messi'ye yönelik sert baskı ve kazanılacak muhtemel toplarla hızlı ve ani ataklar. Yalnız Guardiola'nın her daim oynattığı ve artık neredeyse mükemmelleşen taktiğinde zerre değişiklik yokken; Mourinho'nun sırf bu maça - ve belki de maçlara - özel hazırladığı ve uyguladığı (tıpkı Inter'deykenki Barcelona maçlarına benzer mantıkta) yeni bir kurguyla sahaya çıkması da bence ilgi çekiciydi. Zira Pep "Real Madrid de gelse Tarragona da gelse bu takım böyle oynar hüleyn" şeklinde bir 'racon' keserken, Jose "ananski, Barça geliyor beyler, dağılın" gibisinde tırsar gibiydi.

Neyse ki ilk yarının sonlarına doğru Real'in biraz daha önde oynama gayreti, Barça'da da Messi ve Villa'nın hafiften canlanma emareleri gösterip markajdan kurtulma çabaları sayesinde maç 5-6 dakika için de olsa heyecanlandı. 42'de Messi'nin - Rıdvan'ın tabiriyle - yoktan var ettiği pozisyon, 45'te Real'in kale önündeki etkili hücumu derken maçın ilk devresi tamamlandı.

İkinci yarı, sanki ilk yarı bitmemiş, oyuna 15 dakika ara verilmemişçesine hızlı başladı. karşılıklı kontra girişimleri ve 48 dakikada C.Ronaldo'nun çok güzel örneklerini defalarca sunduğu 'ölü yaprak vuruşu' frikiği yürekleri bir süre ağızda tuttu. Hatta "yüreğimiz ağzımıza gele gele, ağzımızda yer kalmadı" adeta (Ertem Şener ağzın doluyken konuşma). Derken 51. dakikada Busquets kendinden beklenmeyecek kadar güzel bir pasla Villa'ya "ya at, ya da penaltı yaptır" dedi gibi duydum ama emin değilim. Villa da iyi çocuk tabii "ne demek Sergio, ortaya bir kırmızı kart da yaptırayım mı istersen" demiş, maç sonunda aradı söyledi. Hülasa, Albiol eski takım arkadaşı tarafından duşa erken yollanırken, Messi de "Dünya üzerinde dalga geçmedik kaleci komayacağım" projesine Casillas'ı da ekledi kalenin ta göbeğine vurduğu penaltısıyla ve ligdeki 30, bu sezonki 49'uncu golünü attı cici çocuk. Mourinho'nun takımlaraına gol atamama durumu da ortadan kalkmış oldu. Fakat golden sonra kafasını gösterip gösterip ne demek istedi onu bilemiyorum. "Buna kafa derler" de olabilir, "kafam girsin" de olabilir, meçhul.

Golün sonrasında maçın ritmi yine ilk yarıdaki düzeye indi. Barça yine top çevirip rakibi yoklamaya başlarken, Real artık 10 kişi kalmanın da etkisiyle hem orta alandaki baskısını, hem de topu ileri taşımada ve kontralarda düzgün organizasyonlar yapma etkinliğini kaybetti. Pepe'nin geri çekilmesiyle Messi ve orta alan oyuncularının etkisini arttırdığı bu kısımda Xavi'nin 62'de direkten dışarı giden şutu gol olsa zaten Mourinho yerine oturur, daha da kalkmazdı herhalde. Bunu gören Jose de durur mu hiç, yapıştırdı değişiklikleri ve Kasap Pepe'yi yine Barça orta sahasının üstüne saldı ki orta sahada kaybettiği üstünlüğü biraz daha tekrar geri alabilsin. Buna ek olarak da defans hattını da öne çekerek biraz risk de aldı takımı ileri doğru ivmelendirmek için ancak bu bölümde oyun tamamen Barcelona'nın kontrolünde ve istediği şekilde ilerledi.

Derken, Mesut'un oyuna ısınması, Pepe'nin yeniden Real orta sahasına direnç kazandırması ve Adebayor'un Barça defansını daha geriye iterek hem Mesut'a hem de C.Ronaldo'ya alan yaratması Real'i canlandırdı ve peş peşe ataklar yapmalarına olanak tanıdı ki Real tüm bunların neticesinde 82. dakikada bir penaltı kazandı ve C.Ronaldo'nun kıymetli ayakları tarafından gole çevrildi. Golden sonra da yaptığı kartal pençesiyle seneye Beşiktaş'a gelebileceğine dair bir sinyal çaktı.

Bu gol hem Barnebeu'yu, hem de Real Madrid'i canlandırdı ve maçı büyük süprizlere ve heyecana gebe bir son 10 dakikaya taşıdı. Nitekim, pozisyonlarıyla, kavgalarıyla gerçek anlamda başlı başına bir derbi oldu bu son 10 dakika. Yine de çabalar sonuçsuz kaldı ve maç 1-1 noktalandı.

Maçın ardından özetlersek:

- Mourinho takımı bu 16 günlük 4'lü El Clasico paketine hem fiziksel, hem taktiksel, hem de mental açıdan çok özel ve farklı bir şekilde hazırlamış. Bu kritik döneme artık pek de iddialarının kalmadığı La Liga maçıyla başlamaları da tüm bu çalışmaların sonuçlarını gözleyebilmek adına önemli bir test oldu. Görüldü ki, önümüzdeki 15 gün çok heyecanlı ve zevkli 3 maç daha bizi bekliyor.

- Ayrıca bu Jose, belki itin, belki artistin önde gideni, bayrak sallayanı falan ama taktiksel açıdan hakikaten çok üst düzey bir hoca. Ha sevmem etmem ayrı, ama kesinlikle takdir edilmesi gerek. Orta sahadaki Pepe ısrarı, 10 kişi kaldıktan sonra aldığı riskler ve yaptığı değişikliklerle takıma hissettirdikleri ve ne olursa olsun kazanmak için oynaması... Her şeyiyle bu maçla başlayan seriye odaklandığı ortada. Özellikle Şampiyonlar Ligi maçları için çok heyecanlanıyorum. Kral Kupası Finali de İspanya'daki ilk kupasını alabilmesi açısından ayrı bir merak ve heyecan.

- Real Madrid, 5-0'ın rövanşı gibi görülen bu maçta aldığı beraberlikle hem rahatladı, hem de taraftarı rahatlattı sanki. Kalan 3 maçta bu psikiolojik sıkıntıdan arınmış olacaklardır. Barcelona ise puan farkını korumuş olmanın huzuruyla kalan maçlara motive olmaya başlayabilir.

- Bu maçta Pepe'ye tanınan tolerans Şampiyonlar Ligi seviyesinde de olur mu şüpheliyim. Keza bu akşam Pepe rahat 4 sarı kart görürdü ki hiç bir tane bile görmedi.

Allahım niyet ettim, niyet eyledim bu maçımı kart görmeden bitirmeye. Amin.

- Bu bağlamda hakemi de beğenmediğimi belirteyim. Atlatığı penaltı, kritik fauller ve kartlarla maçın sonucuna direk etki etti. Olsun bu skor da bize yeter, daha fazla yüklenmeyeyim hakeme...

- Pedro, Barcelona kadrosunun bence en zayıf halkası. Altyapıdan yetişmemiş olsa değil bu takımda oynamak, transfer bile edilmeyeceğini düşünüyorum. Ha kesinlikle farklı meziyetleri var, özellikle gol bölgesinde falan zaman zaman etkili. Ama bu gece yine gördük ki yerleşik savunmalar karşı yapılan ısrarlı ve sabırlı hazırlık paslarında çok top eziyor. Afellay'ın bir an evvel yetişip o mevkiyi ele geçirmesini diliyorum.

- Her ne kadar Afellay'ı çok sevsem de, Barça'nın hücum bölgesinde kadro derinliğinin olmadığı da bir gerçek. Evet çok ciddi bir sakatlık krizi yaşanmadıkça, sahaya kaliteli ve etkili onbirler çıkarabilir Pep belki. Ama kulübede oturanların, asların eksikliğini hissettirmeden o pozisyonu ikame edebilmesi çok olası değil. Bu bölgeye bir operasyon çok güzel olur, pek de güzel iyi olur.

- Ve son olarak Mesut. Yine girdi, maçın kaderini değiştirdi ve Madrid taraftarının Kaka'nın nerelerde olduğunu neden umursamadığını bir kez daha gösterdi. Helal olsun Mesut, helal olsun Fatih Terim.

1 gitti, kaldı 3. Yalnız yazmayı da özlemişim ha.

El Secreto de Sus Ojos

2011-03-08T15:07:00.002+02:00

Nueve Reinas yazısında listeye aldığımı söylemiştim, dün akşam izlemek nasip oldu El Secreto de Sus Ojos isimli Arjantin filmini. Oscar ödüllerinden pek hazzeden ve izleyeceğim filmleri aldığı Oscar'lara göre seçenlerden değilim, ama özellikle "en iyi yabancı film" ödülünden çok sağlam filmlerin çıktığını belirteyim, şahsi görüşüme göre Oscar'ın takip edilmesi gereken tek ödülüdür. Daha önce Ladri di Biciclette, 8 1/2, Cinema Paradiso, Z, Das Leben der Anderen ilk fırsatta akla gelen en iyi yabancı film oscarı almış ve kaçırılmaması gereken filmler. Bugün itibariyle listeye El Secreto de Sus Ojos'u da ekliyoruz.

Kısaca hikayesinden bahsetmek gerekirse emekli bir polis memuru anılarını ve özellikle meslek hayatında kendisini derinden ekleyen bir tecavüz vakasını yazmaya karar verir. Üzerinden 25 yıl geçmesine rağmen hala bu olayın ve adaletin tam olarak tecelli etmemiş olmasından ötürü rahatsızlık duymakta ve yaklaşık olarak olayla aynı zamandan beri aynı birimde çalıştığı bir üst mevkisindeki ablaya hasta olmaktadır. Kitabı yazmaya başladıkça olaylar gelişir, vs.

Muhteşem oyunculuklar, son sahneye kadar düşmeyen heyecan, keyifli dialoglar filmi oldukça başarılı kılmış. Filmin isminin İngilizce tercümesi "The secret in his eyes" oluyor bu arada unutmadan söyleyelim, zaten filmde gözler gerçekten önemli bir rol oynuyor. Stadyumda geçen ve adından çokça bahsettiren sahne muhteşem ötesi olmuş, (Arjantin olur da futbol olmaz mı?) Ali Vatansever hocamın söylediğine göre bilgisayar müdahelesi mevcutmuş ama. Zaten özel efektler kullanmadan öyle bir sahneyi çekecek teknolojiye henüz ulaşamadı insan oğlu takip edebildiğim kadarıyla.

Film en vurucu darbesini ise final sahnesiyle yapıyor. Çok uzun zamandır hissetmediğim, o omurgadan başlayıp tüm vücudu kaplayan garip hissi yaşadım filmin sonunda. Hani "Saw" veya "Psycho" veya "Oldboy" un son sahnelerini izlerken açık kalan ağzınızdan "hasss..." diye gevelerken vücudunuza dalga dalga yayılan titreme gibi bir duygu var ya, dün akşam o duyguyu çok uzun zaman sonra tekrar yaşamanın mutluluğuyla uyudum akşam. Sinemayı niye bu kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlattı bana o duygu, keşke her film aynı duyguyu yaşatabilse izleyiciye. Uzun lafın kısası sevgili okurlarımıza tavsiyem ilk fırsatta bu muhteşem filmi indirip izleyiniz, pişman olmayacaksınız.

Çarşı hani solcuydu abi?

2011-03-07T14:50:00.000+02:00

Tribünlere siyaset girsin mi girmesin mi o ayrı konu, fakat solcu geçinen bir tribün grubunun bu yukarıdaki pankartı açmasının akla mantığa sığar yanı yok kimse kusura bakmasın. Belli bir zamana kadar Beşiktaş tribünlerinin siyasi duruşunun samimiyetine inanırdım, 2005 senesinde Kadıköy deplasmanına giderken taksi parçalama olayından beri ona da inanmıyor ve devamındaki siyasi/güncel olaya gönderme yapan her pankarta veyahut eyleme şüpheci gözle yaklaşıyordum ama bu son nokta olmuş hakikaten.

Yanlış anlaşılmasın, kimsenin siyasi görüşüne karışma niyetim yok. Herkes kendi içinde vefat etmiş bir insanla ilgili ne isterse düşünebilir, hiç umurumda değil; ama solcu geçinen, ismine anarşi sembolünü koyan bir grubun tüm Türkiye'nin gözünü çevirdiği bir maçta böyle bir pankart açması komedinin önde gideni. Bu herkesi kucaklama, herkese sempatik gözükme sevdası nedir, anlayamadım gitti.

Alberto Granado

2011-03-07T11:37:00.003+02:00

Galatasaray'ın hali ne olacak, kar ne günü yağacak, blog yasağı ne zaman kalkacak falan filan derken bu sabah ntvmsnbc'de gördüğüm bir haber beni gerçekten çok üzdü. Che Guevara'nın yol arkadaşı Alberto Granado vefat etmiş.

İzlemeyenler için Che'nin ve Alberto'nun 1950'lerde motorsikletle Güney Amerika'yı dolaşmalarını anlatan muhteşem ötesi Diarios de Motocicleta filmini de hatırlatmış olalım bahaneyle. Bir gün bize de nasip olur mu böyle bir gezi?

Geri döndük mü?

2011-03-04T21:32:00.002+02:00

Tam ümidi kesmişken bir girdim açıldı site. Umarım bu saçma sapan blog yasağı son bulmuştur. Yalnız bu kapatılma olayından haberim yoktu, Erbakan'la ilgili girdiğim yazıdan üç saat sonra blogu açınca karşıma "Bu sayfa mahkeme kararı ile kapatılmıştır" yazısını görüp diğer blogların da açılmadığını anlayana kadar gözümün önünden Silivri cezaevi, Ergenekon mahkemeleri falan geçti, hafif korkmadım dersem yalan olur. Neyse umarım bir daha böyle bir sıkıntı yaşamayız.