entre les passiflores blog

Valentijn zonder potloodlijn

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Sat, 06 Feb 2010 14:57:00 +0000

Bijna vijf volle dagen hier: Kasper, Yolan en ik.
Nog geen seconde spijt van die vreemde eend in de bijt.
Negen was een beetje teveel van 't goede. De avond voor het vertrek kreeg ik die vraag van 'haar' of er nog zeven vriendinnen mee mochten. Niet één zoals eerst afgesproken. De keer daarop was er sprake van vier en om 22.30 - één been stak al in mijn pyamabroek - wou ze er nog een stel bij.
Ik probeerde nog: op onafgewerkte én onverwarmde zolder slapen én delen in de kosten en zij om 23u : 'Ja, ja, ja!'. Maar 's nachts, om 01.33u om precies te zijn – ik keek op de klok - na mijn nachtmerrie van begevende gevels en imploderende muren, klaarwakker, met wijdopen ogen piekerend van -hoe-ga-ik-dat-aanpakken-midden-winter? sms-de ik haar: 'liever niet'.
Of hoe een mens zijn kansen kan verspelen bedacht ik achteraf en van vingers en armen.

Maar dees twee kerels zijn super.
-Ik ben blij dat gij in mijn team bent, plaag ik Eilands-gewijs, maar ik meen het.
Trappelen als renpaarden aan de start, dàt doen ze, weetgierig als ze zijn én handig én leuk.

Met mijne jongste schiet ik al een ruime 19 jaar goed op, een jongen naar mijn hart, durft me stevig vastpakken terwijl gelijk wie er op staat te kijken – mmmmm -, waar vind je ze nog?
Bij mij : )

Kasper sliep de hele ochtend in de auto. Slim bekeken, dat gaf ons de gelegenheid om eens goed bij te praten, Yolan en ik. En Kasper om de kat uit de boom te kijken of te slapen.

Sneeuwstormen doorstaan, ijzel, Paris en blanc, een doorbrekende zon, nogmaals sneeuw en nog eens, maar dan, een 800 km van België verwijderd lieten we Meneertje Winter samen met de zorgen achter ons. Het reed vlotjes, zo vlot dat er een omwegje afkon.
Of ze Les Dunes de Pilat al gezien hadden?
Of ze al een slijpschijf gehanteerd hadden?

Een hamer en een beiteltje?

Planken uitgebroken?
Oude formol-isolatie tussen oude balken verwijderd?

Gedroogde ratten gezien?
De grot van Lourdes bezocht?

Valentijn zonder potloodlijn uit multiplex gezaagd?

Een deuntje op de gitaar gespeeld dat ik kon meezingen?

Een venster geplaatst?

Een radio gedemonteerd?
Plaffeturen afgebrand?
Zaterdag als laatste maal vis verkozen?

Nee dus. Geen vis.

Hebben jullie dat ook (niet in huis)?

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Tue, 02 Feb 2010 14:51:00 +0000

Wil je al eens iemand verrassen. Je slaat een tijdschrift open en denkt: dat moet ik kunnen en ook: ik heb hiervoor wel alles in huis. Hier durft bij mij het schoentje wringen.
Perenclaffoutis.
Peren heb ik, water ook. Suiker? Geen witte maar wel van riet. Een heus kaneelstokje zelfs. De voorbereidingsfase kan al niet stuk.
Afkoelen lukt me ook, gewoon van de houtkachel nemen en de pot op de grond plaatsen.
In de namiddag denk je 'ik zal eens aan de afwerking beginnen', een tussendoortje voor de werkers.

En dan begint het. Je dàcht amandelpoeder in huis te hebben maar dat blijkt kokospoeder. Wat er wel in de kast staat (houdbaarheidsdatum 2009) is 80 gram amandelschaafsel ipv de vereiste 200 gram. Je proeft: hmm, smaakt niet muffig. Maar schilfers laten zich niet binden zoals poeder zou doen, dus roeren we er maar wat maizena onder. Perenlikeur? Geen. Een scheutje Calvados dan maar.
De oven doet het en na 20 minuten haal je een zoet geurend baksel uit de oven.
Lekker jongens?
-Hum, 't is wel een geknabbel met die noten, je kan ze niet zo doorslikken.
-Ik vind ze wel lekker.
-Ik ook.

het witte licht voor de schemering

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Wed, 14 Oct 2009 19:58:00 +0000

uche, kuche

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Tue, 13 Oct 2009 20:04:00 +0000

En aan die balk daar was een bout, een reuzebout, een pracht van een bout,

ach jongens wat een bout was dat.

Eén bout?

Wel dertig per balk.

Deze zomer, tijdens het uitbreken van de zoldervloer, moesten we uit veiligheid die blootgelegde nagels weer in de balk kloppen en toch boorde zich een vergeten exemplaar recht mijn voetzool in. Maar nu moeten ze er definitief uit, ze hinderen de plaatsing van de vloerbekleding.

Vastgeroest, versmolten als ze zijn is er maar één manier: die van de slijpschijf.

zwemmen op zonnige zesde oktober

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Tue, 06 Oct 2009 04:31:00 +0000

Tanja dancing with...

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Thu, 17 Sep 2009 04:43:00 +0000

Nieuwe kattenbak voor Gaston

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Thu, 13 Aug 2009 06:41:00 +0000

Pyrénéisme

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Sun, 05 Jul 2009 06:24:00 +0000

- Kijk daar! wijst Gamin.
Hij heeft ze altijd eerst gezien. Is er iets dat aan zijn blik ontsnapt, vraag ik me vaak af.
Een enkele keer vanuit ons dorp, meestal iets verderop en bij helder weer, na een fikse regenbui nog het meest.
Heel in de verte maar soms hallucinant vlakbij, alsof je ze kan grijpen, alsof ze boven de horizon zweven. Altijd even fascinerend.
Het wordt een sport, bij elke autorit. Zien we ze of zien we ze niet?
En toch hebben we ze nog niet betreden, die Pyreneën, zelfs niet bezocht.
Dat komt nog.
Zullen we er dan maar eerst over lezen nu Marcel Pérès een boek gepubliceerd heeft over een beroemdste pyrénéist als daar was: Henry Russell?

Henry, geboren op 14 februari 1834 te Toulouse, erft de passie voor het gebergte van zijn moeder; Ferdinande Grossolles de Flamarens, getrouwd met de Ier Thomas John Russell.
Voor Henry zich definitief aan de Pyreneeën overgeeft doorkruist hij vanaf zijn tweeëntwingste heel de wereld, van Amerika tot Oceanië. Een riskante onderneming in die tijd want hij ontsnapt tijdens die avonturen daarbij vele malen ternauwernood aan de dood, oa in de meedogenloze Gobi woestijn.

Zeven grotten kapt hij in het gebergte, waarvan hij één omtovert tot 'Villa Russell' op de col de Cerbillonas, op een hoogte van 3205 meter. Daar laat de romanticus zijn post bezorgen.
Gepassioneerd als hij was voor het gebergte; kon hij niet anders dan er zich lyrisch over uiten.
'La montagne ne vaut que par le baton ferré et la plume.'
Uit zijn pluim verscheen dit:
'Monté d'est en ouest, avec autant d'orgeuil que d'élégance, dans les régions vides et perdues de l'air, ou l'azur devient noir.
Rien n'est plus beau qu'une pyramide...'
'...Ou l'azur devient noir...'
Ik laat de woorden smelten op mijn tong. Ieder die zich hoog in de bergen bevond weet waarover die man het heeft, maar dan die woorden vinden om dat fenomeen te vatten, dat doet niemand hem na. Daarbij is Frans een heel poëtische taal.
In Frankrijk toch. Lees eens een Frans gedicht hardop, voor je het weet heb je de muziek beet.

Het wordt nog beter als hij de zonsopgang op de gletcher omschrijft:
'...d'un fleuve de sang, couvert de vagues énormes et rouge et ses crevasses qui sont toutes aussi grandes que celles des Alpes ressemblaient à des gueules écarlates'.
De rivaliteit met de Alpen sijpelt door zijn schriftuur maar met dit citaat maakt hij definitief komaf met het nevenverschijnsel 'Alpes':
'Les Alpes représentent l'homme, les Pyrenées la femme: j'aime mieux la femme.'

Henry Russell et ses grottes, le fou du Vignemale'
éditions PUG, april 2009

Gamine

"h er hog iemand met U?"

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Wed, 24 Jun 2009 04:27:00 +0000

Poort: symbool van transformatie van en overgang naar een nieuwe fase

'...Men bewoont het lichaam zoals het huis en de kosmos wordt bewoond die de mens zelf gemaakt heeft. Iedere blijvende situatie brengt een plaatsing in de kosmos mee... Bewoond gebied, huis, tempel, lichaam zijn alle een kosmos. Maar elke kosmos heeft op zijn manier een opening...Het huis, tegelijk imago mundi en replica van het menselijk lichaam, speelt in de rituelen en mythen een belangrijke rol...
De opening maakt de overgang mogelijk van de ene bestaansvorm naar de andere, van de ene existentiële bestaanvorm naar de andere. Voor ieder bestaan in de kosmos is de 'overgang' voorbeschikt. De mens komt van het voorgeboortelijk tot het leven en tenslotte tot de dood...''

I always confuse Monet and Manet

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Sat, 20 Jun 2009 07:01:00 +0000

Danny: And I always confuse Monet and Manet. Now which one married his mistress?
Tess: Monet.
Danny: Right, and then Manet had syphilis.
Tess: They also painted occasionally
Ocean's Eleven

Gaston

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Fri, 19 Jun 2009 06:56:00 +0000

En ja, het kon niet uitblijven, Laetitia uit de buren was daar gezet met een 'kabas' met een explosieve lading. We moésten maar een kat houden. Iedereen heeft een kat. Een huiskat. En ze liet het mormel los in de huiskamer.
Het assertieve mormel dan.
We noemen hem Gaston. Je moet je klassiekers kennen.

Wieden voor en na

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Wed, 17 Jun 2009 05:28:00 +0000

Waar zijn jullie mee bezig?
De vraag wordt ons vaak gesteld.
- Met verbouwen.
- Ja, maar wat juist?
- Pfff, met vanalles.
Vandaag maakt Gamin een muurtje van keien naast de poort bijvoorbeeld.
En ik zoek scherven van pannen onder het gras.
Onder de brandende zon. Vierendertig graden is het, niet te harden. Ik zoek verkoeling binnen en geef het huis een beurt in de namiddag. De vloer droogt hoe langer hoe slechter op door het temperatuurverschil binnen en buiten, alles is klam. Ik kan al een tijd geen sigaretten meer maken, bijvoorbeeld. Te vochtig. Omdat we niet meer stoken. Volgend jaar wordt het beter want dan zijn al de vloeren uitgebroken en zal er isolatie liggen onder de planken. Op zo'n dingen kan ik mij verheugen.

Gamine

Le Congrès International du Pruneau

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Mon, 15 Jun 2009 12:49:00 +0000

Het is weer pruimentijd. Ik bedoel: toen ik vanmiddag mijn lijfkrant de Sud-Ouest open sloeg, viel mijn oog op een artikel over Le Congrès International du Pruneau, getiteld “Le pruneau d'Agen en crise d'identité”.
Het gaat niet goed met de prium, zo leer ik, de Fransen hebben maar eventjes 2 000 ton minder pruimen verzet, wat al wat mag betekenen op een oogst van zo'n 36 000 ton.
Ik leer dat het lied Pruneau d'Agen, ça vous va bien nochtans in het collectieve – Franse – geheugen gegrift vermag te zijn. Desondanks, de gerimpelde, zwarte, droge pruim is in het verdomhoekje geraakt, een alicament, herleid tot een laxatieve karikatuur.
“On pourrait faire toute une journée pruneau, ce qui est rare avec les autres produits” beweert een Jérôme Calmettes verongelijkt.
Toute une journée?
Twee dagen zelfs. Dat was tenminste de tijd die ik op toilet doorbracht toen ik na een recept voor pruimenijs een halve doos van dat bocht opvrat een paar jaar terug.

Gamin

na regen komt zonneschijn

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Tue, 09 Jun 2009 05:19:00 +0000

7.10u

zeestervormig

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Sat, 06 Jun 2009 04:51:00 +0000

Ik schrijf het op, in't groen.
2 avril: gras.
4 mai: gras.
18 mai: gras.
30 mai: gras.
Het groeit en snel!
Dan haal ik onze Honda GSV 190 boven , hang de naaipot aan mijn oren en volg het machien.
Na twee namiddagen zit de klus erop. 't Kost me wel telken male een blaar op de linkerhand en liters zweet.
Maar des avonds overschouwen Gamin en ik met veel genoegen ons domein en ontsnapt ons elke keer datzelfde zinnetje: 'toch mooi, hé'.

De laatste maaibeurt waagde ik me met mijn hels supermachien het bos in. Behoedzaam met de maaier schuin omhoog om eventuele katapulterende keien te vermijden. Tijdens deze exploratietocht ontdek ik een idyllisch plekje voor een tent. Ik haal er het Grote Snoeimes bij voor de laag overghangende takken.
De dag daarop kip ik een viertal kruiwagens zand over mijn idyllische plek. Onderweg mijn voet tegen obstakels stotend als daar zijn: een halve stronk, een minstens twee jaar oude kinderschoen en dat rood ding daar in 't gras. In de veronderstelling dat het weer eens een overgebleven plastiek speelgoed is van de vorige bewoners - begot, wat heb ik al uit de grond geplukt! - geef ik het een schop.
Meteen heb ik spijt van mijn ondoordachte daad. Want in plaats van speelgoed valt een freel ding aan flarden.
Een 'sorry' ontsnapt terstond mijn lippen want bij nader inzien heb ik een nooit geziene bloem verbrijzeld. Felrood, zeestervormig en slechtruikend, ja, zeg maar kadavergeur verspreidend.
Mijn camera weigert ondanks de belofte een macro-opname.
Dit is het scherpste van één der 'tentakels' :

We hebben internet erop nageslagen maar kunnen het niet vinden, weet iemand wat het is?
Met de 'stinkzwam' in het achterhoofd durf ik zelf te vermoeden dat het een zeldzame soort paddenstoel betreft.

Het antwoord kwam van Tita (http://titallina.blogspot.com):
inktviszwam ofte Clathrus Acheri, octopus stinkhorn

Gamine

trente degrés

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Fri, 29 May 2009 06:29:00 +0000

ik droomde in 't Frans

met verve verven

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Sat, 23 May 2009 06:10:00 +0000

Gamin brouwde een veilige, gezonde kalkverf gemaakt van:
- luchtkalk
- water
- oker als kleurstof
- résines (harsen om het verpoederen van de kalk tegen te gaan)

Het mag op mijn gezicht spatten, zelfs de Biocarboline voor het onderdak.

Bel hem

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Mon, 18 May 2009 18:41:00 +0000

12.45u

Sms naar zus: ‘zit je ergens bij een vaste lijn?’
Sms terug: ‘0032 15 2993..’
- Wat is er?
- Gamin is al uren weg - van 9.30u - en ik begin ongerust te worden.
- Wat is hij gaan doen?
- Brood halen en een ladder.
- Waar?
- St Sever.
- Ja, da’s niet ver.
- Juist, we hebben het samen nog berekend toen je hier was, iets meer dan 6 km.
Nu, soms gebeurt het dat hij naar Mont-de-Marsan rijdt als hij zijn waar hier niet vindt.
Maar dat is ook geen uur rijden, hoogstens 20 km van hier. Hij had al lang moeten terug zijn.
- Bel hem.
- Ik heb hem net een sms gestuurd, maar dat is boter aan de galg, nooit zijn die batterijen opgeladen, ik heb zoals verwacht geen antwoord gekregen, verdorie, wie weet ligt hij in de kliniek, zou ik de ziekenhuizen bellen?
- Wacht nog efkes.
- Pfff en dan die eend die hier ligt te zieltogen, dat had ik nog tekort.
- Hoezo?
- Ja, gisteren kregen we burenvisite met alles erop en eraan: een mand vol kersen en aardbeien, de drie (schattige) kindjes én een eend die ze onderweg hadden bevrijd uit de sloot, haar poot stak onder een tak vast.
- Eet ze nog goed?

- Belange niet, dat kan ze niet meer, ze kan geeneens recht zitten.
- Maar allez, laat dat beest zo niet afzien, maakt ze af met een spa en begraaf ze.
- Uche! ’t Idee alleen al dat daar bloed gaat spuiten.
- Hoor ze ne keer, bij bevallingen mag er bloed met liters vloeien maar uit een dier geen drup!
- Zeg, ik ben niet aan ’t moorden bij een bevalling, hé!
- Misschien staat hij in panne.
- Wel ja, laat ons hopen dat het dat maar is.
- Is hij in ruzie vertrokken?
- Helemaal niet, ik heb nog een zoen gekregen zonder er hem om te vragen, een spontane zoen!
- Hij zal er sebiet wel zijn.
- Laat ons hopen.

13.30u
- Allo meneer de police, weet u of er een ongeval gebeurd is in deze streek?
- Nee, vandaag niet, waarom?

- …
- Waarom belt u hem niet?

- ...
- Ah, in dat geval. Kan u zijn naam spellen? En welk is zijn nummerplaat?
- Euh, dat is een nieuwe, de kentekens ontsnappen mij nu, maar hij rijdt met een Ford camionette.

14.30u
- Van waar kom je?!!
- Van Pau. Ik had het je toch gezegd.
- ????
- Je bent zeker doof, haha.

Gamine

vers van de pers: het zeven minuten onweer

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Tue, 12 May 2009 00:40:00 +0000

hallucinaties

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Thu, 30 Apr 2009 07:07:00 +0000

Eén van de eigenaardigheden van de locatie is dat extra stuk dat plots aan de horizon opduikt alsof het er altijd geweest is. Vreemd. Bevreemdend.
Meestal is er geen vuiltje aan de lucht.

En dan heb je daar Hugo (dacht ik, maar misschien is het de naam van zijn hond, zijn vrouw luistert naar de naam Franfran). Onze buurman Hugo, dus, wil wel eens een wandeling maken met de hond en plots het erf opkomen. Met terzake doend kommentaar.
- Ah, vous avez beaucoup de chance que vous savez faire tout ça.
Wanhopig zoek ik dan oogcontact met Gamine.

Naschrift: Gamine verbetert me net: “Maar nee, hij noemt Dany, zijn hond noemt Hugo!”
Zie je wel.

Gamin

TV Vlaanderen digitaal!

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Fri, 24 Apr 2009 18:24:00 +0000

Gekocht in Erps Kwerps (lang geleden, zeker een maand) een doos met:

- TV Vlaanderen gecertificeerde ontvanger
- Schotel (64cm) met Single LNB en muurbeugel

- TV Vlaanderen startpakket met smartcard
- 20m kabel
- Nederlandstalige installatiehandleiding
- Kompas

Als twee kinderen naar elkaar lachend ons nieuw speelgoed bekeken: de buis!

Wat we niet te weten kwamen op TVBelgië maar wel uit de Sud-Ouest: Klaus is een trimester oud!

Gamine

ik geloof

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Thu, 23 Apr 2009 05:32:00 +0000

Ik geloof in natuurkrachten van cyclonen bv..
Ik geloof in kleine Wolf.
Ik geloof dat Gamin fruit vergat te kopen.
Ik geloof in addertjes onder ’t gras.
Ik geloof dat ik mijn GSM moet herladen.
Ik geloof dat dit chambres d’hôtes - project nog niet afgerond is.
Ik geloof dat ik nog eens Belgisch ipv Frans brood zou willen eten.
Ik geloof dat ik beter zou stoppen met roken.
Ik geloof dat ik te weinig slaap.
Ik geloof dat ik weer over namen zal struikelen als ik mijn 4 kids nog eens samen terug zie.
Ik geloof dat het weer warm wordt vandaag.
Ik geloof dat ik binnenkort rabarbertaart ga kunnen bakken.
Ik geloof in de Sint zoals in andere sprookjes.

Wat ik niet wil geloven is dat zilveren lepels aan bomen groeien.
Ik ben op onderzoek uit gegaan en kan de rest van het bestek niet vinden.
En toch lagen er tussen de as van de bramen:
twéé, dos, two, zwei, deux
zilveren pollepels.
Voortaan scheppen wij op de bouwwerf soep met zilver

Gamine

Les deux F

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Fri, 17 Apr 2009 19:17:00 +0000

Aha, bedrijfsspionage!, lispel ik met een zo gemeen mogelijk lachje, onderweg naar de Ariège.
Alsof het na te bootsen is. We weten wel beter ondertussen.
De lat lag hoog. Eerder bezochten we Le Parc met de onnavolgbare Annick en Peter, nu dus Les deux F, evenzeer een hoogvlieger kwestie van populariteit. Ook dit adres heeft zijn onverbiddelijke aanhangers.
Maar het moet dus een naam hebben: wij gaan niet met vakantie: wij gaan op enquête.
Twee dagen. Slechts.
En ook was het weer ongenietelijk, des te meer zinde ons het gezelschap van de twee meisjes Greet en Fien van Les deux F. Een beetje bonne fourchette voelt zich hier vanzelf in de watten gelegd. En het is merkwaardig: hoe komt het toch dat je er net die mensen aan tafel vindt die je al je hele leven wou ontmoeten. Niet dat we het onze nieuwe vrienden makkelijk maakten, dwong Gamine hen immers niet een teug te nemen van die Argentijnse thee, die maté.
Vééls te straf gezet, zelfs na drie klontjes suiker onbeschrijfelijk bitter!
Ze namen het ons niet kwalijk.
Nee, dat kon de pret niet drukken, de kat op schoot aan de keukentafel, een gla zwijn (en nog één, enz.) en ’s morgens geen spoor van spijt over hoe onnozel je de avond daarvoor wel deed.
Zo.
Zo moet dat zijn.
Hoe komt het toch dat ik ooit overwoog op hotel te gaan.

http://www.lesdeuxf.com/

Gamin

la maison c'est la femme

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Mon, 06 Apr 2009 18:14:00 +0000

Op de uitgebroken rode gevelsteentjes: Darrigant, Aire, Landes (Aire is van Aire sur l'Adour, hier dichtbij in de... Landes en daar is de N en de S in spiegelschrift: iets cerebrovasculairs? een toevallige agrafie uitgegroeid tot een logo? Het is eerder vertoond).
Ondertussen is Darrigant een begrip. Enfin een verzamelobject waar het gaat om… oude obligaties godbetert.

Het is zeer waarschijnlijk nutteloos om uit te wijden over de verregaande sublimiteit van de C 15 van Imerys? Waarvan de stootvoeg bestaat uit een gat waarin je een schep mortel gooit? Het gat dat eerst als handvat diende. De bouwbiologische discussies over de open stootvoeg? De elasticiteit van het bouwsel? De verbinding tussen de levende materialen?

Ondertussen gaat de lectuur over de zegeningen van l'enduit à la chaux.

Gamin

een pad op mijn pad!

noreply@blogger.com (entrelespassiflores) — Wed, 01 Apr 2009 04:41:00 +0000

- Eikes, een pad! Dat zijn toch giftige beesten, hé?

- Alleen als je er in bijt.

Gamine