Eradication instincts

سایت جدید

noreply@blogger.com (مهدي) — Thu, 20 Aug 2009 03:34:00 +0000

سلام

بالاخره بعد از نزدیک به 7 سال سایت من هم راه افتاد. و من دیگه نوشته و عکسهام رو مستقیماً در اونجا قرار خواهم داد و از این پس دیگه این وبلاگ رو بروز نخواهم کرد :)

آدرس سایتم من : www.deadmoments.com

نوشته هام در وبلاگ هم در آدرس http://weblog.deadmoments.com در دسترس خواهد بود.

ترجمه افتضاح فیلم و زیرنویس

noreply@blogger.com (مهدي) — Fri, 29 May 2009 19:07:00 +0000

سلام

من همینجا رسماً اعلام میکنم کسانی که : "Jews mass execution" رو معنی میکنند "اجرای فراوان یهودی ها" صلاحیت ترجمه و ساخت Subtitle و ارسال اون رو به انواع و اقسام سایت های اینترنتی ندارند!

جالبیش اینجاس که کسانی که Hello, How are you رو میفهمند فکر میکنند دیگه میتونن فیلم رو ترجمه کنندو پخش و پلا کنند.

جمله قصار بالا مربوط به فیلم Valkyrie که 2-3 روز پیش اشتباه کردم و از توی خیابون خریدم. ترجمه افتضاح! اگرم شما خواستید این کار رو بکنید قید زیر نویس رو بزنید. این مجموعه که زحمت ترجمه رو میکشن و آدرس سایتشونم با کمال افتخار http://mrsfilm.pib.ir اعلام میکنن تو فیلم یه جاهایی کلاً معنی جملات را که بار منفی داره به مثبت و برعکس تغییر میدن !!

خلاصه که کارشون خیلی درسته!

اندر باب کنسرت و کارت اعتباری

noreply@blogger.com (مهدي) — Sun, 17 May 2009 18:31:00 +0000

سلام.

هرچقدر که میگذره میبینیم زندگی در ایران و تحریم های آمریکایی های گرامی داره سخت و سخت تر میشه برامون. این تحریم هاشون مارو از ساده ترین و پیشه پا افتاده ترین ملزومات یک زندگی ساده محروم میکنه و تقریباً امکان هرگونه استفاده از امکانات کشورهای خارجی داره میشه یک رویا! چیزی که از این تحریم ها نصیب ما شد عدم دسترسی ما به Credit Card بود. حالا بطور عادی احتیاج خاصی به Credit Card برای ما وجود نداره مگر اینکه مسئله کنسرت پیش بیاد. اونم کنسرت کی؟ Dream Theater!
والا نمیدونم دقیقاً کی بود، اما فکر میکنم تقریباً 1 ماهی میشه که از تصمیم برگزاری کنسرت توسط Dream theater توی Istanbul ترکیه با خبر شدیم. فکر کنم در مجموع کار به 3 دقیقه نکیشد که من و سهیل عزیز تصمیم گرفتیم با هر جون کندنی شده خودمونو به این کنسرت برسونیم. میدونیم که واسه سهیل Dream theater یعنی زندگی و واسه منم جزو Top 3 هاست. انصافاً حداقل من نمیدونستم اینقدر قراره این کار سخت باشه واسمون. وگرنه شاید همون اول قدیشو میزدم. نه! نمزدم. متاسفانه یا خوشبختانه کار رو با تصمیم خرید بلیط Meet and greet شون شروع کردیم و Meet and Greet گویا برای اولین بار در اروپا داشت به وقوع می پیوست و حتی فکرشم مو رو به تن آدم سیخ میکرد که میتونی GOD LORD JOHN PETRUCCI رو از نزدیک ملاقات کنی. به ترتیب دیدن James Labire، Portnoy ، Ruddes و Myung لال مرده هم شهوت انگیز بوده و هست. واقعا هنوز هم واسه من فکرش عالیه که من میتونم این عجوبه رو از نزدیک ببینم. اولین چیزی که ما برای این قضیه لازم داشتیم و یا به عبارتی اولین پیش نیاز این کار داشتن Credit Card بود و داستان شروع شد. سهیل بفکر افتاد و من هم. گزینه های انتخابی رو کنار هم چیدیم و بهترین هارو انتخاب کردیم. شریک داداش من، پسر عمه من. دوست سهیل تو قبرس و..... کار رو با شرک داداشم شروع کردم و اولین ضد حال رو خوردیم. بنده خدا نگفت نه! یه باهانه اورد که از 100 تا نه بدتر بود! مورد دوم پسر عمه من تو دبی بود که که الحق در دم قبول کرد. ما هم که کلی حال کرده بودیم که خوب همه چیز حله . اطلاعات سایت خرید پکیج و همه چیزو بهش دادیم و پسر عمه من هم خرید. مشکل دوم بروز کرد. سیستم بطور Default اسم ایشون رو که صاحب کارت بود و خودش هم قصد اومدن به کنسرت رو نداشت بعنوان خریدار در نظر گرفت و گفت فقط بلیط رو به این شخص با ID کارت معتبر میده. این زیاد مشکل حادی نبود . چون با ارائه 4 شماره آخر Credit Card و اینها تونستیم اسم رو عوض کنیم و سهیل رو بعنوان دریافت کننده بلیطها معرفی کنیم. طی نامه نگاری های سهیل با سایت فروش بلیط پکیج Meet And Greet تونستیم متعاقدش کنیم که Passport ما رو بعنوان ID ما قرار بدن و با داشتن 4 شماره آخر Credit Card بلیط رو بدن که خوب همه ردیف بود. منتظر بودیم تا فروش خود بلیط شروع بشه. از طریق سایت خود گروه متوجه شده بودیم که سایت فروش بلیط کنسرت چه سایتیه. تا یک شب کذایی سهیل از دوست و شاگردش که قبلاً از این سایت ترک بلیط کنسرت خریده بود شنید که سایت عامل فروش بلیط کنسرت در ترکیه تنها و تنها و تنها با اصل Credit Card بلیط های خود کنسرت رو تحویل میده. این حکم مرگ رو داشت. چون اگرم کسی پیدا میشد حاظر باشه واسمون خرید کنه پیدا کردن اینکه کسی حاضر باشه Credit Card شو بده دست آدم اونم واسه 1 هفته تقریباً محال بود. خلاصه رایزنی ها شروع شد. چه میل هایی که سهیل به این سایت ترک!! زد و هیچ جوابی نیامد. اما از گوشه کنار خبر میرسید که این سایت به هیچ صراطی مستقیم نیست و الا و بلا باید اصل کارت ارائه داده بشه تا بلیط رو تحویل بدن. به تمام کسانی که میشد واسه کارت رو بندازیم انداختیم ، حتی کسانی که محال بود که روزی بهشون بگم، حدااقل واسه من. همه تا مرحله خرید پیش میومدن و میگفنم اشکالی نداره بابا، من خرید میکنم واست، اما جایی که دادن کارت پیش میومد یهو نابود میشدن. حتی اینترنتشونم قطع میشد! :)) فکر خرید کارت از این سایت های ایرانی که این سرویس هارو دارن بسرم زد. با سهیل در میون گذاشتم و چه ساعت هایی که سهیل سایت و فروم هارو خوند و چرخید و هیچ چیزی جز عدم اطمینان به این سایتها دستگیرمون نشد. بقول خودش اخراش دیگه خودش شبیه به Credit Card شده بود. چون مبلغ خرید کارت هم برامون بالا بود خودمونم زیاد موافق ریسک به این بزرگی نبودیم که 400-500 تومنون الکی از بین بره. کارت های Virtualشون کاملاً قابل اعتماد بود. اما مشکل ما کارت فیزیکی بود و این یعنی عدم اصمینان به این سرویس دهنده. کار با جایی بالا میگرفت که میدیدم بعضی از این سایت ها اصلاً همچین سرویسی نمیدن. یعنی فقط Virtual کار میکنن. به ذهنمان رسید که کارت Gift از خارج از کشور تهیه کنیم و با اون خرید کنیم. اما یک سوال گنده دیگه وجود داشت و اون اینکه آیا این ترک ها کارت های هدیه رو قبول میکنن یا نه. میل های سهیل به این ترک ها ادامه پیدا کرد و جوابی داده نشد. کار از میل گذشت و سهیل بینوا با تلفن و از طریق یکی از آشناهاش که سالیانی در ترکیه زندگی کرده بود و به ترکی ترکیه ای !!! آشنایی داشت مورد رو پیگیری کرد. فکر کنم 3 شبی طول کشید که موفق شدیم به این ترکهای بفهمونیم که اصلاً سوال ما چیه ولی بعدش دستگیمون شد که گویا مشکلی ندارند با این مورد.
مشکل بعدی این بود که حالا کی حاظر بود واسه ما کارت بگیره و بفرسته و نگرانی های حاشیه اون درباره پست! مسئله رو با یکی از دوستام بنام محمدرضا در استرالیا در میون گذاشتم و انصافا هم اونم کم نگذاشت و قبول کرد. کارتی که ما لازم داشتیم باید 500$ میبود و بدبختی اونجا بود که کارتهای بالای 100$ باید آنلاین Order داده میشد و این کار هم 15 روزی طول داشت تا کارت حاضر شه. اطلاعاتی دقیقی هم در دست نبود که فروش بلیط از کی شروع میشه و این نکرانی هارو بیشتر میکرد ترس از این بود که نکنه تو این 15 روز فروش شروع بشه و همه زحمات بر باد بره. دست به دعا برداشتیم که تو این 15 روز فروش بلیط آغاز نشه. محمدرضا کار سفارش رو شروع کرد و از شانس خوب ما انشب سایت خرید کارت هدیه مشکل پیدا کرد و بعوض 500$ 2 برابر اون یعنی 1000$ از حساب محمدرضا کم شد! کار پیگیری توسط محمدرضا با بانک و اینور اونور شروع شد تا اینکه گفتن ما 500$ رو برمیگردونیم و 1 کارت صادر مکنیم. 1 هفته صبر کردیم. 1 هفته که 1 سال گذشت انصافاً . محمدرضا پیگیری کرد و گفتاً هر دو درخواست رد شدهو اصلا قرار نیست کارتی صادر بشه . جالتر اینکه خبری از 1000$ کسر شده نبود! بیچاره محمدرضا میل زد، فکس فرستاد. بالاخره 1000$ برگشت اما کارت بی کارت. طبث تحقیقات سهیل از سایت های همکار! شروع فروش بلیط هم قرار بود از فردای آنروز شروع بشه و ما همچنان در خم یک کوچه! رایزنی ها با سهیل دوباره شروع شد و تصمیم گرفتیم واسه اینکه کلاً کنسرت رو از دست ندیم کار رو با کارتهای 100$ که بصورت عادی وجود داشت ادامه بدیم و پیه اینو به تنم بمالیم که ممکنه مجبور شیم قید VIP رو بزنیم. دوباره مزاحم محمدرضا شدیم و اونم رفت تو کار همین کارت ها. کارت ها رو خرید و از همون جا (توی پست) اطلاعات کارتها رو واسه من میل کرد و همونجا هم پست کرد(چه میکنه این Technology) . تقریباً کمتر از یک ساعت که اطلاعات واسه من میل شده بود شروع فروش بلیط کنسرت توسط ترک ها شروع شد. با حول و ولا رفتم تو سایت و خرید رو شروع کردم. طبق حدسمون و گرون تر از حد انتظار بودن بلیط VIP رو از دست دادیم. اما جای شکرش باقی بود که این سایت ترک کارتهای هدیه رو قبول کرد. خرید انجام شد و Confirmation ها برامون میل شد و خیالمون راحت شد و بنظر میرسید فعلا همه چیز مهیا شده. اما من خیلی نگران رسیدن این کارت ها به ایرن بودم.
کارت ها هم توسط پست به دستمون دسیده و همه چیز دیگه OK شدس. این چیزی که نوشتم تقریباً یک ماه بطول انجامید و بی اغراق انژی خیلی خیلی زیادی از من و سهیل گرفت. نگرانی پیدا کردن کارت، قبول کردن کارت، پیدا کننده خریدار کارت، ارسال توسط پست، قبول کردن Passport به ازای ID کارت عکس دار و 2000 تا سوال بی جواب . اما شکر خدا همهچیز فعلا روبراهه.
فرض کنید کسانی رو که احتیاج مبرم به Credit Card دارنو اونم برا مصارف مهم تری مثل Apply برای دانشگاه های خارجی، TOEFL و از این دست و دسترسی خاصی هم به کسی در خارج از کشور ندارن. اینا چیکار باید بکنن؟

Dubai Desert Rock Festival 2009

noreply@blogger.com (مهدي) — Tue, 17 Mar 2009 16:15:00 +0000

سلام،

شاید الان یکم دیر شده باشه که بخوام راجع به Dubai Desert Rock 2009 بنوسم. اما بعد از اینکه یک بار دیگه چند تا ویدئویی که اونجا گرفته بودیم رو دیدم گفتم شاید بد نباشه یکم در موردش بنویسم.

طبق چیزی که رو بلیط کنسرت نوشته شده بود کنسرت از ساعت 4 بعداز ظهر شروع میشد و تا ساعت 12 شب قرار بود ادامه داشته باشه . قرار بود درب ها هم از ساعت 2 باز بشه! مام که تجربه اولمون بود و مثل خوره ها از ساعت 1 تو ذل آفتاب اونجا خبردار وایساده بودیم . وقتی رسیدم دیدم همچین هم خوره نیستم . چون شاید 2000 نفری جلو تر از من تو صف بودن. یه 30 دقیقه ای بدون اینکه با کسی حرفی بزنم تو صف وایساده بودم . ساعت 2 شد و خبری از باز شدن درب سالن ها نبود. از شانس خوبه من 2 نفری هم که بعد از من تو صف بودن تنها اومده بودن و شاید این یه بهانه خوب شد تا سر صحبت باز بشه. یکی لبنانی و یکی از نیجریه. اون لبنانیه بیچاره کارمند بود و 1 روز مرخصی گرفته بود که بیاد و Opeth رو از نزدیک ببینه. اما از حرف های اون نیجریه ای بر میود که حسابی متال بازه و اینطور که معلومه کنسرتی را در جایی از دنیا از دست نداده! از کنسرت های متالیکا که رفته بود میگفت و دل مارو می سوزوند. 2 هفته قبل هم همونجا IronMaiden رو زیارت کرده بود! تو صف با هرکی حرف میزدی یا میشنیدی که دارن با هم حرف میزنن معلوم بود که واسه دیدن Opeth آومده و Motorhead شاید در رده سوم محبوبیت بود. بالاخره درها باز شد و برخلاف ذهنیت من که الان همه حمله میکنن تو و 40-50 نفری زیر دست و پا له میشن اصلا از این خبر ها نبود. همه مثل gentleman ها رفتن تو و برای بار دیگه متوجه شدم عدم رعایت صف مخصوص ما ایرانی هاست! جالبه که همه از جمله خود من بعد از ورود جلوی Stage نرفتیم و حمله کردیم برای خرید Tshirt. چون گروه های اول DEATH متاله ناراحت بودن که یا Local بودن یا Underground از آلمان و اینور اونور. مام که Wrist Band ه سبز دستمون بود و میتونستیم حسابی پاتیل کنیم و از امکانات اونجا استفاده کنیم. بالاخره اینجا از این خبر ها نیست ;-) بماند که مام کاری نکردیم ;-)

بعد از خرید Tshirt گروه Opeth و پوشیدنش و یه نگاهی به گروه های در حال اجرا زدیم . اما اصلاً چنگی به دل نزد. میشه گفت کنسرت عملاً با تاریک شدن هوا و اومدن Chimaira شروع شد! دیگه نور پردازی ها شروع شد و این حس بهت دست داد که آره بابا ، اومدیم کنسرت متال!

بعد از اجرای Chimaira و برخلاف تصور من که انتظار داشت Arch Enemy بیاد رو Stage اعلام شد که گروه بعدی Opeth ه . هم ناراحت شدم و هم خوشحال. نمیدونم چرا انتظار نداشتم Arch Enemy رو گنده تر از Opeth ببینن . خلاصه ما که دیگه تکون نخوردیم و وایسادیم همون جلو تا اینکه Opeth کبیر پا نهاد بر روی Stage و کار رو با آهنگ خدای Heir Apparent شروع کرد. دیگه نمیشه تصور کرد با شروع اجرای آهنگ مردم چه میکردن. دیگه هر کس بود Metal Finger ها رو هوا کرده بودو Headbang میزد و اونایی هم که پاتیل کرده بودن دوست دختره رو بغل کرده بودن و هد بنگ میزدنو .....

Opeth اصولا کارهای آلبوم آخرشو اجرا کرد و برخلاف اصرار زیاد ملت چیزی از Damnation نخوند و مثل روز هم معلوم بود که اینکارو نمیکنه! بالاخره هرچی بود باید Heavy shits اجرا میشد. جالبیه کار اینجا بود که Michael بزرگ بعد از 3 تا آهنگ تازه شروه کرد یه کلمه حرف شد. فقط گفت And finally...... همون کافی بود که مردم منفجر بشن. بعد از اینکه سرو صدای ملت خوابید گفت : I am not here for speaking, I am there to play some heavy metal shits. دیگه بعد از اینا ما رو هوا بودیم .

Opeth که رفت مام رفتیم بیرون و تو فرصتی که بود یک شامی بر بدن زدیم و دوباره برگشتیم که دیدیم بعله! Arch Enemy رفته اون بالا.خوب Arch دومین گروهی بود که من واسه دیدنش اونجا بودم. 100% ه آهنگ هایی که انتظار داشتم Arch اجرا کنه رو اجرا کرد و من به شدت تحت تاثیر اجرای خوب اونا روی Stage قرار گرفتم . بعد از اجرای اولین Track خوانندشون (Angela Gossow) گفت که خیلی دلش میخواد ایران برنامه اجرا کنه (میدونین که چقدرم ممکنه)! و خوشحال از اینکه ایرانی اونجا زیاد میبینه و از همه مهتر او جمله آخرش بود که گفت Anyway IRAN rockkksssss . اجرای تمام آهنگاش به بهترین وجه ممکن بود بجز سولوی My apocalypse که من خیلی خیلی اون سولو رو دوست دارم و شانس بد ما Amott اصلا خوب نزد او سولو رو!

من از اون اولشم زیاد تو کار Motorhead نبودم و شاید خنده دار باشه که بگم بعد از اینکه 4 تا آهنگ زد مام ول کردیم و رفتیم! با شنیدن همون 4 تا آهنگ میشه گفت Discography رو شنیدی. چون همه Track هاشون مثل هم بود.

نکات جالبی که میشه راجع به این کنسرت گفت اینه که Tone صدای Opeth به گوش من از همه بهتر اومد و اجرا و شور و حال Arch Enemy از همه بهتر بود. یکی به موقع باز نکردن در ضدحال بود که البته واسه جماعت ایرانی چیز عجیبی نیست. هست؟!
شاید اگر Legend بودن این Motorhead رو کنار بزاریم واسه من اصلاً چیز خاصی نداشت. متانت و سنگینی Opeth مثال زدنی بود و صمیمیتی که با crew داشتن.
همون اول کار اجرای Motorhead هم یکی از Amp های Lemmy قطع شد و 2-3 دقیقه ای اجرای برنامشون قطع شد که الیته خیلی سریع ردیفش کردن.
یک کار جالب این بود که مابین اجرای گروه ها آهنگ های معروف گروه های معروف رو پخش میکردن و اون لحظه ای جالب بود که آهنگ Enter sandman متالیکا پخش میشد که شاید جو زدگیو حال کردن ملت از Motorhead خیلی خیلی بیشتر بود! واسه مام همینطور! واسه من و خیلی های دیگه آهنگ EDGE OF THORNS از Savatage هم دقیقاً همین حس رو داشت! انصافاً با این آهنگ هم ملت بدجور فاز گرفتن.

اکثر قریب به اتفاق ملت Tshirt ه Metallica بر تن داشتن و بقول Monophobic دقیقا هم همین انتظار میرفت! گروه های دیگه مثل Iron Maiden - Slayer - Lamb of God - Motorhead - Opeth و .... هم طرف دار زیاد داشت .

این هم خلاصه ای بود از کنسرت ما!

ابزار خفنیت

noreply@blogger.com (مهدي) — Mon, 29 Sep 2008 20:00:00 +0000

یه چند وقتی داشتم به این موضوع فکر میکردم (برخورد میکردم) که ماها چقدر به برخی موارد چرند گیر میدیم که بگیم ما خیلی خفنیم. منظورم از خفن این نیست که ترسناکیم . یعنی اینکه من چقدر با بقیه متفاوتم و کارم از اونا درست تره! جالبیه قضیه اینجاست که بعضاً یه چیزایی رو دستاویزه این قضیه می کنیم که خیلی بی ربطه. من یه چندتایی که زیاد برخوردمو میگم. مطمئناً میبینیم که کار م ایرانیا از این موارد خیلی فراتره. شاید شما موارد بیشتری سراغ داشته باشین.

استفاده از مجله ، کتاب و روزنامه با کمیت بسیار بالا ، طعنه زدن به روشنفکری (در آقا پسرها شدیداً شایع است)
گاهی وارد اتاق دوستت میشی یه لحظه فکر میکنی وارد اتاق کار ادیسون شدی از شدت وجود کاغذ! از روزنامه کیهان 1336 توش هست تا مجله علم الکترونیک 3 روز پیش. واسه شدت قضیه از هرکدوم هم یک مطلب حفظ میکنیم واسه ارائه! که نشون بدیم من خیلی وسواسی و با علاقه اینهارو مطالعه میکنم. اما با طرف که صحبت میکنی فکر میکنه ما هنوز نخست وزیر داریم!!

استفاده از موسیقی برای اثبات خفنیت (متاسفانه هم آقایون هم خانم ها زیاد استفاده میکنن)
4 تا اسم از 4 تا گروه حفظ میکنیم که شاید بزور 1 دونه آلبوم داشته باشن که خودشونم گوش نکردن هنوز بطور کامل. هرچی گروه ناشناس تر بهتر! نشون میدیم ما خفن تریم. یا در نوع دیگه 4 تا اسم خواننده های خفن رو یاد میگیریم. تا یکی میگه سلام میگیم راستی تو ماشینت مارلین منسون چیزی داری باهاش حال کنیم. حالا اصلاً جنسیت این بابا روهم نمیدونه ها.
بلند کردن ناخن ها هم کمک بسزایی در خفنیت داره. خوب هرکی ببینه میگه لاید من گیتار میزنم. اونم گیتار باس با ناخن!

استفاده از عکس . (در این مورد هم رقابت سختی بین خانم ها و آقایان هست)
هرطور عکس که بگی دارن. خانم ها پوشیده با موهایی که قبلش دست تو پریز بوده، نیمه لخت در حالتی که دارن از دیوار بالا میرن مثلا! لخت و پتی مثلا وسط تخت (با حفظ مسائل امنیتی) که بگن من چقدر Cool هستم! آقا پسر ها با انواع تیپ ها، عینک ها ، موها و سازها، ماشین ها ، موتورها . یا مثلاً دست دختر خانومی تو گوششه ، یگه ما چقدر با هم Relax هستیم. من خیلی خفنم که اینطوریم. اما تو عکس داری کنار مقبره حافظ!!

تعریف از مخ هایی که در همه عمر زدیم ، یا کسایی که سر کار گذاشیتم (رقابت شدید آقا و خانم ها)
تا به طرف میگی سلام ، میگه دیشب مخ جولیا رابرتز رو هم زدم! بردمش و .... حالا تا صبح خوابش نمیبرده که ای کاش طرف جواب سلامشو میداد. اینو واسه 4 نفر میگه که بقیه بگن بابا این چقدر کارش درسته که فلانی بش پا داده! حالا اصلاً ممکنه پا هم داده باشه ها، حالا طرف 4 تا میزاره روش و به هرکی برسه کامل میگه! یا مثلا بلاها به Style های مختلفی که سر دوست دختر قبلیش آورده رو با آب و تاب 400 بار برا همه میگه ! واسه اینکه بگه من خفنم و چه کارایی که با هرکدوم میکنم و تو هنوز نتونستی مخ زینب دختر همسایه سابقتونو بزنی! دختر هام که از سرکاز گذاشتناشون میگنو می خندن، اما بنده خدا خبر نداره که دوست پسر فابریکش الان با یکی دیگه داره تو پاساژ قائم لاو میترکونه! به هرحال هرچی آما بالاتر باشه ما خفن تریم.

استفاده از اصطلاح دوش گرفتن (حمام کردن) که در بین خانم ها خیلی شایعه:
نازیلا جون چقدر حالم گرفتس. اصلاً یه طوریم . امروز هنوز نتونستم دوش بگیرم.
سمیرا جون، من از شرکت که برمیگردم تا دوش نگیرم هیچ کاری نمیکنم.
* این یعنی من خیلی خفنم در مبحث پاکیزگی و شماها دارین دستو پا مزنین تو کثاقت!

رستوران های خفن . پسرها خیلی خفنن در این مورد:
تو تمام رستوران های خفن تهران (ونک به بالا به استثنای نایب) شام میل کردن. و این نشون میده پول دارم هوارتا! تو همشونم بهترین غذا رو خورده و 30 نفر دیگم مهمونش بودن. البته گاهی در واقعیت بهترین آمار رستوران هایی که رفته فلافل های میدون امام حسینه! با این کار نشون میدیم من به شکمم بسیار اهمیت میدم و چقدر خفنم!

2000 مدل دیگه استفاده ابزاری میشه کرد واسه نشون دادن میزان خفنیت. که مطمئناً هممون دیدیم. اینارم که میگم نه اینکه من خوده پیغمبرم و از همه آقاترم و هیچکدوم این کارارو نمیکنم. ببین من چقدر خفنم که همه اینارو میدونم و تو .....

دور باطل

noreply@blogger.com (مهدي) — Wed, 24 Sep 2008 15:16:00 +0000

واسه همون سردرد های همیشگی رفتم دکتر. یه تست اعصاب گرفت. تو جوابش فقط گفت بگو ببینم با خودت داری چیکار میکنی!

قرص اعصابه قوی تر شد. همون دوره باطل قدیمی: عصبی بودن .. دکتر .. قرص های قوی تر. دوباره از اول!

جرات

noreply@blogger.com (مهدي) — Sat, 06 Sep 2008 15:56:00 +0000

اساساً چقدر دلم می خواست همونطور که گاهاً آچنان بلایی سر طرفم میارم که دیگه حتی به خودش اجازه نمیده جواب سلام من رو هم بده ، جرات این رو هم داشتم که قبول کنم او دیگه از من متنفر شده !

از همه اینا گذشته این دل دوربین میخواد . هوس عکاسی کرده ، اما از وضع جیبمان بی خبر است!

زندگی سگی

noreply@blogger.com (مهدي) — Sun, 17 Aug 2008 09:03:00 +0000

این زندگیه سگی هیچوقت اون چیزی نمیشه که آدم میخواد. نه واسه من. واسه همه ادمای روی زمین همیشه یک "ای کاش" بزرگ وجود داره! واسه من 2000 تا وجود داره!

کلاً خیلی گهه این زندگی!

There will be blood

noreply@blogger.com (مهدي) — Fri, 01 Aug 2008 16:29:00 +0000

وقتی خیلی ناخواسته فیلم مراسم اسکار سال 2008 به دستم رسید خیلی دلم میخواست لحظه اعطای جایزه بهترین هنرپیشه نقش اول مرد رو ببینم.

از بین تمامی نامزدها daniel day lewis با وقارتز ، متین تر و آروم تر بنظر می رسید تا اینکه وقتی برای دومین بار موفق شد اسکار بگیره . امروز (البته کمی دیر) موفق شدم فیلم There will be blood (خون بپا خواهد شد) رو ببینم. هیچ اغراقی نیست اگر بگم یکی از حرفه ای ترین بازی های daniel day lewis و یکی از بهنرین فیلم های این سالها بود. خشم ، نفرت ، علاقه به فرزند(؟) به بهترین وجه، استفاده از میمیک صورت برای انتقال حس. بی نظیره این فیلم.
واقعا اسکار بهترین فیلم برداری هم برازنده این فیلم بود. صحنه هایی از فیلم واقعاً مو رو به تن آدم سیخ میکنه. مثلاً او صحنه یی که موفق شد نفت رو به دست بیاره . خیلی خونسرد نشسته بودو از دور نگاه می کرد. دیدنش رو به همه فیلم دوستا پشنهاد می کنم.

دیدن No Country for old men رو هم پیشنهاد میکنم. همونطور که ممکنه بدونین تو این فیلم هم Javier Bardem با بازی خارق العادش موفق شد اسکار هنرپیشه نقش دوم مرد رو بگیره.

آخرین حرفمون

noreply@blogger.com (مهدي) — Sat, 19 Jul 2008 18:54:00 +0000

دیشب ساعت حدوداً 3 صبح موبایلم زنگ خورد، .....0912155
نمیشناختم شماره رو. اما میشد حدس زد کیه. یه زمانی واسه ما مهمترین بود.

تا گفتم بله گفت:

"نمیخواد هیچی بگی. من فقط میخوام حرف بزنم. اونی که انداختی گردنت مرامت رو به بهترین وجه نشون میده. مثله مثله مرامته. نرم و سبک. کلی به درد میخوره. اما خدا نکنه تند تو دستت تکونش بدی، یا خلاف جهتش روش دست بکشی. همچین نرم و راحت آدمو میبُره میره تو. توام همینی. خوبی و نرم ، اما خدا نکنه یکی یه کمی سفت بگه بهت.
مهدی تو بدجوری می بُری، در عین نرمی و سبکی. آخه میدونی مشکلت چیه؟ خوده اونی که ساخته تورو هم خوب میدونه که اگه خودشم اشتباه کنه تا ته می بُریش.
یادته بهت گفتم اینی که گردنته بهت خیلی میاد؟ حالا ایمان اوردم.
راستی دارم میرم دبی. نمیدونم دیگه هستم یا نه. فرقیم میکنه؟"

گفتم همین؟

گفت: "شبت بخیر Razor"

کلی فکر کردم . مشکل از منه؟

صد روز

noreply@blogger.com (مهدي) — Mon, 30 Jun 2008 17:55:00 +0000

گویا فقط 100 روز دیگه مونده که بتونم هر وقت که میخوام بتونم بخوابم تا 10 صبح
گویا فقط 100 روز دیگه مونده که من خلاص شم از این بدبختی که توش گیر کردم.
گویا فقط 100 روز دیگه مونده که من بتونم کاری رو بکنم که 5 ساله منتظرشم.
گویا فقط 100 روز دیگه موتده بتونم برمو از نزدیک ببینم چیزی رو که سالهاست منتظرشم.

.
.
.

اما کاش.... فقط 100 روز دیگه مونده بود تا ...

The Book Of Austerity

noreply@blogger.com (مهدي) — Wed, 12 Dec 2007 21:47:00 +0000

شهرام ناظری شاهکاری ارائه کرده بنام The Book Of Austerity. نمیدونم بدرستی نام این آلبوم رو چی ترجمه کنیم. شاید چیزی شبیه به "کتاب ریاضت" . اینش چیز زیاد مهمی نیست. به عقیده من ، کسی که 12 ساله دارم با عشق موسیقی شهرام ناظری رو گوش می کنم این البوم یکی از حرفه ای ترین و در عین حال جزو فوق العاده ترین آلبوم های ناظری از نظر سازبندی و زیبایی اشعاره. ناظری به کمک سه تار، کمانچه ، دف و تنبک و عود شاهکاری ساخته که براستی مو رو به تن آدم سیخ می کنه. حالت شناور موسیقی تو کل کار، تداعی کاملاً حرفه ای موسیقی از حس اشعار، هماهنگی کار گروهی با نام قطعه. واقعا این آلبوم بدعتیه تو موسیقی سنتی ما.

یک کار کاملاً Progressive . واقعا دستمریزاد به شهرام ناظری. شب مارا ساخت.

Children of bodom, Blooddrunk

noreply@blogger.com (مهدي) — Fri, 30 Nov 2007 16:57:00 +0000

بعد از 3 سال انتظار بي وقفه تا چند ماه ديگه Children of bodom‌ ششمين آلبوم استديويي خودشو Release‌ ميكنه. شايد بشه گفت تو اين چند سالي كه به موسيقي متال علاقه مند شدم هنوز هيچ گروهه ديگه يي نتونسته كاملا با روحيات من جور دي بياد. و من از اين بابت خوشالم كه بازم COB‌ داره آلبوم جديدي ميده و مارو واسه حداقل چند ماه ديگه بيمه ميكنه.

اطلاعاتي كه خود گروه از آلبوم جديد منتشر كرده به اين ترتيبه:

نام آلبوم: Blooddrunk
زمان ضبط: اكتبر و نوامبر 2007. كار ضبط الان تموم شده.
كاور آلبوم: هنوز آماده نيست.
ترك ها:‌9 تا ترك از خوده COB و 4 تا هم كاور.
زمان Release: آپريل 2008. يعني 4-5 ماه ديگه.
اسم تمام تركها هنوز مشخص نشده . چون هنوز Lyric‌هاشون كامل نيست.

چيزه جالبي كه Alexi راجع به اين آلبوم گفته بود اينه كه اين آلبوم مثل آلبوم هاي قبلب گروه با همون Theme هميشگي اونها يعني Fuck you ه. يعني Lyric‌هايي مشابه با اونچه كه تاحالا از COB‌ديديم. فقط اينبار گفته كه البوم Progressive‌تر از كارهاي قبليه. اميدوارم.

تاثير موسيقي بر انسان

noreply@blogger.com (مهدي) — Mon, 24 Sep 2007 18:42:00 +0000

داشتم يه گشتي ميزدم تو اينترنت راجع به تاثير پذيري ذهن از موسيقي. بيشتر نظرم پيدا كردن مطالبي بود راجع به اينكه ذهن آدم ميتونه يه آن از زمان رو تسخير كنه براي هميشه تو خودش به كمك موسيقي ، و هميشه با شنيدن اون تكه از موسيقي حال و هوا و حس نوستالو‍يك اون آن رو دوباره به ياد بياره. كلي مطلب پيدا شد. اما يه سايتي اطلاعات جلبي راجع به تاثير موسيقي بر ذهن بشر از همان دوران جنيني نوشته بود كه به نظرم خيلي جالب اومد. يه خلاصه يي از اون مطالب رو اينجا آودم. اونجا گفته بود كه همونطور كه غذا و دارو براي بدن لازمه، موسيقي هم بايد جزو لاينفك زندگي هر انسان نرمالي باشه. نوشته شده بود كه حالات جنين رو زير نظر گرفتن هنگامي كه مادر به موسيقي گوش ميده. و به اين نتيجه رسيدن كه نوزاد در شكم مادر از 3 ماهگي ميتونه موسيقي رو درك كنه. اينجاش خيلي جالبه: طپش قلب نوزاد با موسيقي Rock افزايش پيدا كرده و با موسيقي Classic‌به نرمال ترين حد ممكن رسيده. يعني بهتر بگم، با ملوديهاي موسيقي موزارت به حالت نرمال برگشته. تو آزمايشهاشون متوجه شدن كه سالها پس از تولد هم كودك به موسيقي كه در زمان جنين بودن شنيده واكنش نشان ميده. و حتي در سال اول پس از تولد هم تونسته بودن گريه كودك رو با موسيقي كه در جنين شنيده بوده كنترل كنن. كودك با موسيقي كه بر پدر و مادرش تاثير بگذاره شديدا تحت تاثير قرار ميگيره. موسيقي در دوران جنين كمك ميكنه به رفتار جنين در بزرگسالي، به عنوان مثال بر سيستم عصبي، صبر و تحمل و طاقت و طرز صحبت و غيره. بر شيوه تنفس و سلامتي بدن اونها هم تاثير گذاره. در بزرگسالان هم به راحتي با موسيقي موزارت توونستن بر بيخوابي ،‌اظطراب غلبه كنن و كلي چيزاي جالب ديگه.

من چند سال پيش يه جلسه اي به نام Music for the Mind‌ تو تهران هم رفتم كه اونجا هم تاكيد زيادي بر تاثير موسيقي موزارت بر ذهن آدمي داشت. الان بعد از خوندن اين مقاله باز ياد اون افتادم. تو اون جلسه بر "تاثير شنيدن موسيقي فعال" بر يادگيري خيلي تاكيد داشت.

به همين سادگيم موسيقي بر يادگيري، اظطراب، بيخوابي،‌طپش قلب، عصبي بودن، آرامش، به ياد آوري خاطرات چه تلخ و چه شيرين تاثير ميگذاره. همچنين چند وقت پيش توي سايت ديگري خوندم كه ذهن خودمون را با "بد شنيدن" خراب نكنيم . اين سايت تاكيد زياده بر سبك موسيقي كه گوش ميكنيم داشت و ميگفت روي خلقيات آدم تاثير ميگذاره،‌هرچند من اعتقاد دارم كه خلقيات ماس كه تعيين ميكنه چي گوش كنيم. من خودم به اين موضوع خيلي علاقه دارم. اون سايت رو دوباره پيدا ميكنم و راجع به مطالبش اينجا مينويسم.

اولين / بهترين - ايراني / تقليد

noreply@blogger.com (مهدي) — Thu, 20 Sep 2007 20:14:00 +0000

نظر من اينه كه تو صنعت كامپيوتر تو دنيا هميشه كساني برنده هستن كه اولين باشن. يعني خلاقيت بوجود آوردن يك ايده موفقيت هاي بزرگتري ايجاد ميكنه تا تقليد از يك ايده. اگر بخوايم تو يك پريود كوتاه زماني اين مسئله رو مورد توجه قرار بديم شايد حتي كساني كه دارن از سيستم تقليد استفاده ميكنن موفق تر از خالق اون ايده باشن و سود بيشتري به دست بيارن، اما مطمعنا در دراز مدت هميشه خالقين موفقيت هاي بزرگتري بدست ميارن. من اين موضوع رو با چند تا مثال ساده واضح تر بيان ميكنم.

سايت معروف (و دوست داشتني واسه ما ايراني ها) يعني Orkut: اولين سايتي بود كه مبحث Global Community به اون شكل خاص و زيبا رو به ما نشون داد، در كوتاه ترين زمان ممكن حداقل 3 سايت مشابه فعال شد، اما هيچ كدوم محبوبيت اولي و خالق ايده رو بدست نياوردن. Gazzag‌ ، Hi5 و كلي سايت ديگه كه اگر دنبالش باشيم ميتونيم 10 تاي ديگه رو مثال بزنيم.

Apple به كمك Mac OS‌ اولين سيستم عاملي بود كه توانست Graphic به كار بگيره و كار با كامپيوتر رو لذت بخش كنه. كنار گذاشتن Command Line‌ و استفاده از ابزار زيبا اولين بار توسط Apple نمايش داده شد و بعدها توسط شركت Microsoft‌ به كار گرقته شد. كساني كه با Mac OS‌ سرو كار دارند ميدانند كه Mac OS‌ در امر گرافيك هنوز هم از Windows‌ سرتره.

Apple‌ به كمك iPod‌ اواين محصولي را ارائه كرد كه ديديم ميشه هزاران آهنگ و Video‌و عكس رو تو جيبمون جا بديم. بعد ار iPod‌دهها محصول مشابه هم وارد عرصه موسيقي شد. Cowon ، Creative و Microsoft جزو كساني بوده و هستند كه دوست دارند روزي بتوانند با iPod‌ مقابله كنند. اما همچنان خالق ايده يعني iPod‌محبوبترين محصول در اين زمينه است.

حالا جايگاه ايرانيها تو اين مقوله كجاست؟ جوابش كاملا واضحه، ما در مورد تقليد يد طولايي داريم. مثال ميزنم:

FarsiQ‌: نرم افزا نوشته شده و تقليدي از ICQ . ‌همينطور كه ميدونين ICQ‌ هم جزو همون ايده هاي خلاقه.
Persianblog:‌ و كلي سايت مشابه نمونه هاي فارسي شده سيستم Blog‌ كه بازهم ايده اصلي غير ايراني بوده!
ويويو: نمونه فارسي شده سايت Twitter و ميدونين كه Twitter از همون ايده هاي خلاقه.

باور كنين كه ميشه 2000 تا ديگه مثال اينطوري زد. من بعيد ميدونم براي دلخوشي هم كه شده بتونيم 1 نمونه كار پيدا كنيم كه خلاقيت ايراني پشتش بوده باشه و خارجي ها اونو از ما تقليد كرده باشن و ما (از جمله خودم) هنوز هم داريم دوره خودمون ميچرخيم و نميدونيم مشكل كجاس كه ما نميتونيم موفق باشيم و محصولي كامپوتري توليد كنيم كه تو دنيا مطرح بشه. واقعا چرا هميشه بايد مقلد باشيم؟!

عكاسي بازي نيست

noreply@blogger.com (مهدي) — Sat, 15 Sep 2007 16:53:00 +0000

نميدونم شما اين تبليغ Canon‌ رو تو ماهواره ديدين؟ توش ميگه: "اكنون ديگر زمان بازي فرا رسيده است". به نظرم از بنيادش اين اشتباه ترين حرفيه كه ميشه راجه به دوربين و عكاسي زد. شايد اين رو بشه نسبت داد به فلسفه وجودي دوربين هاي ديجيتال و اينكه عكاسي رو انقدر ساده و دم دست كرده كه شايد واسه خيلي ها عكاسي يه بازي هيجان دار باشه و شايد باز هم همين فلسفه پشت كار باشه كه عكاسان قديمي و حرفه اي دنيا هنوز هم عكاسي رو عكس انداختن با دوربين آنالوگ ميدونن. اما حداقل براي من آماتور كه صرفا از عكاسي لذت ميبرم عكاسي واقعا ، "واقعا" چيزي فراتر از يك بازيه. عكاسي حبس كردن يك تصوير تو يك آن از زمانه، عكاسي ثبت چيزيه كه ديگه بر نميگرده ، حسيه كه ديگه تكرار نميشه. عكاسي به واقع يه عشقه. نسبت دادن اون به بازي بي انصافانه ترين حركته به نظر من. من خوب ميفهمم كه اينها تنها تريك هاي تبليغاتي براي فروش بيشتر و بيشتره، اما خيلي هوشمندانه تر ميشه به اين مقوله پرداخت. آنسل آدام ميگه:

Sometimes I do get to places just when God's ready to have somebody click the shutter

اين عكس رو من تو آستارا كنار يك شاليزار گرفتم، يك آن كه مطمئنم واسه من ديگه ممكن نميشه، يك آن كه خدا 3 تا پرنده رو تو گويا ترين وضعيت كنار هم چينده!

19 shahrivarـ

noreply@blogger.com (مهدي) — Mon, 10 Sep 2007 15:43:00 +0000

امروز،‌ يعني 19 شهريور ، سالگرد يكي از بزرگترين نقاط عطف زندگيه منه. يعي 7 امين سالگرد شروع كار من در محل كار فعليم.

و بي شك من اين رو يكي از بزرگترين دلايل تحول زندگيم ميدونم. چون از كنار اين كار بود كه به چيزايي رسيدم كه شايد يه زماني فقط برام يه رويا بود!

من اينارو مديون 2 نفر ميدونم كه هرچي بلدم مديون اونهام! محمدرضا و بابك كه اميدوارم هميشه و همه جا موفق باشن!

CRACKER

noreply@blogger.com (مهدي) — Sun, 02 Sep 2007 20:04:00 +0000

يكي از بهترين روزهاي عمرم روزي خواهد بود كه يك Cracker خوب بشم. مطمئنا اون روز از فرط خوشحالي يه بلايي سر خودم ميارم.

دوم اينكه همينجا مراتب تشكر خودم رو از Steve Jobs و تمامي خانمها و آقاياني كه در ساخت iPod‌ دست داشتند اعلام ميكنم . واقعا دست مريزاد. اطمينان دارم حالاحالاها كسي به گرد پاشون هم نخواهد رسيد. حتي Microsoft‌ با Zune!

Systematic Chaos

noreply@blogger.com (مهدي) — Tue, 28 Aug 2007 20:14:00 +0000

يعني چقدر خلاقيت،
چقدر دانش موسيقي،
چقدر هماهنگي گروهي،
چقدر استعداد ذاتي،
چقدر ذهن خلاق بايد وجود داشته باشه كه يك گروهي بتونه موسيقي بسازه كه با هر آهنگش حس جديدي بهت القا بشه و با هر سولوش جدي جدي موي تن آدم سيخ شه. واقعا Dream Theater‌ ميتونه يه شاهكاري مثل Systematic Chaos بسازه!

Renewal!

noreply@blogger.com (مهدي) — Tue, 21 Aug 2007 13:01:00 +0000

امروز روز تجديد خاطره بود ، با يك عكس قديمي ، با دوربينم ، با وبلاگ قبليم!

1)‌ امروز براي دومين بار به يك مجله هندي اجازه دادم عكس قديمي من به اسم A secret place‌ من رو تو مجلشون چاپ كنن!
2) بعد از 7 ماه دوباره دوربينم رو برداشتم و باطريشو شارژ كردم. شايد به اميد اينكه دوباره عكس بندازم.
3)‌ امروز دقيقا 4 سال و 25 روز از آخرين پست من تو وبلاگ قبليم ميگذره. يادش بخير. چقدر دوست داشتم اون وبلاگ رو!

I AM NOW DIFFERENT

noreply@blogger.com (مهدي) — Tue, 14 Aug 2007 17:34:00 +0000

به جرات میتونم بگم تو هفته گذشته بیش از 10 بار از دوستام و نزدیکام یه جمله تکراری شنیدم: "مهدی چقدر تو فرق کردی با قبلت". عادت کرده بودم به این جمله تا که کسی اینو بم گفت که یه الان سهم بزرگی از خاطرات من شده. دیگه از کنار این جمله نمیشه راحت گذشت!

به نظر خودم من جدیدا به دورو برم نگاه میکنم، و لحظه ای از کنار همه چیز میگذرم. اما از حسرت زمانهایی که از دست دادم و دارم میدم نمیتونم بگذرم.

غرور

noreply@blogger.com (مهدي) — Fri, 10 Aug 2007 08:25:00 +0000

به جرات ميتونم بگم تو زندگيم هر چي كشيدم ار اين غرورمه! يعني حاضرم به بدترين چيزا تن بدم ، اما به غرورم و شخصيتم كوچكترين خدشه اي وارد نشه! حتي واسه كار خودمم اين غرور رو زير پا نميذارم!

و شك ندارم به همين دليل يك روز با مخ زمين خواهم خورد! اما هنوزم غرور ارجح ترينه واسم!

ميگرن

noreply@blogger.com (مهدي) — Wed, 01 Aug 2007 18:35:00 +0000

عكس العمل شديد به نور زياد،
سرگيجه هاي گذرا و گاهي طولاني،
حالت تهوع.

اينا همه يك نويد ميده، كه باز دوره ميگرن من داره شروع ميشه!

خدا عقلت بده

noreply@blogger.com (مهدي) — Sun, 29 Jul 2007 14:49:00 +0000

تکرار یک خاطره واسه دومین بار با یکمی تفاوت تو همین هفته گذشته، اما من اولی رو مینویسم.
"داشتم از شرکت برمیگشتم خونه، حدود ساعت 8 شب. زمستون بود. هوا تاریک شده بود. تو تاکسی من پشت راننده نشسته بودم ، یه دختری 22-23 ساله که معلوم بود دانشجو بود کنار من و یک خانم مسن هم بغلش. جلو هم یک آقای خیلی اتو کرده و مرتب. بارون شدیدی میومد. من سرم رو گذاشته بودم رو صندلی و هدفونم تو گوشم بود. Alexi Laiho داشت میخوند و منم کاملا تو حال خودم بودم که احساس کردم کسی میزنه به پام. سریع چشمامو باز کردم دیدم دختره داره نگام میکنه. یک لحظه گفتم من دارم اشتباه میکنم. دوباره سرمو گذاشتم و چشمامو بستم. 1 دقیقه گذشت و اين مسئله تکرار شد. اینبار همینکه چشمامو باز کردم دختره بدون اینکه حرفی بزنه دراز شد و هدفون رو برداشت و گذاشت توی گوشش! 10 ثانیه ای گوش کرد و هدفون رو در آورد. یکمی منو نگاه کردو گفت <<خدا عقلت بده، واسه این اینطوری داری حال میکنی؟ >> من یکم نگاش کردم. تا اینکه اومدم حرفی بزنم گفت <<من کلی از مسیرم دو شدم. آقا من همین کنار پیاده میشم!>> یه 10 دقیقه ای من بهم شوک وارد شده بود. اصلا نتونسته بودم جوابی بدم! فقط یادمه موقع پیاده شده گفت خیلی باحال سرتو تکون میدادی! اما بعدش به این نتیجه رسیدم که واسه Alexi به آدم دیوونه هم بگن خیالی نیست. اما تو تکرار این ماجرا کلی بحث شد بین ماها که سر فرصت میگم چی شد!

پی نوشت: خدا وکیلی چقدر Style ی که Alexi موقع سولو زدن میگیره قشنگه! تو عکس مشخصه . آرزومه کمتر از 2 سال دیگه از نزدیک ببینمش.

پی نوشت 2 : من و Alexi الان 4 ماهه شلواری که میپوشیم یکیه. منم مثل اینی که تن Alexi ه میپوشم. اینم تو عکس مشخصه!

Brain Drain

noreply@blogger.com (مهدي) — Wed, 25 Jul 2007 17:46:00 +0000

طي 48 ساعت گذشته بطور تصادفي برخوردم به كتاب "فرار مغزها ، بررسي مهاجرت نخبگان از زواياي گوناگون" وبا كمال ميل خوندمش. علاقه مندان به اين مسئله فرار مغزها رو شديدا توصيه ميكنم به خوندن اين كتاب. نويسنده كتاب "حسن وقوفي" و ماله انتشارات "زهد" هستش اين كتاب.

يه پاراگراف تو اين كتاب از همه بيشتر توجه من رو جلب كرد. عينا اين پاراگراف رو براي شما آوردم اينجا. فقط قبل از خوندن اين موضوع رو در نظر داشته باشين كه اين كتاب چاپ سال 81 هستش و شايد آمار با حال حاظر يه كم اختلاف داشته باشه:

"در حال حاظر بيش از 150 هزار نفر مهندس و پزشك ايراني در آمريكا زندگي ميكنند. بر اساس اطلاعات بدست آمده تمام وروديهاي 2 رقمي كنكور سراسري دانشگاهها در سال دوم تحصيلي خود براي ادامه تحصيل پس از دوره ليسانس از بهترين دانشگاههاي دنيا با بهترين امكانات نامه دريافت ميكنند. حدود 90 نفر از 135 دانش‌آموزي مه در 3 سال گذشته در المپيادهاي مختلف علمي صاحب مقام شده اند در يكي از بهترين دانشگاههاي آمريكا تحصيل ميكنند كه اميد به بازگشت آنها تنها 3 درصد است".

حالا يه كف مرتب به افتخار خودمون، نه واسه فرار مغزها كه واسه فراري دادن مغزها!