Erce Özgeçen

World Tour Photo Album 2010-2011

2013-12-04T20:27:00.001+02:00

World Tour 2010-2011, a set on Flickr.

Son Durak Ürdün

2011-10-05T23:03:00.008+03:00

Eylül ayında Hindistan Mumbai'den Ürdün Amman'a ucmustum.

Havaalanına varmamla kuru çöl havasını burnumda hissettim. İnternetten buldugum bedewi otele ulastım ve geriye kalan 5 günümü iyi degerlendirmek uzere 2 Avustralyalı ile beraber, biraz kosturma bir tur ayarladım. Ramazan Bayramı sebebiyle ulaşımda sıkıntı olabilecegi icin bir araba ve söförüyle anlastık. 5 gün icinde Dunyanın 7 harikasından Petra antik kenti, çölde safari ve kamp ardından çöl kanyonlarında yürüyüş yapıp deniz seviyesinin 400metre altında yer alan ölü denize ulasıcaktık.

İlk gün bayramında ilk günüydü, sabahleyin ezan ve cocukların maytap sesleriyle uyanıp düstük yollara. Çölleri aşıp vardık Petra'ya. 120 lira gibi ucuk bir rakam olan giriş ücretini el mahkum ödeyip dar kanyonlar arasında kmlerce yürüdükten sonra, Indiana Jones filminden yıllardır bildigim Petraya ulastık. Petra'yı sadece çöl kanyonları arasında bir manastırdan ibaret zannediyordum, Karsılastıgım kmlerce uzunluktaki sehir görülmeye degermiş. Çöl sıcagında sehri kesfetmek uzere kanyonlara gizli efsane bölgede saatlerce yol aldık. Etkileyici bir gün ardından humus ve pilic cevirme üstünede künefeyi mideyi indirip geceyi Petra sehrinde gecirdik.

Petraya Gidis Yolu

Petra

Ertesi gün çöl sıcagına yakalanmamak icin erkenden yola cıkıp Wadi Rum denilen "harbi çöl" dedigim bölgeye ulastık. Wadi Rum'da sık rastlanan çöldeki kamp yerlerinden birine yerlesip iyi bir ögle yemegi ardından çölde safari icin yola koyulduk. Aksam serinligine dogru kiraladıgımız 4*4 pick-up'un arkasında oturup tozutarak çölün derinlerine yol aldık. Arada sırada gördügümüz entresan kanyonlarda durup ufak yürüyüş ve tırmanışlar ile çölün zorluklarını hissetmeye çalıştık. Hatta ben durumu biraz abartıp kampa dönüşün son 2-3 kmsini kendim yürümeye karar verdim. Yönüm belli ve hava artık serinlemeye, hatta güneş batmaya yakın oldugu icin cok zorlanmadım ama kucuk gorunen kum tepelerini tırmanmak gercekten kolay degildi. Ama inişlerde ayrı bir keyifti. Kimi zaman aşagı ucarcasına kosuyordum, kimi zaman yuvarlanıyor, atlıyor zıplıyor, bir yandan da fotograf ve vidyolar cekmeye ugrasıyordum. Az olan zamandan sonuna kadar faydalanmaktı amacım. Arada sırada yanımdan gecen develi çöl adamlarının izlerini takip ede ede, en sonunda sag salim kamp yerine ulastım. Bayram sebebiyle kampta hazırlanan ziyafetin tadını cıkarıp kurak iklimden dolayı cok daha fazla belirgin olan yıldızlar ve berrak samanyolu esliginde de uyuya kalmışım.

Colde Kamp

Colde Ziyafet

Sabahleyin gün dogumu ile uyanıp boş çölde son bir yürüyüş ardından geri Amman yolunu tuttuk. Ammanda dinlendirici bir aksam ardından sabahleyin Ölü Deniz'e gitmek uzere tekrar yola cıktım. Amacım dünyanın en alcak(Deniz seviyesinin 400m altı) dogal rezervi olan Wadi Mujip kanyonunu takip edip ölü denize ulasmaktı. Kanyonun basında tanıstıgım ispanyol arkadasla beraber, dar kanyonun çölde ısınmış sıcak sularının kimi yerde boyun seviyesine ulaştıgı yerlerde yürüyerek, yüzerek, şelalerden kayarak keyifli bir yol kat ettik. Sıra gelmişti cok yuksek miktarda minarel iceren ölü denize girmeye. Arabanın şöfürü denize girmenin yasak oldugunu ancak belli tesislerden yada otellerden girilebilecegini söylüyordu. Giriş ücretleri ise yine ucuk ve komik rakamlardı. İnat ettim şöföre bedavaya girmek istedigimi söyledim. Amacım sisteme karşı gelmekti, 100lerce km uzunlugundaki sahil şeridinde belli yerlerden girme kuralı sacma gelmişti. En sonunda şöför ısrarlarıma dayanamadı, bir kenara cekti ve dikkatli olmamı söyledi. Ben kendimden emin adımlarla giderken denize yaklastım ve ayagım 40 santim camura saplandı. Anca o zaman anladım yasagın sebebinin bataklık oldugunu. Zar zor camurdan ayagımı cıkarıp taşlı bir bölge buldum ve ordan suya girme fırsatı buldum. Sudaki kaldırma kuvveti o kadar yuksektiki batma imkanı yoktu. Sanki deniz yatagında gibi bir hisle suyun ustunde rahatca yatabiliyordum. Bir hata edip kafamı suya soktum ve tadına baktım. Az daha kusacaktım. Mide bulantısıyla gözlerimi actım ve gözüme kacan bir kac damla su sebebiyle 15 dakika agladım. Üstüne birde sudan cıktıktan sonra güneş altında cildim yanmaya başladı, saf suyla durulanmak gerekliymiş. En sonunda dersimi aldım ve ölü denize neden ölü deniz dediklerini anlamış oldum.

Biliyordum ki Dunya Turumun son saatleriydi. Melankoli başlamıştı. Ammana döndükten sonra son saatlerimde Ürdün'de yapılan tek tük iyi yemekten biri olan künefeyi yemek üzere Habibah denilen tatlıcıya gittim. Bu tatlıcı önündeki kalabalık son fotoraflarım olacak derken deklanşore bastım ve makinam takıldı ve lensinde sorun bildirdi. İnanılmaz bir rastlantıydı. 1senedir bana eslik etmiş, her tür koşulu atlatmış Canon G11'im sanki turun sonunu anlamış gibi takıldı kaldı. Büyük baglılıgım oluşmuş yol arkadaşımın büyük ihtimal çöl tozları lens dişlilerini tıkamıştı. Benim icin cok duygulu anlardı.

Ertesi gün ucagıma binip Antalya ustunden gecerken gözlerim doldu, hep batıya gidip dogudan vatanıma dönmüştüm. Ne günler gecirmiş, ne guzel dostlar edinmiştim. Cok farklı insanlarla anlaşmaya çalışmak, iletişim yeteneklerimi arttırdı. Dogayı tanıdım, farklı iklim kosullarını hissettim, onlara adapte olmayı ögrendim. Yaşadıgım zorluklar, rastlantılar bana hayat ile ilgili cok sey ogretti. Bana hayatta istedigim seylerin bir sekilde karsıma cıktıgını fark ettirdi. Buda farklı bir huzur getirdi. Arkadaslarım soruyorlardı "Alışabilecek misin?" diye. Alıştım çoktan, şimdi yeni hedeflerim var. Şimdi önümüzdeki maçlara bakma zamanı. Bakalım daha neler olacak. Hatta simdiden yazdigim bir gezi yazisi ile adriatik denizinde ETS gemi turu kazandim. Simdi 3 haftaya gidecegim. Hindistan'da yogilerin dedigi gibi "Shanti Shanti" sakin sakin yola devam...

ve Urdun Fotograflarim:

Urdun'de Ben

Pazar Yeri

Seker Kamisi

Petra Gozukur

Johnny Depp'e benzeyen Kum sanatcisi

Petra Vadisindeki Sehir

Maklooba

Geceleyin Colde Yildizlar

Amman

Amman'da Gece

Himalayalar'dan Goa'ya Hindistan

2011-09-15T14:25:00.005+03:00

Temmuz ayında Hong Kong'dan Hindistan Delhi'ye ucmustum.

Yaklasık 1.5 ayımı gecirecegim Hindistan'da sıcaklardan kurtulmak icin Kuzeye gitmek uzere Delhi'ye varır varmaz, otobus garının yolunu tuttum. Gayet modern havalanı ekspresinden sonra sardalya tenekesine benzeyen metro ile otobus garına ulastım. Heryere atılan çöplere ve duyarsızlıga en başlarda çok canım sıkıldı ama buranın Hindistan oldugunu idrak ettikten sonra ülkenin heryerinde rastlayacagım plastik atıkları, ülkeden keyif almak için malesef görmezden gelmeyi ögrendim. Otobus garında amacım Himalayaların eteklerindeki Manali'ye ulasmaktı. Gecenin bir yarısı Manali otobusunu bulamayınca yol uzerindeki Chandigarh'a yol aldım. Otobuste yanımda oturan ögrenci arkadasla muhabet sonunda Chandigarh'ta üniversite yurdunda yaz sezonu oldugu icin bedavaya kalabilecegimi ögrendim ve ilk gecemi yurdun odalarında gecirdim.

Sabahleyin genclerle okul kafeteryasında takılıp sinemaya Bolywood filmlerinden Delhi Belly'yi izlemeye gittik.

Kaldigim Universite Yurdu

Otobuste Camin Acilmasi Zor olan yolculugu keyifli bir seyir turuna ceviriyor

Manali Otobusu

Aksamleyinde otobusume atlayıp Himalaya eteklerindeki Manaliye gittim. Mis gibi havasıyla Manali'de kendime gelmistim. 2000M'de bizim Dogu Karadenize benzeyen dogası ve havası ile enerji bulup cevre daglarda tepelerde trekking yaptım. Neredeyse her kösede yetisen kenevir doganın bir parcası olup, onları tüttüren lokaller rahat ve derdiyok görünüyorlardı.

Dolunay sebebiyle eski Manali olarak adlandırılan bölgedeki hindu tapınagındaki tören 3 gün boyunca renkli görüntüler sundu ve Hindistandaki ilk günlerimde asagidaki güzel fotograflari yakalamamı sagladı.

Manali

Kuzey Hindistan ile ilgili plan yapilip notlar alinir

Enfes Biryani

Himalayalar

Dag Koy Evleri

3 Gun Suren hindu toreninde pirinc pisiyor

Gece Manzaralari

Kenevir Doganin bir parcasi

Yemek Menusu

Dal Fry - Mercimek Yemegi

Keyfi Yerinde

Temiz Havada Yuruyus yaparken

Manali'de Kaldigim Oda

Ormanlar

Lezzetli Sebze Yemekleri

Yogiler

Yuruyus Esnasinda tanistigimiz adamla uzun uzun arkadaki manzarada muhabbet etmistik

Hostel Arkadaslari ile Ogle Yemegi

Dik Yamaclari Tirmanirken

Egrelti Otlari

Dagin Basinda rastladigimiz adamin kulubesinde cay demleniyor

Cay Keyfi

1 hafta Manali'de dinlenip Hindistan rotamı belirledikten sonra daha kuzeyde ve daha yukseklerdeki Leh'e gitmeye karar verdim. Dunyanın en tehlikeli yolu olarak bilinen Keylong gecidini asıp Minibus ile inanılmaz bölgelerden gectik, arada sırada yasanan toprak kaymaları ve yuvarlanan kayalar sebebiyle dura kalka 400Km yol 24 saat sürdü. En sonunda dünyanın en yuksek ikinci gecidi olan 5300m'deki Taglangla gecidini asıp Leh'e varmıstık. Yolun langır lungur toprak olması ve yuksek rakım'dan kaynaklanan oksijen eksikligi 1 gün bizi uykusuz bırakınca hasata dönmüş hallerimizle pazarlıkla ugrasamadan buldugumuz ilk otellere yerlestik.

Toprak Kaymasindan tikanan yollarin durumu

Hasat ve Bitkin Halde cektigim video

Enfes Manzaralar

Yolda Dinlenme noktalari

Cay keyfi

Daha yukari cikiyoruz

Toprak Kaymasi ve yol acma calismalari

Rakim 5000m, Bu Yukseklige Bisiklet ile cikmak Yurek ve Ciger ister

Lezzetli yol ustu yemekleri

Dunyanin en yuksek ikinci gecidi. 5300m

Ucakla erismek de mumkun olan Leh 3000 küsür metrede kurak bir bölge. Tepelere yerlestirilmiş olan budist manastırları mimari güzellikleri ve içerlerindeki kültür ile görülmeye degerdi. Geceleri ise yıldız şov. Havanın kuraklıgı ve yuksek rakım sebebiyle kendinizi uzayda hissedebilirsiniz.

Yukarilarda bir manastir

Manastir

Dogal ilaclar hazirlayan rahipler

Manastir

Cati izolasyon ve Kutsanmis taslar

Tibet Manastirlari

Rafting Sonrasi

Tibet Mantisi Momo

Sabah Omlet

Yolda tanıstıgım bir takım arkadas ile 3 gün icinde Himalaya sularında rafting ve cestili gezmeler ardından Pakistan sınırında Musluman yogunluklu Kashmir bölgesindeki Sirinagar'a yola düştük.

Hindistan'da ulasım ucretleri ucuz oldugu icin bu sefer 6 kişilik bir jip ayarlayıp biraz daha konforlu bir yolla 16 saat uzaktaki Sirinagar'a vardık. Bu sehirde guzel göllerin uzerindeki hareket etmeyen gemi evlerde(House Boat) konaklamak adet imiş diyip bizde bir tane ayarladık. Sakin göl üzerindeki taxi kayıklar ile turist turist gezdik dolandık, dinlendik.

Srinagardaki Odam

Kaldigimiz Bot evin balkonu

Balkon Muhabbetleri

Balkon Manzaralari

Aksam Yemegimiz Tencereyle Bot Evimize servis yapildi

Kashmir - Pakistan sinirinda guvenlik gucleri her yerdeler

Kasmir Manzaralari

Cami

Kayik Turu Yapiyoruz

Gol kenarindaki Bot Evler

Renkli Hindistan Otobusleri

Korili Mercimek Pilav

2-3 gün ardından Dalai Lama'nın yasadıgı barış kenti olarak anılan Dharamsala'ya yola düştüm. Dharamsalada Tibet kültürü ile Tibet budizmine özgü manastırlarda, o bölgelerin ruh halini ve Dalai Lama'nın Tibete özgürlük icin verdigi mucadeleyi biraz olsun ogrenme firsatim oldu.

Dharamsala Yolunda yemek molasi

Omrumde karsilastigim en ilginc olay tabiiki Hindistanda oldu. Fotografta gordugunuz adamin sirtinin ortasindan cikan sopa ayni zamanda onunden cikmis halde. Benim nefes nefese ciktigim yokusu normal bir sekilde cikiyordu. Halen aklim almiyor. O esnada zaten soke oldugum icin beynim durumu reddetmisti ve konuyu ogrenmek istememistim. Bir fotograf cekip uzaklastim. Bildigim kadariyla Hindistanda Yogiler bu tarz anormal deneyimleri deneyimleyerek kendilerini feda ediyorlar. Ama o sopa insanin ortasindan gecmisken nasil hayatta olup, yuruyebildigiyle ilgili hic bir fikrim malesef yok.

Dharamsala Aksamustu

Oynanan ilginc bir oyun. Tas dizilmi ile bir strateji oyunu olan bu oyunda Karsi rakibin taslarini kosedeki delikten iceriye dusurmeye calisiyorsunuz.

Hindistan'da Favori fotograflarimdan bir tanesi. Dharamsala.

Momo.

Dharamsaa'da, Dalai Lama Posterleri heryerde

Saat Yonunde cevirilen bu carklara ozel mantralar yuklenmis ve iyi enerji sagliyor

Nefis Bir Tibet Mantisi

Aile ile Skype yapiyorum :)

Himalaya Suyu

Tekrar uzun bir yolculuktan sonra Parvati vadisi denilen doga harikası bölgeye ulastım. 2 Nehrin kesişim noktasındaki Kasol kasabasında kalıp çevre köylere yürüyüşler yapıyordum. Dikkatli yürünülmesi gereken bu rotalarda kimi zaman üzücü kaza haberleri kulagımıza geliyordu.

Parvati Vadisinin dev kozalaklari

Lezzetli Sebze yemekleri

Israililerin yogunlukta tatile geldigi Kasol koyu

Sebzeli Lazanya

Odamin Balkonunda Manzara keyfi yaparken

Odamin Manzarasi

Saygideger Shiva ile

Sans Bocekleri

Parvati Koylerinden birisi

Kizarmis Momo

Odamdan Aksam Manzarasi

Yazlari Himalaya, Kislari GOA'da yasayan Ozgur Baba ile kan kani cekiyordu ve farkli sehirlerde, farkli koylerde, farkli yuruyuslerde birsekilde surekli karsilasiyorduk.

Koylerden birinde muhabbet ettigim bir teyze bana kenevir satmaya calisiyordu

Arkamdakilere yol acarken :)

Kriganga Koyu

KriGanga Manzaralari

Kaldigim Otel

Chillumdan Kenevir tutturen Yerel halk

Malay Kofte, bulgur ve koriyle yapiliyor

NEfis Soganli Pizza

Taze Naneler

Hindistan Klasigi Thali

Keyif

Kenevir

KriGanga yolundaki rotam gorulmeye deger

Vadinin yukarı kısımlarında yaklasık 2800m civarındaki Kiriganga köyüne tırmanıp sislerin arasında termal köy havuzlarında yorgunlugumu atıp, cok lezzetli ve çeşitli baharatlı Hint yemekleriyle tertemiz havada 3 gün boyunca şarj oldum.

Guney Hindistana Dogru:

Artık güneye deniz kenarına, Turkiyeden gelicek olan arkadasım Ela ile bulusmak uzere Goa'ya gitmenin vakti gelmişti. Yolculugum 16 saat Delhi'ye otobus yolculugu ardından 42 saat surecek yerimin belli olmadıgı bir tren yolculugu ile devam edecekti. Sansıma birde Hindistanın kurtulus gunu sebebiyle milli tatil zamanıymış. Tabi ki trenler bileti olan, olmayan binlerce insan ile tıklım tıkıştı.Yolda tanıstıgım Fransız bir arkadas ile birbirimize destek olup neredeyse 2 gün süren yol macerası ve Muson sezounu yagmurları ile coşmuş şelalelerin yarattığı harika manzaraların tadıyla Goa'ya sag salim vardık.

Tren'de kapilari acip muhabbet ederken enfes manzaralari izleme keyfiniz oluyor.

Herkes bana Goa icin agustos ayının sezon olmadıgını söylüyordu fakat Muson yagmurlarının yarattıgı dogal canlılık ve sakinlik ayrı bir hava katmıstı. Arkadasım Ela'nın gelmesiyle ufak bir motor kiralayıp etrafı kesfettik.

Geceleri plajda yapılan partilerde sabaha kadar egleniyor, saatlerce boş plajlarda yuruyup, Muson yagmuru basladıgı zamanlarda hiç düşmeyen yıldırımlardan endişelenip biryerlere saklanıyorduk. Sezonun kapalı olmasıyla, tek bizim ustumuze ususen yerli takı satıcıları ile muhabbet gundelik eglencemiz olmustu. Yaklasık 2 haftayı çeşitli insanlarla tanışıp, Goa'ya özgü balık ve deniz ürünleri ile midemizi şenlendirerek geçirdik. En sonunda Ela'nın Türkiye'ye dönüşüyle bende Mumbai'nin yolunu tuttum. Goa'da tanıştıgım bir arkadasın evinde 2 gün kalıp, kalabalık sehirde bunaldıktan sonra bir sonraki maceram Ürdün'e yola cıktım.

Güneye Gidiş ve Goa Fotografları:

Hong Kong ve Vipassana

2011-07-16T20:14:00.009+03:00

3 Haftamı gecirecegim Hong Kong'a Sri Lanka'dan ucmustum.

Hong Kong'a varır varmaz gökdelenler sehrinde Hostel aramaya koyuldum. En hesaplı hostellerin bulundugu sehir merkezindeki Turistik alana ulastım. Gökdelenlerden bir tanesi sadece Hostellerden olusuyordu. Ust uste, ufak tefek odalar, havasız bir bina. Care yoktu Hong Kong'da, en pahallı şey konaklama bedelleri. Onun dışında Hong Kong cok da pahallı degil. Bir gece hostelde konakladıktan sonra Couch Surfing aracılıgıyla tanıstıgım Hong Kong'lu bir arkadasın yanına tasındım. Elbette onlarında ev ufacıktı ama sagolsun kenarda kosede bir kanepe ayarladı.

İlk günleri lokal marketler ve meshur Hong Kong limanı civarında insanlarla konusarak gecirdim.

İlk iş günü Hindistan Vizem icin basvurdum ve Hong Kong'un tadını cıkararak beklemeye koyuldum. Internette Hindistan günleri icin Meditasyon Kursu arastırıken, Hong Kong'da günü gününe uyan 10 günlük bir kurs kesfettim ve 10 aydır farklı kulturlerin verdigi zihinsel yorgunlugu atmak uzere katılmaya karar verdim. Vipassana denilen bu 10 gunluk kursta kurs suresince konusmak, göz teması, teknoloji, kitap okumak, yazmak yasak. Sabah 4 te kalkıp, aksam 9 a kadar ufak aralıklarla dinlenerek Vipassana teknigi uzerinde calısıyorsunuz. Kursun verdigi cok lezzetli Hong Kong usulu vejeteryan yemekler ile karın doyuruyorduk. 10 günü kurs egitmenin yönlendirmeleriyle, kimi zaman " ne işim var burda" diyip sabırın sınırlarını zorlayarak tamamladım. Kurs genel olarak benim icin rahatlatıcı gecti, fakat hayata olumlu etkilerini görebilmem icin biraz zaman gecmesi ve daha calısmam gerekicek sanırım. Kurs sonunda diger kurs katılımcılarıyla tanısma fırsatı buldum ve cok ilginc insanlarla tanıstım. Bruce Lee ile beraber çalışmış ünlü Kung Fu master'ından(Chu Shong Tin) ders alan Avustralyalı arkadaşın yaptıkları ve kurs'da hocasının yaptıgı inanılmaz şeyleri görünce tüylerim diken diken oldu. Bu 70 yaslarındaki ufak tefek Master'ın vücudundaki enerjiyi kullanarak yaptıklarını, "öyle şey olmaz Laa" gibi tepkiler almak istemediğimden burdan anlatmayacagım. Ama bu gizemli enerjiyi birebir hissettim ve insanoglunun yeteneklerinin nereye varabilecegine sahit oldum.

Hong Kong'da günler geciken Hindistan vizem sebebiyle 1 hafta daha uzadı. Bu sebeple Hindistan'daki suremi kısaltıp 2-3 haftalıgına Çin'e gitmeye karar verdim. Fakat Çin bir süreligine Turklere vize vermemeye karar vermiş ve bende geri kalan zamanı Vipassana'dan arkadaslarla sahane Hong Kong mutfagının keyfine varıp, 20-30 dkka uzaktaki cevre adalarda plajlarda geceleyip, sudan ucuz biralarla keyif yaparak gecirdim.

Hong Kong seyahati biraz uzadıysa'da Çin kültürünü ve Hong Kong'un Çin'le baglantılı iş dunyasındaki rolünü daha iyi anlamamı sagladı.

Dahası Resimlerde:

Sinbad Adası Sri Lanka

2011-07-04T07:34:00.008+03:00

Yaklasık 3 haftamı gecirecegim SriLankaya Singapurdan ucmustum.

Ucak gecenin bir yarısı Colomboya varınca, zamanımı kaybetmek istemedigim buyuk sehirden bir an önce ayrılmak uzere sabah 5 teki, meshur manzaralardan gecerek Dogu SriLankaya ulaşan Badulla trenini beklemeye koyuldum. 2-3 saat uyku icin otel aramaya gerek yoktu ve sahile gidip beklemeye koyuldum. Bekle bekle yol yorgunu inanılmaz uykum gelmişti ve bölgedeki lüks otellerden birinin resepsiyonuna gidip varsa kahvelerini icip rahat koltuklarda uyumaktı amacım. Bu amaçla gittigim otelden resepsiyondaki adamın iknasıyla otobusle 3 saat mesafedeki Kandi'ye gitmeye karar verdim. Obur turlu trenin butun manzaralarını uyuyarak kacıracaktım ve otobus garının yolunu tuttum. 1Lira olan yolculugumun bedelini ödeyip oturdum koltuga ve hayatımın en zor yolculuklarından birini yaptım. Otobus tıklım tıkıştı, ben koridor tarafındaki dar koltukta, insanlar ayakta ve benim tepemde, bir yandan Taylanddaki motor kazasından kalma yaralı kolumu otobus icindeki yaya trafiginden korumaya çalışıyordum, bir yandan deli gibi bastıran uykuma yenik düşüp kafamı saga sola carparak uyanıyordum, bizim minibusler gibi dur kalklarla en sonunda sabahın 7sinde ulastım Kandi'ye. Keyfim, motivasyonum hic yerinde degildi. Tek amacım kalacak bir yer bulmaktı ve biraz uyumaktı. Neyseki yardım sever SriLanka halkı elbetteki %25 komisyonlarını otelden almak uzere bana bir guest house ayarladılar. Otel secicek pekte bi halim yoktu ve gördügüm ilk yere yerlestim ve adeta zıbardım.
Uyandıgımda hayat biraz daha guzeldi ama nedense motivasyon yerlerdeydi. Garip hintli kültürüne yabancılaşmamdan mıdır, konusacak kimse olmadıgından mıdır, dirsegimdeki yara 3 haftadır iyileşmediginden midir bilmiyorum ama keyifsiz keyifsiz "Ulan Erce cok mu uzattım acaba bu turu, geri mi dönsem Turkiyeye? " diyerek dolandım guzel Kandi gölünün civarında. Klasik hint körili sebze cesitleri ve pilav ile karnımı doyurup biraz motivasyonu yerine getirdim. Buddha'nın dişinin bulundugu meshur tapınaktaki gün batımı ritualine katılıp budist kültürü biraz daha izleme fırsatı buldum. Kandi'de bildigim baskada ilgimi ceken baska bir sey yoktu ve ertesi sabah aklımdaki treni Kandi duragından yakalayıp daha cok muslumanların yasadıgı doguya dogru yola cıkmaya karar verdim.
Kandiden gecen meshur Badulla trenine lokallerle bir arada olmak uzere aldıgım 2.sınıf biletimle bindim, ama yanılmışım. Herkes ust, uste, oturacak yer bulma ihtimali yoktu. 8-9 saat tren yolculugu boyle cekilmezdi. 12 lira ucreti olan 1. sınıfta vagonda zar zor yer ayarladım ve oturma fırsatı buldum. Bu arada 1. sınıf dedigime bakmayın, bu trenlerde bizim bildigimiz lüks kavramı diye birsey yok. Fesat, fesat üstü ve normal sınıflar diye belirtmek daha dogru. Neyse hakkaten dedikleri gibi cok guzel mazaralardan geciyorduk. Kurallar dünyasında yasamayan diger lokaller gibi bende kafayı dısarı cıkarıp hayatın tadına varıyordum. SriLankada insanların tren hattına baglılıklarını görmek güzeldi. Bendeki motivasyon bozukluguda bu yolculukla geride kaldı. Artık amac deniz kıyısındaki Arugam Bay'e ulasmaktı. Yolda tanıştıgım bir kaç kişiden aldıgım tiyolarla, trenden Ella dag kasabasında ayrılmaya karar verdim. Ella şelaleleri ve guzel trekking parkurlarıyla bilinen ufak bir kasabaymış. Burada 2 gece tertemiz, buyuk ve guzel bir odada gecesi 10 liraya kalıp, temiz ve serin hava ile soluklandım. Harika manzaralı yuksek tepe noktalara cıkıp Bolivya ve Peruda beraber dolandıgım arkadaşım Lucas'la yaptıgımız gibi ucma hayalleri kurdum. Bakalım ne zaman üretecegiz bizim futurist kanatları. Oralarda yaptıgımız planlar, projeler hala kafada kagıtlarda.
Ellada iki günün ardından tanıştığım 2 İspanyol ile Arugam Bay'e taksi ile gittik. Hedefime ulaşmıştım. 12-13 gün yerimden oynamaya niyetim yoktu. Deniz, Surf, Hamak, Kitap... Ne kadar kolumdaki yara yuzunden Surf yapmaya gidemesemde, hamak ustunde ayaga kalkıp dengede durmaya calısarak egleniyordum. Palmiyenin yaylanmasıyla gercektende surf hissiyatini biraz da olsa veriyordu. Bu eglencem dısında butun gun karga sesleri eşliğinde hamakta yayıp, kitap okuyup, sadece gün batımında güneşin şiddeti azalmışken 1-2 saat çılgın gibi yuzup Erce-Fit sıfatımı korumaya calısıyordum. Bazende sahilde ve sokakta yürüyüş yapıp lokallerle muhabbet ediyordum. Her seferinde konu "Ooo Muslumanmısın?, neden Arapca bilmiyorsun?" sorularına geliyordu. Her seferinde Allahın butun dilleri bildigini, dualarımı her turlu duyacagını anlatmaya çalıssamda, zihniyet yerlesmiş bir kere kafalara. İşte her günüm böyle aynı şeyleri yapıp bir yandan da kolumun iyileşmesi icin bekleyerek geçti. Rahatca dirsegimi masaya koymayalı 1 ay oldu. Nafilee! Sıcakların etkisi heralde.
Sıcak demişken bir günde oteldeki arkadaşlarla jip kiralayıp safariye cıktık ve Kumana ulusal parkına gittik. Şanslıydık güzel gezi oldu, görmemiz gereken tüm hayvanları gördük. Bufalo sürüleri, timsah, çakal, geyik, fil ve en önemlisi leopar! Büyüleyici güzellikteki leopar büyük bir kayanın üstüne oturmuş etrafı süzüyordu. Bizi görünce de hiç istifiini bozmadan poz vermeye devam etti.
Diger bir günde bisiklet kiralayıp etrafı dolanmıştım, sabah 7de erkenden yola cıkmama ragmen saat 8-9 dan sonra sıcaktan kavrulmaya başladım. Yılın bu sezonunda kurak olan dogu sahilin çöl gibi yollarında bisiklet sürmek keyifliydi ama sıcak canımı okuyordu. Bir yandanda kolumdaki yara sıcaktan garip şeyler yapmaya başlayıncada en mantıklı şeyin oteldeki hamakta serin serin kitap okumak olduguna karar verdim.
Neler yiyordum, neler iciyordum?
Güne ballı bufalo yogurdu ve tropik meyveler ile başlıyordum, öglenleri genelde bizim börege benzer roti dedikleri patates ve köri icerikli hamur işilerden atıştırıp. Akşamlarıda çeşitli sebzeli köriler ve pilav, bazende "Kotu Roti" denilen hamur işleri ile sebzeleri sıcak çelik tava uzerinde bayagı bir gürültü cıkararak kestikleri yemekten yiyordum. Ne gerek var o kadar gürültüye, patırtıya o basit yemek icin bilmiyorum ama bu basit yemek SriLankada favorim oldu. Tabi taze meyve suları her zaman yemege eşlik ediyordu. Birde akşamları ve gündüzleri bizim ayyaş otel sahibi Ashraf ve Polis kuzeni Yusuf bana SriLanka viskisi "Arrack" ikram ediyorlardı. Her aksam yası basında adamlar arkadaşlarıyla sarhoş olup, bıdı bıdı birbirlerine laf yetistirmeye çalışıp sonra şaka icabı birbirleriyle güreşmeye başlıyorlardı. Birisi bir tarafını sakatlayıncada kavga cıkıyordu. Bu her gün aksamadan tekrarladı. Her gece gürültü, patırtı. Ben en başta onlara bakıp egleniyordum ama sonlara dogru benimde kafam şişmeye başladı ve herşeyi tadı tuzunda bırakarak Arugam Bay'den 8 saatlik bir otobuse(bu sefer cam kenarında, huzurla) atlayarak Colomboya ve Hong Kong ucagıma dogru ayrıldım.

Dahası Resimlerde:

Yol Üstü Singapur ve Malezya

2011-06-22T05:01:00.004+03:00

Mayıs Ayında Endonezyadan Singapur'a ucmustum.

Singapur'a vardığımda uykusuz ve yol yorgunu halimle, Singapurun buz gibi metrosunda serinleyerek Tren garına gittim. Singapur pahallı ve önceden gördüğüm bir ülke oldugu icin zaman kaybetmemek uzere Kuala Lumpur'a gece trenimi ayarladım. Aksam trene kadar Singapur limanında ve temizligiyle meshur sokaklarında gezdim tozdum. Singapurda en ilgimi ceken cesit cesit cin yemekleriydi, timsah, kurbaga, kaplumbaga etleri bütün lokal yemek pazarlarında satılıyordu. Birkacını tatmayı kafaya koydum ama dönüşüme nasip olacaktı. Aksam üstü bir yemek yarısmasına juri olarak katıldım ve özel şefler tarafından hazırlanmış ve süslenmiş Singapur yemeklerini tatma fırsatı buldum.
Geceleyin trenin vakti geldi ve vizesiz problem yasamadan sınırlardan gecerek sabah erkenden Kuala Lumpura vardım ve hosteli ayarladım. Kuala Lumpur'da tek bildigim görmeye deger sey yuksek Petronas gökdelenleriydi ve onların gölgesinden ilerleyerek sehri dolaştım. Sabahleyin erken kalkıp ilk iş buyuk bir hindu tapınagı ve magara olan Batu Caves'i görmeye gittim. Malezya'daki hintli yogunlugu burada kednini dahda belli ediyordu. Enteresan magara tapınaklarında dua eden yuzlerce Hindu'dan ayrılıp, Cameron Highlands'e gitmek uzere Kuala Lumpur'a döndüm.
Cameron Highlands serin dag havası ve cay ovalarıyla ilgimi cekmisti. 2 gün Cameron Highlands'in serin havasında kendime gelip, hektarlarca cay yetistirilen toprakları gördükten sonra Tayland'a gitmek uzere, Butterworth sehrine yola cıktım ve gece trenine binip Tayland Bangkok'a yol aldım.
Bu bölgeye asıl geliş amacım Tayland'da 1 ayım cok keyifli gecti.

Dönüş yolunda Tayland-Malezya sınır kasabasından Kuala Lumpur otobusune atladım. 8-9 saat ucsuz bucaksız Malezya ormanlarını asarak o geceyi Kuala Lumpur'da gecirdim. Ertesi sabahta eski bir sehir olan Malakaya yola cıktım. Acıkcası cok gormeye deger birsey yoktu bende zamanımı aylar sonra sinemaya giderek gecirdim. Özlemişim sinema keyfini öglen Karahip Korsanları akşam'da X-Men'e giderek olayın mokunu cıkardım.
En sonunda SriLanka ucagımı yakalamak uzere Singapur'a geri döndüm ve tadamadıgım Timsah ve Kurbagayı denedim. Tavuk etinden pek bir farkları olmadıgı icin bir daha da denemem herhalde.
Toplamda 1.5 ayımı gecirdigim bu bölge güzel anılar ve fotoraflarla geride kaldı.

Dahası Resimlerde:
Singapore:
Malezya:

Doyasıya Tayland Günleri

2011-06-01T05:52:00.007+03:00

Malezyadan kalkmıstı tren, Bangkok'ta yapmıstı fren.

Tayland'a beni gorme bahanesiyle, tatile gelen ailemi Bangkokta yakalamak uzere 20 saat yataklı tren yolculugunun ardından Bangkok'a ulaşmıştım. Bangkok'ta cogu backpacker'ın ortak noktası, ucuz ve duzgun otellerin merkezi khao san road'da hostelimi ayarladıktan sonra bizim gencleri beklemeye koyuldum. Ertesi gun babamın tarif ettigi oteli bulmak icin dustum yollara. Bangkok cok sıcak ve rutubetli idi. Kanalları, metro hatlarını kullanarak sehrin obur ucundaki otellerine ulastım. 8 aydır görmemiştim onları, özleşmişiz. Akşamleyin babamın ısmarladıgı deniz ürünleri ve bana getirdikleri 2 şişe rakı ile buluşmamızı kutladık. Diger 2-3 günde ben pişik olana kadar turladıkta turladık. Ardından yine ayrılık vakti gelmişti. Belki 3 hafta sonra Samoi adasında onları tekrar yakalamak uzere vedalastık.
Tayland turunu Endonezya Gili adalarında tanıstıgım arkadasım ile yapacaktık. Onunla Tren garında bulustuktan sonra Kuzeye Chiang Mai'ya dogru yol aldık. Chiang Mai Bangkok'un sıcagından sonra cennet gibi geldi. Tren garında bizim dikkatimizi cekmeyi basaran otel sahiplerini takip edip sasırtıcı bicimde ucuz ve temiz olan otele ulastık. Diger sehirlerde de kişi başı yaklaşık 10 liraya cok duzgun yerlerde kalma fırsatı bulduk. Chiang Mai'daki otelin 2 gunluk ormanlı filli turuna katılmaya karar verdik. Turistik olmadıgını iddia ediyorlardı, bizde pek inanmayarak yaptık kaydı. 8 kişilik ekiple ertesi gün cıktık yola, Kamyonetin tepesinde oturup ruzgarı yiyerek ulusal parka ulastık. Dedikleri gibi tur gercektende turistik degildi. Sadece bizim ekip orman icinde saatlerce yol aldık ve ormanın derinlerinde nehrin ve bir şelalenin kıyısındaki barınaga ulastık ve geceyi ormanın cılgın sesleri icerisinde gecirdik. Burada neyseki Peru amazon ormanları kadar zor kosullar yoktu ama arada sırada karsımıza cıkan dev örümcekler ve gece avlanan kaplanların varlıgı insanı ürkütüyordu. Ertesi sabah şelalede duşumuzu aldıktan sonra yola koyulduk 4-5 saat yuruyus sonrasında fillerin bizi bekledigi yere ulastık. Fil ustunde biraz turistikte olsa keyifli bir saat gecirdikten sonra Chiang Mai'ya geri döndük.
Herkes Pai diye bir sehirden bahsediyordu, bizde atladık gittik. Motor kiralayıp 2 gün çevreyi dolandık. Huzurlu çeşit çeşit kafeleri, barları, etrafta görülebilcek şelaleri, tapınakları ve magaralarıyla burası benimde Tayland'daki favori yerlerimden birisi oldu.
Tayland'a kara yoluyla giriş yaptıgım icin 14 günlük vize vermişlerdi ve vize sürem doluyordu. Bu yuzden planımız Laos'a batı sınır kapısından girip nehirleri takip edip guney sınırdan Tayland'a geri dönmekti. Ve Pai'dan sınıra dogru minivan ile 6saat işkence gibi bir yol gittik. Tutunacak yer ve adam gibi koltuk olmadıgı icin virajlı yollarda çamaşır makinasında gibi çalkalandık. Sabahleyin Chang Kong sehrinde nehri gecip Laos sınır kapısına geldik. Diger 10'larca turist gibi Vizemi sınırdan almak icin bekledim. Ama malesef Laos birtek Turklere sınırdan vize vermiyormuş. Bana "git Bangkok'taki konsolosluktan vize al gel" dediler. Tabiki Laos planı suya düştü. O kadar ulke arasından neden Türkiye? Ne derdimiz olabilir Laos'la hiç bir fikrim yok. Bizde hemen bir B planı olusturduk ve 1 saat uzaktaki Chiang Rai'ya gitmeye karar verdik. Ordanda uzak olmayan Myanmar sınır kapısına ulasabilecektim.
Paşa paşa nehrin karşısına Tayland'a geri dönüp atladık lokal otobuse ve Chiang Rai'ya gittik. İlk gün 1 saate Myanmar'a gidip benim vize problemini halettik. Burma'ya girip cıkınca elimde tekrar 14 günlük vize vardı. Ertesi gün motor kiralayıp boyunlarına halka takıp uzatan meshur uzun boyunlu kadınların oldugu köylerden birini ve büyüleyici beyaz tapınagı görme fırsatımız oldu. Laos'a gitseydik bunları kacırıcakmısız diyip kendimizide teselli ettik.
Artık yavas yavas deniz sevdası burnumuzda tütmeye başlamıstı ve gez gez yorulmustuk. Ve güneye adalara dogru yola cıktık. Taylandın en kuzeyindeydik ve adalara giden tekneler icin gerekli limana ulasmak 2 günümüzü alacaktı. Yol ustunde eski Tayland baskenti Ayuthaya'da bir gece kaldık. Bangkok'a 1 saat uzaklıktaki bu sehir eski tapınakları ile görülmeye degerdi. Ama bizimde icimiz dısımız tapınak olmustu. Buddha, muddha görmek istemiyorduk artık, ama yinede giriyordum tapınaklara.
En sonunda uzun bir otobus yolculugundan sonra Surat-Thani limanına ulastık. Bu arada Tayland'da ulasım cok basit. Hemen hemen her otelde Joint Ticket diye bir bilet satılıyor. Uzerinize bir sticker yapıstırıyorlar ve biraz koyun misali birileri sizi minivandan otobuslere, otobusten tekneye, teknelerden tren garına yönlendiriyor. İste bizde bu sekilde kendimizi Ko-Samoi adasında buluverdik. Ada bizim gili adalarına kıyasla cok büyüktü ve heryer araba ve motor kaynıyordu. Biraz hayal kırıklıgına ugramıstık. Madem adaya geldik ne işi var Trafigin? Neyseki kaldıgımız Lamai bölgesi huzurluydu. Denize sıfır, kumsaldaki sahane manzaralı bungalowda tatil gibi tatil yapma zamanı gelmişti. Yol yorgunuydum ama geldigim gibi herseyi bungalowda bırakıp, bu adaya asıl gelme sebebimiz olan sevgili Ailemi görmek uzere tekrar bi motor kiraladım ve yarım saate adanın guneyinden kuzeyine gittim. Bizimkiler otellerinin plajında, belliki iyi bir 3 hafta sonunda renk gelmiş ciltleriyle, közlenmiş mısırlarını yiyorlardı. Annem dayanamadı mısırına bana verdi tabi. Babamda plajdaki meyveciyi cagırıp Ananas ve Mangolarla bana jestini yaptı. Aksamleyin gusel bir restoranda yemegimizi yedikten sonra pazarda dolanırken saglam muson yagmurlarından biri basladı. Yarım saat bekledik ama pek duracagı yoktu en sonunda ıslanmaya karar verdik ve otellerine dogru yagmur altında keyifli ve eglenceli bir yürüyüş yaptık. Yarım saatlik yuruyus esnasında yagmur 1 dakka yavaslamadı ve sudan cıkmıs 3 balık olarak otele vardık. Yagmurun durmaya niyeti yoktu ve bu yagmurda motor kullanmam imkasızdı,her yeri sel goturuyordu. Bende bizimkilerin odasında kalmaya karar verdim. Benim standartlarıma gore luks odalarında geceyi gecirdikten sonra erkenden uyanıp bungalowa dogru yola cıktım. Tam varıyorum derken noodle çorbası satan bir motorla çarpıştım ve kendimi yerde buldum. Kol mol yara bere tabi. Neyseki kırık cıkık yoktu. Kendimi tedavi ettim ve cennet bungalowumuzdan 3-4 gün giremiyecegim denizi izleyip, aldıgım Self Healing - Ayurveda kitabını okumaya basladım. Belki X-men'deki Wolverine gibi kendimi hızlı iyilestirmenin yolunu bulma hayalleriylede uyuya kalmıştım. Aksamleyin kazadan haberi olan babam motor kiralamış, annemle beraber bizim mahalleye misafirlige geldiler. Cok sukur onlar kaza maza yapmadan geri döndüler. Ertesi günde ailemin Tayland'da son günüydü ve babam biz 2 gariban backpacker'a gusel bir yemek ısmarladı ve 3 ay sonra Turkiyede görüsmek uzere vedalastık.
Sabahleyin bizde ufak ve daha gusel olan Ko-Tao adasına yola cıktık. Adanın dogusunda denizin uzerinde 15 liraya ucuz ve guzel bir bungalow ayarladık. Bu arada Peru'dayken aldıgım özel bir agacın özü olan "Sangre de Grada" -"ejderin kanı" lakaplı dogal ilaç yaralarımın hemen iyileşmesini sagladı ve 2 gün sonra nefis Ko-Tao sularında yuzebiliyordum. Tayland'da son günlerimizi bu adada dinlenerek gecirdikten sonra kalan 3 ayımı tamamlamak uzere arkadasimdan ayrilip guneye Malezyaya dogru yoluma devam ettim.
Tayland her günüyle dolu dolu gecti ve bu güne kadar en cok fotoraf cektigim ülke oldu.
Dahası ve daha güzeli resimlerde..

Motorla Bali ve Lombok

2011-05-01T13:27:00.010+03:00

Sydney'den, Endonezya Jakarta'ya ucmustum.

Jakarta'dan Baliye ucusum ertesi gündü ve 300 milyon nufuslu Endonezyanın baskentini gormek uzere daldım Jakartaya. Kalabalık ve kirli sehrin icinde biraz turlayıp birkaç saat içinde sıcak, nem, kirli hava ve gürültüyü beynime yedikten sonra Baliye gitmek için can atıyordum. Zaman gecirmek uzere Lokal marketlerde baharat soslu tropik meyve tabagı ve Fıstık soslu etleri mideye indirip, Endonezya mutfagından tatmin olacagımı anladıktan sonra ucagıma dogru cıktım yola.

Gizemli Bali adasına 8 sene önce ailemle gelmiştim. Adanın her tarafında rastladıgım tas heykeller yuzunden mistik ada diyordum. Bu sefer amacım mumkun oldugunca turistikten kacıp, Bali'nin bilinmeyen lokal tapınaklarını kesfetmekti. Bu yuzden aklımda motor kiralayıp ozgurce dolasmak vardı.
2 gün Kuta'da alısma, arastırma sürecini atlattıktan sonra, manuel vites motorumu 3 haftalıgına 100 liraya kiraladım, büyük çantamı otele emanet edip, üzerimde sadece mayo, 2 t-shirt ve yagmurlukla düştüm yollara.
En başlarda Bali Trafigi zor görünüyordu fakat alıstıktan sonra Balide en mantıklı ulasımın motorla gezinmek oldugunu farketmem uzun surmedi. Buyuk araclar trafikte beklerken yanlarından rahat rahat gecip zaman kazanıyordum.
İlk günümde, Babamın dogum gununu kutlamak uzere 8 sene önce beraber yemek yedigimiz Jimbaran'a gidip onun adına deniz ürünleriyle guzel bir tekrar-ı ziyafet cektim. Ardından adanın en guneyi Uluwatu'daki turistik ama tekrar görülmeye deger tapınaga yola cıktım. Tapınagın meshur agrasif maymunlarıyla atıştıktan sonra aksam konaklamak uzere adanın dogu sahil kıyısındaki Sanur'a gittim. Bali'de genellikle ucuz konaklama yerleri homestay denilen temiz ve ufak odalar oluyor. Günlüğü 10 liraya kahvaltı dahil kalınabiliniyor. Sabahleyin 3 günde oluşan temiz deniz hasretimi gidermek uzere plaja kostum. Deniz hostu, guzeldi de yanlız basıma acayip canım sıkıldı. Surf yapıcak dalga bakınmak uzere motorla biraz gezindim ama adanın bu tarafı durgundu. Biraz arastırıp ertesi gün adanın batısına gitmeye karar verdim. Kucuk ilginc kasabalar, pirinc tarlaları, degisik yol ustu tapınaklarını bir bir gecip batı kıyıya vardım. Dalgalar ciddi bicimde belirmişti. Hatta beni biraz tedirgin bile etti. Kıyı sahil seridinde harika deniz ve pirinc tarlası manzaralarını seyrederek Surf'e ve benim seviyeme en uygun oldugunu ogrendigim Medewi kasabasına vardım. Bali adasının çoğunluğu Hindu olmasına ragmen bu kasaba Musluman kasabasıydı ve ufak şirin mavi bir camisi bulunuyordu. Guzel deniz ve orman manzaralı odama yerlestikten sonra hemen surf tahtası kiralamaya gittim. Günlüğü 5-10 liraya kiraladıgım boardumu kapıp, otelde tanıstıgım Fransız arkadasların önderliginde atladık denize ve biraz dalgalarla bogustuk. Medewi'deki dalgalar biraz benim haddimi asıyor gibi gozukuyordu. Tam yakalıyacagım derken dalganın buyuklugunden tırsıp geri adım atıyordum ve gelen 2. buyuk dalga beni darma duman ediyordu. Hakkaten ilk gün canım cıktı. Ertesi sabah bu sporun verdigi gazla ve sabah ezanı sagolsun, erkenden kalkıp deniz seviyesinin yuksek oldugu zamanda daha kolay ve daha guvenli dalgalarda bir kac basarılı girisimim oldu. Ve 3 günde büyük dalgalara biraz daha alıstım. Medewideki 3 günüm boyunca tüm gün dalgalarda yorulup, iyi yemek yiyip, 10 liraya Bali masajı yaptırıp, 1 liraya taze tropik meyve suları icip keyif yaptım. Son günümde de dalgayı yakalamıs giderken ufak bir kaza atlattım. Alcalan su seviyesi yuzunden suyun altındaki kayalara carpıp kolumu çizikler icinde bıraktım. Bu ufak kaza da surfun cok daha tehlikeli olabilecegi konusunda beni tekrar uyarmış oldu.
Medewide yeteri kadar yorulduktan sonra adanın kuzeyine yola cıktım. Tekrar cok gusel rotalardan gecerek, birinden duydugum şelaleyi bulmak uzere daglara yöneldim. Şelalenin bulundugu kasabayı bulduktan sonra motoru bırakıp daldım ormana. Ayagımda sandaletlerimle(Nike Air Herküllerim) ıslak toprakta kayarak düşerek orman içinde yürüdümde yürüdüm. Yuksek bir tepeden şelaleyi görmek uzere bakınca anladım ki yanlış yola sapmışım, şelale yamacın taa öteki tarafında imiş. Orman içinde 2-3 saat dolanıp, deli gibi yagan yagmurda ıslanan zeminde kayıp son bir kez daha kıc ustu dusunce sandaletlerden birini parcaladıgımı fark ettim. Tek sandalet en sonunda ulastım şelalaye, gercekten görmeye degerdi, altında ufak bir tapınakta bulunuyordu. Etrafta kimse bulunmayınca ortamın havası gercekten cok degisiyor. Burda biraz zaman gecirip dinlenip sandaleti tamir ettiktan sonra geri döndüm kasabaya, köye. Benim 1 saat içinde dönmemi bekleyip, meraklanmış köylüler beni çamur içinde görünce gülüşmeye başladılar. Neyseki ardından tekrar saglam bir yagmur yagdı ve camur mamur kalmadı. Bende atladım motora gittim kuzeyde Lovinaya. Ertesi günde otelde tanıstıgım 2 Quebec'li hatunla dalış yapmaya Kuzey batıdaki Amed plajına yol aldım. Onlar scuba ile ben şnorkelle bölgedeki rengarenk mercan kaplı gemi batıgının etrafında çeşit çeşit balıklarla yuzdukte yuzduk.
Benim için artık Lombok adasına gitmenin zamanı gelmişti. Bir gün Amed'de kalıp, ertesi gün yol uzerindeki etkileyici su sarayını ziyaret edip feribota ulaştım. Kuralcı Avustralya ve Yeni zelanda feribotlarından sonra bu gemi komik gelmişti. Geminin heryerinde özgürce dolanıp yukarıya kaptanın yanına cıktım. Geminin kaptanı ve miçolar garip bir pembe içecek içiyorlardı, en sonunda kafayı buldular ve kaptan kabininde dans etmeye başladılar böylece 4 saat sürmesi gereken yolculugumuzda 6 saat sürdü.
Lombok'a kaptan sagolsun hava kararınca vardık. Durum boyle oluncada motor surmek tehlikeli diye asıl amacım olan Kuta-Lombok bölgesine ertesi gün gittim. Kuta beyaz plajlarıyla her seviyeden surf severe uygun bir bölge. Etraftaki farklı plajları bir bir gezdikten sonra bana uygun gibi olan Gurubuk'ta takılmaya karar verdim. Burada surf yapmak icin, Bali Lombok'a özel 3-5 kişilik teknelerle dalgaların oldugu bölgeye gidiliyor. Teknenin kaptanı hem millete göz kulak oluyor, hemde dogru dalgalar icin tavsiyede bulunuyor. Harika manzaralar esliginde 2-3 saat surfleyip yorulduktan sonra geri Gurubuka dönüp, boş mideyi 2 Liraya dolu dolu bir tabakta pilav üstü Endonezya ev yemekleri ve taptaze meyve suyu ile dolduruyordum. 3-4 günüm Kutada, yeni insalarla tanısarak cok keyifli gecti. Ayrılık zamanı gelmişti. Artık iice hasatı çıkmış bana 8 aydır hizmet eden sandaletleride Kutada bıraktım, Gili adalarına yola cıktım.
Gili'ye Lombokun kuzey batısında bir kasabadan ufak tekneler kalkıyormuş. Tekrar güzel manzaralardan gecerek vardım kasabaya ve motoru orda 7 gunlugune bıraktım. Son günlerimde Giliden kımıldamaya niyetim yoktu. Gili dedikleri gibi tam benlik cıktı, snorkel yapılabilcek rengarenk mercanlarla kaplı denizi, ihtiyac durumunda gece hayatı, bembeyaz plajlarıyla 7 gun baya gusel dinlendim, eglendim.
Ve buyuk cantama kavusmaya Kuta-Baliye geri döndüm.

Dahası Resimlerde:

Mavi Renkli Avustralya

2011-04-05T12:55:00.006+03:00

Yeni Zellandayı otostopla kesfettikten sonra Yeni Zelanda - Auckland'den, Avustralya - Sydney'e ucmustum.

Sydney'de Dogacan ve Yeliz dostlarımın kuzeni Onur'da kalacaktım. Onurun tarif ettigi gibi metro hatlarını takip edip havalanından 15-20 dkkada eve ulastım. Sydney'de hayat pahallı, toplu ulaşım ev kiraları yuksek rakamlar. O yuzden gencler genellikle evlerde oda kiralama olayına giriyorlar. Evin mutfak, salon vs. gibi yerlerindede ev sakinleriyle guzel muhabbetler dönüyor.
Sydney'e geldigim gibi ilk iş olarak tabiki Opera binasını görmeye gittim. Yol üstündeki botanik parktaki bitki çeşitliligini incelerken, agaclarda önce büyük meyveler zannettigim dev yarasaları görünce şaşkınlık geçirdim. Kuduz tehlikesi icerebilen bu yarasalar, Avustralyada normal kuşlar gibi takılıyorlarmış. Az daha yurudukten sonra karşıma Opera binası ve meshur Sydney Limanının köprüsü çıktı ve her turist gibi bende patlattım fotografları. Sydney gercekten guzel bir sehir. Okyanustan icerde kıvrılarak giden dogal limanlarda yuzlerce tekne suyun, ruzgarın, gunesin tadını cıkarıyorlar. Ote yakadada okyanus plajlarında yuzlerce surfcu iş çıkışı, iş öncesi dev dalgalarda hayatın tadını cıkarıyorlar. Avustralya insanı spora cok meraklı, bizim gibi tembel degil, hava ve iklimde guzel olunca herkes mutlaka sporla ugrasıyor, yasadıkları bedenlerinin kıymetini bilerek yasıyorlar. E durum boyle oluncada bir suru guzel fit kız benim gözlerimi kamastıryordu.

2 gün Sydney'de kaldıktan ve Yeni Zellandadan kalan yorgunlugumu atlattıktan sonra atladım trene ve 5 ay kadar önce Brezilya'da tanıstıgım Christy'nin evine Byron Bay'e yola cıktım. Byron Bay surf plajlarıyla meshur bir sehir. Kıtanın en dogusunda yer aldıgı icin Kopekbalıgı trafigininde en yuksek oldugu bölge. Aksam Byron Bay'e varmamla Christy ve Brezilyalı ev arkadası Alex ile Byron Bay'in meshur ev partilerinden birine gittik. Dogrusu Gold Coast oluyormuş o bölge. Yarım saat mesafeli komşu kasabalar. Çılgın bir havuzlu parti ardından sabahleyin Gold Coast Plajlarında yuzerek ayılıp, 8 gün kalacagım Byron Bay'deki eve döndük. Burdada aynı sekilde bir evi 5 kişi paylaşıyorlardı. Ev güzel tropik ormanın içinde, bahçesi, garajı olan buyuk bir ev. Bundan sonraki günlerimde tam hayal ettgim gibi gecti. Bisikletle dolanıp, plajda surf yapıp, dalgalarla bogustuktan sonra deli gibi acıkıp Avustralyanın ucuz ve lezzetli etleriyle ziyafet cektim Bazı gecelerde de yogun günümden halim kalmışsa surfcu genclikle partileyordum. 8 gün boyunca Byron Bay'in başlanıç seviyesine uygun dalgalarında surf yetenegimi bayagı bir geliştirdikten sonra istemeyerekte olsa Byron Bay'den ayrılık vakti gelmişti.
Atladıgım otobusle Queensland baskenti Brisbane'e yola cıktım. Brisbane'de Cairns'e olan ucagımı beklerken hızlı bir şehir turu atıp orayıda görmüş oldum.
Cairns artık Avustralyanın iyice kuzeyinde idi ve tropik iklimi varır varmaz hissettim. Gece olmasına ragmen yuksek miktarda nem ve sıcak bayagı etkiliydi. Sabahleyin Cairns'e gitmekte tek sebebim olan "Great Barrier Reef" – Büyük Barrier Resifinde dalış turu ayarlamaya çıktım. Günü birlik tura 165$ para bayılıp, çeşitliligin en yogun oldugu turu ayarladım. Dunyanın bu ucuna gelmişim, dünyanın en yogun deniz hayatı çeşitliligi iceren bölgesini görmessem olmazdı. Ertesi gün hostelden bir Fransız arkadasla atladık super hızlı tekneye, cıktık yola. Şansımıza gece tanıştığım 5 uruguaylı hatunda aynı teknedeydi. Guney amerikayı ve o özgür ruhu özlemiştim, iyi oldu onlarla da tekrar karşılaşmak. 1.5 saat sonra inanılmaz bölgeye varmıştık. Teknenin durmasıyla dev balıklar altımızda dolanmaya başladı. İnce ozondan kaynaklanan tehlikeli güneş ışınları ve deniz analarına karşı giydim t-shirtümü atladım denize. Fransız hatun dev garip balıkları gorunce bayagı bir tereddut etti yuzme konusunda. Bu bölgede en büyük tehlike, meshur Timsah Avcısı Steve Irwin'i öldüren vatozlar ve cok zehirli deniz anaları. Bunlara dikkat ettikten sonra cok bir tehlike yok. Kopekbalıkları akdenizdede rastlayabilecegimiz zararsız "Reef Shark". Onun dışında çeşit çeşit rengarenk, büyüklü küçüklü balıklar var. Papagana benzer gagalı balık bile var. Bu bölge cok derin olmadıgı icin ve Scubaya daha cok para bayılmak istemedigim icin dalış konusunda iyi oldugum snorkel ile yetindim. Özellikle rengarenk mercanlar ve aralarında yuzen minik Nemo balıkları cok guzellerdi. Kiraladıgım su altı kamera ile maksimum 10 metre derinde enteresan mercan tünelleri arasından geçerken, diger Scuba dalgıçlarla güzel fotoraflar ve vidyolar cektigimi zannediyordum ama malesef kameranın lensi bir şekilde buğu yapmış ve pek kaliteli görüntülere sahip olamadım. Böyle bir çeşitliligi görünce yaşadıgımız dünyanın ne kadar kıymetli oldugunu tekrar anladım. Malesef küresel ısınmadan dolayı bu mercan resifi bölgesini 10 sene icerisinde kaybedecegimizi söylüyorlar. Bunu bilerek o bölgeyi görmekte ayrı bir üzüntü ve hissiyat verdi bana. Tüm dünyada bu farkındalıgın oluşması için birşeyler yapmak gerekiyor.

Cairns'de 3 gün partiledikten sonra, yeni evlenen cocukluk arkadasım Volkan, eşi Ece ve eski dostum Itır'ı görmeye kıtanın en guneyi Melbourne'a uctum. Uzun zamandır seyahat ediyordum ve dostlarla karşılaşmak muhabbet etmek iyi gelmişti. Bir gün Itırda, bir gün Volkanlarda kalarak 4 günde kültür sehri Melbourne'u feth ettim ve denizi oldugu icin daha benlik olan sehir Sydney'e geri uctum.
Avustralya'da son günlerimde her gün meshur Bondi plajına gittim ve kalan 4 günümde o masmavi dalgalar icinde huzuru bulan gencleri , okyanus kıyısında sarap icenleri izleyip Avustralyalıların hayatına imrendim de imrendim. Şimdi uçakta Endonezyaya giderken altımda Avustralyanın bitmek bilmeyen kızıl çöllerine bakıyorum. Dilerim bir gün tekrar yolum düşer buralara.

Tsunami Felaketi ve Rotamda Degisiklik

2011-04-02T11:19:00.005+03:00

Malesef üzücü Japonya depremi ve varolan radyasyon tehlikesi sebebiyle rotamda degisiklik yaptim. One World Dunya Turu Biletimin rotasını felaket sebebiyle ücretsiz degistirdiler.
En cok gormek istedigim ulkelerden biri olan Japonyayı malesef göremeyecegim. Tanrı oradakilere yardımcı olsun.
Bundan Sonraki Yeni Rotam:

Sydney
Nisan: Jakarta Endonezya
Mayıs: Singapur(Kara Yoluyla Malezya ve Tayland)
Haziran: Colombo - Sri Lanka
Temmuz: Hong Kong
Agustos: Delhi - Hindistan
Eylul: Amman - Ürdün
Eylul: İstanbul

Otostopla Yeni Zelanda - Güney Ada

2011-03-18T01:41:00.007+02:00

Kuzey Adadan, Guney adaya geçmiştim.

Benim icin cok yogun ve dolu dolu gecen Yeni Zelanda turumun geri kalanında amacım liman sehri Picton'dan hızla en güneye gitmekti. O yuzden daha az gorecek şey olan dogu kıyı şeridini seçtim ve benim baş parmak tekrar havaya. 2. otostopuma 1 kız 2erkek 3 cok alkollu genc durdu. Arabayı suren hatun yine daha az alkolluydu ama çılgın tiplerdi, 10 dakika gidip tekrar yol üstü bir barda durdular. Kendi biramı hızlı yudumlarla içip, kaçarcasına yoldan geçen başka bir arabaya atladım ve Yunus sürüleriyle meshur Kaikoura'ya vardım. Geceyi kamp yerinde, hamakta gecirip. Sabah 3-5 tane yunus gordukten sonra yine düştüm yollara. O sabah şansıma iyi bir otostop çektim. Ugandadan 30 sene sonra ulkesini ziyarete gelmiş, 50-55 yaşlarında eski bir hippi ile 6-7 saat güneye gittim. Bu esnada Christchurch'ü de pas gectik. 2 gün sonrada üzücü deprem yaşandı. Sonraki otostopum ile penguenleriyle meshur Oamaru'ya vardım. Gün batımından hemen sonra yuzlerce mavi penguen kıyıya geldiler. Geceyi ormanda tek başıma kamp kurarak gecirdim.
Sabah tekrar baş parmak havaya başka bir buyuk sehir Dunedin'a gittim. Daha erkendi ve amacım devam etmekti. 3 saat otostop ardından sonunda birisi durdu. Onunda yardıma ihtiyacı varmış o yuzden durmuş. Adamın bozuk arabasını Dunedin'dan sehir dışındaki evine goturmek gerekiyordu.
Şehir içinde otostop imkansız gibi oldugu için, şehir dışına cıkmam gerekiyordu ve kabul ettim
Gittik kamyonetle, bagladık bozuk arabayı halatla, ben arkada düştük yollara. Yarım saate kurtulduk şehirden. Sonra adamda beni otostop mumkun bir kavşağa bıraktı. Bundan sonra şansım açıldı ve sonunda guney adanın en guneyine giden birine rastladım. Invecargill'de geceyi ıssız bir parkta, hamagı kurup gecirdikten sonra, en buyuk amacım Fiordland ulusal parkına yola cıktım.
İlk otostopum'a 60 yaşlarında bi adamla kadın durdu. Onlara Turk oldugumdan ve Turk yemeklerinden bahsedince cok ilgilendiler ve aksam onlara Turk yemegi yaparsam geceleyin onlarda kalabilecegimi soylediler. Bende ozlemiştim Turk yemeklerini ve kabul ettim bu teklifi. Ustelik kac gundur hamakta yatmaktan yorgundum ve yatakta yatmak hiç fena olmazdı. Düşündüm, taşındım Mantı yapmaya karar verdim. Tembel Yeni Zelandalı kadının yardımıyla başladım hamuru yogurmaya. En sonunda tüm işlemler tamamlandı ve lezzetli ama biraz buyuk olan mantı tanelerimiz birer birer mideye gidince gerçek şölen başladı. Onlarında çok hoşuna gitti.
Aksam üstüde Yeni Zelanda'nın en önemli gelir kaynagı olan süt çiftliklerinden birine gittik. Bir inegin günde 40 litre süt verdigini ögrenince bir ineğim olsun istedim. Türkiyedekileri bilmiorum ama burdaki çiftlikler bayagı bir otomatik idi. Tek yapmak gereken dönen bir platformun icine giren ineklere vakumları takmak. Süt bitince ineklerin serbest kalmasını, herşeyi otomatik hallediyorlar.
Sabahleyin de teyzem sagolsun beni Fiordland girişi 2 saat mesafede Te Anau'ya kadar götürdü. Günü ve geceyi besberrak göl kıyısında gecirdikten sonra sabahleyin meshur Milford Sounds'a yola cıktım.
Milfourd Sounds ve butun Fiordland buzul çaglarında cok buyuk buzulların hareketiyle jilet gibi kesilmiş daglardan oluşuyor. Inanılmaz doga harikası. Heryerden şelaleler dökülüyor ve bu hızla yukselen dagların arasında harika yuruyus rotaları var. Malesef turistik Yeni Zelanda'da hersey icin rezervasyon gerektigi icin bu rotaları yapamadım. Ama 65$'a tekneye atlayıp Fiordlar arasında yolculuk yaptım. Benim için pahallıydı ama gormeye degerdi. Dönüştede teknede tanıştığım iki 60 yaşlarında Amerikalı'nın arabasına atlayıp Queenstown'a kadar gittim.
Queenstown da diger sehirler gibi beni besberrak bir gölle karşıladı. Gölün hemen yanındaki Golf ve Disc Golf(Frizbi ile oynanan bir tür golf) sahaları ve sehrin büyük parkları insanların yapabilecegi aktivite olanaklarını artırıyor. Bu şehir aynı zamanda extreme sporlarıyla meshur. Bungee Jumping türevleri ve çeşit çeşit adrenalin sporları menüsünden dilediginizi secebiliyorsunuz tabi cebinizde para varsa. En ucuzu 180$ olan Bungee Jumpinglerin en yuksek olanını yapmak istedigim icin malesef Adrenalinsiz ayrıldım Queenstowndan ve ertesi aksam Wanaka'ya gittim. Fish & Chips'imi ve Biramı alıp göl kenarına giderken yolda Fiordland'de tanıstıgım birkaç arkadasla karsılastım. Göl Kıyısında oturup, kıyıdan gecen diger insanlara laf atıp aramıza katarak 9-10 kişi bira ve şarap keyfi yaptık sabaha kadar.
Sabahleyin yine başparmak havada beklerken, Yeni Zelanda'da en iyi otostopumu cektim. Tabia & Josh adli 2 dost kuzeye dogru benimle aynı rotayı yapıyorlardı. Onlar beni sevdi ben onları sevdim, Beraber gittik 2 gün. Beleş yol gitmeme karşılık bende kamp yerindeki akşam yemeklerini ısmarlıyordum. Sonunda güney adanın batı kıyısına varmıstık. O bölgeye özgü bitki örtüsü, enteresan yagmur ormanı agacları ve okyanus birarada olunca inanılmaz görüntüler sunuyordu. Aksama dogru meshur Fox Buzulunun yamacındaki kamp yerlerinden birine vardık. Balık tutmayı seven Josh kaptı oltayı iş başına gitti. Bizde peşinden, ama malesef Yeni Zelandanın meshur SandFly denilen sivrisinek türevi böcükleri gittigimiz yerde binlercesi üzerimize çullandı ve balık tutma maceramız hüsranla sonuclandı.
Sabah erkenden Fox Buzuluna gittik. Bu dev buzul, buzul cagından beri hava kosullarına göre ileri geri hareket halinde. Çıkmak dolaşmak mümkün ama birsürü ekipman gerekiyor. Gidip fotorafımızı cektikten sonra yola devam ettik ve yine şahane manzaralardan gecerek WestPort'a vardık. Deniz kıyısında guzel bir kamp ardından, 2 gündür beraber dolaştığım Josh ve Tabia, beni Abel Tasman ulusal parkına ulaşmam için uygun bir kavşakta bıraktılar.
Onlar yoluna ben yoluma derken yine şansım yaver gitti ve yoldan geçen ilk arabaya atlayıp Tasman Parkına cok yakın bir kasabaya gittim. Ulusal parkta amacım bir ucundan bir ucuna yuruyup Golden Bay'e ulasmaktı. 2-3 gun suren bu yuruyus icin gerekli supermarket alısverisinden sonra yavas yavas baslangıc noktasına gittim. Geceyi plajda uyuyarak gecirdikten sonra sabah 6da başladım yurumeye. Sırtımdaki 20kilo yukle pek kolay olmayacak gibiydi. Ama yuksek rakımdaki Perunun Tepelerinin kesfi faydalı olmus sanırım, pek sorun yasamadım. Yuruyus sırasında uzun orman ici yuruyuslerin mola noktaları Altın gibi parlayan inanılmaz plajlardı. Cennet gibi manzaralarda, deniz keyfi, aldıgım yarım kilo manuka balı, fıstık ezmesi, muz ve musli ile yaptıgım sandivicler ile gerekli enerjiyi toplayıp ilk gun 26 km yol aldım. Aksam kamp yerinde omuzlarım tutuldu ama hamakta bir uyku sonrasında sabah sapasaglam yola cıktım. 2. gunde super manzaralar, acayip kuş sesleri ve deniz kabuklarıyla kaplı dev plajları gectikten sonra sonunda final noktasına ulaştım. Yuruyusu sırtımdaki yukle 2 gunde bitirmenin acısıyla supermarketten aldıgım 600gr Yeni Zelanda koyun etiyle kendimi ödüllendirdim.
Artık geri dönüş zamanı gelmişti sabahleyin kamp yerinde tanıstıgım Fransız arkadasla Kuzey Ada feribotlarının oldugu sehre gidip aksam baskent Wellington'a vardım. Ertesi gunde turumun ilk gunlerinde yapmadıgım 1 gunluk yuruyus olan Tongariro Alpine Crossing'i yapmak uzere Taupo'ya gittim. Yuruyus parkurunun başlangıç noktasına varmaya çalışırken deli gibi bir yagmur yagmaya basladı. O günlük amacım yuruyuse baslamadan önce parkurun 2 yada 3. kmsindeki kamp yerinde gecelemekti fakat yagmur herseyimi dahada ıslatmadan kendime sıgıncak bir yer buldum ve geceyi orda gecirdim. Sabah 6 gibi turist sesleriyle uyandım. Oldugum yer meshur yuruyus parkurunun başlangıc noktası oldugu için bir anda otobuslerle gelen 100lerce turist etrafımı sarmaya başladı. Soguktan titrerken apar topar esyalarımı toplayıp, kamp ocagımdada sıcak bir corba yaptıktan sonra, bir şekilde geri dönüp almak uzere büyük cantamı çalıların arasına gizledim ve takıldım bizim turistlerin peşine. Volkanik oluşumların arasından tırmandıktan sonra karşıma o bölgedeki en yuksek yanardağ çıktı. "Yuzuklerin Efendisi" filminde Frodonun tırmanıp yüzüğü fırlattığı Mount Doom'u gözüme kestirdim ve başladım tırmanmaya. Tırmandıkca yanardağ dahada büyüyor ve dikleşiyordu. Benimle beraber tırmanan diger turistlere bakıp cesaret toplayıp tırmanmaya devam ettik. Arada sırada öndekilerden yuvarlanan buyuk kayalar herkese heyecan yasatıyordu. Hobbit Frodoya maşallah, iki adım ileri, bir adım geri kayarak en sonunda ulastık tepeye. Yukardan görülen büyük Taupo Gölü ve farklı renklerdeki diger krater gölleriyle oluşan manzara etkileyiciydi. Sıra gelmişti aşağı inmeye. Bu kadar dik bir yerden yavaş yavaş inmek mümkün değildi bende başladım koşmaya. Ayaklarımın altında yuvarlanan kayalar, kayak yapar gibi süspansiyon etkisi yaratınca dizler fazla zorlanmadı ve cok keyifli bir iniş sağladı. Bütün gün saglam bir yürüyüş olmuştu. Akşamda dönüş yolunda şansım yaver gitti ve 2 Amerikalı bana yardım ederek benim çantamı almam için başlangıç noktasına gidip, ordanda Taupo'ya bıraktılar. Taupo'da günün yorgunlugunu önceden Maori gençlerden gördüğüm kayalardan nehire atlayarak attım. Taupo'da 2 gün sonra dünyaca ünlü IronMan triathlon yarışları olacaktı ve buyuk organizasyonun hazırlıkları başlamıştı. Yarışları izlemeye niyetliydim ama şansıma tanıştığım birisi taa Auckland'e kadar arabayla gidecekti. Yorgundum, bu fırsatı kacırmadım ve Auckland'e geri döndüm. Sonunda dünyanın tabiat acısından en güvenli ülkesi YeniZelanda'da otostop ile 20 gunde toplamda yaklaşık 3500km yol kat edip, doganın icinde kalarak, kendi yemegimi kendim pişirerek, hem guzel bir deneyim yasadım hemde bayagı bir tasarruf ettim.

Dahası Resimlerde...

Otostopla Yeni Zelanda - Kuzey Ada

2011-03-17T13:16:00.009+02:00

Guney Amerika, Şili'den ayrılıp Yeni Zelanda Auckland'e uçmuştum..

Auckland'e vardıgımda Eren kardeşim sayesinde iletişim kurdugum İdil & Dan tarafından karşılandım. 2 Gün onların evinde Yeni Zelanda planları yaptıktan sonra, düştüm yollara...
Yeni Zelanda pahallı oldugu için amacım en az parayı harcayıp, çok yer görüp, sag salim Auckland'e geri dönmekti. Bu yüzden tüm ülkeyi otostopla kesfetmeye karar verdim. En hızlı sekilde Guney adanın en guneyine gidip, sonra kafam daha rahat, zamanı yayarak geri donecektim.
Şehir içinde otostop pek mantıklı olmadığı için baş parmak gostermeye Auckland dışındaki bir kasaba olan Drury'den başladım. 2-3 saat kadar bekledikten sonra ilk duran arabaya atladım.
Bundan sonra şansım açıldı ve 2-3 otostop ardından ilk hedefim olan Termal Şehir Rotorua'ya ulaştım. Rotorua meşhur gayzerleri ve termal gölleriyle meshur. Yeni Zelandanın her tarafında türevlerine rastlayacagım egrelti otları arasındaki camur havuzları ve göller tütüyor, gezegenin derinlerinden gelen sülfür kokusu etrafa yayılıyordu. İlk günler acemi oldugum icin hostele 35$ bayılıp turist kazıgımı yedikten sonra, zorda kalmadıkca birdaha hostelde kalmamaya karar verdim ve güney Amerikaya kıyasla 7 kat pahallı olan bu durumun acısını atlatmak icin dogal termal havuzlarda keyif yapmaya gittim. Pek keyifliydi dogrusu.
Ertesi gün, son otostopumda tanıştıgım İsvicreli hatun ile benzin parasını paylasıp Taupo'ya gittim. Taupo'da buyuk cantamı hostellerdeki lockerlara bırakıp, şehir içinde besberrak akan nehire gittim. Bir sürü Maori(Polinezyalı Yeni Zelanda Yerlisi) genc, cocuk, yuksek kayalardan nehire atlıyorlar, agaclara baglı halatlarla sallanıp, nehire ucarak doganın tadını cıkarıyorlardı Keyifleri 10 numaraydı. Katıldım aralarına tabiki, serin, berrak, içilecek sulara dalınca benim keyifte oldu 10 numara. O keyifle geceyide bir barda sabahlayarak gecirdim.
Ertesi gün tekrar benzin parasını paylaşarak dogu kıyıdaki Napier'a gittik. Artık Peru'dan aldıgım hamagımı kullanmanın zamanı gelmişti. Her gün barda sabahlayamazdım. Ustelik Yeni Zelanda'nın gece hayatında kayda deger birsey olmayınca, birdahada hic bara gitmedim. İste tasarruf yolları: Alkolden kıs, otostop yap, hamak yada cadırda uyu. Bu kesfettigim üç altın kuralım ile geri kalan gunlerimde bayagı bir tasarruf edecektim. Birde Yeni Zelanda mutfagı pek birseye benzemedigi icin kendi yemegini kendin yap. Etti dört altın kural. Bu yuzden 2-3 gunde bir Supermarkete gidip yiyecek cephanemi topluyordum. Canta yüküm agırlasıyordu ama Yeni Zelandanın meshur balları, özelikle çok lezzetli olan Manuka balı yeterli enerjiyi veriyordu. Sanırım bir balkolik olarak 25 gün de 2 kilo bal tükettim. Ülkede yaz olmasına ragmen hava durumu her an degistigi icin de, hamagımı yagmur icin modifiye etmeye karar verdim. Hafif bir plastik malzemeyi aldıgım halatlarla beraber garip yontemlerimle gerdirdikten sonra hamagımın catısı hazırdı. Napier'da ilk hamak gecem Okyanustan esen sert ruzgarlara ve yagmura ragmen gayet iyi gecti.
Ertesi günde başkent Wellington'a gittik. Welllington baskent oldugu icin, daha canlı bir sehirdi. Kurek ve yelkencilik başta olmak uzere denizde herkes su sporlarıyla ugrasıyordu. Auckland'de ve tüm göl kenarındaki sehirlerdede durum aynıydı. Harika, tertemiz marinalarda yuzlerce buyuk kucuk tekne var. En dikkatimi cekenler, yelken yarışlarına katılan ozel tasarım teknelerdi. Yeni Zelanda bu yarışlarda önde gelen ulkelerden. Malesef bizim ulkemiz 3 tarafı denizlerle cevrili olmasına ragmen, bildigim kadarıyla buyuk yarışlara katılacak tekneye sahip degil. Tekrar malesef bu denizlerimizinde kıymetini bilmiyoruz. Buralardaki yatırımları gördükten sonra iç çekip durdum. Kendime sözüm var şimdi, ülkemizde deniz kültürünü zenginlestirmek icin önemli projelerde yer alacagım.
Geri döneyim Wellington'a; Sehir canlı oldugu icin, tekrar hostelde kalmaya karar verdim. Bu ulkede hosteller pahallı ama acıkcası verdikleri serviste fazla. Mutfakta bir aşçının arayacagı her turlu malzeme oluncada, gosterdim hünerlerimi. Guzel bir yemek hazırladım kendime. Aksamda yemegin verdigi agırlıkla, surround sistemle döşeli video odasında Maori'lerle ilgili bir film seyrederken uyuyakaldım.
Sabahleyin amaç güney adaya gitmekti. Buyuk feribotlar 50-80$ arası fiyatlara guney adaya 3-4 saatte bir sefer duzenliyorlar. Peru_Amazon nehrinde 5 günlük gemiye yemekler dahil 20$ verdikten sonra, 80$ cok pahallı gelmişti. O sabah biraz şanslıydım, gemiye binecek karavan sahipleriyle muhabbet ederken, kalabalıgın arasında kaynayıp bir anda kendimi limanın içerisinde buluverdim. Fırsat bu fırsat deyip atladım hemen gemiye. Bu sayede 80$ cebimde kaldı. Keyfim yerine gelmişti.
Gemi çok guzel yerlerden geçiyor, guney adaya yaklaştıkça kendimi daha cok "Yüzüklerin Efendisi" filminde(3leme film serisi Yeni Zelanda'da çekilmiş) hissetmeye başlıyordum. 3 saat sonra vardık Guney Adaya.

Dahası Resimlerde...

Dünyanın Sonu Şili mi?

2011-02-11T07:17:00.005+02:00

Perunun tepelerini kesfettikten sonra Bolivya - LaPaz'dan ucagıma binip Şili - Santiago'ya ulaştım.

Santiago'da 2Buçuk sene IBM'de beraber çalıştıgım arkadaşlarım Raul ve Karina'da kalacaktım. Sagolsunlar çogu Şilili gibi cok misafirperverdiler. Şili'deki 10 günüm bu arkadaşlarla geçti. Kendileriyle proje esnasında Turkiye'nin çeşitli yerlerinde seyahat etmiştik. Bu sevdigim 2 insan 1-2 sene sonra bizim romantik Akdeniz ve Egedeki tekne ve plaj turlarımızdan etkilenip, evleniverdiler. Turkiyedeki projede bitince gercek yuvaları Santiago'da yaşamaya başladılar.
Santiago düz bir alana inşa edilmiş, cok eski binalara sahip bir şehir. Bu eski binalar Şili'nin meshur güçlü depremlerine yüzyıllardır meydan okuyor.
Dogruyu soylemek gerekirse ben Şilide pek enteresan birşey yapmadım. Butun gunler evde yan geldim yattım. Az degil 5 aydır yollardayım ve yorulmuştum. Ev keyfini buluncada bundan sonraki 7-8 ayım için enerji depolamaya karar verdim. Guney Amerikada'ki diger ulkelere kıyasla Şili kat kat daha pahallı olunca, her gün supermarketten aldıgım ucuz ve taze olan deniz ürünlerinden efsane yemekler pişirip keyif yapıyordum. Televizyon izleyip, Feysbukta zaman öldürüp, arada sırada da dışarı çıkınca ufak yürüyüşler yapıp lezzetli deniz ürünleriyle eve dönüyordum. Birgunde Raul ile ögle arası kahve içmeye seksi iç çamaşırlı bayanların servis yaptıgı Santiago'da heryerde olan kahvelerden birine gittik. Cektigim video goruntuleriyle de Raul'u tehditlerimle kandırıp ertesi gün Merkez Market denilen balıkpazarındaki restoranda yemek ısmarlattım.

Raul ve Karina'nın çalışmadığı haftasonu Santiago'dan ayrılıp, 1.5 saat mesafedeki Liman kenti Valparaiso ve Plaj mahallesi Vina del Mar'a gittik. Plajda keyif yapıp, guzel restoranlardan birinde Pasifik balıkları ve deniz ürünleriyle şahane yemekler yedik. Aksam ise Vina del Mar'da Karina'nın amcasının Pasifik okyanusunun dibinden yukselen apartman dairesinde, şarap gurmesi amcanın benim için açtığı çeşit çeşit yuksek kalite Şili şaraplarıyla birlikte okyanusu izleyerek kafayı bulduk. Ben o kafayla gece hayatını test etmek için Karina'nın kardeşiyle beraber Valparaiso'da kaldım, onlarda ilk çocugun girişimleri için Santiago'daki eve donduler sanırım.

Şilide gunlerim diger ulkelere nazaran pek dolu dolu geçmedi ama dinlendim, guzel yemekler yedim ve şu anki Yeni Zelanda seyahatim için biraz araştırma fırsatı buldum.

Resimler:

Perunun Tepeleri ve Machu Pichu

2011-01-31T16:47:00.007+02:00

Bolivya - La Paz'dan, Peru - Cuzco'ya yola cıktık..

Dakar Rallisi ardından Arjantin, Bolivya sınırında tanıştıgım yol gardaşım Lucas ile geziyordum. Tilcara Vadisi, Uyuni çölü, La Paz ve Güneş Adasından sonra amacımız Perunun meshur Machu Pichu'sunu gormekti. Atladık otobuse 10-12 saat sonra Cuzco'ya vardık.
Ferah Cuzco' nun tarihi ve en yuksek 3 katlı olan binaları arasında dolasıp, kalacagımız cılgın hostel Loki'yi bulduk. Simdiye kadar kaldıgım en iyi Hostel oldu Loki. Büyük ve tatil köyü gibiydi. Geceleri barında çeşit çeşit yabancılarla partiye doyabiliyorsunuz. 24 saat çay türevleri soguk Cuzco gecelerinde icinizi ısıtıyor.

Bir yandan Loki hostel ve Cuzco gece hayatında keyif yaparken bir yandanda asıl amacımız olan Machu Pichu'ya yapacagımız cılgın Salkantay yolu icin hazırlık yapıyorduk. Salkantay yolu, Turistik olan Inka Yoluna paralel, ama biraz daha yuksek ve uzun bir yol. Cuzco'da acenteler ile bu yollarda 4-5 gunluk turlar yapmak mumkun. 350$ olan bu turlarda sizin icin yemeginizi pişiriyorlar, yuksek rakımda esyalarınızı tasıyorlar, çadırınızı hazırlıyorlar. Ohh ne ala memleket.
Tabiki bizim icin 350$ degerliydi ve turlara katılmadık. Kendi yemegimizi, cadırımızı, esyalarımızı ve gazımızı kendimiz tasıyıp yönümüzüde kendimiz buluruz dedik. Hatta Machu Pichu'yu baska bir yönden ulaşıp, sıfırdan kesfedip 45$ olan giriş ucretini bile odememekti amacımız.
Toparladık konserveleri, cesit makarnaları, sarımsak ve baharatları cıktık yola.
Salkantay Yolu; Normal kosullarda 5 gun suruyor. 2000 rakımda Molepata diye bir koyden başlıyor ve Machu Pichu'nun altındaki Aquas Calientes kasabasında bitiyor.
1.Gun: Molepataya sabah vardık ve başlar başlamaz sırtımızdaki 17ser kilo yukle tırmanmaya başladık. Lucas'ta, bende aç gözlü olunca tasıyacagımız yemegin dozunu kacırmısız ve cantalar bir hayli agırdı. Neyse dedik, ilk gun fazla yemek yeriz yukumuz hafifler. Tırman Tırman Tırman bitmiyor, yukseldikce havadaki oksijende azalıyordu. Kastıra kastıra inanılmaz guzel yerlerden gecerek 2 km tırmandık. 8 saat yuruyus sonrasında kampa uygun Soraypampa'ya ulastık ve yaptıgımız bol sarımsaklı etli makarnadan yiyebildigimiz kadar yiyip, anında uyuduk.(Zıbardık!)
2.Gun: Buz gibi bir geceden sonra gune yagmurla basladık. Ama yagmurun etkisiyle aksamki sis dagılmıstı ve 5500m yukseklikteki inanılmaz Humantay dagı karlarıyla bizi selamlıyordu. Bu bize motivasyon oldu ve bugunku amacımız ve turun en yuksek noktası 4600m deki Abro Salkantay'a yola cıktık. Salkantay Dagının eteklerinde 4000m uzerinde oksijen harbi sıkıntıydı. Cık cık cık, bitmiyor bir turlu, gun boyu yagmur, dagdan soguk esen ruzgar, bizdeki ekipman sıkıntısı, işimizi bayagı bir zorlastırdı. Yolda karşılastıgımız, bizim gibi aynı turu yapan Amerikalı ve Hollandalı ile onların ve bizim tüm enerji barlarını tüketip, sonunda Abro Salkantay'a ulastık. Bundan sonra kolaydı. Bayır aşşağı saldım çayıra mevlam kayıra... Tabi bu da kolay olmadı, sırtımızda yaylanan canta onca kiloyla omuzları ve dizleri zorluyor. En sonunda ulastık kamp yapmaya uygun bir noktaya 7-8 saat yuruyus sonunda. Deli gibi yagmur yagıyordu ve herseyimiz ıslanmıstı. 3800m deki Huayroc koyunde koylulerden cadırları kurabilecegimiz kapalı bir ambar gibi bir yer rica ettik ve buldugumuz tek tuk kuru odun ile ateşte esyalarımızı kurutup, lezzetli bir sardunyalı makarna pişirdik.
3.Gün: Malesef köylülere fazla güvenmişiz.. Butun esyalarımızı cadırların dısında bırakmıstık. Ben ve Lucas sanslıydık amd geceleyin ambara giren hırsızlar Amerikalının 4000$lık kamerayı ve biraz paralarını alıp tüymüşler. 5 aylık gezim boyunca ilk kez bir gece esyalarımı kendimden uzakta yada guvende olmayan bir yerde bıraktım ve o gece hırsız belası kapıyı çaldı. Neyseki şans yanımdaymış hiç birşeyim çalınmadı. Ders oldu. "Hiç bir zaman gevşeme!"
Sabahleyin Amerikalı ve Hollandalı soygunun acısıyla bizden hızlı gidip uzaklastılar. Bizse yavas yavas degisen doganın tadına vara vara yola koyulduk. Yuksek rakımdan asagılara indikce, doga kucuk bodur agaclardan, yavas yavas tropik ormanlara donmeye basladı. Nehirleri, şelaleleri aşıp Colpapampa köyüne vardık. Koydeki ördeklere bakıp iç gecirdik "ahh sunlardan bir tane pişirsek ne gusel olur" diye. Ve bu fikri kafaya koyduk. Inanılmaz guzel manzarada biramızı yudumlarken şansımıza köyün baglı oldugu Santa Teresa sehrinin valisiyle tanıstık. Adamın pikapı vardı ve bizim rotamızla aynı yone gidiyordu. Konustuk, ictik, kaynastık atladık pikabın arkasına. Pikabı şöförü kullanıyordu, önde motorlu eskort ekibi yagmurdan dolayı olusabilecek toprak kaymasına karşı dagı kontrol ediyor, bizde arkada yagmur altına ıslana ıslana safari keyfi yapıyorduk. Artık tabiat tamamen Yagmur ormanlarına donmustu. Hava ısınmıstı. Ve geceyi Santa Teresa'da gecirdik.
4.Gun: Sabahleyin bizim Lucas erkenden kalkıp konuştugumuz gibi gitmiş, köyden canlı bir ördek almış gelmiş. Ördek çuvalın icinde vak vak vaklıyor. Artık amacımız yuruyus degil, ördeği pişirmekti. Rotanın bu kısımları artık dag bayır degilde toprak taşıt yollarına dondugu için bir sonraki checkpoint noktası olan Hidroelektrik santraline minibusle gittik. Ama yollar cok tehlikeliydi. Surekli dagdan taşlar yuvarlanıyordu. İyiki yurumemişiz. En sonunda ördek mr. Pato'yu pişircek uygun bir yer bulduk. Bir köylüden izin isteyip bahcesini kullanmaya başladık.
Pek kolay olmadı sevgili ördek Mr. Patoyu pişirmek. 6 saat sürdü. Ama istedigimiz buydu. Gercekte yasanan tüm süreci yasamaktı amaç. Ateşi yakmak, ördeği öldürmek, tüylerden kurtulmak, içini temizlemek, ballı limonlu sarımsaklı sos ve yavas yavas kızartmak... peki kim öldürdü mr. Pato'yu? Evet malesef ben öldürdüm. Kolay olmadı bu ilk deneyim, üzüldüm. Anladım supermarkettten hergün hiç dusunmeden duyarsızca aldıgımız et parçalarının degerini. Ama sonucta mr. Pato cok lezetli oldu. Koyden aldıgımız dev muzlarla tatlımızıda yiyip, enerjiyle yine başladık yurumeye. Yolun bundan sonrasında Inka Yolu'nu takip etmiş yada sadece bu kısmı yuruyecek onlarca backpacker ile beraberdik. Tren yolunu takip ederek, gunlerdir yagan yagmurun etkisiyle deli gibi akan nehrin kenarında Aquas Calientes'e 2 saat son ve kolay bir yuruyus ardından sıcak duşlara ulaştık.
5.Gun: Bugunun amacı Machu Pichu'ya bedavaya girebilmekti. Ama adamlar oyle bir yere yapmıslarki sehri gercektende ulasmak mumkun degil. Sehir deli gibi akan 2 nehrin arasında 600küsür metre direk yukarda. İlk amacımız, köprüsü Turistik korumalar tarafından korunan nehri asmaktı. Turistlerin 600m yukardaki kapıya ulasmasını saglayan otobuslere biraz para odeyerek ilk engeli aştık. Sırada Machu Pichu surları vardı. Turistik kapıdan uzaklastık ve aşagılardan şehrin öteki tarafına vardık. Machu Pichu surları 50-60 m yukarda gozukuyordu. Ama balta girmemiş orman içinden oraya ulaşmakta kolay gozukmuyordu. En sonunda daldık ormana. 70 derece diklikte ormanda, agacların dikenlerin, böceklerin, suların arasından tırmanmaya başladık. Bir ara pes ettik geri donmeye başladık. Derken ufak bir şelale gördük. Şelale birki örtüsünü biraz da olsa azaltmıştı. Tek çaremiz oydu. Başladık şelaleyi tırmanmaya. Ayakkabı falan, donumuza kadar ıslandık, heryan çizikler içinde ulaştık surlara. Sanki Gizemli sehir Machu Pichu'yu yeniden kesfetmiş gibi sevinip surları tırmandık ve Turistlerin arasına katıldık. 45$ cebimizde kaldı. Şansımıza hava yagmurluydu ve sisliydi. Kimi zaman sis dagılıp görmemize ve fotograf cekmeme izin veriyordu ama keske guneşli olsaydı. Yinede yakaladım birkaç fotograf. Unutmayacagım bir tur oldu. İyiki katılmamısım Turistik turlara.

Cuzco ve Salkantay yolunun fotografları:

Bolivya ve Isla Del Sol

2011-01-31T03:14:00.004+02:00

Limadan , La Paza ucmustum..

La Paz'a vardıgım ilk gun sansıma petrol fiyatları ikiye katlanmıstı(Yinede bizden ucuz). Bu yuzden tum taksiler, otobusler sasırmış bir şekilde neye kaç fiyat biçeceklerini bilmeden ucuk rakamlarla beni yolmaya çalışıyorlardı. Bolivyanın gezecegim en ucuz ülke olmasını beklerken 2-3 kat katlanmış ulaşım fiyatları biraz moralimi bozdu, ama bolivyadaki fiyatlar gercekten şaka gibi. 1-2 liraya etli, pilavlı, salatalı bir menuye, 50 - 60 kuruşa 1 litre taze sıkılmış karışık meyve suyuna kavuşup neredeyse hic para harcamadan günü gecirebiliyordum. Buyuk sehirlerde paramı esyalarım icin risk almak istemedigimden en cok konaklamaya harcıyorum. Ama yinede hostel fiyatları guney amerikada yuksek degil, maksimum 6-7 dolara günü kurtarabiliyorum.
1-2 gün La Paz'da sokak yemekleri, koka müzesi ve cadı pazarları ile gunleri gecirdikten sonra, dunyanın en yuksek büyük gölü olan 4000m yukseklikteki Titicaca gölüne yola cıktım. La Paza 3-4 saat uzaklıktaki Copacabana kasabasından tekneye atlayıp yılbaşını gecrimek uzere İnkaların uzun sure takıldıgı Isla Del Sol adasına gittim.
Isla Del Sol'daki yılbaşı partisi ufaktı ama yılbaşı için bu özel adayı seçmiş insanlarla beraber cok keyifli gecti.
Adada yukseklik sebebiyle az oksijen ile gün boyu trekking yaparak hemoglobin deopolayıp, buz gibi gölde yüzüp direnç kazanıp, balıkçıdan aldıgımız taze göl balıgı Trucha ve Bolivyaya özgü bir çeşit pilav olan protein yuklu Quinua ile karın doyurduktan sonra akşamda kamp yaptıgımız plajda çogunlugu Arjantinli olan genclerle muhabbet ederek günleri gecirdik. Bu adada gün batımını izlemek cok keyifli oluyor. Çünkü yuksekte oldugunuz için güneş battıktan 1 saat sonra bile gün ışıklarını görebiliyorsunuz ve bulutlardan yansıyan kırmızı ısıkla gölde kırmızı oluyor ve farklı bir gezegendeymiş gibi hissediyorsunuz.
Bolivyadaki diger gunlerimide de Uyuni çölü ve civarında geçirdim.

Herşeyi anlatan en güzeli resimler...

Tilcara Vadisi ve Uyuni Çölü

2011-01-18T20:38:00.006+02:00

Dakar Rallisi icin Arjantinin Jujuy bölgesindeydim. Burası Bolivya'ya meshur Tilcara vadisinden baglanıyordu. Ralliye yetismek icin Trenle ve Otobusle pas gectigim noktaları simdi rahat rahat görme fırsatım vardı.
Perico kasabasından ayrılıp Tilcara'ya otobuse atladım. 600m rakımdan 2300m'ye 2 saat yol aldıktan sonra Tilcara kasabasına vardım. Arjantinde yaz sezonu oldugu icin heryer Arjantinli genclerle doluydu. Tilcara kayaların arasında basit bir kasaba ama yuzlerce sırt cantalı Arjantinli ile ayrı bir keyifli oluyor. Gece icin kamp yerine hamagımı kurdum. Hava bu rakımda geceleri soguk oluyor ama Bolivyadan aldıgım Yama yünü kazagımda beni koruyordu. Tilcara'da belki 5-10 tane bar var. Canlı muzik ve sevgili Arjantinlilerin dogal danslarıyla cok renkli ve keyifli oluyorlar. Geceyi biraz usuyerek gecirsemde yagmur yagmadıgı icin cok sorun yasamadım. Sabahleyin kampta tanıstıgım 2 çıtır Arjantinliyle tarihi Pukara tapınagına yürüyüş yapıp, akşama dogru onlarla beraber otostop ile vadinin daha yukarlarındaki Humahuaca kasabasına gittik.
Gece kamp yerinde kasaptan aldıgım dev lezzetli Arjantin biftegi ile genclere hayatımda yedigim en iyi Patlıcan Kebapı pişirdim. Gittigim heryerde insanlara Turk yemeklerini, Turk kulturunun zenginliklerini anlatıp canlarını cektiriyorum. Bol bol zeytinyaglılardan, rakı kültüründen, Karadenizden, Egeden, politika ve dinin birbirine girdiginden bahsediyorum. Acayip ilgilerini cekiyor. Ben dondukten sonra Turkiyede beni ziyarete gelecek bir sürü arkadaşım olacak sanırım.
Neyse Humahuacada çıtırlardan ayrılıp otobuse atlayıp sınır kasabası La Quiaca'ya gittim. Bolivyaya gecebilmek icin 7 saat kuyruk bekledikten sonra nihayet damgayı bastırdım. Kuyrukta bu kadar bekleyince yeni arkadaşlar ediniyorsunuz ve bu sırada yolculugunuzun devamını planlıyorsunuz. Tanıştıgım yeni ekiple beraber bir jip ve şöförünü ayarlayıp 3 saat uzaktaki Tupizaya gittik. Enteresandır Bolivyada heryer İtalyan restoranı kaynıyor ve cok lezzetli pizza yapıyorlar. Tupiza'dan daha sonra bana MachuPichu'ya kadar eşlik edecek yol gardaşım Arjantinli Lucas ile hayatımızın en tehlikeli otobus yolculugunu yaptık Uyuni'ye dogru. Otobus geceleyin ucurumların kenarlarından hızla gecerken, bende aşağı yuvarlanırsak nereye sıgınsam diye kendime icerde guvenli bir nokta arıyordum. Trenle buralardan geçerken anlamamıştım otobusler için ne kadar tehlikeli oldugunu. Sonunda vardık Uyuniye sag salim.
Uyuni tuz çölünün kenarında bir şehir. Burda 2 günlük Jip safarisi ayarladık ve ertesi sabah yola cıktık. Tuz çölünde bembeyaz boşlukta saatlerce yol alıp, tuzdan yapılmış otellleri, dev kaktuslerin oldugu adayı, volkanları, tuzlanmış 1000lerce yıllık mumyaları görüp Uyuniye ordanda La Paz'a geri donduk.
Resimler:

Arjantine Dönüş ve Dakar Rallisi

2011-01-17T04:12:00.006+02:00

Peru - Limadan, Bolivya - La Paz'a ucmustum.
Yılbaşını Dunyanın en yuksek gölü olan 4000mdeki Titicaca'da gecirdikten sonra, Arkadasım Cansından aldıgım haberle Arjantine gitmeye karar verdim. Cansın 35 yıllık zorlu Dakar Rallisindeki tek temslicimiz Kemal Merkit'in belgesel ekibinde yer alıyordu. Fırsat bu fırsat, hem uzun bir aradan sonra sevdigim bir arkadasımı görücem, hem ralliyi daha yakından takip etme fırsatı bulucam, hemde cok sevdigim Arjantini tekrar görücektim. Ayarladım rotamı düştüm yollara.
LaPaz'dan Oruroya 3 saat otobus ardından 17 saat süren tren ile çöllerin, kanyonların arasından geçip Oruro sehrinden Villazon sınır kasabasına ulastım. Sınırda 2 saat sıra bekledikten sonra Arjantine girebildim. Ardından bir 5 saat otobus yolculugu ile Dakar'ın 3 ve 4. etabının kesiştigi SanSalvador de Jujuy sehrine vardım. Kamp alanı Perico kasabasındaydı. Aksam bölgedeki kamp yerlerinde Perudan aldıgım sevgili hamagımda dinlendikten sonra, Ralliyi beklemeye koyuldum.
Organizasyon cok buyuk. Yuzlerce motor(Kemal Merkit'e ne kadar Turkiye Turkiye diye bagırsamda beni duymadı), Araba, Quad ve Kamyon teker teker finishe ulastılar ve kamp yerinde araçların tamiri ve dinlenmeye koyuldular. Cansın kardeşimin torpili sayesinde bende kamp yerine girmeyi başardım. Bütün gece kamp yerinde dolanıp fotograf cektim. İnsan bu yarışın ne kadar zorlu oldugunu kamp yerinde dolaşınca anlıyor. Bütün gece sabah 4'e kadar tamirle ugrasıp araçları ertesi güne yetistirmeye çalışıyorlar ve belki sadece 2-3 saat uykuyla yola koyuluyorlar.
Sabah 4 te kahvaltı yaparken, Kemal Merkit'le karşılaştım. Onun işi dahada zor. Solo Kategoride yarışıyor ve kendi motrunun tamirinden vs. kendisi sorumlu. Neyseki önceki gün cok bir sorun yaşmamıştı motorla ilgili. O günün etabı olan 5000m'ye tırmanış etabında soguga karşı el koruma bariyerleri yapmak için karton arıyordu. Neyse buldu bende kendisine az biraz yardım ettim ve yarışa Türk usulü modifye olarak yetişti. Hoşuma gitti Turkiye'yi temsil eden birine son dakika yardımında bulunmak. Özlemişimde Türkçe konuşmayı. Bizim bütün ekip(Cansın, Belgesel ekibi ve Kemal Hocam) gittikten sonra efgar bastı beni. Neyse atlattım sonra.
Araçlar tek tek yarışa başlarlarken cıkardıkları sesleri tarif edemem. Araçlara motorlara ne kadar ilgim pek olmasada boyle buyuk bir organizasyondan aldıgım deneyim cok hosuma gitti.
Dakar'a gidişim ve Kamp yeri fotograflarını hızlı internet bulunca asagıda slideshow'a koyacagım.

Perunun Derinleri

2010-12-29T03:48:00.006+02:00

Peru günlerine 40 gün kadar önce Limadan başlamıştım. Şehir Pasifik okyanusun dibinden bir anda 100m yukselen çakıl kum yığınının uzerine kurulu. Limayı üs olarak kullanıp, gereken araştırmayı yapıp, bilgisayarı teknolojiyi Limada bırakıp büyülü Perunun derinlerine yolculuga cıkmıstım.

PASİFİK GÜNLERİ:

Zorritos Kumsallarindaki Kamp Alani

İlk Durak 20 saat otobus yolculugundan sonra Perunun en kuzeyinde pasifik kıyısında bir balıkcı kasabası olan Zorritos idi. Dinlenmeye ihtiyacım vardı. Butun gun bomboş ucsuz bucaksız plajda kafamı dinliyordum. Kamp yaptıgım yer kasabanın merkezine 4-5 km idi. Butun gun ileri geri kumlarda yuruyunce deli gibi acıkıyordum. Fiyatlarda ucuz olunca bolcana taze balık ile keyfime keyif katıyordum. Tap taze çiğ balık, limon ve soğan ile hazırlanan "Ceviche" denilen yemekle kahvaltı yapıp, öğlen yemeğinde deniz ürünlerinden bir kızartma tabağı ve aksamda kamp yaptıgım yerde, ateş ve sıcak kumun altında pişirdiğim sabahtan aldıgım balıklar, 4-5 yumurta ve patateslerle gecti 1 hafta. Açıkcası başkada birşey yapmadım Zorritosta. Yedim, içtim, spor yaptım.

Sabah Balikcilari

Kamp mutfagi ve aksam sohbetleri

Ceviche

Ardından eglenmeye biraz guneydeki Mancoraya gittim. Mancora Surf ve Plaj partileriyle meshur bir yer. Özellikle çok iyi Kite surf noktası burası.

Mancoradan ayrılıp Peru'daki asıl amacım olan Amazon nehrine dogru yola cıktım. 20-22 saat can alıcı 3 farklı otobus yolculugu hic kolay degildi. Yolun yaklasık 4-5 saati toprak yol. Bu yolda gitmekten otobuslerde amortisor falan kalmamış. Virajlar, tumsekler vs. de yolcuların canını cıkarıyor . Mesela bende yorgun düşüp uyurken otobusun 2-3 dakkada bir carptıgı kayaların etkisiyle sıcrayıp kafamı carpıp kaşımı yardım. Birde uyku sersemi kanı durdurmakla ugraş. Neyse sag saglim vardık Yurimaguas'a.

AMAZON GÜNLERİ:
Simdiki amac Iquitos'a ulaşmaktı. Iquitos dunyanın kara yoluyla ulaşılamıyan en buyuk sehri. Ulaşmak için Yurimaguas'tan 2-3 gunde bir kalkan gemiye binmek gerekiyor. Kendime cok ucuza aldıgım kalite hamagımla Eduardo denilen gemiyi buldum. Yola cıktıktan sonra 4 gun boyunca hamakta keyif yapıp Maranon nehrinde ormanı izleye izleye yol aldım. Tabi bu esnada gemide bir sürü insanla tanışıyor, keyifli muhabbetler yapıyorsunuz. Yoldaki duraklarda köylerden taze orman meyveleri alıp, gemide 3 öğün verilen yemekle karnınızı doyurabiliyorsunuz. Yemek almak için elinizde kendi tasınızla biraz sıra bekleyip, pilav,haşlanmış tatsız muz veya patates ve tavugunuza ulaşabiliyorsunuz. Buda ayrı bir anı idi.

En sonunda Iquitos'a ulaştım. Iquitos Amazon nehrinin başlangıç noktasında. Şehirde sadece motorsiklet, motordan evrim gecirmiş 3 kişilik motokar, ve Iquitos'a özel ahşap otobusler var. Şehir beklentimden bayagı buyuk ve gürültülü cıktı. Şehirde 2 gün zaman gecirdikten sonra orada yasayan ve bu bölgeyi bilen 2 arjantinli ile tanıştım. Bu arkadaşlarla amazona özel şaman ayinlerinden birine katıldık ve şamanın şarkılarıyla ve bize içirdigi Ayahuasca denilen özel bir içkiyle ruhumuzun derinlerini keşfettik.

2 gün Iquitos'tan sonra 2 arjantinli, 2 yeni zelandalı, 1 amerikalı, 1 Türk(ben) olmak üzere planladıgımız orman turumuz icin gerekli erzagı toparlayıp komşu kasaba Nauta'ya gittik.

Ormanin derinlerine gitmemizi saglayan ana teknemiz ve ekip

Nauta'dan yöresel bir tekne kiralayıp kaptanın eşliğinde Maranon ve Ucayali nehirleri arasındaki Pacaya Samiria denilen ulusal rezerv alana dogru yola cıktık. Kahverengi maranon nehri bu bölgeye girerken bir anda siyaha dönüşüyor. Samiria'nın siyah sularında yolculuk cok etkileyiciydi. En sonunda geceyi gecirecegimiz köye vardık. Bu köyden, bize eşlik edecek tekne kaptanı(Amigo Miguel), balıkcı(Senior Panço) ve bize yemek pişirmede yardım edecek teyze ve onun yegenini ekibimize ekledik ve ormanın daha derinlerine dogru tekrar yola cıktık. Orman ve nehir her geçen gün daha tehlikleli ve daha çok sivrisinek icermeye başladı. Açıkcası ormanın en zor kısmı sivrisineklerdi. Karada oldugumuz zamanlarda her yanımızı sarıp, sabrımızı deniyorlardı. Geceleri ben, Amerikalı ve kaptan teknede hamakta ve sivrisinek netlerimizin icinde uyuyorduk. Balıkcı Panço kendi kucuk balıkcı teknesinde. Digerleride karada yaptıgımız cadırımsı yerde uyuyorlardı. Cadır dedigim bambuları kesip baglayıp ustune yagmur icin plastik koyup yaptgımız pratik dogal yasam alanı oluyor.

Balik teknemiz

4-5 günümüz orman içi yürüyüşlerle, nehirde balık tutup sabah oglen aksam yedigimiz piranha ve diger balık türleri, haşlanmış veya közlenmiş muz türevleri ile geçti. Nehirde yuzduk, o bölgeye özel küçük timsahlardan yakaladık, garip kurbagaları, kuşları , maymunları ve binbir çeşit böcük cücükü dinledik gördük. Hatta bir gün kendime başıma dolaşıp, sagın solun fotorafını cekerken 2-3 cm uzunlugunda bir karınca tarafından ısırıldım. Parmagımdan tüm koluma ve gögüs kafesime yayılan acı inanılmazdı. Ne bileyim, büyük karıncanın koca çenesi yeter, ne gerek var zehire diye düşünmüştüm. Lokal yoldaşlarımıza karıncanın videosunu gosterdigimde, karıncanın meshur Isula((Bullet Ant) oldugunu ogrendim. Cahillik iste. 24 saat acı cekecegimi ama kurtulacagımı soylediler. Sonra bir agacın kabugunu sıyırıp akan özü parmagıma sürdük. Acı coktu ama içim rahattı. Kurtulacaktım! 2-3 saat sonra acı biraz azaldı ve biraz olsun rahatladım. Daha sonra internetten araştırdıgım bilgiye göre Bullet Ant en çok acı veren böcük türüymüş. Şimdi havalı havalı herkese anlatıyorum.

Pirana

Pacaya Samiria National Reserve

Samiria günleri işte böyle dolu dolu geçti. Gün batımı hayatımda gördügüm en iyisiydi. Siyah sular uzerindeki yansıma ve gün battıktan sonraki bir saat süren kızıllık harikaydı.

Artık geri dönüş zamanı gelmişti. Bu sefer dönüşümü paralel nehir olan Ucayali'den Pucallpa'ya giderek yaptım. Gemi christmas sebebiyle inanılmaz kalabalıktı. Hamaklar altlı ustlu her yerdeydi. 5 gün gemi yolculugundan sonra Pucalpa'ya ve ordanda 21 saat yine zor bir otobus yolculuguyla Lima'ya geri döndüm.

Dahası Resimlerde:

Created with flickr slideshow.

Iguazu'ya Yollarda

2010-11-17T05:16:00.008+02:00

1-2 Hafta önce Iguazu şelalerine ulaşmak uzere Tren ile Posadas sehrine 32 saat uzun bir yolculuk yaptım.
Tren pek konforlu degildi ama yol harikaydı. Bataklıklar, ucsuz bucaksız otlaklar(Arjantinin meshur öküzleri için), köyler, ve göllerden geçtik. Tren 2-3 saatte bir duruyor ve yöre halkının hemen istasyonda sattıgı sandivicle, hamurişiyle, meyve ile karnınızı doyurabiliyorsunuz. Trenin camları geniş ve sonuna kadar acılıyor. Bu sayede, uzat ayakları dışarı seyrede seyrede yol al. Yok boyle keyif. Tabi 10-15 saat gectikten sonra sırt agrısı bel agrısı başlıyor o ayrı konu.
Posadastan'da 5 saat bir otobus yolculugu var ama otobusun pek bir keyfi yok tabi anlatmamı gerektiren. Sadece koltuklar bize kıyasla bayağı bir geniş.
Neyse Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik vardık Iguazuya.
Iguazu sehri 3 ülkenin(Paraguay, Brezilya, Arjantin) sınırlarını belirleyen nehirlerin hemen yanı başında.
Paraguayı hemen nehrin karşısında gorunce bir tekneye atlayıp Paraguaya'da ayagımı bastım. Ama tabi pasaporta 1gün içinde giriş çıkış damga basılıyor. Ve bu durum dönüş yolumda, Treni durduran askerler tarafından şüpheli durumuna düşmeme ve çantalarımın tamamen aranmasına, bu esnada da düşen i-podumun bozulmasına ve seyahatimin ilk kaybı olmasına sebep oldu. Ne diyim son olmasını diliyorum.

Geleyim Iguazu şelalesine:
COK FAZLA SU VAR! Heryerden şelaleler dökülen bir ulusal park burası. Degişik hayvanlar, kuşlar, kocaman kertenkeleler etrafta dolaşıyor.

Dahası resimlerde...

Buenos Aires'teTango Bileydim

2010-10-29T18:09:00.004+03:00

Nedense sevdim bu sehri. Her yönüyle cekici.
Brezilyadan sonra ferahda geldi bana. Geniş geniş yollar var, git gel 20 şerit vardır kimi caddelerde. Meydanlar, parklar hepsi geniş. Şehir Guney Amerikadan cok Avrupa, insanlar ise Brezilya'ya kıyasla daha sıcak kanlı gibi. E bende iletişimdeyim tabi. Ne kadar İspanyolca cok cok az bilsemde, bir şekilde iletişim kuruyorum. Elleri, kolları, tek tuk ispanyolca kelimeyi, mimikleri kullarak henuz pek bir sorun yasamadım. "Master Yoda" ögretisi Telepati yetenegimde arka planda gelişiyordur sanırım.

Yollarda sokaklarda pazarlar acılıyor, renkli keyifli oluyor. Sokaklardan perkusyon esliginde dans eden insanlar geciyor. Olay turistik degil, lokal insanların kurtlarını dokmesi icin yapılan bir tür kültür gibi geldi bana. Gayet dogal görünüyorlardı.
Futbol takımı Boca Juniors'un evi La Boca ise turistik ama yinede guzel. Gittim bende bi turist kazıgı "Bife de Champion" yedim yanında birayla iyi gitti.
Birkac tane lokal insanların gittigi büfe tarzı yer kesfettim. Guzel ev şarabı ve ucuza cok iyi etler yiyorum.

Arjantine vardıgım ilk gun cok sevdikleri eski devlet baskanları Nestor Kirshner hayatını kaybetmiş. Herkes sokaklardaydı. Sloganlar, şarkılar, pankartlar... Direk kültür havuzuna atladım ayagımdaki Brezilya tozuyla. Ordaki coskunun arasında dolanırken film festivalleri organize eden birkaç kişiyle tanıştım, 1-2 gün sonrada Hostelden ayrılıp onların evine taşındım. İyi oldu, daha da lokal oldum artık.
Buenos Aires Resimleri:

Şimdi Buenos Aires 'e 1300km uzakta Iguazudayım. Amazonun tüm suları burdan dökülüyor. Iguazuyu ve 1300km Tren seyahatini, Iguazuyu sindirince yazacagım.

Kısacık SaoPaulo ve Az Futbol

2010-10-29T16:52:00.009+03:00

Az degil 3 haftadır, Brezilyadaydım. Son durak Sao Paulo oldu. Sabah 7de sehre varır varmaz evinde kalacağım önceden tanıştığım Kathi isimli çılgın arkadaş beni Parti sonrası Parti mekanına çağırdı. Buluşmamızın ilk anında elime bir şişe viski verip, "Bamos a Fiesta" diyerek hayatımda en hızlı başladığım güne sebep oldu. Oglen 1-2 ye kadar cılgın partiledikten sonra yol yorgunu halimle tukenmiştim, neyseki resimde gördüğünüz Acai denilen mucizevi meyve ile kendime gelmiş ve yenilenmiş oldum.

Sehri sorarsanız cok buyuk, karısık, rezalet trafik var. Modern tarafları bizden iyi ama genel anlamda birsey diyemeyeceğim.
İlk günki Kathi sendromu sagolsun ertesi 2 günde pek birşey yapmadım. Akşamları evde maç izlemece, ev yemeği, muhabbet, hepsi bu.

Birazda Futbol:
Brezilyada futbol bildiginiz gundem.
2 takımdan bahsediyim: Rio varoşlarının takımı "Flamengo" ve SaoPaulo'nun takımı "Corinthians". Şişman Ronaldo(Herif hala super top oynuyor) ve Roberto Carlos Corinthians'da top sektiriyor.
SaoPaulo'da yasayanlarla(Paulistas), Rio'da yasayanlar(Cariocas) arasında bir tur anlaşmazlık var. Buda maçlara yansıyor.
Ben zamanımın çoğunu Rio'da sefil gecirdigim icin tabiki Flamengoluyum.

Brezilya - Rio ve Buzios

2010-10-21T01:15:00.016+03:00

Çok şükür herşey yolunda gidiyor, nazar degmez inşallah.. tütütü maşallah..

Şu anda Buziostayım. Ufak bir yarımada burası. 10-15 tane büyüklü kücüklü plajı var.
Rio'nun karmaşasından sonra cok sakin ve guvenli geldi. Hostel'de 10 numara. Burada 1 haftadır kalıyorum. E bu kadar kalıncada lakabım "EL TURCO" oldu.. Dün birde burdaki genclere, denizdeki balıkcılardan yüzerek satın aldıgım koca ton balığını muz yapragına sarıp pişirdim. Amanın bir şahane oldu anlatamam.
Hep dedigim gibi koşuşturma olmayınca hersey daha iyi yaşanıyor.

Eski stil buraların yemeklerinden, havasından ve kültüründen bahsediyim.. Bu şekilde hem konu atlamamış oluyorum sanırım.

Yemekler: Yemek diyince buranın olayı et. Et cok ucuz. Belli restoranlarda tabagınıza kiloyla yemek alıyorsunuz, acık büfe gibi. Sonra tartılıyor tabak, ücret ödeniyor. İster yarım kilo pilav alın, ister et, tropik meyveler, buranın vaz gecilmezi siyah fasulye. Yarım kilo yemek 10 lira civarı.
İçkiler: Favori içkim; amazonda yetişen ve taşınması zor oldugu için dondurularak gönderilen AÇAI denilen meyvenin çırpılmış hali. Her yerde Açai Point var. Susadınmı, şekermi düştü, aksamdan mı kalmasın? Kap bir Açai kendine gel... Bunun dışında alkollü "Caipirinha" birde Passion Fruit ve Rom ile yapılan "Maracuja".
Para mevzusu: Brezilyada ulaşım cok pahallı. Bu yuzden pek bir kımıldamaya niyetim yok. Iguazu Şelalesine bile belki Arjantin tarafından gidicegim. Onun dışında fiyatlar bizdeki gibi. İnsanlar arası sınıf farkı ise cok uçuk. Oran %1 zengine, %99 fakir diye duydum. Brezilyanın ekonomisi iyiye gidiyor diyorlar, düsünün %1 lik zenginleri.. yada fakirleri...
Deniz, Güneş, Plaj: Rio'da Copacabana ve Ipanema şahane plajlar. Tatil günleri iyi kalabalık geliyor. Plajın yanındaki yol gündüz trafige kapatılıyor. Keske bizdede meselaa Avrasya Maratonunda oldugu gibi Dolmabahçenin arkasındaki yolu kapatsalar da şehirde biraz insanlar yaşasa. Neyse sahilde herkes farklı sporla ugrasıyor. Kızlar bile benden iyi top sektiriyor. Surf olayı şahane... Eşşek gibi dalgalar var. Mevsim sebebiyle hava bir kapalı bir açık. Buzios'ta ise her çeşit plaj var. Bana göre hepsi yürüme mesafesi.
Gece Hayatı: Samba kulüpleri her yerde. Girişler biraz pahallı ama her türlü deger. Kuluplerin olayı bizden farklı, ödemeyi çıkarken yapıyorsunuz. O yuzdende farklı bir ortam oluşuyor. Ne için o kadar para verdigini bilmek guzel aslında.
Kızlarrr... Çupraları resimler özetler zaten.

Önümüzdeki günlerde SaoPaulo ve ordan Iguazu şelalesine gitmeyi planlıyorum..

Brezilya Adaptasyon

2010-10-14T03:19:00.005+03:00

Şu ilk gunlerdeki adaptasyon süreci cok acayip geciyor. 1000 farklı şey oluyor, Uyum saglamak icin algıları sonuna kadar acıyorum. Farkındalık dedigimiz kavramda git gide gelişiyor. Bu seyahat bitdiginde "Jedi Master Yoda"dan egitim almış gibi hissedecegim sanki.
Az Riodan bahsediyim..

Rio:
Guneyde 22. paralelde, Tropik iklim. Şu sıralar burada bahar. Yazı bekliyor insanlar. Onlara biraz soguk geliyor. Geceleyin en düsük 16-17 derece oldu hava sıcaklıgı.
Gündüzleri genelde deniz kenarındayım. Buranın meshur Copacabana plajında Popo gözlemi yapıyorum. Kumlar inanılmaz guzel, Futbola, Voleybola, Hentbola her boşlukta rastlıyorsunuz. Mevsim sebebiyle harika dalgalar var. Boardsuz Surf yapmaya çalışıyorum. Denemenizi tavsiye etmem, bogulma riski cok yuksek. Dalgaların dilinden anlamak ve sakin olmak lazım. Benim biraz tecrubem oldugu icin cengaver gibi atlıyorum ama durumun ciddiyetinin farkındayım. İlerleyen gunlerde board kiralıyacagım.

Sehirin belli bölgeleri tehlikeli, o yuzden ne yöne gittiginizi bilmenizde fayda var. Bütün apartmanların bahce kapıları 2-3 metre çitle çevrili ve hep kapalı. Ehh insan tedirgin oluyor tabi ama ben pek birşeye rastlamadım. Pek denizden uzaklasmayı sevmedigimden belki hersey de yolunda gidiyor.

Hostelde kalıyorum. Che Lagarto Hostel. Guzel biryer burası. Sehirle ilgili ne yapmak, nerelere gitmek lazım, hostelin tatlı resepsiyonistlerinden rahatca ogreniyorum.
Yarın bir kaç gunlugune Buzios'a (Rio'nun biraz kuzeyinde bir yarımada) gidecegim.

Londra Günleri ve Genel Hissiyat

2010-10-07T04:09:00.002+03:00

Ve işte Londra gunlerimde bir çırpıda geride kaldı. Normal hayatımdaki 3-5 gunluk izinlerime kıyasla 2 hafta az degil aslında ama nasıl gectiginide anlamış degilim. Ama bir şehirde o turistik koşuşturmadan kurtulup rahatca gezinebilmenin anlamını çözmüş vaziyetteyim. İnsan lokale daha rahat karışıyor ve o yaşam tarzının içine giriyor.
"Rahat ol abi, daha bir sürü gün var, gel bir bira icelim.."
Londra; hayat belli bir duzen icine girdiginde yasanılabilecek bir yer. Parklardaki huzurlu spor aktivitelerinden, çılgın uzay modasına, her türlü ilgi alanına rastlayabileceginiz bir metropol.
Birde tabi iyi bir iş sahibi olmak lazım, hayat cok pahallı. Neco kardeşim ne kadar 10larca bira ısmarlasada, İngiltere benide sömürdü..
Dogruya dogru, hayat tam bana gore degil Londrada, cok kalabalık, hava bulutlu, gürültülü ve deniz yok. Ve yemekler ilk günkü kadar keyif vermemeye başladı, ağır ağır yağlı domuzlar her yerde. Saglıklı yemek bulmak, taze ve ucuza meyve, sebze yemek kolay degil.
Ama keyifler iyi, zaten tatil yapmaya gidiyor olsaydım direk Tahiti'ye giderdim. Biraz gözlem yapacağım, farklı toplum düzenleri, ülkemde olmayan yeni teknolojiler, kendi ruhii huzurum, güzel kızlar... işe yarayacak bunların hepsi ileride...

Başlangıç ve Londra fotografları slide showda

------------------------------------------------------

Bu arada; Su anda 20 saat yoldan sonra Rio'da Hostelimde dinlenmekteyim. Bara oturmuş etraftaki guzel backpacker hatunları süzerek, karışmış düzenimi(Bilgisayar, fotoraflar, kıyafetler) yeniden saglamaya çalışıyorum, Rio'yu öğreniyorum. İklimde degisti tabi, polar vs. cantanın dibine! Hahaa bide bugun dogum gunum yahu!

ilk gunler - LONDRA

2010-09-26T14:11:00.013+03:00

Yolculuga cıkalı 5 gün oldu ama henuz Dunya Turu moduna giremedim. Kendimi pek uzakta hissetmiyorum.
Sebep?
20 senelik dostum Necoda kalıorum.
10'a yakın arkadasım Londra'da yasıyor.
Cok Turk var burada. Mantı bile yedim.
Markette, takside vs. Ingilizceden cok Turkce konustum.

Farklı Kültür ve Yasananlar:

Trafik'e alısmak süre aldı. Artık rahatım. Her zaman soldan gidecegim. Sağa bakacağım. Basit dimi?... Neconun "Ooluum düştüm yamulduu" dedigi bisikletini tamir ettim. Önümüzdeki gunlerde onunla Londra'yı cok daha iyi kesfedecegim.

Her gün 3-4 Litre bira iciyorum. Belki bu bir "Neco Factor"(Necoyu tanıyanlar bilir) ama biralar şahane. Stout, Lager, Pilsner, Ale.... Her ceşitten farklı markalar farklı lezzetler. Ohh iç babam iç. "Pint" kültürü hoşuma gitti.

İngiltereye özel yemekleri tercih etmeye calısıyorum genelde, ama o kadar farklı kültür bir arada ki Vietnam, Çin, Portekiz, Pakistan, Hindistan gibi ülkelerin yemeklerinin kokuları beni arada sırada gafil avlıyor. Olsun, buda iyi, daha yolum uzun damak tadımı alıştırıyorum işte... Bunlar dışında Pub Yemekleri guzel, yanınada bira. Yumuul.. Sosis-Püre, Fish&Cips, Steak Ale Pie(Pay icinde soslu et var).

Meshur metroyu anlatmama gerek yok. Ben kendimi karınca gibi hissediyorum.

Cok guzel ingiliz kızlar var, ama 2 gündür gönlümü ispanyollara kaptırıyorum. Biliyorum yerel kültürün tadına bakmak lazım ama "Guapa Latinas" yaa... Gönül işte..

Daha 1.5 haftam var İngilterede, daha adapte bir havayla Londra sokaklarını kesfetmeye devam.. Resimleri daha koyacagım, üşendim simdi biraz..