'We don’t have any problems with the residents. Just with their relatives.’

Te veel om op te noemen

2012-01-17T15:24:00.000+01:00

Als je bij mijn moeder even wat langer in de huiskamer vertoeft, ik blijf het huiskamer noemen hoewel het steeds meer begint uit te zien als een wachtkamer van een ziekenhuis, en sommige verzorgenden het ook ijzerenheinig ‘zaal’ noemen, raak je zo in gesprek. Onbegrijpelijke gesprekken soms, maar soms ook verrassend helder. Soms eindeloze herhalingen, zoals de mevrouw die steeds vraagt of wij elkaar kennen. Ja, zeg ik tegenwoordig, u werkte op de afdeling voor kinderkleding. En dan is ze heel blij. Een andere mevrouw vraagt steeds of het buiten koud is, dat valt deze winter wel mee, vooralsnog. Ik zou willen dat ik haar op dat moment even mee naar buiten zou kunnen nemen, zodat ze het zelf kan voelen.
Vorige keer had ik zelf een vraag. Of de dames wel eens wat geks hadden gedaan in hun leven. Ik vroeg het aan twee dames die over het algemeen er niet al te gelukkig bij zitten. Ze begonnen spontaan te lachen. Te veel om op te noemen, zeiden ze allebei.
Je zou eigenlijk de zo minimaal gebruikt whiteboards moeten inzetten. Elke dag zo’n vraag en dan de antwoorden opschrijven. Om een boek over te maken.

Altijd hetzelfde menu

2012-01-10T13:46:00.004+01:00

Op de etage bij mijn moeder hangen twee grote whiteboards voor notities. Lange tijd werd een van de borden gebruikt om het menu te vermelden. Nu al minstens een paar maanden niet meer. Er staat nu dat er ’s middags warm eten is en ’s avonds broodmaaltijd met soep. Ik vroeg waarom. Omdat het menu niet meer wordt aangeleverd, zei een verzorgende.
Zaterdag mocht mijn moeder dit eten:

Ik ben inmiddels het station gepasseerd om me druk te maken over hoe het eruit ziet. Mijn moeder heeft haar ogen toch meestal dicht en de geur van het prakje is goed. Wat het was, kon de verzorgende me niet vertellen. Ze tilde - zelf ook nieuwsgierig - een deksel op van een van de ijzeren bakken in de kar waarmee het eten wordt binnengereden, jawel anno 2012!, en daar zaten schorseneren in. Schorsenerenstamp, suggereerde zij. Dat leek mij qua kleurstelling een beetje vreemd, maar verkoudheid verhinderde me om te proeven.
In het maandelijkse ‘instituuts’krantje, dat het menu van het restaurant bevat, zag ik snijbonenstamp staan. Dat zal het wel zijn geweest. Mijn moeder krijgt gemalen eten, daarvan staat zelfs niet in het krantje wat er in zit. Zij die veroordeeld zijn tot gemalen eten krijgen dag in dag uit : ‘gemalen vlees, gemalen groente’.

mooi

2012-01-07T22:03:00.003+01:00

Een vriend van mij maakt elke dag een portret van een kunstenaar die dan jarig is. Deze keer was het de surrealist Roland Topor. Ik keek even naar zijn werk en vond dit portret.Het heet: 'la demence-senile'. Ik heb de illustratie op deze site gevonden, daar kun je nog beter zien wat er allemaal in geschreven staat.

Twee geloven rond het bed

2011-12-28T16:22:00.002+01:00

Mijn moeder heeft een bijzondere kerst mogen meemaken. Op zaterdag kreeg ze van de pater van het verpleeghuis het sacrament van de zieken, de ziekenzalving. Mijn moeder is rooms-katholiek en was altijd een oprecht gelovig mens. Mijn zus in Spanje, die bij haar was, had het idee dat het sacrament der zieken misschien voor mijn moeder een gevoel van rust zou geven, dat ze makkelijker afscheid van het leven zou kunnen nemen. Het is een ritueel in de RK kerk voor mensen die zeer ziek zijn. Ik was er zelf niet bij, maar van mijn zus begreep ik dat het een mooi ritueel was.
Maandag was ik wel bij mijn moeder en we hadden afgesproken dat een van de vrouwen die mijn moeder verzorgd samen met haar vriendin zou komen met eten zodat we samen met mijn moeder de tweede kerstdag aan haar bed konden vieren. Het liep anders, want de vriendin had bedacht dat ze iets extra’s voor mijn moeder wilde doen.
Ze kwamen met een enorme tas binnen. Een van de dingen die ze had meegenomen was een oranje katoenen doek met mantra’s erop, ze legde die over het bed van mijn moeder. Voor het oranjegevoel, grapte haar vriendin.
Ze stak kaarsjes aan, een wierookstaafje, en liet mij een koperen drinkkom met water vullen. Ze verrichte allerlei handelingen die leken op de ziekenzalving, maar dan met water. Tenslotte haalde ze twee hele oude boekjes uit haar tas. Een was in het Sanskriet de ander in het Hindi. Beide had ze van haar oma gekregen toen ze uit India vertrok.
Ze legde ons uit wat ze ging doen. Ze zou beginnen met voorlezen van een verhaal over Hanuman, de apengod. Hij helpt angsten overwinnen. Als mijn moeder angst zou hebben voor de dood, zou hij haar daarbij helpen. Het tweede dat zij zou voorlezen, was het 18de en laatste hoofdstuk van de Bhagavad Gītā, dat handelt over de totale overgave. Als er iets was mijn moeder zou tegenhouden om over te gaan, dan zou dit laatste hoofdstuk haar daarbij helpen.
Het voorlezen begon. Mijn moeder liet het allemaal over zich heenkomen, en wij luisterden naar het voorlezen en af en toe kregen we een korte samenvatting of een vertaling. Het laatste hoofdstuk van de Gītā werd niet vertaald, dat was iets tussen Krishna en mijn moeder zo begreep ik. Na afloop ging de grote tas open en aten we heerlijke homemade byriani met kip en een bekertje yogurtdrank. Mijn moeder at alleen de rijst, wel anderhalf bord, en dronk de Ayran.
’s Avonds in bed bedacht ik me dat we wel heel veel hadden losgelaten op mijn moeder, dit weekend. Maar aan de andere kant, de rituelen van de verschillende religies lijken op elkaar. En de intenties zijn hetzelfde. En mijn moeder was niet iemand die andere religies afkeurde. Ik denk dat ze het mooi had gevonden als ze er met haar geest nog bij was geweest.

Kijken naar mijn moeder

2011-12-19T13:52:00.000+01:00

Ik kijk naar mijn moeder. Ze heeft haar ogen vaak dicht, soms slaapt ze, soms niet. Als ze niet slaapt, wil ze wel eens zachtjes lachen alsof ze aan iets denkt dat leuk is. Soms zie ik ook een frons tussen haar wenkbrauwen en als ze dan haar benen beweegt wordt die frons sterker. Dan heeft ze pijn. Ik leg wel eens mijn hand op haar knie in de hoop dat ik de pijn daarmee wat kan verlichten.
Soms zie ik dat ze haar handen strekt, zoals je doet als je je uitrekt, maar zo ver kan ze haar armen niet meer strekken. Het is meer als een baby’tje dat wakker wordt. De bewegingen zijn minimaal maar wel intens.
Laatst zei iemand tegen mij dat mijn moeder zich misschien wel verveelde, zo de hele dag in bed. Die indruk heb ik niet. Het lijkt steeds meer op de fase van een pasgeboren baby. Nu ik het zo zie, snap ik die vergelijking beter. Vervelen pasgeboren baby’s zich wel eens? Dat weten we ook niet. Er is wel een groot verschil, baby’s huilen als ze honger hebben, dat doet mijn moeder niet.

UIt de gehandicaptenzorg

2011-12-12T11:58:00.000+01:00

"Ik wil geen cliënt zijn, ik wil een persoon zijn.
Ik wil geen label zijn, ik wil een naam zijn.
Ik wil geen zorg, ik wil ondersteuning en hulp.
Ik wil niet geplaatst worden in een instituut, ik wil een thuis.
Ik wil geen dagprogramma, ik wil zinvolle productieve dingen doen.
Ik wil niet mijn hele leven lang geprogrammeerd worden, ik wil leren om dingen te doen die ik leuk vind en naar plaatsen gaan die ik leuk vind.
Ik wil plezier hebben, van het leven genieten en vrienden hebben.
Ik wil dezelfde kansen hebben als jullie allemaal. Ik wil gelukkig zijn."

Bovenstaande tekst komt natuurlijk niet uit de ouderenzorg, maar uit de gehandicaptenzorg. Ik vond het op internet.

Verjaardag

2011-12-05T22:29:00.000+01:00

Vandaag was mijn moeder jarig, maar liefst 96 jaar. Een dag eerder, op 4 december hebben we het gevierd met een hele grote taart en met de mensen die het meest voor haar zorgen, samen met een van mijn broers en een van mijn zussen. Daarmee zat haar kamertje wel vol. Want mijn moeder lag er ook bij, in haar bed. Of ze er iets van mee kreeg? Ik denk het niet. Meestal als ze er iets van meekrijgt, mummelt ze mee, harder of zachter, afhankelijk van onze intonatie. Nu snurkte ze af en toe hard, en kreeg tussendoor ook nog een stukje taart, als ze wakker was. Het was een vreemde situatie. Mijn moeder in bed, ze kan niets meer, behalve zich eten en drinken laten geven. En wij zitten ernaast. En kijken.
Niemand kwam erop om ‘lang zal ze leven’ te zingen.

Goede voornemens

2011-11-28T11:14:00.000+01:00

Ik had me het nog zo voorgenomen, maar ik vergat het natuurlijk weer. Ik heb me voorgenomen dat als ik mensen tegenkom met kritiek op de zorg in het verpleeghuis, mensen die dat uit eigen ervaring hebben meegemaakt, niet die het van horen zeggen hebben, om hen te vragen hoe zij het anders hadden gewild. Dat kan soms zo verhelderend zijn!
Maar deze keer ontmoette ik iemand die dertien jaar geleden te maken had gehad met het verpleeghuis van zijn moeder, die inmiddels is overleden. Dertien jaar geleden, en dan vol zitten met verhalen over wat daar allemaal gebeurde. Alsof het de dag van gisteren was.
Het ging over sterven, versterven om het duidelijker te zeggen. Hij was boos omdat het verpleeghuis die suggestie had gedaan, aan hem en zijn broer en zus. Zonder het zijn moeder te vragen, die daar best nog wel een antwoord op had. Nee, dat wou ze niet.
We kregen een discussie over hoe je dat onderwerp überhaupt te berde moet brengen, als professional, als instelling. Het lijkt erop dat je het dan gauw niet goed doet. Bij binnenkomst, zei iemand. Heel goed idee. Voor mijn moeder hebben dat ook gedaan, maar alleen één gesprekje bij binnenkomst is nooit voldoende. Eigenlijk moet je als professional de mogelijkheid scheppen voor familie om het erover te hebben, zei iemand. Dat betekent een relatie opbouwen met familie, en daar moeten verpleeghuisartsen dan ook de tijd en de kundigheid voor hebben. Maar dan heb je weer familie die zelf wellicht erg blij zou zijn als oma ermee ophoudt… vanwege de centen. Dan moet je als professional juist misschien weer een beetje remmen. Hoewel ik nog nooit een familielid ben tegengekomen die werkelijk zo dacht.
Maar goed, er zijn mogelijkheden. En familie moet er vooral zelf over beginnen, want professionals zijn bang dat ze de volgende dag in de krant staan met niet zo frisse associaties.
Terug naar de man die dertien jaar na dato nog steeds zo boos kon worden. Ik heb het hem niet gevraagd, hoe hij het anders had gewild. Als ik in zijn schoenen had gestaan? Ik hoop dat de professional mij had gevraagd hoe ik er tegenaan keek. En de tijd nam om daarna te luisteren.

Bedtijd

2011-11-21T16:38:00.000+01:00

Een van de dingen waar ik me vaak over verwonder is het tijdstip dat de mensen op mijn moeders etage naar bed gaan. In het begin, toen mijn moeder er net woonde, zat ik regelmatig om een uur of acht samen met haar in de huiskamer met de andere bewoners. De televisie stond aan en iedereen kletste wat met elkaar. In mijn herinnering zat er minstens één verzorgende bij. Mijn moeder kreeg daar meestal niet veel van mee, denk ik, maar ze vond het wel gezellig. Ze knapte dan ook wel eens een uiltje tussendoor, maar dat was niet omdat ze zo vreselijk moe was. Gewoon een beetje doezelen. Haar etagegenoten waren wisselend in de mate van dementie, ik denk misschien wel wat helderder dan nu.
In de loop der jaren veranderde de bedtijd. Sommige bewoners hadden dat ook nodig, die zag je helemaal ‘kapot’ gaan. Bij mijn moeder kon ik dat bijvoorbeeld goed zien toen ze nog in haar rolstoel leefde. Andere bewoners zeiden gewoon dat ze naar bed wilden.
Maar goed. De bedtijd veranderde. En soms wel heel rigoureus. Dan is om zes uur de huiskamer leeg, of om zeven uur. Dat betekent dat mensen minstens twaalf uur in bed liggen, alleen.
Zijn de mensen nu eerder moe? Zwaarder dementerend en daarom eerder moet? Hebben ze meer behoefte om eerder naar bed te gaan? Wat mij vooral opvalt is dat het begin van de avond voor veel van mijn moeders medebewoners een onrustige tijd is. En dat er geen mensen zijn die daar iets aan kunnen doen omdat de betreffende verzorgende al mensen in bed aan het leggen is, of aan het poetsen is. Stel nu dat er ’s avonds twee verzorgenden zouden zijn, waarvan de een mensen naar bed brengt en de ander de tijd neemt om samen met die onrustige mensen te kletsen, een drankje in te schenken, een praatje te maken. Zou dat niet beter zijn?

Dat zouden meer managers moeten doen

2011-11-07T11:06:00.001+01:00

De voorzitter van de raad van bestuur van Utrechtse ouderenzorgorganisatie AxionContinu, Lex Roseboom, bezocht al zijn zorglocaties, vorige om met zijn medewerkers een broodje te eten, en afgelopen zomer ging hij op de thee met bewoners, vrijwilligers en familie of verwanten. Wat een goed idee.

Hier is het boekje met gesprekken bewoners, familie en vrijwilligers te downloaden.

Wat kost oma?

2011-10-31T17:17:00.006+01:00

Bekijk de video in andere formaten.

Vinger op het gaatje

2011-10-31T17:09:00.003+01:00

Soms krijg je van die eenvoudige tips die het leven vereenvoudigen of liever gezegd het gemak van mijn moeder dienen. Ik wilde haar wat te drinken geven en de verzorgende gaf me een bekertje met zo’n tuitje. Toen mijn moeder nog in de rolstoel zat, probeerde ik het drinken uit een plastic bekertje met (of zonder) tuitje te vermijden. Het is zó ziekenhuis en mijn moeder was nooit zo van de plastic bekertjes, en wie weet wat ze er nog van meekrijgt. En vooral om maar iets te bewaren van haar eigen ik, haar eigen persoon.
Nu ze in bed ligt, is het weer opnieuw zoeken naar hoe je daar het beste mee om kan gaan, met respect voor haar en voor wat ze nog meekrijgt. Plastic bekertjes met tuitjes zijn nu onvermijdelijk, anders is het risico te groot dat het in haar nek loopt. Ook niet lekker.
Dus dan maar bekertjes met tuitjes. Alleen was het een tuitje met een groot gat en voor dunne appelsap is dat wat gevaarlijk. Dus wilde ik het omschudden in een bekertje met een kleiner tuitje. En dan is er zo’n verzorgende met jaren ervaring die me adviseert om mijn vinger op het luchtgaatje te houden als mijn moeder drinkt, dan komt het drinken er met beetjes uit.
Even proberen boven het aanrecht, ja, fantastisch.
Graag meer van die tips!

Over plantjes enzo

2011-10-24T12:04:00.000+02:00

Het verbaast me dat er zo weinig kennis lijkt te bestaan in het verpleeghuis over niet-medische verlichting van de pijn. Nu mijn moeder volledig in een kramp in bed ligt, met contracturen heet dat officieel - toen ik voor het eerst dat woord zag dacht ik aan ‘contract-uren’ maar dat is heel wat anders - bestaat het aanbod uit niet meer dan medicijnen, ’s morgens wassen, af en toe de ‘inco’ verversen - als je geluk hebt - en drie keer per dag eten en drinken geven. Ik heb gehoord dat bij de ‘bedmensen’ een soort lijst ligt waarop de verzorgenden moeten aantekenen dat ze zijn geweest, zo’n lijst die je ook vaak in toiletten ziet hangen als bewijs dat ze regelmatig worden schoongemaakt. Bij mijn moeder niet, want wij houden zelf een schriftje bij en dat ligt bij mijn moeder in de kamer.
Zou er nu echt niets meer te verzinnen zijn? Zelfs een plantje zet je af en toe nog in de zon of de regen om wat op te fleuren.

Een moeder in bed

2011-10-17T15:48:00.002+02:00

Ik moet weer even wennen aan het weekendbezoek bij mijn moeder nu ze de hele dag in bed ligt. Dat wennen gaat wel lukken maar voor haar vind ik het vreselijk. Gelukkig hebben wij extra mensen gevraagd om door de week bij mijn moeder langs te gaan, anders zou ze het grootste deel van de dag alleen in een kamertje in bed liggen. Levend begraven, daar lijkt het een beetje op.
Dit weekend had ze darmproblemen en dat was zielig want daardoor moest ze nog vaker worden verschoond dan normaal en dat gesjor doet haar al zoveel zeer. Voor de rest sliep ze veel of hield haar ogen dicht en mummelde wat. Tot mijn verbazing hoorde ik haar ineens de namen van twee van haar eigen – inmiddels overleden - zussen noemen, en ook nog eens de naam van haar middelste dochter, mijn zus. Misschien wilde ze hen om zich heen hebben, of stonden ze om haar heen in haar verbeelding. Toch apart. Er gebeurt toch nog wat daarboven, in haar hersens. En - in tegenstelling tot wat altijd wordt gezegd over dementie - lijken bij haar de laatjes herinnering niet chronologisch te sluiten. Kon ik maar in haar hoofd kijken.

Ook in de GGZ roert de familie zich

2011-10-11T18:01:00.001+02:00

Zorgvisie - ‘Familie psychiatrisch patiënt staat alleen’

Goedendag

2011-10-10T15:10:00.002+02:00

Soms moet je vooral naar de positieve kant kijken. Ik doe mijn best, waarlijk! Toen ik de afgelopen keer op zaterdagmorgen op de etage bij mijn moeder kwam binnenlopen, zei ik iedereen goedendag. Meestal eerst de bewoners, dat doe ik bewust, maar dat is ook niet zo moeilijk want hen zie ik het eerst. De verzorgenden zijn rond dat tijdstip meestal een beetje uit het zicht koffie aan het drinken met elkaar. Dit keer stond een verzorgende in de zichtlijn, dus zei ik haar goedendag. Vervolgens stak er een hoofd van een jongen om het hoekje vanuit het keukentje, die mij op zijn beurt goedendag wenste. Weer een nieuw gezicht, dacht ik, weer een uitzendkracht. Zucht.
Ik groette de aanwezige dames die allen aan de grote vooral lege tafel zaten en vertrok naar mijn moeder.
Ik zat nog geen minuut aan het bed of er werd aan de deur geklopt, die open stond. De hoofd van de jongen stak nu om het muurtje van mijn moeders kamer. Hij kwam verder en stelde zich voor. Een nieuw personeelslid op de etage.
Hij vertrok weer.
Ik hielp mijn moeder met drinken.
Stop.
Deze jongen stelde zich uit eigen beweging voor aan mij. Dat had ik in al die jaren voor zover ik me kan herinneren nog nooit meegemaakt. Dit moet aan de grote klok. Ik liep de gang op en kwam daar de jongen tegen met zijn collega. En ik zei hem dat dit voor het eerst in tien jaar was dat iemand nieuws uit zichzelf zich aan mij voorstelde. En dat ik dat hartstikke goed vond.
Mijn god, denk ik nu. Ik ben al aardig ver heen, dat ik het bijzonder vind dat iemand zichzelf voorstelt!

En nog een filmpje

2011-10-06T17:50:00.001+02:00

iPad helps elderly remember, socialize

2011-10-05T14:27:00.001+02:00

iPad helps elderly remember, socialize

Plaatjes in plaats van tekst

2011-10-03T17:38:00.000+02:00

De toekomst? Misschien wel net zo gezellig!

Dit is iemand plezier bezorgen zonder dat het geld kost! Hoewel, hoeveel kost het om een verzorgende bellen te laten blazen voor iemand?

'Dat vind ik zo eng'

2011-09-26T14:58:00.001+02:00

Met mijn moeder zo de hele dag in bed verandert ook mijn bezoek. Ik dood de tijd nu aan haar bed. De deur naar de gang laat ik soms open, soms doe ik hem dicht. Al naargelang mijn eigen stemming. Laatst had ik hem in de namiddag open staan en kwam de mevrouw in de rolstoel voorbij, met haar voer ik vaak fantasierijke gesprekken onder het genot van een kopje koffie. Ik hoorde haar en keek even om het hoekje om haar goedendag te zeggen.
‘U mag binnenkomen, hoor’, zei ik, ‘mijn moeder ligt in bed’.
‘Dat vind ik zo eng’, zei ze.
Dat vond ik heel eerlijk van haar. Ik vind het zelf ook een beetje eng om in het verpleeghuis bij iemand die in bed ligt binnen te lopen. Je weet maar nooit. Onlangs deed ik dat bij de overbuurvrouw van mijn moeder. Ik meende dat ik daar een radio hoorde die een tikje naast de zender terecht was gekomen en dus voornamelijk harde ruis produceerde. Ik liep even naar binnen om te kijken of het inderdaad daar was. De mevrouw lag net als mijn moeder helemaal verstild in bed. Dat was ook een beetje eng om te zien.
‘Ik vind het ook eng’, zei ik dus maar. En ze rolde haar rolstoel naar binnen, en keek naar mijn moeder. En ik probeerde met haar ogen naar mijn moeder te kijken. ‘Zo gaat het, we worden geboren en we sterven’, zei ik maar omdat ik niet wist wat ik moest zeggen. ‘Ja’, zei ze. En toen heb ik maar een kopje koffie voor haar gemaakt.

'Mevrouw mijn moeder'

2011-09-19T12:12:00.000+02:00

Van een vriendin kreeg ik het boekje ‘Mevrouw mijn moeder’ van Yvonne Keuls ter lezing. In Dwarsliggervorm. Fijne manier van lezen, moet ik zeggen. In ‘Mevrouw mijn moeder’ beschrijft Keuls de aftakeling van haar moeder op een zeer respectvolle manier. Het wezen en karakter van haar moeder blijft overeind.
Mij vielen natuurlijk vooral de verpleeghuisscènes op, haar moeder zit er ter revalidatie. De eerste scène is dat haar dochter het verpleeghuis voorstelt om haar moeders boterham af en toe te smeren met pindakaas met sambal, wat haar moeder lekker vindt, lekkerder dan boterhamworst. De reactie: dat ze dan zelf maar de boterhammen van haar moeder moet komen smeren.
Dan blijkt dat haar moeder, die nog haar eigen tanden heeft, om vier uur ’s middag haar tanden gepoetst krijgt, omdat er daarna geen tijd meer voor is, terwijl ze om half zes 's avonds nog een boterham eet.
En dan de bezigheidstherapie. Haar moeder ‘werkt niet mee’. Zo krijgt de dochter te horen. Ze vindt de bezigheidstherapie niet leuk, ze houdt niet van borduren of van schilderen. ‘Ze valt uit de toon.’
Ik citeer Yvonne Keuls letterlijk hoe haar moeder beschrijft welk gesprek ze voerde:
‘Mevrouw is goed genoeg om bijvoorbeeld met spelletjes mee te doen’, zei de zuster.
‘Onzin. Ik doe alleen aan spelletjes mee, als ik ze leuk vind en niet omdat ik er nog goed genoeg voor ben’, zei ze.
‘Kom, mevrouw, we zijn met z’n allen bezig om van pitriet broodmandjes te vlechten. Doet u ook fijn mee?’ vroeg de bezigheidstherapeute.
‘Fijn, fijn, wat is nou fijn? Waarvoor moet ik een broodmandje vlechten? Dat is een stofnet waar schimmel tussen komt. Onzin, ik heb die rommel altijd weggegooid.’

Het verbaast me weer even niet dat mensen zich liever voor de trein gooien dan in een verpleeghuis te gaan wonen.

Kinderen solidair in zorg voor ouders

2011-09-15T13:15:00.004+02:00

Volwassen kinderen zijn solidair met elkaar in het zorgen voor hun oude ouders: hoe meer zorg de broers en zussen samen geven, des te meer zorg een individueel kind zelf ook geeft.
Kinderen lijken elkaar ook te compenseren wanneer sommige van hun broers en zussen minder zorg zouden kunnen of willen geven. Dat blijkt uit onderzoek van Natalia Tolkacheva die maandag aan de Vrije Universiteit van Amsterdam promoveert.

In families waarin kinderen op elkaar lijken, is de zorgparticipatie van kinderen groter en verdelen kinderen de zorg meer gelijkmatig. Het delen van de zorg werkt positief zolang er geen conflicten tussen de mantelzorgers ontstaan, want als dat zo is, voelt de zorgbelasting juist weer zwaarder.

Zonen en dochters
Bovendien lijken de opvattingen over de rol van mannen en vrouwen in de zorg lijkt te zijn veranderd. In 1988 gaven dochters hun ouders meer steun dan zonen. In 2000 waren zonen en dochters echter niet meer verschillend van elkaar wat betreft hun steun aan hun ouders.

overgenomen uit de Volkskrant, 15-9-2011

Steeds minder

2011-09-12T16:07:00.000+02:00

Mijn moeder kruipt steeds meer in elkaar. Alsof ze in zichzelf wil verdwijnen.

Iets moois tussendoor

2011-09-08T14:03:00.004+02:00

Forget Me Not Trailer from Emily Dean on Vimeo.

Forget Me Not is a fairy tale storybook animation dedicated to those affected by Dementia and Alzheimer's Disease. A young girl and her mother journey into the woods to find the answer to their questions. As the seasons turn, the girl is confronted by the temporal nature of life. She learns to cherish the time she has left with her mother and carry on their story.
Written and Directed by Emily Dean
Narrated by Leon Wood
Animated by Emily Dean and Sasha MacKinnon
Music Director: Paul Doust
Composer: Jonathan McFeat

Moeilijke woorden

2011-09-05T17:10:00.000+02:00

Een paar jaar geleden begon een vriendin van mij ineens allemaal dure woorden te gebruiken. Paradigma-shift was daar één van. Ik had er een beetje een hekel aan, maar onlangs kwam ik het woord tegen in een artikel: het aanbieders-paradigma. Een paradigma is een stelsel, een systeem van waaruit wordt gedacht en gehandeld. En het aanbieders-paradigma is het systeem waarbij gedacht wordt vanuit de aanbieder. En dat klopt goed met wat ik meemaak. Zo beklaagde iemand zich erover dat er zo weinig mensen in een cliëntenraad zitting willen nemen. Hij bedoelde familieleden, want bij ons is de cliëntenraad voor een deel gevuld met familieleden. Nu is de cliëntenraad ooit ontstaan vanuit de wens van de cliënten, maar inmiddels is het een instituut geworden, waarvan de regels worden gesteld door de instelling of de wet. Als je mee gaat doen in een cliëntenraad moet je vier keer per jaar of vaker vergaderen, agenda’s opstellen, discussiëren over beleid. Terwijl de meeste familie haar tijd het liefst wil gebruiken om bij haar familielid te zijn. Is het gebrek aan animo dan een bewijs dat familie zich niet interesseert voor de zorg in het verpleeghuis? Vanuit het aanbieders-paradigma wel. Maar als je wat verder kijkt niet. Hoe weet je dan waar familie zich voor interesseert? Door te vragen. En de tijd nemen om te luisteren. Want ook familie moet loskomen uit haar paradigma.