<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" media="screen" href="/~d/styles/rss2full.xsl"?><?xml-stylesheet type="text/css" media="screen" href="http://feeds.feedburner.com/~d/styles/itemcontent.css"?><rss xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearch/1.1/" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" xmlns:creativeCommons="http://backend.userland.com/creativeCommonsRssModule" xmlns:feedburner="http://rssnamespace.org/feedburner/ext/1.0" version="2.0"><channel><atom:id>tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156</atom:id><lastBuildDate>Thu, 02 Feb 2012 06:17:39 +0000</lastBuildDate><category>pequeñas costumbres</category><category>personajes (in)memorables</category><category>Cuentos</category><category>prensa</category><category>manual para socializar</category><category>vida cotidiana</category><category>autorreportaje</category><category>humor o algo así</category><category>populismo</category><category>hoy en día o poco menos</category><category>estos gringos están majaretas</category><category>internet y el éter</category><category>lo que mola (o inmola)</category><title>Escribir para qué :: blog de Leila Macor</title><description>Textos humorísticos sobre manías, maniáticos, lo pequeño, lo intrascendente y lo cotidiano</description><link>http://escribirparaque.blogspot.com/</link><managingEditor>noreply@blogger.com (Leila Macor)</managingEditor><generator>Blogger</generator><openSearch:totalResults>94</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><atom10:link xmlns:atom10="http://www.w3.org/2005/Atom" rel="self" type="application/rss+xml" href="http://feeds.feedburner.com/EscribirParaQue" /><feedburner:info uri="escribirparaque" /><atom10:link xmlns:atom10="http://www.w3.org/2005/Atom" rel="hub" href="http://pubsubhubbub.appspot.com/" /><creativeCommons:license>http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/</creativeCommons:license><feedburner:emailServiceId>EscribirParaQue</feedburner:emailServiceId><feedburner:feedburnerHostname>http://feedburner.google.com</feedburner:feedburnerHostname><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-5276400112378458858</guid><pubDate>Tue, 20 Dec 2011 06:35:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-01-19T01:18:20.075-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">manual para socializar</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">estos gringos están majaretas</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><title>El instrumento de la alegría</title><atom:summary>Rob Schneider estaba cansado. Yo también. Él había pasado el día grabando su nueva serie y, al terminar, tenía que dar entrevistas a al menos diez periodistas que estábamos allí, sentados frente al set donde usualmente se acomoda el público con la única misión de reírse. Yo llevaba tres horas esperando y además había tenido que caminar de arriba abajo los estudios de CBS dos veces. Ya era tarde, </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/MuIKesgdZrs/el-instrumento-de-la-alegria.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-nCgMtD7yNo0/TvA3w3zeYGI/AAAAAAAAAvI/AryhK9P8BzE/s72-c/F828743B6A90F35DFC9F38DD4DDE4.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>11</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/MuIKesgdZrs" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/12/el-instrumento-de-la-alegria.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-4172084216345138385</guid><pubDate>Wed, 16 Nov 2011 06:06:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-12-25T06:28:04.162-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">personajes (in)memorables</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">estos gringos están majaretas</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>Real Science (o cómo superar una prueba de estrés)</title><atom:summary>–Where did you park?

–Near the entrance.

–What entrance?

Esos son mis momentos de pánico cotidiano. Yo había ido, tan desatenta como si fuera al cine, nada menos que al estadio de los Dodgers, una construcción esquizofrénica con múltiples y colosales entradas donde caben 56.000 personas sin apretujarse. Había terminado el partido entre los Dodgers y los Phillies, que me sirvió al menos para </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/I_jdLD1jpbo/real-science-o-como-superar-una-prueba.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-V5g1cGJw1sc/TsNQGmd5RSI/AAAAAAAAAuw/8nFsJkevsKQ/s72-c/Screen%2BShot%2B2011-11-14%2Bat%2B8.31.22%2BPM.png" height="72" width="72" /><thr:total>13</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/I_jdLD1jpbo" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/11/real-science-o-como-superar-una-prueba.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2947634239298190514</guid><pubDate>Mon, 07 Nov 2011 03:20:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-16T04:07:08.090-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">vida cotidiana</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lo que mola (o inmola)</category><title>El olvido por decreto</title><atom:summary>Olvidar algo a la fuerza es una pretensión tan absurda. Como si te quisieran convencer de que no tienes hambre mientras sientes tronar tu estómago. Como cuando te piden que actúes con naturalidad y lo único que consigues es perder la noción de dónde poner las manos. Como cuando un ginecólogo se te acerca con un pinza del tamaño de una tijera de podar y te dice “no te asustes”. Como cuando te </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/TNLR1LALmMw/el-olvido-por-decreto.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-rTDCg2PpixI/TrdKw1-HjII/AAAAAAAAAuk/w7HKXwMpgiE/s72-c/tn2_eternal_sunshine_1.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>13</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/TNLR1LALmMw" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/11/el-olvido-por-decreto.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-5009040313369817134</guid><pubDate>Mon, 31 Oct 2011 01:39:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-16T04:07:32.796-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">vida cotidiana</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lo que mola (o inmola)</category><title>La bomba domesticada</title><atom:summary>Se metió en mi casa, haciendo tic tac. La miré con desconfianza. Era una esfera negra llena de pólvora, con una mecha y un reloj adentro. Rodó sobre la alfombra y se instaló en la sala, a mirar televisión conmigo. Por las dudas la acaricié y ella ronroneó con delicia. Le ofrecí vino, la saqué a pasear; le cedí un puesto en la mesa, un lugar en la cama, un espacio en mi pensamiento, un destino en </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/Mn14XY2YCNM/la-bomba-domesticada.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-hm2oGLgAbk8/Tq2mjkTqY3I/AAAAAAAAAuc/gYO09w5SumQ/s72-c/nuclear_bomb.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>13</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/Mn14XY2YCNM" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/10/la-bomba-domesticada.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2459970109257838710</guid><pubDate>Fri, 28 Oct 2011 22:04:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-16T04:08:12.641-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">vida cotidiana</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">manual para socializar</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>Cosas Grandes</title><atom:summary>Según el DRAE, un pusilánime es alguien “falto de ánimo o valor para tolerar las desgracias o para intentar cosas grandes”. Lo hermoso de esta definición es que no se presenta como un insulto. Es, digamos, una discapacidad, como la ceguera o el sentido de la orientación, una de los cuales yo padezco. (“Hola, no distingo la derecha de la izquierda”. “Mucho gusto, yo soy pusilánime”). No sabemos no</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/z3WrN-E69hM/cosas-grandes.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-RF8USGCtT7k/TqsmTnG8ztI/AAAAAAAAAuU/bm2yGw9YTm0/s72-c/Big+Sur.JPG" height="72" width="72" /><thr:total>10</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/z3WrN-E69hM" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/10/cosas-grandes.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-223452024437603460</guid><pubDate>Fri, 21 Oct 2011 05:30:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-12-25T06:28:44.121-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">estos gringos están majaretas</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>Stop being sweet</title><atom:summary>“You sound too sweet".

“Of course I sound sweet, I AM sweet”.

“Well, stop being sweet!”.

Así de simple. Que deje de ser dulce. Sencillísimo. De golpe esa supuesta dulzura de la que he sido acusada toda mi vida, y que cuando vivía en Uruguay me era además muy útil para ganar simpatías, se convierte en un defecto del que debo deshacerme. Como si fuera una sábana sucia, un cepillo de dientes </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/HmTwgtV0XAU/stop-being-sweet.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-oxMUKIYXmFs/TqEDBtZ9dPI/AAAAAAAAAuM/3a_aMd3yHOY/s72-c/cupcakes-1629.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>10</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/HmTwgtV0XAU" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/10/stop-being-sweet.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-8141526761521010929</guid><pubDate>Fri, 23 Sep 2011 06:27:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-16T05:14:34.620-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lo que mola (o inmola)</category><title>Lectura forense</title><atom:summary>Milan Kundera escribió en alguna de sus novelas (nunca recuerdo dónde leo las cosas, perdonen) que en asuntos de amor la mujer es una especie de analista forense de la lengua, mientras el hombre, afecto al detalle en cualquier otro ámbito (deportivo, por ejemplo) se transforma de golpe en el rey de la totalidad. Pone como ejemplo: el hombre dice “te quiero” y la mujer quiere saber cuánto, por qué</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/1D4Gsa1mQ3M/lectura-forense.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-rr77ctyZlMc/TnwjmGxEPYI/AAAAAAAAAuI/SQK2h0ArRvA/s72-c/Harry-Potter-and-the-Deathly-Hallows-Part-2-poster.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>19</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/1D4Gsa1mQ3M" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/09/lectura-forense.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2047580072539984495</guid><pubDate>Thu, 01 Sep 2011 06:00:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-16T04:15:09.043-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>Madre de Leila Macor expresa preocupación por pérdida de estilo de su hija</title><atom:summary>LOS ÁNGELES, 31 Ago 2011 (Agencia) - La humanista italiana Gabriella Pelissero señaló el jueves su preocupación porque teme que el estilo de su hija Leila Macor se vea afectado por su trabajo como corresponsal en Los Ángeles, constató la propia periodista en una entrevista telefónica con su mamá.   Cuando se le preguntó si en efecto considera que el estilo de una agencia de noticias es capaz de </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/0jGNJo4ljc8/madre-de-leila-macor-expresa.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-aSPo4oBb62o/Tl8fML3T7mI/AAAAAAAAAuA/f2EpfLCmWBc/s72-c/Los+Angeles-20110817-00098.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>23</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/0jGNJo4ljc8" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/09/madre-de-leila-macor-expresa.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-9199541145712083725</guid><pubDate>Sat, 28 May 2011 16:40:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-23T11:51:44.999-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">manual para socializar</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>Being a Woman in a Man’s Environment: Uruguayan Barbecues</title><atom:summary>(ANTHROPOLOGICAL NOTES)

Women in both rural and urban Uruguay are often confronted by barbecues, which are social situations where their skills, maturity, kindness and respect to men’s tasks are thoroughly examined by other women. The examination is particularly demanding for the new female if she is presented as The Bride, given that in this event older women are not only studying the ability </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/U_NDZb0AC-8/being-woman-in-mans-environment.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-04iaNjysGtQ/TeEWh60axDI/AAAAAAAAAtU/gtVL3oB9FPQ/s72-c/8333fifties-housewife-posters1.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>17</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/U_NDZb0AC-8" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/05/being-woman-in-mans-environment.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-424534930998294180</guid><pubDate>Sun, 01 May 2011 18:10:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-05-03T23:39:02.144-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Cuentos</category><title>El cuento del mal escritor (cuento*)</title><atom:summary>
 Domingo.

Esta mañana hice mil mandados para evitar el momento de sentarme a escribir, como si le hubiera rogado a los quehaceres que excusaran mi mediocridad. 

El lunes termina el plazo de entrega para el concurso de cuentos y todavía no he escrito ninguno. Aquel sobre el profesor de inglés que le daba clases a las alumnas que asentían, no resultó. Me gustaba la idea del hombre solitario </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/jD3tvqILsQk/cuento-para-un-concurso.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-6ywNYZOBkw0/Tb2gkv_6PVI/AAAAAAAAAtQ/X_GdvEOLuwQ/s72-c/hemingway.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>15</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/jD3tvqILsQk" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/05/cuento-para-un-concurso.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-3015043131641394765</guid><pubDate>Tue, 08 Feb 2011 23:10:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-02-08T22:09:25.913-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El Divino Efecto Placebo</title><atom:summary>En lugar de escribir una retahíla de excusas para justificar mis tres meses y pico de abandono de este blog, diré solamente: tengo tendinitis en una rodilla. Específicamente en un lugar con el gracioso nombre de poplíteo, que es el hueco posterior de la rodilla; donde dobla uno la pata, digamos, y ocasionalmente la estira. Qué tiene que ver una inflamación poplítea izquierda con actualizar un </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/R7969AzEosY/el-divino-efecto-placebo.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TVHPHISSGxI/AAAAAAAAAtM/0OYxxdk8BWI/s72-c/sabidur%25C3%25ADaCHINA1.JPG" height="72" width="72" /><thr:total>26</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/R7969AzEosY" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2011/02/el-divino-efecto-placebo.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-3049872087655079296</guid><pubDate>Wed, 27 Oct 2010 00:30:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-10-26T23:37:05.718-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">vida cotidiana</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El Spa de la Mejor Mujer</title><atom:summary>Ahora que viene el verano, querida amiga, te enfrentas al clásico dilema: ¿Se puede contrarrestar celulitis con inteligencia? ¿Valen dos tetas caídas lo mismo que un IQ de más de 130? ¿Es el sentido del humor un contrapeso válido a tus 10 kilos de más? La respuesta a estas vitales preguntas ya las sabemos: NO. Por eso te proponemos una semana en nuestro delicioso Spa “Ser Mujer es una Poronga”, </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/s0nhhNVNlM4/el-spa-de-la-mejor-mujer.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TMdv-ySTKbI/AAAAAAAAAsw/M7bdcyVVzhg/s72-c/tortura+copy.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>11</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/s0nhhNVNlM4" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/10/el-spa-de-la-mejor-mujer.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-5438844936823482968</guid><pubDate>Sat, 23 Oct 2010 15:13:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-10-23T13:21:27.447-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><title>Niñas detenidas ante monstruo siniestro que asciende</title><atom:summary>La niña no subía, estaba paralizada delante de las escaleras mecánicas. Los escalones se desperezaban delante de ella como las vértebras de un monstruo que emergía lentamente de las profundidades. Cada escalón de ese zombi metálico tenía casi la mitad de su tamaño. Uno tras otro la aterraban y fascinaban. Luego alzaba la vista y veía llena de pavor la suma de oscuras vértebras que formaban ese </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/Xc38kxHZj_w/ninas-detenidas-ante-monstruo-siniestro.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TML7BprUcdI/AAAAAAAAAss/IarxMRNW4Do/s72-c/CIMG3769+copy.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>13</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/Xc38kxHZj_w" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/10/ninas-detenidas-ante-monstruo-siniestro.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-4369630173190323733</guid><pubDate>Sun, 17 Oct 2010 05:12:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-10-18T14:17:41.809-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">vida cotidiana</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><title>Soy una maldita sobreviviente, carajo</title><atom:summary>
Hace unos años Carl Sagan, uno de mis más grandes amores no correspondidos, me sugirió en un libro que pensara qué habría sido de mi vida sin La Ciencia. Lo imaginé unos minutos. Sería un bicho peludo con dientes torcidos y olor en las patas. Pero, sobre todo, habría muerto ya seis veces. 
Muerte Uno: a los tres años tuve una bronconeumonía que seguramente es la responsable de mi sinusitis </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/ibtspy8XrOQ/soy-un-maldito-milagro-carajo.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TLqDAY8-aeI/AAAAAAAAAso/7J_xMWQmnms/s72-c/salinasgrandes+copy.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>10</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/ibtspy8XrOQ" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/10/soy-un-maldito-milagro-carajo.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-8874241988899201855</guid><pubDate>Fri, 03 Sep 2010 05:43:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-09-03T14:52:41.968-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lo que mola (o inmola)</category><title>Chile mínimo en cuatro tiempos</title><atom:summary>Harta cuña, po
En pendientes imperceptibles a los ojos, pero que mi cuerpo y su aguzado instinto de supervivencia percibían muy bien, los esquís se deslizaban como sobre aguacates*. Extraña metáfora, ya sé. Es que no conocía la nieve y lo más resbaloso que yo había conocido hasta entonces eran los aguacates. Después de los días uno y dos, ya había aprendido a frenar con bastante efectividad </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/iNRlwDBGiaE/chile-minimo-en-cuatro-tiempos.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TICKnKMaXvI/AAAAAAAAAsQ/W3pmZGfdAV4/s72-c/Chile2010+002.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>15</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/iNRlwDBGiaE" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/09/chile-minimo-en-cuatro-tiempos.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-3716553303045174960</guid><pubDate>Tue, 17 Aug 2010 01:49:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-08-18T23:56:50.837-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Cuentos</category><title>Blues del divorciado*</title><atom:summary>
“Todo dia ela faz tudo sempre igualMe sacode às seis horas da manhãE sorri um sorriso pontuale me beija com a boca de hortelã.”Chico Buarque
"El ómnibus está lleno como todos los domingos a esta hora. Lo llenan las camperas, el olor a naftalina y el vaho de aliento colectivo que viaja con todos nosotros durante tres meses.
Es invierno hoy en Montevideo. 
A mi lado tengo a un padre y un hijo. El </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/yg6SkPAfkFE/blues-del-divorciado.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TGnnqqVtryI/AAAAAAAAAsA/OGmOQNKa6sM/s72-c/DSC03789.JPG" height="72" width="72" /><thr:total>17</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/yg6SkPAfkFE" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/08/blues-del-divorciado.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-1908629060517680326</guid><pubDate>Sat, 07 Aug 2010 02:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-08-07T17:14:11.785-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Cuentos</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El precio de las dedicatorias</title><atom:summary>—Disculpe que no cerré los sobres, pero no tenía pega en mi casa, ¿no me darías un poco?— le pregunté a la encargada de la oficina de correos. Siempre mezclo el tuteo con el usteo. No sé hablar con un solo protocolo. 

—¿Que si tengo un poco de qué cosa?—, me preguntó la mujer.

—De pega.

—¿Qué es “pega”?

—Pega, pega. Para pegar cosas. Cerrar sobres. Hacer que las cosas se peguen.

—¡Ah! Goma </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/L2VmWvRN3r0/el-precio-de-las-dedicatorias.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TFzDVADtmxI/AAAAAAAAArw/npXqowRON-Y/s72-c/foto+2.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>25</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/L2VmWvRN3r0" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/08/el-precio-de-las-dedicatorias.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-4904672666749355300</guid><pubDate>Thu, 05 Aug 2010 23:15:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-08-05T20:18:43.996-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">prensa</category><title>Entrevista en radio Sarandí</title><atom:summary>A quien pueda interesar, si interesare, copio aquí el link de una entrevista que me hicieron el martes 3 en radio Sarandí. Y que conste que siempre dije que yo era la primera impostora.
Saludos y hasta el próximo (ya muy cercano) post.
Entrevista en "Viva la Tarde", en Sarandí, con Juan Sader y Adela Dubra (clic aquí)

.</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/_ZUZ1DS458o/entrevista-en-radio-sarandi.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><thr:total>4</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/_ZUZ1DS458o" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/08/entrevista-en-radio-sarandi.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2137719000874193323</guid><pubDate>Sat, 24 Jul 2010 03:26:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-07-24T16:26:13.513-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Cuentos</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El Gobernador de Plátanoalto</title><atom:summary>
El Gobernador de Plátanoalto era muy enamoradizo. Yo era su secretaria, pero nunca se enamoró de mí porque yo no era su estilo. Soy delgada y mi mirada divaga, me tropiezo con las paredes y me hago zancadillas con mis propios pies. Al Señor Gobernador le gustaban gorditas y decididas, con los ojos como flechas. 
Plátanoalto era un Estado al sur de la República Confederada de Las Bananas. El </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/ZNlFbgbM6EQ/el-gobernador-de-platanoalto.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TEpfTj9meJI/AAAAAAAAArQ/ATpZNeCq3mM/s72-c/banana.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>16</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/ZNlFbgbM6EQ" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/07/el-gobernador-de-platanoalto.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-3262737030829525549</guid><pubDate>Tue, 20 Jul 2010 01:55:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-07-19T22:56:55.501-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><title>Ya salió "Nosotros los impostores"</title><atom:summary>


Estoy feliz de contarles que mi segundo libro ya nació. Nosotros los impostores es una selección de textos de este blog, más algunas notas publicadas en Observa, más algo de material inédito, todo revisado y reordenado temáticamente. En este libro, como podrán imaginar los lectores de Escribir para qué, hablo de las pequeñas ridiculeces de la vida cotidiana y me burlo principalmente de mí (</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/eZXPlNIhOww/ya-salio-nosotros-los-impostores.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TEUAwAb77DI/AAAAAAAAAq4/JBTOAdo_Dh4/s72-c/nosotros-baja.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>13</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/eZXPlNIhOww" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/07/ya-salio-nosotros-los-impostores.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-9105233980640689883</guid><pubDate>Sun, 27 Jun 2010 05:44:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-10-23T13:27:16.644-02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">autorreportaje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lo que mola (o inmola)</category><title>El hedonismo en Tres Cosas</title><atom:summary>Tengo ganas de hacer una disertación sobre el hedonismo y de cómo los embates de la sensatez se empeñan en desinflarlo con su implacable cordura. (El hedonismo es como un hermanito menor de la sensatez, voluntarioso pero caprichoso, que tiene que quedarse castigado en el cuartito, pataleando hasta que se le pase el berrinche). Pero no voy a hacer ninguna disertación. Solamente diré Tres Cosas: 
</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/nTLC92vGZbg/el-hedonismo-en-tres-cosas.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TCbfnefWEtI/AAAAAAAAAqQ/MfqGixWjXqA/s72-c/apple-bitten.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>15</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/nTLC92vGZbg" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/06/el-hedonismo-en-tres-cosas.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-4008957455520589537</guid><pubDate>Mon, 21 Jun 2010 05:40:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-07-24T16:26:47.128-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Cuentos</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El Gran DT y la Incapacitada Formal</title><atom:summary>
A la persona a la que nuncale dedicaron un libro



El inmenso balón aerostático de fútbol parecía desafiar todas las leyes de la inercia cuando se movía de un lado a otro dibujando zetas y ángulos imposibles. Adriana lo había visto ascender desde el balcón y tuvo la mala idea de bajar a la calle a participar de la fiesta nacional que conmemoraba el aniversario de la victoria nacional en la III </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/I8DEc4c87H4/el-gran-dt-y-la-incapacitada-formal.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TB8FI9cHbfI/AAAAAAAAAqA/WijTzAt5Y00/s72-c/balon-oficial-sudafrica2010.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>12</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/I8DEc4c87H4" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/06/el-gran-dt-y-la-incapacitada-formal.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2712786393979015140</guid><pubDate>Fri, 11 Jun 2010 00:30:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-06-12T15:00:13.217-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">personajes (in)memorables</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">populismo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">humor o algo así</category><title>El corrector y la mecanógrafa que no sabían escribir</title><atom:summary>Una vez tuve a dos personas subordinadas a mí, lo que se parece bastante a lo que se llama “ser jefe”, aunque todo eso fue más bien el desafortunado desenlace de una serie de chapucerías. Fue hace muchos años, en la era de la Mac Performa; cuando la forma más ágil de comunicarse era el fax, los celulares eran una excentricidad de los corredores de bolsa e internet una cosa de la Nasa que usaban </atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/1ozHId3k7RY/el-corrector-con-mala-ortografia-y-la.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/TBGDYaO0-II/AAAAAAAAApw/upN97ngDKVg/s72-c/portadaTime.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>24</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/1ozHId3k7RY" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/06/el-corrector-con-mala-ortografia-y-la.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-2171089275929436011</guid><pubDate>Tue, 18 May 2010 01:02:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-05-17T22:22:52.186-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">hoy en día o poco menos</category><title>Reuniones de tupper-sex</title><atom:summary>Por ahora les paso un link:

La venta de juguetes eróticos a domicilio llega a las latinoamericanas (AFP)

No puedo reproducir la nota aquí porque no soy clienta del lugar para el que trabajo. Lógico. Imagínense si no. Sería como morderse los dientes.


.</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/RJI4TQeAM3U/reuniones-de-tupper-sex-para-chicas.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/S_Hpn7wkO-I/AAAAAAAAApg/ObvkEWf1MxI/s72-c/patoparisnegro1.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>8</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/RJI4TQeAM3U" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/05/reuniones-de-tupper-sex-para-chicas.html</feedburner:origLink></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-2460916234407937156.post-1140913131843738081</guid><pubDate>Tue, 11 May 2010 04:47:00 +0000</pubDate><atom:updated>2010-06-13T02:35:04.751-03:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">personajes (in)memorables</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">internet y el éter</category><title>¿Qué fue de los enciclopedistas?</title><atom:summary>Me gustaría saber qué ha pasado con las enciclopedias y los enciclopedistas. Eso por un lado. Por otro quisiera entender qué pasa en la mente de E., una linda mujer que debe tener 80 años o poco más, y que cada vez que me saluda en la residencia adonde voy a visitar a mi padre me pregunta lo mismo: “¿Vos sos la hija de Aldo?”. “Sí”, digo yo siempre. “Ah, ¡pero no venís nunca a ver a tu papá!”, me</atom:summary><link>http://feedproxy.google.com/~r/EscribirParaQue/~3/qPE8BXVMLvc/que-fue-de-los-enciclopedistas.html</link><author>noreply@blogger.com (Leila Macor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/_bVbrE8jlJcQ/S-jgpP7_OZI/AAAAAAAAAo4/HPPFL46Ohtc/s72-c/elderly+helping+hand.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>21</thr:total><description>&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/EscribirParaQue/~4/qPE8BXVMLvc" height="1" width="1"/&gt;</description><feedburner:origLink>http://escribirparaque.blogspot.com/2010/05/que-fue-de-los-enciclopedistas.html</feedburner:origLink></item></channel></rss>

