Ik moest aan vriendin Mary denken toen ik vanochtend On Writing lag te lezen, een heel leuk boek waarin Stephen King in een soort biografie verslag doet over het vak dat schrijven heet.

One rule of the road not directly stated elsewhere in this book: ‘The editor is always right’. The corollary is that no writer will take all of his or her editor’s advice; for all have sinned and fallen short of editorial perfection. Put another way, to write is human, to edit is divine’.

 Nooit worden ze ergens vermeld maar elk boek is door hun handen gegaan : editors.

GAAN.
Zakdoeken mee.

Zo maar een uitspraak van Erik Schilp , directeur van het Nationaal Historisch Museum, gehoord in een fantastische documentaire van Michiel van Erp. Na jaren ruziemaken, stapels bouwplannen en talloze haalbaarheidsonderzoeken, bestaat het museum uit niet meer dan een website waar op te lezen valt dat er geen redactie meer op zal worden gepleegd.

Jan Marijnissen vindt het belangrijk dat mensen weten dat de Gouden Eeuw na de Middeleeuwen komt. Onderwijs ligt dan natuurlijk voor de hand, maar Jan Marijnissen bedacht er een Nationaal Historisch Museum voor. Als gitariste met brede belangstelling weet ik dat er in Amsterdam een heel behoorlijk museum staat dat vrij veel aandacht aan de nationale historie besteedt maar waarschijnlijk is dat veuls te elitair voor Jan, al weet ik niet zeker of hij er wel eens is geweest.

Hij was in ieder geval al een hele tijd niet meer in het Zuiderzee Museum geweest maar dat weerhield hem er niet van, de directeur te verwijten daar ‘een postmoderne hutspot’ van te hebben gemaakt.

Informatie uit tweede hand, verklaart hij later, als hem wordt gevraagd waarom hij nu juist díe directeur zijn diensten aanbiedt als ‘verkenner in het politieke krachtenveld’.

‘Ik ben ‘s middags een keer op en neer naar Enkhuizen gereden. Ik denk ik ga toch eens kijken. Het feit dat hij daar een paar huisjes opgetooid heeft met kledingstukken en zo, dat vonden sommige mensen niet gepast, nou ik vind het Spielerei…’

Een leerzaam uitstapje voor iemand die zegt zich er niet mee te willen bemoeien maar tegelijkertijd niet anders doet en zijn bezorgdheid over de plannen van de directeuren uit met  ‘Laten we ons hoeden voor het hobbyisme van een stel nieuwlichters‘.

Zou  Evelien van Veen  niet weten welke foto’s de beeldredactie bij haar artikel plaatst? Of is het haar gewoon niet opgevallen? Geen woord over dit bijzondere mannenpak.

Wat bezielt een modeontwerper om een pak in nazi kleuren te ontwerpen? En hoe zit het met dat bijpassend snor-accessoire? Ooit zag ik in een vrouwenblad , Anne Frank afgebeeld als stijlicoon. Hebben we hier te maken met dezelfde onnozelheid? Of is hier sprake van een bewonderaar?

Picasso was te gast, live op de Engelse televisie. Kijkers konden vragen stellen per telefoon. Een beller vroeg hem om een paard te tekenen. Picasso tekende een paard. Later in de uitzending werd de tekening geveild. Het bracht heel veel geld op. Een volgende beller zei dat Picasso het maar makkelijk had. In één minuut zoveel geld verdienen. Picasso antwoordde:  ’Niet in één minuut. In tweeënzeventig jaar’

Gehoord in Wintergasten

Omdat uit de biografie blijkt dat het anders zit én omdat het zo fascinerend is om te lezen waar deze combinatie van karakter, opvattingen en omstandigheden toe heeft geleid, besloot ik tot een mini samenvatting.

Omstandigheden

Adoptie
Hoewel Jobs tegen de auteur zegt dat geadopteerd te zijn niets voor hem betekende, komen in het boek regelmatig mensen aan het woord die het tegendeel beweren. Het zou mede ten grondslag hebben gelegen aan een lange zoektocht naar zichzelf, die hem o.a. naar India leidde. Dat hij geadopteerd was gaf hem bovendien het gevoel bijzonder te zijn.

Is het goed dat we een vriend meenemen, vroeg O. Nee, zei Miranda, dat heb ik liever niet. Dan komen we ook niet, zei O.  Een man van principes. Daarom hou ik zo van hem.

Toen ging Bas zijn telefoon. Of hij zin had om, etc. Wat hij wel had, etc. En weg was Bas.

We hadden natuurlijk naar bed moeten gaan en als beesten etc. Maar dat deden we niet. We namen de uitnodiging van de buurman aan die op het raam tikte en vroeg of we trek hadden in een oliebol. Zijn vriendin was er ook. Ik wil alles uit het leven halen wat er in zit, zei de vriendin. Binnenkort ging ze een marathon lopen. Daarom dronk ze nu even niet.