ESTOUTRAS

Nace AQUELOUTRAS, semente de Estoutras

2013-04-22T18:15:00.003+02:00

Boas camaradas. Incumprimos o que dixemos na anterior entrada, mais temos un motivo. Este 22 de abril de 2013 naceu AQUELOUTRAS, un novo proxecto informativo e de opinión que retoma o camiño encetado por Estoutras. Animamos ás persoas que seguían Estoutras, a que non deixen de ler Aqueloutras.

BENVIDO AQUELOUTRAS

www. aqueloutras.blogspot.com

Até aqui chegamos, camaradas!

2012-09-22T08:57:00.000+02:00

Após máis de seis anos, botamos o peche desta páxina. Ficará “no ar”, mais sen actualizacións, para aqueles que queiran buscar información ou descargarse algún dos nosos textos.

Agradecemos a todas as persoas que se pasearon por Estoutras nalgunha ocasión. Unha forte aperta para todas elas.

Pola Liberación Nacional e o Socialismo!

Viva Galiza Ceibe e Socialista!

Saúde Camaradas!

Christopher Stevens: Cría corvos e tiraranche os ollos

2012-09-18T08:16:00.002+02:00

O até hai uns días embaixador dos Estados Unidos na Libia, Christopher Stevens, foi asasinado polos mesmos fundamentalistas aos que o seu goberno financiou e armou para acabar coa Iamahiriya, provocando un masacre de milleiros de persoas.

É a mesma historia que sucedeu e sucede no Afganistán. Tamén alí os imperialistas estadounidenses financiaron aos medievalistas fronte ao goberno popular. Os mesmos medievalistas que matan a diario aos ocupantes ianquis.

Nesta ocasión o refraneiro é sabio: Cría corvos e tiraranche os ollos.

CEIVAR: Concentraçons solidárias em Vigo e Lugo

2012-09-17T17:59:00.000+02:00

Ceivar

Hoje, segunda-feira 17 de setembro, há convocadas duas concentraçons solidárias ante as últimas detençons de independentistas.

Em Vigo às 20:30 na rua de príncipe (à altura do Museu de Arte Contenporánea).

Em Lugo na Praça de Sam Marcos às 20:30.

Assiste e difunde!

LIBERDADE DETIDOS INDEPENDENTISTAS!

Alameda de Compostela, 25 de xullo de 1968

2012-09-15T12:47:00.000+02:00

(ESONS) Il Nostro Rancor, Trade Unions

2012-09-13T18:15:00.001+02:00

O Noso Rancor

- Trade Unions-

- Eu só podo dicir unha cousa: nunca fixen dano a ninguén, nunca fixen dano a ninguén!

- Iso é o que din todos os patróns. E son tan hipócritas que case os cremos.

- Nunca fixen dano a ninguén.

- Por iso ceibastes dos cárceres os delincuentes, e encerrastes os comunistas, eh? Así é, compañeiros. Os fascistas non son como os fungos, que nacen nunha noite. Non. Foros os patróns quen sementaron os fascistas. Quixéronos..., pagáronlles... E cos fascistas, os patróns gañaron cada vez máis, até non saber onde meteren os cartos. E así inventaron a guerra. E mandáronnos a África, a Rusia, a Grecia, a Albania, a Hespaña... Mais sempre pagamos nós! Quen paga? O proletariado, os obreiros, os campesiños, os pobres!

Estoupa contra a miña face

O mesmo vento que nos trouxo aquí

Após anos de represión e morte

O camiño nunca se parou

E despois de toda a vosa honra

A nosa xustiza nunca se rendeu

Sabede que non abonda unha camisa negra

Para vos refuxiardes detrás de tanta vergoña

Non abonda unha páxina menos de historia

Para que volvades saír do sumidoiro

Defendendo o pasado, defendendo a memoria

Ti talvez lembras

Esas faces asustadas e esas persoas

Executadas sen culpa unha mañá de inverno

Falabas de patria, fidelidade e honra

Mais na nosa mente só fica rancor

Mais cando procuro un responsábel desta dor

O único que vexo é o industrial traidor

Xente que pagou, sostivo e quixo

O fascista asasino e servidor do Estado

Non existe antifascismo nin rebelión nin vitoria

Sen borrarmos antes o capital da historia

Non existe paz con pobreza, sen xustiza social

Sen liberdade

Letra orixinal

Si infrange sul mio viso

Lo stesso vento che ci ha spinti qui

Dopo anni di distruzione e morte

Il cammino non si è mai arresa

Sappia che non basta una camicia nera

Per rifugiarsi diletro tanta vergogna

Non basta una pagina in meno di storia

Per farvi uscire di nuovo dalla fogna

In difesa del passato, in difesa della memoria

Tu forse ti ricordi

Quelle facce impaurite e quelle persone

Guistiziate una mattina d’inverno

Parlavi di patria defeltá e onore

Ma nella mente rimane solo il nostro rancore

Ma quando cerco un responsabile di questo dolore

La sola cosa che vedo e l’industriale traditore

Gente che ha pagato sostenuto e voluto

Il fascista assassino e servo dello stato

Non esiste anifascismo nè riscossa nè vittoria

Senza cancellare prima il capitale dalla sotria

Non esiste pace senza povertà senza guistizia sociale

Senza libertà

O ditador que vostede non coñece

2012-09-11T18:29:00.000+02:00

O DITADOR QUE VOSTEDE NON COÑECE

Stephen Gowans

What’s left

É un virtual ditador que preside un virtual estado unipartidista controlado pola súa propia minoría étnica. É certo que foi elixido en múltiplas ocasións, mais apóiase na violencia e intimidación para gañar “unhas eleccións incribelmente controladas”.(1) Nas pasadas eleccións, o seu partido gañou todos menos dous dos 546 escanos.(2)

Cando opositores puxeron en dúbida unha destas imposíbeis vitorias, ordenou abrir fogo ás forzas do réxime, «matando a 193 e ferindo a centos. Milleiros de opositores foron arrestados e detidos».(3) Os opositores que non foron encarcerados viron como se lles negaba a axuda alimentar, o emprego e outros beneficios sociais.(4)

Unha rebelión contra o seu réxime foi sufocada a través de «brutais campañas» que incluían violacións e o asasinato do seu propio pobo.(5) O ano pasado, condenou dous xornalistas occidentais a 11 anos de prisión por informaren sobre grupos rebeldes que loitan para derrocaren o seu tiránico réxime.(6) E en 2006, enviou as súas tropas a un país veciño para ocupalo militarmente,

Seica falamos de Bashar al-Asad na Siria? Ou, talvez, de Robert Mugabe en Cimbabue?

A descrición axústase ao retrato destes líderes elaborado polo Departamento de Estado dos EUA e a súa caixa de resonancia, os medios de comunicación occidentais. Mais non falamos de ningún deles. É doado pensarmos que se está a falar dun destes dous inxuriados por Washington –e, por tanto, automaticamente pola prensa occidental- por razóns que presuntamente teñen a ver coas súas más prácticas en materia de democracia e dereitos humanos.

No entanto, a verdadeira razón dos Departamento de Estado dos EUA –e dos seus servís medios de comunicación occidentais- para trataren como atroces criminais a estes homes é a súa posición face ao libre mercado e a dominación estranxeira. Ningún dos dous permitiu abrir o seu país á explotación sen límites por parte de estranxeiros (ou no caso de Cimbabue, dos descendentes dos colonos). Nin votan nas Nacións Unidas seguindo as directrices de Washington, nin están dispostos a actuar como apoderados militares do Pentágono.

Mais Meles Zenawi, o dirixente do que realmente falamos –o ditador do que vostede non escoitou falar- estaba disposto a facer todas esas cousas.

Meles, o presidente de Etiopía, morreu o pasado luns. [20/08/12] Anticomunista, abandonou a escola de medicina nos 70 para combater o daquela goberno socialista etíope. Como primeiro ministro, guiou Etiopía a través do libre mercado e a venda das empresas públicas aos inversores estranxeiros.(7) En 2006, cando os EUA lle pediron que invadise a veciña Somalia, Meles –un intransixente axente dos intereses estadounidenses- estivo máis que disposto a cumprir a petición.

Polos seus servizos, o home forte de Etiopía recibiu unha choiva de millóns: mil millóns de Washington en 2010, e case a mesma cantidade o ano pasado.(8) E os seus «servizos militares e de seguridade» son celebrados en Washington como «un dos socios preferidos da CIA... en África».(9)

Non era Meles esa clase de líderes que Washington inxuria? O Departamento de Estado dos EUA non levou a cabo ningunha campaña para a súa destitución, e esta liña foi asimilada polos obedientes medios de comunicación, e despois polos liberais, esquerda moderada, activistas prodemocracia non-violentos e os trotskistas da “exclusión aérea nas zonas rebeldes”. Todas estas forzas estaban demasiado ocupadas tentando superarse uns aos outros na denuncia dos deshonestos socialistas e nacionalistas que Washington sinalou, porque presuntamente odian a democracia e os dereitos humanos, mais o certo é porque odian a dominación estranxeira. Meles nunca estivo na lista negra de Washington. Nin na dos medios de comunicación occidentais. Nin na dos mencionados esquerdistas.

No obituario de Meles aparecido no New York Times, Jeffrey Gettleman viuse na obriga de explicar a fenda existente entre a retórica pro dereitos humanos de Washington, e a súa práctica de apoio aos verdadeiros inimigos dos dereitos humanos.

«Etiopía», escribe Gettleman, «non é o único caso que xera preguntas complicadas relacionadas co equilibrio entre intereses e principios dos Estados Unidos.» O problema aquí é que non hai equilibrio entre os intereses e os principios. Os intereses dos EUA –é dicir, os intereses do un por cento- superan amplamente os principios, polo que Washington continúa apoiar líderes como Meles e tiranos no Golfo. Os principios son só retórica para cubrir a violación doutros países na procura de beneficios.

«Arabia Saudita», continúa Gettleman, «é un exemplo claro (de intereses por riba dos principios), un país onde as mulleres carecen de moitos dereitos e non existe liberdade relixiosa. Malia todo, continúa a ser un dos máis estreitos aliados dos Estados Unidos no Medio Oriente por unha razón simple: o petróleo.»

Mais a industria e o consumo dos EUA non dependen deste petróleo. De facto, Estados Unidos é un dos principais produtores mundiais de petróleo, e máis da metade do petróleo que emprega EUA é de orixe nacional. O veciño Canada subministra aos EUA tanto petróleo como os países produtores do norte de África e do Medio Oriente xuntos.(10) A perda de Arabia Saudita como un aliado, non significaría ningún problema de subministro de petróleo para os EUA. Ás avesas, o petróleo de Arabia Saudita representa unha pequena parte do petróleo que consume Estados Unidos. Mais é unha enorme fonte de beneficios relacionados co petróleo para as empresas estadounidenses, non só directamente, senón a través do lavado dos petrodólares por medio dos bancos estadounidenses. Arabia Saudita continúa a ser un dos principais aliados dos EUA no Medio Oriente por unha razón simple: non polo petróleo en si, senón polos inmensos beneficios relacionados con el.

Gettleman tamén sinala que «en África, Estados Unidos coopera con varios gobernos de partido único, dominados por un só home, malia o seu compromiso coa promoción da democracia».(11) Mais non di o por que. Se é polos beneficios petroleiros en Arabia Saudita, de que se tratar en África? The Wall Street Journal é máis claro. Meles transformou unha economía planificada-socialista nunha «libre de control» que atraeu «inversores na agricultura e manufactura». (12) Noutras palabras, axudou os ricos inversores estadounidenses; o un por cento.

Namentres, os dirixentes que combateron a explotación dos seus países polo un por cento de Occidente, son desestabilizados, sancionados, bombardeados –coa axuda dunha morea de esquerdistas- e denigrados polas máis virulentas campañas de desprestixio.

NOTAS

1. Jeffrey Gettleman, “Ethiopian leader’s death highlights gap between U.S. interests and ideals”, The New York Times, 21 de agosto de 2012.

2. Peter Wonacott, “Ethiopia in flux after leader dies”, The Wall Street Journal, 21 de agosto de 2012.

3. Wonacott

4. Gettleman

5. Jeffrey Gettleman, “Ethiopian leader’s death highlights gap between U.S. interests and ideals”, The New York Times, 21 de agosto de 2012.

6. Gettleman

7. Wonacott

8. Wonacott

9. Gettleman

10. Danile Yergin, “America’s new energy security”, The Wall Street Journal, 12 de decembro de 2011; Juliet Eilperin, “Canadian government overhauling environmental rules to aid oil extraction”, The Washington Post, 3 de xuño de 2012; Sheila McNulty e Ed Crooks, “US groups unlock secret recipe for oil”, The Financial Times, 3 de marzo de 2011.

11. Gettleman

12. Wonacott

(ESONS): El Cañon de las Hermosas, Banda Bassotti

2012-09-08T12:17:00.000+02:00

Homenaxe de Banda Bassotti ao Comandante Alfonso Cano

Despedida por falar das súas condicións laborais un medio de comunicación

2012-08-30T09:05:00.002+02:00

Sermos Galiza

A empresa concesionaria da vixilancia das praias coruñesas bota unha traballadora após saír na prensa un comunicado do sindicato en que milita, a CUT, alertando das "graves deficiencias" no equipamento de que dispón o persoal para desenvolveren a súa actividade

Unha traballadora da Federación de Salvamento e Socorrismo de Galicia --Fessga--, empresa concesionaria da vixilancia nas praias coruñesas, vén de ser despedida "por facer declaracións que transcenderon a un medio de comunicación" en que denunciaba as condicións en que desenvolvía a súa actividade e que puñan en perigo a propia saúde pública, tal e como se informaba en días pasados nunha denuncia feita pública na súa páxina web polo sindicato CUT, do que facía parte a traballadora, e que apareceu recollida nas páxinas locais dun xornal.

"O motivo do despedimento da nosa compañeira, para alén de constituír un caso evidente de represión sindical, conculca o dereito á liberdade de expresión", quéixanse desde a central, namentres a emprega argumenta na propia carta de despedimento que as queixas da traballadora ao redor das súas condicións laborais son "absolutamente falaces e carentes dun mínimo de obxectividade, causando un grave prexuízo á empresa".

Do que alertaba o comunicado da CUT era das "graves deficiencias" no equipamento do cadro de persoal, polo que iniciarán unha campaña de loita sindical até acadar o fin da restitución da traballadora despedida, e condenan a intención da empresa de "intimidar transladando a mensaxe de que calquera acción en defensa dos dereitos laborais será duramente perseguida e penalizada".

TeleSUR entrevista ao Embaixador da Siria en Venezuela

2012-08-28T10:24:00.001+02:00

O vídeo censurado pola BBC: prisioneiro forzado a ser terrorista suicida polos mercenarios que atacan Siria

2012-08-27T10:40:00.002+02:00

Siria golpea os mercenarios do Occidente

2012-08-26T18:59:00.001+02:00

(Versos de Combate): Amencer, Florencio Delgado Gurriarán

2012-08-24T10:36:00.004+02:00

AMENCER

Á nazón amiga

Florencio Delgado Gurriarán*

1938

Fóra, popes das somas;

fóra, Zar do silenzo.

Non, debesas na noite,

latifundios do medo;

non moedas de estrelas,

nin burgueses luceiros.

Sol e luz para todos,

para todos ar ledo.

Lúa mingoante, fouce,

outa pena, martelo;

o roibén da alborada

estandarte bermello.

Células de anduriñas

a cantar o Hino obreiro

que o amencer, camaradas

leve os soviets aos ceios.

* Florencio Delgado Gurriarán era o responsábel do Partido Galeguista na comarca de Valdeorras antes da sublevación fascista.

A policía detén o rapeiro mallorquín Valtonyc polas letras das súas cancións

2012-08-23T10:11:00.002+02:00

Sermos Galiza

Tras varias horas en comisaría, Josep Miquel Arenas, Valtonyc, foi posto en liberdade mais con cargos

Non é algo novo no Estado español. Sábeno ben desde grupos de música como Negu Gorriak, Reincidentes ou SA até pallasos como Pirritx eta Porrotx. E cómpre non esquecer a Suso Vaamonde. As letras do que cantas pódenche crear problemas, e non poucos. Vén de sabelo, hai unhas horas, un rapeiro de Mallorca, Josep Miquel Arenas, Valtonyc, que foi detido pola policía española por mor do que canta, letras contundentes contra a monarquía, a clase empresarial... Todo iso en catalá, claro, máis un 'valor' á hora de ser sospeitoso. Foi posto en liberdade e imputado de dous delitos.

Segundo informan diversos medios, a detención do rapeiro deriva da denuncia da organización Círculo Mallorquín, que considera que as letras do artistas aldraxan diversos estamentos e entidades do Reino de España, alén de entenderen que ameaza de morte varios dirixentes do Círculo. Segundo relata no seu twitter o propio Valtonyc, unha vez saído da comisaría, os policías ameazárono: "Tu y tu amigo Pablo Hassel (outro rapeiro combativo) lo vais a pagar caro".

No vídeo que acompaña a noticia, o rapeiro balear leva unha camisola do grupo galego de rock proletario Mencer Vermello.

Unha cita de Castelao e unha cita sobre Castelao

2012-08-22T10:39:00.003+02:00

Cita de Castelao

Agora convén que faga unha pequena aclaración. Eu non son comunista. Non sei se teño condicións para o ser. Non sei se pesan sobre min prexuízos adquiridos na infancia e na lectura de libros velenosos. Mais chamándome modestamente republicano podo afirmar que teño un espírito aberto, disposto a todo sen pedir ren, e que na miña viaxe á URSS adquirín a convicción de que alí se está a sementar unha nova vida que ha ser o molde dos demais pobos do mundo. E disto non teño absolutamente ningunha dúbida. Se a experiencia fracasase, sempre debíamos ficar agradecidos a un pobo que fai experimentos na súa propia carne, non na carne dos demais. Se a experiencia fracasase sempre sería motivo de admiración e de agradecemento de todos os homes cara ao pobo soviético que con tanta xenerosidade se prestou a facer esta experiencia. Mais se a experiencia triunfa como triunfou, daquela ao agradecemento hai que engadir a admiración e submisión a uns principios que son os únicos que poden salvar o mundo.

Ao volver da URSS e pasar por Londres e París sentín que viviría moito máis a gusto na Rusia soviética.

Castelao, en Nueva Galicia (Barcelona, nº. 43, 12/6/38), citado en Castelao na Unión Soviética en 1938, Xesús Alonso Montero (Edicións Xerais, Vigo, 2012). Tradución propia dun texto orixinal en castelán.

Cita sobre Castelao de Ernesto Guerra da Cal:

É unha mágoa que un home tan grande sexa tan pequeno nalgunhas cousas. Aquí [Nova York, 1939] estivo dicindo misas estalinistas de pontificial todo o tempo.

Palabras de Ernesto Guerra da Cal a E. Blanco-Amor. Citado en Castelao na Unión Soviética en 1938, Xesús Alonso Montero (Edicións Xerais, Vigo, 2012) Tradución propia dun texto orixinal en castelán.

Aclaración sobre o PREPARA

2012-08-17T06:17:00.000+02:00

Falaba un tertuliano de PRISA que a ampliación do PREPARA era unha estupenda medida para paliar as necesidades básicas das persoas desempregadas de longa duración e, así, evitar a tentación de que “rouben” nos supermercados... Nada máis distante da realidade.

A ampliación do PREPARA refírese exclusivamente a ampliación dos prazos para a poder solicitar. Até agora eran as persoas que esgotasen unha prestación (contributiva ou subsidio) antes do 16 de agosto eran quen podían solicitar esta subvención (pois esta é a súa categoría legal). Agora, e a falta da súa aprobación e comprobar os seus detalles, serán quen esgote unha prestación entre o 16 de agosto e seguramente o 15 de decembro de 2012. Quere dicir, a súa duración non se amplía, quen a cobrou xa non a poderá volver cobrar, e quen a estea cobrando verá como finaliza aos 6 meses. É máis, e se continúa igual, aquelas persoas que hai tres anos cobraron o PRODI, tampouco a poderán cobrar.

Precisamente como o PRODI, as declaracións dos dirixentes do Goberno, van polo camiño de que o PREPARA retome aquela outra exixencia do PRODI, que era non superar un límite de rendas da unidade familiar, entrando na unidade familiar o pai e a nai do solicitante cando este vivir con eles (algo que non acontece cos subsidios).

Os ridículos 399 euros non chegarán ás persoas que máis o precisen (precisamente as persoas desempregadas de longa duración que levan tempo sen cobraren ren). Representan unha esmola que, por riba, se cobra con moito atraso. Non son máis que un insulto da oligarquía e un motivo para que o reformismo ensine cinicamente o V da vitoria.

Non hai posibilidade de neutralidade en Colombia face ao terrorismo de Estado

2012-08-15T22:24:00.000+02:00

ANNCOL

Cando se empeza a ser neutral face ao terrorismo de Estado e a Democracia xenocida, comeza o longo camiño da ambigüidade que conducirá, necesariamente, á complicidade con este.

Fronte a estas expresións crueis da loita de clases, ou somos contraditorios, resistimos e loitamos por superalas, ou renunciamos como servos e aceptamos con resignación o seu designio de oprimidos, condenado as novas xeracións a recibiren esta innobre herdanza.

En Colombia certos sectores sociais tragáronse enteiro o discurso posmoderno da diferenciación, que busca, entre outras cousas, a confusión ideolóxica, a fragmentación da loita, ou a creación de compartimentos sociais.

O réxime vixente nunha sociedade de acumulación capitalista e depredadora como a nosa, soña e promove a división entre o pobo, e por iso promove a diferenciación que é a fragmentación do pobo oprimido. De existir algunha diferenciación, é aquela da clases sociais. Nesa dimensión todos chegamos, independentemente da color da pel, da opción sexual, da etnia, das crenzas relixiosas ou orixe rexional. Un excluído do proxecto económico capitalista conservará esa exclusión, xa for negro, homosexual, indíxena ou branco, paisa, pastuso ou da costa. Para o capitalismo ese excluído non importa, xa que non consume, xa que non participa na dinámica de circulación, é un marxinado. Face a isto, que sentido ter dividirnos entre reivindicacións de indíxenas, de negros, de marxinados urbanos ou rurais, de homosexuais ou lesbianas ou heterosexuais, todos pertencen á categoría de explotado e excluído se están fóra do circuíto de propiedade do sistema capitalista.

A categoría que debe unirnos, nunha sociedade capitalista, alén das diferenzas circunstanciais, por exemplo de pel, etnia ou rexión, é a capacidade de nos indignarmos e desbotarmos radicalmente a inmoralidade, a crueldades e a brutalidade do terrorismo de Estado, a violencia desde o Poder, o despoxo e xenocidio do pobo e os traballadores, a corrupción e a inmoralidade oficiais, que son expresións da putrefacción dunha sociedade como a colombiana, que ten unha forma particular de explotar o traballo humano coa violencia oficial e que funciona sobre un modelo de exclusión social. Esa indignación borra as supostas diferenzas que poderíamos ter ou que nos “constrúen” os posmodernistas.

Mais non abonda con nos indignarmos. Precisamos transcender esa indignación con coherencia e con obxectividade fronte a quen é o verdadeiro inimigo. No caso colombiano o inimigo é a clase oligárquica proianqui que rexenta o poder desde hai séculos, e que nos obriga a loitar pola nosa segunda e verdadeira independencia. Fronte a este inimigo poderoso, ao servizo do capital nacional e internacional, todos e todas debemos unir a nosa indignación e sermos parte da resistencia.

Mais tampouco podemos resistir para sempre. É necesario pasarmos a ofensiva. Esta crise estrutural convídanos a loitar para que o capitalismo desapareza. O capitalismo é inmoral, só produciu lixo e desastres naturais para este planeta, coas súas guerras e o seu sistema de produción que entrou nun círculo vicioso de desgaste e destrución.

Nin os indíxenas e os negros e outras etnias son menos explotados que outros, traballadores e traballadoras do campo e das grandes cidades, propietarios da súa única fonte de riqueza, estudantes e todos os homes e mulleres de a pé, temos un lugar nesta indignación colectiva que será o detonante da nosa segunda e verdadeira independencia. Nos ás ambigüidades nin aos cantos de serea.

Aniversario do asasinato de Moncho Reboiras

2012-08-12T09:06:00.001+02:00

Franza desprega tropas na fronteira entre Siria e Xordania

2012-08-11T16:37:00.000+02:00

Soldados franceses na base aérea de Istres, no sur da Franca, xunto o avión A310 que os transportou esta quinta á fronteira sirio-xordana

O goberno francés enviou tropas á fronteira que separa Siria de Xordania xusto cando se está a dar un aumento de apoio estranxeiro aos mercenarios que combaten o goberno de Bashar al-Assad.

As autoridades francesas afirmaron que os soldados foron despregados para “axudaren os refuxiados na zona fronteiriza”.

Esta segunda, o voceiro do chamado Consello Nacional Sirio, Bassma Kodmani, destacou Arabia Saudita e Qatar entre os países que subministran armas aos terroristas. Os informes tamén indican que a coñecida empresa de seguridade estadounidense Blackwater está adestrando militantes de al-Qaeda nas zonas fronteirizas de Arabia Saudita e Turquía para loitaren en Siria.

As mesmas medidas que se están a aplicar aquí provocan brutal medre do desemprego en Grecia

2012-08-10T08:33:00.002+02:00

Segundo datos da oficial Elstat (Oficina Estatística Helena), en Grecia o desemprego acadou en maio deste ano o 23,1%. En maio do 2011, a porcentaxe de persoas desempregadas era do 16,8%. Nun ano, as medidas da oligarquía contra as clases traballadoras (redución de salarios, facilidades para o despedimento, privatizacións, recortes nos servizos públicos, etc.) provocaron a destrución de 311.00 postos de traballo.

A termos en conta que estas son as medidas que están a aplicar na Galiza e no conxunto do Estado español, e cando o Banco Central Europeo e o FMI pulan pola intensificación destas medidas de miseria, o panorama inmediato non pode ser peor.

O sistema capitalista esmorece e xa se empeza a albiscar a súa data de caducidade. Hai dúas saídas, superar este sistema subindo un chanzo no desenvolvemento histórico, ou, pola contra, ir na dirección contraria ás agullas do reloxo e retroceder á barbarie. Das clases traballadoras, da súa disposición, da súa organización e do seu accionar, vai depender irmos por un ou por outro camiño. É tan simple como optarmos entre socialismo ou barbarie.

Prepárase o procedemento para os despedimentos colectivos nas administracións públicas

2012-08-09T19:42:00.000+02:00

Avantar

O PP ten preparado xa o borrador do “Proxecto de Real decreto polo que se aproba o regulamento dos procedementos de despedimento colectivo e de suspensión de contratos e redución de xornada”. Un texto co que se pretenden incorporar as modificacións aprobadas na reforma laboral ao Estatuto dos Traballadores/as e que afecta a todos os sectores, incluídas as administracións públicas e, xa que logo, á Xunta de Galiza.

Na senda de liquidación das Administracións Públicas que leva emprendida o PP, introdúcese agora o elemento máis devastador de todos cantos cabía esperar: a regulación do despedimento colectivo no Sector Público .

1°. Se se regula é porque se vai aplicar. Quen ninguén se chame a engano pensando que se trata simplemente dun desenvolvemento regulamentario sen máis. Unha vez que as instancias políticas dispoñan dese instrumento vai ser utilizado.

2°. Afecta a todas as Administracións Públicas incluida á Administración da Xunta de Galiza.

3°. Afecta a todo o persoal laboral, non só a temporais e indefinidos, senón ao persoal laboral fixo que ten superado procesos selectivos para ao acceso a tal condición.

4°. Está en poder da Administración decidir se existen causas de despido colectivo ou non:

- No caso de causas económicas, abonda con infradotar orzamentariamente cun 10% a calquera consellaría ou ente para que se entre nun proceso de despedimento colectivo

- No caso de causas organizativas, abonda con xustificar que o servizo se poida prestar externamente reducindo custos.

5°. O único criterio para priorizar a afectación dos despedimentos vai ser o ter pasado un proceso selectivo. A partir de aí non existen criterios, nin a antigüidade, nin ningún outro, quedando expedita a vía da selección arbitraria por parte da Administración de a quen despedir e a quen non.

6°. Constitúe unha referencia para a modificación do EBEP de cara a rematar coa permanencia dos/as empregados/as públicos/as, especialmente dos funcionarios/as de carreira, que poderían ver como no futuro desaparece calquera garantía neste sentido.

7°. É un paso máis non só para reducir a Administración, senón para privatizala, ao permitir que empresas privadas asuman tarefas desenvolvidas por empregados/as públicos/as.

É tamén realmente preocupante que este borrador, co calado que ten, non fose posto en coñecemento da CIG e tivésemos que ter coñecemento da súa existencia o 1 de agosto na Mesa Xeral de Empregados Públicos da Xunta de Galiza, cando a CIG ten a consideración de sindicato máis representativo e con presenza na Mesa Xeral de AAPP en Madrid e outras organizacións sindicais dispoñen del dende o 27 de xullo.

A CIG rexeita tamén que se veñan de facer alegacións por parte dalgunhas centrais sindicais no lugar de rexeitar de plano este aberrante Real Decreto.

Dende a CIG fan un chamamento a todos/as empregados/as publicos/as a continuar mobilizándose contra todas as medidas de destrución das Administracións Públicas e dos Servizos Públicos.

(Vídeo) A realidade dos mercenarios na Siria

2012-08-04T06:08:00.000+02:00

Zoupada do Borbón: Agora rimos nós!

2012-08-02T18:07:00.000+02:00

Lembran a caída de Fidel e o escarnio continuo dos medios burgueses? Pois iso, que agora rimos nós.

Confírmase que Obama aprobou hai meses axuda militar aos terroristas que actúan na Siria

2012-08-02T14:28:00.000+02:00

Obama, Premio Nobel da Paz, aprobou o envío de máis apoio aos mercenarios que loitan contra as forzas patrióticas sirias.

Mediante un decreto aprobado a principios deste ano, e dado a coñecer agora por Reuters, a CIA e demais organizacións terroristas ianquis teñen permiso para axudar os mercenarios e feudalistas que loitan contra o exército sirio.

Malia a negativa da Casa Branca a comentar o caso, unha fonte do goberno ianqui confirmou que os EUA están a colaborar cun centro de mando secreto. Este centro está en Turquía, na cidade de Adana, moi cerca da fronteira con Siria, onde tamén se sitúa unha a base aérea estadounidense de Incirlik. Arabia Saudita e Qatar son outros dous estados que, xunto turcos e ianquis, instrúen militarmente e subministran armas aos terroristas neste centro.

A imaxe do día: Jong Sim Rim

2012-08-01T18:01:00.002+02:00

Jong Sim Rim, da RPD de Corea, obtén a Medalla de Ouro na proba de halterofilia de 69 kg