Etsetera! Etsetera!

Magiging Kang Tula

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 29 Aug 2011 01:34:00 +0000

Magiging Kang Tula
ni Roy dela Cruz

Mahalin mo ako
Magiging kang tula

Iwanan mo ako
Magiging kang tula

Paiyakin mo ako
Magiging kang tula

Patawanin mo ako
Magiging kang tula

Saktan mo ako
Magiging kang tula

Galitin mo ako
Magiging kang tula

Kahit ano pa man
Tula at tula lamang
Doon lang maihahayag
Ang nararamdaman

Hindi kita tinatakot, pero...
Magiging kang tula

-------------------------
Roy
August 28, 2011
9:38 p.m.
Angeles City
Philippines

Pansamantalang paalam....

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 31 Jul 2011 23:21:00 +0000

Pansamantala lamang naman talaga... hanggang makakita ako ng solusyon sa problema ko.

Ako pa?! Hindi ko kailanman matatalikuran ang pagsusulat sa blog. Bagama't inaamin ko na madalang na lang akong magsulat ngayon, hindi ibig na kinatatamaran ko na ito. Abala lang talaga akong masyado.

Pero ngayon, mukhang mas magiging madalang pa... dahil sa mga hindi maiiwasang pangyayari.

Kaya't hanggang sa susunod

Kitakits na lang!

Walang ganang sumulat

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 10 Jul 2011 05:32:00 +0000

Walang ganang sumulat
Walang ganang tumula
Naubos na ang rima
Natuyo na ang luha
Hapo na ang isipan
Pati ang katawang lupa
Kaya't wala nang maisulat
Ang malungkot na makata

------------------------------
Roy
July 9, 2011
10:31 p.m.
Angeles City
Philippines

Sa akin ang Pinas

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 25 Jun 2011 09:47:00 +0000

Natatawa lang ako nang makita ang commercial na ito.

Sa akin ang Pinas!

puro katatawanan at kalokohan... gamit mga linya at pamagat ng mga pelikulang Filipino... pero benta.

walang pagpapanggap na pagpapaka-intelihente, kundi purong patawa at kalokohan lang. :)

Ahas sa tabi

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 15 May 2011 10:35:00 +0000

di maaring tumalikod
di dapat magpabaya
di dapat makalimot
di pwedeng maging masaya
dahil andyan lang sa tabi
ang kamandag na tutuklaw
dangan lamang di malalaman
ang tunay niyang ngalan
sapagkat siya'y nakatago
sa balatkayong pakikipag-kaibigan
kaya't di dapat magpabaya
at laging mag-iingat
sapagkat ang ahas na tutuklaw
ay nasa di lang kalayuan

----------------------------
Roy
May 9, 2011
10:43 p.m.
Angeles City
Philippines

nang mangarap ang makata...

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 12 Mar 2011 14:41:00 +0000

Libre lang mangarap.

At yan ang madalas gawin ng inyong likod, ang mangarap… minsan gising, minsang tulog, palaging nangangarap. Iba-iba… halo-halo… samu’t-sari… may mga imposibleng mangyari, at may mga talagang kagimbal-gimbal na parang kalokohan lamang kung titignan.

Isa sa mga pangarap na iyan ay ang mailathala ko ang aking sariling aklat ng mga tula, mga tula na aking isinulat mula nung ako ay bata pa lamang… hanggang ngayon na ako’y tumanda na.

Ito ay mga tula na maaring sabihing ako lang ang matutuwa o ako lang ang makaka-unawa. Dahil hindi naman talaga sila kagimbal-gimbal, bagkus sila ay isinulat lamang sa mga pangkarinawang salita.

Karapat-dapat ba akong tawaging makata?

Kung ang aking mga sinulat na mga pinaghabi-habing salita ay di naman talaga matalinhaga, at mga salitang ginamit ay iyong maririnig sa iyong araw-araw na pakikipag-usap, karapat-dapat ba itong tawaging tula?

Hindi ko masasagot iyan. Ang sa akin ay ibinabahagi ko lamang ang aking nararamdaman, mga pinagdaanang hirap at pasakit, pati na rin kasiyahan, sa mga buhay-buhay, at kasama na dun siyempre ang pag-ibig.

At ang mga ito ay naipon sa mga notebook na tinawag kong REFLECTION.

Ngayon, ang isa sa mga tila imposibleng pangarap ay malapit nang magkaroon ng katuparan. Dahil ang REFLECTION ay malapit nang mailathala… malapit nang maging aklat… ang aking mga tula ay mababasa na ng balana.

Kabado.

Sa tutuo lang, hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ng mga taong makakabasa ng mga ito. O kung mayroon mang mga tao na mag-aaksaya ng pera, oras, at panahon na bibilhin ang aklat ko para mabasa ang mga sinulat kong tula. Sana nga mayroon.

Dahil di naman talaga puro kawawaan at mga walang kwenta lamang ang aking mga sinulat. Mayroon din naman magaganda. Kapupulutan din naman ng aral at inspirasyon ang aking mga gawa… o baka opinyon ko lang yun?

Ano’t-anu pa man, wala na itong bawian, wala nang atrasan. Tuluy na tuloy na ang paglilimbag, tuluy na paglalathala, at ito ay lalabas na sa Mayo ng taong ito…sa ika-8 ng Mayo, na siya ring kaarawan ng inyong abang lingcod.

Ito ay ang unang aklat pa lang ng REFLECTION na ang pawang laman ay mga English poems, Depende na rin siguro sa kung paano ito tatanggapin ng mga tao, baka sakali na magkaroon pa ito ng kasunod na ang laman naman ay mga tulang naisulat ko sa wikang Tagalog at Kapampangan.

Libre lang naman ang mangarap, di ba?

Ang pag-emo sa facebook...

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 28 Feb 2011 11:32:00 +0000

May mga natutuwa, may mga na-a-aliw, may mga naiinis, at mayroon rin naman na dedma at "wapakels" ika nga. Walang pakialam kahit na ano pa ang mangyari, at ano pa ang sabihin ng iba.

Ang binabangit ko ay ang pag-emo sa facebook.

Oo, yun mismo!

Sino pa ba ang walang account sa facebook ngayon? Yun na lang sigurong hindi marunong mag-computer o yung mga hindi pa nakakarinig ng Internet. Pero halos lahat mayroon nang facebook account ngayon, di ba?

At ang facebook ay parang pag-silip na rin sa buhay ng isang tao. Malalaman mo kung ano ang nangyayari sa kanya, ano ang kanyang nararamdaman. Ultimo ulam na kinain niya kaninang almusal, tanghalian o hapunan ay malalaman mo... kahit na hindi mo naman talagang gustong malaman.

At yun nga, siyempre hindi mawawala ang pag-e-emo sa facebook (fb na nga lang, haba ng facebook!). Yung mga walang takot na ipahayag kung ano ang kanilang nararamdaman, kung gaano kasama ang kanilang nararamdaman, kung gaano sila kagalit sa kasalukuyan.... at ang mga hinayupak na nang-i-inggit na sinasabi kung gaano sila ka-in-love!

Halo-halo, samut-sari. Mga drama at pangyayari sa tutuong buhay... at hindi rin naman mawawala siyempre, ang mga pawang ilusyon lamang.

Lahat ng iyan, makikita, mapapanood, at mababasa sa isang munting bintana na kung tawagin ay... fb wall.

Maligayang kaarawan, Kaibigang Ever!

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 25 Jan 2011 17:32:00 +0000

Binati ko siya, at siya'y naglambing. Sino naman ako para tanggihan ang kanyang hiling?

Para Kay Kaibigang Ever

munting kahilingan, ba't di pagbibigyan
isang lambing ng tanging kaibigan
kaya't heto, iyo sanang pagdamutan
maikling tula para sa iyong kaarawan

mula sa pagpinta, akin nang hinahangaan
pinasok mo na rin pagkuha ng larawan
at siyempre, di natin dapat kalimutan
ang makatang nananahan sa 'yong katauhan

ilan lamang yan sa iyong kataingan
ako'y sadyang mapalad na maging iyong kaibigan
dalangin ko nga sana na ako'y maambunan
ng iyong angking talento at kagalingan

at muli ang aking pagbati... maligayang kaarawan, kaibigan

January 25, 2011

Roy
11:21 PM
Angeles City
Philippines

Nagpapa-anod na lang...

noreply@blogger.com (Roy) — Fri, 03 Dec 2010 01:29:00 +0000

nagpapa-anod na lang sa agos ng buhay
ibinaba na ang layag, pagod na sa pagsagwan
hindi na mahalaga kung saan man ipadpad
saan man ihampas ng along walang pakundangan
dahil kahit saan man abutin, saan man itaboy ng hangin
hindi na maitatago ang nakaharap na katotohanan
mag-isa na lang lalakbayin ang natitirang kamalayan
kaya't wala na ring saysay saan man anurin ng buhay

ibinaba na ang layag, pagod na sa pagsagwan...

----------------------------------
Roy
December 3, 2010
9:31 a.m.
Angeles City
Philippines

Paningit!

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 06 Nov 2010 03:47:00 +0000

Paningit! Para lang may maihirit!
Upang gumalaw ang blog na hindi umiimik
Ako'y nag-aalala, baka ako'y layasan
nitong aking blog dahil 'di ko sinusulatan
Kaya't heto at aking pinagpipilitan
kahit magmukhang parang alibi man lang

Bakit nga ba hirap? Sa ideya ba'y salat?
O talagang wala lang alam na isiwalat?
Paroo't parito, pero nilalampasan lang
ang kawawang blog ay nagmukhang tagusan
Pero 'di ko naman talaga iyon sadya
bagkus ay gusto ko naman talagang tumula

Tama na nga itong aking pagngangawa
hindi naman ito nagmumukhang tula
Nasa ko lang naman talaga ay gumalaw
itong aking blog na tila nalulumbay
Kaya nga't heto na, akin nang tatapusin
Itong aking paningit, kahit sabihin pang ito'y bitin

--------------------------------------
Roy
November 6, 2010
11:46 a.m.
Angeles City
Philippines

Hindi lahat may karapatang sumaya

noreply@blogger.com (Roy) — Thu, 16 Sep 2010 10:49:00 +0000

Mahirap tanggapin, pero tutuo. Hindi lahat may karapatan sumaya, may mga mangilan-ngilan na mga katulad ko na tila ba hindi talaga pwedeng magtagal ang kasiyahan.

Ewan ko nga ba kung bakit ganun. Sila lang ang pwedeng sumaya, sila lang ang pwedeng mahalin.

Minsan tuloy iniisip ko, kung nagpaka-tarantado na lang kaya ako? Hindi ko sinasabing magiging masaya ako nun, pero malamang nag-enjoy ako kahit paano, di ba?

Pero kapag, tahimik ka... pinipilit mong magpakabait, igalang at intindihin lahat ng tao, aba e kawawa! Abusadong busabos ang labas mo!

Kapag kailangan ka, sige lang lapit sila at kakausapin ka. Pero kapag ikaw ang may kailangan, para kang may ketong na kanilang nilalayuan.

Minsan nga, kailangan mo lang talaga makakausap, di pa nila maibigay.

Ewan, wala lang akong magawa.

Ganito talaga ang buhay... sanay na ako dito.

Hindi nga?! Sigurado ka sa sinasabi mo?

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 11 Sep 2010 17:11:00 +0000

"Ano ba namang klaseng pagkain ito? Lasang ipis!"

Kapag may naririnig akong nagsasalita ng ganito, napapatingin ako at nag-iisip… “May tao palang kumakain ng ipis”

Aber! Paano niya malalaman ang lasa ng ipis kung hindi siya kumakain?!

"Aba! Hindi ka ba talaga titigil sa pag-iyak? Um! Tigilan mo na yan, kundi tatamaan ka pa sa akin."

Ang nanay naman, umiiyak na nga yung bata tapos papaluin nyo pa! Tapos gusto niyo tumigil sa pag-iyak?! E kung kayo kaya ang paluin habang umiiyak? Makakatigil kaya kayo?

"Kapag hindi mo nakita ang pinapahanap ko, makikita mo hinahanap mo?"

Huh?! Ano daw? Galing ito sa kaibigan kong si Jena (Hi Jena!) Parang nakakaloko nga naman ang magulang na nagsasabi ng ganito, ano?

"O iho, heto ang bente pesos, hati kayo ng kapatid mo ha?"

Nakupo! Wala pong tindahan na tumatanggap ng kalahating bente pesos. May kakilala ako, pinunit ang bente pesos at binigay ang kalahati sa kapatid niya.

Kung masyadong masunurin ang anak ninyo, linawin nyo! Buti kung bente pesos lang yan.

Iilan lamang po iyan, marami pang iba, na kung tutuusin e mga wala naman talagang malisya... pero dahil sa katulad ng inyong abang lingkod na masyadong malikot ang imahinasyon, nagkakaroon ng ibang kahulugan.

Kaya bago ka mamintas ng luto ng iba at sabihing lasang ipis ito o ano pa man, ingat ka dahil mas matindi ang balik nun sa 'yo!

Maari ba akong maging iyong kulambo?

noreply@blogger.com (Roy) — Fri, 06 Aug 2010 18:00:00 +0000

Maaari ba akong maging iyong kulambo?
Para mabantayan laban sa mga lamok
At iba pang uri ng mga insektong perwisyo
Na mananamantala sa iyong pagtulog

Gayun pa man ay iyong maaasahan
Malaya kang makakahinga at makakagalaw
Dahil sa kulambo ang hangin ay lagusan
At hinding-hindi ka kailanman pipigilan

Ako’y andito lamang, lagi mong maasahan
Pwede ring isa-isantabi kapag hindi na kailangan
Hindi maghihintay o aasa man lang
Ang nasa ko lamang ika’y maging matiwasay

Hamak na bantay, ako’y iyong turingan
Datnan at iwanan, ay hindi mo mariringgan
Kahit na konting hinanakit man lang
Tama na sa akin ang papel ko’y magampanan

Ako ang kulambo, at handa kang bantayan

--------------------------------------------
Roy
August 7, 2010
1:51 am
Angeles City
Philippines

*sagot sa isinumiteng hamon ni Ever na “kulambo” para sa aking “Challenge me to poetry”

Mabuti pa sila

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 25 Jul 2010 14:09:00 +0000

Bakit ganun? Kung sino pa yung seryoso at tutuo, siya pa ang nabobokya. Kung sino naman ang wala naman gusto kundi ang makaisa, siya pa ang nabibigyan ng pag-asa. Kung sino ang hindi na iginalang ang pagkatao ng isang babae siya pa ang pinakikinggan.

Kaya minsan di mapipigilan sabihin na mabuti pa sila.

Katulad ng kanta ni Gary Granada, kung pakikinggan mo, parang nakakatawa. Pero kung TALAGANG pakikinggan mo lang, seryoso talaga. Bakit nga kaya ganun?

Sadya bang may suwerte at malas sa pag-ibig?

Mabuti pa sila
by Gary Granada

Mabuti pa ang mga surot, laging mayrong masisiksikan
Mabuti pa ang bubble gum, laging mayrong didikitan
Mabuti pa ang salamin, laging mayrong tumitingin
Di tulad kong laging walang pumapansin

Mabuti pa ang mga lapis, sinusulatan ang papel
At mas mapalad ang kamatis, maya't maya napipisil
Napakaswerte ng bayong, hawak ng aleng maganda
Di tulad kong lagi na lang nag-iisa

Ano ba'ng wala ako na mayron sila
Di man lang makaisa habang iba'y dala-dalwa
Pigilan n'yo akong magpatiwakal
Mabuti pa ang galunggong nasasabihan ng 'mahal'

Kahit ang suka ay may toyo at ang asin may paminta
Mabuti pa ang lumang dyaryo at yakap-yakap ang isda
Mabuti pa sila, mabuti pa sila
Di tulad kong lagi na lang nag-iisa

Mabuti pa ang simpleng tissue at laging nahahalikan
Mabuti pa ang mga bisyo, umaasang babalikan
Mabuti pa sila, mabuti pa sila
Di tulad kong lagi na lang nag-iisa

(Interlude)

Pigilan n'yo akong magpatiwakal
Mabuti pa ang galunggong nasasabihan ng 'mahal'

Mabuti pa ang mga isnatser, palaging may naghahabol
Ang aking luma na computer, mayron pa ring compatible
Mabuti pa sila, mabuti pa sila
Di tulad kong lagi na lang nag-iisa

Walang Pamagat

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 18 Jul 2010 01:30:00 +0000

kailangan bang mag-isa sa gitna ng karamihan?
at magdalamhati sa gitna ng kasiyahan?
may gusto kang sabihin, ngunit ito kaya'y pakikinggan?
nasaan na kaya ang kaibigang mahihingahan?

tinatakpan na lang ng ngiti, nakatagong dalamhati
upang saya ng iba'y wag naman sanang mapawi
dahil sa tutuo lang, kahit na ako pa ay pilitin
hindi naman madali sa akin ang ito ay sabihin

dahil noon pa man ay sanay nang mag-isa
lumaking tahimik at tila takot sa balana
bagamat paminsan-minsa'y pinipilit makisalamuha
huwag lamang na pag-isipang ako'y kakaiba

pag-iisang nakasanayan, ngayon ay pasan-pasan
dala ko ma'y lungkot o maging kasiyahan
ngunit paminsan-minsa'y pumapasok pa rin sa isipan
anong sarap sigurong magkaroon ng tunay na kaibigan

-----------------------------------------------------

Roy
March 21, 2008
10:09 PM
Angeles City

NAMEMERSONAL KA BA?!

noreply@blogger.com (Roy) — Thu, 27 May 2010 03:57:00 +0000

Lahat na lang pinepersonal mo! Pati pinakamaliit na bagay, pinepersonal mo! Masyado kang namemersonal!

Aba! Dapat lang! Dahil lahat ng iyong ginagawa, sinasabi, o iniisip ay repleksyon ng iyong personalidad!

Kaya pati pagbibigay ng regalo ay napakapersonal para sa iyo. Dahil di ka lang basta-basta namimigay, kundi binibigay mo ang bahagi ng sarili mo. At tinitiyak mo na bagay sa personalidad ng pagbibigyan mo ang regalo mo!

O, di ba napakapersonal?

Ngayon, kung personalan din lang ang pag-uusapan, aba, matutulungan kita diyan! Una, sino ba naman ang hindi matutuwa sa t-shirt na may larawan ng kanilang mahal sa buhay? Tiyak, patok yan!

Calling card, invitation o kalendaryo? Bakit ka mamimigay ng papel or cardboard lang? Gawin mong magnetic! Pati larawan, gawin mo ring magnetic! Hindi na kailangan ang picture frame, di ka pa magbubutas ng dingding para sabitan. Iba ka e!

Mahilig ba sa jigsaw puzzle ang mahal mo? Bigyan mo siya ng isa na ikakagulat niya kapag nabuo! Bakit? Dahil larawan ninyong dalawa ang makikita niya!

Para sa matamis na usapan, Personalized Chocolate Bar ang maipapayo ko sa iyo. Pwede mo itong gawing imbitasyon, giveaways, calling card, o kahit gusto mo lang magpahayag ng damdamin!

Pabango ba ika mo? Aba! Daig mo pa ang signature dahil larawan mo ang nakalagay sa bote! Astig! Para ka na ring may sariling brand!

Gusto mong gawin mas espesyal ang iyong paboritong larawan? I-Papier Tole natin! Magiging mas makulay ang ala-alang nasa likod nito kapag nakita mong naka-angat ang mga detalye na parang 3D at buhay na buhay!

Meron ding Pin Buttons, Mugs, Plates, Car Hanger T-shirt, at marami pang iba! At lahat ay pwede mong lagyan ng larawan at mga mensahe na nababagay sa iyong espesyal na okasyon!

At para sa larawan ng mga nabangit ko, bisitahin mo ang website ko sa www.houseofpuroy.multiply.com
Kaya kung namemersonal ka… kaibigan, mag-usap tayo.

Ito ay ginawa ko nuong ako ay nagnenegosyo pa, muli kong inilalabas bilang paghahanda sa pagbabalik ko sa pagiging entrepreneur. Maaring hindi lahat ng nabanggit ay available na ngayon. Pero asahan ninyo, makukumpleto yan at madaragdagan pa.

Usapang personalan na!

Kelan kaya mauuso ang UNLIMITED French Fries?

noreply@blogger.com (Roy) — Thu, 13 May 2010 12:20:00 +0000

Wala lang, naisip ko lang.

Nauso na ang bottomless ice tea at softdrink, meron na rin unlimited rice, pero bakit wala pa ring UNLIMITED French Fries?

Sarap siguro nun! Ang laking katipiran pa!

Hindi ka na oorder ng kahit ano pang pagkain, kundi french fries lang. Sige lang, hingi ka nang hingi. Kainin mo ang french fries na kaya mong kainin. Kahit gaano pa karami, kasi nga unlimited, di ba?

Hanggang sa maumay ka na at isumpa mo na ang french fries sa buong buhay mo.

Biro lang yung huli, na-carried away lang. Pero pwede kaya yun? Manawa ka nga kaya sa french fries kung unlimited ito?

Posible.

Pero bakit ang kanin, hindi naman tayo nagsasawa? Kaya sa palagay ko, hindi rin siguro. Ako alam ko hindi ako magsasawa sa french fries.

Sana nga lang, magkaroon ng UNLIMITED french fries.

Ang hirap nga naman ng walang nagagawa, kung anu-ano tuloy ang naiisip/

Paghuhusga

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 08 May 2010 22:52:00 +0000

ilang sandali na lang
atin nang huhusgahan
mga personalidad na sa ati'y nanawagan
pipiliin ang karapat-dapat
na magiging gabay sa ating pag-usad
huhusgahan sa maraming paraan
kakayahan, pangako, pati nakaraan
tama man o hindi ang ating pagpili
panahon lamang ang siyang magsasabi

ang alam natin ay tayo ang humuhusga
dahil tayo ang siyang naghahalal
ganun pa man tayo rin pala ay hinuhusgahan
kung paano tayo pumili, kung paano tayo humusga

------------------------------------------------
Roy
May 9, 2010
6:52 AM
Angeles City
Philippines

Social media, hindi "okray" media

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 27 Apr 2010 09:58:00 +0000

Nakakatawa, pero nakakainis din kung minsan. Napapansing ko lang (ba't ko pa kasi pinapansin, pwede naman hindi), bakit kaya ang daming basagan ng trip sa facebook?

Andyan ang mga wall post, mga fan page at mga group... mga banat na panira o pang-okray, ika nga, na hindi mo alam kung sinong pinapatamaan o may pinapatamaan... na matay ko mang isipin, sa tingin ko hindi naman sila napeperwisyo.

Hindi mo ba nalalaman ang sinasabi ko? Bibigyan kita ng example.

Andyan ang banat na Hindi ka maganda, maputi ka lang!, meron ding Hindi komo may dslr ka, photographer ka na! at marami pang iba, hindi ko lang matandaan yung iba.

Naisip ko lang, napeperwisyo ka ba? O may kasamang inggit ang banat?

Di nga ba ang Facebook as social media at hindi okray media? Ito ay isang channel o medium para makipag-kaibigan, mahanap ang matagal nang hinahanap na kaibigan o kaklase at makausap na rin ang mga kamag-anak na malalayo.

Pero bakit ganun? Imbes gamitin ito sa positibong paraan, may mga ganung banat? Ang iksi nang buhay, di ba? Bakit hindi pwedeng maging positive lahat? Ang dami na ngang masasamang nangyayari sa paligid, pati sa internet dadalhin pa rin.

Kyut ba?
Iyun marahil ang iniisip ng iba. Pampa-kyut lang, walang malisya. Sana nga.

Ang masama nito, dahil sa pagsulat ko nito parang nagiging isa na rin ako sa kanila... bumabasag sa trip ng iba.

Napeperwisyo ba nila ako? Sa tutuo lang, hindi rin, pero hindi mo kasi maiwasan mapansin e.

Mas maganda sana kung puro positive na lang, di ba?

Hay naku! Umiiral na naman pagiging idealistic ko.

Tama na nga. Wala naman nakikinig e.

Bakit kaya ganito pa rin tayo?

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 03 Apr 2010 10:51:00 +0000

Bakit kaya ganun?

Nagtataka lang talaga ako kaya hindi ko maiwasan magtanong... bakit sa dinami-dami ng mga gustong magmalasakit at gustong tumulong at maglingkod sa ating bansa, bakit hindi pa rin tayo umuunlad ng tuluyan?

Oo naman, may mga trabaho, mga kumpanya, mga umiikot na pera... pero, umuunlad nga bang talaga?

Dangan kasi, di ba naman tuwing eleksyon, lahat ay inihahandog ang kanilang serbisyo para sa ating bayan at bansa. Iisa lang naman ang kanilang hangarin, di ba? Ang tumulong sa kapwa, magbigay ng trabaho, paunlarin ang bayan.

Di ba may mga nananalo naman sa eleksyon?

E di ibig sabihin, may mga dapat magtrabaho para tuparin ang kanilang mga pangako.

Pero bakit ganun?

Imbis na umunlad ang bayan, iilan lang ang nasasabing nabibiyayaan? Lalong lumalaki ang agwat ng mga mahihirap at mayayaman.

May mali di ba?

Ang daming nagmamalasakit... ang daming nagmamahal... ang daming gustong tumulong...

pero, bakit ganito pa rin tayo?

Tungkol sa Zenni na naman

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 15 Mar 2010 23:02:00 +0000

Naaala yung dati kong post tungkol sa Zenni? Oo, Zenni, The #1 online Rx glasses store... yun mismo! Meron na naman bagong review tungkol dito. Basahin, Eric's Review of Zenni Optical para malaman kung ano ang masasabi ni Eric? Isa siyang Brooklyn Liberal Examiner. Basta, basahin nyo na lang para malaman kung ano ang kanyang masasabi tungkol sa Zenni, ang Lowest Price Progressive Glasses na mabibili online.

Yun lang.

Earth Hour 2010

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 15 Mar 2010 15:34:00 +0000

Sa March 27, 2010, mula 8:30 pm hangang 9:30 pm, muli na namang gaganapin ang Earth Hour. Ang ibig sabihin, sa loob ng isang oras, ang lahat ay ina-anyayahan na makilahok at magpatay ng ilaw at iba pang kagamitan na de-kuryente.

Opo, sa huling Sabado ng Marso, magdidilim ang buong kapaligiran bilang paalala sa atin na kung hindi natin iingatan ang ating nag-iisang mundo, baka hindi lang isang oras mananatili ang kadiliman... kundi pangmatagalan na.

Ito ay ginagawa taon-taon upang maipaabot ang mensahe Global Warming, at sa loob ng isang oras... sa isang maliit na paraan makakatulong tayo mailigtas ang ating mundo.

Hindi naman siguro kalabisan ang isang oras na kadiliman... kaya't atin sanang tandaan... Earth Hour 2010, March 27, 2010, 8:30 hanggang 9:30 p.m., isang oras ng kadiliman... para sa ating kinabukasan.

Walang pasok sa Lunes!

noreply@blogger.com (Roy) — Fri, 19 Feb 2010 16:18:00 +0000

Bakasyon na naman!

Yun nga lang, para sa mga estudyante lamang, dahil ang February 22 ay idineklarang walang pasok sa lahat ng antas ng mga paaralan bilang pag-gunita sa EDSA Revolution na ngayon ay na ika-24 na taon na.

Pero kagaya nga ng nabanggit, ang holiday ay para lamang sa mga mag-aaral. Ang mga empleyado, publiko man o pribado may pasok pa rin.

Hindi pa rin masyadong masaya.

Cebu dancing inmates, hataw ulit sa YouTube!

noreply@blogger.com (Roy) — Wed, 27 Jan 2010 14:29:00 +0000

Humahataw na naman sa YouTube ang mga dancing inmates ng Cebu Provincial Detention and Rehabilitation Center (CPDRC) dahil sa kanilang bagong video na "They Don't Care About Us," na isa pa ring kanta ni Michael Jackson.

Ang "Thriller," ang nagpasikat sa mga dancing inmates nung ito ay kanilang isayaw at napanood ng milyon-milyon sa YouTube, kasama na dun si Michael Jackson.

Sinabi mismo ni Travis Payne, ang choreographer ni Michael, na nagustuhan at natuwa ito nuong mapanood niya ang video. At madalas daw nila itong panoorin kapag break nila nuong nagre-rehearse sila para sana sa farewell concert ni Michael na "This Is It."

Sa kanilang bagong video, kasama ng mga inmates si Payne, na siyang nag-direct sa kanilang dance number.

At heto ang video nila

Hanep! Ang galing talaga nila!

Baka nga daw mapasali pa ang video nila sa DVD copy ng "This Is It" concert.

Piktyur! Piktyur!

noreply@blogger.com (Roy) — Wed, 27 Jan 2010 13:18:00 +0000

"O kodak tayo!" madalas nating marinig nuon, na ang ibig sabihin pala ay magpalitrato. Yun kasi ang pinakasikat na brand ng kamera nuon, kaya yun ang madalas sinasabi. Magastos nuon, kasi de-film pa. Buti na lang digital na ngayon, kahit ilang beses pa kayo magkodakan, okay lang.

Kagandahan pa ng digital, you can create funny photo at di na kailangan ng makina o equipment. Basta may computer ka, okay na. Kung may internet connection ka pa, marami ka pang mapupuntahan na site where you can make online funny photo effects at ang resulta ay parang professional.

Kahit hindi naman funny o nakakatawa, kung feeling mong maging artistic, madali na lang. Kasi marami nang program na kung saan makakapag-edit ka nang picture, o mga website na makakagawa ka ng magagandang effects.

Katulad na lamang ng mga ginawa kong ito.

O di ba, feeling artist ako bigla kasi nakagawa ako ng magagandang effects kahit hindi ko maintindihan kung paano.

Ginawa ko ang mga iyan sa picjoke.com, a site where you can make funny photo or artistic photo effect in a flash! Ang galing, di ba? Bakit di ninyo subukan? Sigurado, maaliw din kayo.

O ano pang hinintay n'yo? Halika ka na, kodakan na tayo!