Etsetera! Etsetera!

Ang Sarap Sanang Umasa

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 26 Apr 2014 15:25:00 +0000

Ang Sarap Sanang Umasa
ni Royverine

Ang sarap sanang umasa
Na sana nga mangyari
Ang pinapangarap ng puso
Ay makamit na lagi
Anong sarap, anong saya
Ligayang walang hanggan
Kung ang nais ng puso
Ang siyang mangyayari

Subalit mayroong tinatawag
Na reyalidad ng buhay
Hindi lahat ay sasaya
Hindi lahat ay matutuwa
Dahil para may mapunuan
Kailangan may mawalan
Sa bawat pusong magwawagi
May kaluluwang masasawi

Sa mga pagkakataong
Ika'y walang katunggali
Huwag kang pakasisiguro
Na ikaw ay magwawagi
Dahil mayroon pa ring pamantayan
Maaring dito, ikaw ay magkulang
Kaya't wala pa ring katiyakan
Na pagluha ay maiiwasan

Ang sarap sanang umasa
Hunghang na paniniwala

----------------------------
April 26, 2014
4:11 p.m.
Angeles City
Philippines

Malayo Ka Pa, Juan

noreply@blogger.com (Roy) — Wed, 15 May 2013 02:22:00 +0000

Malayo Ka Pa, Juan
ni Roy dela Cruz

Kumusta ka na, Juan?
Marami ka bang natutunan?
Tila meron yatang kulang
Meron ka yatang gustong balikan

Alam kong ika’y matalino
Madali ka naman matuto
Pero ba’t ka ganyan, Juan?
Makakalimutin ka kung minsan

Malayo ka pa, Juan
Kay dami pang dapat pag-aralan
Nakikiusap ang iyong bayan
Imulat mo ang iyong isipan

Malayo ka pa, Juan
Huwag itapon ang ‘yong natutunan
Sayang ang nakaraan
Huwag mo na sanang balikan

Malayo ka pa, Juan
Huwag itapon ang natutunan

-------------------------------
May 14, 2013
7:47 p.m.
Angeles City
Philippines

Iisang Boto Lang Ako

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 11 May 2013 04:16:00 +0000

Iisang Boto Lang Ako
ni Roy dela Cruz

Iisang boto lang ako
Iisang pangalan lamang
Ang aking desisyon
Makakatulong ba?
O hindi rin kawalan?

At dahil isang boto lamang
Di na dapat pahalagahan
Bumulong man o sumigaw
Ay di na dapat pakinggan
Dahil ako'y isang tinig lamang

Minaliit na kakayahan
Ay isang pag-gising lamang
Na ang isang boto pala
Ay tilamsik lang sa kawalan
Walang halaga... walang timbang

Buhay ko... bayan ko...
Kinabukasan ng mga anak ko
Nakasalalay sa isang boto lamang
Isang guhit sa talaan
Wala ba itong kahulugan?

Pagkatao ko sana'y igalang
Talino ko'y huwag tatapakan
Desisyon ko ay pinag-iisipan
Parang sinampal ako ng harapn
Kapag sinabing ako'y isang boto lamang

---------------------------------------
May 11, 2013
12:03 p.m.
Angeles City
Philippines

Aasenso ba ako kapag binoto kita?

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 20 Apr 2013 12:07:00 +0000

Sagutin mo nga ang tanong ko... aasenso ba ako kapag binoto kita?

Yung tutuo. Hindi nga?! Yung tutuo lang.

Para kanino ba yang ginhawa na pinapangako mo? Para sa akin ba o sa pamilya mo lang?

Napapansin ko lang kasi, paganda ng paganda ang buhay mo habang ako, palubog naman ng palubog sa utang.

Hindi naman sa sinisisi kita. Ni ayoko ngang umasa sa ‘yo e! Pero hindi naman ako tamad at halos magkanda-kuba na ako sa pagta-trabaho ko, pero ganun pa rin!

Sabi ni Gloc-9, Dapat Tama daw. Nakikinig naman ako e. Tuwing eleksyon ganun ang ginagawa ko – nag-iisip ako ng tama, namimili naman ng mabuti at nakikinig ng mabuti. Wala naman kasing kandidato ang magsasabi ng hindi tama, di ba? Lahat mabubulaklak na salita ang lumalabas sa bibig nila. Malalaman mo na lang ang tutuo kapag huli na ang lahat.

Ngayon, heto na naman tayo.

Pamilyar sa akin ang pangako mo, a. Ikaw din ba ang nagsabi niyan nung nakaraan?

Ano pa ba ang pwede mong gawin ngayon? Bakit hindi mo pa ginawa nung una?

Ano ba ang magagawa mo para sa akin? Yung diretsahang mararamdaman ko, sampu ng pamilya ko, ang epekto ng iyong pagta-trabaho sa iyong tungkulin. Mapapabago mo pa ang takbo ng buhay ko? Namin?

Ang gusto ko lang naman ay yun bang magsipag lang ako ay may makikita akong bunga ng pagsisikap ko. Hindi yung ako ang napapagod, pero ikaw lang ang masaya.

May magagawa ka ba dun.

Diretsahang tanong. Sana sagutin mo rin ako ng tapat... aasenso ba ako kapag binoto kita?

Mamatay man ng tatlong beses ang nagsisinungaling?

Kunwari lang...

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 12 Mar 2013 05:50:00 +0000

Pangako... mula noon... lagi na lang... di na tayo natuto... o sadya na bang walang pag-asa?

Bakit naman kasi walang mapag-pilian? Kung meron man iba, hindi sikat kaya mahina o kaya sinasabihan pa na may topak, kaya nadi-declare na nuisance lang.

Kaya naka-stock tayo sa mga pamilyar na mukha at pangalan, at kanilang mga taga-pagmana, upang ipag-patuloy ang nasimulan... ang mga pangako ng kanilang mga magulang.

Kunwari... sila ang pag-asa

Tamang-tama ang awitin ni Gloc-9 at ng Kamikaze, di ba?

Kunwari lang... kunwari lang ang lahat...

Miss mo mukha mo!

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 16 Feb 2013 01:45:00 +0000

"Kumusta na kayo? Miss ko na kayo. Eto pala bagong roaming # ko. Txt nyo ko. Miss ko na kayo. Ingat kayo lagi."

Pamilyar ba kayo sa mga tema ng mga text na ganyan? Panigurado, kahit minsan man lang nakatanggap na kayo ng ganyang klaseng text message.

Alam na rin siguro natin na mga manloloko ang mga nagpapadala ng text na ganyan. Kapag pinatulan mo yan at nag-uusap na kayo, mapapansin mo puro mga general ang sagot niya. Tapos kapag nahuhuli-huli na niya loob mo, hingan ka na niya ng pera either through load or e-cash.

Magaling silang magsalita... magaling silang mambola... magaling silang mang-uto.

Pero maniniwala ka bang may mga nauuto nga sila? May mga kumakagat at napapasakay sila. Nakakaawa lang yung mga pumapatol sa ganito. Parang yung mga naniniwala din sa mga text na nanalo sila ng ilan daang libong piso.

Nakakainis lang na isipin na bakit kaya may mga taong ganito? Bakit may mga manloloko? Bakit may mga taong gustong manlamang ng kapwa nila?

Nakakalungkot.

Minsan kapag nakakatanggap ako ng ganyang text message, gusto kong sagutin nang "Utot mo!" o kaya, "Miss mo mukha mo!"

Kaya lang kapag ginawa ko yun, parang pinatulan ko na rin sila... bumaba na rin ako sa kinalalagyan nila. Dedma na lang, kesa tumaas pa ang BP ko.

Mag-ingat na lang sa mga nakakatanggap ng mga ganitong klaseng text.

Bakit hindi parehas ang buhay?

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 05 Feb 2013 08:11:00 +0000

Bakit kaya ganun?

Bakit kaya ang ibang tao, sobra-sobra ang biyaya nila? Ang iba naman, halos hindi alam kung paano makakatawid sa buhay.

May mga ibang tao kung magtapon ng pera sa good time at bisyo nila, ganun-ganun na lang. Parang pinupulot lang nila ang pera.

Yung iba naman, ni hindi alam kung saan kukunin ang susunod na pagkain ng pamilya nila, pambayad sa eskwelahan, o madalas napuputulan pa ng kuryente dahil nga walang pambayad.

Bakit kaya yung mga sobra-sobra hindi na lang pwedeng magbigay dun sa mga kapos? Bakit hindi pwedeng lahat makaraos? Bakit hindi pwedeng lahat maging masaya?

Alam ko, sasabihin ng iba, pinaghirapan nila yun at karapatan nilang gastusin yun sa ano mang paraan na gusto nila. Wala silang obligasyon dahil hindi naman nila kasalanan na naghihirap ang ibang tao. At saka, kaya daw mahirap yung iba ay dahil tamad silang magbanat ng buto.

May katotohanan siguro yun. Pero hindi lahat ng naghihirap ay tamad. Marami ang talagang minamalas o di kaya ay pinagsasamantalahan at inaabuso ng mga ibang mapanlinlang at pinapalabas na utang na loob pa nila kung makakatanggap sila ng kakarampot na sweldo.

Ewan. Opinyon ko lang yun. Maaring hindi nga kasalanan ng meron ang mawalan ang mga wala. Pero hindi rin naman masamang tumulong kung may pagkakataon, di ba?

Hindi ko sinasabing abusuhin sila, kung hindi tulungan yung mga dapat na tulungan. Yung mga nagsisikap, at hindi naman yung mga naghihintay na lang ng ambon ng grasya.

Hindi siguro talaga pantay ang buhay... pero sana lang, maiwasan ang pagiging maramot at makasarili.

Hindi lang naman sila ang anak ng Diyos.

Pero sabi nga nila, talaga daw hindi pantay ang patak ng ulan.

Ewan, naguguluhan na rin ako sa isinusulat ko.

Pautang na lang!

Gusto mo bang iwasan ka ng mga kaibigan mo?

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 11 Nov 2012 11:43:00 +0000

Ikaw, gusto mo bang iwasan ka ng mga kaibigan mo?

Madali lang yun, siguro naisip mo na yun o napansin mo na. Simple lang ang gagawin mo... UTANGAN MO!

Makikita mo, isa-isa silang magsisipaglayuan sa yo... dahil duon, makikilala mo na ang mga tutuo mong kaibigan.

Subukan mo... ako, napatunayan ko na yan!

Anong pakialam mo?!

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 23 Oct 2012 15:59:00 +0000

Walang basagan ng trip!

Simple lang naman, di ba? Kung hindi ka naman napeperwisyo at hindi ka naman apektado, hindi ka naman dapat nagre-react.

In short, anong pakialam mo?!

Ang tinutukoy ko ay yung mga kung anu-anong pino-post sa Facebook, Twitter at iba pang mga online social networks. Kanya-kanyang trip lang naman yan e. Pero minsan kasi, ewan ko lang kung bakit, ang hilig makialam at mambasag ng trip ng iba.

E ano kung post siya ng post ng mga pictures ng mga pagkain niya bago niya kainin? Ano bang pakialam mo?! Inggit ka ba o natatakam?

E ano kung ang bawat galaw at kilos niya, at kung anuman ang ginagawa niya pino-post niya? Ano bang pakialam mo?! E di mag-post ka rin pati pag-dighay mo at pagkilig mo… pagkatapos mo umihi.

E ano kung sulat siya ng sulat ng ka-emohan at kung anu-ano pang drama sa FB niya? Ano bang pakialam mo?! E di dramahan mo rin! Mas dramahan mo ang sa ‘yo para matalo siya!

E ano kung post siya ng post ng mga inspirational quotes, bible quotes, funny quotes, love quotes, o kung anu-ano pang nakakata-quote? Ano bang pakialam mo?! Binabasa mo rin naman yun e. Aminin!

At kung anu-ano pang ka-ek-ekan at ka-eklatan na pino-post at pinagsusulat ng iba sa profile nila. Kung hindi rin lang naman nakakasakit o nakaka-perwisyo, hayaan mo na lang. Walang basagan ng trip, di nga ba? Scroll down ka na lang at dedmatic to the max.

Hindi sa kanila umiikot ang mundo mo!

Higit sa lahat, hindi lahat ng mga nababasa mong posts e para sa ‘yo! Wag kang assuming!

Pero kung tutuusin, ba’t ba ako nagre-react dun sa mga nagre-react? Ano bang pakialam ko?!

Ang sarap siguro ng may nag-a-alala sa 'yo

noreply@blogger.com (Roy) — Thu, 20 Sep 2012 14:25:00 +0000

Ang sarap siguro ng may nag-a-alala sa 'yo, 'no?

Wala lang. Naisip ko lang. Ang sarap siguro ng pakiramdam nung alam mong mayroong isang taong nag-a-alala at ipinagdarasal lagi ang kabutihan mo.

Bakit ko nga ba nasabi yun?

Kanina, nakasakay ako ng bus pauwi, galing ng Manila at pabalik na ako ng Angeles. Tahimik sa bus, siyempre. Walang pakialamanan. Kanya-kanyang mundo, ika nga. Palibhasa hindi naman kasi magkaka-kilala kaya ganun.

Teka lang, eto na nga, papunta na ako dun. Huwag kang excited!

Yung katabi ko, hawak ang cellphone niya. May ka-text siguro. Maya-maya naman yung katapat kong upuan nag-ring bigla ang phone. Sinagot niya. Hindi ko naman alam pinag-uusapan nila, pero narinig ko sabi niya, "Nakalabas na kami ng expressway."

Siguro tinatanong nung kausap niya kung nasaan na siya.

Ayun sila. Yung isa nagte-text, yung isa may kausap. Ako? Wala lang, nga-nga lang.

Tahimik ang cellphone ko. Tahimik ang buhay ko.

Hinihintay ko tumunog ang cp ko at umaasang may mabasang, "Ingat sa pag-uwi"

Pero wala. Nakatulog ako't nakarating ng Dau, walang text na dumating.

E wala naman talaga akong inaasahan na mag-a-alala at magte-text sa akin e. E ba't pa nga ba ako naghihintay.

Ewan ko ba, bakit ko naisip bigla yun.

Wala lang. Tamang senti lang.

Hindi lahat ng may puting buhok, matanda!

noreply@blogger.com (Roy) — Wed, 19 Sep 2012 13:47:00 +0000

Oo, inaamin ko, may puti na akong buhok. Matagal nang meron, sa tutuo lang. Pero hindi naman lahat, mas marami pa rin ang itim... o pantay na lang? Ewan, basta alam ko hindi pa ako matanda. At hindi lahat ng may puting buhok, matanda! Yung iba, kunsumido lang!

Kanina sa botika, bumibili ako ng gamot. Tinanong ba naman ako ng nagtitinda sa botika kung meron akong Senior Citizen Card! Anong tingin niya sa akin?! Matanda na?! Komo may puti na akong buhok?!

Alam mo kung anong klaseng gamot ang binibili ko? Gamot sa ubo! Anong palagay niya sa akin?! Matandang hukluban na may TB?! Masyadong mapanghusga ang tinderang yun!

Akala mo nagkamali o S.O.P. lang yung pagtatanong niya? Hindi! Hindi pa dun natatapos/

Nagtanong din ako ng multivitamins. Tinanong ako kung regular o silver. Tinanong kung ano yung pagkakaiba ng dalawa. Yun daw silver para sa edad na 50 pataas.

"Miss! Wala pa akong singkwenta!" ang naisagot ko sa kanya!

Ano bang problema niya?! Bastos ba siyang talaga o taklesa?!

Lahat ng may puting buhok, senior citizen na para sa kanya?! Masyadong mapanglait ang tinderang yun!

Pasalamat siya at hindi ako pumapatol sa mga babae.

Bwisit na yun! Panira ng araw!

Kumusta Ka Hudas?

noreply@blogger.com (Roy) — Fri, 14 Sep 2012 23:26:00 +0000

Titulo yan nang isang pelikula nuong dekada 80 (o 90's yata, di rin ako sure). Hindi ko na rin matandaan kung sino ang artistang gumanap dahil hindi ko naman napanood. Pero alam ko action film yon at base sa title, parang alam na rin natin kung ano ang takbo ng istorya.

Pero walang kinalaman ang pelikulang yun sa sinusulat kong ito. Napagdiskitahan ko lang ang titulo kasi may naaalala ako.

Sino nga ba sa panahong ito ang hindi nakaranas ng nasaksak ng patalikod ng isang taong pinagkatiwalaan niya? Siguro, lahat tayo may kakilalang ganyan - traydor, ika nga.

Minsan mababaw, minsan malalim ang sugat na iniiwan ng pagta-traydor na ito.

Iba-ibang kwento, iba-ibang pangyayari.

Oo, naranasan ko rin ito. Kamakailan lang. Ayoko nang idetalye, hindi na yun mahalaga. Ang importante, nakikilala natin ang pagkatao nila.

Pero yun nga, kadalasan na tawag natin sa kanila Hudas, hindi ba? Kasi si Hudas ay siyang nagkanulo kay Hesus, ayon sa Biblia.

Kaya lang, naisip ko lang. Hindi ba minsan parang napaka-unfair naman natin kay Hudas? Kasi nga kapag traydor ang tawag natin sa kanila Hudas.

Bakit unfair?

Kasi si Hudas, sa huli nagsisi naman siya.

Yun lang po.

ANYARE?!

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 10 Sep 2012 15:39:00 +0000

Yan ang usong salita ngayon. Oo, nakiki-uso lang ako - ANYARE?!

Ibig sabihin, anong nangyari at tila yata hindi na gumalaw itong blog kong ito at wala nang nangyari?

Sa tutuo lang, hindi lang naman itong blog na ito ang hindi gumagalaw kundi lahat ng blogs ko. Para ngang hindi na ako blogger e, dahil hindi na ako nagsusulat sa aking mga blogs.

Pero siyempre naman, gusto ko pa rin naman mag-blog. Blogger pa rin naman ako, di ba?

Ano nga ba talaga ang nangyari?!

Wala lang. Masyado lang nawili sa facebook, twitter, online games at kung anu-ano pa. Kaya hindi na nakakapag-sulat.

Pero hindi na ngayon, dahil magsusulat na talaga ulit ako! (Ilang beses ko na bang sinabi ito?)

Kaya't itutuloy ko na ang pagba-blog.

Magbabalik na ang blogger!

Sana nga tutuo na.

Ipagpapasalamat ko pa

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 24 Apr 2012 14:04:00 +0000

Kung titirahin mo ako, wag talikuran.

Kung sasaksakin mo ako, siguraduhin mong nakaharap ako.

Hindi ako magagalit... hindi ako iilag... at lalong hindi ako gaganti.

Dadalawin pa kita para lang magpasalamat mo ako.

Gamot para sa sakit o sa tao?

noreply@blogger.com (Roy) — Wed, 18 Apr 2012 12:49:00 +0000

Bakit nga ba ganun? Ang sakit ang ginagamot natin at hindi ang tao.

Ayaw mong maniwala? Isipin mo, ano ang sinasabi mo sa botika kapag bumibili ka ng gamot?

Tignan mo at sabihin mo kung mali ako:

"Pabili nga po ng gamot sa ubo"
"Meron po ba kayong gamot sa sipon?"
"Ano pang magandang gamot sa allergy?"

O, di ba? Ganyang-ganyan ang sinasabi natin, hindi ba? Pero bakit nga ba ganun? Bakit gamot "para sa ubo" at hindi gamot para mawala yung ubo? Kapag binigyan mo ng gamot ang ubo, e di lalong lalakas yun!

Paano ka gagaling?

Kapag pinalakas mo pa sipon mo dahil binigyan mo ng gamot, baka hindi lang running nose ang abutin mo kundi magpa-fun run na yang nose na yan.

At kung yang allergy mo ay lalo mong pinatindi dahil sinuplayan mo ng gamot, patay! Matinding kamutan ang aabutin mo!

Nakuha mo ang ibig kong sabihin?

Alam ko, hindi naman ganun ang ibig mong sabihin kapag bumibili ka ng "gamot sa ubo" o sa sipon o kung anong karamdaman pa man. Pero aminin mo, may punto ako, di ba?

At malamang, malamang lang naman, baka sa susunod na bibili ka ng gamot ang sasabihin mo, "Mayroon po ba kayong gamot para mawala ang ubo ko?"

Kapag Nagmahal Ang Makata

noreply@blogger.com (Roy) — Thu, 16 Feb 2012 23:30:00 +0000

Kapag Nagmahal Ang Makata
ni Roy Dela Cruz

Hayaan mong mahalin kita
Isang pagmamahal na nararapat
Kailanma’y hindi ka sasaktan
Dahil ito’y mananatiling tapat

Sapagkat ganyan kapag nagmahal
Ang tapat na puso ng makata
Sa kabila ng makukulay na salita
Naroon ang dalisay na pag-aalay

Hayaan mong tulungan kong maghilom
Sugat na ‘di nagamot ng panahon
Pagmamahal lang ang makakagamot
Sa sugat na pagmamahal din ang may dulot

Sana’y pakinggan, tulang isinulat
Mula sa puso ng makatang tapat
Nawa’y madama ang malinis na hangarin
Pangakong ikaw lamang ang iibigin

Ganyan kapag nagmahal
Ang makatang may pusong tapat

------------------------------------------
Roy
January 13, 2012
10:57 p.m.
Angeles City
Philippines

Magiging Kang Tula

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 29 Aug 2011 01:34:00 +0000

Magiging Kang Tula
ni Roy dela Cruz

Mahalin mo ako
Magiging kang tula

Iwanan mo ako
Magiging kang tula

Paiyakin mo ako
Magiging kang tula

Patawanin mo ako
Magiging kang tula

Saktan mo ako
Magiging kang tula

Galitin mo ako
Magiging kang tula

Kahit ano pa man
Tula at tula lamang
Doon lang maihahayag
Ang nararamdaman

Hindi kita tinatakot, pero...
Magiging kang tula

-------------------------
Roy
August 28, 2011
9:38 p.m.
Angeles City
Philippines

Pansamantalang paalam....

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 31 Jul 2011 23:21:00 +0000

Pansamantala lamang naman talaga... hanggang makakita ako ng solusyon sa problema ko.

Ako pa?! Hindi ko kailanman matatalikuran ang pagsusulat sa blog. Bagama't inaamin ko na madalang na lang akong magsulat ngayon, hindi ibig na kinatatamaran ko na ito. Abala lang talaga akong masyado.

Pero ngayon, mukhang mas magiging madalang pa... dahil sa mga hindi maiiwasang pangyayari.

Kaya't hanggang sa susunod

Kitakits na lang!

Walang ganang sumulat

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 10 Jul 2011 05:32:00 +0000

Walang ganang sumulat
Walang ganang tumula
Naubos na ang rima
Natuyo na ang luha
Hapo na ang isipan
Pati ang katawang lupa
Kaya't wala nang maisulat
Ang malungkot na makata

------------------------------
Roy
July 9, 2011
10:31 p.m.
Angeles City
Philippines

Sa akin ang Pinas

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 25 Jun 2011 09:47:00 +0000

Natatawa lang ako nang makita ang commercial na ito.

Sa akin ang Pinas!

puro katatawanan at kalokohan... gamit mga linya at pamagat ng mga pelikulang Filipino... pero benta.

walang pagpapanggap na pagpapaka-intelihente, kundi purong patawa at kalokohan lang. :)

Ahas sa tabi

noreply@blogger.com (Roy) — Sun, 15 May 2011 10:35:00 +0000

di maaring tumalikod
di dapat magpabaya
di dapat makalimot
di pwedeng maging masaya
dahil andyan lang sa tabi
ang kamandag na tutuklaw
dangan lamang di malalaman
ang tunay niyang ngalan
sapagkat siya'y nakatago
sa balatkayong pakikipag-kaibigan
kaya't di dapat magpabaya
at laging mag-iingat
sapagkat ang ahas na tutuklaw
ay nasa di lang kalayuan

----------------------------
Roy
May 9, 2011
10:43 p.m.
Angeles City
Philippines

nang mangarap ang makata...

noreply@blogger.com (Roy) — Sat, 12 Mar 2011 14:41:00 +0000

Libre lang mangarap.

At yan ang madalas gawin ng inyong likod, ang mangarap… minsan gising, minsang tulog, palaging nangangarap. Iba-iba… halo-halo… samu’t-sari… may mga imposibleng mangyari, at may mga talagang kagimbal-gimbal na parang kalokohan lamang kung titignan.

Isa sa mga pangarap na iyan ay ang mailathala ko ang aking sariling aklat ng mga tula, mga tula na aking isinulat mula nung ako ay bata pa lamang… hanggang ngayon na ako’y tumanda na.

Ito ay mga tula na maaring sabihing ako lang ang matutuwa o ako lang ang makaka-unawa. Dahil hindi naman talaga sila kagimbal-gimbal, bagkus sila ay isinulat lamang sa mga pangkarinawang salita.

Karapat-dapat ba akong tawaging makata?

Kung ang aking mga sinulat na mga pinaghabi-habing salita ay di naman talaga matalinhaga, at mga salitang ginamit ay iyong maririnig sa iyong araw-araw na pakikipag-usap, karapat-dapat ba itong tawaging tula?

Hindi ko masasagot iyan. Ang sa akin ay ibinabahagi ko lamang ang aking nararamdaman, mga pinagdaanang hirap at pasakit, pati na rin kasiyahan, sa mga buhay-buhay, at kasama na dun siyempre ang pag-ibig.

At ang mga ito ay naipon sa mga notebook na tinawag kong REFLECTION.

Ngayon, ang isa sa mga tila imposibleng pangarap ay malapit nang magkaroon ng katuparan. Dahil ang REFLECTION ay malapit nang mailathala… malapit nang maging aklat… ang aking mga tula ay mababasa na ng balana.

Kabado.

Sa tutuo lang, hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ng mga taong makakabasa ng mga ito. O kung mayroon mang mga tao na mag-aaksaya ng pera, oras, at panahon na bibilhin ang aklat ko para mabasa ang mga sinulat kong tula. Sana nga mayroon.

Dahil di naman talaga puro kawawaan at mga walang kwenta lamang ang aking mga sinulat. Mayroon din naman magaganda. Kapupulutan din naman ng aral at inspirasyon ang aking mga gawa… o baka opinyon ko lang yun?

Ano’t-anu pa man, wala na itong bawian, wala nang atrasan. Tuluy na tuloy na ang paglilimbag, tuluy na paglalathala, at ito ay lalabas na sa Mayo ng taong ito…sa ika-8 ng Mayo, na siya ring kaarawan ng inyong abang lingcod.

Ito ay ang unang aklat pa lang ng REFLECTION na ang pawang laman ay mga English poems, Depende na rin siguro sa kung paano ito tatanggapin ng mga tao, baka sakali na magkaroon pa ito ng kasunod na ang laman naman ay mga tulang naisulat ko sa wikang Tagalog at Kapampangan.

Libre lang naman ang mangarap, di ba?

Ang pag-emo sa facebook...

noreply@blogger.com (Roy) — Mon, 28 Feb 2011 11:32:00 +0000

May mga natutuwa, may mga na-a-aliw, may mga naiinis, at mayroon rin naman na dedma at "wapakels" ika nga. Walang pakialam kahit na ano pa ang mangyari, at ano pa ang sabihin ng iba.

Ang binabangit ko ay ang pag-emo sa facebook.

Oo, yun mismo!

Sino pa ba ang walang account sa facebook ngayon? Yun na lang sigurong hindi marunong mag-computer o yung mga hindi pa nakakarinig ng Internet. Pero halos lahat mayroon nang facebook account ngayon, di ba?

At ang facebook ay parang pag-silip na rin sa buhay ng isang tao. Malalaman mo kung ano ang nangyayari sa kanya, ano ang kanyang nararamdaman. Ultimo ulam na kinain niya kaninang almusal, tanghalian o hapunan ay malalaman mo... kahit na hindi mo naman talagang gustong malaman.

At yun nga, siyempre hindi mawawala ang pag-e-emo sa facebook (fb na nga lang, haba ng facebook!). Yung mga walang takot na ipahayag kung ano ang kanilang nararamdaman, kung gaano kasama ang kanilang nararamdaman, kung gaano sila kagalit sa kasalukuyan.... at ang mga hinayupak na nang-i-inggit na sinasabi kung gaano sila ka-in-love!

Halo-halo, samut-sari. Mga drama at pangyayari sa tutuong buhay... at hindi rin naman mawawala siyempre, ang mga pawang ilusyon lamang.

Lahat ng iyan, makikita, mapapanood, at mababasa sa isang munting bintana na kung tawagin ay... fb wall.

Maligayang kaarawan, Kaibigang Ever!

noreply@blogger.com (Roy) — Tue, 25 Jan 2011 17:32:00 +0000

Binati ko siya, at siya'y naglambing. Sino naman ako para tanggihan ang kanyang hiling?

Para Kay Kaibigang Ever

munting kahilingan, ba't di pagbibigyan
isang lambing ng tanging kaibigan
kaya't heto, iyo sanang pagdamutan
maikling tula para sa iyong kaarawan

mula sa pagpinta, akin nang hinahangaan
pinasok mo na rin pagkuha ng larawan
at siyempre, di natin dapat kalimutan
ang makatang nananahan sa 'yong katauhan

ilan lamang yan sa iyong kataingan
ako'y sadyang mapalad na maging iyong kaibigan
dalangin ko nga sana na ako'y maambunan
ng iyong angking talento at kagalingan

at muli ang aking pagbati... maligayang kaarawan, kaibigan

January 25, 2011

Roy
11:21 PM
Angeles City
Philippines

Nagpapa-anod na lang...

noreply@blogger.com (Roy) — Fri, 03 Dec 2010 01:29:00 +0000

nagpapa-anod na lang sa agos ng buhay
ibinaba na ang layag, pagod na sa pagsagwan
hindi na mahalaga kung saan man ipadpad
saan man ihampas ng along walang pakundangan
dahil kahit saan man abutin, saan man itaboy ng hangin
hindi na maitatago ang nakaharap na katotohanan
mag-isa na lang lalakbayin ang natitirang kamalayan
kaya't wala na ring saysay saan man anurin ng buhay

ibinaba na ang layag, pagod na sa pagsagwan...

----------------------------------
Roy
December 3, 2010
9:31 a.m.
Angeles City
Philippines