Ev Ahalipisi

Kaddafi'siz bir Libya

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 21 Oct 2011 16:30:00 +0000

Yıllar önce Uykusuz'da başlık haline gelen şu yandaki söz zamanla benim hayat düsturum haline geldi. Misal, kim ki bana Arap Baharı hakkında ne düşünüyorsun diye sorsa "valla ben de bir şey anlamadım" diye cevap verme hissiyatı içerisine girdim ilk olaylar patlak verdiğinde. Daha sadece Tunus ve Mısır ana konuydu tabii o zamanlar. Ardından Libya düştü gündeme. Sonra da Suriye. Bu ülkelerin dışında sıralanabilecek diğerleri de var. Neyse konumuz kim güzel bir bahar yaşadı da değil.

Baktığımız zaman mantıklı açıklamalarla Arap Baharının nedenlerini sıraladık aylarca. İnsanlar senelerce bir diktatörün altında ezildi, eve götürecek katıkları yok dedik. Sosyal güvence yok dedik. Demokrasi yok dedik. Sosyal medya gelişti dedik. Dedik de dedik. O kadar dedik de bu şiddetin, nefretin doğuracağı yeni bir kimlikten hiç bahsetmedik.

Dün itibari ile Kaddafi dünyaya veda etti. Sosyal ağda bir kaç arkadaşın "R.I.P Kaddafi" adı altında paylaştıkları sözlere gülmek dışında dünyanın bu konudaki duruşundan bir bok anlamadım. Bu arada gülme nedenim de olaya değil bu R.İ.P kelimesinin çat diye sanki hergün kullanıyormuşuz gibi hayatımıza girmesinden kaynaklıdır ki bir kaç arkadaşım da durumun farkında olacak Kaddafi ile bu durumu güzel göstermişler. Evet bir bok anlamadım.

Dün itibari ile El Cezire (İngilizce) hemen özel bir yayınla Kaddafi'nin ölümünü tartışmaya başladı. El Cezire'nin Arap Baharı'na olan katkısını dünya alem aylardır takip ediyor. Yalnız bir konuda yanılmamamız lazım. Arapça yayın yapan El Cezire ile İngilizce yayın yapan El Cezire haber sunumu olarak birbirinden farklılaşıyor. Arapça yayın yapan da Kaddafi'nin ölmesi üzerinden hemen bir propaganda yoluna gidilerek 'evet sırada Amerika ve İsrail'in sonları var' şeklinde söylemler varken İnglizce yayın yapan El Cezire'de daha düzeyli ve kısmi olarak daha yansız bir haber anlayışına gidilmiştir. Kısmi olarak diyorum çünkü her medya kuruluşunun temsil ettiği bir ideolojik duruş vardır ve olmalıdır. El Cezire İngilizce kör göze parmak bir ideoloji ile karşımıza çıkmadığı için de her zaman takdir etmişimdir. Ancak dün onların da Kaddafi'nin ölüm video'sunu kabak gibi tekrar ede ede yayınlamalarına sinirlendim. Bu durumun ardından bir de Libya halkının sıra Besar Esad'ta ve de Saleh'te, onlar da ölecek demesi tüylerimi diken diken etti.

Ülkelerini 20 yıldan fazla süre yönetmiş (ki Kaddafi 42 sene) insanların ölümünün yine kendi insanı tarafından olması bence insaniyet adına işlenebilecek en büyük suçtur. Karşılıklı yaratılmış olan öfke ve nefret ile şiddeti devam ettirmek ise ancak zihniyeti benzer yapılardan çıkmaktadır. Kaddafi ölmüştür evet ama ben ölümünden yeminle bir şey anlamadım. Medya'nın ölmese daha mı iyiydi konuşmalarından ya da Suriye ve Yemen'i yönetenlerinin de sonunun ölüm olduğunu söyleyen propagandist söylemlerden de bir şey anlamadım.

Anladığım ufak ufak şeyler oldu bu son iki günde: 1- Libya'nın başına gelecek olan zat kendi sonunun da Kaddafi gibi olacağından korkacağı için karar almada bocalayacak ve ülkesinde dengeyi rahatlıkla kuramayacaktır. Maalesef analoji'ler karar alma mekanizmalarını derinden etkiler ve bu tarihteki bir çok olayda yapılan analojilerin etkileri görülmüştür. 2- Uluslararası düzen--Birleşmiş Milletler ve NATO-- Kaddafi'nin öldürülme ihtimalini kestirememiştir. Ve bu ihtimal üzerinden senaryo üretmekte zayıf kalmıştır. Kaddafi'nin ölümü Libya halkı tarafından övülerek anılsa da insanlık adına işlenmiş bir hatadır. Bu hatadan ders çıkarılması gerekir. 3- Medya'da yayınlanan Kaddafi'nin ölüm videosu maalesef iki farklı şekildedir. Birisinde halen yaşar haldeyken diğerinde ölmüştür. Linç mi edilmiştir? Üzerindeki kıyafetlere ne olmuştur? Bütün bunların uluslararası hukuk bünyesinde tartışılması ve aydınlatılması gerekir.

Ben Kaddafi'nin ölümünden bir şey anlamadım çünkü ölümü Libya halkının düşündüğü gibi anında değişim etkisi yaratmayacaktır. Maalesef bu durum bende Mısırlı gazateci arkadaşımın söylediği şu sözleri çağrıştırdı: "Evet Mübarek gitti ve halk zannetti artık her şey güzel olacak. Yeni bir gelecek var. Ama beklentiler bir kaç gün içinde söndü."

Mısır'da Mübarek'in gitmesine rağmen devam eden ve bünyesine mezhep farklılıkları gibi konuları da ekleyen "Mısır Mezhep Baharı" ile Libya aynı kefeye konulmalı mıdır? Hayır. Ancak iki halkın gözünde de diktatörlerin gidişi aynı etkiyi yaratmıştır: her şey çok güzel olacak. Libya'nın sonunun hayırlara vesile olması için geçmişinden çıkarması gereken dersler vardır. Bu sonuçların çıkması için de uluslararası örgütlerin ve de devletlerin Libya'ya yardım etmesi gerekir. Bu derslerden bazıları ise şunlardır: Kaddafi tarafından "statelessness" adı altında yaratılan düzen yerine kurumları çalışan ve şeffaf bir devlet yapısı inşa edilmelidir. Kaddafi'nin sembollerini taşıyor diye var olan binaları yıkmak ancak nefretten doğan bir sonuçtur ve uzun vadede Libya halkına katkı sağlamaz. Bu yüzden bu süreçte halkın nefret ve öfke duygularından arındırılması esastır. Libya'nın kurtuluşu petrolden elde edilen gelirin dağıtımında yatar. Rantiyer devlet sıfatı ile devam edecek bir Libya yeni diktatörler doğurmaya mahkumdur ancak petrol gelirini yeni bir devlet inşası için kullanacak olan Libya yeni umutlara gebe olacaktır. Libya'da bulunan petrol basta Avrupa ülkeleri olmak üzere bir çok devletin Libya ile ilgilenmesinin ana nedenidir. Petrol üzerinden siyaset gütmemek ise bu devletlerin çıkarması gereken bir derstir. İnsanlık adına güç siyasetinin durması gereken konular vardır. Libya'da yaşananlar bir insanlık ayıbıdır. İyi oldu ölmesi denilerek geçilmeyecek kadar önem arz eder. Bugün hukuki hiçbir yola gidilmeden Kaddafi'nin öldürülmesine sevinenler yarın hukuksuz hareket etme yoluna gideceklerdir. Siyasal kültür olgusu bir ülkenin geçmişi ile ilintilidir. Bu kültürü yoğurup şekillendirmedikçe farklı sonuçlar beklemek anlamsızdır. Bu şekillendirme ise ancak halk tarafından ve halk ile birlikte olur.

Son tahlilde dünya ile aynı duyguları paylaşıyoruz: Kaddafi'nin nasıl öldüğünden "bir bok anlamadık".

Gecenin Anlamlı Sözü: Roosevelt'ten Gelsin

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 18 Oct 2011 22:28:00 +0000

"Somoza can be a son of a bitch but he is our son of a bitch"

(Roosevelt tarafından 1939 yılında Nikaragua diktatörüne ithafen söylendiği iddia edilir)

Vay didim.. Roosevelt siyasetin altın kuralını açıklamış o dönemde. Günümüz diktatörlerinin uzun süreli yönetimlerini anlatmak için de aynı cümleye başvurabiliriz. Misal bir Kaddafi ya da bir Mübarek de yeri geldiğinde birilerinin kucağına oturmuş birilerinin son of a bitch'i olmuştur. Diktatörlük bunu gerektirir.

Bu arada pek sevdiğim Bruce Bueno de Mesquita The Dictator's Handbook adlı yeni kitabını çıkarmış. Diktatörlerin demokratlara göre neden daha uzun süre görevde kaldığını anlatıyor kitabında. Vakit olduğu gibi okunacak ve hakkında bir kaç cümle buraya yazılacaktır.

Şimdilik kahkaha atma nedenim olan "he can be a son of a bitch but he is our son of a bitch" lafı ile geceyi kapatıyorum.

Doğumgünüm Üzerinden Bir Yazı

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 13 Sep 2011 01:41:00 +0000

Küreselleşmenin tanımını buldum sonunda.

Kürselleşme dediğin doğumgününün yaklaşık 35+ saat sürmesiymiş arkadaş. Nasıl olduğunu ilk başta bende anlayamadım ama facebook denen gevur icadının doğumgünümü iki gün boyunca kutlamamda büyük etkisi oldu. İlk aldığım doğumgünü haberi yazın Bakude katıldığım work-shoptaki Azerbaycanlı arkadaşlar tarafından geldi. Ardından Türkiye döküldü ve bir kac saat sonra da Avrupadakiler. Hepsi peşpeşe olduğu ve kimin nerede yaşadığını bildiğim için de oluşan process i trace etmem fazla uzun sürmedi. Almanya'da kaldığım zaman tanıştığım insanlardan tekrar haber almak ayrı bir güzeldi. Ya da Ürdün-Petra'da tanıştığım Filistin Amerikanı olan bir kişi ile tekrar haberleşmek. Bir yabancı diyebileceğim ama her gün statüsünü okuduğum bir insan. Aslında hepimiz oradayız, facebook'ta, ve bir iletişim var aramızda. Dile geldiği nokta--küreselleşmenin doruğu, network'ün dibine vurduğun nokta doğumgünü ile oluyor sanırım.

İşte o anda oluşan duygu da şu oluyor:

Sanki ben mükemmelim. Öyle bir insandım ki herkes benim hastam.

Şimdi bütün bunlar olurken ben daha ayın 12'si akşamını yaşıyordum... Dogumgünüm olması için bir uyuyup uyanmam kendimi doğugünü düşüncesine sokmam gerekiyordu. Kaldı ki o gün 5 saat dersten çıkmış, ondan öncesinde oturmuş Afrika'ya kendimi atmıştım. Gece 23:30'da Avrupa'daki tebriklerle oluşan o mükemmel insan duygusu beni bira içmeye teşfik etmişti. İki birayı devirdikten sonra radyo (NPR) dinleyerek uyumuştum.

Ertesi gün uyandığımda ise doğumgünüm bitmiş gitmiş gibi bir hisse kapıldım. Pismillah diyerek yatakta parendeler atarak uyandım. Yerde sürünerek telefonuma ulaştım. Rüyamda yine sigara içtiğimi görmem üzerimde pişmanlık duygusu yaratmıştı. Hiç olmamış bir olguyu aylardır arada bir pişmanlık duyarak yaşıyordum. Bilinçaltı dedim, vay dedi. Neyse.

Bilgisayarın aç tuşuna komut verdim ve gerinerek kedi modundan çıkarken kapıya yöneldim. Kapıyı açtığım zaman yerde duran bir buket çiçek ve güzel bir kutuda tatlı dikkatimi çekti. Çiçeğin üzerinde United Nations kartı ile yazılmış bir not duruyordu. Kart BM'den alınmış olduğu için bir saçmaladım. Arkasını çevirip notu okudum. Gülümsedim kendi kendime. Süprizleri severim. Banyo'ya gittim ve yüzümü yıkadım. Evet doğumgünümdü bugün. İşte şimdi hissetmiştim. Geri dönüp yerden çiçeği ve cheesecake i kaptım. Aşağıdaki mutfağa inip vazoyu elime aldım. Her bir çiçeğin sapını verev verev kestim. Vazoya suyu koyarken pencereden de dışarı bakıyordum. Huzurlu bir gün gibi dedim kendi kendime. Evde gereksiz bir gürültü yoktu. Yalnızdım. Bu anı hatırlamalıyım hep diyerek işlem bittikten sonra salondaki masaya gittim ve çiçek ve cheesecake'i yanyana koyup fotografını cektim. Ahanda görüntü bu oldu:

Mutfağa geri döndüm ve kettle'a su koydum... Sabahları en sevdiğim şey kahvaltıyı düşünmeden kahveyi hazırlamak hala diye geçti aklımdan. Buzdolabını açıp ufak bir tost yaptım kendime... Su hala kaynamamıştı, dışarı çıktım. Posta kutusundan gelen faturaları aldım.. Bir de box vardı. Kendime aldığım doğumgünü hediyesi tam da doğumgünümde gelmişti. Israil-Filistin üzerine bir kitap. Aslında kendime yaklaşık iki haftadır ufak hediyeler aldığımı da itiraf etmeliyim. Mesela geçen hafta böyle 60'lardan kalma gibi gözüken, acayip ucuz ama nostaljik bir kolye aldım. Hani olur ya böyle iki yana açılır ve içine siyah-beyaz fotoğraf koyarsın senin ve sevdiğinin... İşte onlardan. Bu kendime aldığım ilk hediyeydi sanırım.

Neyse kitabım da gelmişti. Her şeyi toparlayıp odama geri döndüm. Facebook'ta onlarca mesaj... İlk atanlara cevap verdim. Sonrakilere like koysam dedim. Olmadı... Ayrımcılık yapıyormuşum hissine kapıldım. Oturdum tek tek ufakta olsa bir şeyler yazdım. Bir daha yapanı köpek ısırsın. Bir saatimden fazla zamanımı aldı. En son yazana cevap verdiğimde ufak bir rahatlamadan sonra tekrar bir mesaj geldi. Durdum, kahvemden son yudumumu aldım. Biriksin gece cevaplarım, dışarı çıkayım dedim.

Sanki ben mükemmeldim. Öyle bir insandım ki herkes benim hastamdı.

Annemler eksikti ama. Sanki bütün facebook'takiler benim için yarışıyordu da annemlerin umrunda değildi. Oysa skype'a da girmiştim kalktığımdan beri... Gelsinler diye bekliyordum. Bilirim ki annem unutmaz. Saat 14:30 olmuştu. Dayanamadım evi aradım ve babama "eee siz aramadınız ben arayayım bari dedim" diye bir söz söyledim ve güldüm. Annem arkadan daha yeni eve geldim, senin için kendime doğumgünü hediyesi almıştım dedi. Ufak bir sohbetten sonra evden çıkacağımı belirterek telefonu kapattım.

Doğumgünümün olduğu gün dersim vardı. Hayatımda ders aldığım son senedeyim, artık hiç bir doğumgünüm ders gününe denk gelmeyecek diye düşündüm. Sonra ya ders anlattığım güne denk gelirse? dedim kendi kendime. Yüzümde hafif bir gülümseme. Kendi kendimi sıkıştırmayı seviyorum. Evden dışarı çıktım. Her zaman gittiğim yere, Borjo'ya, oturup ufak bir kahve daha aldım... Kahveyi içerken ne garip dedim kendi kendime... Burada hayat çok farklı. Herkes birey olarak var oluyor. Birbiri ile değil. Ve ben bu durumdan bir nevi memnunum. Artık tanımadığım insanların nasılsın demesine bile alıştım. Hatta olması gereken buymuş gibi geliyor. Bir senede ne kadar da değiştim. Ben bunları sorgularken masama birisi tık tık diye vurdu... Amerikalı bir arkadaşım. Oturdu, sohbet ettik. Ben ders için kalktım.

3 saatin sonunda kesinlikle içmem gerektiğine kanaat getirdim. Geçen sene "burası benim barım olacak" dediğim ve bir daha gitmediğim bara gittik bir arkadaşla. Dışarıdaki masalardan birine geçip patates kızartması ve bira olayına girdik. Amerikalılar bu ikilinin öneminin farkında değiller kesinlikle. Shame on you demek gerekirse aha buna derim ben işte. Mal gibi ne var ne yok fıstık ezmesi koyuyorlar.. Hey maşallah.

Üç birayı içtikten ve arka masamdakilerin içtiği sigara kokusunu da fark ettikten sonra kalkalım mı dedim. Ona kalsa daha durabilirdik. Gerek yoktu. Daha fazla kalsam daha fazla konuşacak konu gerekliydi ki çoğu konudan konuşmuştuk. Kalktık. Saat 10:30 olmuştu. Gece çay/kahve için sözleştiğim arkadaşımı aradım yolda. Eve girdim. Huzurluydu. Kendi evim bana hep huzur vermiştir. Dışarı çıkma ihtiyacı gerektirmeyen evlerden diye düşünürken arkadaşım geldi bile. Oturduk, milleti çekiştirdik. O şöyle ve bu böyle... Kendimize bakmadık hiç.

Sanki ben mükemmeldim. Öyle bir insandım ki herkes hastamdı.

Facebook öyle bir yapaylık yaratmıştı ki ne gerçek ne suni ayırt edememiştim.Yüzden fazla mesaj ve bir çok milletten insandan tebrik almıştım. Aralarında sadece bir kere gördüğüm, her zaman birlikte olduğum, bir zaman iyi olduğum, artık konuş(a)madığım, tebrik etmek gerek diye düşünerek yazan, ya da çok vakit geçirmediğim ama samimi olduğunu bildiğim insanlar vardı. Suniydi ya da gerçekti ama ortada benim günümü oluşturmuş bir yapı mevcuttu. Herkes beni mükemmelleştirmişti o gün.

Sanki ben mükemmeldim. Öyle bir insandım ki herkes benim hastamdı.

Not: Bir de cuma günkü kalabalık eğlencesi olacak bunun! Artık onu yazmayacağım.

-ebilmek büzük ister!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 10 Sep 2011 03:22:00 +0000

Pek bir şey yapamıyorum.

İçebilmiyorum... Düzgün düşünebilmiyorum..

Uyuyabilmiyorum.

Kısacası Türkçemizin en anlamlı hali ile -ebilemiyorum

Not. Kieslowski'nin belgeselinin son kısmında dediği gibi I'm so so.

Ha bir de Pink Floyd seni yaratan yaradana kurban olayım ben beybi.

Son olarak: David Gilmore kapıyı çalsa mesela şimdi.. Kayboldum ben, çayın var mı dese? Buyur etsem içeri. Lokum ikram edip, kolonya serpsem eline. İki kelam etsek. İngiliz çayı da çay mı pehh gibi cümleler kursam.

Oy oy olsa bunlar ama bir olsa, Kieslowski'yi dünya ahiret tanımam yeminle! O vakit ebilirim..

Sünnah-Sünni Derken Geçti Bir Ömür Irkçılıkla

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 07 Sep 2011 23:28:00 +0000

Norfolk'un sıcak ama bir o kadar da Londra benim yanımda halt etmiş, istediğim zaman süper haşin bir kadın imajına bürünebilirim tadındaki havasında yazıyorum bu yazıyı.. Kısacası hava yağmurlu arkadaş.

Kafamda geçen gün ev arkadaşımın siyahi olduğunu belirttiğim yazı mevcut. Aha o yazıdan beri gözüme uyku girmez oldu. Ne ara ırkçı oldum ben de milletin teninin rengini yazar hale geldim diye düşündüm. Amerika'ya geldiğimden beri gibi bir cevap bekliyorsan yanılıyorsun cicim. Aldım elime organik çayımı düşündüm. (Amerika'da organik olmayan bir şeye gözünü dikersen yeminle çükün düşer. Aman diyeyim çük önemli.) Neyse, ırkçı yapımı ve ötekileştirme ihtiyacını çocukluğumda yaşadığım iki önemli olaya dayandırdım. Hafızası bir balığınkinden hallice olan bir yapım olduğu için de öyle 6 yaşından öncesine gidemiyorum.

(*Safranbolu'da verdiği yemiş uzun boru şeklinde kamışlar olan çok kullanımlı ağaç)

Sene tahmini 1989 ya da 1990: Safranbolu'daki evimizin önündeki pazar yerinde oynuyorum. Aha yukarıdaki alan olur kendileri. O zamanlar en çok sevdiğim oyun pazar yerindeki ağaçlara uzanıp o uzun uzun yeşil saplarını koparmak ve sapların içlerini çıkarmak. Çıkarılan içleri taş yardımıyla ezmek ve sonrasında bunlardan yemek yapmak. Ben bir kız çocuğu olarak yemek pişirme derdindeyim. O sapların tadına da baktım bu arada. Abim bu sırada diğer erkek kuzenlerle o ağaç saplarından Kızılderili şapkası yaparak savaş oynu oynuyor ve aynı ağaç saplarını silah olarak da kullanıyor. Bir nevi bumerang ama geri dönmeyenini düşünün. Biz bunları yaparken dedemin pazar yerinin bitimindeki çay bahçesinde ya da yakınlarındaki bir yerde arkadaşlarından biri ile tavla oynadığını da hatırlıyorum. Ağacın saplarından bağımsız. Anlayacağınız herkesin kendi kendine oyunlar oynadığı bir ortam var belli ki burada.

Bir gün evdeyim. Dedem giriş katındaki salonda yatmış bana sesleniyor: "Gel buraya, gel. Sevcem seni!" Yok, diyorum... Mızmızlık yapıp gülüyorum. Dedem bu sefer tekrar sesleniyor: "Bak gelmezsen eğer yanımdaki Kürt kızını sevcem." Yorganı çekiyor dedem başına. Ne diyorum, Kürt kızını mı seveceksin... Atlıyorum dedemin üstüne: beni sev beni sev...

Bu şekilde tanışıyorum Kürt sözcüğü ile. Anlamsız. İçi boş. Beyza kızı... Kürt kızı.. Bir isim gibi.. Ama belli ki sevilmemesi gerekir. O varsa ben yokum ben varsam o olmamalı. Bir nevi Kürt kızını sevme/sevmeme oynu. Ah dedem, ne ettin bana! İçime bir ırkçı kaçırdın.

Sene tahmini 1992-3: Beni Kürt kelimesi ile tanıştıran dedem yok artık. Izmir'de ilkokula gidiyorum. Tenefüslerde oynanan oyun iki merdiven arasında zıplamak. Bir çocuğa aşığım okuldan. Peh. Ne aşk ama.. Birbirimizin peşinden koşturmaca oynuyoruz mesela. O kadar gerçek. Sonra yeni bir kız geliyor okula. A. olsun adı bu yazıda. A. pek güzel bir kız... Ama fişini çekmek gerek. Benim aşık olduğum çocuğa bakıp gülümsüyor sürekli. Gıcıklanıyorum uzun süre. Bir süre sonra A. yeni kız olma sıfatını kaybediyor. Aşık olduğum çocuk benim değil onun peşinden koşturmaca oynamaya başlıyor. Sonra bir gün ben merdivenlerde zıplarken Ze. geliyor yanıma. Diyor ki " A. var ya Alevi'ymiş." İlk Alevi kelimesi ile karşılaşmam bu oluyor. Bu sözün iyi olması ihtimali tamamen ortadan kalkıyor. Alevi kesinlikle kötü bir şey olmalı diyorum. Yeni olma sıfatını kaybeden A. bu sefer başka bir sıfat kazanıyor gözümde. Ve hep onunla kalıyor. Ah Ze, dedikoducu Ze. Ne ettin, içime ikinci bir ırkçıyı da sen kaçırdın.

Sene tahmini kendimi bildim bileli: Biraz daha büyüğüm artık. Yazın Yalvaç'a gitmişiz. Denizlerin dut ağaçlı evindeyiz. Aşağı kat biz çocuklara ve annemlere ayrılmış. Bu sefer oynadığımız oyun Orçun Kunek'in şarkılarına gülmek.. Oh Bebek kelimesini her cümlenin içinde geçirmek ve büyüdüğümüzü espiri anlayışımıza katmak. Babam o sene Sünnah kelimesine takmış durumda. Öğreniyorum ki annem Sünnah'mış... Babam şaka yapıyor belli ki ama Sünnah olmak böyle öcü gibi bir şey. Farklı bir şey. Sünni olmak değil Sünnah olmak, vay be.. Farklı olmak. Annem sünnah olduğuna göre ben de yarı sünnah olmuyor muyum diyorum babama. Ya da ablam diyor bunu. O demiştir kesin. İçime üçüncü bir ırkçı da böyle kaçıyor. Yöresel ırkçılıkla tanıştım daha da iflah olmam.

Sene mi? Yok geçenlerde: Yeni bir söylemle karşılaşıyorum: "Ehh. Sünni'nin kuyruğu olur." Şiiler'in Sünni'ler için kullandığı bir cümle. Sanırım Türkiye'de de Aleviler için kullanılıyor. Anlamını soruyorum Şii arkadaşıma. Bilmiyor. Annesine soruyoruz, bilmiyor. Ninesine soruyoruz bilmiyor. Ama kime sorsam: "yok yok öyle değil. Yalan o cümle" diyor. Yok diyorum alındığımdan değil ne anlama geliyor. Çıkmıyor anlamı. Bana sorarsan 'nerede puştluk orada Sünni' anlamına gelebilecek kapasiteye sahip bir cümle bu. İçime bir ırkçı daha kaçıyor. Kendi mezhebime bakıyorum. Ne mezhepsizim arkadaş diyorum.

Sene mi? Yok sene değil, günlerden bugün: Yatakta uzanmış gözlerimin altındaki şişlikleri indirmek için buzlukta bir süre dondurduğum iki dilim salatalığı gözlerime koyuyorum. Güzelleşme oyunu bu. Allah'ın vermediği güzelliği hıyardan beklerken yan odadaki kızın siyahi olduğunu belirttiğim yazıyı düşünüyorum ve içime Amerika'lı kaçacağına hıyar kaçsın diyorum. Bu sefer de Amerika'lıyı ötekileştirdiğime gülüyorum.

Salatalıklar iki yana düşüyor.

Virginia'nın Sesi Gazetesi: Bir Üçüncü Sayfa Haberi--Türk Kızı B.Ü Dehşet Saçtı

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 03 Sep 2011 16:01:00 +0000

Dün gece Türkiye'deki gazetelerden ne bileyim bir Posta ya da Hürriyet'e falan üçüncü sayfa haberi olabilecek bir durum canlandı gözümün önünde. Kaldı ki ikinci sayfa ünlüler geçidi ya da son sayfa kapak kızı haberlerinde kendimi hayal edemiyorum. Benden iyi 3. sayfa haberi olur:

Virginia'da ev arkadaşını av tüfeği ile öldürdüğü iddia edilen BÜ (27)'ye neden yaptınız diye sorulduğunda kafam attı sıktım beynine diye cevap verdi.

Arkadaş o değil de ya ben ölcem ya da ev arkadaşım. Hani başka bir çözüm bulamadım ben şu iki günlük ev arkadaşlığımıza. Kendimi Amerika'ya eğitime gelmiş ve Amerikan kültürünü bozuk bulan bir Sayyit Qutb gibi hissediyorum. Aha radikalleşme semptomları da göstermeye başladım. Ev arkadaşım ise filmlerde gördüğümüz "hey Joe, wassup" diye konuşan Amerika'nın dejenere gençliği.

Oysa kızı görmeden önce şöyle hayal etmiştim: Saçlar en dipten kıvırcık, şarısın, en az 25 yaşı var. 80ler sonunda kalmış. Tozluk takarım, bol bir elbise ve üzerine salak bir kemer takarım, elbisenin kolları yarasa kol olmazsa da olmaz. Aklımda diskotek'e giden perma saçlı Türk kadını imajı ile bir Amerika'lı tarif ettiğimin de farkındayım. Ama buydu gelmesi muhtemel kız. Ya da en kötü bir Hintli falan gelecekti. Ama adam akıllı olacaktı. Öyle kendi halinde takılacaktı anlayacağınız. Eğlenmek istiyorsa diskotek'e gidecek ya da eğlence anlayışı benim gibi yoga yapmak falan olacaktı. Ben bir ev arkadaşı değil bildiğin kendimden yan odada da olsun istemiştim.

Gel gör ki kültürümüzün görsellik ve ses bakımından en hoş çıkan ifadelerinden "ahanda bunu alırsın, şırakkk" ile karşılaşmam uzun sürmedi.

Şöyle bir üçüncü sayfa haberi de yakışır bana:

Gürültü yaptığı gerekçesi ile ev arkadaşını damdan aşağı atan BÜ(27) bir daha olsa yine yaparım, üstüne Roma'yı da yakarım dedi. Bu sözleri üzerine akli melekelerinin yerinde olmadığından şüphenilen BÜ soruşturma için Virginia Polis Karakolu'na nakledildi. BÜ'nün yol sırasında Karakolda ayna var, ayna var diye türkü tutturması gözlerden kaçmadı.

Biri de bana 3 gün değil 3 ay değil 3 sene be Cevriye demedi şu ömrü hayatımda. Bu babamın "ömrü hayatımda iki kadın benim için kavga etmedi" demesi ile eşit tutulacak bir cümle. İçine oturmuş onun da zaar. Sabit bir konuda kalmasını öğrenemedi gitti şu aklım. Ne diyorduk. Evet son haberi beğendim.. Bana bu tarz bir 3. sayfa haberi yakışır. Gerçi esmere ne yakışmaz be arkadaş. Dur lan kumralım ben esmer değil. Ya esmer olacan ya sarışın.. Arada kaldın mı yeminle Mevlana gibi dönüp durun. Bir "Kumral'ın hastasıyım, yolların ustasıyım" gibi kamyoncu logoları ya da "Kumral dedim be dedim" gibi şarkı sözleri yazılmaz bize. Aha anca Rafet El Roman'ın "kumral bomba" adlı şarkısı olur ki o da zaten arak arkadaş. Hangimiz Raga Oktay'dan tamba tumba esmer bomba sözlerini hatırlamıyoruz ki. Raga Oktay'da araklardan arak beğenmiş olmalı ki Türkan Şoray'ın 1968 yılında çekilen "Dünya'nın en güzel kadını" adlı filminden almış bu sözleri.. Vay didim.. Ne gebeş milletiz. Herkes birbirinden götürmüş... Hayır Türkan Şoray'ın bu filmde Türkan Moray'ı canlandırması da ayrı bir husus. Sinemada self-plagiarism olsa bu kadar olur.

Ne diyordum evet kumral, esmer, sarışın falan derken mevzuyu sapıttık. 80'ler hadi bilemedin 90'lardan çıkma bir ev arkadaşı bekliyordum en son. Gele gele 17-18 yaşlarında, siyahi, diş telleri takan ama asi bir tip geldi karşı odama... Umut Sarıkaya olaydım da çizivereydim bu genç ergeni keşke.

Oysa ki ben kendisinin odasından all that she wants is not a beybe, she's gone tomorrow gibi sözlerin yükselmesini beklerdim. Olmadı, kısmette yoksa olmuyor, ne yapsın ya'rab. Ulen "ya'rab" kelimesi kafamda deh deh düldül, deh deh düldül, sen düldülsün ben bülbül sözlerini nasıl çağrıştırabilir. Oldu mu oluyor. Nereden çıktın sen Yılmaz Morgül, yerin yok bu yazıda. Yaaa de get.

3. sayfa haberine geri dönersek başka bir haber de şu olabilir:

Amerika'ya eğitim için giden Türk kızı içmeyerek esrara alıştı: Yan odasına yeni ergen bir Amerikalı siyahi kızın taşınması sonucu her gün koridoru kaplayan esrar kokusuyla güne başlayan Türk kızı bir ayın sonunda dumandan esrarkeş oldu. Bütün doktora hayatı kayan Türk kızı BÜ bunca sene içmedik de ne oldu gibi sözler sarfederken oda arkadaşının arada esrarı tütsü niyetine yaktığı ortaya çıktı. Türk olsa sana n'oluyor hacı diyebilecek kapasiteye sahip siyahi kızın: "Henüz 17 yaşındayım, istediğimle yatar istediğimle kalkarım.. İstediğimde esrar çeker istediğime çakarım" sözleri dikkat çekti. Türk kızı BÜ bu durum üzerine akıllı beni bulmaz deli dibimden ayrılmaz diyerek, yetkililere: "Kaçacak yer ararım görsem karanlıkta. Yeminle Kıl oldum abi" diye seslendi.

Hülasa, bir kaç gün daha esrar'lı geçerse hayat, bu doktora bitmez arkadaş. Ya ben giderim ya da bu kız, başka yolu yok bu işin. Zaten notu da çaktım buzdolabına: "Hey yavrum, azcık daha tüttürürsen ev sahibesi ile imzaladığın kontrat da kıçında tütecek" diye. Ama ne diyom, kime diyom... Bakıyom karşımda tam bir andavallı tam bir mal!

Dönersen Islık Çal: Şeker Kutusu

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 30 Aug 2011 23:40:00 +0000

Bundan seneler önce TRT 1'de yanı başımda Berfu ile izlediğim sonrasında hiçbir yerde bulamadığım "Dönerden Islık Çal" ruhumda yer etmiş olacak ki bir umut online var mıdır diye arattım yine filmi. (Senelerdir hiçbir şekilde bulamadığım bu filmi youtube a koyan sinemasever arkadaşa buradan selamı çakarım.)

Bir cüce ve bir travestinin arkadaşlıkları...

Dönersen Islık Çal bir dostluk filmidir. Hem de kör göze parmak, yeni nesil dostluk filmlerinden değil. Belki de normal koşullarda hiç yanyana gelmeyecek iki insanın dostluklarını anlatır. Sadece anlatmakla kalmaz bir de sorgulatır bize dostlukları. Tesadüfi bir başlangıçtır onların yaşadıkları. Kırgınlık, kızgınlık kalmadan tekrar geri dönmeleri gösterir... Fikret Kuşkan'ın travesti rolü ile gönüllerde taht kurduğu ve Mevlüt Demiryay'ın barmen bir cüce (küçük adam) rolünü oynadığı filmdir Dönersen Islık Çal. Demiryay öyle güzel cüce rolü yapmıştır ki, filmde söylediği sözlerle etkilemiştir bizleri... En beklenmedik anda şöyle demiştir mesela:

"Şimdi yönetmen Memduh Bey... Biraz sonra da Boy Profesörü Ahmet Bey... İnsanları kandırıyorsunuz. Artık boyumun uzamasını istemiyorum. Cüce olan ben değil sizsiniz."

Herkesin kendisine ait gizlileri olduğunu anlatır filmin başka bir kısmı... Açılmaması gereken bir kapı vardır. Oturur düşünürsüzün üzerine, kendi gizliniz nedir diye. Kendinizle barışmanız gerektiğini öğrenirsiniz, "boyunun uzayacağı yok istersen aklını uzat" dendiği sahnede. 1990'ların en karanlık hallerini anlatan bir buhran filmidir Dönersen Islık Çal. Dönemin Istanbul'unu ve insanlarını anlatır. Bir travestiye ve cüce'ye olan davranışları gösterir. Ufak gülümsemeler yaratır izleyicinin yüzünde arada. TRT'deki haber müziği ile mesela çocukluğunuza dönersiniz. Aklınıza TRT'nin günlük programını bitirdiği o siyah-beyaz ekranlı sahne gelir.

Cam cama can cana diye içilir rakılar bu filmde...

Ya da aşağılanmış ve travesti dostundan kötü sözler işitmiş bir barmen-cüce, çocukluğumuzun en dramatik tekerlemelerinden birini söyler bu filmde. Onun o yavaş yavaş ve tezat bir şekilde huzurlu sesi ile söylediği tekerlemeyi tekrar dinleyince bir çocukluk tekerlemesinin altında nelerin yattığını sorgularsınız siz de:

Üşüdüm üşüdüm

Daldan elma düşürdüm

Elmamı yediler

Bana cüce dediler

Cücelikten çıktım

Anneme gittim

Annem pilav pişirmiş

İçine cüce düşürmüş

Bu cüceyi ne yapmalı

Minareden atmalı

Minarede bir kuş var

Kanadında gümüş var...

Filmin ilk sahnesindeki cümleler içinizi ürpertir... Duramazsınız da.. Sonra gelecekleri bilmenize rağmen tekrar izlersiniz. Arkada çalan ufak türküler takılır aklınıza. Herkes yalnızdır da aslında ama arada oluşan ikili ilişkiler dikkat çeker. Derya Alabora orospu'yu canlandırır. Menderes Samancılar'ın travesti ile olan arkadaşlığı farklıdır. Yalnız bir ev sahibi temizlikçisi ile yalnızlık oynu oynar.

...ve Fikret Kuşkan'ın şalını arkaya doğru atıp yürüdüğü sahne kalır akıllarda geriye...

Ufak bir not:

Dönemin Kültür Bakanlığı'nın katkılarıyla çekilmiş olan filmin DVD'si ya da herhangi bir kaydı bildiğim kadarıyla satılmıyor. Bu yüzden de youtube'taki televizyon çekimi ile yetinmek durumunda kalıyor insan. Ancak hiç yoktan iyidir! İyi seyirler olsun Şeker Kutuları.

Kasırga Irene ve Yanında Getirdiği Düşünceler Üzerine

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 28 Aug 2011 17:49:00 +0000

Amerika'da olmak bazen dünyanın diğer bir ucunda salyangoz olmaya benziyor... Sümük sümük, yapış yapış... Yağmurlu havada...

Ertesi gün öğlen 2: Amerika'nın en adi birası olan Budlight elimde. Bir kasırgadan sonra açık olabilecek 3 mekandan birinde oturuyorum. Sushi'yi soya sosu için seven bir yapım var. Bozuk bir yapı.

Amerika'da kızlar kendiliğinden veriyormuş... Mantığa gel.

Güzel bir odam var... Çatı katında.. Yerde bir yatak, kırmızı çarşaf--siyah yorgan... Kasırga sırasında uçma ihtimali olan ilk yer: Benim odam...

Dün gece saat 19:30... Elimde Rilke'nin yazdığı "10 Letters to a Young Poet" var. Dışarıda büyük bir uğultu. Ağaçlar evin üstüne üstüne bükülüyor... Rilke, Edgar Allen Poe'nun hikayelerinden bahsediyor bir yerde. Çat. Bir gürültü kopuyor. Tam yerinde, Poe diyince ürkmemek olmaz zaten derken elektrikler gidiyor. İlk aklıma gelen şey: buzdolabındaki yiyeceklere ne olacak?Kadın olmaktan mı bu durum... Erkek olsaydım eğer "pehh maç gitti" diye düşünebilirdim oysa ki.. Koşullandık mı ne yaptık çocukken?

Amerika'da kızlar kendiliğinden veriyormuş. Mantığa gel.

Elektrikler gitti... Saat erken.. Mum yakmak için güzel bir neden... Mum ışığında kitap okuma işlemi.. Artizlik için olsa eğlenceli olabilirdi ama cool hatun edalarına girecek durumda değilim. Ağaçlar üstüme üstüme geliyor bak yine. Bir Tim Burton filmi çekilebilir miydi benim odamda.. Yok o da olmazdı. Aklımda bir kare var, gitmiyor... Evin yanında bulunan ağaca "Life Tree" adını takıyorum... Life Tree üstüme düşse aklımda bulunan bu kareyle ölmek istemiyorum.

Ertesi gün akşamüstü 6: Fransız şarabına geçtim, Rus arkadaşın evinde. Adi Amerikan birasından iyidir. Beş gündür karnımda bir ağrı. Geçmiyor... Geçer.

Nerede kalmıştım. Evet, elektrikler gitti. Evdeki güvenlik sistemi devre dışı. Her dakikada bir bip sesi geliyor... Hem de öyle böyle değil inletiyor evi... Lanet olsun. Yanına gidiyorum, kod girmemi söylüyor. Bilmiyorum ki ne kodu gireceğim. Ev sahibini arıyorum. Sakin ol, hiç bir düğmeye dokunma elektrik gelince kendi kendine tekrar devreye girecek sistem diyor. Sese alışıyorum. Çatı katında olmanın güzelliği sesi daha az duymam oluyor.... Öyle bir rüzgar esiyor ki bir ara tam uykuya dalmak üzereyken sıçratıyor beni yatağımdan. Mum yakıyorum tekrar. Yatakta yazı yazmaya başlıyorum... Aklımda yine o kare Türkiye'den. Git diyorum. Kovuşturuyorum, gitmiyor.

Amerikada kızlar kendiliğinden veriyormuş. Mantığa gel.

Yazı da bitiyor.. Muma üflüyorum.. Sönmüyor. Bir kere daha üflüyorum. Sönmüyor. Sinirleniyorum. Çok çabuk sinirlenir bir yapım da yoktur. Lanet kasırga. Hiçbir şey yaptırmadı bütün gün. Korkuyorum sanırım. Sevmiyorum korkmayı. Yalnızım diye mi korkuyorum. Deli gibi bir kasırga.. Adı üstünde.. Birisi çığlık atıyor sokaktan. Sonra ikinci bir çığlık geliyor. Yardım mı istiyor birileri diye düşünerek pencere kenarına gidiyorum. Life Tree üstüme doğru eğiliyor. Silah sesleri. 4 el ve ardından tekrar çığlıklar, ve gülmeler. Silah sesini duyunca pencereden bir adım geri atıyorum. Amerikan gençlerinin eğlence anlayışı.. Balkon'a çıkıp bağırmak, mümkünse havaya ateş etmek. İkinci kısım o kadar da yabancı gelmiyor bana.

Amerika'da kızlar kendiliğinden veriyormuş. Mantığa gel.

Tekrar uzanıyorum kırmızı çarşaflı yatağıma. Ölsem ne olacak.. Öleyim. Ölmeye yatayım o zaman. Tam uykuya dalacak gibi oluyorum. Telefonuma mesaj geliyor. Abim. Kiril alfabesi sanki, Turkce karakter kullanmış yine. Turkce karakter kullanmamalısın, okunmuyor diye cevap veriyorum. Arıyor bu sefer. Saat 3.30. Açıyorum. Beyza, iyi misin diyor? Telefonu kapatıyorum. Siyah yorgana sarılıp merdivenlerden aşağıya doğru iniyorum. Kırmızı çarşafım geride. Aklımdaki kare kırmızı çarşafımla birlikte geride kalıyor. Güvenlik kutusundaki ses kesilmiş. Elektrikler mi geldi diye bakıyorum. Hayır. Pili bitmiş olmalı. Kanepeye uzanıyorum.

Aklımda bir kare.. Ablamla İzmir'de yürüyoruz ve "yabancı kızlar kendiliğinden veriyormuş" cümlesi ile dalga geçiyoruz. Kafalar hafif dumanlı. Rüzgar aynı hızıyla devam ediyor ama kanepenin huzuru çöküyor üstüme. Sanki kollarının altına alıyor beni. Ankara'dan bir sahne geliyor aklıma. Tamam, uyuma zamanı artık.

Günlüklerin Işığında Tanpınar'la Başbaşa'dan Ufak Alıntılar

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Aug 2011 00:27:00 +0000

"Bu seyahatin [Avrupa seyahati] iki faydası oldu:
1. ...

2. Bana hayatımın muhasebesini yaptırdı. Ben hiçbir şey yapmamışım, hiçbir iş görmemişim. Hiçbir eksiğimi tamamlamamışım.

Kabahatlerimi biliyorum. Kendime mühlet vermeyeceğim."

[27 Eylül 1953'te trende yazıyor Ahmet Hamdi Tanpınar bu sözleri... (Keyman & Enginün, Tanpınar'la Başbaşa, sy.108)]

...ve başka bir zaman şunları söylüyor:

"Hayatımda aşk yok. Beni yalnız o diriltebilir. Yahut da muntazam çalışmak. Bugün uyku ilacını bıraktığımın on ikinci günü. Fakat beraberce rakıyı da, çalışmayı da bıraktığımı unutmayalım." (sy.93)

Amerikadaki Sekizinci Ayda (Davul ve Zurna Eşliğinde Kutlamalar)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 31 Mar 2011 16:49:00 +0000

Arada özlüyor insan ülkesini... Ahh diyorum Tunalihilmi'de yürüyüşe çıksaydım şimdi...

Sonra Cemal Süreyya geliyor aklıma. Ne de güzel yazmış, en sevdiğim üç şehir hakkında: Ankara, İstanbul ve İzmir...

Ankara, Ey iyi kalpli üvey ana.
Bu şehri bu kadar yalın anlatan başka bir şey olamaz sanırım. sorumluluklarını bilen, asla kötü davranmayan ama sonuçta bir üvey ana olan ankara. Bu şehirde insanlar bekler. Emekliliği, askerliğin bitmesini, rüşvetin gelmesini, gönderdiğiniz evrakın cevaplanmasını, suskun devletin konuşmasını beklerler. Taşı çatlatacak bir sabırla bir şeyleri beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır. Belki denizi görselerdi beklemezlerdi. denizi su sanırlar. Suyu görmek için göllerin kıyısına gidersiniz ama su ufka uzanmaz. Bir suyu deniz yapan ufuk yoktur ankara'nın göllerinde. Oysa ne önemlidir suyun hiç bitmemesi ve uysal bir sevgili gibi gökyüzüyle birleşmesi. O vaatker ufuk çizgisi, o nasıl güzeldir. her zaman ötelerde bir şey olduğunu fısıldayan o şehvetli çizgi. İnsanlar Ankara'da beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.

İstanbul'da ise durum daha vahimdir. Hayat sanki bir adım ötede duruyor gibidir. Doğruya doğru, dünyanın en güzel şehridir istanbul, ama hayat eli çabuk davranır. Daha siz elinizi uzatmadan işveli bir kadın gibi kaçar gider. bu yüzden hırsla kovalarlar hayatı istanbullular. beklediği şeyin belki de hiç gelmeyeceğini söyleyen şeytani fısıltıya rağmen, Ankaralının dingin tevekküllü bekleyişinde bir huzur vardır. Ama istanbullunun hırslı kovalamacasında ne huzur vardır ne de tatmin. Dünyanın en güzel şehri hemen kol mesafesindeyken kendilerini yiyip yutan bir kovalamacanın içinde kaybolur giderler. Hayat kaçar, onlar kovalar.

Ama İzmir... İzmir'de hayat beklenmez, kovalanmaz da. o zaten sizinle beraberdir. Ufkun ötesini muştulayan bir deniz vardır. Mutlulukla dolu, sakin bir sevişmenin tadındadır körfez. Körfez vapurlarının sakin gidişinde hırslarınız yok olur, kovalamayı bırakırsınız, hatta martılara gevrek atacak kadar iyilikle dolarsınız. Ne varsa bu şehirde, bayatlamış vapur çayı bile nektar olur. Hafta sonları denize doğru bir göç başlar. "Ey hayat, biz çeşme'ye gidiyoruz sen de arkadan gel" der İzmirliler muzipçe. Ve ne gariptir ki hayat, uslu bir çocuk gibi onların peşinden gider. Ne garip, uçak biletinin üzerinde adımın hemen yanında yazan izm harflerine sevgiyle bakıyorum. sabırsızım, sevgilisine kavuşacak aşıklar kadar. (Cemal Süreyya)

Düşünüyorum Ahmet Hamdi Tanpınar'ın 5 Şehir'i geliyor aklıma ve

"Beş şehir'in asıl konusu hayatımızda kaybolan şeylerin ardından duyulan üzüntü ile yeniye karşı duyulan iştiraktır" demesi...

Bir hüzün kaplıyor içimi o vakit. Ne iyi kalpli üvey anaya olan hasret bitiyor ne de yeniye karşı duyulan iştirak. Bir nevi "Araf'ta" kalıyorum.

**"Başlıkta bahsi geçen davul ve zurna Tanpınar ve Süreyya'nın eserleri olarak algılanabilir... Gerçi hangisi davul hangisi zurna olmalı ona henüz karar veremedim" der bir İzmirli muzipçe.

Bireysel Silahlanma Üzerine

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 15 Jan 2011 17:16:00 +0000

Normalde yapmam! Neyi mi? Birazdan başka bir blog'u ve web sitesinin adresini vereceğim ve kendilerini yerden yere vuracağım. Şimdiden davranışım için özür diliyor, düşüncenin açık anlatılmasından taraf olduğumu vurguluyorum.

Bloglarının ismi Bireysel Silahlanma ve Savunma Hakkı (BSSH). 2009 yılından beri blog yaşamındalar. Kendilerinin sivil bir hareket olduğunu söyleyen bir kesim. Geçen sene Today's Zaman gazatesinde kendileri hakkında haber de çıkmıştı. Ana amaçları Türkiye'de bireysel silahlanmayı sağlamak. Bu konu bu sene fazlasıyla gündemdeydi zaten. İlk başta sinire kesmemiştim ama durup düşündükçe hiçbir şey söylemeden geçemeyeceğime kanaat getirdim. Bu grubun yayınladığı ilk yazının başlığı "Tedbirli Ol Güvenliğini Koru" adını içeriyor. [Azıcık laf sokarak devam ediyorum]: Pardon ama tedbirden kastınız silah taşımak mı? Öhömmm.. Evet evet silah taşımayı tedbir olarak gören bir kesimle birlikteyiz. Bütün halk taşıyacak hem de... İsteyenler yani. Kolayca satın alıp beline takacak, evinde tutacak insanlar. Ha bir de diyorlar ki ruhsatlı olduğu sürece bu silahlar hiçbir soruna yol açmaz. Bakın cinayetlere hepsi ruhsatsız silahla oluyor. Öyle mi, aa ne güzel rahat olalım o zaman... Hemen silah hakkı verelim olmaz mı?

O zaman soruyorum kendilerine bizim ana sorunumuz ruhsatsız silahları ortadan kaldırmak değil midir? Şimdi siz hem ruhsatsız silahları ortadan kaldıracak bir çözüm sunmayın- aklı yerinde, olabilir bir çözüm- hem de kalkın isteyen silah alabilsin diyin. Pardon sivil bir girişim'im mi demiştiniz? Kime giriyorsunuz? Bir de bilinçsizce yazılan yazıları var ki babannem yaşıyor olsa "ah ah tüh tüh.. görüyon mu delilerin içinde kaldık" derdi. Bakın bir haberlerini direk koyuyorum:

Kadın şiddet görmüş, tecavüze uğramış devlet bir şey yapmamış tek çözüm alalım bireye silahı verelim. O başının çaresine bakar. Bu mudur sizin hak, adalet anlayışınız. Sivil bir girişim olduğunuzu söyleyip de bu konuda yardım sağlayabilecek sivil toplum kuruluşlarını da mı bilmiyorsunuz? Misal; verelim Ayten'e silahı öldürsün Osman'ı. Oldu başka bir isteğiniz var mı? İsterseniz bir de özel eğitim dersleri verelim nereden vurursak direk gebertiriz karşıdakini diye.. Vallahi iyiymiş muz cumhuriyeti zaten burası. Bir de faydalı siteler diye spor olarak silah kullanan insanların siteleri konulmuş. Zaten Türk milletinin ana sporu silahtır. At, silah, avrat anlayışından gelmekteyiz değil mi... Gazete haberinde de kültürümüzün içinde olduğunu söylemişler. Kültür dediğiniz olgu gelişen, değişen, dinamik bir yapıdır. Siz bundan 50-100 sene önceki döneme bakarak kültürümüz budur diyemezsiniz efendim. Hangi kültürden bahsediyorsunuz. Savaşçı toplum, barbar Türkler anlayışında mısınız?

Sinire kestim resmen okurum bu sefer. Neyse konuyu alaycı yazım tarzından teorik ve pratik noktalarına değinerek kapatacağım. Bilirsin güvenlik alanında uzmanlaştım. Hala da aynı konuda çalışıyorum. Şimdi güvenlik dediğimiz olgu kırılgan bir yapıdır. Birey, grup, devlet güvenliği gibi ana hususları vardır. Şu andaki yapıya devletler bünyesinde baktığımız zaman silahsızlanmaya doğru gidişi görürüz. En basitinden bu durum hem konvansiyonel silahlar hem de nükleer başlıkların azaltılması anlamında gerçekleşiyor. Bireysel güvenliğe baktığımız zaman ise çevre güvenliğinden tutun da bireyin sadece hayatta kalması değil aynı zamanda da güvenli bir yaşam yaşayabilmesi söz konusu. Bu çerçevede bir kaç kritik görüş ortaya atılmıştır. Bunlardan birisi bireysel silahlanmanın yararı ve zararı konusundadır. Benim görüşüm açıktır ki birey istediği kadar silahlansa da kendini güvende hissedemez çünkü aynı devletlerde olduğu gibi silahlanma karşılığında korkuyu ve daha çok silahlanmayı getirir. Hatta silahlanmanın birey üzerinde yarattığı korku yaşam kalitesini de etkileyecektir. Bu açıdan silahlanma konusuna sadece yaşamı idame ettirmek üzerinden bakılmamalıdır. Yaşam kalitesi ve insanların refah ve huzur içinde yaşayabilmesi de bir güvenlik konusudur.

Dünya'da silahlanmanın bireysel bir hak olduğu bir ülke olarak Amerika'yı görmekteyiz. Zaten silahlanma yasa tasarısı üzerine verilen örneklerde de "Bakınız Amerika'da bireysel silahlanma özgürlüğü vardır" gibi atıp tutulan laflar mevcut. Evet Amerika'da silahlanma bireysel özgürlük adı altında geçer ve anayasada da vardır. Ancak bahsettiğiniz anayasanın ne zaman yazıldığını biliyor musunuz? Amerika diye verdiğiniz örnek sivil savaş sırasında doğu blokta insanların silahlanarak kendilerini savunmasıyla oluşmuştur. Bu dönemde siyahi kesim üzerinde uygulanan politikalar silah kullanma ve sivil savaş işe gerçekleşmiştir. Ardından da eşitlik ilkesi ile bu madde ortaya çıkmıştır. Bireysel bir özgürlük olarak sunulan bu madde her eyalet tarafından da işlenmemektedir.

Amerika'daki pratiğe baktığımız zaman bireysel silahlanma sonucunda bir sürü deranged tipin eline silahı kaparak önüne gelene ateş ettiğini görüyoruz. Bir kaç sene önce Virginia Tech. Üniversitesinde bir öğrenicinin silahı ile önüne gelene ateş ettiğini unutuyoruz. Ya da daha bir hafta önce Arizona'da bir gencin kongre üyesini başından vurduğunu ve 6 kişiyi kendini kaybederek öldürdüğünü de görmüyoruz. Bu örnekler Amerika'da her gün oluyor. Bahsi geçen bireysel silahlanma hakkını savunan bir eyalette yaşıyorum. Bulunduğum yer Virginia'da her hafta polis alert adı altında mailler alıyorum. Bu haberlerin genelinde 3-4 kişilik grupların akşam saatinde silah zoru ile yoldan geçenlerin çantalarını almaları mevcut. Bahsettiğim durum öyle izbe bir yerde olmuyor. Kampus içerisinde bile olanlar var.

Şimdi siz bana hala silahlanmayı savunun. Hatta bir de ruhsatsız silahlar ana sorun diyin. Amerika'da bu durum ruhsatlı silahlarla yapılmaktadır. Siz cinayetten bahsediyorsunuz ben yaşam kalitemin düşmesinden, korkunun en büyük öğe haline gelmesinden bahsediyorum.

Bireysel silahlanma demek... Kime karşı? Sana, bana karşı öyle mi? Bravo cinayet, tecavüz, kapkaç gibi sorunlara daha güzel bir çözüm bulunamazdı zaten(!). Tebrik ediyorum. Dikkat edin de o sizi koruyacak olan küçük silahlar elinizde patlamasın efendim.

Wikiseeks

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 01 Dec 2010 15:48:00 +0000

Bir alaca kıyamettir kopuyor dünyada... Ben bu konuda leaks (sızdırma) değil seeks (isteme) ile ilgileniyorum. Internette gizli belgeleri yayınlayan, benim parada pulda gözüm yok gerçekler ortaya çıksın diye konuşan bir gruptan söz ediyoruz.

Türk medyasını kurcaladığım zaman maalesef konuyla ilgili sadece sansasyon yaratacak başlıkları görüyorum. Genelinin içi boş kalıyor konu ile ilgili.. Kimse de bir şey bilmiyor ya tam olarak, belki de bundan. Genel Başkan Yardımcısı Çelik'in konuyla ilgili açıklamasını mesela bugün Radikal'den okudum. Kendisi Türkiye'nin isminin çoğu belgede geçmiş olmasına sevinmiş olmalı ki Dış Politikamız işliyor demek ki birilerinin canını sıkmışız diyor. Efendim dış politikaya edecek lafım yok, çok ayrı bir mevzu, ancak Wikileaks'ten bile nasıl mutlu olabiliyorsunuz diye sorasım geliyor... Türkiye ile ilgili haberlerin fazla olmasına övünmek ne kadar da acınası bir durum. Haberi okurken gülmeye başladığımı itiraf etmem gerek. Ülkem en ufak ve hatta negatif bir durumdan dahi pozitif bir şeyler çıkarmaya çalışıyor. Neden böyle bir gayeniz olsun ki? Wikileaks'in amacı, istediği şey devletlerin gözünü açması bence. Oturup Amerikalı diplomatların söylediği cümleleri bu kadar basit yorumlamak üzüntü verici bir durum.

Devlet Bakanımız Sayın Çiçek ise belgelere bir terör örgütü edası ile yaklaşmış ve demiş ki bunu "parça tesirli biraz da fitne çıkarmaya müsait 'belgeler' olarak görüyorum." Parça tesirli demek bravo ne kadar da yaratıcı bir cümle kullanılmış. Sayın Şahin ise daha da ileri gidiyor ve diyor ki bu konu ABD'nin bilgisi dahilinde yapılmıştır. "ABD'ye rağmen bu bilgilerin internet sitesinde yayınlandığı kanaatinde değilim."

Bir bakanımız bomba benzetmesi yaparken Meclis Başkanımız ABD'nin ne kadar da güçlü bir ülke olduğunu dile getiriyor. Sayın Çelik ise pastadan büyük parça kapma niyetinde. Konunun muhalefet ayağı ise zaten sarpa sarmış durumda, AKP'ye yüklenen bir grup insan topluluğu var. Harala gürele konuşuyor, atıp tutuyorlar.

Ben mi garip karşılıyorum bu haberleri acaba diye düşünüyorum bazen? Ne muhalefet ne de ana partinin tutumu hoşuma gidiyor wikileaks hakkında. Belki de bu grubun ana amacını anlamak gerekiyor. Afganistan'da sürmekte olan savaş ile ilgili açıklamaları var mesela grubun. Ölüm sayısının söylenenin ne kadar üstünde olduğuna, işlerin iyi gitmediğine dair. Ama bunlardan hiç kimse bahsetmiyor şu anda, Irak-Afganistan mevzu dışı edildi.

Amerika'lılar durumu vahim görüyor. Devletlerinin yaptığı bütün o diplomasi girişimlerinin, elde edilmiş güvenin sarsıldığının farkındalar. Biz ne yapmışız diyen pek yok. Daha çok CIA nerede? Neden bulmuyor bu kişileri de işlerini görmüyor diye düşünen bir kaç zihniyet de var.

Soruların ana kaynağı hep wikileaks'in ne istediğine dayanıyor. Açıklık istiyor, demokrasinin düzgün yürümesini istiyor... Amerika düşmekte olan bir güç şu an için. Ancak düşüşü hızlı bir şekilde olmayacak. Yeni bir dünya düzeninin kapısı çalınıyor. Aramaya gerek yok, "az biraz" seneye o kapıyı karşıdan açmasalar da kıracaklar olacak. Çok kutuplu bir düzen geliyor. Internet'in ve bilgi erişiminin yükselmekte olduğu, ekonominin ana silah olacağı bir düzen...

Wikiseeks diyor ki engelleme medyayı konuşsun, bildiğini aktarsın. Bu ne kadar doğrudur, gereklidir o işin ayrı bir boyutu.

Fotoğraf #1: Yorgun Adam

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 25 Aug 2010 01:10:00 +0000

Öyle yorgunum ki... Ne kadar dayasam da bedenimi bir duvara başımı kaldırmak bile zor geliyor. Hele hele böyle bir dünyada... Siz insanlar! Ey kendini dünyanın efendisi sanan minik yaratıklar siz kimsiniz ki benim hayatımda?

Fotoğraf: Yorgun Adam- San Francisco

GündeDün

noreply@blogger.com (Deniz Ural) — Mon, 16 Aug 2010 16:54:00 +0000

Bıdık Deniz selam eder

Epey bir küçükken bir gün, halamların o zamanki eski ahşap evinde yatıya kalmıştık. İçinde pembe kanepelerin ve her daim dolu bir şekerliğin bulunduğu misafir odasında üç dört kişi yatıyorduk. Yaz günüydü sanırım, pencereler açıktı. Malumunuz, uyumayan çocuktum ben. Herkesin kıçında pireler uçuşurken ben, ahşap evin "şımaran" duvarlarını seyrederek gıcırdayan tahtaları dinliyordum. Sonra birden açık pencereden hiç bitmeyen bir ses gelmeye başladı. Gökyüzünden. Sanki gök, sürekli bir biçimde düşük frekanstan gürüldüyordu. En fazla beş yıllık deneyimimden yola çıkarak yağmur filan bekledim. Yok. Gürültü devam ediyor. Ses kesilmeyince uydurmayı pek seven bünyem bu sesi geceleri dışarıda dolaşan dev yarasaların çıkardığına karar verdi. Üstüne üstlük bu dev yarasalar az sonra açık pencereden içeriye dalmak için fırsat kolluyorlardı! Aman yarabbi! Ayak parmağımı bile oynatmaya cesaret edemediğim korku şoku geçtikten sonra yataktan fırlayıp az ötemde uyuyan halamın kızı Saime Teyze'nin yatağına sığındım:

- Bismilll... Ay ödümü kopardın! Noldu kızım, hayırdır?

- Ya.. Korktum ben... çok ses geliyor dışarıdan...

- ... Dur bakayım... Hmm... Kızım o uçak sesi. Uçaklar uçarken hava boşluğuna girince böyle ses çıkarır.

- Tamam neyse. Burda yatçam ben.

- Ehe, gel bakalım.

Evvelki sene Saime Teyze, bir anda gelen bir kalp krizi sonucu eşini kaybetti. Hiç çocuğu olmadı. Gelendost'taki evinin her yeri bebek resimleriyle doluydu. Halamın o eski ahşap evinin avlusunda koyunların kesildiği kurban bayramlarında, koridorda tüm kız yeğenlerine ve kuzenlerine oryantal figürleri gösterirdi. Çok az görürdük ama o hep bizi en çok eğlendiren yetişkin olarak gelişine sevindiğimiz teyze olmuştur.

Bunların hepsi en az yirmi yıllık anı. Saime Teyze hala var. Yas hali devam etse bile, aradan geçen yıllarda biz çok büyümüş olsak da, yeğenlerinin ve kuzenlerinin çocukları bizim o zamanki yaşımıza gelmek üzere olsa da benim Saime Teyzem, o şeker dolu odada beni dev yarasalara karşı koruyan kadındır. Hakkında duyduğum hiçbir söz yahut aile içi hiçbir münasebet bu algımı değiştiremedi.

TDK Sözlük de, Vikipedi de diyor ki Nostalji; geçmişte kalan güzellikleri idealize ederek hissedilen özlem duygusu ve bu duygunun baskın bir duruma gelmesidir. Hatta TDK güzel bir Türkçe terim bulmuş bunun için: Gündedün.

Düşünüyorum da, hep nostaljik bir çocuktum ben. Bunu bir çeşit hastalık haline getirmeyecek kadar bugüne bağlıyım ve hatta -belki yaşım gereği- hayata karşı acayip bir tutkum var. Fakat gerçekten, gelecekle ilgili tek bir plan yaptığımı bilmem. İlkokulda ressam olacağım diye hayal kurduğum günler dışında geleceğin benim ilgi alanıma girdiği bir gün bile hatırlamıyorum. Gelecekle ilgili tek planım şu galiba: Bugün yaşadığım her şeyi, gelecekte bir zaman geçmiş günlerimi anlatmak için yaşıyorum gibi geliyor sık sık.

Bu yeni değil, ilk ergenliğimden beri böyle. Babamın, uduyla çaldığı onlarca şarkı arasından en çok, amcamın muhteşem sesiyle söylediği "ölürsem kabrime gelme, istemem"i sevdiğimi söylemem karşısında "abdülhamit devrinden mi kaldın kızım sen?" demesi on bir yaşıma denk gelir. Aile içi cümbüşlerde doksanına merdiven dayamış eniştemin (halamın kocası) bile tam hatırlayamadığı şarkılara istek yapmam da cabası. Hadi o müziktir, zevktir. İlk kez on üç yaşımda, Akçakoca sahilinde Masume Abla'nın anneme söylediği ve sonraki yıllarda defalarca duyduğum şu söz var: Abla bu kız sanki böyle ellili yılların kadınlarına benziyor, tipi, tavrı filan...

Eh bir de bela gibi; ben bunları neden bu kadar net hatırlıyorum yahu? Günü gününe? İnsan üç yaşında anaokulunda, tam oturmak üzereyken sandalyesini çeken acımasız stajyer kız öğrenciyi hatırlar mı? Hadi o travmatik diyelim kendi çapında, peki o okulun tek tek odaları, tuvaleti, bizden saklanan tahta atları, yerli malı haftası? Dayımın düğününü nasıl hatırlıyorum yahu, salonda koşturduğumu filan? Anneme sordum, yaşım üçmüş yine. Akçakoca'daki dolapta saklı duran annemin camgöbeği nişan elbisesi hala en beğendiğim kostümdür. Annem geçmişe dair az buçuk değeri olan her nesneyi "sen değerini bilirsin" diye bana emanet eder; lise defterlerini, fotoğraflarını.. Taşınırken, hiçbir şeyi almam, dolu defterleri alırım; bana ait, anneme ait, ablama ait veya varsa herhangi birine ait.

Geçenlerde işten gelirken, yalnız yaşadığını bildiğim yaşlı bir teyzenin dairesinin önünde bir yığın kitap gördüm. Cilt cilt Hayat Mecmuası! Hemen zili çaldım ve teyzeden atmak üzere kapının önüne koyduğu bu dergileri almak için izin istedim. Uzun uzun muhabbet ettik. İlk olarak bin dokuz yüz elli altı yılında, İş Bankası'na bir hesap açtırdıkları için banka onlara hediye olarak göndermiş bu dergiyi. Çok sevmişler ve abone olmuşlar. Dergi yayından kalkıncaya kadar almışlar ve biriktirmişler. Seneler seneler önce ölen kocası bunları ciltlettirmiş. Şimdi, evi tadilata girmiş, badana boya filan. Bunları atacakmış artık fakat ilgilenen bir genç kız görmek onu ne kadar mutlu etmiş. Elbette hepsini alabilirmiş. İstediği zaman, her zaman, uğrayabilirmiş. Çay içip geçmişe dair muhabbet edebilirlermiş.

Henüz bir hafta önce annemle birlikte bir antikacıdan yüz yıllık, el işi, ceviz ağacından yapılmış iki adet koltuk almıştık, kelepir. Düşüncelerimde genelde kendimle meşgulümdür. Fakat salonumda duran o koltuklar ve kimsenin almaya yanaşmadığı o dergiler günlerce aklımdan çıkmayıp kendime ait düşünceleri bastırınca pek hoş bir vaziyette olmadığımı düşündüm. Bin dokuz yüz altmış, altmış iki ve yetmiş yıllarına ait üç cilt dergiyi aldım yine de, fakat gerisini almamak için kendimi zorladım. O dergiler bir gün o dairenin önünden kayboldu. Fakat bende "bizim apartmanda yaşayan yaşlı bir kadın bir keresinde elli beş yıllık dergileri çöpe atmıştı da ben sadece bu üçünü almıştım" nostaljisi kaldı. Almasam "almadım" olarak kalacaktı. Hiç gitmeyecek bu, biliyorum. Sabit.

Şimdi, eskiden dört kişi ve tüm çevresi şeklinde yaşadığımız kalabalık bir evde tek başıma kalıyorum. Evet, Evahalipisi buradaydı! Fazladan bir de, eşyaların hepsi Ankara'da bir yıl birlikte yaşadığımız, şimdi dünyanın bir ucunda yaşayan ablama ait. Ablamın altıncı caddedeki evinde, Berfu'nun arkadaşlarıyla, salondan arka odaya taşımaya çalışırken koridorda sıkışıp kalan kanepeye bakıyorum -ki üzerinde Kolej'deki evde üzerinde koli biçmeye çalışırken yaptığımız kesik var-, Beyza'nın, kapısında elinde sigarayla masada ders çalışan benimle muhabbet ettiği odaya bakıyorum -zira ben yattığım odada asla sigara içirtmem-, Yiğit'in bir türlü istediği tarzı bulamadığından her hafta şekil değiştiren odasına bakıyorum -kapının girişine astığı korkunç bakışlı Jimi Hendrix posteri artık yok-, Berfu ve Beyza'nın iki kişilik bir odaya dönüştürdüğü kocaman salona bakıyorum -Berfu'nun, günlerce birbirimizi tahlil ettiğimiz yatağı pencereye yakın olandı. Alabildiğim en eski Hayat Mecmuası'nı elime alıp yüz yıllık koltuklara oturup okuyorum. Bu dergi bu koltukta okunmuştu, eminim.

Eh, daha ne ayrıntılar.. Sürekli poşetlerle oynayan, Evahalipisi'nin "pisi"si Cavidan kedimiz; anneler içeride otururken Beyza'yla yaptığımız gizli muhabbet sırasında cilası aşınan lavabo deliği; Berfu'yla birbirimize gizlice gösterdiğimiz öykü ve şiirlerimizin iş yapıp yapmayacağına dair muhabbetlerimize tanık olan mutfak masamız; bir cigabayt bellekli, kimbilir vindovs kaçlı, ablamın eski bilgisayarının başında ödev yaparken sabahladığımız, aynı zamanda ütü masası olan, eski evimizin mutfak masası; annemin bir tanıdıktan ablama aldığı koyu renk kenar desenli yemek takımı..

Ey yazıda adı geçen tüm canımın içleri. Hüzünsel bir durum oldu, farkındayım. Ey adı geçmeyen okurlarım, biraz fazla kişisel oldu, tamam, onun da farkındayım. Fakat hatırlayınız ki ben, iyiye bağlamayacağım hiçbir yazıyı klavyeme almam.

Nostalji'yi bir karakter özelliği olarak ele alıyorum. Halamın eski ahşap evini, şu anda yaşadığı beton apartman dairesinden daha çok hatırlıyorum. Yaşadığım her yeri, her ortamı, iklimi, gözümün ucuyla gördüğüm her gereksiz (görünen) ayrıntıyı; okula giderken yolun kenarında top oynanan fakat şimdi yüksek apartmanlar haline gelmiş arazileri; mahalleden Ümmühan'la buzdolabı haline getirdiğimiz tuğlayı; kuzenlerle yaptığımız el yazısı dergileri ve tiyatro oyunlarını; Karabük'ün fabrika kokan yoğun, pis havasını; acımasız (başka) kuzenlerimin leğende boğarak öldürdüğü kara kedi yavrusunu hepinizden daha çok hatırlıyorum.

Çünkü tarihe bir "tanık" lazım. Hafızası az biraz daha güçlü, nesnelere, olaylara, ortamlara ve dahi iklimlere az biraz daha fazla değer veren; biriktirmekten ve biriktirdiklerini arşivlemekten her şeyden daha çok zevk alan; yazan, yazabilen, yazmayı, onu bırakamayacak kadar tutkuyla seven; kendini bildiğinden beri en çok hatırlatmaktan keyif alan biri mutlaka gerekli. Çünkü siz hepiniz, her bir insan, aslında yaşadığı hayatı hep biriktiriyor. Ama işte heyhat, unutup gidiyor; unutmasa da sonunda ölüp gidiyor. Halbuki insan kültür yaratır; kültürler medeniyetler oluşturur. Çok biriktirecekleri olan insanlar hayatı özellikle hızlı yaşıyor, hızlı bitiriyor, hatırlamaya vakit bulamadan ölüp gidiyor. Yönetenlerin yaşadıklarıyla ilgili değilim, ilgili olduğum tam olarak senin yaşantın. Alelade olan, tekrarlanıyor gibi görünen ama aslında biricik olan..

Elbette benim kendime ait hızla ve hırsla yaşayıp durduğum bir hayatım var. Bunu seviyorum, geçmişe takılmadan yaşıyorum, biriktiriyorum ve kaydediyorum. Fakat sen eğer, bana teğet geçersen yahut hayatımın tam ortadan girersen emin ol, hiç bilmediğin anların tanığı ben olacağım.

Saime Teyze hiç tahmin eder miydi acaba uçaklar ve dev yarasalarla savaşılan bir oyunun bölüm sonu canavarını yenen kahramanı olacağını?

Dipteki Not: İşbu yazı Beyza'nın Amerika semalarına uçuyor olmasına dair bir içeriğe sahip olacaktı fakat iş bu noktalara geldi. Beyza'nın son yazısına isitinaden yarasadan çıkayım yola dedim, çıkmaz olaydım. İyi yolculuklar, uzaklarda iyi hayatlar küççük kuzenim. Ben seni pek çok pek çok severim.

Yarasa Yarasa Bacaksiz

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 14 Aug 2010 00:29:00 +0000

Bundan seneler once, ben lisedeyken, eve yarasa girmisti. Isikli ortama dalan olan bu yarasanin can havli ile duvarlara carpa carpa uzerimize dogru gelmesi aile icerisinde buyuk panige bende kici kurtarma sevdasina yol acmisti.

Bunun uzerine hepimiz salona dogru kosarak kapiyi arkamizdan kapattik. Yalniz bir kisi eksikti, babam. Kendisi kostur kostur pesimizden gelmesine ragmen adamcagiza kapiyi acmadik. Arkadan ittirdik. Babamin acin kapiyi demesine annemin "sen once yarasayi cikar, biz kapiyi acariz" demesi bir oldu. Insafsizlik degil de nedir bu yaptigimiz diye de hala dusunuyorum.

Ancak evde olusmus bir baba olgusu var sanirim uzerimizde. O baba olgusu tamamen yaratilmis ve babaya buyuk bir sorumluluk yukleyen bir durum. Olusan bu algida da baba her zaman korur, kollar, isleri halleden insan . Guclu olmayan baba yoktur mesela. Her zaman dik durmasi, kuyrugunu indirmemesi gerekir.

Benim babam da onlardan. Arada gozleri de dolsa soylemez bir sey. Sesi kisilir gibi olur bazi konulardan konusulunca ama belli etmemeye calisir. Yarasalari cikarmak onun gorevidir. Ya da mutsuzsam beni mutlu etmek de onun gorevi.

Ayni baba bugun aksam yemeginde seneler once Berfunun 20 gun boyunca kendisine biber dolmasi yedirdigini gule gule anlatti mesela.

-Sabah, aksam biber dolmasi.. Biber dolmasi az mi kaldi mesela, Berfu hemen soruyor:

-"Baba biber dolmasi yapayim mi?"

-Yap kizim.

Ardindan ekliyor babam "ne diyeceksin.. kiz kucuk, bir biber dolmasi yapmayi biliyor. Ama onu da bir yapti... Kus uzumlu falan. Inanmazsin. Berfu bir gitti bitti uzumlu dolmalar."

Seneye geldigimde ayni balkonda ayni kahkaha esliginde oturup:

- Baba, hatirliyor musun gecen sene de burada oturduk... Bak bir sene daha gecmis kizlarin gelmis demek istiyorum.

Der miyim? Derim..

Baba baba diyince aklima su sozler geldi: "baba ben dervis miyem kürkümü giymis miyem." Eee hadi o zaman

Fatih Kisaparmak tan gelsin Odam Kirec Tutmuyor

Ahtapot Kollarımın Sekizi de Dolu

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Jul 2010 00:15:00 +0000

Buraya şu anda yazabileceğim iki tip yazı mevcut ve ikisi de daha önceden Berf tarafından yazılmış şeyler.. Biri bu yazı diğeri de bu. Aynı durumda kalıp aynı hisleri yazmak isterken zaten yazılmış olan bir konuyu tekrar yazmanın bir anlamı yok aslında... Birazdan onun yaptığı şekilde anlatacağım mevzuyu.

Tezimi bitirdim. Akademik bir çalışma yapıyorsanız eğer karşınıza gelen ilk soru neden bu konuyu aldın oluyor? İkinci soru ise literatüre olan katkın nedir? Seçtiğim konu "winning hearts and minds" (kalpleri ve akılları kazanmak). Literatüre yok bir katkım.

Diyeceğim odur ki bıktım ben kalpmiş akılmış.. Ne kalp kaldı ne akıl bu süreçte... Her baktığım yazıda iki kelimeyi yanyana görünce rahatsızlanmaya başladım. Evet jüriyi geçtim. Evet zorluydu ve hayır geçtiğime nedense pek sevinmedim... Çünkü bir sürü kaygı ve huzursuzluk yaşıyorum bünyemde okurum...

Bu konuda çalışıp kendi hayatında ne kalpleri kazanmış ne de akıllara oynamış bir insan olarak hissediyorum kendimi. Ve şu anda bulunduğum yerde her gün uyandığımda bir gün daha geri sayıyorum. Kaldı 16 diyorum kendime.... 16 gün sonra bütün yaşadığım stres ve sıkıntı sanki gidecekmiş gibi.

Ama şu an için en büyük problemim sanırım uyku sorunu çekmem ve her güne ağlayarak başlamam... Berfu'nun Bay Uyku Bozukluğu ve Bayan Kaygı ile konuşması gibi:

Merhaba diyor Bay Rüya, her gece ve her gece... Amacım senin bilinçaltını ortaya çıkarmak. Korkuyor musun? Kork B. Amacım korkup uyanmanı sağlamak...

Yok diyorum korkmuyorum... Yalnız hissediyorum sadece. Hapsolmuş gibi bir his ama aynı zamanda da kendi seçtiğim bir his... Ama neden hep aynı tip rüyalarla karşıma çıkıyorsunuz Bay Rüya? Biraz huzur verseniz içime... Tamam desem bugün güzel uyandım, güzel rüyalarla...

Olmaz diyor Bay Rüya. Olmaaz B. Her gün bir sürü iş için koşturuyorsun. Bir de ben gidersem kiminle kalacaksın. En azından sana eşlik ediyorum. Takdir etmen lazım. Her gece rüyanda gördüklerin hissettiklerin B. Bunlar için ben bir şey yapamam. Ayrıca tezini bitirmiş olabilirsin ama farklı bir hayat seni bekliyor. Hem de taa nerede... Neredeydi gerçekten?

Konuşmasak şu farklı hayat konusunu. Sanki içime bir şeyler oturuyor Bay Rüya. Siz en iyisi ben hafifte olsa uyuyunca gelin, olmaz mı?

Tabii olur B. Yalnız ara lambasını bu sefer açmayı unutma. Seni senden iyi tanıyorum B. Her gece bir kaç saat yatakta kıvranıp en sonunda huzur bulamadığın için o lambayı açıyorsun... Yanında birisi olsun istiyorsun değil mi? Üzülme B. istemediğin rüyalarla ben her gece yanındayım zaten.

Peki Bay Rüya. Sizin kalbinizi kazanmış olmak ve beni bırakmayacağınızı bilmek hiç rahatlatıcı değil biliyorsunuz değil mi?

Biliyorum ve bu yüzden yanındayım. Sana katkıda bulunuyorum. Bu gece nasıl bir rüya istersin B? Yine aynı insanı karşına getireyim mi? Son dört aydır bunu yapıyorum ve belli bir yol kat ettik bence bu konuda. Seni nasıl üzsün bu sefer? Ya da kaybolduğunu, yolunu bulamadığını, eşyalarının çalındığı bir rüya mı istersin? Bunda da epey yol kat ettik.

Bilmem Bay Rüya. Siz bilirsiniz. Artık düşünemiyorum. İzninizle. Birazdan tekrar görüşürüz.

Görüşürüz B. Lamba'yı unutma.

Resim: Modern Kadınlar

N'oluyor Olm Niye Yazılmıyor Bloga (diye kızarak kendime...)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 11 Jul 2010 10:41:00 +0000

Ne kadar da uzun zaman oldu yahu bir şeyler yazmayalı..

Gezdik tozduk, yazdık ettik derken yarım kaldı bir çok şey.. Bilmem neden öyle oldu... Sorma okurum sen de... Beklete beklete ancak gelebildim vallahi.

Tez beni benden aldı da denilebilir bu son 5 aylık süreçte... Tek yaptığım iş asistan odasından çıkıp pıtır pıtır kendi odama dönmek oldu sanıyorum. Arada içtim tabii.. Salı günü de pismillah diyerek hocanın odasına bırakacağım tezlerin şahını (Aslında teze olan inancım bir tezeğe olan inancım kadar kaldı ama olsun.)

Peki, bu arada neler oldu hemen onlara değineyim:

Kesinlikle kitap okuyacak vaktim olmadığı için sıkıldıkça kafam dağılır diye Lost'u bitirdim. Fringe adlı yeni bir diziyi arada izler oldum...Fringe biyolojik silahları yok efendim teknolojinin bokunun çıktığı bir dönemi anlattığı için de ilgimi çekti aslında... Tek bir dileğim daha olabilirdi o da konunun siyasi arenadaki yerini incelemeleri.. Bir dahaki sezona inşşallah diyoruz.

Bir ara terk edildim. Tam olarak ne zaman olduğunu bilmiyorum. Söylemeden çekti gitti. Kendisi ile tek bir cümle konuşmuyoruz ve konuşmayacağız da. Her gün görmek zorundayım tek derdim o. Bir de geriye sürekli yazdığım ve verilmeyecek mektuplar kaldı... Biraz kızgın, biraz kırgın, biraz geri gelmesini ister, biraz aşık... En çok da buruk ve hala yanımdaymış gibi hissettiğim bir his kaldı... Ve tabii gitti.. Kabul edemedim o kadar.

Gevur arkadaşım J. ülkesine geri döndü. Ona üzüldüm. Pakistanlı canım ciğerim Reza bir dünya kupası maçı sırasında Tavuk Biryani yaptı. Hapur hupur yumuldum. Pilav üstü tavuk len bu diye düşünebileceğim bir yemeğin pek de leziz olduğunu fark ettim. Tarifini aldım hemen ancak içinde milyon baharat olması ve de o baharatların doğru ayarlanması gerektiği hususu biraz içimi burktu. Bir de pirincin renklerinin farklı baharatlardan dolayı birbirinden farklı olması muazzamto bir şey arkadaş.

Bir başka ara-terk edildiğim ve her şeyi bıraktığım uzunca bir dönem- yemek yemeği fiilen bıraktım. Hiçbir zaman acıktığımı hissetmemem yakın dostlar tarafından sert bir müdahale ile engellendi. Önüme profiteroller pastalar konularak zorla yemek yedirildim. Berf'in geçen yaz Ankara'ya gelişini hatırladım o ara... İnsan yemeyince yemiyor n'apalım.

Neyse işte durum budur gülüm okur... Benim şimdi izninle tezime dönmem lazım... Bu ara takıldığım bir şarkı var bir de.. Kendisine gelsin.İncesaz.. Mazi kalbimde bir yaradır

Bir yolculuk hikayesi: Suriye/ Palmira

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 16 May 2010 08:55:00 +0000

Şam-Palmira:

Palmira'ya gidiş yolu ile dönüş yolu her nasıl oluyorsa farklı. Yani biz önünden geçtiğimiz sarı cami ya da bakkalı dönüş yolunda da görmek istedik ama olmadı. Kastık, başaramadık. Meğer adamlar yeni yol yapıyorlarmış. Suriye'liler biraz şakacı zaten. Turistin kaybolması için yoldaki tabelaları saniyesine değiştirebiliyorlar. Mesela araba ile giderken bir tabela Damascus (Şam) sağ derken hemen 1 dakika sonrasında Damascus düz gösterebilir. Ardından bir yol ayrımına gelirsiniz Damas sağ der. Eğer sağa girerseniz hatalısınız Damas diye bir köy vardır. İlk tabeladaki sağ işareti de tamamen turisti çileden çıkarmak adına yapılmıştır. Anlayacağınız üzere yanınızda bir izci arkadaş getirirseniz pek bir güzel olur.

Palmira, diğer adıyla Tadmur, Suriye'de çölün ortasında kurulmuş antik bir kenttir. 1. yüzyılda varlığı fark edilmiştir. İpek Yolu ticaretininde de Tadmurlular başarılıdır. (Bu arada İpek yolundan arta kalan yolu gördüm...Hatay Halep arasındaki yolda görebilirsiniz). Neyse Palmira Prensi'ni alçak yeğeni öldürünce prensin eşi Zennube (Zeynep) şehri yönetmeye başlar. Zennube isminden de anlaşılacağı gibi ticaretten anlayan, akıllı bir kadındır. Tadmur'u Roma İmparatorluğu bünyesinden çıkarır, Busra'yı kendine katar, üstüne Antakya'ya kadar ilerler... Gönlü boldur, aldıkça alır aldıkça alır...Tabii Roma İmparatoru olaya müdahale etmek üzere gelince de Zennube ve oğlu esir alınır. Kontrol Roma'lıara geri dönmüştür. İmparatorluk yıkıldıktan sonra ise bu ticaret kenti eski şanını bir daha koruyamayacaktır. Zaten şehir iki kez istilaya uğramıştır. Bizans döneminde sessiz bir şehir olarak kalmış ancak İslamiyet ile tekrar azıcık da olsa önem kazanmıştır. Halid bin Valid şehri ele geçirmiş ve ilk defa Müslümanlar şehre gelmiştir. Osmanlı ve Fransız yönetiminde de şehir bulunumuştur.

Bu kadar çok el değiştiren bir şehir olduğu için de her döneme ait kalıntılar mevcuttur. Bizans döneminde kilise yapılmıştır mesela ama yanı başında çok daha eski antik tiyatro bulunmaktadır... Her işgal eden kendinden bir şeyler katmış da denilebilir.

Son olarak UNESCO tarafından korunmakta olan kente gidilmesi caizdir der Stv'deki Ayna muhabirliğini bir kenera bırakırım artık.

(Palmira yolunda durduğumuz bir Bedevi Çadırı'nda aldığım ilk evlenme teklifinin bütün ömrüm boyunca bir lanet olarak üzerime yapışacağını henüz bilmiyordum.) Amcanın ne yaptığını tam olarak anlayamamakla birlikte başımı "bak bu da geleneksel Bedevi kıyafeti, giy giy" diyerek kapatması ben de bir kıllanma yaratmaya başlamıştı. Yanımdaki Polon kızı J.ye "kızım bir ayaklar var bu adamda" demem bir oldu. Ama geç kalmıştım çünkü Bedevi'm ellerimi tuttu, zorla gözlerinin içine baktırmaya çalıştı. Beni ise gülme krizi tuttu ve J.'ye dönüp çıkalım artık dedim. Ama J. kendini fotoğraflara verdiği için pek benimle ilgilenmedi. Bedevi'm bunun üzerine: "Take me as your husband and live with me in this tent" dedi. İşte gördüğünüz çadırı kastediyor. Arabada gelirken Bedevi çadırlarının özel bir malzemeden yapıldığını kışın soğuğu yazın ise sıcağı geçirmediğini okumuştum. Ama kafamdaki o kocaman sarık vari nesne, ve de bir çadırın içinde hayatımın ilk evlenme teklifini almış olmak beni germiş olacak ki ağzımdan tek bir kelime çıktı "no, no, no". Evet evlenme tekliflerini reddetmek aslında kolay işmiş. Hele bir de bıyıklı, koca göbekli, kafasında kefiye ile dolaşan bir Bedevi'den olunca işim daha da kolaydı. Çadırdan kendimi attığımda aklıma bir tek soru takılmıştı. Evlenseydim... Evet diyip kalsaydım ne olurdu. Bir kere tez konumu terör'den "Bedouin Life in Syria and its Complexities" yapar iki sene o adamla yaşardım. Alan çalışmasının dibine vurur güzel bir tez çıkartırdım. Tezin alt başlığını ise "From a Turkish Woman Perspective- The 5th Wife" yapabilirdim. Ama olmadı. Güzel hayatım ağır bastı. Hatta ağır falan da basmadı kaçtım direk adamın yanından.

Ve işte bütün hayatımı değiştiren olay, hayatımın ilk ve tek ciddi evlilik teklifi. Bu arada bir çok kadına aynı muhabbeti çekiyorlarmış. Haberiniz olsun. Evlenmeye karar verirseniz de ev, at, deve falan isteyin.

Bir sonraki yazı:

Busra ve Busra'dan Ürdün'e giden yol..

O sıcakta deri ceket giymiş bir taksi şoförü...

Suriye-Ürdün sınırında 5 madde ile kolay kaçakçılık...

Bir yolculuk hikayesi: Suriye/ Şam

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 11 May 2010 20:47:00 +0000

Aklımda oluşan "ne Şam'ın şekeri ne Arap'ın yüzü", "Şam'da kayısı" gibi atasözlerimizi yerinde gözlemleyebildiğim şehir...

Öncelikle Şam şekeri dediğimiz şeker gerçekten pek bir güzel... Şeker diyince aklımıza nane şekeri vari şeyler gelse de Şam'daki şeker daha çok baklava ayarında olan çeşit çeşit yapılan ve de az şerbetli bir tatlı... Annemin "kızım Şam şekeri getirmeyeceksen dönme" vari sözleri üzerine de parayı şeker'e yatırdım zira azıcık pahalı... Ee tabii o kadar para gidince de ne Şam'ın şekeri ne Arab'ın yüzü anasını satayım atasözümüzü kullanma yeri de buldum. Ancak bu Şam şekeri gerçekten güzel yahu.. Denemeden gelmeyin. Bu şekeri alabileceğiniz en ünlü yer ise Semiramis'tir. Buradan da didim.

Kayısı'ya gelecek olursak da evet gerçekten de Şam'da kayısı var balım okur. Adamların kapalıçarşı gibi yerleri var.. İçeride işte çay, bitki çayı, kuru nane, yok efendim abuk subuk, bilumum ismini bilmediğim ot, kurutulmuş meyveler ve bir de kayısı var.

Yemeği içmeyi bir yana bırakırsak Şam bence Halep kadar güzel bir yer değil. Daha kozmopolitan... Herkes işinde gücünde.. Bir insan bulamıyorsun, oturup sohbet edebilecek. Gerçi Sudi Arabistan'a Konya'dan hacı götüren otobüs şoförünü saymıyorum.

Bıdı bıdıyı bir yana bırakırsak Şam'da görülesi yerleri hemencecik aşağıya sıralıyorum, efendim:

(Külliye'ye 2 dakika uzaklıktaki hanın içinden)

Emevi Cami (içinde kilise de mevcut. Cami ve kilise iç içe)
Selahaddin Eyyubi'nin mezarı
Eshat Paşa Hanı
National Museum (ve içerideki kafede oturup çay-kahve takılmak)
Süleymaniye Külliyesi (Külliye'yi şu anda Türk Büyükelçiliği ve Suriye birlikte düzenlemektedir.) Külliye'nin içinde Abdülhamit'in sülalesinin mezarı var.. Yok efendim Abdülhamit'in torunu, halasının oğlu, dayısının bilmem nesi hepsi birlikte orada bulunuyorlar. Sanırım Türkiye'den sürülünce orada ölmüş ve gömülmüşler. Daha da önemlisi Vahdettin'in mezarı da burada bulunuyor. Şaşalı bir mezar bekleyenlere hayır değil diyebilirim. Bildiğin mezar. Ama o kadar çok Osmanlı zatını bir arada görünce insan bir garip oluyor. Külliye'nin içi yapım halinde olduğu için kapalı ancak Türküz falan derseniz girmeyi başarabilirsiniz. Mezarlar da içeride, kapalı bir alanda.. Bu kısmı da açtırmanız gerekecektir.
Citadel (eski şehir) e de gitmeyi unutmayın...

Bunlar dışında bilinmesi gereken en önemli nokta Şam'ın Halep'ten pahalı olması ve de turist mantığıyla herkesin kazıklama moduna girmesi... Bir poşuya 10 dolar isteyenlerle açılışı yaptım, en son 4 dolara aldım. Dikkat edin. Paranız bolsa, ne diyeyim verin veriştirin.

Yemek kısmına gelirsek eğer, akşam yemeği için gidilebilecek iki yer sunuyorum. Ancak bu iki yer de biraz lüks yerler. Hani bana kalkıp poşuyu 4 dolara almış ama maşallah midesine de ne düşkünmüş arkadaş demeyin sonra. Arkadaşlarım götürdüğü için bu iki yerdeki ücretleri bilmiyorum ancak tahminimce benim yediğim kadar yerseniz kişi başı 25-30 dolar gibi bir ücrete kalkarsınız.

İlk yerinizin adı Naranj.. Eskişehrin içinde, Rum-Ortodoks Patrikanesinin karşısında kalıyor. Üst kesimin gittiği bir mekan. Her şeyi yiyip içtikten sonra bir zini (sini ya da tepsi) şam şekeri getirip önüne koyuyorlar. O kadar baklavayı yiyecek yeriniz kalmıyor tabii. Burada ne yemeli:

Ana yemek: Babagannush: Fırında yapılıyor. Bulgur pilavının, ama baharatı ve de tadı daha farklı, içine bir dolu et ya da tavuk var. Ahanda yana fotoğrafını koydum... Tadı güzel, aldanma fotoğraf kötü...
Kıbbeh (içli köfte)

Bolo (naneli limonata)!!!! Benim gezideki favorim Bolo'ydu.. İnanılmaz güzel yapıyorlar.. Denemeden dönerseniz konuşmam.

Salata olarak Fettuş (en güzel salata da bu zaten

Aperatif olarak da etli humus ve de sucuk roll (bu da iyiydi)

İkinci yemek yeri ise şehri ayaklarınızın altına aldığınız, yandaki fotoğraftan anlayıverin bir zahmet gari, Ahla Talleh Restaurant- Kasseun'da. Buraya akşamüstü gittiğimiz için ağır yemekler yemedik. Patates kızartması ve bira favorim oldu.. Tam da yeriydi, süper gitti... Ayrıca restorana çıkarken geçtiğiniz uzun bir yol var, tırmanıyorsunuz tepeye.. Söylenene göre Beşar Esad'ın abisi bu yolu sevgililerin geceleri takılabileceği yer olarak ilan etmiş. Dönüş sırasında bir kaç araba da görmedik değil...

Şam'da otel fiyatları hakkında bir yorum yapamayacağım çünkü arkadaşımızda kaldık. Kendisi kocaman evini bize açtığı için de ayrı bir rahat ettik diyebilirim. Şam'da kaldığımız süre boyunca da onunla gezdik.

Şamda kalırken günübirlik gidip geldiğimiz Palmyra (Bir Bedeviden aldığım evlilik teklifi) ve Bosra (Sigara kaçakçısı taksi şoförü) ise bir sonraki yazıya artık... İyi gezmişim ama değil mi balım...

*İlk Fotoğraf: Vahdettin'in mezarı

Bir yolculuk hikayesi: Suriye/ Halep

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 Apr 2010 09:25:00 +0000

(*Great Mosque of Aleppo)

Geçenlerde Orta Doğu keşfi içimde biraz daha arttı... Ve bunun üzerine dört arkadaş "niye Suriye'ye gitmiyoruz?" diye düşündük. Tez danışmanımı kafalayarak dokuz günlük bir yolculuğa çıktım. Ana amaç Halep, Şam, Palmyra, Ürdün, Petra ve de Beyrut'u görmekti. Yine de fazla plan yapmamaya karar verdik.

Ankara-Halep:

Ucuz ve zevkli bir tatil nasıl yapılabilir sorusunun cevabını uçak yerine otobüsle Halep'e gitmektir derim ey balım okur. Has Turizm ile Ankara'dan Hatay'a yaklaşık 10 saatte geçtik. (Bilet fiyatı 35 tl) Yolculuk keyifliydi, bir sürü sohbet döndü... Hatay'a vardığımız zaman yine Has'ın Halep'e olan dolmuşlarına binerek devam ettik. Ufak ve havasız bir dolmuş da olsa Cilvegözü sınır kapısına geldiğimiz zaman sonunda sınırı geçiyoruz diye düşünerek sevindik. Ancak sınırı geçmek maalesef o kadar da kolay olmadı.. Bunun en önemli nedeni ticari araçların çokluğu ve kelli felli amcaların sıraya girmeyerek kaynak yapmaları. Hafta sonu gitmemizin gazabı da denilebilir buna...

Halep:

(*Kale'nin içinden bir görüntü)

Halep'te Fındık-ül Siyah ya da diğer adı ile Tourism Hotel'de konakladık. Hemen meydanda olması ve de en üst kattan bir oda ayarlamış olmamız da keyfimizi yerine getirdi. Otelin iki kişilik odada kişi başı kalış fiyatı 35 dolar, biz tanıdık araya sokunca 25 dolar'a kaldık. İki günlük Halep gezisi sanırım dokuz günlük gezinin en güzel ve keyifli kısmıydı. Her yere yürüyerek gidebiliyor olmak da şehrin içine iyice girmemi sağladı.

Halep'te araba ile gittiğimiz tek yer gümüşçülerin, eski eşya satan dükkanların bulunduğu alandı. Kesinlikle gidilip görülmesi gereken bir yer olduğunu belirtmek isterim. Bunun dışında yaklaşık 4-5 saatinizi Halep Kalesini gezmeye ayırdık. Biz yok orada da bir yol var, yok burada mağara var diyerek yaklaşık 4 saatte bitiremedik kaleyi... Kaleden içeri girdiğim zaman Malkoçoğlu filmlerinin çekildiği yerler gözümde canlandı. Daha tarihi konuşmak gerekirse Haçlı Seferlerinin geçtiği bir kalede bulunmak ve yerdeki taşlara basıyor olmak beni fazlasıyla etkilemişti. Halep Kalesi'nin dış bölgesini çeviren hendek ise lise tarihinde öğrendiğim Osmanlı savaş stratejisinin gerçek olduğunu gösterdi...

Kale'nin yakınında bulunan Beroua (Beyrüya) adlı restorana gittiğimizde ise sanırım en keyif aldığım anları yaşadım... Karşınızda kalenin ışıkları, bir terasta oturmuş Halep'in değişik kebaplarının tadına bakıyorsunuz... Daha ne olsun... Ne mi yenmeli? Kesinlikle Kebab with Cherry Souce alınmalı.. Adana kebabı misket misket yap, vişne sosu dolu bir tabağa boca et, tabağın en alt kısmına ise ince hamurdan lavaş tarzı ekmek dilimle... Sonra Macuka adlı mantarlı biberli kebab da benim favorilerim arasındaydı. Toshka (sarımsaklı ekmek içinde et) yemezsen de nankör olursun dediler.. Ee ne yapalım yedik... Tabii ortaya bir Kürt salatası ya da değişik salata çeşitlerinden biri, ve de humus söylemezseniz Beyruya'nın sahipleri kızıyor, o da olmaz... Bu mekandaki tek sorun bir sürü meze, mükemmel et çeşitleri, güzel bir manzara olmasına rağmen içkinin olmaması arkadaş.. Oysa alacaksın orada rakını (Suriye rakısı da olur hiç mühim değil), Güzel bir Göz Attı Beni Bu Derin Sevdaya'yı söyleyeceksin. Olmadı, söyleyemedim.

(*Kaser Al Wali)

Ertesi gün bir önceki gecenin acısını manzarası olmayan ama yine Halep'in en pahalı (!) mekanlarından birinde bu sefer içkimle yaşadım. Gidilen mekanın adı Kaser Al Wali. Burası biraz kel alaka bir yerde maalesef ( Al Jdaideh diye geçiyor ismi. Sokağın adı ise sanırım Al Arbaaeen Lane. Yukarıda bahsettiğim gümüşçüler de bu alanda).

Diyorsunuz ki lüks mekanlara gidip yemekler yemişssin, para bok herhalde sende. Hayır efendim değil. Beyruya'da kişi başı 10-12 dolar arası bir para harcadık. Kaldı ki masa tıklım tıkış dolmuştu. Kaser al Wali biraz daha pahalı ama yine de Türkiye ile kıyaslayınca yiyecekler ucuz kalıyor. Yemekten sonra çay keyfi bile yaptık. Bu arada çay konusunda da herhangi bir yerde Mahmood ve Ahmed Tea'yi değişiklik olsun diye denemenizi öneririm.

Halepteki katedralleri, kiliseleri, camileri tek tek gezdik.. Her girdiğimiz kilisede bir ayin ile karşılaştık. Ortodoks kilisesi ile Musevi kilisesindeki ayinlerin ne kadar da farklı olduğuna şahit olduk...

Yandaki fotoğrafta ise artık yorgunluktan kendinden geçmekte olan vücudumu taze meyve suyu ile serinletiyorum. Kiliselerin yan yana ve çoğunlukta olduğu bu bölgede (haritadan bakarsanız hemen burası dersiniz emin olun) Turtles Burger isminde, Ermeni bir adamın oğlunun işlettiği bir mekan. St. George'un yakınlarında olması gerek. Ermeni Amca'nın ki kendisi Türkçe konuşuyor çatır çatır, "1915 olayları sırasında babam Halep'e taşınmış, ben de 1920 de doğmuşum" demesine şahit oldum. Siyasi korkutmalar ve söylemler gerçeklerden ne kadar da farklı aslında. Irak Kürt Bölgesinde yaşadığım aydınlanmaya benzer bir aydınlanmayı Ermeniler ile konuşunca da yaşamış olmak gezinin en güzel kısımlarından biriydi sanırım.

Ayrıca Halep insanı diğer gezdiğim yerlere kıyasla fazlasıyla cana yakındı. Türk olmamız Ermeni mahallesinde sorun yaratmadı. Hatta başka bir Ermeni Amca (Emille) bizimle tren garına gelip Şam biletlerimizi aldı. Gece 12'deki en ucuz trene binmemiz (1 dolar) ise Kayserili olup olmadığımızı kendimize sorgulattı. Gece yolculuğunu trende yapmak da bizi bir gecelik hostel parasından kurtarmıştı. Ancak eşyalara birisinin göz kulak olması gerekiyordu ve beni de uyku tutmadığından gönüllü oldum. Bir ara tren durduğunda aşağı inip sigaramı yaktım. Kompartıman görevlisi yanıma yaklaştı, çay içmek ister misin diye sordu Arapça.. İsterim, istemem mi, saatlerdir trendeyiz tın tın gidiyoruz. Aldı beni yemek salonuna oturttu, çayımı doldurdu. Halep-Sirkeci arasındaki ray hattında çalışmış bir süre. 47 saat sürüyormuş tren ile... Onları anlattı. Eşim olup olmadığını sordu, sevgilim olup olmadığını sordu.. Arapların tipik sorusu evli olup olmadığınız üzerine zaten.. Çayımı içtim.. Bizimkilerin yanına geri döndüm ve uykuya daldım. Artık Şam'a gelmiştik.

Burada Glossa Lasso, Evahalipisi'ne Merhaba Der

noreply@blogger.com (Deniz Ural) — Thu, 11 Mar 2010 15:32:00 +0000

Efendim, yazılarımın durup duracağı yeni bloğuma, ilk göz ağrım Evahalipisi'nin elini bir öptürmek istedim.

Glossa Lasso.
Git teyzenin bir elini öp yavrum, yabani olma.

Aslında adı, bilinmeyen/uyduruk bir dilde şarkı söylemek manasına gelen Glossolalia olacaktı ama o Blogger'da sahibini bulmuş. O an düştüğüm "o kadar da beğenmiştim, şimdi ne koyacağık ya adını" boşluğuyla, şurada gördüğüm Glossa Lasso kelimelerini uygun gördüm. Glossa "dil" Lasso ile "konuşmak" anlamına geliyor.

Bir nevi müşterek blog olacak burası. Yazar olarak katılmak isteyen olursa -benim editörlüğümü kabul ederek- çok hoş karşılanacak, kendisine şarap ikram edilecek.

Yeni başlangıçlar candır, böyle gerekir arada işte. Ne zamandır yazmadı bu Deniz de be, tembel mi ne diye düşündüyseniz, böyle bir bahane sunabilirim; tembellik de var tabi, ehe. Bir lütufta bulunarak ziyaret edecek, takip edecek va hatta sevip de paylaşacak herkese şimdiden bol teşekkür ederim.

Orada Uzaklarda: Haminneme Mektuplar

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 26 Feb 2010 08:53:00 +0000

Söyleniyor gibi olacağım ama söyleneceğim işte... Uzun süre bekleyip Berf'in bloguna giriyorum bazı sabahları... Bir kaç yazı birikmiş oluyor, seviniyorum önce... Müzik var mı müzik, diye gözüm arıyor.. Sonra başlıyorum okumaya. Sonra başlıyorum ağlamaya. (Salağım ben sevgili okur.. İnsan güzel başlayabilecek bir sabahını bu şekilde mahvedebilir...) Ve bu durumlarda acı çekmenin ya da üzülmenin hafif hazzı oluyor bünyemde.

Bugün de Reha Muhtar haberlerini dinliyormuş gibi onun blogunu açınca (kaldı ki Berf aslında hop hop zıp zıp, eğleniyor muyuz okurum şeklinde yazan bir insan. Bir bana anasını sattığımın cilvesi) hüzünlendim işte. Gözümden yaşlar süzülmeye başladı... Aklıma bir yazısında anlattığı odası/ odam/ odamız/ annemin oturma odası geldi...

Sonra düşündüm:

Özledim ben Berf'i...

Gülmemizi özledim... Akşamları karşılıklı sigara yakıp elimize kahvelerimizi almamızı...
Nasıl geçti günün bıdık demesini...
Eve geç gittiğimde, apartmanın kapısındayken kafayı yukarıya çevirip ışık yanıyor mu diye bakmayı...
İnsanların siz kardeş misiniz, yok artık demesini.. Ve benim bundan aldığım güzel hazzı...
Haftasonu olduğunda Mango'ya doğru bir yürüsek mi, diye düşünmemizi...
Gece oldu mu karnımızın acıkması ile günü kurtaran zeytin, domates, peynir üçlüsünü ama özellikle zeytini...
Onun eve şaraplar almasını...
Uyuyamadığım zaman yanına sokulmayı...
Hık hık diye ağlarken bir anda beni güldürebilmesini...
Ona evin içinde "halay çeken mikropların dansını" yapmayı...
Haminnem adı altında başlattığım saçma öyküyü çamaşırları asarken ona anlatmayı... (Bkz. Haminnem ve ben bir günün sonunda yine çamaşır asıyorduk...)
Haftasonu gazete, kahvaltı, çay, sohbet...
Sülaleyi çekiştirmeyi...
İşten geldiğinde beni hep aynı masada ve aynı konumda çalışırken bulmasını ve buna söylenmesini...
Evin aşağısındaki kazıkçı bakkalı çekiştirmeyi...
Kapıcımız Hasan Abi'ye her zaman güler yüzlü olmasını ve halini hatırını sormasını..
Nadir de olsa sabah işe gitmeden önce pfff diyerek odama girmesini, olmuyor olmuyor saçım demesini... Saçına dağınık topuz yapmayı...

Ve daha sayamadığım bir çok şeyi...

İleride Mozart'ın Konstanze'ye yazdığı mektuplar kadar değerli olamayacak bu yazıyı da bitirirdikten sonra Ankara'nın hafif soğuk, rüzgarlı havasına karışacağım... Haminnem'in bu şehirden gitmiş olduğuna sevinecek, belki bir 4-5 sene sonra İzmir'de diye düşüneceğim...

Ballantine's with Valentine's

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 16 Feb 2010 22:04:00 +0000

Yok efendim sevgililer günüymüş...

Kime ne? Ne zaman kutlamışız ki şimdi kutlayacağız.. Zaten kafam olmuş bi tirilyon..

Yanıma almışım Ballantines'ımı :) Viskiyi sevmeyen bir insan olarak b/v/alentines ı nasıl aldığımı anlatayım isterseniz:

Şimdi efendim son zamanlarda bir hatunla takılıyorum. Çok tatlı bir İstanbullu kendisi. Geçen hafta şehre inelim hadi dedik... Kendisinde çantaya atmalık Macar likörü vardı.. Biz serviste likörü indirdik tabi... Kaldı mı sana hiçbir şey.. Ertesi gün gidip Ballantines almış kendisi. Hem de o gün olsun mu sana 14 Şubat? Olsun... Mesaj geldi şahsıma... Sonunda hepi valentin, viski aldım birlikte bitireceğiz dedi... Oh bee birisi de valentinimi kutladı diye sevindim...

Bugün ise dayanamayıp ben de aldım aynısından... İki gün gecikmeli....

Peki Valentine ile Ballantines'in uyuşması nerede geliyor onu söyleyeyim... Baktım ses seda yok benim yarimden 15 Şubatta bastım evini... Baskın basanındır dedim (aslında ben demedim o dedi bu lafı)... Zaten küsmüşüz, aralar açık... Telefonlarıma cevap vermiyo paşa... Küsmemişiz de sonradan anladım.. Neyse kedi gibi gecenin birinde kapısına dayandım... Şu an düşünüyorum da yanımda Ballentines olmalıydı... Ah İstanbullu niye akıl edemedik bunu?

Neyse (sarhoşum biraz kusura bakmayın, abuk subuk bir yazıysa) kapıda kaldım mı? Aradım tekrar... Açan olmadı.... İçeriden öksürdüğünü duydum... Özlemişim yahu öksürmesini. Olabilir mi böyle bir şey? Oluyor efendim... Salak mısın demeyin? Neyse gittim oturdum merdivene... Bekledim bir süre.. Telefon son 5 gündür açılmıyor... Kapıya gelmişim hala açan yok! Yazık değil mi bana? Yazık ulen okurum.... Hani o kadar okuyorsun beni, azıcık hak ver lütfen...

Oturdum merdivene.. Ağladım ağlayacağım.. Son üç gün rezil olmuş... Tezle ilgili okumalarda bir bakıyorum ki adam aklımda ve 10 sayfa okumuşum sözde. Mesaj attım: kapıdayım, lütfen açar mısın? Konuşmak istiyorum artık diye... Onca gün cevap vermemiş kendisi.. Umutsuzum tabii ben. Bir dakika sonra açtı kapıyı...

Heyyyoo mu dedin? Ben mi öyle duydum, beni düşünen okur seni... Evet açtı... N'apıyosun orada dedi? Oturuyorum dedim. Çatlak mısın dedi? Evet dedim. Gel içeri dedi. Kedi gibi girdim... Gecenin biri tabii... Yüzümü yıkayacağım geliyorum dediği anda ben mesajımda 5 dakika konuşacağım sadece dememi düşündüm. Ayakkabıları çıkarırken de "ulen 5 dakikada ne derdimi anlatacağım şimdi" diye içlendim. İçeri geçtim... Her şey yerli yerinde.. Kadın kokusu yok evde (ya beni adam yan masadan aldatsa ruhum duymaz bu arada. O kadar da kıskanç olmayan bir kişiliğim var).

Konuştuk... Hallettik gibi oldu.. Uyuyacağım dedi. İyi ben gideyim dedim. Yok kal bu gece. Sabah beni uyandır hatta olmaz mı dedi? Ballı börek olur diyecektim diyemedim. Kaldım... Gece Rus mafyasıyla ilgili bir filmi izlerken kanepede sızdım... Sabah uyandığımda saat tam istediği saatti. Gittim odaya... Sen kanepede mi yattın dedi? Uyuyakalmışım diye cevap verdim...İşe geç kalıyordum koştur koştur sabahın 8'inde taksi ile odaya geçtim..

Neyse efendim... Valentines with Ballantines oldu mu? Oldu...

Bir de sanırım iyi bir dost kazandım....

Bana ne mi bundan diyorsun? Lütfen, deme.. Dur bir yudum İskoç viskisi iç, isli ve malt olsun..

Hak verdin di mi bana? Yerim seni okur...

P.S. Hafif çakırkeyif yazılmış bir yazı oldu bu geceki...Bakmayın kusuruma...

İlla bir kitap okumak istiyorum derseniz Pascal adlı Hristiyan gevurun kitaplarını öneririm... Her şeyi nasıl din ve kalp ile bağdaştırıyor bilemezsiniz...

Değişmeyen Tek Şey

noreply@blogger.com (Deniz Ural) — Tue, 16 Feb 2010 09:25:00 +0000

“…Birbirimizi yeniden görene değin aradan çok uzun zaman geçebilir. Ama Alaska’dan tek parça dönebilirsem, benden haber alacağına emin olabilirsin. Sana önerdiğim şeyi tekrarlamak istiyorum; yaşam tarzında köklü bir değişiklik yapmalı, daha önce hiç duymadığın ya da yapmakta kararsız kaldığın türden şeylerin tamamını yapmaya başlamalısın. Çoğu insan onları mutsuz eden koşullarda yaşıyor ve gene de bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorlar. Çünkü güvenli, rahat, rutin bir hayata koşullanmış durumdalar. Tüm bunlar huzur veriyor gibi görünse de insanın içindeki maceracı ruh için kesin olarak belirlenmiş bir gelecekten daha yıkıcı bir şey düşünemiyorum. İnsanın yaşama arzusunun özünde macera tutkusu yer alır. Yaşamın keyfi yeni deneyimlerde yatar, bu yüzden sürekli değişen bir ufuktan daha büyük keyif olamaz.”

diyor* Alexander Supertramp.

(...)
Mekan tutmak ve her akşam aynı ufukta
Güneşin batışını seyretmek ölümdür biraz
Ölümdür biraz hep aynı yatakta
Aynı kadınla sevişerek sabaha varmak
Kitapları hep aynı raflara sıralamak
Aynı eşyayı kullanmak eskimektir biraz
Soluk soluğa yaşamalı insan
Her sabah yeni bir şeyler görebilmeli
Ve cehenneme dönse de bir ömür
Mutlaka bir şeyler değişmeli her/gün
(...)

diyor** Ahmet Telli.

Hayır yani, ben söyleyeyim de sonradan demedi demeyin.

* Tam istediğim yeri alıntılayan buradan alıntıladım. Film Into the Wild.
** Soluk Soluğa I

Halımı Duygulamaya Verdim

noreply@blogger.com (Deniz Ural) — Wed, 03 Feb 2010 10:00:00 +0000

Özgün işler her zaman candır. Hele ki bir de bir takım kafası güzel insan tarafından yapılıp da surreal humour tadında olunca izleyicisine unutulmaz anlar yaşatır. Son yıllarda bunun gerçek hayattaki en güzel yansıması bence Duygusal Halı Yıkamacılarıdır efendim. Fakat asıl dumur, gerçek olmasında değil, gayet ciddi olmasında imiş, ben dün bunu gördüm.

Birkaç sene önce posta kutumuzda hemen aşağıdaki flyer'ı gördük:

Durumun ve yaşattığı dumurun daha iyi anlaşılabilmesi için içeriği yazayım:

Son dizeyi gümüş tepside müşteriliği severek yaşayan dünyadaki tüm müşterilere
ve insanlarını hayvanlarını ve bitkilerini severek sonsuza dek mutlulukla
yaşayacağımız insanlığa hizmetin bir parçası olmak için hizmet ediyorum
O halde varım diyerek varolmak isteyen Asyalı, Avrupalı, Amerikalı, Afrikalı
tüm hizmet gönüllü kahramanlarımıza saygı sanatımızla sunuyoruz:

TANRIM, SENİ DUYGULUYORUM

Liderlik, uzmanlık ve tescilli markamızla
ve söğüt dalıyla sembolleştirdiğimiz toplam kalite yönetimimizle
ve erdemli ruhun izinde uçarken bestelediğimiz
Nerede lekeler, nerede kirler. Sevimli değilsiniz.
Halılar seviyoruz biz sizi diye huşuyla söylediğimiz sevgi marşımızla
Evrende eğiliyoruz canlıların ve cansızların önünde
Yaşasın tüm dünyanın halı yıkayıcıları
yaşasın dünyanın en duygusal halı yıkayıcıları
Yaşasın parlayan aşk

İlk tepkinin herkeste benzer olduğuna eminim: "Bu ne lan böyle? Ehi ehi ehi"

Açıkçası ben uzun zamandır bunun oldukça özgün bir Viral Marketing kampanyası olduğuna emindim. İşinin ehli bir ajans tarafından, isimden içeriğe, fotoğraflardan baskı kalitesine kadar ince ince düşünülmüş; absurdism, kitsch, bahsettiğim surreal humour filan gibi kavramları yemiş yutmuş bir grup süpermen tarafından ortaya konduğunu, işin aslının ileride çıkacağını zannetmiştim. Duygusal Halı Yıkayıcıları bu konuda ne kadar elitist bir yaklaşımım olduğunu yüzüme vurarak beni utandırdı. Lafta hep her şeyin kaynağında halk vardır, elit takım halkın oluşturduğu kavramları isimlendirir, çerçeveler, devamını sağlar filan desem de demek ki derinden derimin altına işlemiş böyle şeyler. Gerçi kendime haksızlık etmeyeyim, olaya basitçe reklamcı bakış açısından da yaklaşmış olabilirim.

Neyse efendim, ne diyordum. Bu tarz flyerlar bir süre gelmeye devam etti, her defasında daha da taze bir -mizah amacı gütmeyen- mizah duygusuyla!

Yeni İnsanlar

Duygusal halı Yıkayıcılar
Dünyanın En Duygusal Halı Yıkayıcıları
İş bayramı: 26 Ağustos 1998 - Saat 05:30

EY YÜCE JAPON İMPARATORU
SEVGİMİZİ KABUL ET
HALKINIZI SEVİYORUZ

Taşkın Yüksek - Metin Yüksek - Serkan (?) Yüksek

Sofort olan firmamızın adı, yerli malı kültür kullandığımız için Türk diline saygı gereği Duygusal olarak değiştirilmiştir. İş Bayramı, iş adamımız Özdemir Sabancı'nın anısınadır.

Ne Süpermen Ne Örümcek Adam Ne Yarasa Adam
Tek Güç O..!
SEVEN ADAM
Gelen insanlar - Duygusal Halı Yıkayıcılar

Dünyanın tek terbiyesiz halı yıkayıcıları
Dünyanın tüm terbiyesiz insanları
etrafımızda birleşin..!

Korku Bayramı: 26 Ağustos 1998 Saat 05:30
GELEN İNSANLAR tabirimiz MEVLANA'nın anısınadır.
Adres: Ege Mah. 232. Sok. No:2 Natoyolu/ ANKARA
Tel: 390 29 61 - 0 532 671 05 21
www.duygusalhaliyikama.com
İSTANBULLU KIZ
Semadayım şimdi
Sen gittin İstanbula
Yalnız değilim
Acılar Klübündeki arkadaşlarla burada
Reklamlarımızın Kamuoyundaki Şifaları
TDK Onur Ödülü, Show Tv Ana Haber, Flaş Tv Ana Haber, Kanal A Ana Haber, Polis Brifingi, Vatan Gazetesi, Ankara Magazine Dergisi, Hayvan Dergisi, Komikaze, Ekşi Sözlük, Bilgisayar Dergisi Cip, Selahatin Duman'ın Köşe Yazısı, Gazi, Ankara, ODTÜ, Hacettepe Üniversiteleri vs.

Yahu, yazarken yine çok güldüm. Ama öyle müstehzi filan değil, baya takdir ederek. Hani, saçmalık, yalan, kötülük gibi şeylerin bir üst sınırı vardır; o sınırın da üzerine çıkanlar için "kaliteli" denir ya -kaliteli kazık gibi- öyle bir takdir. Tamam, dünya vatandaşısın, evrensel ruhu sevgiyle uyandırmaya çalışıyorsun filan da, neden Japon İmparatoru mesela? Mevlana'nın çağrısını "Gelen İnsanlar" olarak adlandırıp, olaya bir de ne olursa olsun gelenler tarafından bakmak nasıl güzel bir kafanın eseridir? İşte o güzel kafaları ben dün akşam gördüm.

Haftasonu Ankara'ya uğrayan annemin önerisiyle, İstanbul'a taşınan Yiğit'in odasındaki halıyı yıkatmaya karar vermiştim. Uzunca zamandır adlarını duymadığım halde aklıma ilk gelen halı yıkayıcıları bu duygusal arkadaşlar oldu. Yine de duygusallıkla halı temizlenmiyor, bakalım işlerini iyi yapıyorlar mı diyerek internette biraz araştırma yaptım. Malum, insan Google'da neyi bulmak isterse onu buluyor aslında. Ben de, adamları görmeyi çok istediğim için, işlerini iyi yaptıklarına dair birkaç yazı buldum. Hemen telefonla aradım. Açan kişiyle gayet olağan bir ticari diyaloğa girdik, ta ki ben "ama fiyat araştırması yaptım, siz diğer firmalara göre 0.50 lira daha pahalısınız, indirim yapın" deyinceye kadar. "Ben ilacını bol koyuyorum" dedikten sonra "ayrıca biz sevgiyle, duyguyla yıkıyoruz halıları, kırmadan. Bizim firmamız ODTÜ'de, Gazi'de tez konusu oldu, derslere seminerle çağırdılar bizi" dedi. Hah dedim, şimdi oldu.

Akşam 7 gibi solda görüdüğünüz iki kişi halımı almaya geldiler. Ama, aynı anda sürpriz ziyarete gelen Erkut ve Fatih'le birlikte biraz karambol yaşandı. Neyse, çocukları içeri alırken Duygusal kardeşlere halımı verdim. Az biraz muhabbet edip bunların pazarlama profesyonelleri mi yoksa harbiden işlenmemiş hayal gücü sahipleri mi olduğunu görmek istediğimden broşürlerini çok sevdiğimden, ne kadar orijinal çalışmalar olduğundan bahsettim.

Sağdaki arkadaş, önce sitelerine girip girmediğimi, hangi broşürü daha çok sevdiğimi, sonra Fatih'le Erkut'a hangi bölümden mezun olduklarını sordu. Endüstri Mühendisliği cevabını alınca "hah, bizim işimiz de mühendislik gibi, tasarım gibi aslında. İçinde sevgi olmadan, duygu olmadan yapılamayacak bir iş. Biz bu yüzden olaya bu şekilde yaklaştık, sonuçta insanların asıl ihtiyacı olan bu" dedi heyecanla.

Ben Japon İmparatoru ile ilgili olan broşürlerini özellikle çok sevdiğimi söyleyince Duygusal Halı Yıkama'nın asıl yüzü olan soldaki adam devreye girdi: "Aslında yazdığımız, yayınladığımız her şeyin daha derin bir anlamı var. İnsanlar bunları gördüklerinde farklı farklı yorumluyorlar. O da güzel. Ama tüm o çalışmalarla bizim demek istediğimiz bir şey var, o da anlaşılsın" dedi. İkisi de konuşurken, dertlerini anlatırken o kadar heyecanlı ve içtendiler ki, tüm bu işleri son derece ciddi ve hayati bir yaklaşımla yaptıklarına bu kez gerçekten inandım.

Şimdi, birkaç gün sonra gelecek halılarımı bekliyorum. Eğer iyi iş çıkarmamışlarsa onlara karşı bu sempatim ışık hızıyla kaybolacaktır kesin; hatta "bunlara bu kadar emek harcayacağınıza işinizi iyi yapın be" bile diyebilirim. Sonuçta tüm bu olayın ortasında yıkanması gereken bir halı var öyle değil mi?

Burada bu kadar bahsedebildim ancak, duygusal kardeşlerin sitelerinden diğer çalışmalarına da mutlaka göz atmanızı tavsiye ederim. Belgeler kısmındaki belgelerin adlarını sıralayarak, yine 'helal olsun'lu bir gülümsemeyle bitireyim yazımı:

Duygusal Müşteri Belgesi, Ey Yüce Japon İmparatoru, Müşteri Şarkısı, Seni Duyguluyorum, Beyin Kullanma Kılavuzu, Ruh Üreten Şirket, Müşteri Çağı, Müşteri Ahlakı Belgesi, Mor Müşteri Belgesi, Müşterinin Yeni Adı 'İşletme Sever', Duygusal Müşteri Fıkraları.

Son olarak ekleyeyim; Müşteri Şiddetine Son, Satıcıya Saygı, Müşteri Müzayedesi gibi çalışmalarıyla Müşteri Odaklılık'ın yanlış kullanımlarına karşı bir tavır geliştirmişler, bu da enteresan bir nokta.