Evergreen Madarnás

Viaxe a Asturias

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 02 Dec 2008 16:12:00 +0000

Xa vai quedando menos para que remate o ano, e como aínda sobraban algúns días de vacacións, o Yonyi aproveitou para gastar uns días na terra irmá de Asturias.

A estadía en terras asturianas foi moi completa, posto que houbo tempo para case todo: descanso, deporte, festa e máis lecer. O máis salientable ademais das partidas ó "Guitar Hero" e a visita cultural á noite de Oviedo, foi a excursión a estación de esquí de Valgrande-Pajares. Esta estación atópase na fronteira entre Castela e Asturias, e conta cunha altitude máxima de preto de 1900 metros. O día era moi bo ata chegar ó mediodía, momento no que baixou a brétema e comezou unha ventisca; aínda así tratouse de aproveitar ó máximo o día, xa que non sempre se ten a oportunidade de desfrutar das pistas para un só.

Na seguinte imaxe pódese ver ó Yonyi nun dos breves momentos que pasaba dende que se levantaba do chan ata que volvía afuciñar.

O corpo acabou bastante mallado e as consecuencias chegan ata o día de hoxe, pero as proteccións axudaron a que non houbese danos que lamentar e a poderse sentar dende o primeiro momento.

As neves caídas durante estes días axudaron a facer un pouco máis amena a viaxe, xa que os quilómetros que transcorren pola Cordilleira Cantábrica presentaban unha estampa ben bonita. Como contrapartida houbo que estar durante preto de hora e media aturando a emulación de son de obturación que fan os móbiles cando tiran fotos. Esta claro que coas novas tecnoloxías, non todo podían ser vantaxes.

A tele achéganos un pouco máis a Galicia

noreply@blogger.com (nhf) — Mon, 17 Nov 2008 15:08:00 +0000

Ás veces no meu interior aparece un comechume producido pola estancia prolongada lonxe da terra. Cando ista saudade se apodera de min trato de mitigala empregando diversos placebos como por exemplo chamar á casa e falar cós meus, escoitar música en galego, ou mesmo mercar un queixo de tetilla.

Esta fin de semana, facendo zapping, atopei unha nova forma de diminui-la sensación de morriña. Trátase de algo moi noso, que nos leva acompañando case que dende que teño uso de razón...

Como ben puidestes adiviñar, trátase de Gayoso. Nunha das canles locais estaban a botar o Luar. Ó principio cando vin o escenario, pareceume, pero tiña as miñas dúbidas, mais unha vez tiven diante dos fuciños a Gayoso e ó "Petróleo", xa non había lugar para as dúbidas, case que se me cae algunha bágoa e todo. O mellor de todo era a dobraxe, que parecía sacada de "Humor Amarillo" ou do "Mundo Viejuno".

Grazas a este achado, dende agora os venres noite poderei sentirme un pouco máis preto da casa.

Are you from past?

noreply@blogger.com (OrDousxDous) — Tue, 11 Nov 2008 16:50:00 +0000

Yes, I am.

Máis concretamente do 15 de agosto do 96, dende alí e en primicia tráiovos un documento escuro da máis pequena da familia (pouco che queda).

A ver se pensabades que sempre pintou coma o fai agora.

Parabéns polo cumpre, e dille a túa irmá que ela será a seguinte en recibir un agasallo do pasado.

Como non sei se este anuncio tamén se ve fóra de Galicia, aí vos queda o novo anuncio de Vivamos como galegos en New York.

As Evercamisetas

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 11 Nov 2008 15:56:00 +0000

As Evercamisetas foron un éxito tanto en Alcaudete como no posto de traballo. Pero tras un éxito sempre se atopa unha historia que por desgraza poucas veces témo-la opción de coñecer. Sen embargo, grazas a unha árdua e longa investigazón, a seguinte reportaxe vainos amosar o que se agocha tra-las Evercamisetas.

A idea de facer algo especial para a estadía dos Madarnás en Alcaudete xurde nun momento indeterminado do que case non temos datos. Dende un principio considérase que a mellor opción para facer algo vistoso e notorio é unha camiseta cun deseño orixinal.

Posteriormente, nunha das reunións familiares, exponse por primeira vez de forma pública a idea, someténdose a votación e sendo aprobada por unanimidade.

Unha vez obtidos os apoios precisos comeza a fase da busca dun deseño orixinal e que poida representa-la familia. A opción elixida basearase no monicreque que aparece na cabeceira do blogue. Dos primeiros esbozos non dispoñemos de imaxes, aínda que segundo os testimonios recollidos, o deseño centrábase en buscar unha apariencia máis enxebre do monicreque, polo que se fan probas con boinas, monteiras e máscaras de peliqueiro.

Nunha segunda aproximación ó deseño, retómase o tema dos chapeus e fanse uns debuxos algo máis elaborados que serven para facerse unha pequena idea. Estes debuxos pódemo-los ver na imaxe que se amosa a continuación.

De inicio a idea que ten máis aceptación é a de emprega-la máscara do peliqueiro como base para o resto do debuxo. Unha vez tomada esta decisión, comezase co deseño da composición completa. Nesta ocasión volven sair cinco modelos, tres dos cales contan coa máscara e un deseño de fondo, mentres que nos outros dous intégrase como parte do deseño a Cruz de Santiago, como se pode apreciar na seguinte imaxe.

Partindo dos cinco deseños anteriores faise unha preselección dos dous que serán sometidos a votación, tanto no que se refire ó deseño coma á cor, quedando case que por completo definido o deseño.

Xa nunha última fase de axustes fanse pequenos cambios respecto ó emplazamento e bordes do texto, e decídese substitui-la máscara por unha monteira, xa que se considera que se adapta mellor á idea orixinal.

Chegados a este punto a fase de deseño dábase por rematada, quedando tan só a elección das tallas e a impresión das Evercamisetas.

O Cuarto Reich

noreply@blogger.com (nhf) — Mon, 22 Sep 2008 15:26:00 +0000

Finais de verán de 2008, o avance dos Madarnás por Europa prosegue de forma imparable por centroeuropa. Coa nova ampliación das fronteiras os dominios xa son semellantes ós dun Imperio, polo que a mellor forma de celebrar esta expansión era a conquista de Berlín e o establecemento do Cuarto Reich.

A viaxe comezou o luns ás 6:30 da mañán, un pequeno sacrificio que xunto coas baixas temperaturas faría un tanto complicado o primeiro día, pero sacando folgos do último recuncho do seu ser, o Yonyi conseguiu rendi-la cidade ós seus pés, e a última hora da tarde o poder dos Madarnás xa ondeaba no alto da Porta de Brandemburgo.

Foron cinco días intensos, cunhas temperaturas que oscilaban entre os 14 e os 8ºC. O certo e que é unha cidade interesante e bonita. Ten bastante cousa que ver, pero debido a que ás 19:00 comezaba a escurecer, inevitablemente houbo cousas que quedaron por ver. Como punto en contra da cidade poderíase comenta-la escasa variedade (e calidade) que teñen na cociña, pero sempre te-la opción de xantar ou cear nun italiano ou nun oriental. Como contrapunto podiamos menciona-la gran cantidade de tipos de cervexa que teñen, destacando a Berliner Weisse, unha cervexa de trigo que ademais da cervexa normal, presenta as variedades de framboesa e de herbas. A de herbas presenta un sabor interesante e bastante refrescante.

Debido á planicie da zona, tódolos novos dominios pódense ver de forma expectacular dende a Torre da Televisión (o segundo edificio máis alto de Europa) ou dende a cúpula do Reichstag.

Happy Trinta, OrDousxDous!!!

noreply@blogger.com (nhf) — Wed, 10 Sep 2008 11:40:00 +0000

Hoxe estamos de celebración posto que o noso benquerido OrDousxDous está de cumpreanos. Chegou o momento de facer balance, pecha-la época dos vinte e comezar cun novo decenio.

Agora xúrdeme unha pregunta, ¿cambiará o nome de OrDousxDous por OrDousxTres?, dende logo a opción de OrTresxDous está descartada, xa que semellaría unha promoción dun supermercado.

Como conmemoración desta importante data, dende Evergreen Entertainment, decidimos facer unha felicitación un tanto especial que agardamos que cando menos lle axude a arrinca-la trintena cun sorriso.

Parabéns pra voçê, OrDousxDous!!!

O Casamento

noreply@blogger.com (nhf) — Wed, 27 Aug 2008 12:40:00 +0000

Pecharemos esta triloxía de relatos sobre a estancia por terras do sur falando do Casamento, xa que era o alfa e o omega de toda esta historia.

O sábado pola tarde os Madarnás dispuxemos das nosas mellores galas. Elegancia e fermosura rezumaban a partes iguais, cousa por outra parte lóxica, xa que son dúas das características intrínsecas dos nosos xenes. Trala correspondente sesión de fotografía partimos cara a igrexa que se atopa ó pé do castelo.

Na cerimonia puidemos ver elementos máis típicos do sur, como pode se-la parte da velación ou a entrega do diploma en nome do Sumo Pontífice. Aqueles máis avezados tamén se darían de conta da presenza en segundo plano dos "Tres Tenores".

O convite era unha curiosa mestura de productos galegos (albariño, tetilla ou licor café) con productos máis propios da zona. Esta amplo abanico de posibilidades podía satisfacer ós máis diversos padais.

Xa no medio da cea, comezamos co reparto dos agasallos, neste caso botellas de licor café para os homes e xoieiros para as mulleres, todos eles dunha fermosa artesanía galega. Ó principio reinaba o caos, pero pouco a pouco fómoslle tomando o pulso e xa nas últimas mesas funcionabamos coa precisión dun reloxo suizo. Pese á prometedora irrupción do "sexapeal" dos Madarnás, a visita polas mesas deixaría claro que aquela non ía ser unha boa noite para os solteiros.

Outro momento salientable da noite chegaría tralos postres. Nun intre no que reinaba o silencio no ambiente, unha improvisada foliada xurdiu da nada, co son da gaita e as pandeiretas. Foi o momento no que os galegos aproveitamos para da-lo cante, literalmente.

Xa por último, chegado o tempo dos pasodobres, desenferruxamos un pouco o corpo e botamos un baile ó máis puro estilo do Santo.

Unha noite no castelo

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 26 Aug 2008 12:00:00 +0000

Venres noite, temperatura agradable, pequenos cambios de última hora e as présas asociadas. Así comezaba a esperada visita ó castelo de Alcaudete.

Esta visita estaba marcada en vermello no calendario, xa que era o momento escollido para impresionar ás masas mediante a aparición da "marea verde". Tratábase da presentación en público das camisetas deseñadas para a ocasión, e abofé que causaron sensación e deron a nota de cor.

Tras unha subida que case nos deixa sen folgos, tivemos unha visita guiada polo castelo, e para quen quixese, a opción de subir á Torre da Homenaxe, dende a que había unhas bonitas vistas da vila de Alcaudete. Rematada a visita, dispuxemos dun pequeno aperitivo na corte da Corte.

Pero o mellor da noite estaba por chegar, todavía faltaba a Queimada, rito pagán para escorrentar ós malos espíritos. Nunha ocasión tan especial era mester contar coa presenza dun bo druída, é que mellor elección que a do Deiv I Leen, o "Druída das Estrelas", experto no Conxuro e na lectura das runas.

Mentres se consumía o lume da Queimada, saíndo da escuridade, o fol dunha gaita comezaba a enche-lo ar co son da saudade. A xente abría paso a Xacobe, coma se de Moisés atravesando o Mar Vermello se tratase, para permitirlle chegar ata o escenario onde a augardente seguía a arder.

Por se a gaita non chegaba para facer aflora-la morriña, antes de remata-lo momento de exaltación da Terra coa degustación da Queimada, o grupo coral de "Toxo Toxo" tivo a amabilidade de nos deleitar cunha fermosa canción cantada "a capella".

Dende logo, foi unha noite inolvidable.

Crónica da conquista de Alcaudete

noreply@blogger.com (nhf) — Mon, 25 Aug 2008 12:34:00 +0000

O día 15 de agosto, día da Asunción, é o momento no que a meirande maioría dos pobos celebra as súas festas. Aproveitando este momento no que as xentes baixan a garda, os Madarnás desprazáronse en masa cara terras do sur para chantar unha nova pica no seu proxecto de conquista mundial.

Nesta ocasión a cadea de mando estaba formada por M2, mentres que os M3 tan só eramos uns peóns que conformabámo-las forzas de asalto. A calor era un dos principais inimigos da expedición, polo que sabiamente o cuartel xeral instalouse nun sitio no que se dispuña dunha piscina. O obxectivo do venres era recupera-las forzas gastadas na longa viaxe, e que mellor forma de recargar enerxía que botar todo o día na piscina a remollo. Foiche unha sorte poder pasa-las horas de máxima calor metidiño na auga.

Chegado o solpor, os Madarnás saíron á conquista de Alcaudete. O punto estratéxico era un castelo situado no cume dun outeiro. A súa conquista foi todo un éxito, pero isa xa é outra historia.

Por se non chegaba de emocións para ese día, pola noite tiñamos unha patrulla da Garda Civil na porta da casa, facendo controis de alcolemia e documentación. Grazas a nosa rede de espionaxe, un dos coches puido evita-lo control, que houbera tido graves consecuencias, xa que 6 de nós fixemos un alto no camiño para tomar un xelado no medio da vila, e iso de ir 6 nun coche, soa a multa segura. Así que unha vez obtida a información precisa, ideouse un plan para escapar do control. Por un lado, uns 300 metros antes de chegar ó control, tres membros da comitiva baixaron do coche e iniciaban o camiño pola estrada con destino á casa, mentras que o coche facía unha traxectoria envolvente aparecendo polo outro lado da vila e aparcando un chisco antes de chegar ó control. A proba foi superada con éxito.

Ó día seguinte pola mañá, non moi cedo, partimos para completa-la conquista de Jaén, neste caso tan só iámo-los varóns da familia, xa que as mulleres estábanse a preparar para importante festa da tarde-noite. Xa pola noite, algúns de nós volveriamos a Jaén para facer noite, mentres que os outros volverían á casa onde tiñamo-las nosas pertenzas. Pero parece que é tradición nesa zona facer controis de alcolemia, así que novo control; e de novo pasado con éxito.

Chegado o domingo comezou a peregrinaxe cara o Norte, algúns a primeira hora da mañá, outros ó mediodía e os máis novos, tra-la sesta.

Velaquí temos unha foto do noso cronista dende o cume no que está situado o Parador, onde se podía ver toda a cidade de Jaén ós pés dos Madarnás.

Primeiro premio para os Madarnás

noreply@blogger.com (nhf) — Fri, 01 Aug 2008 18:18:00 +0000

Pois sí, despois de certo tempo facendo pequenas prácticas no eido da animación, por fin podemos comezar a recolle-los froitos deste traballo. Nesta ocasión tratábase dunha páxina na que solicitaban vídeos de apoio ó árbitro español que representaba a España na pasada Eurocopa. A miña afinidade coa arbitraxe e a posibilidade de levar un premio sen moito esforzo, fixo que decidise facer un vídeo. Non é que tivese moito mérito leva-lo premio, xa que eran 20 lotes para 31 candidatos, pero o importante é ese pequeno recoñecemento ó tempo perdido en xogar con estas cousas.

Como se pode ver na imaxe que hai embaixo, o lote está constituido por accesorios deportivos da marca Umbro. Trátase de moitas mochilas e semellantes, gorras, botas de fútbol sala, unha camiseta, unha chaqueta de chándal e un lote de calcetíns.

Aqui poño unha desas imaxes que tanto gustan: O Yonyi arrolándose no seu premio como se de Sir Oinkcelot (gran amigo de Richard Nixon) se tratase. O feito merecíao, xa que é o primeiro premio que levan os Madarnás.

Os Mandarinas

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 29 Jul 2008 11:19:00 +0000

Nestes tempos de globalización as falsificacións inundan os mercados. Todo producto cun pouco de prestixio acaba tendo a súa copia, é como non podía ser doutro xeito, o blogue dos Madarnás tamén está a ser froito desta afrenta contra a propiedade intelectual.

Neste caso trátase dun blogue "homónimo mexicano non sindicado" que aparece baixo o nome dos Mandarinas. Habería que consultar cun experto, pero considero que claramente estamos ante un caso de plaxio, xa que os escritores da bitácora fanse chamar: O4x4, Ricardo, Gaby e Jürgen, e ademais a estética e sospeitosamente parecida.

Como unha imaxe vale máis ca mil palabras, deixovos unha captura de pantalla sacada esta mañá do meu navegador, para que vexáde-las similitudes.

¡¡¡Isto é a guerra, imos facer zume dos Mandarinas!!!

A campaña do encoro de Buendía

noreply@blogger.com (nhf) — Mon, 28 Jul 2008 11:25:00 +0000

Tras un breve período retomando forzas e mudando a pel trala dura conquista do Tormes, os Madarnás volveron conquistar un novo territorio. Nesta ocasión trátase do encoro de Buendía, importante enclave fluvial no trasvase "Tajo-Segura". Esta operación levaríase a cabo baixo o nome en clave de "Despedida do Daivilín".

A empresa semellaba difícil, polo que houbemos de xuntar tódolos recursos dispoñibles. Ó tratarse de temas hidráulicos, decidimos buscar un experto que nos asesorase, e que mellor opción que recurrir ó fillo adoptivo dos Madarnás, Aitor. Unha vez formado o equipo, tan só restaba atopar un emplazamento dende onde comeza-la conquista. O punto elixido foi o pobo de Jabalera, situado a uns escasos 10 Km do encoro.

Para a conquista deste terreo foi preciso un gran despregue de medios, xa que fixemos desembarcos en piragua, saltos ó vacío dende 5 ou 6 metros, e contamos con unidades motorizadas para ir polas agrestes sendas. Mentres que para a defensa contra posibles elementos hostís tan só dispoñiamos de arco e frechas, o que fai máis épica a nosa xesta.

Afortunadamente non hai moito que salientar no parte de guerra, tan só as contusións e pequenas feridas típicas destes casos, que pouco a pouco van curando.

A conquista do Tormes

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 10 Jun 2008 09:14:00 +0000

A pasada fin de semana o Yonyi retomou o seu espírito conquistador embarcándose nunha aventura por unha parte da ribeira do río Tormes, a carón da serra de Gredos.

A paisaxe era bucólica, o río Tormes no lado esquerdo, os prados dunha intensa cor verde, máis aló estaban as montañas, e xa no fondo, podíanse ver algúns cumes nevados. Esta bela estampa non facía presaxiar que se tivese que sofrer tanto para poder conquistar un novo territorio para os Madarnás. O sacrificio xa comezou a primeira hora da mañán, xa que houbo que erguerse antes que calquera día laborable. Tras dúas horas e media de viaxe, emprendeuse a marcha baixo un sol de xustiza, unha marcha de algo máis de 12 Km. No camiño houbo que loitar contra as silvas, a lama, e ata cun conato de motín de Enxeñeiros, pero ó final, o sangue non chegou ó río.

Velaquí temos a imaxe, que pasará a posteridade, na que o Yonyi chanta o estandarte reclamando os seus dereitos sobre ese territorio:

Esta conquista tivo o seu custo, xa que agora o Yonyi ten os brazos e maila faciana dunha cor rubia intensa. Pero aínda así, mereceu a pena.

Crise humanitaria pola escaseza de paraugas

noreply@blogger.com (OrDousxDous) — Sat, 31 May 2008 17:34:00 +0000

Galicia, superpotencia mundial no eido da pluvioloxía, pon os seus excedentes de paraugas a disposición dos máis necesitados.

Por un mundo mellor, FREE UMBRELLAS.

Unha de cubículos 2, hipercubículo

noreply@blogger.com (nhf) — Wed, 21 May 2008 15:05:00 +0000

Xa que nunha entrega anterior OrDousxDous nos amosara o seu lugar de traballo, agora toca corresponder cunha invitación para coñece-lo meu lugar de traballo de forma virtual.
Dende o principio dos tempos hai diversas clases ou castas, no noso caso a escada social está composta por dous chanzos, os propios e mailos alleos.

En primeiro lugar vouvos amosar como é un posto de traballo dun propio:

Na imaxe pódese apreciar que teñen un soporte para poñe-la caixa do PC, ademais teñen uns caixóns no que garda-las súas pertenzas e documentación. Tamén existe un pequeno tabique para separa-lo teu espacio do de enfronte.

Na seguinte imaxe temos un antigo posto de alleo, que agora está en vías de extinción:

Non se pode ver ben na imaxe, pero neste caso non hai ningún tipo de caixón, polo que a meirande parte dos papéis teñen que estar por riba da mesa, ó igual cas CPUs. O deseño da mesa é moito máis sinxelo e non hai ningún tipo de elemento que delimite o espacio entre alleos. Outra diferencia que atopamos é que mentres as manadas de propios agrúpanse de seis en seis, no caso dos alleos pode chegar a haber 9 no mesmo espacio.

A última moda é expoñe-los alleos en vitrinas, coma se de trofeos se tratase:

Nesta vitrina que se podería calificar como hipercubículo, sitio onde me mudei xa vai unha semana, estamos seis persoas, aínda que na imaxe tan só hai postos dous equipos. Como se pode apreciar, calquera atisbo de comodidade foi eliminado. A concentración de xente fai que a temperatura que vai na sala sexa sempre de 3 ou 4 graos máis que fóra dela. Para poder te-las nosas cousas, formamos un pequeno grupo de resistencia, facéndonos fortes e apropiándonos dun pequeno armario que hai fora da sala. Ata fai dous días o meu sitio era de espaldas ó cristal, de xeito que calquera que pasase por alí podía ve-lo mesmo ca min no meu ordenador sen eu darme de conta.

E ata aquí chega o noso "tour", espero que desfrutasen da visita.

Outra Estrea no Millo ...

noreply@blogger.com (nhf) — Wed, 07 May 2008 09:10:00 +0000

Nos últimos anos a crise de ideas en Hollywood fixo que se tivesen que retoma-los clásicos e aparecesen centos de "remakes". Madarwood, a meca do cine deste lado do río, trata de estares sempre na vangarda, participando tamén do fenómeno dos "remakes".

Evergreen Entertainment marcouse o obxectivo de facer unha versión dunha obra de culto que obtivera grandes críticas. Coma non podía ser doutro xeito a obra escollida é "Prejubilame".

A estrea oficial do vídeo farase ó mediodía na páxina de "adiosalosveinte", propondo un xogo no que a súa correcta resolución terá coma premio a aparición de URL do vídeo; mentres que a idea e mañá publica-lo vídeo directamente na web.

O departamento de Mercadotécnia considera que é preciso que se faga unha preestrea invitando á "beautiful people" para darlle caché ó tema. É que "people" máis "beautiful" que os Madarnás, é que mellor lugar para face-la preestrea que iste blogue.

Así que sen máis preámbulos, xa podedes desfrutar de "Prejubilame Toons":

A fin do Leopoldismo

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 06 May 2008 08:30:00 +0000

Fai algún tempo comentara que no traballo tiñamos a extraña afección de enviarlle correos a unha compañeira que está a piques de cumpli-los trinta. Pero no entorno tecnolóxico no que nos movemos iso non nos enchía, xa que non permitía ningún tipo de interactividade, así que decidimos complicar un pouco a cousa e xerar un blogue no que se puidese segui-la conta atrás en tempo real e participar de forma máis directa. Nacendo así "adiosalosveinte".

Ademais da funcionalidade principal, aproveitamo-la súa existencia coma foro para promove-las nosas ideas máis absurdas. Unha mostra é o "Clube de Fans de Calvo Sotelo" (CFCS), no que se atopan diversas obras baseadas na súa persoa. A pena é que esta fin de semana tivémo-la mala sorte de que morrese. Algúns acúsannos de gafes, xa que ninguén se lembraba del ata que comezamos coa web.

Hoxe rematan os días de loito oficial, e teño un compañeiro que leva dende o luns coa bandeira a media hasta.

P.D: Se queredes deixar comentarios sobre as fotos ou darlle ánimos á miña compañeira, tedes completa liberdade.

Unha de cubículos

noreply@blogger.com (OrDousxDous) — Thu, 10 Apr 2008 19:52:00 +0000

Bueno Yonyi, xa che dixera que tiña isto preparado o outro día, pero as poucas ganas de pórme diante do ordenador, despois de pasar todo o día diante dun, son moi malas de superar. Pero aquí vai.

Supoño que ti e máis eu somos os únicos EM que coñecemos os perigos do misterioso Síndrome do cubículo crónico, no que moita xente ve reflectida as consecuencias dunha dura vida dedicada a traballar cos ordenadores nunha oficina.

Os que non coñecían este arrepiante mundo, estarán pensando o afortunados que son por non teren que traballar nestas instalacións que parecen saídas das cuadriculadas mentes do Partido Cuadrado. Pola contra, os que o coñecedes estaredes a pensar que é o que hai, e que hai que levalo como mellor se poida, pois non é por asustarvos, pero aínda PODE SER PEOR!!!!.

Si, esa mesa é real, tan real que é a miña. Existe unha tirada completa de fotos sobre o meu hábitat laboral, pero non quero que teñades pesadelos nin que sufrades por min, así que gardareinas para unha mellor ocasión, pero que saibades que por riba hay un estante cheo de manuais que ameaza con me caer na cachola.

O canto do parrulo

noreply@blogger.com (nhf) — Fri, 04 Apr 2008 11:04:00 +0000

Como se dunha galería de tiro ó pato se tratase, o tempo pasa e chega un momento no que o "parrulo" das deceas ten que caer e deixar paso ó tres. Trátase da primeira das crises sobre a idade, que algún de vós está a piques de pasar, e a outros tampouco é que nos quede moito.

No traballo temos unha compañeira que se atopa nesa situación e que non o leva demasiado ben. Para facilitarlle esa difícil transición algúns do traballo estamos a facer unha labor psicolóxica tratando de que se vaia afacendo á idea e por iso cada mañán envíaselle un correo no que se recorda o número de días que faltan para chegar ó seu aniversario. O correo está dirixido dende unha conta que se chama "adios a los veinte" e contén o número de días que quedan, un texto para lle dar ánimos e unha imaxe que ten relación co texto, por exemplo unha momia, unha dentadura postiza ou un bote de antienrugas.

Coa fin de ameniza-la espera ata que chegue o día, Evergames deseñou un xogo de coñecementos en Excel no que se pretende ver o coñecemento da xente en cousas obsoletas. Como gracia tiña que a última imaxe era a da propia compañeira, pero por temas de dereitos de autor, na versión oficial é substituida por outra imaxe.

Despois de fase de probas pertinente, empregando ós compañeiros como "beta-tester", dende hoxe o xogo está a disposición do gran público. Recoméndase que os máis novos xoguen baixo a supervisión dun adulto, xa que posiblemente non teñan a experiencia suficiente para resolve-lo enigma.

Para descarga-lo xogo, premer na imaxe

"Prejubilame"

noreply@blogger.com (nhf) — Fri, 14 Mar 2008 20:31:00 +0000

Tralo éxito acadado en anteriores ocasións coas fotomontaxes e presentacións, nesta ocasión no traballo tiñamos que superarnos, xa que a ocasión era moi especial, tratábase dunha prexubilación.

Uns meses atrás meus compañeiros xa fixeran unha pequena homenaxe creando o politono “Prejubílame”, e agora que a prexubilación se acadara, tocaba facer unha boa homenaxe, xurdindo a idea de facer un vídeo musical da canción. Con ista fin involucrámonos tódo-los membros do departamento, xefes incluidos.

Tras varias sesións de grabación e montaxe, chegara o gran día da estrea do vídeo. Pola alfombra azul (vermella ou laranxa están vetados) pasaron multitude de personaxes, seguramente máis de vinte. Algúns ían normal, e outros todos engalanados. O Yonyi vestía uns elegantes vaqueiros de cor azul dos deseñadores H&M, unha camisola gris marengo coas mangas de corporativas cores, do prestixioso Carrefour, e unha garabata vermella de H&M.

A proxección foi moi emotiva, sendo ben acollida tanto pola crítica coma polo público.

Dende onte xa está dispoñible para a súa distribución, así que se os organizodores do XXXII Festival do Daivilín considerano oportuno, no programa haberá unha proxección do vídeo seguido dunha charla-coloquio cun dos membros do equipo técnico.

Estou Mallado

noreply@blogger.com (nhf) — Fri, 08 Feb 2008 08:38:00 +0000

Hai algún tempo xa escribín sobre os proxectos desenvolvidos por Potrosoft no eido das despedidas de compañeiros. Onte pola noite tivemos a tradicional cea na que se homenaxeaba ós devantidos compañeiros. O tema estivo moi ben xa que sobrou algo de comida (imprescindible en calquera comida que se precie), ademais a comida estaba saborosa. Por outro lado, estivemos toda a cea a rir a cachón, case que temos maniotas na queixada.

Unha vez rematada a cea, chegou a hora das copas, momento no que se establece unha relación inversamente proporcional entre o tempo transcorrido e o número de xente. Tralo peche do penúltimo local, tan só quedabamos catro dos vintesete que comenzarámo-la noite. Unha última copa e chega o momento do almorzo, xa estamos tres. Finalmente acompañamos a un dos compañeiros ata casa, e como xa estaba o Metro aberto, pois os dous que quedabamos decidimos ir ó traballo, xa que se iamos descansar, ó mellor xa non nos erguiamos a tempo.

Así que estou no traballo, escribindo para non quedar durmido, esperto dende hai máis de 24 horas. É a primeira vez que vou de reenganche, e é unha experiencia bastante dura.

Pero todo esforzo é pouco para que a Humanidade poida desfrutar as 24 horas do día dun dos Madarnás.

Oda á pingueira da cociña

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 29 Jan 2008 12:57:00 +0000

Venres pola mañá érgome cedo,
de súpeto, humidade no piso,
algo pasa, estou seguro diso,
meu corpo percorrido polo medo.

A tristura fíltrase polo teito,
bágoa tras bágoa de saudade,
estigmas na parede de humidade,
fervenza de pena. Non estou afeito.

Tan só palabras, xestos, aloumiños,
agora está tranquila, xa non chora.
Prometo que miña volta non tarda.

Toca separa-los nosos camiños,
o traballo espera, de partir é hora.
Mais sei que na casa Homer agarda.

P.D.: A mancha de humidade, non vos ten certo parecido a alguén?. Inclúese unha posible resposta, onde falta o nariz. Se alguén ten outra proposta, podemos facer un concurso.

Parafuso de Arquímedes

noreply@blogger.com (nhf) — Tue, 22 Jan 2008 15:16:00 +0000

Nunha reflexión anterior preguntábame ata onde podería chegar no meu actual posto de traballo. Coido que tralo acontecido a pasada semana, nunca acharei a resposta.

Coma se dun parafuso de Arquímedes se tratase, o surrealismo semella non ter fin.

Despois do éxito acadado na anterior festa de despedida dun compañeiro, Potrosoft Madrid colleita un novo triunfo nesta complexa disciplina. O salientable nesta ocasión é que as fotomontaxes estaban patrocinadas polo meu xefe, del foron tanto a iniciativa coma a temática. Tiña máis repercusión que algún dos proxectos nos que participo, xa que cada 15 ou 20 minutos tiña a un dos meus xefes preguntando polos progresos e vendo a evolución, coma se dun "ping" se tratase.

No caso de non sentirme valorado polo meu traballo, sempre me queda a opción de empina-lo cóbado, xa que semella que fomentan esta práctica dende a empresa. O pasado xoves nunha das cafeterías do complexo tiñamos degustación dunha bebida espirituosa, servida nun pequeno vaso de galleta con chocolate, e cunha botella de 50 ml como agasallo.

Eu prosigo coa introspección namentres a roda do destino segue a xirar preparandome novas sorpresas. ¡¡¡Oráculo de Deiv-I-Leen, váleme!!!

Husqvarna

noreply@blogger.com (OrDousxDous) — Sat, 19 Jan 2008 19:42:00 +0000

Sempre me chamaron a atención estes carteis de Husqvarna, lémbroos de toda a vida, coma un que hai indo cara a Domaio tras pasar a ponte de Rande. Cada vez que pasaba por alí, quedábame mirando apampado durante os poucos segundos que era visible dende o coche. Aquela chapa azul era un total misterio, pola súa estraña ubicación (algo que as carecteriza como se ve no vídeo) nun muro de formigón á beira da estrada, e pola súa falta de significado, o debuxo dunha ferramenta non é que dixese moito.

Oráculo de Deiv I Leen

noreply@blogger.com (OrDousxDous) — Mon, 07 Jan 2008 19:54:00 +0000

Dende o comezo dos tempos o home sente unha profunda preocupación e interese por coñece-lo futuro. Ata nós chegaron relatos e lendas dos máis importantes feitos relacionados coa clarividencia, coma son o Oráculo de Delfos, as profecías de San Malaquías, as centurias de Nostradamus ou o acerto do Premio Gordo por parte de Anthony Blake.

Entre os centos de habilidades dos Madarnás está a clarivedencia, e mediante uns recentes estudos lograron recupera-la tradición Celta na arte da adiviñación. Todo isto foi posible grazas a aparición de dous códices:

-"El códice del corazón y bolsillo lleno", trata sobre amores e os cartos, sendo orixinario da zona de Escocia. Na península cómezase a coñecer no século XVII grazas o traballo de tradución gaélico-castelán realizada por Green Quevedo.

-"Tratado de menciña e sabiduría celta", esta obra trata sobre a sabedoría popular da época celta en temas do corpo, e as regras que debían rexi-lo día a día. O texto de orixe bretona chega ata nós en galego por mor do traballo desenvolvido por CastelGreen.

O sabio Deiv I Leen recolleu o coñecemento destas dúas xoias dos máis grandes literatos, coñecidos na cultura Madarnás como Irmáns Green, logrando unificar tan magno coñecemento. Grazas ó cal "El Oráculo Celta de Deiv I Leen" é capaz de dar unhas recomendacións para o mellor vivir, adaptadas a cada persoa e día.

Agardamos que a Forza sexa con vós e que estes sabios consellos vos guíen pola boa senda.

Clica na imaxe para descargar o oráculo.

NOTAS:
1- Por erro no uso do servizo, por agora hai que descargalo premendo no cadro de abaixo.
2- Para un correcto funcionamento, é preciso habilita-las macros en Powerpoint, para isto hai que ir a "Herramientas->Macro->Seguridad" e activa-la opción de seguridade media. Así cando se execute o pps, preguntará se aceptámo-las macros, habendo que premer en "Habilitar macros".