Evlilik İle İlgili Bilgiler

Çiftlerin Üzerinde En çok Kavga Ettiği 17 Sıradan Konu

2014-09-30T15:45:00.000-07:00

Belli bir sürenin üzerinde devam eden birlikteliğiniz varsa birazdan okuyacağınız satırlar size tanıdık gelecek. Başkası anlatsa “aman ne var bunda?” diye küçümseyebileceğiniz bu nedenler aslında ara sıra sizi de öfke çukuruna düşürür. Sonucu en azından evdeki ses seviyesinin yükselmesine neden olabilecek durumlara bakmaya hazır mısınız?
1-Diş macunu tüpü ile ilgili kavgalar tüm birliktelikler için geçerliliğini korur. Kim dış macunun kapağını kapamadı? Neden tüpün ortasına bastın yine?
2-Banyoda kirli sepeti olduğunu hatırlatma zorunluluğu. Kanepe, masa ve yatak altından toplanan kirli çorapların yarattığı elektro manyetik alanın sinirler üzerinde yarattığı patlama etkisi…
3-Bulaşık makinasını hep aynı kişinin boşaltıyor olması gerçeği…

4-“Aşkım ….mız kalmadı mı?” Soruya mazur kalanın aklından geçenleri yazmaya elim varmaz.
5-Çocuğun spor kurslarına ya da arkadaş doğum günlerine götürülmesi.

6- Yatak odasında duyulan horultu sesleri. Kimden çıktığı önemli değil…
7-Her türlü gaz çıkarma.
8-Otomobille bir yere giderken sürücüye yapılan her türlü müdahale.
9-Otomobille bir yere giderken sürücü koltuğundaki eşin uğradığı kişilik değişimi.
10- Eşlerden birinin (genellikle erkeğin) gidilecek adresi şaşırmasına, diğer eşin (genellikle kadının)verdiği tepki…
11-Evden çıkarken kim daha önce hazırsa diğerine uyguladığı psikolojik baskı.
12- Tuvalet kâğıdı bittiğinde yenisini kimin taktığı…
13-Tatilde ne yapılacağı…

14-Çocuk veya çocukları kimin şımarttığı…
15-Çocuk veya çocukların kime benzediği…
16-Eşlerden birinin uyurgezer olması…
17-Eşlerin birbirinin arkadaşları hakkında yaptığı yorumlar…

Evlilik Öncesi Konuşulacak Konular

2014-09-30T15:37:00.000-07:00

Para: Evlendikten sonra artık ortak bir bütçeniz olacaktır. Ancak para harcama alışkanlıklarınız birbirinizinkine uymayabilir. Bu yüzden dikkat etmeniz gereken noktalar vardır. Eğer çalışmayacaksanız, eşiniz size günlük ev harcamalarının dışında da para bırakmalıdır. Ayrıca çalışmamanız paranın kontrolünün eşinizde olmasını gerektirmez. İlerki planlarınız için, örneğin ev almak, taksit ödemek gibi, sizin de paranızın ne durumda olduğundan haberdar olmanız gerekir. Eğer siz de çalışacaksanız, her ikiniz de kazandığınız parayı ortak bir hesaba yatırabilirsiniz. Ancak kendiniz için para biriktirmek gibi bir niyetiniz varsa, her ikiniz için özel bir hesap açtırıp, her ay buraya belli bir miktarda para yatırabilir ve kalanı, ortak hesaba aktarabilirsiniz. Ortak hesaptan yapacağınız harcamalarıysa birbirinize haber vermenizde fayda vardır.

İş bölümü: Bütün erkekler ev işlerinde annelerine ne kadar yardımcı olduklarını, her zaman kendi işlerini üstlendiklerini söylerler. Ancak iş gerçeğe döküldüğünde, durumun sandığınız gibi olmadığını görebilirsiniz. Bu konuyu önceden konuşmalı, sizin ütü yapıp, yemek hazırlamak için değil bir yuva kurmak için onunla evlendiğinizin altını çizmelisiniz. Şüphesiz çalışmayıp, ev kadını olmayı tercih ettiğiniz takdirde ev işlerinin büyük sorumluluğu sizde olacaktır. Ama bu, müstakbel eşinizin size kesinlikle yardım etmeyeceği anlamına gelmez.

TEADDÜDÜ ZEVCÂT (Dörde Kadar Evlilik)

2014-08-15T16:30:00.001-07:00

İslâm kanunlarının yürürlükten kaldırılmasından sonra hakim kılınan Roma hukuku, evlilikte tek kadını şart koşmuştur.
Gerekçeleri bir ceviz kabuğunu doldurmayacak kadar yüzeyseldir.
Meselâ, kadın-erkek eşitliğinin kabul edilmesinden sonra ailede de karı koca eşitliği de bunun tabii bir sonucu olarak görülmüştür.
Diğer bir sebep olarak da çok evli erkeklerin kadınlarından bir kısmını ihmal ettiği ileri sürülmüştür ki bu iddianın bel kemiğini teşkil eder.
Fakat insanları İslâm'ın yönettiği bir toplum içinde ve o toplumun şartları dahilinde düşünürsek yukarıdaki iddia kendiliğinden geçerliliğini yitirmektedir.
İslâm'ın hakim olmadığı bir dönemde İslâmi bir uygulamanın mahzurlar doğurması ve müslümanların zor durumda kalmaları İslâm'ın eksikliğinden değildir. Esasinde İslâm bir konuda emir verirken ortamı da ona göre düzenlmer. Yapılması imkansız olan bir şeyi kesinlikle tabilerine emretmez. Fakat düzenin değişmesiyle ortam değiştiği takdirde ve İslâmi bir hayat sorun olmaya başladığı takdirde bunun sorumlusu İslâm olmayıp İslâmi ortamın devamının sağlayamayan müslümanlardır. Bu durumda çeşitli fetvalarla kaçamak aramaları değil tüm güçlerini sarfederek İslâmi ortamın yeniden kurulmasını sağlamaları gerekir.
Burada ileri sürülen "çok evli erkeklerin kadınlarını ihmal etmesi" de sadece İslâmi şartların mevcut olmadığı ortamlarda söz konusudur.
Çağımızda bol bol vuku bulan bu ihmalkarlıktan dolayı İslâm sorumlu tutulamaz. Çünkü ihmalkarlığı önlemek için yargı yetkisi onun emrine verilmemiştir.
Teaddüdü zevcat her zaman için mümkündür. Ayrıca bir takım şatlar vardır ki bu durumda teaddüdü zevcat erkek için kadın için veya toplum için zaruri duruma geçer.
Bunlardan birincisi erkek ve kadın nüfus oranları meselesidir.
Doğumlarda erkek kadın oranı umumiyetle sabittir. Fakat tarih boyunca devam edegelen savaşlar, iş kazaları ve diğer bir çok sebeplerle erkek nüfusu daima azalmış, kadın nüfusu ise hiç bir engelle karşılaşmaksızın süratle çoğalmıştır. Bunun sonucu toplumda erkekler daima kadınlardan az olmuşlar, aralarındaki oranlamada daima kadın tarafı ağır basmış, bu durum bazan -1. ve 2. dünya savaşlarında olduğu gibi- erkeklerin 1/4 oranına düşmelerine kadar farklılaşmıştır.
Şu anda da bu fark iki erkeğe üç kadın düşecek kadar azımsanamıyacak bir farkla sürüyor.
Bu durumu çeşitli istatistiklere bakarak öğrenmek oldukça kolaydır. Modernistlerin gözden gizlemeye çalışmalarına rağmen bu fark kolaylıkla anlaşılacak bir şekilde ortadadır.
En azından şöyle basit bir gözlem size bu gerçeği isbat etmeye yeterlidir. Çevrenize baktığınızda evlenmemiş bir erkek kesinlikle göremezsiniz. Ama dul kadın yahut evde kalmış kız sayısı sayılamıyacak kadar çoktur. Bunların üzerine bir de umumhanedeki fahişelerin yekunu eklendiğinde rakam oldukça büyüyecektir.
Üstelik bu güne kadar hiç bir ülkede erkek nüfusunun kadın nüfusunu aştığı görülmemiştir.
Yarım yüzyıldır herhangi bir savaş geçirmesine ve büyük nüfus kayıplarına uğramamasına rağmen Türkiyede'de de durum böyledir.
Bu durum teaddüdü zevcât'ın toplumsal bir zaruret olduğu sonucunu doğurur.
Eğer böyle bir toplumda -ki bütün toplumlar böyledir-her erkek bir kadınla evlenecek, daha fazlası yasaktır denilirse bu söz, diğer arta kalan kadınlara; siz başınızın çaresine bakın yani, resmen fuhuş yuvalarına teslim olun demektir.
Bu durumda İslâm toplumunda kadın için iki şık sözkonusudur. Ya bir evin ikinci ve üçüncü hanımefendisi olmak, veya yalnız yaşamaya razı olmak. Cahiliyye toplumlarında ise üçüncü şık devreye girer, fahişeliğe itilmek, veya metres olarak bir erkeğin ilişki kurduğu ikinci kadın olmak ki namı diğer fahişelik!..
Fahişe veya metres olmaktansa bir evin ikinci hanımı olmak şüphesiz aklı başında her kadın için de tercihe şayan bir şıktır. Hele hele evliliğin yaygın olduğu, ikinci, üçüncü ve dördüncü kadınların aynen birinci kadının sahip olduğu haklara sahip oldukları, ihmal edilmek gibi şıkkının sözkonusu olmadığı bir toplumda bu cana minnet bir durumdur.
Olayı bir de kadının vücut yapısı açısından ele alalım. Kadın cinsel yaşamda erkeğe nazaran üç yönden eksiktir.
Birincisi her ay vuku bulan aybaşı halidir ki üçten ona kadar uzaması mümkün olan bu günlerde müslüman bir erkeğin kadınına yaklaşması haramdır.
İkincisi çocuğun doğumu esnasındaki hamilelik ve lohusalık halidir ki yine bu lohusalık hali de bir günden kırka kadar uzanabilir. Aynı şekilde bu lohusalık günlerinde de müslüman bir erkeğin kadınına yaklaşması haramdır.
Üçüncüsü de kadının ortalama elli yaşlarını aştıktan sonra hayız ve nifastan kesilme -çocuk yapma kabiliyetini yitirme-halidir.
Kadın neredeyse ömrünün yarısını işgal eden bu zaafıyet zamanlarında cinsel gücünü yitirerek kocasının arzularına cevap veremeyecek duruma düşer.
Bu durumlarda erkek cinsel yönden tatmin olamadığı için büyük bir huzursuzluğa düşer. Şayet çok evliyse bu durumlarda herhangi bir problem çıkmaz. Hem erkek tatmkin olur, hem de kadının bedenen ve ruhen dinlenmesine imkan sağlanmış olur.
Aksi takdirde erkek tatmin olabilmek için başka yollar arar. Bunlar hiç şüphesiz gayri meşru yollardır.
Bu esnada ona sabretmesi tavsiye edilebilir ama gerçekçi olarak düşündüğümüzde o erkeğin aklından hiçbir şey geçirmeden sabredebileceğini kimse garanti edemez.
Özellikle toplumun böylesine karışık olduğu kadınların kendilerini sürekli erkeklere arzettiği bu durumda erkeğin hali oldukça zordur.
Toplum yapısı müsait olduğu için doğrudan zina fiilini işlemese bile kendisini katiyyetle el zinasından, göz zinasından, dil zinasından ve kalp zinasından muhafaza edemez.
Bu aile yapısının bozulması için atılan bir adımdır. Gözü dışarıya, yabancı kadınlara kaymaya başlayan bir erkeğin ailesine sadakat göstermesi onları en saf sevgiyle severek koruması düşünülemez. Aynı şekilde kocasının gözlerinin artık kendisini görmediğini anlayan bir kadın da toplum yapısının ve karakterinin yönlendirmesiyle sadakatsizliğe doğru ilerleyecektir.
Şimdi modernistlerin teaddüdü zevcati ileri sürerek İslâm hakkındaki samimi inançlarını sarstığı zavallı bacılarımıza bakalım:
Zihni bulandırılmış zavallı bacımız, kocasının ikinci evliliğini ölüm kabul eder. Ve çoğu kez evlilikleri çocukla teyit edilmiş olsa bile böylesi durumlarda kocasından ayrılmakta tereddüt etmez.
Fakat kendi acziyeti sırasında, kocasının arzularını tatmin edemediği sırada, onun ne yaptığını arzularını nerelerde tatmin ettiğini bilemez. Onun tam birleşmeye varmayan öncül ilişkilerine ise göz yummak zorunda kalır. Hatta onu biraz da haklı görür.
Ne acı ve ne iğrenç ki kadın kocasının haram münasebetine göz yumarken helal ilişkisine kıyamet koparır.
Halbuki kocasının evlenmesine müsaade etse, hem kendinden arta kalan vaktinde onun harama gitmediğinden emin olacak hem de giderek aileden kopması mümkün olan kocasını kaybetmeyecektir.
Kadınından doyuma ulaşamayarak başka kadınlarla ilişki kuran erkekler son zamanlarda magazin gazetelerinin mahşetlerinden eksik olmayan vakıalar durumuna gelmiştir. Böyle bir durumda, kocasının helal ilişkisine izin vermeyen kadın, aile yuvasının yıkılmasıyla ortada kalacak üstelik zani bir adamın karısı olma lekesini ömrü boyu alnında taşıyacaktır. Daha da kötüsü, sahip çıkanı olmazsa aynı âkibete sürüklenebilecektir.
Başka bir açıdan düşünecek olursak bir evde en az iki kadın olması zaruridir. Kadınlardan birisinin hastalanması, hamile olması durumunda bir bakıcıya mutlaka ihtiyaç duyulacaktır.
Kumaların birbirleriyle olan geçimsizlikleri toplumumuzda darbı mesel haline geldiği için kamuoyunda umumen bir evde birden fazla kadının geçinemiyeceği sabit fikir halini almıştır. Fakat bu sabit fikir asla gerçeği ifade etmez. Bunlar yalnızca toplumumuzda yüz yıla yakın bir zamandır süren uygulamanın aksi tesirleridir. Bu izler uygulama değiştirildiği takdirde derhal silinir.
Hasta ile hizmet eden arasındaki ilişkiyi bu sebepten bir kuma olarak değil de kişi bir süre kendi hastalığında kendisine özenle bakmış vefakar bir dost olarak düşünmemiz gerekir.
Böyle durumlarda iki eş birbirine kolaylıkla yardımcı olurlar.
Böylece aile bütçesinde mühim bir iktisat yapılmış olduğu gibi hastaya iyi bir bakım da yapılmış olur.
Şu an kadınımız büyük bir buhran içindedir. Daima içinde bir yalnızlık hisseder. Her an sokağa çıkmak, insanlarla ilişki kurmak, gezmek, tozmak ister. Yahut yalnızlığını televizyonla, gazeteyle, magazinle, oyunla veya dedikoduyla geçirmeye çalışır.
Fakat bütün bunlar hiçbir zaman sonuç getirmez, İslâm toplumu bunu teaddüdü zevcatla halletmiştir.
Bilindiği gibi müslüman kadının acil sebepler dışında sokağa çıkmasına izin yoktur.
İslâm bu emri verirken, uygulama ortamını da hazırlamıştır. Evdeki kadını asla yalnız bırakmamış ona bir veya bir kaç arkadaş temin etmiştir. Böylece evdeki kadınlar birbirleri arasında tatlı bir uyumla hoş bir gurup oluşturmuş, günlerim, gecelerini başka bir eğlentiye ve sokağa ihtiyaç hissetmeksizin hoşlukla geçirmişlerdir.
Bu nedenle ondört asır boyunca teaddüdü zevcâtın uygulandığı İslâm toplumunda kadınlar hiç birzaman evde sıkıldıklarını iddia etmemişler aksine binbir gece masallarını doğuran bir huzur ortamı içinde yaşayadurmuşlardır.
Geçim meselesi de düşündüren bir konudur. Şimdi siz bana şöyle sorabilirsiniz. Erkeğin dört kadını olabileceğini söylüyorsun, üstelik kadınların çalışmasını da reddediyorsun.
Bu ne perhiz, ne lahana turşusudur?
Size önce basit bir hesap çıkaralım;
Dört kadının bir erkekle evli olmadıklarını düşünün. Erkekle bir kadın bir ev, diğer üç kadın da (namuslarını muhafaza edebilirlerse) üç ayrı ev olacaklardır.
Ev adedi çoğaldıkça masrafın da astronomik olarak artacağını hepiniz bilirsiniz veya kolaylıkla anlayabilirsiniz.
Mesela, oğlunu okumaya yollamış bir babayı düşününün. Evinin ilk masrafı yüz birimse bu oğlunun gitmesiyle hiç azalmayacak, taş çatlasa doksan birime düşecektir.
Büyük şehirdeki oğluna ise buna oranla en az otuz birim, hatta elli birim, bazan yüz birim para yollamak zorunda kalacaktır.
Çünkü, memlekette kendi evi varsa bir de giden oğlu için ek olarak ev kirası ödeyecektir. Onun için ev döşeyecek, mutfak takımı düzecektir. Evden kopan her kişi için ister büyük ister küçük olsun bir kat daha masraf yapılacaktır.
Tekrar baştaki kadınlara dönelim. En basitinden bu dört ailenin evinde dört tencere, dört dolap, (Buzdolabı, kardolabı vs.) ve dört çamaşır makinası olacaktır.
Ama ev birleştiğinde kaşık sayısı, elbise sayısı gibi şeyler azalmasa da yekun teşkil eden ağır eşyalardan büyük bir tasarruf sağlanacaktır. Böylece umumi refah dört kat daha artacak yıllardır kavgası yapılan milli gelir otomatikmen dört kat daha artacaktır.
Gelelim çalışma mevzuuna, eskiye, İslâmı aile hayatına uygulayan insanların asırlarına baktığımızda orada şimdi yabancısı olduğumuz bir çok şaheserler gözümüze çarpar.
Mesela şimdi ancak belli birkaç köye kadar inen ve özelliğini kaybeden halı sanatı -ki bu sanat o zamanlar dünya çapında meşhurdu- o zaman tüm köylerde yaygındı.
Sırf bu el sanatlarım getirdiği gelir bir çok aileleri ihya etmekteydi.
Teknolojik gelişmenin arttığı çağımızda ise kadınları evde çocuklarının yanında yapabilecekleri işler eskiye nazaran oldukça astronomik rakamlara ulaşmıştır.
Meselâ seri imalat yapılan bazı yerlerde bir toplu iğnenin takılması, (binlerce elbiseye) bir etiketin yapışması, bir kutunun montesi, evlere kaydırılabilirdi.
Böylece hem kadın sokağa çıkmaksızın geçimini sağlar hem de bu işlerin işgal ettiği binlerce atelye daha değişik şeylerde kullanılabilir.
Sadece bu boşalan atölyelerden elde edilen tasarrufu hesaplaşanız milyarlara ulaşır. Bu tasarruf, hem işçileri hem işverenleri hem de devlet bütçesini ihya eder.
Ayrıca evinde kalan kadın ufak çaplı ziraat, hayvancılık yapması, çocuklarının ve eşinin giysilerini örüp dikmesi de önemlidir. Bu da aile bütçesinde yüzde yetmişe varan bir iktisat yapılmasını sağlar.
Dört kadının ev hizmetleriyle harcamalardan yüzde yetmiş iktisat yapılsa, ayrıca mesela % 80 de yan gelir sağladığını hesaplarsanız bu kazanç erkeğin kazandığının altı misline ulaşır. Bu halde harcamalar taş çatlasa ikiyüiz birim olabilir. Geriye kalan beşyüz birimlik kazanç ise yatırım alanlarına kayar, ülkeyi imar eder, fakirleri doyurur ve istikbali güvençli insanların yetişmesini sağlar.
Şu soru da akla gelebilir: erkek kadınlardan birisini veya bir kaçını ihmal ederse o zavallıların hali ne olacak?
Kusura bakmayın ama bu sorunuz oldukça afaki ve gülünçtür.
Buna karşı ben size sorabilirim, medeni hukukta bir erkek karısını dövse zavallı kadın ne yapar?
Hemen bilgiçlik taslayarak cevap verirsiniz: Efendim, kanun var, mahkeme var, eşitlik var, ceza var, falan filan...
İşte böyle!. Biz deriz ki bir adam karısını ihmal ediyorsa sizin koyduğunuz bir caydırıcıya karşılık bizim tam iki tane caydırıcımız vardır:
1. ilahi,
2. Dünyevi.
Allahu Teâlâ birden fazla kadın alınırken mümkün olduğu kadar adaletle muamele edilmesini, birine yapılan şeyin ötekine de yapılmasını ve kadınlardan birisini sanki dulmuşcasına ihmal etmesini de yasaklamıştır.
Bu bir kul hakkıdır. Ve bu hakkı yerine getirmeyen korkunç cezalarla tehdit edilmiştir. Allah kendi haklarından vazgeçebileceğini bildirmiş, fakat kul hakkına asla af olmadığını defalarca söylemiştir.
İkincisi devlet zorudur, ihmal edilen kadın devlete müracaat ederek hakkını arayabilir. Kadı şikayeti dinler. Burada erkek için iki yol gösterilir:
Ya tekrar hanımına dönüp onu memnun eder veya iki tarafında anlaşmasıyla ayrılırlar. Bu iki yol haricinde bir de uzlaşma yolu vardır.
Kadın belli bir miktar nafaka karşılığı kocasını diğer hanımlarıyla başbaşa bırakabilir.
Bu nasıl olabilir diye sorabilirsiniz. Mesela cinsel ilişkiden kesilmiş, arzusunu kaybetmiş olabilir veya kendine mahsus bir hastalığa tutulmuş olabilir... Bu şekil bir anlaşma yaptığında hem kendisi sokağa düşmeyecek bir şekilde nafakasını temin eder hem de kocasını serbest bırakarak hayatının zehir olmamasını sağlayacaktır.
Bir an için erkeğin tek evliliğe mahkum edildiğini düşünün. Erkek evlenecek, hanımıyla üç beş ay, neyse bir müddet yaşayacak, ardından hanımının çocuk yapma kabiliyyetinin olmadığı ortaya çıkacak veya bir kazayla yatalak olacak veyahut hasta olup kocasını tatmin etmekten ve ona hizmet etmekten aciz kalacak.
Bu durumda kadın olsun erkek olsun, kimin vicdanı, kocanın ömür boyu bu sakat ve hastalıklı kadınla hayatını zehir etmesine razı olur?
Hadi siz razı oldunuz diyelim. Acaba realitede bu mümkün müdür?
Şimdi kadın açısından düşünelim. Tek evlilik sisteminde erkek hayatını düzene sokmak için bu kadını boşamak zorundadır, ister yeni evlenmiş olsunlar isterse yirmi otuz senelik aile hayatı yaşamış olsunlar.
Zaten beşeri hukuk nazarında da o bu boşanmayı yapma hakkına sahiptir. Sağlamken, hiç bir kusuru yokken ve başkasıyla evlenmesi yeni bir ev kurması mümkünken boşayamadığı hanımını, sakatken, hastayken ve perişan olması yüzde yüz kesinken boşamasına kolaylıkla müsaade edilmektedir, işte bu beşer nizamlarının insanlıktan yoksun ana karekteri...
Taze gelin veya yıllarca çocuklarına analık yapmış bu emektar kadın mecburen tekmelenerek dışarı atılacaktır.
Bu acı akıbeti bilmem hangi vicdan kabul eder? Bir de İslâm'ın çözümüne bakalım:
Çeşitli sebeplerle kocasıyla cinsel ilişkide bulunma kudretini kaybeden kadın evden asla atılmayacak bilhassa, adeta bir büyük anne gibi müstesna bir yere sahip olacaktır.
Kocası ise hayatını sürdürmek ve neslini devam ettirmek için onu boşamak zorunda kalmayacak, onunla karı-koca statüsünü sürdürmekle birlikte cinsel ilişkilerini diğer hanımıyla devam ettirebilecektir. Bu durumda kusuru sadece kısırlık olan kadınlarda kocalarıyla ilişkilerini sürdürebileceklerdir. Ayrıca her an kocasına hizmet edebilecek belki kendisini üvey çocuklarının bakımına vakfedebilecektir.
Böylece toplumda bir zavallılar ve içler acısı kadınlar gurubu oluşmayacaktır.
Şöyle bir sahne tasavvur edin. iki genç birbirini sevecekler, erkek kızı isteyecek, uzun uğraşılar sonucu evlenecekler, tatlı ve mutlu bir aile hayatı kuracaklar. Ardından bir yıl geçecek, çocukları olmayacak, ikinci yıl yine olmayacak.. Sonra şüpheler başlayacak. Ameliyat, muayene derken kıyametler kopacak. Erkek bu mezar gibi sessiz evden bıkacak. Huzursuz olacak ve hanımını boşayacak. Büyük umutlarla evlenen kız ortada kalacak. Artık kimseyle de evlenemeyecek. Buhranlar içinde ömür tüketecek veya kötü yola düşecek.
Şu da mümkün:
Yıllarca tatlı tatlı sürmüş bir evlilik ve bu evliliğin semeresi olan cıvıl cıvıl çocuklar ardından ani bir kaza ve kadının kocasına cevap veremeyecek ve onu tatmin edemiyecek bir şekilde hasta düşmesi... Hatta kadının bakıma muhtaç şekilde yatalak olması...
Bu durumda ne yapmalı?
Erkeğe evlenmemesini, hanımının başını beklemesini, işini gücünü bırakıp hanımının bakımı ve çocuklarının yetiştirilmesi ile meşgul olması mı tavsiye edilecek?
Yoksa vicdanının sesine perde çekerek hanımını boşayıp yeniden evlenerek yaşamın lezetini tatmasını mı?
Veya İslâm'da olduğu gibi diğer bir evlilik yapmasına müsaade ederek hem hanımının bakımını yapması, çocuklarına bakması hem de bekar bir erkek gibi perişan olması mı sağlanacaktır?
İşte İslâm böyledir. Kanunlarını hayat için koymuştur. Hayatın hiç bir yönü yoktur ki, hayatta geçmesi mümkün hiç bir olay yoktur ki İslâm kanunlarında onun için bir çözüm olmasın. Derdi ne olursa olsun İslâm'a müracaat eden bir insanın çözümsüz dönmesi mümkün değildir.
Beşeri sistemler ise ancak beşer aklının uzanabildiği sahaları kapsarlar. Problemler çeşitlendiğinde çaresiz kalarak ellerini iki yana açarlar. Önlerine gelen davada kim işini kitabına uydurursa o haklı çıkar.
Evleme meselesinde de iş böyle, İslâm asla, derde mahkum olacaksın, ölümlerden ölüm beğeneceksin demiyor. Ne kadını perişan ediyor ne de erkeği bedbaht... Meselelere evrensel bir çözüm getiriyor.
Erkeğe, öylesi bir durumdaysan bir daha evlenebilirsin diyor. Ne vicdansızlık yapmana ne de gayrı meşru yollara sapmana gerek yoktur diyor.
Bu ruhsatı beğenmekle birlikte merakını yenemeyen bazı insanlar neden dörtte üç veya beş değil diye sorarlar.
Bunun için sizi İslâm öncesi Arap alemini tanımaya çağırırız, İslâm, tek evliliğin adet olduğu bir topluma gelip onlara çok evliliği önermemiş aksine sayısız kadınla evlenebilen bir toplumda bu rakamı dört ile sınırlamıştır. Şimdiki modernistlerin dört rakamını abartmalarının aksine o zamanın kafirleri de evliliğe getirilen bu sınırlamayı hayret ve itirazla karşılamış, dört kadına mahkum olmanın imkansız olduğunu iddia etmişlerdir, işin hikmet yönünü araştırırsak şu sonuç ortaya çıkar. Dünya tarihinde evlenmeye ihtiyaç duyan kadın sayısı erkeklerin en fazla üç veya dört katına çıkmıştır. Bu bir vakıadır.
Eee, Allahu Teâlâ da kendi yarattığı bu toplumun kadın erkek oranını çok iyi bildiği için dört rakamım sınır olarak seçmiştir.
Eğer üç koymuş olsaydı zaman zaman kadınlar yine kocasız kalabilecekti. Yok beş koymuş olsaydı, oran hiç bir zaman beşi aşmadığı için bazan buhran tersine dönebilecek ve çok sayıda evlilik çığırından çıkmış olacak, bazı erkekler bekar kalabileceklerdi.
Toplumda dul, hastalıklı ve özürlü kadınların oluşturduğu ikinci bir kadın sınıfı vardır. Bunları ilk bakışta göz tutmaz, gönül sevmez. Toy gönüllü erkeklerin arzusu hep taze ve mükemmel kızlardı. Evliliklerde yüzde doksanı aşan bir oranla bakire kızlar tercih olunur. Toplumda kadın oranı sayısı erkeklerden zaten fazla olduğu için bu kadın ve kızlar evlenecek bir erkek asla bulamıyacaklardır.
Bunların içinde çehre bakımından çok güzel ahlak açısından mükemmel ve üstün bir duyguya sahip olan kadınlar çoktur.
Fakat insan tabiatının güzele ve tazeye meyyal olması sebebiyle bunlara iltifat etmez. Kendisini mutsuz edecek de olsa bakire kızlara talib olur.
Bu kadınlar toplumda evvela yalnızlığa sonra da fuhşa itilirler.
Bir yandan evlerinde ihtiyaçlarını dindiremeyen erkekler öte yandan cinsi açıdan büyük bir açlık duyan bekar kadınlar. Birincisi ateş, ötekisi barut... Şartlar bunları bir araya getirince kaçınılmaz patlamalar...
İşte söz böyle tek evlilik sistemiyle bir kadını mutlu edelim derken onu yalnız ve bezgin bırakır, kocasını zinaya sürükler ve toplumda bekar kalan bütün kadınları fahişe yaparsınız.
Toplum bir elma gibidir. Elmanın bir tarafı sağlam olsa bile içine giren ufak bir kurtçuk onu çürütmeye yeter. Toplum, içine salıverilen en ufak bir mikropla bozulacak kadar hassastır. Fakat ne acı ve ne esef verici ki Allah'ın kanunlarını bırakıp, kendi nefsinizin emirlerine uyarak aldığınız her kararla binlerce mikrobu insanlığın arasına salıveriyorsunuz.
Sonuç olarak gelin isterseniz bu tek ve çok evliliğin tarihi kökenlerine inelim.
Bizim, insanların sosyal tarihini incelediğini iddia eden sosyoloji kitaplarımıza bakarsanız, İslâm'ın önerdiği bir erkekle dört kadın evliliğini, tarihte pek az vuku bulmuş ve daima fuhuş muamelesi görmüş bir kadının çok erkekle ilişki kurması ile birlikte zikrettiklerini görürsünüz.
İsmi ne kadar değiştirilirse değiştirilsin resmen fuhuş olan bu ikinci tip birleşmeden insan tabiatı nefret eder.
Ardından da bu birleşmeyi anlatan üslübün aynısıyla İslâm'ın önerdiği çok kadınla evlilik sistemi anlatılır. Konunun sonuna ekledikleri bir kaç zihin bulandırıcı cümleyle de henüz etraflıca düşünüp fikirlerin kritiğini yapma melekesini elde edememiş saf lise çocuklarının Üzerinde ters tesir yaparlar.
Böylece yeni oluşmakta olan zihin bir kadının çok erkekle ilişki kurması sisteminden olduğu gibi bir erkeğin dört kadınla evlenmesi sisteminden de nefret eder.
Tek evlilik ise, insanların tüm evlilik deneyimlerinin sonucunu alarak o çağda varılan en ideal şekil olarak empoze edilmeye çalışır.
Halbuki emperyalist amaçlarla çarpıtılmayan dünya tarihine baktığımızda her devirde yaygın ve hakim olan evlilik tarzının çok kadınla evlilik olduğunu görürüz. Toplum olarak tek evliliğin tercihi ise bazı istisnalar dışında sadece ve sadece tahrif olunmuş şekliyle Hristiyanlığa hastır.
Miladi takvimin başlarında va'z edilen Hristiyanlığın çok geçmeden Yahudi kökenli misyoner Pavlus tarafından çarpıtılması ve Hristiyanların bir çok inançlarla birlikte bu tek evlilik sistemi de bağırlarına basmaları sonucu Hristiyan inancına yerleşmiştir.
O halde tek evliliği, dünya milletlerinin tarih boyu deneyimleri sonucu varılan ideal bir netice olarak değil de Hristiyan Avrupai düşünüşün kendisine has bir saçması olarak takdim etmek sanırım tarihe daha muvafık düşer.
Onlar bu dini emirle resmen tek kadına mahkum olmuşlardır. Tatmin olamayınca gayrı meşru yollardan tatmin vasıtası aramışlar ve tarihin hiçbir safhasında şahid olunamayacak kadar büyük bir fuhuş ortamı meydana getirmişlerdir.
Teknolojiyi getirip dünya üzerine hakimiyyetlerini yerleştirdikleri son yıllarda ise bir yandan artık gayrimeşru ilişkilerden iyice zevk almaya başlayan nefislerinin teşvikiyle diğer yandan asırlar boyu süren saçmalıklarım itirafa güç yetirememeleri sebebiyle bunu dünya milletlerine mal etmeye çalışmış, kendi içlerindeki mikrobla tüm insanlığı mahvetmekte bir beis görmemişlerdir.
İslamiyet teaddüdü zevcata izin verir yerine göre teşvik eder fakat sonuçta insanı muhayyer (serbest) bırakır.
Dileyen yani vücut ve nefis yapısı müsait olan tek kadınla yetinebilir. Dileyen iki kadınla evlenir, dileyen dörde kadar çıkabilir.
İslâmiyet dört evliliğe izin vermekle tek kadın evliliğinin yollarını kapatmamıştır.
Fakat beşer yapısı olup her on yılda bir patlak veren modern hukuk sistemi ise tek kadını önerirken çok kadınla evlilik sistemini tamamen silip atmaya çalışmıştır.
Müslüman erkeğin ilişki kurduğu kadın sayısının artması yeni bir buhran doğurmaz. Erkek ilişki kurduğu tüm kadınlarla meşru bir anlaşma (nikah) yapmış olup onların geçimlerini ve geleceklerini garanti altına almıştır.
Batı ise tek evliliği şart koşmakla adeta insanı kanunsuz ilişkilere teşvik eden bir tavır almıştır. Bu teşvik sonucu, erkek kadının kadınlığından hiçbir zahmete katlanmaksızın ve ona herhangi bir güvence vermeksizin yararlanabilecek, kadın ise gençliği ve güzelliğinin devam ettiği süre boyunca zevk ve güzelliğinin devam ettiği süre boyunca zevk ve safa içinde yüzecek, güzelliğinin yok olmasının hemen ardından tüm sevgilileri tarafından terkedilecek, sokaklara atılacaktır.
İslâm dört evliliğe izin verir fakat, her kadına tüm haklara sahib zevce sıfatını vermeyi katiyetle ihmal etmez.
Batı ise evin tek kadınını sürekli aldatılan ve bir zaman sonra da aldatmaya başlayan bir zavallı, diğer kadınları da toplum içinde hiç bir şerefi olmayan, istikbali garantisiz metresler yapar.
İslâm'ın müsaadesi kadını şereflendirir. Batının göstermelik himayesi ise onu ele ayağa düşürüp sokak kadını olmaya sürükler.

İnsana hakiki anlamda özgürlüğü yalnızca İslam vermiştir. Evlilikte dörde kadar müsaade edilmesi de bu özgürlüğün vazgeçilmez unsurlarından birisidir.

TALAK (Boşanma)

2014-08-15T16:29:00.001-07:00

Talak, İslâm hukukunda evli çiftlerin boşanmasına verilen isimdir. Her şeyden önce şunu ifade etmeliyiz ki İslâmiyet, sadece ve sadece şu talak mevzuundaki olgun ve evrensel tavrıyla, gelmiş geçmiş en üstün nizam namını almaya layıktır.
Talak meselesi tarih boyunca daima çatışma ve tartışma mevzuu olmuştur. Kaba kuvvetin hakim olduğu ilkel devetlerde bu hak tereddütsüz erkeklere verilmiştir.
Dünyanın üzerinden hicrî birkaç yüzyılın geçmesinden sonra hak ve hukuk terimleriyle yakınlık kuran insanoğlu tarih boyunca yüz karası olan kaba kuvvet kanununu yürürlükten kaldırmış, hakiki bir çözüm arama çabası içine girmiştir.
Hakimiyet hakkını asla eline geçiremiyen bu kısa süreli samimi çabanın ardından hak ve hakikat, eşitlik ve demokrasi gibi yaftaların gölgesinde saltanatlarını sürdüren simsarlar yegane söz sahibi durumuna geçtiler.
İşte boşanma meselesine çözüm arama çabalan böyle bir ortamda başlamıştır.
Hakimiyet sahipleri, bir yandan medenilik havarisi olmak, öte yandan da daha iyi sömürebilmek için kadını kullanmak zorundaydılar.
Çeşitli aşamalar sonucu boşanmanın kadın ve erkeğin karşılıklı rızası sonucu mahkemede hakim huzurunda ve onun kararıyla vuku bulan şekli kabul edildi.
Görüldüğü gibi bu çözüm ilk bakışta akla oldukça uygun görünüyor, eşitlik prensibine tam anlamıyla riayet ediyor ve en ufak bir haksızlığa meydan vermiyordu..
Her iki tarafın karşılıklı rızasıyla meselenin halledilmesine karşın, taraflarda birinin rıza göstermemesi halinde işler karışıyordu.
Burada hakim gücün taraftarlığı teraziye ağır basıyordu.
Boşanmayı isteyen taraf kadın olduğu takdirde belli bazı şartların oluşması halinde boşanma kolaylıkla vuku buluyordu.
Erkeğin teşebbüsünde ise çoğu zaman herhangi bir sonuç alınamıyordu.
Kadının taşı olduğu bir değirmen gibi... Kadın razı olursa işler oluyor, razı olmazsa her şey duruyordu.
Bu sistemin çok vahim sonuçlar doğurmasına rağmen hakim güç bunu gözardı ediyor, ardından derhal teşebbüsle bu hareketini bir medenilik olarak ilan edip kendi sistemine iman
etmiş itaatkar kullarını uyutuyordu.
İslâm'daki boşanma meselesine gelince, esas olarak çiftler arasında muhayyer olup prensip olarak erkeğe aittir.
Boşama bir haktır. Evlenme esnasında bu hak karşılıklı rıza sonucu eşlerden birisine devredilir.
Kadın boşama hakkını kocasına bırakmak istediğinde normal nikah dışıda herhangi bir muamele yapılması gerekmez. Nikah esnasında kadın ağzından çıkan kabul kelimesi aynı zamanda bu hakkı erkeğe devrettiğinin delaletidir.
Boşama hakkına bizzat kendisi sahip olmak istediğinde ise evleneceği kişiyle özel bir anlaşma yapar. Şahitler huzurunda vuku bulan bu anlaşma sonucu, kadın aynen erkeğin sahip olduğu şekilde boşama ve evliliğe son verme hakkını kazanmış olur.
Talak hakkının evlilik müddeti içinde de karşılıklı rızayla el değiştirmesi mümkündür.
Esas ölçüyü böylece zikrettikten sonra diyebiliriz ki; İslâmiyet bu hakkı vermesinin ardından prensip olarak boşanma hakkını erkeğe verilmesini kabul etmiştir. Çünkü ailenin yükünü taşıyan ve mihnetleriyle karşılaşan odur. Yine evlenmek için en büyük maddi külfete giren odur. Evlenme meselesinde asıl zorluğu çeken, yine odur.
Fakat bu zorlayıcı bir hüküm değil, sadece tavsiyedir, İslâm ailenin sağlıklı yürümesinin biraz daha garantiye alınması için bu hakkın erkeğin elinde bulunmasını tavsiye eder. Fakat erkek her şeye rağmen bu hakkı eşine devretmeye razı olursa ona müdahale edilmez.
Bu hareketinden dolayı asla kınanmaz. Bilakis yaptığı bu devir kanun gücüyle güvence altına alınır.
İkinci olarak İslâmiyet boşanma meselesinin sürüncemede kalmasına asla razı olmamıştır.
Boşama olayı tek kelimede, bir çırpıda yapılır. Boşama hakkını elinde bulunduran taraf bir anda tüm bağları koparabilir.
Ardından pişmanlık meselesinin gündeme gelmesi mümkün olduğu için iki kez dönüş hakkı vardır. Üçüncü kez sonuçlanan bir evliliğin artık devam etme şansı kalmamış demektir.
Şanslarını bundan sonra başka birileriyle denemek zorundadırlar. Tekrar geri dönüş ve dördüncü kez nikah yapış artık mümkün değildir.
Bu hak ancak ve ancak kadının başka bir erkekle tam bir evlilik yapıp ayrılmasından sonra olabilir. Eşlerin tekrar bir araya gelmeleri ancak bundan sonra mümkün olabilir.
Şimdi Allah'ın va'z ettiği İslâm nizamıyla insan düşüncesinin ürünü plan hukuk kurallarının çatıştıklar noktaları zikredelim:
1— İslâm'da boşanma tek elle vuku bulur. Batılda ise çift tarafın reyi sözkonusudur.
2— İslâm'da boşanma hakkını elde tutmaya layık olan prensip olarak erkek, batılda ise kadındır.
3—İslâm'da boşama hakkına sahip olacak taraf evlenme esnasına tesbit edilir. Evlilik süresince de karşılıklı rıza sonucu devredilebilir. Batılda ise bu hakkın verileceği zat, kanun hazırlayan kişiler tarafından zaman önce tesbit edilmiş olup katiyetle değişmez.
4— İslâm'da, boşanmanın vukuundan sonra aracılık görevini erkek ve kadının akrabalarından oluşan bir heyet üstlenir. Batılda ise bu iş mahkemeye aittir.
5—İslâm'da kadının hakkı, evlilik öncesi mehir, evlilik sonrası da nafakayla garanti altına alınmıştır. Batılda ise bunlardan yalnızca sonuncusu mevcuttur.
6— İslâm'da boşanmadan sonra geriye dönüş hakkı iki keredir. Son boşanmadan sonra tahakkuku oldukça zor olan bir şart yerine gelmedikçe tekrar birleşme mümkün olmaz. Batılda ise dönüş hakkı sınırsızdır.
İşte islâm'la batıl talak mevzuunda başlıca bu altı noktada çatışırlar. Bu noktalar irdelendiğinde İslâm'ın evrenselliği ileri görüşlülüğü, batılın ise sapan akla, saptıran arzulara dayandığı, bu sebeple yanıldığı ortaya çıkar.
Yine İslâm, bu altı noktanın izahıyla tüm beşeri sistemleri altı kez daha galebe çalmış olur.
Şimdi bu meseleler üzerindeki tartışmaları gündeme getirerek iki fikri karşılaştıralım.
Boşanma tek yönlü bir kararla vuku bulmalıdır. Çünkü, insan tabiatı gereği menfaatları çatışan iki kişi, kendi arzularıyla belirli esaslar üzerinde birleşemezler. Birinin lehine olan şey mutlaka ötekinin aleyhine olur. Boşanma konusunda durum katiyetle bu kurala bağlıdır. Eşlerden birisi her ne pahasına olursa olsun boşamaya karar vermişken öteki bunu reddeder, ikisi de boşama üzerinde aynı oranda hakka sahip olurlarsa, boşanma hiç bir zaman vuku bulmaz.
Kadınını tamamen reddeden ve onunla olan tüm ruhi bağlarını koparan bir erkek maddi boşanmaya muvafık olamazsa, cehennemi bir yaşam ortamına düşer.
Sebep ne olursa olsun boşanma kararı verilmiştir. Boşanmak isteyen işin bağını sürdürmekte hiç bir fayda yoktur. Zaten hiç kimse, ruhan koptuğu, manen ayrıldığı ve nefret ettiği eşine kanuni bağlılık dolayısıyla yakınlıkta bulumayı düşünmez.
Çünkü evlilik, sevgi ve ruhi uyumu gerektiren bir müessesedir. Bu bağlar koptuğunda resmi bağın hiçbir fonksiyonu yoktur.
Kadınıyla anlaşması mümkün olmayan bir erkeği mahkeme kapılarında süründürmenin veya, kocasından nefret eden bir kadını kolundan tutup kocasının evine sürüklemenin hiçbir manâsı yoktur.
Bu şekilde suni bir evlilikten toplumsal açıdan hiçbir fayda beklenemez.
Eğer eşlerin anlaşmaya niyetleri varsa, bu anlaşma zaten olacaktır. Mahkemenin resmi elinin aralarına girmesi, birbirleriyle soğuk bir şekilde davalı ve davacı olarak muhatap olmaları gururlarını rencide etmekten, birbirlerine karşı şiddetli ithamlarını artırmaktan ileri geçemeyecektir.
Eğer anlaşmaları için mutlaka bir aracı gerekiyorsa bu ancak her iki tarafın yakın akrabaları olabilir ki ortamın yumuşaması tarafların istikbaldeki birlik uğruna çeşitli tavizlere razı olmaları ancak bu şekilde mümkün olabilir. Ki bu mesele dördüncü maddenin izahında belirtilmiştir, iki tarafın da eşit söz hakkına sahip olması ve bir manâda iki tarafın da veto hakkına sahip olmasıyla birleşince boşanma davası B.M.'ye giren davalar gibi sürüncemede kalmakta, huzursuzluk ve nefretten öte bir şey getirmemektedir.
Aslında modernistlerin tenkid etmeye çalıştıkları taraf, evliliğin böyle bir çırpıda bitmesidir. Onlar daima bu meseleyi öne sürerek İslâm'ın aile müessesesini hafife aldığını söylemek istemektedirler. Bu ani boşanmanın öteki eş üzerinde bir aksi tesir meydana getireceği malumdur.
Fakat şu unutulmamalıdır ki, her boşanmanın bir sebebi vardır. Hiçbir erkek, uzun zahmetler ve maddi külfetler karşılığı evlendiği hanımını, bekar kalmak bahasına, hem de yeni bir maddi külfete girerek boşamak istemez.
Bu sebeplerden birisi, kadının özel bir suçu veya geçimsizliği olabilir. Velhasıl boşayan kim olursa olsun sıkıntı gırtlağına çıkmadıkça bu külfetli işe giremez. Girdikten sonra da kolay kolay geri dönemez.
Yahut erkekle kadın arasındaki ruhi bağ sona ermiştir. Sevgi ve saygı bağları tamamıyla kopmuştur. Taraflar için artık ötekine mahkum olmak ölümden daha da beterdir. Bu durumda zoraki bir birleştirme huzursuzluğu uzatmaktan başka bir, fayda vermez.
Bütün bunlara rağmen boşanıldıktan sonra pişmanlık vuku bulabilir. Bu pişmanlık halinde geri dönüş mümkündür. Fakat islâm, bu dönüşü sınırlamıştır.
Beşeri sistemlerin boşanmayı zorlaştırarak veya sürüncemede bırakarak devamını sağlamaya çalıştıkları aile müessesesini, o bu sınırlamayla korumuştur.
Boşayan eş, dönmek için ancak iki kez hakkının olduğu üçüncüde artık pişmanlığın fayda vermeyeceğini katiyetle bilir. Bunun için boşanma vuku bulmadan önce kendi kendisini hesaba çeker. Geçimini sağlamanın, evliliği devam ettirmenin tüm yollarını düşünür.
Evliliğin devamı mümkünse sabreder, ve boşanmaz. Çünkü dönüş birgün mümkün olmayabilir.
Görüldüğü gibi İslâm'da da aile müessesesi, nikah akdi öyle kolaylıkla son bulmaz.
Fakat bu zorlayıcı sebepler, ne eşleri mahkemeye celbetmek gibi gurur kırıcı ne de sürüncemeye bırakılan davalar gibi sinir yıpratıcıdır.
Onun nizamı bizzat insan için konulmuştur. Ve insanın fıtratına en uygun ölçülerdir.
Talakın tek celsede ve tek kişi tarafından yapılmasının gerekliliği anlaşıldıktan sonra, önümüze şu soru çıkar. Acaba bu hakka layık olan taraf kimdir? Erkek mi, yoksa kadın mı?
Beşeri düşünce bu soruya tam cevap bulamamış, uzun bocalamalar sonucu kadın tarafı ağır basan bir denge kurmuştur.
İslâmiyet ise, bu konuyu katiyetle sınırlamamış, büyük ölçüde insanları iradeleriyle başbaşa bırakarak sadece bir tavsiyeci rolünü seçmiştir.
Umumi ölçüler açısından, aile reisliine ve talak hakkına sahip olan erkektir. Fakat, sebepler değişirse sonuçlar da değişebilir. Hak rıza sonucu kadına devredilebilir. Nasıl evlilik bir anlaşma meselesiyse, talak da öyledir. Kadın şayet, bu hakka sahip olmaya çok arzuluysa talibi razı oluncaya kadar onun evlenme teklifini kabul etmemekle direnebilir.
Erkeğin bu hakka layık olması esasta iki sebebe dayanmaktadır.
1. Yaratılış bakımından erkek kadına oranla daha kuvvetli ve sabırlıdır. Aileyi tehdit eden tehlikeleri daha rahat bir şekilde bertaraf edip eşinin ve çocuklarının koruyuculuğunu tam olarak yapabilir.
2. Evlenirken mehir vermek gibi kurulan bu müessesenin bütün maddi külfetini, erkek yüklenir. Tüm bu fedakarlıklarına karşılık bir takım haklara sahip olması tabidir.
Ona verilen bu hakları onun eline geçen bir koz olarak değil de bir güvence olarak düşünmek lazımdır.
Ya aksi olursa ne olurdu? Erkek yaptığı tüm harcamalara rağmen hanımının itaattan vazgeçtiğini, evliliğin kendi kontrolünden çıktığını görürse, evliliği hangi duyguyla devam ettirebilecektir.
Şu anda Türkiye'de Câri Hukukun doğurduğu sakıncalardan en tehlikelilerinden biri de budur.
Erkek katlandığı tüm külfetlere rağmen, kadından emin olamamakta, ona zorlayıcı bir müeyyide uygulayamamaktadır.
Boşanmak ve ayrılmak istediğinde ise belası daha da katmerleşerek, kuyruklu bela olacaktır.
Modernistlerin talak hakkında İslâm'a saldırlarının tamamı bu noktadaki yanlış anlamalarından doğmaktadır.
Görüldüğü gibi İslâm tekel sisteminin getirilmesiyle birlikte asla erkeği tabulaştırmıyor. Bilakis kadının da aynı oranda hak sahibi olmasını garantiliyordu.
İslâmın yaptığı sadece kaosları önlemek ve ruhi buhranlara mahal bırakmamaktır.
Üçüncü nokta, boşanma hakkının sınırlarında insan iradesinin bir fonksiyonunun olup olmadığı meselesidir.
Memleketimizde uygulanan beşeri sistemde ana kanunlar önceden konulur ve dolaylı yoldan halkın çoğunluğunun desteğini kazandıktan sonra kesinlik kazanır.
Halbuki, bu kanuna ülke insanlarının yüzde kırkının doğrudan rızasının olmaması her an mümkündür. Ayrıca çoğu kez kanunu kabul etmiş stütüsüne düşen seçmenlerden bir çoğu verdikleri oyun kendilerini bu mecraya sürükleyeceğini hiç tahmin edememişlerdir. Fakat bu pişmanlığın kanuna herhangi bir tesiri yoktur.
Ayrıca problemlerin illetlerinde değişiklik her an mümkündür. Kanunun teşrîî esnasındaki problemle sonra vukua gelen problem oldukça farklı olabilir. Fakat beşeri sistem bu yeni problemi de eski kanuna göre çözümlemek zorundadır.
Kanunlar arasında içtihada fırsat tanıyan boşluklar varsa da bu boşluklar evrensel bir bakışla değil yüzeysel bir düşünceyle konduğu için bazan çok fazla gelir suistimale meydan verir. Bazan da çok dar gelerek çözüme gitmeyi imkansızlaştırır.
Mesela bir kadın çok zengin olabilir, evliliğin tüm maddi külfetlerini üzerine almayı kabullenir, buna karşın kocasını boşama hakkına sahip olmak ister. Veya ilmî, fikrî çalışmalar içindedir. Bu çalışmalarının baltalanmaması için evlilik yaşamının seyrini elinde bulundurmak zorundadır.
Yahut da evleneceği erkeği beğenmekle birlikte onun iradesine güvenmemektedir. Bu sebeple boşama hakkını elinde tutmak ister.
Aynı şekilde erkek de kendi dünya görüşü, idâri kudreti veya verdiği tavizler karşılığı olarak bu hakka sahip olmak ister.
Evlenme aşamasına gelen iki gençten mutlaka birisi ötekisine meyyaldir. Bu evliliğin akdi için taraflardan birisi, umumiyetle kadın, bu haktan vazgeçebilir. Fakat bu vazgeçme asla emniyetsiz bir işe atılma demek değildir. Boşama hakkını devretmesine karşı kendi hesabına bir çok garantilere sahiptir.
Fakat bu durumda beşeri kanun hemen itirazı patlatır. Sizin huzurunuz bozulsa da aileniz parçalansa da benim kanunlarım uygulanacaktır diye diretir.
İslâm ise insana hakiki değerini vererek, onu söz sahibi yapar. Güzel neyse, zaman ve mekana uygun olan hangisiyse onu tercih etmelerini ister. Onun kendine mahsus tabulaları yoktur. Bütün kuralları yalnızca insanoğlunu daha da mutlu daha da tutarlı yapmak içindir.
Bedeni hastalıklar doktorlara, ruh hastalıkları psikoloji uzmanlarına tevdi edilir. Ruhi bunalımlar neşterle tedavi edilemez.
Aile müessesesi üzerinde hassasiyetle durulması gereken bir müessesedir. Özellikle yıkılma noktasına gelmiş bir ailenin yeniden onarılması için oldukça titiz davranmak gerekir.
Çoğu kez boşanmalar, eşlerin birbirlerinin dert ve mazeretlerine muttali olmayışından doğar.
Kadın kocasına açamadığı bir derdinden dolayı ayrılmak zorunda kalıyorsa araya mahkemenin soğuk eli girdiğinde derdi daha da gizlileşir.
Fakat kadın olsun erkek olsun eşlerden her biri diğerine açamadığı derdim, söyleyemediği mazeretini, annesine, babasına, ağabeyine, bacısına kolaylıkla söyleyebilir.
Yakın akrabalar, eşler arasındaki bu huzursuzluğu ve anlaşmazlıkları giderme açısından başarılı olurlar.
Mahkemede değişmez katı kurallar sözkonusudur.
Ele geçirilen ip uçları evliliğin lehine de olsa aleyhine de olsa değerlendirilir.

Akrabalar arasında ise yumuşaklık ve ıslah anlayışı hakimdir. Bir takım olumsuz olaylara evliliğin devamı uğruna göz yumulur.

ERKEĞİN HANIMI ÜZERİNDEKİ HAKLARI

2014-08-15T16:27:00.003-07:00

3267 - Hz. Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Şayet ben bir insanın başka bir insana secde etmesini emredecek olsaydım, kadına, kocasına secde etmesini emrederdim."

Tirmizi, Rada' 10, (1159).

3268 - Ümmü Seleme (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Hangi kadın, kocası kendisinden razı olarak vefat ederse, cennete girer.''

Tirmizi, Radâ 10, (1161).

3269 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Nefsim kudret elinde olan Zât-ı Zülcelâl'e yemin ederim, bir erkek hanımını yatağa davet ettiğinde kadın imtina edip gelmezse, kocası ondan râzı oluncaya kadar semada olan (melekler) ona gadab ederler.''

3270 - Bir başka rivâyette şöyle denmiştir: "Erkek, kadınını yatağına çağırır, kadın da gelmeye yanaşmaz, erkek öfkelenmiş olarak sabahlarsa, melekler sabaha kadar -bir rivayette yatağa gelinceye kadar- kadına lânet okurlar.''

3271 - Bir başka rivâyette: "Kadın küskünlükle kocasının yatağından ayrı olarak sabahlarsa, melekler onu lânetler" denmiştir.

Buhari, Nikâh 85, Bed'ü'l-Halk 6; Müslim, Nikâh 120 - 122 (1436); Ebu Dâvud, Nikâh 41, (2141).

3272 - Yine Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Ey Allah'ın Resulü. dendi, hangi kadın daha hayırlıdır?''

"Kocası bakınca onu sürura garkeden, emredince itaat eden nefis ve malında, kocasının hoşuna gitmeyen şeyle ona muhalefet etmeyen kadın!" diye cevap verdi."

Nesâi, Nikâh 14 (6,68).

3273 - Hz. Ömer (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Erkeğe, hanımını ne sebeple dövdüğü sorulmaz."

Ebu Davud, Nikah 43, (2147).

3274 - Ebu Sa'id (radıyallahu anh) anlatıyor: "Safvân İbnu Muattâl (radıyallahu anh)'ın hanımı, yanında Safvân da bulunduğu bir anda Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek:

"Ey Allah'ın Resülü, namaz kıldığım zaman kocam beni dövüyor, oruç tuttuğum zaman da orucumu bozduruyor, güneş doğuncaya kadar da sabah namazı kılmıyor!'' dedi. Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm), hanımının bu söyledikleri hakkında Safvân'a sordu. Safvân:

"Ey Allah'ın Resülü! "Namaz kıldığım zaman dövüyor '' sözüne gelince,

o zaman (bir rekatte uzun) iki sûre okuyor. Halbuki ben bunu yasakladım'' dedi. Resulullah kadına:

"İnsanlara tek surenin okunması yeterlidir '' buyurdu. Safvân devam etti:

"Oruç tuttuğum zaman bozduruyor '' sözüne gelince, "Hanımım oruç tutup duruyor. Ben gencim, hep sabredemiyorum." dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:

"Bir kadın kocasının izni olmadan (nafile) oruç tutamaz!'' buyurdular.

Safvân devamla:

"Güneş doğuncaya kadar sabah namazı kılmadığım sözüne gelince, biz (gece çalışan) bir âileyiz, bunu herkes biliyor. (Sabaha yakın yatınca) güneş doğuncaya kadar uyanamıyoruz'' diye açıklama yaptı. Aleyhissalatu vesselam:

"Ey Safvân, uyanınca namazını kıl!" buyurdular."

Ebu Dâvud, Savm 74, (2459).

3275 - Ebu'I - Verd İbnu Sümâme anlatıyor: "Hz. Ali (radıyallahu anh) İbnu Ağyed'e dedi ki: "Sana kendimden ve Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) 'ın kızı Fâtıma (radıyallahu anhâ)'dan -ki o, babasına, ailesinin en sevgili olanı idi- bahsedeyim mi?''

"Evet, bahsedin!'' dedim. Bunun üzerine:

"Fâtıma radıyallahu anhâ değirmen çevirirdi; elinde yaralar meydana gelirdi. Kırba ile su taşırdı. Bu da boynunda yaralar açtı. Evi süpürüyordu. Üstü başı toz-toprak oldu. (Bu sıralarda) Rasûlüllah'a bir kısım köleler getirilmişti.. Fâtıma 'ya:

"Babana kadar gidip bir köle istesen!" dedim. Gitti. Aleyhisselâtu vesselâm'ın yanında bazılarının konuşmakta olduklarını gördü ve geri döndü. Ertesi gün Resulullah Fâtıma'ya gelerek:

"Kızım ihtiyacın ne idi?" diye sordu. Fâtıma süküt edip cevap vermedi. Ben araya girip:

"Ben anlatayım Ey Allah'ın Resülü!'' dedim ve açıkladım: "Fatıma'nın değirmen kullanmaktan elleri yara oldu, kırba ile su taşımaktan da omuzları incindi. Köleler gelince ben kendisine, size uğramasını, sizden bir hizmetçi istemesini ve böylece biraz rahata kavuşmasını söyledim. Bu açıklamam üzerine Resulullah:

"Ey Fatıma, Allah'tan kork, Allah'a olan farzlarını eda et, aileyin işlerini yap. Yatağına girince otuzüç kere sübhanallah, otuzüç kere elhamdülillah, otuzüç kere Allahuekber de. Böylece hepsi yüz yapar. Bu senin için hizmetçiden daha hayırlıdır.." buyurdular. Fatıma (radıyallahu anha):

"Allah'dan ve Allah'ın Resulünden razıyım" dedi. Resulullah ona hizmetçi vermedi."

Buhari, Fedailul Ashab 9, Humus 6, Nafakat 6, 7, Da'avat 11; Müslim, 80, (2727); Tirmizi, Da'avat 24, (3405); Ebu Davud, Harac 20, (2988, 2989), Edeb 109, (5062, 5063).

6529 - Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor: "Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Eğer bir kimsenin bir başkasına secde etmesini emretseydim, kadına, kocasına secde etmesini emrederdim ve eğer bir erkek karısına kırmızı bir dağdan siyah bir dağa ve siyah bir dağdan kırmızı bir dağa taş taşımayı emretseydi, uygun olan, kadının bu emri yerine getirmesidir."

6530 - Abdullah İbnu Ebi Evfa radıyallahu anh anlatıyor: "Hz. Muaz Şam'dan dönünce Resulullah aleyhissalatu vesselam'a secde etmişti. Aleyhissalatu vesselam hayretle : "Ey Muaz! Bu da ne?" dedi. O açıkladı: "Şam'a gitmiştim, onların reislerine ve patriklerine secde ettiklerine rastladım. İçimden, aynı şeyi size yapmak arzusu geçti." Aleyhissalatu vesselam, bunun üzerine: "Bunu yapmayın! Zira, şayet ben, bir kimseye, Allah'tan başkasına secde etmeyi emretseydim, kadına kocasına secde etmesini emrederdim. Muhammed'in nefsi elinde olan Zat-ı Zülcelal'e yemin ederim ki, bir kadın, kocasının hakkını eda etmedikçe Rabbinin hakkını da eda edemez. Kadın (deve sırtındaki) semere binmiş iken kocası nefsini talep edecek olsa, kadın bu isteğe mani olamaz."

KADININ KOCA ÜZERİNDEKİ HAKKI

2014-08-15T16:27:00.001-07:00

3276 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resulullah (aleyhissalatu vesselam) buyurdular ki: "Kadınlara hayırhah olun, zira kadın bir eyeği kemiğinden yaratılmıştır. Eyeği kemiğinin en eğri yeri yukarı kısmıdır. Onu doğrultmaya kalkarsan kırarsın. Kendi haline bırakırsan eğri halde kalır. Öyleyse kadınlara hayarhah olun."

Buhari, Nikah 79, Enbiya 1, Edeb 31, 85, Rikak 23; Müslim, Rada 65, (1468); Tirmizi, Talak 12, (1188).

3277 - Amr İbnu'I-Ahvas (radıyalİahu anh) anlatıyor: "Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Kadınlara karşı hayırhah olun. Çünkü onlar sizin yanınızda esirler gibidirler. Onlara iyi davranmaktan başka bir hakkınız yok, yeter ki onlar açık bir çirkinlik işlemesinler. Eğer işlerlerse yatakta yalnız bırakın ve şiddetli olmayacak şekilde dövün. Size itaat ederlerse haklarında aşırı gitmeye bahane aramayın. Bilesiniz, kadınlarınız üzerinde hakkınız var, kadınlarınızın da sizin üzerinizde hakkı var. Onlar üzerindeki hakkınız, yatağınızı istemediklerinize çiğnetmemeleridir. İstemediklerinizi evlerinize almamalarıdır. Bilesiniz onların sizin üzerinizdeki hakları, onlara giyecek ve yiyeceklerinde iyi davranmanızdır.''

Tirmizi, Tefsir Tevbe, (3087).

3278 - Hakim İbnu Mu'âviye babası Mu'âviye (radıyallahu anh)'den anlatıyor: "Ey Allah'ın Resülü! dedim, bizden her biri üzerinde, zevcesinin hakkı nedir?''

"Kendin yiyince ona da yedirmen, giydiğin zaman ona da giydirmen, yüzüne vurmaman, takbîh etmemen, evin içi hariç onu terk etmemen."

(Ebu Dâvud, Nikâh 42, (2142, 2143, 2144)

AİLEDE ŞİDDET

2014-08-15T16:26:00.003-07:00

Eşler arası geçimsizliklerde "şiddet" önemli bir rol oynar. Erkeğin otoritesini kuramadığı zaman en sık başvurduğu silâh dayaktır. Toplumumuzda dayakla ilgili çok yanlış tutum ve kabullenmeler var.

Kimi erkekler, dayağın hakimiyet kurmada etkili bir araç olduğuna inanır. Dayağa iki durumda başvurulur:

Birisinde, kadının gerçekten kusuru vardır. Yerine getirmesi şart olan bir görevi ihmal etmiş veya kabul edilemez bir hata işlemiştir.

İkincisinde, erkek haklı olduğu bir nokta olmadığı halde sırf bir tartışmadan, öfkesinden ve duygusal davranışından dolayı eşini dövmüştür.

Biz her iki durumda da dayağın çözüm olmadığını, hem ondan çok daha etkili usullerin olduğunu, hem de dayağın çok olumsuz sonuçlar doğurduğunu söylüyoruz.

Kimi erkekler dayakla otorite kurar ve sürdürürler. Bazen de dayak ters teper, otoriteyi kırar. Kimi durumlarda ise, dayak etkili olur; ancak erkek sevgiyle değil, hep korkuyla ve nefretle hatırlanır. Kadın, erkeğini kızdırmamak, ağır hakarete uğramamak veya dayak yememek için istemeyerek saygı gösterir. "Ne yapayım, bu benim kaderim. Hem boşanıp da ne yapacağım? Beni kim alır? Bu kadar çocuktan sonra zaten bir yere gidemem. Onların hatırı için katlanmaya mecburum" diye düşünür.

Dayak konusunda her iki tarafın da büyük sorumlulukları var. Ama genelde ve öncelikle erkekler sorumlu. Allah'ın en değerli nimetlerinden birisi, kendilerine emanet edilen erkekler! Her şeyden önce şefkati sonsuz olan Rabbimiz, "şefkat kahramanı" olan kadınları sizlere emanet etmiş. Emanete hıyanet etmeyiniz. Emin ve güvenilir olunuz. Siz eşinizi her türlü kötülükten korumakla görevlisiniz. Başkasının zararlarına karşı göğsünüzü siper etmeniz gerekirken, nasıl olur da asıl zararı veren siz olursunuz? Birisi eşinize kötü söz söylese veya vursa, canınızı ortaya koyarcasına savaşmaz mısınız? Başkasına yasak olan bir şey nasıl olur da size serbest olabilir?

Amerikalıların üçte birinden fazlası, bir erkeği, hanımına veya bir kadın arkadaşına vururken gördüğünü söylemektedir. Bu sonuç ailede şiddet araştırması neticesinde anlaşılmıştır. 1000 kişi üzerinde yapılan anketten, aile içi şiddetle ilgili aşağıdaki neticeler çıkmıştır:

• Yüzde 19'u hırsızlığa veya aile fertlerinin hırsızlıktan dolayı birbirlerine hücum ettiklerine şahit olmuşlardır. Yüzde 34'ü de bir erkeğin bir kadını dövdüğünü görmüştür.

• Kadınların yüzde 14'ü kocası veya bir erkek arkadaşı tarafından dövüldüğünü itiraf etmiştir.

• Yüzde 88'i inanıyor ki: Bazı kişilerin dayak ve zorbalığı, çocukken evde yedikleri dayaktan veya evdeki dayak, saldırı gibi şiddet hareketlerine şahid olmaktan kaynaklanmaktadır.

• New Hampshire Üniversitesi'nden Sosyolog M. Straus başkanlığında 1975 ve 1985 yıllarında da bir araştırma yapılmıştı. Son araştırma neticeleri, eski neticelerle aynı mahiyeti taşımaktadır. Straus şöyle diyor: "Aile içindeki dayak, zorbalık gibi şiddet hareketleri, araştırmaların gösterdiğinden daha yaygındır ve anket neticelerinin iki mislidir." Yani çiftlerin yaklaşık yüzde 68'i, senede en az bir kere şiddetli kavga ediyor, erkek kadına dayak atıyor.

Evlilik aşkın şiddetlenmesidir, bitişi değil!

Hem dayakla sevgi bağdaşmaz. Evlilik öncesini veya evlilikteki ilk günlerinizi hatırlayın. Nasıl toz pembe ve mutlu bir evlilik düşlüyordunuz? Eşinizi nasıl sevdiğinizi söylüyordunuz? Onsuz dünya boş ve anlamsız gelmiyor muydu size? Peki değişen ne ki, onu üzüyor, acı veriyor, ağlatıyorsunuz? Yoksa siz de mi, "Evlilik, sevgi ve aşkın bitişidir" safsatasına inanıyorsunuz? Hayır! Yanılıyorsunuz. Evlilik, sevginin ileri bir aşaması, aşkın şiddetlenmesidir. Düşünün! Eşinizde ne kadar güzel huylar, meziyetler, hünerler var. Olumlu hareket onun başarısını, size karşı olan güvenini ve sevgisini arttırır; dayak ve hakaret meziyetlerini öldürür, şevkini kırar. "Beni sopalayan bir erkek için mi bunca sıkıntıya katlanıyorum" diye düşünür.

Dayak, şefkatle de bağdaşmaz. Kadın bazı bakımlardan zayıf ve erkeğin desteğine muhtaç bir şekilde yaratılmıştır. Ona şefkat etmelisiniz. Zaten yüreğiniz ona karşı şefkat ve merhamet hisleriyle doludur. Birkaç gün hasta olsa ne kadar üzülürsünüz. Acele doktora veya hastaneye yetiştirmek zorunda olduğunuz bir hadise yaşamış olabilirsiniz. O andaki duygularınızı düşünün. Belki kaç kez hiç üzmemeye ve hiç kırmamaya yemin etmiştiniz. Peki, bunca şefkat ettiğiniz bir varlığı, kendi elinizle incitmek, hele Rabbimizin birliğinin en güzel delili olan yüzüne vurmak, içinizdeki sımsıcak duygularla bağdaşır mı? Onun içli ağlayışı, titrek ve ürkek bakışları, üzerini ıslatan gözyaşları, çaresizliği, kimsesizliği yüreğinizi paralamıyor mu?

Hem dayak sizi yanlış tanıtır. Sizi, sevilen, aranan, varlığıyla mutlu olunan bir erkek değil, korkulan, ürkülen ve eve gelmesi bile istenmeyen bir erkek durumuna düşürür. Belki çok güzel huylarınız, çok üstün meziyetlerimiz vardır. Ama dayak atmanız sizin bu güzelliklerinizi perdeler, sizi yanlış tanıtır.

Dayak yerine, onu anlamaya çalışın. Bazı hatalarına sebep olan eksiklik ve aksaklıklar varsa onları tespit edip düzeltin. Konuşarak, teşvik ederek, ödüllendirerek onu ikna edin.

Temel haklarından mahrum etmeyin. Ama bazen fazladan vermeyi düşündüğünüz bir imkânı koz olarak kullanabilirsiniz. Nasıl ödül vermek bir yolsa, ondan mahrum etmek de bir usuldür. Söz gelişi, "Böyle olursa ben de gezi programını iptal ederim veya almayı düşündüğüm şu eşyayı almam" diyebilirsiniz.

Çünkü bazı olumlu davranışlar kadınlar tarafından istismar edilebiliyor. Kimi kadınlar, "Nasıl olsa bir şey yapmaz" diye sorumsuz davranabiliyorlar. Bu durumlarda zaman zaman surat asmak, memnuniyetsizliği belirtmek gerekebilir. Fakat şiddetin hiçbir zaman çözüm olmayacağı akıldan çıkarılmamalıdır.

Hanımlar! Eğer sonuç almak istiyorsanız, acı söz, hakaret, tartışma ve eşinizi incitmekle bir yere varamazsınız. Tatlı dilli olun. Tatlı dil yılanı bile deliğinden çıkardığına göre, eşiniz yılandan da mı kötü? Önce siz eşinize göstereceğiniz sevgi, saygı ile gönlünü fethedin. Onun isteklerini yerine getirerek kozlarını elinden alın. Siz gereken tavrı sergilerseniz, o hangi bahaneyle size zarar verecektir? Zaten siz onun istediği gibi davranırsanız, o da sizin isteklerinizi yerine getirecektir.

Erkekler! Siz de dayaktan medet ummayın. İsteklerinizi, zor ve baskıyla değil, tatlılıkla ve güzellikle yaptırın. Sevin, sevilin. Övün, takdir edin.

İşte o zaman aileniz gerçek bir cennete dönecektir.

EVLİLİKTE SADAKAT

2014-08-15T16:26:00.001-07:00

Evlilikte kaçamak yapanlar çok şeylerini kaybedebilirler: En başta eşini çocuklarını kendine saygısını saygınlığını belki işini ve kariyerini hatta hayatlarını...

Evlilikte mutlu olmak için en önde gelen unsur, güven ve sadakattir. Eşi aldatma öyle çıkmaz bir yoldur ki boşanmanın başta gelen sebebi ve gerekçesidir. Buna rağmen Batı ülkelerinde sık rastlanır. Maalesef ülkemizde de gerek medyanın ve özellikle televizyondaki pembe dizilerin etkisiyle, gerekse ailelerdeki çözülme yüzünden daha sık rastlanmaktadır.

Sadakatsizlik, yapanı ve eşini olduğu kadar belki başka bir eşi veya çifti de olumsuz etkiler. Çocuklar perişan olabilir. Menfi tesiri anne baba ile akrabalara bile yayılabilir.

Esas zararı ise yapan görür. İş verimi düşer, huzuru kalmaz. Hovardalık eden taraf dürüstlüğünü kaybeder ve içten içe kendisinin yalancı, sözüne güvenilmez ve vicdansız olduğunu düşünmeye başlar. İlişkisi sürekli olursa insafsız ve vicdansızın biri olup çıkar.

Kaçamak yapanlar çok şeyi kaybedebilirler. En başta eşini, çocuklarını, yuvasını, huzurunu, kendine saygısını, saygınlığını, belki işini ve kariyerini, hatta hayatlarını... Birkaç dakikalık bir zevk için her şeyi riske atmışlardır.

Niçin aldatma?

Çıkmaz yol olmasına rağmen insanlar niçin eşlerini aldatırlar? Cevabı kısa hazlar yaşamak içindir. Haz, mutluluktan farklıdır. Haz geçicidir, mutluluk ise uzun sürelidir. Hazzın içinde nefsilik vardır. Psikiyatrik tabirle altego ile hissedilir. Mutlulukta ise devamlı bir memnuniyet hali, hoşnutluk duygusu bütün benliğe hakimdir. Mutluluk, daha derinden yaşanır ve kalıcı bir duygudur. Mutlu kişi huzurludur, kendisiyle barışıktır.

Kimle aldatır?

Yapılan istatistikler aldatan kişinin çoğunlukla yakın çalışma çevresinden biriyle eşini aldattığını göstermektedir.

Suçlu kim?

Evliliğin sorumluluğu iki tarafça paylaşılır. Bu yüzden suçu tek tarafa yıkmak doğru olmaz. Karşılıklı sevgisizlik, ihmal ve vakit ayırmamak gibi birçok faktör işe karışır.

Kocasını aldatan birçok kadının derdini, ızdırabını dinledim. Gördüm ki genellikle ruhen ve hissen doyumsuz kadınlardır. Fiziksel, duygusal ve ruhsal açıdan tatmin olan bir hanım eşini aldatmaz. Hatta böyle bir ihaneti içinden bile geçirmez. Eşini de mutlu eder, ona doyum sağlar.

Ne yapılmalı?

• Evlilik, kadın ve erkek iki ferdin bütünlüğünden oluşur. Bu bütünlük her yönü kapsar. Bu yüzden sevgi iletişimini iyi kurmak gerekir. Karşı tarafla ilgilenmeli, problemlerine ortak olmalı, onu mutlu etmeye çalışmalıdır.

• İşyerinde makyajlı, parfümlü, güler yüzlü kadınlarla çalışan erkeklerin hanımları güler yüz ve yakınlığı eşlerine göstermeli ve onlara kapılmasının önüne geçmelidirler. Akşam eve geldiklerinde güler yüzle, özenle giyinmiş olarak onu karşılayan karısını görünce erkeğin içi mutlulukla dolacak, her gün bir an önce eve gelmek için can atacaktır.

• Erkeğin hanımına vakit ayırması şarttır. Eve elden geldiğince erken gelmeli, hafta sonlarını mutlaka eşiyle geçirmeye gayret etmelidir.

• Eşler bilmelidirler ki başkasında cazip gibi görünen özellikler, kendi eşlerinde de vardır. Hatta eşinin birçok üstünlükleri de mevcuttur. Yeter ki arada iyi iletişim kurulsun, karşılıklı sevgi ve saygı muhafaza edilsin.

Yine karı ve koca, eşlerini başkalarıyla kıyas etmemelidirler. Çünkü her şeyin özelliği farklıdır. Kendi eşlerinin üstün ve güzel yanlarını görüp, bununla mutlu olmaya ve ailelerini mutlu etmeye çalışmalıdırlar.

AİLEDE OTORİTE KİMDE OLMALI ?

2014-08-15T16:25:00.003-07:00

Otoritenin kimde olduğunun bilinmediği ailede yetişen çocuklar, tam sorumluluk yüklenemiyorlar.

Aile içi ilişkiler konusundaki tartışmalardan biri de ailede reisin kim olacağıdır. Veya ailede otoritenin gerekli olup olmadığı konusudur.

Farklı vücut ve ruh yapılarıyla kadın ve erkek evlilikte bir bütünlük oluştururlar. Bu farklılıkların görev bölünmesinde göz önüne alınması tabidir.

Araştırmacı Pitts 'e göre; otoritenin kimde olduğunun bilinmesi gerekir ve otorite aile refahını sağlayan kişiye verilmelidir.

Yıllardır ideal aile tipi olarak gösterilen anne-baba otoritesinde eşitlik demek olan demokratik aile yapısı için, tanınmış Amerikalı psikolog Bronfenbrenner çeşitli araştırmalar yapmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, ailede disiplin veren kişi baba ise, erkek çocuklar iyi ve sorumlu yetişmektedir. En bağımlı (serbest hareket edemeyen. ebeveynine çok sık muhtaç olan) ve üstelik kendisine en az güvenilebilen gençler, ailelerinde anne ve babaları eşit otoriteye sahip olanlardır. Bu gençlerin ailelerinde anne veya babanın egemenliği söz konusu değildir. Böyle aileler, girişim duyguları eksik, kararları için başkasından destek bekleyen gençlerin yetişmesine zemin hazırlamaktadır. Kısaca Bronfenbrenner 'e göre demokratik ailede yetişen gençler sorumluluklarını yeterince yüklenememektedirler.

Kutsal kitabımızı ve binlerce yıllık tarihi geçmiş toplumlardaki aileleri göz önüne alırsak ailenin başkanlığını erkeğin, kocanın, babanın yapması gerekliliği ağır basar.

Tabii babanın aile reisi olması demek aileyi etkileyen kararlar alırken annenin (reis yardımcısı) hiçbir fîkir beyan edemeyeceği anlamına gelmez. Anne, ailenin bir birim olarak çalışmasında çok önemli bir rol oynar.

Yazar Helen Andel erkek liderlerin psikolojik yapılarının uygunluğuna dikkati çekmektedir. Erkekler daha girişken, daha faal daha kararlı ve daha baskın oldukları için liderliğe daha yatkındırlar.

İdeal aile tipi demek olan sağlıklı ailede baba otoriter roldedir. Yani dışa karşı aileyi savunan, düzeni sağlayan, aile birliğini elinde tutan, gelir sağlayan kişidir. Her şeyden önce eşi ve çocukları için güven kaynağıdır. Çocuklar, babayı anneye göre daha güçlü, daha bilen, daha çok saygı uyandıran kişi olarak bilirler.

Anne ise çocuğun yanındadır. Şefkat doludur. İlgi ve sevgisini bebeğe tutarlı ve dengeli şekilde verebilir. Babanın yardımcısı, besleyen, büyüten, evde sıcaklık ve sevgi sağlayan kişidir.

Aile ortamı sıcaktır ve muhabbet doludur. Böyle ailede büyüyen çocuk sevmeyi öğrenir.

Anne otoriter rolde ise

Günümüzde kadın statüsü gittikçe değişmekte, daha çok aktif olmakta, çalışmaya yönelmekte ve adeta erkeksi rollere bürünmektedir. Böylece evde kadının hakim olduğu "anne tipi aile" ler gittikçe artmaktadır.

İlk bir yılında, annenin çocuğa karşı ilgi ve bakımı, desteği uygun doyum sağlayabilecek seviyede ise çocuk gelecek gelişim basamaklarını kolay aşar. Anne otoriter, erkek rolü üstlenmişse çocuğa yeterli duygusal doyumu sağlayamaz. Çocuk sevgi açlığı çeker. Bu eksikliğin etkileri hayatı boyunca sürer.

Cinsel kimlik 3-6 yaşlarında kız çocuklarının anneyi, erkek çocuklarının babayı benimsemesi ile gelişir. Babanın uygun erkek örneği olmadığı durumlarda erkek çocuğun bocalaması kaçınılmaz olur. Annenin kadınsı özellikler göstermeyişi de, kız çocuk için benzer bir güçlük doğurur. Erkek ve kadın kişiliklerinin ters yüz olup, yer değiştirdiği ailelerde, bütün çocukların kimlikleri etkilenecektir. Böyle ailelerin çocuklarında cinsel uyum bozukluklarının sık ortaya çıkması bu yüzdendir.

NÜFUS PLANLAMASI

2014-08-15T16:25:00.001-07:00

Nüfus planlaması ve doğum kontrolünü savunanlar şu faktörleri ileri sürmektedirler:

• Nüfus hızla artarsa kişi başına düşen milli gelir fazla olmaz. Nüfus artmazsa daha çok pay düşer, böylelikle kalkınma hızlanır.

• Fazla nüfusa yeterli iş sahası ülkemizde yoktur. Yeni iş sahaları açmak için büyük yatırımlar gerekir.

Nüfus planlaması Türkiye için hayati bir zorunluluktur. Çünkü teknoloji çağında güçlü olmanın da tek yolu vardır: Kalite... Problemli yığınlar değil, eğitimiyle, işiyle, üretkenliğiyle kaliteli bir toplum... Nitekim 50 milyonluk Fransa, 800 milyonluk Hindistan'dan daha güçlü ve mutludur.

• Nüfus arttıkça, hayatı sürdürmeye gerekli kaynaklar azalır, işsizlik dev boyutlara tırmanır.

• Aşırı artan nüfusa yeterli su da ülkemizde yoktur. Bir süre sonra susuzluk sinyalleri gelmeye başlayacaktır.

Karşı olanlar ne diyor?

Nüfus planlaması ve doğum kontrolüne karşı olanlar ise bunlara karşı şu fikirleri ileri sürmektedirler:

• Kişi başına düşen milli gelir bir ülkenin mutluluk ve refahını gösteren tek ölçü değildir.

• Nüfus planlaması konusunda Fransa, ABD, Almanya gibi ülkeler samimi değildir. Çünkü bu ülkeler doğum ve göç gibi vasıtalarla kendi nüfuslarını arttırmaya çalış-maktadırlar.

• Nüfus artışına uygun iş şartları için yeraltı ve yerüstü zenginliklerimiz fazlasıyla mevcuttur. Artık bunları işleyecek teknik imkânlardan da yoksun değiliz.

• Doğum kontrolü için verilen hap ve aletlerin kadın organizması ve ruhi yapısı için pek çok zararları vardır.

• Nüfus planlamasında amaç doğum hızını azaltmak mı, yoksa yeni doğacak çocuklara geçim imkânları sağlamak mı olmalıdır? Türkiye tabiatı hangisine elverişlidir? Unutmayalım ki bugün tüketici denen genç kollar kısa süre içinde yarın üretici olacaktır. Ayrıca çocuk sayısının fazla olması ana ve babayı çalışmaya ve tasarrufa teşvik edecek, hatta ailenin moralini yükseltecektir. Demek ki bazı ülkeler için nüfus artışı ekonomik yönden olumsuz değil, belki de olumlu bir etkendir. Bu bakımdan nüfus planlaması konusunda bizim daha çok, pek çok düşünmemiz gerekir. Bugün gelişmişliği ve refahı, bir toplumda fert başına düşen gelirin artmasıyla tanımlamak meyli çoktan iflâs etmiştir.

Nüfus planlaması ve doğum kontrolünü savunanlar anladığımız kadarıyla bilimsel gerçeklerden ziyade dış ülkelerin empoze ettikleri bir takım fikirlere dayanmaktadırlar. Meselâ bugün Fransa ve Almanya nüfusu arttırıcı tedbirler almakta, nüfustaki yaşlıların oranının bir hayli artması ve genç nüfusun, hatta genel nüfusun gittikçe azalması yöneticileri paniğe düşürmektedir.

Sonra ailede çocuk sayısının tek olması, aile ve çocuk için ciddi problemlere yol açabilmektedir. Çocuksuz ailelerin ise, mutluluk yönünden oldukça sıkıntılı olduğu bilinmektedir.

Çeşitli ruhiyatçıların araştırmalarına göre, ailede 3 veya 4 çocuk olması halinde, çocuğun ruhî gelişmesi için en uygun ortam sağlanmış olabilmektedir.

Ayrıca, çocuk sayısı fazla olan aileler daha üretken olmakta ve gerek çocukları için gerekse ülke ekonomisi için daha çok fayda sağlanmaktadır. Bu yüzden, nüfusun artması zaten milli gelirde de artış yapmakta, kişi başına düşen pay eksilmemektedir.

Son bir nokta da bugün uygulanan nüfus planlamasının, ülkemizde dengesizliğe yol açtığıdır. Gelişmemiş, fakir yörelerde ve köylerde aileler fazla çocuk yapmakta, buna karşılık kabiliyetli, iyi yetişmiş ve maddi durumları düzgün insanlar ise az çocukla yetinmektedir. Bu da yüksek kabiliyetli insanların yetişme yolunu kesmektedir.

Çocuk yetiştirmeye şartları uygun olan varlıklı insanlar ülkemizi bu imkândan mahrum etmemelidirler. Muhakkak ki az çocuk sahibi olmak önyargısından sıyrılarak, yetiştirebilecekleri kadar sayıda çocuk sahibi olmalıdırlar.

AİLEDE MUTLULUĞU ENGELLEYEN HALLER

2014-08-15T16:24:00.003-07:00

Eşler birbirlerine alayla takılmalar ve soğuk şakalar yapmak yerine, övgü ve nezakette cömert davranmalı; içten ve samimi olmalıdır.

Bir erkeğin iş hayatında başarılı olmasının, eşinin ona desteği ile yakından ilgisi bulunmaktadır. İyi bir aşçı olmasından çok, hanımın hoş ve güzel davranışlarıyla kocasına güven duygusu verip vermediği önemlidir. "Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır" sözü bu manadadır. Evin hanımı, beyine karşı memnuniyetini belirtiyorsa erkeğe güven gelir. Erkek, kendince şöyle bir düşünceye inanacaktır: "Eğer beni beğeniyorsa, gerçekten iyi bir kişiyim."

Kadın, erkeğini takdir ediyor ve ona inanıyorsa, kocanın içi güven duygusuyla dolup taşar ve önüne hangi mesele çıkarsa çıksın, onunla başa çıkabileceğini düşünerek evden ayrılır ve dünyaya meydan okumaya hazırlanır.

Ancak adam eve döndüğünde dırdır eden, sürekli şikâyetçi olan ve azarlayan bir eşle karşılaştığında bütün mücadele hevesi kaybolacaktır. Kadının eşinden duyduğu devamlı tatminsizlik adamı etkileyecek ve kendinden şüphelenmeye, güveni azalmaya başlayacaktır. Halbuki eşini yüceltici davranan kadın ona kendine güven duygusu aşılamakla kalmaz, aynı zamanda onun insanlara karşı nezaket dolu ve iyi geçimli olmasını sağlar. Daha düşünceli ve anlayışlı hale gelmesini teşvik etmiş olur.

Alaycılığın bünyesinde her zaman acımasız bir yan bulunur ve diğer insana kendisini küçülmüş hissettirmeyi hedefler. Hepimiz biliriz ki, insanlar yakın arkadaşları tarafından bile yapılsa şakalara maruz kalmaktan hoşlanmamaktadırlar.

Eşler birbirlerinde teşekkür edebilecekleri şeyler aramalıdırlar. Güzel sözler söylendiğinde, bu onları sizin için daha fazla şey yapmaya itecektir.

Tabii her zaman övgü yapılmaz. Bazen eleştiri de gerekebilir. Bunun için de dikkat edilecek önemli noktalar vardır:

Eleştirinin etkili olması isteniyorsa, muhakkak ki eşin egosu hedef alınmamalıdır ve eleştiri başkalarının yanında yapılmamalı, gizli olmalıdır. İnsanlar varken yapılan eleştirinin hedefi eşe yardımcı olmak değil, onu utandırarak kendini tatmin etmektir.

Eleştiriye gönül alıcı bir söz veya komplimandan sonra başlanmalıdır. Diyelim, hanım yemek yapmış ve tuzunu fazla kaçırmıştır. Yüz ekşitilerek "amma tuzlu" yerine, "Hanım, yaptığın yemek gerçekten çok güzel ve lezzetli. Ancak biraz tuzu fazla gibi geldi" demek çok yararlı olacaktır.

Veya erkeğin sinirli oluşunu şöyle söylemekte fayda var: "Bey, geçmişte daima mükemmeldin. Fakat son zamanlarda seni biraz sinirli görüyorum. Acaba bana açıklayabilir misin, neden?"

Emretme yerine istemelidir. "Şunu düzeltir misin?" demek, "bunu tekrar yap, olmamış" demekten daha etkilidir.

Emredildiğinde karşıdakini köle rolüne koymuş ve kendisini onun efendisi gibi benimsemiş sayılır. Rica edildiğinde ise, karşısındakini işbirliği yapılan saygıdeğer kişi olarak kabul etmiştir.

Ekonomik ve fiziki durum

Mutlulukla ekonomik gelir seviyesi arasında bağlantı sık tartışılan konudur. Para rahatlatır, ama mutlu etmez. Çünkü para ve zenginlik tıpkı sağlıklı olmak gibi çok çabuk alışılan bir durumdur.

Asgari ihtiyaçlar karşılandıkça ortaya çıkan yenilerinin peşine düşülür ve bu zincirleme sürüp gider. Mutluluk istediğimizi elde etmek değil, elde ettiğimizde mutlu olabilmeyi öğrenebilmek yeteneğidir.

Yoksa bugün insanlara pompalanan daha fazla para, daha çok cinsellik, daha çok yiyecek, daha çok içki, daha çok uyuşturucu, daha çok adrenalin, daha fazla eğlence, daha çok mal istemek insanları doyumsuz ve aksine mutsuz yapar. Tıpkı sonsuz bir gebelik gibi, meyve verme dönemine hiç ulaşamayız. Sadece para değil güzel ve zeki olmak da mutlulukla direkt bağlantılı sayılamaz. Elbette güzel ve zeki olanların hayatta birtakım avantajları vardır ama daha mutlu kişiler olduğu doğru değildir.

Çelişkili zannedilse de, başına büyük bir felâket veya kaza gelen insanlar bile mutlu olabilirler. Meselâ felç geçiren bir insanın hayatının geri kalan kısmını çok mutsuz geçirmesi gerekmez. Böyle bir olaydan bir süre sonra hastanın acısı, öfkesi ve çökkünlüğü yerini yavaş yavaş mutluluk duygularına bırakır. Ve onlar da kendilerini diğer insanlardan daha az mutlu hissetmezler. İnsanlardaki uyum psikolojisi ve kapasitesi bunu sağlayacaktır.

KISKANÇLIK

2014-08-15T16:24:00.001-07:00

İdeal evliliklerin temelinde, dozunda kıskançlık ve eşin sadakatine güven duygusu bulunur.

Sokolof 'a göre "Kıskançlık, insanın en az bilinen duygusu ve üzerinde en az konuşulan davranışıdır. Bir muammadır." Decrates ise, "Kıskançlık, sahip olduklarını koruma isteğinden kaynaklanan bir tür korkudur." diyor.

Kıskançlığın olmadığı evliliklerde, aile bağları zayıftır. Kadın ve erkek, "kıskanılarak" bir sahiplerinin bulunduğunu hisseder ve hatırlarlar. 3 yıllık evli bir hanım, kocam ara sıra beni kıskanmasaydı, çok üzülürdüm." demişti. "Halbuki kıskanması, onun beni hala çekici bulduğunu ve sevdiğini kabul etmesi anlamına gelir. Laf olsun diye onunla evli olmadığımızı gösterir. Bundan iyi iltifat olur mu?" diye de eklemişti.

Bazı aşırı kıskanan tipler aslında kendileri eşlerini aldatmaktadır.bunu bastırma amacıyla eşine yansıtmaktadır. Kendisi yaptığı için herkesin ihanet edebileceği kanısındadır. Her şeyden anlam çıkarır, tartışır, kavga eder. Eşi hak ettiği cevabı ona verir, ama yine aldırış etmez. Bazen kaba kuvvete, dayağa başvurur.

Yaşlılıkta değişik sebeplerle ortaya çıkabilen demans (bunama) hallerinde de hastalık derecesinde kıskançlık görülebilmektedir.

Alkol ve bağımlılık yapan maddeleri uzun sure kullanan kişilerde de eşini aşırı ve patolojik derecede kıskanma görülebilir. Üstelik bu kişiler, eşlerini hiç olmadık kişilerden kıskanırlar.

İŞKOLİK KOCAYA SAHİP VEYA KOCASIZ AİLELER

2014-08-15T16:23:00.001-07:00

Karı-koca arasındaki iletişimsizliğin acı sonuçlarını daha çok kadınlar ve çocuklar çekmektedir.

Günümüzde birçok ailenin erkeği sabah erken evden çıkmakta; gece geç vakit eve dönmektedir. Çocuklarla görüşmesi, ancak onlar uyurken bakmak tarzında olabilmektedir. Ailenin babası vardır, ama onlara sadece maddiyat sağlayan biridir. Sorulduğunda da:

"Ben geç vakitlere kadar, yırtınırcasına onlar için çalışıyorum" diye savunmaya geçmektedirler. Aileyle diyalogları kopmuş veya zedelenmiştir. İşyerinde biriyle saatlerce telefonda konuşabilirken, eşiyle ve çocuklarıyla beş dakika konuşmak, onlara zor gelebilmektedir. Bu durumdaki kocalar ne yapmalıdırlar? İşte cevabı;

Kandil, bayram günü gibi özel günlerde ve bazen de başka zamanlarda ona hediye alın. Onu düşündüğünüzü gösterin.

Eve geldiğinizde, önce güler yüzle eşinize selam verin. Günü nasıl geçirdiğini sorun. Onunla sohbet etmeye çalışın.

Her şeyden önce ana-babalık görevinde birbirinize iltifatlar edin. Bu, özellikle evde kalan ve çocuğun bakımını üstlenen hanım için çok gereklidir. Genelde, bazı kesimler ev hanımlarını doğru dürüst bir işe sahip olmayan kişiler olarak değerlendirir. Bir de eve girince kocasından, "Eee, anlat bakalım. Koca bir gün ne yaptın?" gibi bir yaklaşım gördüklerinde kederleri artar. Unutmayın ki çocuk yetiştirmede birinci prensip anne ile babanın birbirlerine sevgi ve saygı dolu tavır ve davranışlarının olmasıdır.

EVLİLİK GEREKLİ Mİ?

2014-08-15T16:19:00.003-07:00

Evliliğin amacı, eşleri kısıtlamak değil, ikisini bir bütün yapmaktır.

İnsanoğlunun dünya üzerinde ilk görülmesinden beri evlilik mevcuttur ve tarihin kaydettiği bütün topluluklarda aile kurumu baş tacı edilmiştir. Evlilikte iki cins birbirini tamamlar. İki vücut, iki kalp, iki ruh ve daha doğrusu iki şahsiyet birleşir.

Son dört bin yıldaki seksen uygarlıkla ilgili kapsamlı bir araştırma yapmış olan İngiliz antropolog John D. Urwin, her uygarlıkta aile bozuldukça uygarlığın da parçalanmaya başladığını görmüştür. Urwin 'in araştırmasına göre erkek, enerjisini şehvet ve arzuları yönünde kullanırken evlendiğinde ev kurmak için ter dökmekte, geleceğe yatırım yaparak en iyi faaliyeti göstermeye çalışmaktadır.

Neden evlilik ?

Son zamanlarda ailenin görevlerinde değişiklikler olduysa da şu dört temel ilke her zaman vardır ve var olacaktır:

1. Cinsel ihtiyaçların karşılanması : Toplumun huzurunu sağlamak amacıyla cinsel davranışlara çeşitli kısıtlamalar getirilir; evlilik kuralları da bu kısıtlamalardandır. Ancak cinsel ihtiyaçlar evliliğin tek amacı değildir.

2. Ekonomik işbirliğinin sağlanması : Bilinen bütün insan topluluklarında cinsiyete göre bir iş bölümü ve işbirliği vardır. Erkeklere fiziki güçleri sebebiyle daha ağır ve zorlayıcı görevler verilmektedir. Kadınlar için çocuk doğurma esas olduğundan bu görevin yanı sıra çoğunlukla daha hafif işler uygun görülmektedir. Kısacası kadının ve erkeğin aileye katkıları birbirini tamamlamaktadır.

3. Üreme, çoğalma ortamının sağlanması

4. Çocuğun yetiştirilmesi, bakım ve eğitimi (sosyalleşme) : Aile üyeleri, bu konuda kendi paylarına düşeni yerine getirerek aile birliğine katkıda bulunurlar.

Peki evliliğin faydaları neler ?

Evlilik birçok ihtiyacımızın tatminini sağladığı gibi birçok avantajları beraberinde getirir. Onları kısaca sıralarsak;

- Kişinin hayatı düzene girer. Beslenmesi, ısınması, giyinmesi ve barınması tertipli olur.

- Ruh sağlığını tehdit eden yalnızlık ve sıkıntı hissi, ailenin sıcak ortamında kaybolur. Evlilik. tek başına yaşamaktan daima daha güven vericidir.

- Annelik ve babalık gibi zevklerin en güzeli tadılır.

- Hanımlar ekonomik emniyet duygusunu ve ihtiyacını tatmin ederler.

- İntihar, bunalım, ruhî hastalıklar evlilerde, bekarlara oranla daha az görülür. Çünkü evlilik kişiye bir taraftan sosyal bağımlılıklar ve sorumluluklar getirirken, aynı zamanda sosyal itibar ve korunma sağlar.

- İsraf, kumar, alkol ve benzeri kötü alışkanlıklara düşkünlük, sıkıntı, boşluk hissi, amaçsızlık, zaman israfı, kavgacılığa meyil, çabuk öfkelenme gibi problemler bekarlarda evlilere oranla daha sıktır.

- Evliliğin sağladığı faydalardan en önemlisi ise cinsel ihtiyaçların doyumu için bedenî, ahlâkî ve hissî yönden geçerli en iyi çözüm olmasıdır.

- Evlilikle psikolojik ve emosyonel birliktelik sağlanır. Aile içinde bütün bireyler ve öncelikle de karı ve koca arasındaki karşılıklı ilişkiler menfaate dayalı değildir. Ruhsal bir ilişki de söz konusudur ve bu ilişki sevgiyi, şefkati, merhameti, sevecenliği, karşılıklı güveni, fedakârlığı, teselli ve yardımı doğurur ve devam ettirir. İnsan tabiatının kendini en iyi şekilde ifadesi bu ilişki ile filizlenir. Erkek ve kadının ruhsal potansiyeli sadece aile kurumu çerçevesi içinde realize olur ve aile çevresi ve dış dünyada bu sayede iyilik ve fazilet duygularını yeşertir. Evlilik arkadaşlığında her eş sürekli artan bazı sorumlulukları yerine getirme duygusu yaşar. Aileye çocuklar da katılınca sevgi, şefkat ve fedakârlık değerleri gerçekliğe dönüşür ve sabit kişilik özellikleri haline gelir.

- Eşlerin sevdiği, güvendiği, cesaret verdiği, birlikte gülüp beraber geliştiği ve kendisine yalnızca kendisine ait olduğunu bildiği birinin olmasının getirdiği güven duygusu evliliğin bir diğer faydasıdır. Evliliğin amacı, eşleri kısıtlamak değil, ikisini bir bütün yapmaktır. Karşılıklı destek, sevgi ve teşvikle mümkün olan en üst seviyeye kadar geliştirmektir.

Kur'an-ı Kerim'de evlilik ve aile hakkında: "İçinizden, kendileriyle huzura kavuşacağınız eşler yaratıp; aranızda muhabbet var etmesi, O'nun varlığının belgelerindendir. Bunlarda düşünen milletler için dersler vardır." buyrulmuştur.

Gerçekten aile toplumun temelidir ve hep var olmaya devam edecektir.

EVLİLİK VE AŞK BÜYÜLERİ, MEDYUM, CİNCİ VE FALCILAR

2014-08-15T16:19:00.001-07:00

Anayasa mahkemesi tarafından 1977'de din olarak kabul edilen büyücülük, ABD'de 100 bin büyücü ve 9 milyon mensubu ile halkı kıskaç altına almıştır. Pek çok Amerikalı, doktorlara gitmek yerine büyücülere başvurma yoluna gitmektedirler. İnternet'e de girmiş bulunan büyücüler, Hıristiyanlığa meydan okuyor ve insanlara papazlardan daha fazla yardımcı olduklarını söylüyorlar.

Dini reddeden. fakat huzuru laiklikte de bulamayan Avrupalılar da, mutluluğu medyumlarda arıyorlar. Eski çağlarda kâhin diye adlandırılan bu kimseler, şimdilerde medyum adı altında, dinsiz kalan Batı insanına deva olmaya çalışıyorlar.

Fransız Le Monde gazetesinde (15.11.96) tam sayfa olarak verilen bir araştırmaya göre, sadece Fransa'da kendisinin medyum olduğunu söyleyen veya kâhin olarak kabul edilen kırk bin civarında insan, hayatını bu yolla kazanıyor.

BOŞANMA FELAKETİ

2014-08-15T16:18:00.001-07:00

Bir toplumun sağlamlığı, ailelerdeki geçimsizliklerin, boşanmaların az olması ile belli olur.

İngiltere kralı Sekizinci Henri, karısından boşanıp başka bir kadınla evlenmek istemiş. Papa buna müsaade etmeyince kral, Henri İngiltere'den Katolik mezhebini kaldırmış, yerine Anglikan mezhebini kurmuş. Yani boşanabilmek için bütün bir milletin dinini değiştirmiş.

Fransa'nın sevilen şarkıcısı François Hardy: Sevdiği Jean Mari'den ayrılığını unutamıyor ve ızdırabını şöyle dile getiriyor: "Tuhaf şey, beraberken hiç öyle duygular hissetmiyordum. Ayrıldıktan sonra iş değişti. Eve dönüşte sevilen erkeğin orada olmadığını görmek ne demektir şimdi anlıyorum. Kendime hâkim olamıyorum. Daima her yerde onu görüyorum. Onu unutmak için elimden geleni yaptım gezdim tozdum, flört etmeğe çalıştım ama olmuyor, onun yerini hiç bir şey doldurmuyor. Kimse iç âlemimi bilmiyor. Hüzünlü şarkılar söylememe şaşılıyor. Ben hayatı sevinçli, neşeli bulmuyorum. Onun için kederli şarkılar söylüyorum. Beni hiç bir şey avutmuyor, sadece bekliyorum bir gün belki bu bekleyişim sona erecek, ama ne zaman..!"

Boşanma, toplumumuzu içten kemiren felaketlerimizden biridir. Maalesef ülkemizde boşanma oranları giderek artmaktadır.

Bugün evlilikler daha zayıf temeller üzerine kuruluyor ve bu yüzden yıkılması daha kolay oluyor. Hatta bazı evlenenler "mutlu olmazsak ayrılırız" diyerek yuva kuruyorlar. Bu yanlış bir tutumdur. Çünkü her boşanma olayında sadece evlenenler değil, onların aileleri ve özellikle çocukları kötü etkilenir. Bir ruh hekiminin muayenehanesine problemleri için gelen birçok kişinin rahatsızlığının temelinde boşanma ve getirdiği sıkıntılar yatmaktadır.

Kadın ve erkeğin birbirini tatmin etmeyişi veya edemeyişi, birbirini ihmal edişi, zevk ayrılıkları, kültür farklılıkları ve aldatma boşanmanın başlıca sebeplerindendir. Dr. Van Pelt, aşkı hipnotizma diye kabul etmekte, evlendikten sonra bu hipnotizma tesirini kaybedince aşk harareti söner, soğukluk ve ayrılıklar başlar." diyor.

Kadının modaya, süse düşkünlüğü, ve erkeğin gelirinin yetmemesi huzuru bozar ve boşanmakla sonuçlanır.

Kimi erkek, karısının yaşlanması, güzelliğini ve çekiciliğini kaybetmesi, onu artık beğenmemesi, başka kadınlara ,genç kızlara kendini kaptırması nedeniyle boşanmaya başvurur.

İstatistikler, dünyadaki erkeklerin yüzde 60'ı, kadınların da yüzde 40'ının kıskanç olduğunu gösteriyor. Kıskançlığın en tehlikeli devresi, erkeklerde 30-40 yaş arasında, kadınlarda 50-55 yaş arasındadır. Aşırı kıskançlık ta boşanma sebebi olabiliyor.

Bir toplumun mutlu ve ruhen sağlıklı olması onun temeli sayılan ailenin sağlamlığı ile ölçülür. Ailenin de sağlamlığı geçimsizliklerin, boşanmaların az olması ile belli olur. Ülkemizde kültür yozlaşması oldukça, toplumun temelleri sarsılmakta ve sağlam aileler yerine boşanmış veya geçimsiz çiftlere bırakmaktadır. Aile yapısını güçlendirmek hepimizin görevi olmalıdır.

ÇOK EŞLE EVLİLİK

2014-08-15T16:17:00.001-07:00

Mutluluğu artırmak düşüncesiyle yapılan ikinci evlilikler, genellikle eski mutluluğu alıp götürdüğü gibi kocayı ve eşleri depresyona sokabilir.

"Ölüm bizi ayırıncaya kadar." Bu sözler Batı uygarlığının evliliğe bakış açısını özetliyor. Fakat buna rağmen İngiltere'deki evliliklerin üçte biri, ABD'dekilerin yarısı boşanmayla sonuçlanıyor. Çocukların yüzde 15'inin babası evlilik cüzdanlarındaki kayıtlı eş değil. Türkiye'de ise durum farklı. Boşanmalar, Avrupa ülkelerine göre çok daha az. Çok eşlilik ise kanunlarla yasaklanmış olsa da yok değil. Bu konuda birçok örnek var ;

35 yaşındaki bir kadının şikayetleri ; "Doktor bey, ben ailemin tek çocuğuyum. Paylaşmaya kesinlikle hazır değilim. Mutlu bir yuvamız vardı. 16 yıllık evliyiz ve üç de çocuğumuz var. Kocamla birbirimizi çok seviyorduk, ya da öyle zannediyorduk. İlk yıllarda kocam fakirdi, maaşı düşüktü. Ben çalıştım, eve katkıda bulundum. Her zaman ona destek oldum. Sonraları kocam kazanmaya başladı, maddi durumumuz düzeldi. Hep Üsküdar'da evim olsun isterdim. Evim de oldu. Keşke olmasaydı diyorum şimdi. Çünkü taşındığımız gün hadiseyi öğrendim. Kocam, çocuğu yaşında bir çocukla ikinci evliliğini yapmıştı. Bunun gerçek olduğunu anlayınca şok oldum. Ben ki onun için her fedakarlığı yapmıştım. O ise kıza bir daire tutmuştu. Şaşırdım. Kocamı dövmeye, ona saldırmaya başladım. Bana bunu nasıl yapardı? Çocuklarımın ikisi de bunalıma girdiler."

"Peki kocanız nasıl açıklıyor bu durumu?" diye sorulduğunda şöyle anlatıyor ;

"Haklı olduğumu söylüyor, özür diliyor. Kıza acıdığını, kötü yola düşmesin diye bu yolu izlediğini ifade ediyor. Artık bıraktım diyor ama ben yapılan ihaneti unutamıyorum. Hatta ben de ihanet edeyim dedim, yapamadım. Aklımdan bu olay çıkmıyor. Kocamı affedemiyorum ve ondan nefret ediyorum. Boşanmak istiyorum ; çocuklarım 'anne bizi babasız bırakma' diyorlar."

Kocası da yaptıklarından pişmanlık duyuyordu fakat bu arada aile perişan olmuştu. Bütün fertler bunalım içindeydi. Hatta aile dağılma arifesindeydi.

İkinci evliliğinde mutluluğu bulacağını zanneden kocalar, ilk evliliklerindeki mutluluğu bile bulamayabiliyorlar. Aile düzenleri bozuluyor, hatta ilk eşi ikinciyi ilk zamanlar kabullense bile sonraları eşler arasında kıskançlıklar baş gösteriyor. İlk zamanlar cazip görülen ikinci eş, daha sonraları pişmanlık verici bir durum halini alıyor.

Hz. Peygamber niçin çok eşle evlendi ?

Kaynaklar, Hz. Peygamberin, damadı Hz. Ali'nin ikinci Evliliği'ne çok sert bir dille karşı çıktığını açıklamaktadır. Hz. Ali, Ebu Cehil 'in. kızı El-Aura (veya Cüveyriyye) ile evlenmek ister. Bu konuda Hz.Peygamber'le istişare edilir. Hz. Peygamber buna. müsaade etmez ve "...Ancak Ebu Talib'in oğlu (yani Hz. Ali) kızımı boşar ve bundan sonra onların. kızlarıyla evlenir" der. İbn Sa'd, Hz. Peygamber'in bu evliliğe karşı çıkmasının sebebini, (kızı) Hz.Fatma'nın üzülmesiyle izah eder. Bu konuda başka yorumlar da vardır. Kanaatimizce bu rivayet, Hz. Peygamber'in tek eşlilikten yana olduğunu ifade eder. Ancak dönemin şartları ve zorlamaları, hayatının sonlarına doğru onu da çok eşliliğe mecbur etmiştir.

Hz. Peygamber'in çok evlilikleri Medine döneminde olmuştur. Medine'de kurulan İslam devleti, bütün Arabistan'ı karşısında buldu. Kureyş kabilesinin Arap yarımadasındaki nüfuzu ve Hz. Peygamber'in yeni bir din getirmiş olması, bu bölgede yaşayan insanları Medine'de kurulan bu küçük devlete karşı ayaklandırdı.

Hz. Peygamber, herkesle barış yapmak, anlaşmak ve meseleleri konuşarak bir sonuca varmak istedi, ancak karşı taraf savaşmayı tercih etti. Bu gelişme Mekke devrinde olduğu gibi çok yavaş seyrediyordu. Savaş aynı zamanda iyileşmesi çok zor olan sosyal yaralar açıyordu.

Arabistan 'ı cehaletten arındırmak ve İslam'ı bu bölgede yaymak için Hz. Peygamber 'in Medine döneminde mecbur olduğu çok eşli yaşamın asıl sebebi budur.

Hz. Peygamber 'in iki cariyesi olmuştur. Bunlardan biri Mısır lideri Mukavkis 'in gönderdiği Mariye'dir. Hz. Peygamberin ondan Hz. İbrahim diye bir çocuğu olduğu için o hürriyete kavuşmuş oldu. İkinci cariyesi Kurayza Yahudileri esirlerinden olan Reyhane'dir. Hz. Peygamber bu kadını azad etmiş ve onunla evlenmiştir.

Görüldüğü gibi Hz. Peygamber'in cariye edinmek için bir isteği yoktur. Bu iki cariye onun arzusu dışında beraber olduğu, sonrada hürriyete kavuşturduğu iki kadındır.

Sonuç olarak sağlıklı bir toplumda Kur'an, tek evliliği öne çıkarmıştır. Ancak erkeklerin savaş veya daha başka sebeplerle azalıp geride dul kadınlar, yetim kızlar ve çocuklar bıraktığı olağanüstü durumlarda bir erkeğin birden fazla evlenmesine de izin verilmiştir.

Sevgililer günü(Saint Valentine's Day)

2014-08-15T16:16:00.001-07:00

Gerçek sevgi sonsuzdur!

14 şubatın sevgililer günü olduğunu geçde olsa farkettik bişiler tıklayalım dedik. Sevgililer günü(Saint Valentine's Day) Avrupa toplumunun dinlerinin asıl hükmünü kaybetmesi insanlar arasında meşru olmayan ilişkilerin yaygınlaşmasının normal karşılanması ile ortaya çıkmıştır. Ne eski dinlerde nede İslam dinin de yeri yoktur.

Sevgilileri ikiye ayıralım, yani yanlış anlamayın sevgilileri ayıralım demedim iki tür sevgili vardır onu belirtiyorum :o)

1) Özenti yada cinsel dürtülerine uyarak sevgili olanlar=Bu sınıf hayatın yemek içmek ve eğlenmekten ibaret olduğunu sanan bu insanlar gerçeğin farkına vardıklarında ömür sermayesini harcayıp bitirdiklerini ancak farkederler. Oysa Allahu Teala şöyle buyuruyor:

EN'AM suresi 32. ayette Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. Müttakî olanlar için ahiret yurdu muhakkak ki daha hayırlıdır. Hâla akıl erdiremiyor musunuz?

3-ÂL-İ İMRAN: 14- İnsanlara kadınlar, oğullar, yüklerle altın ve gümüş yığınları, salma atlar, davarlar, ekinler kabilinden aşırı sevgiyle bağlanılan şeyler çok süslü gösterilmiştir. Halbuki bunlar dünya hayatının geçici faydalarını sağlayan şeylerdir. Oysa varılacak yerin (ebedî hayatın) bütün güzellikleri Allah katındadır.

2) Hayat arkadaşını yani evlenip ömrünü geçireceği kişiyi seçmek için sevgili olanlar= Sevgili olarak flört edip evlenenlerin propagandası yapıldığı gibi başarılı bir evlilik yaptıkları söylenemez. İşte bir örnek:

medenifearless; Cinsiyet: Erkek; Yaş: 26 ; İl: İstanbul

2 yıldır evliyiz. Hergün "Allah belanı versin" demeye başladım. Artık her kavga ettiğimizde, eski sevgilisiyle beni karşılaştırmaya başladı. Kavga bittikten sonra neden bu kadar iğrenç şeyler söylediğini sorduğumda, "Sinir anında söylenmiş gerçek olmayan sözlerdi" diyerek geçiştiriyor. O kadar da severek evlenmiştik. Onun için yapmadığım ve yapamayacağım şey yokken yine de nankörlük yapıyor. Aman arkadaşlar evlenmeden önce bin kere düşünün. Özellikle eşiniz olacak kadının geçmişini mutlaka öğrenin.

Bu ilişkilerin %90’ı evlenmeyle sonuçlanmıyor. En serseri ve asi genç dahi evlenmek istediğinde; hiçbir erkekle konuşmamış, halk tabiriyle “erkek eli değmemiş kızlarla” evlenmeye can atıyor. Flört tuzağının pençesinde kalan kızlar genelde ortada kalıyor, hatta gözünü kadın tüccarlarının adresinde açanlar bile oluyor.

Dr. Cemal Zeki Önal, flörtçü kızların ortak akıbetlerini güzel bir şekilde tasvir eder: “Aşkla şakalaşan kızlar, bıçakla oynayan çocuklara benzerler, ekseriye yaralanırlar. Bu yaralar çok defa pek acı kanar. Kız kızlığını, ulu benliğini kaybeder, türlü felaketlere uğrar". Erkek ise yeni oyuncağından hevesini almış bir çocuk gibi konacağı yeni bir çiçek arayama başlar. Diyelim ki, flört döneminden sonra bir kız ve erkeğin evlendiğini düşünelim. Bunlar flört döneminde birbirlerine kendilerinin hoşa giden yönlerini gösterirler. Aylarca süren tanışma ve derin dostluğa rağmen kusurlarını, zayıf taraflarını birbirine göstermezler. Bu dönem içinde nefsâni, şehvani istekler, cinsel dürtüler o kadar azmış olur ki, hemen evlenmek isterler ve bu amaca ulaşmak için ikisi de birbirine bağlılık sözü verirler. Öyle sevgi ve sadakat gösterişi içine girerler ki, evlendikten sonra ilişkiler ve münasebetler dünyasında bu devreye hiçbir zaman bir daha tesadüf edilmez.

Tabiki erkek ve kadın bir biri için yaratılmıştır Allah cc buyuruyor ki:

30-RUM: 21- Yine O'nun âyetlerindendir ki, sizin için nefislerinizden kendilerine ısınırsınız diye eşler yaratmış, aranıza bir sevgi ve merhamet koymuştur. Şüphesiz ki bunda düşünecek bir kavim için nice ibretler vardır.

Peygamberimiz sallallâhü aleyhi ve sellem de: Ey gençler topluluğu! Sizden evlenmeye gücü yetenler evlensin.Çünkü evlenmek gözü daha çok muhafaza eder, namusu daha fazla korur. Evlenmeye gücü yetmeyenler ise oruç tutsun. Çünkü oruç kalkandır. buyuruyor.

Ama ne Peygamberimiz sallallâhü aleyhi ve sellem zamanında ne de sonrasında hiç bir İslam âlimi kadın ve erkeğin evlilik dışı yakınlaşmasına müsaade etmemiştir Hatta İmamı Rabbani hazretleri kapalı bir odada evli bir erkek yada kadının mahremi olmayan biri ile bir cinsi münasebet süresi kadar kalmaları nikahlarını bozar, ama örneğin kapı açıksa hüküm bozulur demiştir.

ZİNA ETMEK İSTEYEN GENÇ
Asr-ı saadette Peygamberimiz (A.S.) Ashabıyla beraber bulunuyordu. Bir genç çıkageldi ve çok saygısızca:
- Ya Resulallah! Ben falanca kadın ile arkadaş olmak olmak istiyorum, onunla zina yapmak istiyorum dedi.
Ashab-ı Kiram, bu durumdan çok öfkelendiler. İçlerinden gazaba gelerek genci dövmek ve huzuru Resulullah'dan çıkarmak isteyenler oldu. Bazıları bağırıştılar. Çünkü genç çok hayasız konuşmuştu.
Sevgili Peygamberimiz (S.A.V.) bırakın o genci buyurdu. Resulullah, genci yanına çağırdı, dizinin dibine oturttu. Gencin dizlerini kendi mübarek dizine değdirecek bir şekilde oturttu ve:
- Ey genç, birinin annenle bu kötü işi yapmasını ister misin? Bu çirkin hareket hoşuna gider mi? diye sordu. Genç hiddetle:
- Hayır Ya Resulallah, diye cevap verdi. Resulallah:
- Öyle ise o çirkin işi yapacağın kimsenin evlatları da bundan hoşlanmazlar. Sonra:
- Peki, bu çirkin işi senin kız kardeşinle yapmak isteseler, sever misin? diye sorduklarında genç :
- Hayır, asla! diyerek hiddetleniyordu. Şu halde insanlardan hiç kimse bu işi sevmez buyurdu.
Sonra Hz.Peygamber (A.S.) mübarek elini bu gencin göğsüne koyarak şöyle dua etti:
- Allah'ım! Sen bu gencin kalbini temiz kıl. Namusu ve şerefini muhafaza eyle ve günahlarını da bağışla, buyurdu.
Genç, Resulallah'ın huzurundan ayrıldı. Bir daha günah işlemediği gibi böyle bir kötü düşünce aklından bile geçmeden yaşamış!Resulallah:''Kadınlarınızın namuslu olmasını istiyorsanız başkalarının kadınlarına yan gözle bakmayınız'' diye emrediyor.

ÇIPLAKLIK

2014-08-15T16:15:00.002-07:00

Erkek ve kadınların sağlıklı bir cinsel hayat yaşamaları için müstehcen giyimden kaçınmak gerekir.

Kadının aşırı takıp takıştırması ve soyunması, kendini karşı cinse cazibe merkezi haline getirmesi ve bundan zevk duyması, toplumda hakim olan zihniyetle de yakın ilgilidir. Bu anlayışta kadın, verdiği zevk oranında değer taşır. Artık kadın ilahi bir emanet ve insanı oluşturan iki temel parçadan biri olmaktan çıkmış ve yalnızca çekici bir beden haline gelmiştir. Taşıdığı değer, Bedeninin güzel görüntüsü kadar olacaktır. Böyle bir toplumda kadının bütün varlığı görülmekte ve alıcının gözü ile değerlendirilmektedir. Kadın sadece görünüşünden ibarettir. Kadın için giyim, vücudu örtmek için değil teşhir için bir araçtır. Yani kadının kişiliği önemli değildir, ancak cinsi bir metadır.

Soyunmak bir ruhi sapma mı?

Psikiyatrik açıklamalarda yer alan cinsi sapıklıklardan biri de teşhirciliktir (ekshibisyonizm). Bu tür rahatsızlığı olanlar aslında cinsel yetersizliği olan ruh sağlığı bozuk kişilerdir. İşte, çıplak gezenlerde de böyle bir sapıklığın emarelerini bulabiliriz.

Erkek ve kadınların sağlıklı cinsel hayatları içinde müstehcen giyimden kaçınmak gerekir. Sık ve yersiz uyarılan erkekte cinsel soğukluğun gelişme ihtimali daha büyüktür.

AŞK VE FLÖRT

2014-08-15T16:15:00.000-07:00

Flört veya aşkın fırtınasıyla mutlu bir evliliği bulacaklarını sananlar aldanma ihtimalini göz önünde tutmalıdırlar.

"Onlar erdiler mutluluğa, biz çıkalım kerevetine". Sevgiyi işleyen masalların çoğu bu cümle ile biter. Genç kızla erkek birbirlerine delicesine tutulmuşlardır, araya giren "kötü" kişilere rağmen kavuşurlar ve evlenirler. Artık onlar mutluluğa ermişlerdir, hiç problemleri yoktur ve saadet dolu, cıvıl cıvıl bir evlilik onlarındır. Prensle prensesi veya Aslı ile Kerem 'i artık sonsuza kadar sürecek mutluluk beklemektedir.

Romantik aşk efsanesi dediğimiz bu şartlanma, bize dünyadaki her genç erkeğe karşılık, "onun için yaratılmış" bir genç kız bulunduğunu anlatır. Kendisine yazılmış olan insanla karşılaşıldığında kişi onu hemen tanır; çünkü ona aşık olur. Artık kendi seçtiği insanla karşılaştığına ve bu birleşme haliyle kusursuz olacağına göre, birbirlerinin bütün ihtiyaçlarına ebediyen karşılık verebilir ve dolayısıyla da sonsuza kadar kusursuz bir uyum ve beraberlik içinde mutlu yaşayıp gidebilirler.

Ama gerçek böyle olmaz. İhtiyaçlar karşılanmazsa, korkunç bir hata yapılmış olduğu ortaya çıkar. Demek ki yanlış yorum yapılmıştır; aşk zannedilen gerçek aşk değildir. Ya boşanma veya geçimsizlik evlileri bekleyen akıbettir.

Aşık olma

Gerçek anlamda "Aşık olmak", iki kişinin sadece, birbirlerinin gözlerinin içerisine sevgiyle bakmaları değil; aynı zamanda, tüm fikirleriyle aynı yöne bakabilmeleridir ve bakışlarla olduğu gibi ruhen de bütünleşebilmeleridir.

Aslında "aşık olma" sevgiye eşdeğer değildir. Birincisi aşık olma tecrübesinin özellikle cinsel arzu ile ilgili yanı vardır. İkincisi de hiçbir aşk, hep devam etmez ve geçicidir. Kime aşık olunursa olunsun, bu ilişki yeterince devam ederse er ya da geç aşk sona erer. Bu, aşık olunan kişiyi sevmekten mutlaka vazgeçilir anlamında değildir. Ama aşık olmanın en büyük özelliğini oluşturan ihtiraslı sevgi mutlaka biter. Balayı muhakkak sona erer. Romantizmin açan çiçeği katiyetle solar.

Meşhur hikâyede Mecnun da Leyla 'ya olan aşkının geçici olduğunu anlar, sonunda ilahi aşka yönelir. Artık o fani olan Leyla'nın peşinde koşmaz, ebedî aşka kavuşmuştur.

Aşık olmanın temelinde kişinin yalnızlıktan ürkmesi vardır. Yalnızlık acı vericidir ve ferdî kimliğimizin duvarını aşarak dışımızdaki dünyayla daha fazla özdeşleşebileceği bir duruma ulaşmak isteriz. İşte aşık olma olayı geçici olarak bu geçişi yapmayı sağlar. Aşık olmak aslında ferdin benlik sınırlarının bir bölümünün aniden çökerek, kişinin kendi kimliğini bir başkasının kimliğiyle kaynaştırabilmesine izin vermesidir. Kişi sevdiğiyle birdir artık, yalnızlıktan kurtulmuştur.

Bazen de sevgiyle her türlü engelin aşılacağı sanılır. Aşkın gücü önünde bütün karşı güçlerin teslimiyet içinde boyun eğeceklerine ve karanlıklara karışıp kaybolacaklarına inanılır. Aşık olunduğunda hissedilen bu duyguların gerçeklere uzaklığı, tıpkı iki yaşındaki bir çocuğun kendisini ailesinin ve dünyanın kralı gibi hissetmesine ve sonsuz bir güce sahip olduğuna inanmasına benzer.

Nasıl iki yaşındaki çocuğun "her şeye gücü yetme" fantezisi gerçeğin darbesine uğruyorsa aşık olan bir çiftin "bir olma" fantezisi de aynı duvara çarpar. Günlük hayatın sorunları karşısında, er ya da geç ferdi irade ve istekler ortaya konulur. Çelişkiler belirir. Erkek cinsellik ister. kadın isteksizdir. Kadın gezme ister, erkek kabul etmez. Erkek para biriktirmek arzusundadır, kadın bulaşık makinesi için bastırır. Kadın ev işlerinden söz eder. erkekse kendi meşguliyetlerinden dem vurur. Kadın erkeğin arkadaşlarından hoşlanmaz, erkek de kadınınkilerden. Böylece her ikisi de varlıklarının derinliklerinde, şu üzücü gerçeği idrak ederler: Sevdikleriyle aslında "bir" değillerdir ve sevdikleri kişinin kendi arzulan, istekleri, zevkleri, önyargıları ve onlardan farklı bir zamanlaması vardır ve olmaya da devam edecektir. Aniden veya yavaş benlik sınırları eski yerlerine çekilip kapanmaya başlar; aşk biter. Yeniden iki fert haline gelirler. İşte bu noktada ya bu evliliğin bağlarını çözmeye veya gerçek sevginin temelini atmaya başlarlar.

Aşık Veysel aşkı "sevdiğine kavuşamamaktır" diye tarif etmişti. Gerçekten seven çiftler bir araya gelince her şey sanıldığı gibi toz pembe olmaz ve çoğu zaman da "aşk" biter.

Flörte gelince

Evliliğe flört ederek adım atmayı savunanlar hayli fazladır. Ancak flört ederken evliliği gözetenler, birbirini gereğinden fazla kandırırlar. En azından İlk zamanlarda kim olduklarını, ne düşündüklerini, neye inandıklarını birbirinden gizlemeye çalışırlar.

Flört sırasında "Tam istediğim gibi. Her konuda uyum sağlıyoruz." denir. Fakat sorunlar, genellikle balayının bitip kişilerin gerçek yüzü ile görünmesiyle başlar. Bu sefer yanlış insanla evlenildiği, daha doğrusu evlendiğini sandığı insanla evlenmediği neticesine varılır.

Çünkü flört öncesinde taraflar birbirlerini sevdirmek için abartıya kaçarlar. Bu devrede kendi ilgisi değil karşı taraf düşünülür. Bunu karşı tarafı sevindirmek ve o anı paylaşmak amacıyla yapar.

O zaman ne yapmalıyız?

Evlilik öncesi flört veya nişanlılık döneminde, müstakbel eşin iyi özellikleri aranır ve başkalarına anlatılırsa evlilikteki uyum artar. Müstakbel eş hakkında söyleyecek güzel şeyler bulmak, sabırlı, anlayışlı. kibar ve anlaşılabilir bir yaklaşım içinde olmak evliliğin geleceği açısından mükemmel bir eğitim işlevi görecektir.

Evlenmeye karar verirken eş adayının anne ve babası göz önüne alınmalıdır. Çünkü onlarla iyi geçinmek evliliğin uyumunu artırır.

Karşı taraf olduğu gibi kabul edilmelidir. Aşık olan veya flörtün dalgalarında dolaşan kişiler, sevdiği kişiyi kusursuz yaratılmış olarak algılar. Sevdiğinde hata görürse, bunları önemsiz, hatta ona renk ve çekicilik katan küçük tuhaflıklar olarak yorumlar. İşte burada, duygusallıkla değil, muhakeme ile karar vererek, ileride ne ölçüde problem olacağı hesaba katılmalıdır. Davranışlarının değişeceği, kendisine uyum sağlayacağı önyargısından kaçınmak gerekir.

Bilinmelidir ki olgun bir evlilik, kendisinin ve eşinin bağımsız kişilikleri ve birbirinden ayrı benlikleri olduğunu kabul etmeye dayanır. Mutlu evlilik yapan çiftler, eşlerini oldukları gibi kabullenmişlerdir ve onlarda mükemmeli arama ve onları değiştirme çabalarının yararsızlığını anlamış insanlardır.

İnsanın en fazla ihtiyacını tatmin eden, kalbine karşılık bir kalbin bulunmasıdır ki, her iki taraf sevgilerini, aşklarını, şevklerini birbirleriyle paylaşsınlar. Lezzetlerde birbirlerine ortak, gam ve kederli şeylerde de yardımcı olsunlar.

ÇEŞİTLİ AĞRILARA VE SITMAYA KARŞI YAPILACAK MANEVİ TEDAVİ VE DUALAR

2014-08-08T14:38:00.001-07:00

Übade b. Sabit (r.a) anlatıyor:
Bir sabah Hz. Peygamberin (s.a.v) huzuruna gelmiştim. Baktım ki Hz. Peygamber acı ve sancılar
içinde kıvranıyor. Oradan ayrıldım. Akşam üstü tekrar huzuruna geldiğimde hastalığından eser kalmamıştı. Şöyle dedi: "Cebrail (a.s) bana gelerek :

"Bismillahi erkike min külli şey'in yuzike min külli aynin ve hasidin Allah'ü yeşfike"
Duasını okudum ve sancılardan kurtuldum."

*** Bismillâhil kebiyri neüzü billâhil azıymi min şerri ırkın ne'ârin ve min şerri harrin nâr.

"Peygamber Efendimiz çeşitli ağrılara ve sıtmaya karşı manevi olarak bu duayı öğretirlerdi."

*** Rabbülallâhüllezi fis semai tekaddesesmüke, emruke fis semai vel ardı kemâ rahmetüke fis sema'ente rabbüt tayyibine enzil rahmeten min rahmetike ve şifaen min şifaike alâ
hâzel veceı.

Peygamberimiz (s.a.v.) buyurdu:
"Sizden birine herhangi bir kimse veya kardeşi bir ağrıdan ötürü şikayette bulunursa, bu duayı
onun üzerine okusun, şifa bulur."

ABDEST DUALARI

2014-08-08T14:37:00.001-07:00

İslâm büyüklerinden, bizlere kadar gelmiş abdeste mahsus dualar vardır. Her uzuv yıkanırken, ona münasip bir dua okunur. Bu abdest dualarını okumak sevap olmakla beraber, mecburi değildir. Bu duaları bilmeyen veya ezberlemeyenler, her abdest azâlarını yıkarken Kelime-i Şehadet getirirlerse "Eşhedü en lâ ilâhe illâ'l-lah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve rasülüh", o şekilde de sevaba nail olurlar.
Abdest alacak kimse suyun başına geçer, şart olmamakla beraber mümkünse kıbleye döner.

Abdeste başlamadan önce "Eüzü" ve "Besmele" okur.

ELLER YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Elhamdü lillâhi'l-lezi ceale'l-mâe tahüren ve ceale'l-islâme nürâ."
Mânası: Hamd olsun Allah'a ki, suyu temizleyici, İslâm'ı nur kılmıştır.

AĞZA SU ALIRKEN OKUNACAK DUA

"Allahümme's-kıni min havzı nebiyyike ke'sen lâ ezmeu ba'dehu ebedâ."
Mânası: Yâ Rab! Bana Peygamberinin havzından öyle bir kâse su ihsan buyur ki,
ondan sonra hiç susuzluk duymayayım.

BURNA SU ALIRKEN OKUNACAK DUA

"Allahümme lâ tahrimni râyihate naimike ve cenânik."
Mânası: Yâ Rabbi! Beni ni'metlerinin ve cennetlerinin güzel kokularından mahrum eyleme.

YÜZ YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme beyyıd vechi binürike, yevme tebyaddu vücühün ve tesveddü vücüh."
Mânası: Allah'ım! bazı yüzlerin beyazlanacağı ve bazı yüzlerin de kararacağı günde benim
yüzümü ak kıl.

SAĞ KOL YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme a'tıni kitâbi biyemini ve hâsibni hısâben yesirâ."
Mânası: Yâ Rabbi! Bana amel defterimi sağ tarafımdan ver ve benim hesabımı kolay gör.

SOL KOL YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme lâtu'tıni kitâbi bişimâli velâ min verâi zahri velâ tühâsibni hısâben
şediden." Mânası: İlâhi! Bana amel defterimi sol tarafımdan ve arka tarafımdan verme.
Ve beni şiddetli bir hesab ile suale çekme.

BAŞA MESH EDİLİRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme ğaşşini birahmetike ve enzil aleyye min berekâtik."
Mânası: Yâ Rabbi! Beni rahmetinle yarlığa ve benim üzerime bereketlerinden indir.

KULAKLARA MESH EDİLİRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme'c-alni mine'l-lezine yestemiüne'l-kavle feyettebiüne ahseneh."
Mânası: Yâ İlâhi! Beni, hak sözü işitip de en güzeline uyan kullarından eyle.

BOYUNA MESH EDİLİRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme a'tik rakabeti mine'n-nâr."
Mânası: Yâ Rabbi! Benim vücudumu cehennem azabından âzâd eyle.

SAĞ AYAK YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme sebbit kademeyye ale's-sırâtı yevme tezillü fihi'l-akdâm."
Mânası: Allah'ım! bir takım ayakların kayacağı günde benim ayaklarımı Sırat üstünde sağlam tut.

SOL AYAK YIKANIRKEN OKUNACAK DUA

"Allâhümme'c-al li sa'yen meşküren ve zenben mağfüren ve ticâreten len tebür."
Mânası: Yâ İlâhi! Bana beğenilmiş bir çalışma ver; günahlarımı bağışlanmış eyle ve bana kârlı
ticaret nasip eyle.

ABDESTEN SONRA OKUNACAK DUALAR

"Eşhedü en lâ ilâhe illâ'l-lah ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve resülüh."
Abdest bittikten sonra kıbleye karşı durulur ve bu dua, yani kelime-i şehadet okunur.
Peygamber Efendimiz bir hadis-i şeriflerinde, bunu okuyanın, "Sekiz cennetin istediği
kapısından cennete gireceğini" haber vermişlerdir.

"Allahümma'ğ-fir li zenbi ve vessi'fi dâri ve barik li fi rizki."
Mânası: Yâ İlâhi! Günahımı afvet, evimde genişlik ve rızkımda bereket ihsan eyle.
Resülü Ekrem Efendimiz, "Bu dua her şeyi içine almıştır" buyurmuşlardır.

İSLAM DİNİNİN TARİHİ SÜRECİ

2014-02-10T18:20:00.000-08:00

Hz. Muhammed'in yirmi üç yıllık peygamberliği döneminde tamamlanan
vahiy (Kur'an) ve onun açıklaması mahiyetindeki sünnet İslâm dininin
inanç, ibadet ve ahlâk yanında hukukî, bireysel ve sosyal hayatla ilgili temel
ilkelerini ve amaçlarını belirlemiş ve dinin ana çatısını kurmuştur. Bununla
birlikte İslâm'ın bu iki aslî kaynağının, bu kaynaklarda ifade edilen
ilke, hüküm ve hedeflerin, örneklendirme ve benzetmelerin anlaşılması,
yorumlanması ve bunlardan amelî hayatın çeşitli yönlerine ilişkin bazı değer
hükümlerinin ve uygulanabilir sonuçların çıkarılması aklî muhakeme ile
mümkün olmaktadır. Sınırlı sayı ve muhtevadaki nasların yani Kur'an ve
Sünnet metninin, sınırsız sayıda ve çok çeşitli olaylara ışık tutabilmesi, farklı
konum ve mahiyetteki insan davranışlarını yönlendirebilmesi ancak böyle
bir anlama ve yorumlama faaliyetiyle mümkün olur.

Anlama, yorumlama ve bakış açısı yönüyle bireyler arasında önemli
farklılıkların bulunması, üstelik insanların kültür, gelenek, bilgi ve tecrübe
birikimlerinin dönem ve bölgelere göre de değişmekte olması aynı Kur'an veya
hadis metninden aynı dönemde veya farklı dönemlerde farklı anlam ve hükümlerin
çıkarılmasını kaçınılmaz kılmıştır. Bu durum, İslâm'da fikrî tartışmanın
ve ihtilâfın hoşgörüyle karşılanıp tabii bir hadise olarak görülmesinin
de, İslâm ümmeti içindeki dinle ilgili görüş ayrılıklarının da ana sebebini
teşkil etmiştir. Böyle olunca, Kur'an'ın metninden, sünnetin muhtevasından
ve İslâm toplumunun asırlarca devam eden geleneğinden açıkça anlaşılan
ve müslümanların asgari müştereğini teşkil eden değişmez bir İslâmî öz ve
ana unsur yanında bir de anlama, yorumlama ve bakış açısına göre değişebilen
ve çeşitli toplumlara renk ve ton farkıyla değişerek yansıyan bir İslâmî
hayattan ve gelenekten söz etmek mümkündür. Buna ilâveten, nasların
insan zihninin cevabını aradığı her soruyu, ferdî ve içtimaî hayatın her alanını
ayrıntıyla ele almadığı, çoğu yerde bu konulardaki cevaba ve çözüme
yardımcı olacak ana ilke ve hedefleri vermekle yetindiği ve geride "bilinçli
boşluk" denilebilecek geniş bir alan bıraktığı da bilinmektedir. Bu alan müslüman
birey ve toplumlar tarafından, dinin ilke ve hedeflerine aykırı olmaması,
hatta onlarla bütünleşmesi kaydıyla serbestçe düzenlenebilecektir. Bu
nisbî serbestlik de haliyle İslâm dünyasında tarihî seyir içinde dönemlere ve
bölgelere göre değişiklik gösteren zengin bir çeşitliliğin yaşanmasının bir
diğer sebebini teşkil etmiştir.

Yukarıda yapılan tasvir ışığında, İslâm'ın anlaşılması, değişmezliği ve
uygulamaya da yansıyan farklı tezahürleri yönüyle iç içe üç halkadan söz
etmek mümkündür. Bu ayırım aynı zamanda İslâm'ın doğrudan ve dolaylı
olarak ilgi alanını ve kapsamını tanıtıcı da olacaktır. En içte Kur'an ve Sünnet
metninden doğrudan ve açık bir şekilde anlaşılan öz, İslâm'ın ana ve
değişmez unsuru yer alır. İkinci halkayı nasların dolaylı şekilde ve yorumlama
sonucu kapsadığı alan, nasların izdüşüm alanı teşkil eder. Bu alanda,
izlenen aklî istidlâle, muhakemelere ve bakış açılarına göre naslara farklı
yorumlar getirmek ve onlardan farklı sonuçlar çıkarmak mümkün olduğundan
kısmî bir değişkenlik ve farklılık gözlenir. En dışta ise, müslüman fert ve
toplumların dinin rehberliği ve yönlendirmesi sonucu belli bir kıvama gelmiş
kendi öz inisiyatifleriyle, bilgi ve tecrübe birikimlerinden, kültür ve geleneklerinden
kaynaklanan tercihleriyle dolduracakları fakat ilk iki alanla da çelişmemeye
özen gösterecekleri üçüncü halka yer alır. İslâm'ın ilgi alanını ve
kapsamını değişmezlik değişkenlik, yoruma açık veya kapalı oluş, doğrudan
veya dolaylı oluş itibariyle böyle bir üçlü ayırıma tâbi tutmak mümkün ve
doğru ise de, hangi hükmün hangi halkada yer aldığı konusunda belli ölçüde
izâfîliğin bulunması ve birtakım farklı görüşlerin olması kaçınılmazdır.

Özetle ifade edilen bu kategorik tasvir ve genelleme, Hz. Peygamber'in
vefatını takip eden ilk birkaç asır içinde, nasların anlaşılması, yorumlanması
ve günlük hayatın bu istikamette düzenlenmesi çabalarının tek bir çizgide
seyretmeyip İslâm'ın yayılış alanıyla ve hızıyla da bağlantılı olarak farklı
birçok anlayış, ekol ve temayülün ortaya çıkmış olmasına önemli bir açıklama
getirmektedir. İslâm'ın yayılışı sürecinde İslâm'la tanışan ve müslüman
olan toplumların kendi geleneklerini, örf ve âdetlerini İslâm döneminde de
bir ölçüde devam ettirmiş olması, komşu kültürlerin İslâm medeniyeti içinde
kendini ifade imkânı bulması, İslâm'ın bölgesel ve sosyal şartlara kolayca
uyum sağlayabilmesi de yine aynı alan ayırımının sağladığı esneklikle ve
uyum kabiliyetiyle yakından bağlantılıdır. Bununla birlikte tarihî süreç itibariyle
İslâm dünyasında İslâm'ın anlaşılması, yorumu ve günlük hayata geçirilmesi
konusundaki müsaade edilen farklılıkları sadece müslüman fert ve
toplumlar arasındaki anlayış ve yorum farkıyla, kültür ve gelenek farkıyla
açıklamanın yetersiz kalacağını, bunun dışında birçok âmilin de söz konusu
edilebileceğini ayrıca belirtmek gerekir.

İslâm'ın getirdiği fikir ve vicdan hürriyeti, fertlerin birbirinden farklı duygu,
düşünce ve karakterde yaratılmış olmaları, âyet ve hadislerin bir kısmının
ifade ve kapsam yönünden kolay anlaşılır, bir kısmının da mânalarının
kapalı olması, bunları değerlendiren bilginlerin değişik metot ve ölçülere
sahip olmaları, hilâfet tartışmaları, müslümanlar arasında meydana gelen iç
savaşlar, müslümanların çeşitli kültürlere sahip milletlerle temasa geçmesi,
felsefî eserlerin tercüme edilerek İslâm dünyasında yayılması, değişen akımlar
ve gelişen toplum hayatının doğurduğu ihtiyaçlar karşısında âyet ve
hadislerden hüküm çıkarma zorunluluğunun hissedilmesi ve değişik siyasî
düşünceler zamanla fıkhî ve itikadî ekollerin ve gruplaşmaların ortaya çıkmasına
sebep olmuş, Kitap ve Sünnet'ten hüküm çıkarma gücünde olmayanlar
bu güçteki âlimlerin görüş ve düşünceleri etrafında toplanarak mezhepleri
oluşturmuşlardır.

Mezhep sözlükte "gidilecek yer, gidilecek yol, görüş, doktrin ve akım"
gibi mânalara gelir. Bir terim olarak ise mezhep, kendi içinde tutarlı bir düşünce
sistemine sahip olduğu kabul edilen itikadî ve fıkhî doktrini ifade eder.
Çoğulu "mezâhib"dir. Mezhep kurucusu kabul edilen imam veya müctehid
hiçbir şekilde bir din koyucusu veya din tebliğcisi değildir. Yüce Allah tarafından
konulan ve Hz. Muhammed tarafından tebliğ edilen İslâm dininin
gerek inanç, gerekse fıkıh (ibadet ve hukuk) alanına giren meselelerini delilleriyle
birlikte ele alıp bunlara ilişkin yorum ve çözümler getirme ihtiyacı
karşısında, delillerinden hüküm çıkarma yeterliğine sahip bilginler birbirinden
farklı görüşler ve çözüm örnekleri ortaya koymuşlardır. İşte belli görüşler
etrafında oluşan ve yeni katılımlarla da giderek zenginleşen fikrî kümeleşmeye
mezhep denilmiştir. Genellikle fıkıh mezhepleri, kurucularının isimleri
ile anılır. Hanefî mezhebi, Mâlikî mezhebi gibi. Akaid mezhepleri ise,
Şîa, Mu‘tezile, Havâric gibi belli topluluklara nisbet edildiği gibi kurucusuna
izâfetle de anılmıştır: Mâtürîdî, Eş‘arî gibi. Ana akaid mezheplerinin ayrıldığı
kollar da fıkıh mezhepleri gibi daha çok bir şahsa nisbet edilmiştir. Akaid
mezhepleri için daha çok "grup" anlamına gelen "fırka" (çoğulu fırak), "görüş"
anlamına gelen "makale" (çoğulu makalât) ve "anlayış tarzı" mânasına gelen
"nıhle" (çoğulu nihal) kelimeleri kullanılır.

İSLÂM DİNİNİN MAHİYETİ

2014-02-10T18:17:00.002-08:00

Din, ister hakikatin doğrudan yansıması veya açılımı olarak kabul edilsin
ister insan yaratılışının bir gereği olarak değerlendirilsin, sonuçta insanın
özünde, fıtratında yerleşik bulunan ve oradan kaynaklanan "kutsala saygı,
ona bağlanma ve onunla bütünleşme" ihtiyacını karşılar ve onu kâinat içindeki
yalnızlığından kurtaran bir can simidi görevini yerine getirir.

Din kelimesi yer yer bir ferdin veya grubun doğru kabul ettiği ve davranışlarını
direktifleri doğrultusunda düzenlediği şey anlamında kullanılsa da,
öz ve gerçek kullanımında din, beşer kurgusu olmayan, tam tersine Tanrı
kaynaklı olan şey anlamındadır. Vahyedilmiş olarak nitelenen ve bir bakıma
Tanrı'nın gökten yeryüzüne ve insanoğluna uzatılmış kurtuluş ipi olan dinin
temel amacı, insan ile Tanrı arasında etkili, güçlü ve sağlıklı bir bağ kurmaktır.
Bu anlamda vahiy kaynaklı bütün dinlerin bir, tek ve aynı olduğunu
söylemek doğru olur. Nitekim Kur'an'daki "Allah katındaki din İslâm'dır"
(Âl-i İmrân 3/19) ifadesi, Allah'ın itibar ettiği, geçerli saydığı ve dikkate aldığı
tek dinin, özel anlamıyla son ilâhî din sayılan İslâm dini anlamını ifade
etmesinin yanı sıra, Tanrı kaynaklı olan vahyedilmiş dinlerin özde birliğini
ve bu dinlerin temel özelliğinin -seçilen kelimenin sözlük anlamına da uygun
şekilde- Tanrı'ya boyun eğiş, O'na bağlanış ve teslim oluş olduğunu da
ayrıca vurgulamaktadır.

Bir dinin mükemmel olduğu iddiası, sadece mensupları açısından o dinin
bütün öteki dinlere tercih edilebilir olduğunu ima eder. Bir dinin bu amaç
doğrultusunda bütün öteki dinler karşısında inanç ve ibadete ilişkin sembolik
tutarlılığını, safiyet ve orijinalitesini korumak maksadıyla kendisi için bir
söylem oluşturması ve itham, isnat ve itirazlara karşı bir savunma mekanizması
geliştirmesi haklı ve anlamlı görülebilir. Fakat vahiy kaynaklı olan
ve kopuksuz bir gelenek zinciriyle gelen bütün dinler, öz ve orijinalite itibariyle
aynı zirveye götüren yollar olarak tanımlanır ve İslâm dini bu halkanın
son ve bozulmaktan korunmuş şeklini temsil eder.

Dinin Tanrı tarafından vahyedilmiş olduğunun söylenmesiyle vahiy, dinin
daha doğrusu otantik dinin temel niteliği yapılmış olmakta ve dolayısıyla dinin
yalın bir Tanrı inancından ibaret olmadığı, Tanrı'ya inanmak yanında, O'nun
değişik biçimlerde tecelli edeceğine inanmak gerektiği de vurgulanmış olmaktadır.
İslâmî literatürde bu tecelli ve inâyet yani Tanrı'nın kendini göstermesi,
genellikle "yaratma ve buyurma" (halk ve emir) kavramlarıyla ifade edilir.
Kur'ân-ı Kerîm'de ise yaratma ve buyurmanın Allah'a ait olduğu vurgulanır.
Buyurma, Tanrı'nın iradesinin sonucudur ve din bu iradenin içinde yer alır.
Özü itibariyle mâkul ve kavranabilir olsa bile din, Tanrı iradesinin vahiy yoluyla
açılımı olduğu için, teorik olarak, insan aklı da dahil tüm beşerî güçlerden
üstündür. Bu yaklaşım Tanrısal iradenin açılımı olan vahyin "aktif ve
kurucu", buna mukabil vahye muhatap olan insanın akıl ve diğer melekelerinin
"pasif ve alıcı" konumda olduğuna işaret etmektedir.

Tanrısal iradenin insanlara ulaşımının peygamberler kanalıyla olmasını
dikkate alan kimi İslâm bilginleri peygamberliği âlemin ruhu olarak nitelemişlerdir.
İnsan, kendisini vahye bağlayan gelenek zincirini korumak durumundadır.
İslâm düşünce geleneğinde tevâtür ve icmâ gibi kurumsal yapılar,
büyük ölçüde vahiyle irtibatlı gelenek zincirini korumak amacıyla oluşturulmuş
veya hiç değilse bu amaca hizmet etmiştir. Vahiy ve gelenek kavramları,
dinin yapısını ve temel özelliklerini işaret etmektedir.

Din, en yalın biçimiyle Tanrı'ya inanma ve ona ibadet etme olduğuna
göre, onun bir inanç sistemini ve bir ibadet sistemini içermesi zorunludur.
Bu iki temel unsur yanında, dinin ahlâkî hükümleri de içermesi gerekir. Ahlâk,
dikey olarak veya metafizik boyutta, bu inanç ve ibadetlerdeki içtenlik
ve samimiyet (ihlâs, ihsan) anlamını içerdiği gibi, dünyevî boyutta, Tanrı
inancının ve O’na olan sevginin Tanrı'nın kulları üzerinde gösterilmesi, onların
hoş ve mutlu edilmesine çalışılması, onların hukukunun ihlâl edilmemesi,
onları rahatsız ve huzursuz etmekten kaçınılması anlamını da içerir.

Bu durumun İslâm dini açısından da aynıyla geçerli olduğunu açıkça
göstermesi bakımından Cibrîl hadisi diye meşhur olan diyalogu anmak uygun
olur. Bu diyalogda geçtiğine göre vahiy meleği Cibrîl, bir gün dini öğretmek
üzere Hz. Muhammed'e gelmiş, ona iman, İslâm ve ihsanın ne demek
olduğunu sormuş ve bunları yine kendisi cevaplamıştır. Cibrîl'in bu üç
kavrama getirdiği açıklama öz itibariyle dinin yukarıda değinilen üç temel
unsurunu, yani inanç, ibadet ve ahlâkı içermektedir. Cibrîl imanı Allah'a,
âhiret gününe, peygamberlere, meleklere, kitaplara ve kadere inanmak olarak;
İslâm’ı, şirk koşmaksızın sadece Allah'a ibadet etmek, namaz kılmak,
oruç tutmak, zekât vermek ve haccetmek olarak; ihsanı da, Tanrı’yı görüyormuşçasına
ibadet etmek olarak açıklamıştır (Buhârî, “Îmân”, 1).

Tanrı'ya iman ve bunun etrafında oluşturulan inanç sistemi dinin temelini
oluşturur. İnanç sistemi yapısı itibariyle dogmatik olabilirse de, inanılan
Tanrı'nın özellikle varlığı ve birliğinin ortaya konulması, temel niteliklerinin
kavranması ve sistemleştirilmesi aklî bir çabayı gerektirir ve tüm bunların
kesinlik gerektiren bilgiye dayanması gerekir. Müslüman bilginlerin inanç
konularını sistematik bir yapıya kavuşturmaya çalıştıkları ilmî bir disiplin
olan kelâm ilminin kesinlik ifade eden veri ve malzeme tabanı ve burhan
üzerine kurulmuş olmasının anlamı ve nedeni budur.

Dinin ikinci unsuru olan ibadetler (ritüel), Tanrı'ya itaatin biçimsel göstergeleri
sayılır. Yalın ve teorik bir Tanrı inancı yeterli olmayıp bu inancın
pratik olarak eylemle gösterilmesi ve sergilenmesi gerekir. Tapma, tapınma
eylemi olan ibadetin öz ve genel yapı itibariyle kaynağı da vahiy olduğu için
belirli ibadetler, Tanrı'ya itaat çerçevesinde ve bir inanç ve kanaat gereği
olarak yapılırlar. Tapma ihtiyacı, beşer düşüncesinin ürünleriyle karşılanamaz.
Kaldı ki beşerin bu alana müdahalesi asgari olarak, dinin esaslı unsurlarından
birinin zedelenmesi anlamına gelir. Bu bakımdan Tanrı bizim ibadet
olarak ne yapmamız gerektiğini belirlemiş ve kendisine bu şekilde ibadet
etmemizi emretmiştir.

İbadetler biçimsel olarak basit görünseler bile Tanrı'nın tasarımı oldukları
için, aslında onların gücü ve gizemi bu dünyanın ötelerine uzanır ve her biri
Tanrı ile bağlantının değişik biçim ve boyutlarda gerçekleştirilmesine hizmet
edecek mahiyettedir. Hatta bir ibadete bağlı olarak belirli duaların ezberlenmesi
ve okunması da o ibadetin bir parçasını teşkil edebilir ve bu okumanın
etkisi salt bir zihnî kavrayış şartına bağlı değildir. Hz. Muhammed'in namazlarda
özellikle Fâtiha'nın okunması yönündeki direktifi bu açıdan değerlendirilebilir.

Dinin üçüncü unsuru "ahlâk"tır. Dinin ilk iki unsuru olan inanç ve ibadet,
kişinin doğrudan Tanrı ile teorik ve pratik bağlantı ve iletişimini sağlaması
yönüyle insan-Tanrı ilişkisinin dikey-metafizik boyutuna ilişkin iken
ahlâk, inanç ve ibadet yoluyla tesis edilmiş bulunan insan-Tanrı ilişkisinin,
dünyevî planda her türlü tutum ve davranışa yansıması olarak değerlendirilir.
İnsanın başkalarına iyi davranması, onlarla iyi geçinmesi, kötülük etmemesi
ahlâkî birer davranış olması yanında, aynı zamanda biçimsel ibadetler
dışında Tanrı'nın hoşuna gidecek davranışlardır. Ahlâkın diğer bir
boyutu ise Tanrı'ya olan inancın ve ona yapılan ibadetin içtenlik derecesine
ilişkindir ki bu husus İslâmî terminolojide ihlâs ve ihsan diye anılır.

Dinin aslî unsurlarından olan iman bir bakıma dinin Tanrı’yı tanıma ve
bilme (marifetullah) boyutu, ibadetler Tanrı'ya itaat boyutunu ve ahlâk ise
Tanrı’yı sevme (mâhabbetullah) boyutunu teşkil eder. İmanın akıl ve bilgi,
ibadetlerin inanç ve kanaat, ahlâkın ise gönül ve duygu kaynaklı olması her
birinin mahiyeti gereğidir.

İnsanların birbirleriyle ilişkilerini normatif olarak düzenleyen hukuk ise,
dinin tanımında ve unsurları içinde yer almamakla birlikte, genel olarak din
ile irtibatlı olarak düşünülebilir ve dinin üç temel unsurundan her biriyle ayrı
ayrı bağlantısı kurulabilir. Bu yaklaşım çerçevesinde başlı başına amaç olmayan
hukukî düzenlemeler, özellikle ahlâkî hükümlerin değişik zaman ve
zeminlerde gerçekleştirilmesine hizmet eden normatif düzenlemeler olması
itibariyle belli ölçülerde değişmeye ve dolayısıyla insanın belirlemesine açıktır.
Esasen hukukun biçimsel yönünün, temel yapısı ve mahiyeti itibariyle
akıl üstü ve dogmatik olan dinin kapsamında yer almayışının anlamı da
budur.

Diğer Dinler ve İSLAM

2014-02-10T11:34:00.007-08:00

Milâdî VII. yüzyılda Hz. Muhammed, İslâm vahyini tebliğe başladığında
yeryüzünde ateizm, putperestlik, politeizm (şirk), yıldızlara tapma da dahil
birçok din ve inanç şekilleri mevcuttu. Bu dinlerden Mecûsîlik, Brahmanlık,
Budizm, Sâbiîlik, Yahudilik ve Hıristiyanlık en önemlileri olarak ve hatta bir
dereceye kadar vahiy dinleri olmaları yönüyle o günün Mekkeliler’i tarafından
kolaylıkla kabul edilebilir dinlerdi. Fakat yeni bir din gönderilmiştir.
Çünkü bütün bu dinler, zaman içinde orijinal ve aslına uygun şekillerini
kaybetmiş, zaman ve mekâna bağlı olarak çeşitli değişikliklere uğramışlar,
ayrıca kendilerinden sonra gelecek ve şartları daha da iyileştirip mükemmelleştirecek
bir şahsı ve onun mesajını müjdelemişlerdir.

Mecûsîlik en eski dinlerden biriydi ve Zerdüşt'ün getirdiği dinin bozulmuş
şekline verilen addı. Zerdüşt tek Allah yani Ahura Mazda inancını tebliğ
etmiş, O'nun seçtiği kimselere ilâhî vahyin geleceğine, meleklere ve ölüm
sonrası hayata imanı emretmişti. Zend-Avesta'da (Yaşt, 13, XXVIII, 129)
putları kıracak olan Soeşyant adlı birinin geleceği bildirilmektedir. Ancak
Zerdüşt'ün tebliğ ettiği tevhid inancı daha sonra hem iyilik hem de kötülük
tanrısı olmak üzere iki tanrı inancına (düalizm=seneviyye) dönüşmüş,
Tanrı'nın kudret ve kuvvetini temsil ettiğine inanılan ateş yüceltilerek ateş
kültü (Mecûsîlik) oluşmuştur.

Brahmanizm çok tanrılı bir dindir. Gerçekte Brahmanlar tek Tanrı'ya
inanmakla birlikte O'nun yaratıkları veya O'nun sıfatları şeklinde de olsa
Tanrı'nın birtakım tezahürlerine tapma bunlarda da mevcuttur. Hintliler
Tanrı'nın kendisini tarihin her devresinde çeşitli şahsiyetlere bürünerek insanlara
gösterdiğine inanırlar. Bu hulûl (avatara=enkarnasyon) inancı hem
Tanrı'nın bedenleşmesi ve maddî şekillerle tasvirine hem de binlerce ilâhın
mevcudiyeti kanaatine yol açmıştır. Diğer taraftan bu dinde mevcut olan
kast sistemi, dinin evrensel gereği olan eşitlik ve kardeşlik unsurlarıyla da
çelişmektedir ve bu din, kapalı bir din hüviyetindedir. Dışarıdan biri bu dine
giremez ve ona mensup olanlar da ebedî bir tenâsüh hali içindedirler. Aslî
hüviyetini kaybedip çok tanrıcılığa, Tanrı'nın bedenleşmesi ve tenâsüh
inancına sapması ve kast sistemini benimsemesine rağmen Brahmanizm'de
de "ileride gelecek, beklenen kimse" inancı vardır.

Budizm Brahmanizm'deki puta tapma inancını reddedip ona karşı çıkmaktan
doğmuş bir dindir ve ana din olan Brahmanizm'den birçok esas
taşımaktadır. Bir bakıma Brahmanizm'deki putların kırılması yolunda bir
reform niteliği taşır. Ancak putlara karşı olan Buda'nın getirdiği din kendisinden
sonra Buda heykellerine tapma şeklinde putperest bir karaktere bürünmüştür.
Buda, hayatın tabii olaylarını bir ıstırap olarak görüyor ve bundan
kurtuluşu bütün arzu ve ihtiraslardan uzaklaşmaya bağlıyordu. Bu da
onları aşırı riyâzet, nefse ezâ ve hatta dünya hayatının tamamen terkedilmesi
gibi aşırılıklara sevkediyordu. Yapısındaki köklü değişiklik ve bozulmalara
rağmen Budizm'de de ileride gelecek bir kurtarıcı (Maitreya veya
Metteya) müjde ve beklentisi vardır.

Sâbiîlik de İslâm'ın geldiği asırda mevcut bir inanç idi. Sâbiîler hicrî ilk
yüzyılda müslümanların hâkimiyeti altına girmiş ve onlara zimmîlik statüsü
tanınmıştır. Sâbiîler'in oldukça eskiye dayanan bir tarihleri olmakla birlikte
nasıl doğduğu, kimin tarafından yayıldığı açık ve net olarak bilinmemektedir.
Sâbiîlik’te bir yüce varlık inancı mevcut olmakla birlikte ışık âlemi ile
karanlık âlem arasındaki mücadeleye dayanan bir düalizm inancı hâkimdir.
Peygamberlik inancının mevcudiyeti tartışmalı olmakla birlikte Hz. Yahyâ'ya
büyük önem verilmekte ve kendi peygamberleri olarak açıklanmaktadır.
Diğer taraftan Sâbiîler Hz. İbrâhim, Hz. Mûsâ, Hz. İsâ ve Hz.
Muhammed'i kötülük peygamberi, yalancı olarak nitelemektedirler. Özetle
denilebilir ki Sâbiîlik orijinal şeklini yitirmiş, zamanla çeşitli inançlar karışmış
ve müntesipleri azalmış bir din hüviyetindedir.

Bugün ilâhî kaynağa dayanan dinler diye kabul edilen Yahudilik, Hıristiyanlık
ve İslâmiyet'in temel özelliklerini ve İslâm dininin diğer ikisinden
farklı olduğu yönleri de şu şekilde tesbit mümkündür:

1. Allah inancı. Yahudilik Tanrı'nın birliği üzerinde ısrarla durmasına
rağmen, en azından tarihlerinin bazı dönemlerinde ona beşerî nitelikler
nisbet etmişler ve âdetâ Tanrı'yı beşerî organ ve duygular taşıyan bir insan
gibi tasvir etmişler, insanlaştırmışlardır. Hıristiyanlar ise Tanrı'nın birliğini
farklı şekilde ele alıp teslîsi savunmuşlar, aşırı bağlılık duygusuyla, Hz.
Îsâ'yı tanrılaştırmışlardır.

Halbuki İslâm, Allah inancı hususunda gerek yahudilerin gerekse
hıristiyanların sonradan düştükleri yanlışlık ve aşırılıkları düzeltmiş, Tanrı'-
nın beşerîleşmesini veya beşerin tanrılaşmasını reddetmiş, bu noktada Hz.
Mûsâ ve Hz. Îsâ'nın hakiki mesajını hatırlatarak Allah'ın bir ve benzersiz
olduğunu vurgulamıştır.

2. Melek inancı. Meleklerin Allah'ın oğulları ve kızları olduğu iddiasını
ve beşerî şekillerdeki tasvirlerini reddederek hem yahudi ve hıristiyanların
düştükleri yanlışı göstermiş hem de Allah'ın yüceliğini vurgulamıştır.

3. Kutsal kitaplar. Ne yahudiler ne de hıristiyanlar, Allah tarafından Hz.
Mûsâ ve Hz. Îsâ'ya verilmiş kutsal kitapları orijinal şekilleriyle muhafaza
edebilmişler, Tevrat ve İncil zaman içinde ya kaybolmuş ve yeniden yazılmış,
ya da çeşitli ilâve ve eksiltmelere mâruz kalmıştır. Kur'ân-ı Kerîm ise
hem vahyedildiğinde yazıya geçirilmiş olması hem de ezberlenmek suretiyle
muhafaza edilmesi yönüyle orijinal ve aslına uygun şekliyle günümüze
kadar gelmiştir.

4. Peygamberlik. Yahudilik ve Hıristiyanlık sonradan tahrif edildikleri
için örnek ve önder şahsiyetler olan peygamberlerle ilgili çeşitli iddia ve
iftiralarda bulunup sonra gelecek peygamberleri kabul etmezken İslâm, hem
bütün peygamberlere imanı şart koşmuş hem de onları lâyık oldukları güzel
vasıflarla tavsif etmiştir.

5. Dünya-âhiret dengesi. Yahudilik dünya hayatına, Hıristiyanlık da
dünyadan uzaklaşıp mânevî hayata daha çok ağırlık verirken İslâm her ikisi
arasındaki dengeyi kurmuş ve korumuştur: "Allah'ın sana verdiğinden
(O’nun yolunda harcayarak) âhiret yurdunu iste, ama dünyadan da nasibini
unutma..." (el-Kasas 28/77).

6. Mükellefiyetlerin azlığı. Madde-mâna, dünya-âhiret dengeleri açısından
en ölçülü ve kolayca yaşanabilir; çeşitli emir ve hükümlerde kolaylığı
öngörmesi açısından en kolay olan din İslâm'dır.

İslâm, diğer ilâhî dinlerde var olan bazı ağır dinî sorumlulukları ortadan
kaldırmış, insanın yaratılışına en uygun ve yaşanabilir kuralları sunmuş,
böylece dini daha da ağırlaştıran ve yaşanmasını zorlaştıran din yorumcularına
da önemli bir uyarıda bulunmuştur. Bu son dinin peygamberi Kur'an'-
da şu şekilde anlatılır: "Yanlarındaki Tevrat ve İncil'de yazılı buldukları o
elçiye, o ümmî peygambere uyanlar (var ya) işte o peygamber onlara iyiliği
emreder, onları kötülükten meneder, onlara temiz şeyleri helâl, pis şeyleri
haram kılar. Ağırlıklarını ve üzerlerindeki zincirleri indirir. O peygambere
inanıp ona saygı gösteren, ona yardım eden ve onunla birlikte gönderilen
nura (Kur'an'a) uyanlar var ya, işte kurtuluşa erenler onlardır" (el-A‘râf
7/157).

Bu âyette hem Mûsâ şeriatında mevcut çok sayıdaki kural ve vecîbelere
(temizlik kuralları, yiyeceklerle ilgili esaslar, âdetli kadınla ilgili yasaklar gibi)
hem de İnciller'de ortaya konan öğretinin gerektirdiği aşırı riyâzetçi eğilimlere
işaret edilmektedir.

İslâm, daha önceki şeriatlarda mevcut bazı ağır yükleri kaldırmış veya hafifletmiş,
dini daha kolay ve yaşanabilir kılmıştır. Çünkü "İşte böylece sizin
insanlığa şahitler olmanız, resulün de size şahit olması için sizi mûtedil bir
ümmet kıldık" (el-Bakara 2/143) buyurulmaktadır. Resûlullah da "Kolay ve
yüce Hanîflik’le gönderildim" (Müsned, V, 266; bk. Buhârî, “Îmân”, 29) diyerek
İslâm'ın diğer şeriatlara göre daha mûtedil, kolay ve müsamahalı olduğunu
vurgulamaktadır. Kur'an ve Sünnet'te, dinî mükellefiyetlerin azaltılarak ve
gerekli ve yeterli seviyede tutulduğu, İslâm'ın insanlara ağır yükler yüklemek
için değil, rahmet ve inâyet olarak gönderildiği sıklıkla tekrarlanır. Kur'an ve
Sünnet'teki bu vurgu sebebiyle de İslâm bilginleri dinin anlatım ve yorumunda
daima kolaylığı ve uygulanabilirliği tercih etmişlerdir.

İslâm’ın peygamberi peygamberlerin, onun getirdiği din de dinlerin sonuncusudur.
İslâm'ın bir diğer özelliği onun evrenselliğidir. Son din olması
açısından öncekileri kucaklayıcı ve en mükemmel olmasıdır.