Exploring Pinas

Dominus Stance

2011-03-31T22:35:00.000+08:00

Friends, pls. click this link to my new site http://dominusstance.blogspot.com. Happy clicking. God bless.

Dolphin Watching - Honda Bay @ Puerto Princesa, Palawan

2010-06-18T01:21:00.009+08:00

Quarter to one na ng umalis kami ng Pandan island. Pagkatapos naming tumambay unti, nagpasya na kaming umalis kasi nakita na namin ang kabuuan ng isla at wala namang pwedeng gawin kundi ang maligo lang doon. Ang excitement level namin kaninang umaga ay biglang bumulusok pababa dahil sa sobrang taas ng expectations namin sa aming mga pupuntahang isla. Nakapunta na kasi ako sa Coron last year kaya ganon na lang kataas ng expectations ko.

Habang pabalik, tahimik naming pinagmamasdan ang bawat madaanan namin. As usual, maganda ang panahon at hindi maalon, sobrang mainam bumiyahe. Masarap pagmasdan ang kabuuan ng Honda Bay dahil sa naaalagaan ang mga ito. Meron kaming nakitang manginlan-ngilang mga baklad katulad ng sa Taal Lake at Laguna de Bay, pero hindi naging issue dito ang peligrong epekto nito sa kapaligiran.

Pagkatapos ng halos sampung minutong takbo ng bangka, biglang may nakita akong malaking isda sa may di kalayuan. Na excite kaming bigla at sabi ng bangkero namin ay may dumadaang dolphins. Wow, ang gara!

Tamang tama lang ang timing namin papauwi para makasalubong ang mga lumalangoy na dolphins. Actually, sa tuwing umuuwi ako sa probinsya ay sumasakay ako ng barko dahil tuwing umaga merong mga malalaking isda na lumalangoy at sumasabay sa barko. Pero ang mga isdang iyon ay medyo malayo sa barko at hindi ko rin masabi kung anong klaseng isda ang mga iyon. Pero ngayon, heto at malapitan, first time kong makakita ng dolphin. At hindi lang iisa, marami sila.

Haha. Biglang tumaas ang excitement level ko. Hindi ko ma-explain kung bakit bigla akong kinabahan. Hindi naman sa takot ako dahil ibang kaba ito. Ito yung tipong bibihira lang mangyari talaga at kami lang ang nasa laot ng mga oras na iyon. Malamang kung ang mga dayo dito ay nakasabay naming umuwi pabalik, siguradong magkakagulo dito sa bandang ito ng dagat.

Maige na lang at solo namin ang bangka. Nang dumaan ang mga dolphins, automatic na pinatay ng mga bangkero namin ang makina ng bangka para hindi matakot ang mga ito. Sa bawat pag-ahon nila, hindi ko pinapalagpas ang bawat mahahalagang mga sandali na hindi sila makunan ng litrato. Grabe! Talagang total excitement itong nangyaring ngayon.

Madaling napakiusapan ang mga bangkero namin na sundan ang mga dolphins. Yan ang kaigihan pag solo ang bangka, walang kumukontra. Buti na lang at mababait ang mga nataon sa aming mga bangkero at pinagbigyan naman kami.

At sa mga nasaksihan ko, kung hindi ako nagkakamali, malamang merong baby dolphin na made in the Philippines. Kitang-kita ito sa bawat pag ahon nilang mag-ina. Talagang nakadikit ito sa mas malaking dolphin. Talagang pinagpala nga ang bansa natin dahil dito sa atin nagpapadami ng lahi ang mga kagaya ng dolphins.

Sa bawat pindot sa aking kamera, winiwish ko na sana tumalon ang mga ito at magpakitang gilas kahit minsan lang. Hehe. Ang sarap sigurong ma experience ang mga ganong pagkakataon na naglalaro sila at nagpapakita ng kanilang mga stunts. Pero sabi nga ng mga bangkero namin, sadyang dumadaan lang daw ang mga ito.

Ang sampung minutong encounter na ito sa mga dophins dito sa Honda Bay ay isa sa mga thrilling experience ko sa dagat at malamang mahirap itong makalimutan. Kahit na wala ito sa itinerary namin, ang bait talaga ni Lord at binigyan kami ng pambihirang pagkakataon na makita ang isa sa mga pambihirang nilikha Nya. Malamang narinig Nya ang kwentuhan namin na sana ay maka experience kami ng kakaiba dito at ito nga iyon.

Sana sa paglipas ng mga taon, ang ating mga karagatan na gaya dito sa Palawan ay mapanatiling maprotektahan para na rin patuloy na dumami ang lahi ng mga dolphins at iba pang yamang dagat. Sana ang mga lokal na nakatira dito ay maprotektahan din ang mga ito dahil ang mga yamang dagat kagaya ng dolphins ay nagbibigay din sa kanila ng kanilang ikakabuhay. Sana patuloy na dumami ang mga dolphins para naman ang mga kagaya ko na bibihira lang magkaroon ng pagkakataon na makita sila ng malapitan ay magkakaroon ng panibagong experience at inspirasyon.

Pandan Island, Honda Bay @ Puerto Princesa, Palawan

2010-06-16T01:00:00.000+08:00

Give or take 10 minutes, ganon lang ang layo ng Pandan island sa Snake island. Sobrang layo talaga ng expectations namin regarding doon sa dalawang islang napuntahan namin. At heto na naman kami, looking forward sa isa pang natitirang isla at nagtatanong kung anong merong kakaiba dito. Sana nga meron itong hatid na kakaibang adventure sa amin.

Sa malayo pa lang, kita na ang mga makukulay na flags na animo'y nag-aanyaya sa mga bisita. At di hamak na mas marami ang mga bangkang nakadaong dito kumpara sa snake island. Ang entrance fee dito ay 50 pesos din kagaya ng sa Starfish island.

Sa nakita kong ayos ng isla, talagang nilagyan nila ito ng mga naglalaking flags na iba't iba ang kulay para makadagdag sa ganda ng isla. Maganda kasi tingnan ang mga ito lalo na pag malakas ang hangin at todo wagayway ang mga ito.

Nang dumating kami dito ay almost 12 noon na kaya't unti lang mga taong naliligo sa tao. Karamihan ay nasa cottages na, either nagpapahinga o kumakain ng tanghalian. Kapag wala kayong dalang pagkain, meron ditong kubo na pwede mag order ng pagkain at kung sanay ka na sa presyo ng mga pagkain sa Manila na 100 pesos pataas, tyak hindi ka mabibigla.

Natawa lang ako dito kasi ang buko nila ay 25 pesos ang isa, mas mahal sa presyo sa Manila. Nakakabili ako ng buko as low as 17 pesos ang isa pero dito, di hamak na mas mahal. Sabagay ganon talaga pag commercialized na ang isang area at dinadayo ng mga bakasyonista, sadyang tumataas ang mga bilihin. Pero mas ok na yong buko kesa sa soda. Hehe. Kunwari health conscious.

Sa mga sobrang napagod sa kakaswimming o sadyang naghahanap ng pamparelax, meron din ditong massage. Hmmm. Di ko pa na try ang outdoor massage pero sa timpla ng paligid, malamang makakatulog ka sa sarap ng masahe at sa preskong simoy ng hangin.

Ayun, naglakadlakad lang kami sa isla, kumain unti, at tumambay unti. Masarap sanang maligo pero katirikan ng araw at ang masaklap na kwento, wala kaming baong damit na pamalit. Weee.

At ang mahiwagang tanong namin, meron nga bang kakaiba sa mga islang napuntahan namin? Crystal clear ang tubig dagat, masarap paliguan, kayang kaya ng bulsa ang entrance fees, 100 percent na presko ang hangin, walang maiingay na videoke, at masarap maglakad sa pinong white sand. Maliban dito walang masyadong thrilling activities na pwedeng pang-engganyo dito, purely pamparelax lang talaga. Well, pinagpala pa rin kami at nakarating kami sa mga islang ito at na witness namin ang ganda at pag protekta sa mga ito. Sana mas marami pa tayong mga ganitong tipo ng isla na talagang ma-aapreciate mo ang ganda ng kalikasan.

Almost one hour lang kami tumigil sa islang ito at uwian na. Kahit na naghahanap kami ng kakaibang adventure sa mga islang napuntahan namin, maliban doon sa starfish at sa agila, wala na kaming pwedeng ikwento na masasabing mong exciting. Pero meron palang pahabol na excitement ang aming adventure dito. Haha. Next time, malalaman nyo rin.

Snake Island, Honda Bay @ Puerto Princesa, Palawan

2010-06-14T01:00:00.000+08:00

Snake island, masyadong interesting ang pangalan ng islang ito. Actually, ang namumuong picture sa isip ko habang nagreregister pa lang kami papunta dito ay isang isla na meron kang aakyatin, matarik ang mga bangin, magubat, naglalakihan ang mga puno, at higit sa lahat, maraming ahas. Wow! Masasabi kong kakaibang experience na naman ito pag nagkataon. Last time ng nasa Tagaytay zoo kami, nag try akong magpapulupot ng ahas sa leeg ko at hindi pa rin sapat ang experience na yon para mawala ang kaba ko.

Habang nasa gitna kami ng dagat, medyo na confirm sa utak ko na madami ngang ahas siguro sa snake island dahil sa isang agila na naispatan ko sa di kalayuan. Malamang kahit sino ang makakita ng ganito, iisipin din na meron nga talagang mga ahas sa pupuntahan naming isla.

First time kong makakita ng agila na lumilipad na merong tangang ahas sa malapitan. Ipinagdadasal ko nga ng mga oras na yon na wag nyang bibilisan ang lipad at kung pwedeng babaan pa nya unti ang lipad para meron akong magandang souvenir sa kanya. Kaso lang, sa huli nya ng araw na yon, mukhang excited na itong umuwi agad. Baka nga naman may mga inakay na naghihintay sa kanya. Ganon pa man, blessing na rin ang ganitong pambihirang pagkakataon.

Pagkatapos ng halos 10 minutong takbo ng bangka, tanaw na namin ang snake island. Sa malayo pa lang, na pa ngeee na ako. Sobrang layo ng expectations ko sa islang ito. Akala ko matetest ang stamina ko sa akyatan yon pala isang diretsong patag lang ito. Kaya daw tinawag itong snake island dahil sa aerial view nito ay hugis ahas. Haha. Yon pala yon.

Sa malayo, madaming bangka na ang nakadaong at marami ang nakababad sa dagat kahit na tanghaling tapat. Isa daw ito sa mga paboritong picnic areas sa honda bay dahil walang entrance fee dito.

Ang isang magandang disiplina na napansin ko dito ay merong silang designated unloading area. Sa bawat bangkang dumadating, ang unloading area na yon ang ginagamit kaya't nagmumukha itong bakante. Pagkatapos nilang mag-unload dito, kailangan nilang itabi ang bangka sa isang lugar na dapat ay hindi makakasagabal sa mga susunod pang bangka. Nice one.

Nang dumating kami, lahat ng cottages dito ay puno na. Karamihan sa mga bisita dito ay kumakain na ng kanilang tanghalian at ang iba naman ay nagpapahinga dahil sa katirikan ng init ng araw.

Masasabi mong ang mga nakababad sa dagat ng mga oras na iyon ay talagang sabik sa dagat at hindi taga rito. Talagang sinusulit ang pamamasyal sa isla at sinasamantala ang pagkakataon na kaunti lang ang mga taong nakalusong. Para sa kapakanan ng mga bisita dito, merong designated area para sa swimming at snorkeling. At malamang kung isa ka sa mga ito, talagang matutuwa ka dahil sa walang alon sa lugar na ito. Maeenjoy mo ng husto ang paglalangoy pati na ang pagpapakain sa mga isda.

Actually, inalok kami ng mga bangkero namin na mag rent ng pang snorkel sa halagang 100 pesos. Madami daw isda sa lugar na kung saan hanggang beywang ang lalim ng tubig at pwede itong pakain ng tinapay. Nasubukan ko na rin dati ang magpakain ng isda ng pumunta kami sa Coron at dahil sa wala naman akong underwater cam, di ko rin ito makukunan ng picture. Maliban dito, wala kaming baon na damit. Hehe. Ang hirap kayang bumiyahe na basa.

Anyway, naglakad-lakad na lang kami sa dalampasigan. Kagaya ng sa starfish island, white sand din ang buhangin dito at kung hindi lang mainit, ang sarap maglakad ng nakayapak lang. Masasabi ko na typical beach resort lang ito, wala masyadong exciting sa lugar na ito. Malamang isang malaking challenge siguro ang lakarin ang kabuuang stretch ng islang ito. Sa haba nito, baka kailanganin mo ng halos isang oras papunta sa dulo at pabalik sa daungan ng bangka. Good luck na lang. Hehe.

Nagbabad kami ng ilang minuto at talaga namang ang sarap sa pakiramdam ng tubig dito. Masuwerte ang mga taga-rito dahil hindi polluted ang mga beach resorts dito. Ang sarap talaga ng makapagbakasyon sa ganitong klaseng lugar.

Sa pagbabad namin sa tubig, me mangilan-ngilang mga isda ang lumalangoy sa tabi. Mostly, mga maliliit at kulay puti ang mga ito. Ang sabi ni Eric, hindi kumakain ng tinapay ang mga ito. Kanin daw ang trip nila. Haha. Ang mga isdang medyo malalaki na ang syang pumapak sa mga tinapay na tinapon namin sa tubig pero sadyang maiilap sila. Shy type kung baga. Ang sarap siguro ma-experience ang isang pagkakataong napapakain mo ang mga isda at nakikihalubilo sila sa iyo ng hindi natatakot. Siguro kung sasabihin mong vegetarian ka, malamang hindi nga sila matatakot. Hehe.

Pagkatapos ng ilang saglit, nag decide na kaming umalis. Malamang maaga kaming makakauwi dahil isang isla na lang ang natitira sa listahan namin. Kung gugustuhin namin, pwede kaming magtagal kahit na buong maghapon dahil sa bayad naman namin ang bangka ng buong araw. Kaya lang, wala naman masyadong exciting na gagawin at wala naman gaanong kakaiba sa dalawang isla na napuntahan namin. Sana maiba naman ang pangatlong isla.

Starfish Island, Honda Bay @ Puerto Princesa, Palawan

2010-06-08T03:40:00.022+08:00

Pagkatapos naming mag agahan, tumulak na agad kami papuntang Honda Bay. Actually wala kaming idea kung papano pumunta doon at hindi din namin alam kung ano ang sasakyan. Well, ang pinakamadaling paraan ay mag hire ng tricycle at ang singil sa amin ay 150 kasi walang maisasakay ang driver pabalik ng city.

Medyo malayo-layo din ang byahe at medyo kaka excite kung ano nga bang meron sa Honday bay. Hindi umabot ng 30 minutos ang byahe namin at medyo may kalayuan din ang lugar kasi tuloy-tuloy ang byahe at walang traffic.

Pagdating namin sa bay, masasabi mong hindi ito maganda, walang buhay. Pero actually malayo pa dito ang mga islang pupuntahan. Since may idea na ako sa mga ganitong lakaran, nag hire na lang kaming dalawa ni Eric ng sarili naming bangka. Dapat sana 1500 ang kukunin namin pero wala ng available kaya 2k ang nakuha namin. Maige na 'yong solo namin ang bangka kasi pwede naming diktahan kung anong oras kami lalarga at kung saan pa pwedeng pumunta.

At para sa mga gustong pumunta dito, heto ang kanilang boat rates. Meron ding entrance/environmental fee na worth 40 pesos ata.

Regulated at controlled ang pag byahe ng mga bangka dito. Hindi ito katulad ng mga tricycle sa kalye na pwede ka pumara anytime. Kung baga, hindi pwedeng pumili ng bangka at mangontrata. Yon nga lang, medyo napamahal kami unti kasi nagkakaubusan ng bangka na mas mura. Isa lang ang ibig sabihin non, kahit na hindi week end, marami pa rin ang mga bakasyonista na dumadayo dito.

Sya nga pala, maigeng magdala ng baon bago pumunta dito. May kamahalan ang mga pagkain at inumin dito. Parang normal na ang ganitong kalakaran sa mga lugar na wala kang ibang mabibilhan ng pagkain at inumin.

Ayon at aalog-alog kami sa bangka, kaming dalawa at yong dalawang bangkerong kasama namin. Maganda ang panahon ng pumalaot kami. Walang alon. As always, masarap bumyahe sa dagat pag umaga. Sobrang peaceful ng dagat.

May mga nadaanan kaming mga structures sa dagat. Trip sana naming bumaba kahit sandali lang kaso sabi ng bangkero namin ay sa pagbalik na lang daw. Di na kami nagpumilit. Kwento pa nila, pag sobrang high tide daw, hindi mo na makikita ang white sand kung saan nakatirik ang mga structures. Para daw nakalutang ang mga ito sa dagat. Actually, meron din akong isang trip gawin, ang magpapicture sa gitna ng dagat kung saan nakatayo lang ako sa strip ng buhanginan. Ang cool gawing portrait non. Hehe. Kaso lang baka bigla akong pag tripan at iwanan. Haha. Next time, sana magawa ko yon.

Anyway, pagkatapos ng 30 minutes na byahe, abot tanaw na namin ang starfish island. Maliit lang ang isla at kaya itong lakarin ng less than 30 minutes. 50 pesos ang entrance dito at obviously, merong company ang nag mamay-ari nito. Ang mga cottages dito ay libre lang at pwede mag picnic at mag swimming dito hanggang gusto mo. Actually, walang time limit dito. Discretion nyo na kung gaano kayo katagal dito.

Tinawag itong starfish island kasi maraming starfish ang makikita dito (naman!) lalo na daw sa likurang parte ng isla. Hindi nga lang pwedeng puntahan ang kabilang parte ng isla dahil sa puro puno ng mga bakawan ang tumutubo doon. Sa parte na kung saan dumadaong ang mga bangka dito, may makikita na agad na mga starfish at mas marami pa daw sa malalim na area, kailangan mo nga lang itong sisirin.

Sobrang linaw ng tubig. Walang lumot o anumang maduduming bagay na lumulutang dito. Pag ganito kalinaw ang dagat, ang sarap lumublob. Ready naman kaming magpakabasa kaso lang hindi kami nagbaon ng pampalit na damit. Haha. Bahala na.

Ang mga nakita naming starfish sa tabi ng baybayin ay malamang kinuha din ng mga tagarito at nilagay sa tabi para pang picture taking. Ano nga naman ang silbi kung kailangan mo pang sisirin ang mga ito para lang makita. Pero kahit na ganon ang sitwasyon, thankful na rin kami at makakahawak na rin ng starfish sa wakas. Yong una kong kita ng starfish ay sa Zambales kaso lang ang laki ng pagsisisi ko ng hindi ko ito nahawakan. Haha. At last, dito sa Palawan, mahahawakan ko rin ito.

Syempre pa, sa mga ganitong sitwasyon, picture taking agad. Palitan kami ni Eric ng hawak ng camera para merong souvenir.

At merong nag volunter na isang bangkero. Kukuhaan daw kami ng picture at gagawing higante ang starfish. Hmmm. Sige, pinagbigyan namin. At okay naman ang kinalabasan. Si mamang bangkero me talent. Hehe.

Ng ma examine namin ang starfish, matigas ito. Parang isang matigas na kahoy. Ang mga tinik nito ay malamang nagsisilbing protection para sa mga ibang nilalang na gusto itong lantakan.

Pero ng nilagay namin ito sa buhangin, ang mga guhit sa bandang ilalim nito ay unti-unting bumubuka at merong naglilitawan na akala mo ay mga maliliit na tubo. Ang gara talaga. Ang isang function pala nito ay parang paa.

At pagkatapos ng ilang sandali pa, unti-unti itong lumambot at nagbend para maabot ang buhangin. Ginagawa niya ito para makabaligtad ulit at makalakad. Haha. Ang sarap siguro pag eksperimentuhan ang mga ito.

Pagkatapos ng aming munting eksperimento sa mga starfish, naglakadlakad kami sandali. Ang sarap kasi ng mga ganitong pagkakataon na ma-enjoy ang dagat lalo na't ganito ito kalinis at halos walang tao.

Ang ibang parte nito na lubog sa tubig ay sadyang malambot ang buhangin. Kailan mong magyapak para di mabaon ang mga tsinelas mo.

Hindi na namin pinuntahan ang kabilang dulo nito kasi wala naman talagang makikita pa. Kung ano ang meron sa pagkadaong namin ay parang ganon na rin ang kabuuan ng isla. Pinong white sand, malinis at crystal clear ang tubig, tahimik ang lugar, at merong starfish. Maliban dito wala ka ng pwedeng ma expect pang ibang bagay. Sabagay, kumpara sa mga mataong beach resorts na hindi ganon kalinis ang dagat, malaking bagay na ang makarating dito.

At pagkatapos ng halos 30 minutes naming paglagi sa starfish island, tumulak na kami papuntang snake island naman.

Puerto Princesa, Palawan

2010-06-07T01:00:00.003+08:00

At last, after the summer break, bakasyon grande na naman. Excited as usual kasi babalik ako ng Palawan. Last last year pumunta kami ng Coron (next time na lang yong transcript) at sobrang ganda ng lugar. This time, sa Puerto Princesa naman. Aaminin ko na madaming mga magagandang pictures ang namumuo sa isipan ko habang paparating ang araw ng aming paglipad papunta dito.

Dapat sana ay kukuha ako ng packaged tour worth 4k para sa 3 days and 2 nights stay pero me magandang balita, ang isa student ko this summer ay taga Palawan at uuwi din sya after ng summer. Ang kinalabasan, isinama nya ako at bahala na lang daw si Batman sa mga adventures namin doon. Haha

Last trip ng Cebu Pacific ang kinuha namin ng araw na iyon (medyo mura kasi ang pamasahe) at bago mag 6pm ay nakasampa na kami sa eroplano. Dahil sa week end kami umalis, punuan ang eroplano at madami ang mga turistang kasabayan namin.

Habang lumilipad ang eroplano, na-enjoy namin ang sunset. Dahil sa nakaupo lang naman kami at wala namang ibang gagawin maliban sa magbasa ng "smile" magazine ng airline o di kaya'y maidlip, minabuti muna naming pagmasdan ang unti-unting paglubog ng araw. At kasabay nito, napagkwentuhan din namin ang iba pang mga bagay-bagay gaya ng panunuod ng ulap na nagkakaroon ng iba't ibang hugis. Masayang balikan ang mga panahong simple lang ang buhay, simple lang ang mga libangan.

Pagkatapos ng travel time na isang oras at 15 minutos, matiwasay kaming nakarating sa Puerto Princesa airport. Since na gabi na kami dumating, hindi na kita ang kabuuan ng airport. Pero sabi maliit lang daw ito at merong gagawing isang international airport dito.

Pagkalabas namin ng airport, naghahanap ako ng taxing masakyan. Hindi nga pala uso ang taxi dito. Ang pwedeng sakyan lang ay private vehicle o tricyle. Sa mga first timers dito sa Puerto Princesa, ang tricycle ride ay may regular fare na 7 pesos tapos kung may mga bagahe kayo katulad namin parang times two ang babayaran. Kayang-kaya. Hehe

Habang binabaybay namin ang kalsada simula airport papunta sa bahay nina Eric, kapansin-pansin na maunlad ang Puerto Princesa. Sa airport area pa lang, sobrang daming restaurants ang madadaanan at talaga namang marami sa mga ito ang full packed dahil sa dami ng mga turista at pati na ang mga lokal na pumupunta dito.

Anyway, pagkatapos naming makarating sa bahay nina Eric, dinala nya ako sa baywalk na overlooking lang sa kanilang bahay. Para itong version ng baywalk sa Maynila. Sobrang lawak ng lugar, ang buong kahabaan ng gilid ng dagat ay may mga poste ng ilaw, madaming mga paninda, meron ding nagpaparent ng mga bisekleta, at ang daming mga tao ng gabing iyon. Paborito daw itong puntahan ng mga tao dito kasi nga naman libre lang at pwedeng hindi ka gumastos, basta tambay ka lang.

Ang isang nakatawag ng aking pansin habang andito kami sa baywalk ay ang simbolo ng peacock. Sabi, ito daw ang inadopt na simbolo ni Mayor Edward Hagedorn (totoo ba ito? reactions pls) kaya kahit saang parte ka ng Puerto Princesa, meron at meron kang makikitang simbolo ng peacock. Hmmm. Nakakatawa mang isipin pero hindi pa talaga ako nakakita ng totoong peacock, sa picture lang at sa movies.

Dahil sa tatambay kami dito pansamantala, hindi ko rin pinalagpas ang kanilang mango shake. Since probinsya, di ganon kabigat sa bulsa ang presyo dito. Ang small ay 10 pesos, medium ay 12 pesos, at large ay 15 pesos. At marahil ang tinderang aming nataymingan ay mabait, aba'y pwedeng magrequest ng extra milk. Hehe. Nilagyan muna nila ng gatas ang baso bago nilagyan ng shake at pagkatapos, me extra milk pa na toppings. Ang bait talaga. At talaga namang lasang-lasa ang mangga. Hmmm. Favorite.

Kahit saan atang parte ng Pinas ay merong tindang street foods. Pinapakita lang nito na sobrang hilig talaga nating kumain. At marami ring ganito dito sa Puerto Princesa.

Bibihira lang din akong ganahan sa mga street foods. Siguro hindi nyo rin ako masisi kasi di ko naman alam kung papano naprepare yong ganitong mga klaseng pagkain kaya medyo iwas din ako. Pag talagang lutong bahay, pupwede sa akin pero pag mga tinda lang sa kanto, bibihira akong makitusok dito. Ang mga natikman ko lang na tusok-tusok ay kikiam, squid ball, fish ball, hotdog, at ang sabi nilang pusit na merong formalin. Haha. Simula ng mapabalita yon, di na ko umulit pang kumain.

Anyway, dito sa Puerto Princesa kakaiba ang kanilang fishball. Hindi ito frozen delight kagaya ng ibinebenta sa Manila. Malambot ito at malinamnam, talagang lasang isda na hinaluan ng harina at unting pampalasa. Yong isang stick na merong 5 piraso ay 3 pesos lang. Sarap.

Sa kalalakad namin pauwi, napadaan kami sa Itoy's, ang kilalang coffee shop dito. Di na rin kami pinalad na makatambay dito kahit sandali lang kasi papasara na ito dahil mag-aalas nueve na ng gabi.

Pagkatapos naming maghapunan, tulugan na agad at maaga pa kaming maglalakwatsa kinabukasan. Excited. Hehe. Gud nite.

Anawangin Cove @ Zambales

2010-06-01T15:47:00.017+08:00

Nang umalis kami sa isla ng Capones, sobrang banayad ang alon. Dahil tanghaling tapat, mainit ang panahon. Mahina ang hangin pero ok lang kasi pag malakas ang hangin malakas din ang alon. Pabor sa akin ang ganitong timpla ng panahon.

Dahil sa banayad ang mga alon, nakakatuwang pagmasdan ang aming mga bangkang nagkakarera. Ang mga bangkero namin ay talagang bihasa na sa parteng ito ng dagat at ito na marahil ang panahon na sobrang tahimik ang dagat. Ang mga bangka namin ay para bang tumatakbo sa patag na daan at talaga namang trip nila ang tumayo. Sabagay kahit na mahulog sila ay walang problema. Kahit na gusto ko mang subukin ang tumayo sa bangka di ko rin magawa, ang takot ko lang na malunod. Hehe.

Kahit na tahimik ang dagat, paminsan-minsan merong nakakalulang parte. Ito yong biglang lalalim na parang kalsadang me pababa at paakyat. Kunswelo na lang at dirediretso ang takbo ng bangka namin. Kung nagkataon na magalaw ang mga alon, naykupo, ibang usapan na yan.

Ang aming nadaanang parte ng bundok ay talagang nagpamalas ng katatagan sa mga nagdaang panahon. Walang makapagsasabi kung kelan ito nagsimula pero marahil mapapaelibs ka sa porma ng bato dito. Para itong mga baytang ng hagdanan na inukit. Kakaibang obra na kalikasan lang ang syang makakagawa.

At ng malapit na kami sa isang isolated na islang ito, hudyat na ito na papalapit na kami sa Anawangin cove. Nakakatuwang pagmasdan ang islang ito. Para bang isang dambuhalang aso na nakatingin sa langit at parang merong pinapakawalang ungol para sa mga dumadayo sa parteng ito ng Zambales.

Pagkalagpas ng islang iyon, abot-tanaw na namin ang baybayin ng Anawangin. Ang bawat bangkero na aming makasalubong ay parang nagmamadali at nagkakarera. Marahil dahil ng pumunta kami ay araw ng Sabado, sadyang maraming turista ang nagpupuntahan dito kaya't ang mga bangkero ay nagmamadaling sumundo ng iba pang mga turista para makarami.

Sa aming pagbaba, ang hirap humanap ng pwesto. Kahit saan ka tumingin, ang daming tao. Lahat ng cottage at papag ay punuan. Ang daming tent na nakalatag sa buong paligid. Anong meron sa lugar na ito at sadyang madaming tao?

Since na di kami makakuha ng pwesto, sa isang bakanteng buhanginan na lang kami pansamantalang lumugar. Buti na lang at walang maarte sa grupo. Basta makaupo o makahiga, ayos na. Ang mahalaga makapagpahinga sandali habang nag-aantay ng tanghalian.

Dahil sa init ng panahon at sa paglagalag namin sa isla ng Capones, ang aming gutom at uhaw ay ramdam na. Buti na lang at me mga baon kaming makukot pansamantala pero ang aming inumin ay ubos na. Kung meron kang sakit sa puso, baka atakehin ka sa presyo ng inumin dito sa Anawangin. Ang 8 oz na soda ay 20 pesos, ang litro ay 80 pesos at ang 4 liters na tubig ay 150 pesos. Ang hirap lumunok ng laway at lalong di pwede ang tubig dagat, kaya't kahit na magreklamo ka, walang barangay dito. Hehe. Kaya't sa mga gustong pumunta dito, siguraduhin na magbaon ng malaking container na puno ng tubig para di kayo maholdap ng di oras dito.

Nang makakain na kami ng tanghalian at makapagpahinga sandali, gumala kami sa paligid ng Anawangin. Medyo mahirap maglakad sa buhanginan kahit na almost 3:30 na, sobrang nakakapaso ang init. Ang ginawa namin, sa tabing dagat na lang kami dumaan.

Ilang sandali pa, narating na namin ang parteng dulo ng swamp kung saan umaagos ang tubig tabang papuntang dagat. Lumusong kami at medyo nakakatuwa ang timpla ng tubig dito. May portion na merong maligamgam at meron ding malamig. Merong part na hanggang beywang ang tubig at meron ding kita na ang lupa ng swamp.

Iba ang composition ng lupa sa swamp, hindi ito buhangin kagaya ng kalapit na dalampasigan. Marahil ay galing ito sa bundok at naiipon dito tuwing tag-ulan.

Ang buong paligid ng swamp ay napapalibutan ng mga pine trees. Ito ang nagbibigay ng lilim dito sa mga campers. Ang sabi ng mga tagarito ay may mga nagmamay-ari na ng mga lupain dito at darating ang panahon na idedevelop ang setting ng lugar at tyak magmamahal ang entrance dito.

Ang mga nadadaanan naming mga campers ay kanya-kanyang pwesto. Actually, basta bakante, pwede ka magtayo ng tent at walang sasaway sa iyo. Pwede ka rin mag set-up ng lutuan ng walang harang. Merong mga poso dito para panghugas at pangbanlaw at meron ding pampublikong palikuran dito.

Ang nakakatuwang napansin ko sa dagat ng Anawangin pagdating ng low tide ay talagang sobrang babaw ng dagat. Literally, masasabi ko na kahit na lumusong ka hanggang kalagitnaan ng dagat, hanggang dibdib lang ang lalim nito.

Bago mag 6pm, nilisan na namin ang Anawangin. Masaya siguro ang mag overnight dito basta meron lang sapat na baong gamit at pagkain.

At meron palang kakaibang surpresa ang Anawangin. Habang nasa cove pa lang kami, sobrang tahimik ng dagat. Hindi namin akalain na sobrang nakakawindang pala ang lakas ng mga alon paglagpas ng cove. Sa sobrang lakas ng mga alon, tyak mababasa ang lahat ng laman ng bangka. Kaya't maiging magdala ng lalagyan na water resistant dahil lahat ng dalahin mo ay hindi papatawarin ng dagat.

Sa sobrang lakas ng mga alon, talagang mapapakapit ka ng mahigpit sa bangka. At malamang, lahat ng alam mong dasal ay masasambit mo. Aaminin ko na isa ito sa mga bibihira kong maranasan sa dagat na sobrang nakakatakot. At talaga namang sobra-sobra ang pasasalamat ko ng marating namin ng matiwasay ang dalampasigan ng Pundaquit na ligtas kaming lahat.

Advisable na pag ayaw nyong maranasan ang ganitong experience sa dagat ng Zambales ay magbyahe sa umaga at huwag sa hapon dahil sa sobrang ligalig ng dagat. Kahit na marunong kang lumangoy at merong life vest, iba pa rin yong hindi ka nalalagay sa alanganin sa loob ng 30 minutong byahe.

At ang isa pang bagay na hindi dapat palampasin ay ang ganda ng sunset sa Pundaquit. Isa din ito sa mga pagkakataong hindi ko pinapalampas at sadyang tinututukan ko. Talagang nakakabighani ang bawat segundong dumadaan. Sadyang rewarding at nakakarelax panoorin ang ganda at halina ng paglubog ng araw.

Sobrang enjoy ang aming buong araw dito sa Zambales. Definitely, isa ito sa mga experience namin na mahirap malimutan.

Capones Island @ Zambales - Part 4

2010-05-17T01:00:00.004+08:00

Pagkatapos ng halos isang oras na paglagi namin sa lighthouse, kailangan na naming bumalik. Isang magandang experience ito para sa aming lahat. Tyak bawat isa sa amin ay may baong kwento tungkol sa lugar na ito.

Ang dinaanan namin kanina pag akyat dito ay sya ring dadaanan namin pabalik. Medyo madali na lang ang pabalik kasi puro pababa na ito. Usually, pag nanggaling ka na sa isang lugar, nagiging malapit na lang ito pabalik.

Sa aming pagbaba sa tabing dagat, medyo tumaas na naman ang level ng dagat at naging mas malakas na ang mga hampas ng alon. E di mas masaya. Hehe. Sinulit na namin ang trip sa alon.

Pumwesto ulit si Gerard. This time, survivor na ang tema namin. Salamat kay Carlo na mabilis makaisip ng tema pati na ang props na kawayan. Dito sa parteng ito ng dagat, hindi mahirap abangan ang paghampas ng alon. Sadyang maya't maya ang pagtama nito sa gilid ng isang dambuhalang kumpol ng mga bato. At kudos kay Gerard, ang astig ng porma niya bilang survivor kuno. Talagang pinanindigan. Hehe.

Si Bon naman ang sumunod. Since ayaw nyang mabasa sa panahong ito, nakakuha kami ng magandang pwesto sa ibabaw ng isang malaking bato at doon na namin inabangan ang paghampas ng alon. Ang ganda ng effects ng alon. Para bang pilit syang binabasa.

Humirit din si Carlo. Astang surfer naman sya. Sayang nga lang at hindi ganon katindi ang buhos ng alon sa parteng ito.

At ang may pinakamatinding trip sa lahat, si Justin. Puwesto lang naman sya lugar kung saan sporadic ang dating ng mga alon. Titingnan daw nya kung mababasa sya. Ayon, me dumating nga. Para tuloy syang nagshower ng wala sa oras. Haha. Na-take one tuloy sya ng alon.

Since na tumaas ang level ng dagat at mas malakas na ang hampas ng mga alon, mas lalo kaming naging maingat sa aming mga hakbang pabalik. Kailangang magaling ka sa timing at pakipagpatintero sa mga alon. Kailangang antayin mong visible ang dadaanan mo bago ka tumuloy dahil mahirap ng madulas, mawalan ng balanse, o mamali ng hakbang. Mahirap atang manghuli ng talangka sa mga batuhan dito. Hehe

Slowly and with extreme caution ang aming bawat hakbang. Hindi bale ng matagal ang paglakad basta wag lang mapahamak. Wala pa naman kaming dalang first aid kit. Mahirap umuwing may bukol at pasa dahil sa simpleng hindi pag-iingat. Kaya ingats.

Nakakatuwang panoorin ang bawat matsambahan ng alon, napapasigaw ang lahat. At ang isa ding mahiwagang tanong, bakit kailangan pang iwasan ang bawat paghampas ng alon. Masakit ba? Hehe

Bago ko nga pala makalimutan, pag pumunta kayo dito ang baon nyong tsinelas ay dapat matibay. Dahil sa bawat paghakbang mo sa mga batuhan, nawawala sa pwesto ang mga paa mo sa tsinelas. At kung hindi ito matibay, lalakad kang nakapaa sa mga batuhan at sa mainit na buhangin. Dalawa ang naging biktima sa amin, si Gerard at si Neil.

Pero meron ding good news sa mga nasiraan at masisiraan pa ng tsinelas. Maraming mga nagkalat na mga tsinelas dito, parehong sira at buo. Sa isang parte ng dalampasigan naiipon ang mga ito at swerte mo kung meron kang ma-salvage na ka-size ng paa mo. At wag kang mag-alala, free ang mga ito. Hehe. Kaya't kung masiraan ka dito at wala kang makitang kapares, iwanan mo na rin ung natirang buo para naman me makinabang in the future. Good idea ba? Teka, idea ito ni Pepe (Gat Jose Rizal) at hiniram ko lang. Hehe

At meron pa palang isang nakakatuwang nakatawag ng aking pansin dito. Sa isang parte ng baybayin dito sa isla, magbilang ka lang ng ilang hakbang ay magkakasunod mong mapansin ang pagkakaiba ng mga aapakan mo. Ang gara ano?

Kahit na tanghaling tapat at nakakapaso ang init, masaya naming na-explore ang islang ito. Lahat ay nakangiti at di alintana ang pagod. At dahil sa sobra ang init, balak sana naming magbabad na dito sa dagat. Kaya lang, chapter daw muna kasi inaantay na kami ng Anawangin Cove.

Capones Island @ Zambales - Part 3

2010-05-16T01:00:00.005+08:00

Pagkatapos ng mahabang lakaran sa mga naglalaking batuhan sa baybayin, paakyat naman kami ngayon papuntang lighthouse. More or less 10 minutes walk mula sa ibaba, mararating mo na ang dinadayong lighthouse dito.

Basically, di naman ganon kahirap akyatin ang parteng ito ng bundok. May mga parts na challenging pero sa kabuuan kaya naman, kahit sabihin mo pang kulang ka sa praktis sa mga ganitong tipong activity. Sabi nga, pag hindi kayang daanin sa patayo pwede namang gapangin. Ajeje.

At ito na nga yon, ang lighthouse ng capones!

Sa unang tingin, talagang pinabayaan na ang kabuuan ng lugar. Aging at deteriorating structure na ito at malamang walang sapat na pondo para ito irehabilitate. Katulad din ito ng iba pang mga lighthouses sa buong kapuluan ng Pilipinas, hindi nabibigyan ng sapat na importansya para ito marehab o di kaya'y ma maintain man lang. Nakakapanghinayang dahil ito ang main attraction ng isla.

Pero sa kabilang banda, naitanong ko rin sa sarili ko na kung sakaling maayos ang pisikal na structure nito at maayos ang pagka-maintain nito, magiging mas attractive kaya ito? O ang pagiging abandoned at aging state nito ang syang nagbibigay ng halina at kakaibang magneto sa mga dumadayo dito?

Anyway, ginala namin ang iba't ibang sulok nito at as usual, picture dito at picture doon ang mga sumunod na eksena.

Actually, magandang place ito for a photo shoot. Kahit na sabihin mong hindi ka maalam kung papano kunan ng magandang shoot ang model mo, ang lugar na ito mismo ang mag susuggest sa iyo. Although malaking bagay na pareho kayong creative ng model mo, pero ang setting ng lugar ay meron na ring sariling inputs.

Kung ako nga lang ang masusunod, gusto kong mag stay dito ng buong araw at talagang i-maximize ang setting ng lugar para makakuha ng magandang pictures. Yon nga lang, kelangan me presence ng models para magkaroon ng katuturan ang oras na ilalagi mo dito.

Inakyat namin ang tuktok ng lighthouse. Medyo nakakatakot ang spiral metal staircase kasi umuuga ito lalo na kapag marami kayong paakyat o pababa. Sa katagalan ng panahon, hindi na nakakapit ang mga pako nito sa concrete kaya't umuuga ito.

Maliban sa spiral staircase, meron pang dalawang metal stairs na aakyatin para marating ang pinakatuktok ng lighthouse. Yung unang staircase naka incline siguro ng 70 to 75 degrees pero ang pangalawang staircase, naka 90 degrees ito at more or less, 8 feet ang taas nito. Nyay.

At pagdating mo sa tuktok, a full-360 degrees view ng buong lugar ang tatambad sa iyo. Nakakalula kung medyo takot ka sa heights pero masarap itong maging tambayan. Hehe.

Kung hindi lang katirikan ng araw, ang sarap magpalipas ng oras dito kasama ang barkada at magkwentuhan. Pag andito ka sa tuktok, tyak hindi mo ramdam ang paglipas ng oras. Ramdam mo ang katahimikan ng lugar, ang lakas ng ihip ng sariwang hangin, ang mabagal na paglipas ng sandali, at ito yung tipong lugar na wala kang masyadong iisipin.

Sa bandang baba, kitang kita ang unti-unting pagkasira ng bubong at ng iba pang upper structure ng building. Marahil pinabayaan na rin ito kasi walang tumatao dito. Hmmm. Ano kaya ang pakiramdam kung sakaling ma-assign ka ditong mag-isa na nangangala sa lighthouse tapos mag-isa ka ring matutulog dito? Haha. Di ko papangaraping matulog mag-isa dito.

Pero ang nakakagulat, solar powered ang lighthouse na ito. Makikita ang solar panels sa ibaba at tyak naka program kung anong oras iilaw ang lighthouse. Kaya pala hindi na sila nag-aksaya ng resources na irehab ang lugar kasi wala namang tatao dito. Kung papalya man ang ilaw ng lighthouse malamang saka palang magkaroon ng maintenance crew dito.

Sa aking na-witness, nakakapanghinayang ang naipundar na lighthouse structure. Ganito na rin ang nangyayari sa halos lahat ng panig ng ating bansa. Maging ang ating mga cultural heritage sites ay napapabayaan na rin. Ang ating national at local governments ay hindi pinagtutuunan ng pansin na isaayos ang mga ito at maging proud kung anong meron sa atin. Samantalang sa ibang bansa, ginagastusan ito ng gobyerno nila at pinipreserve. Nakakapanghinayang kasi nga kulang tayo sa pagpapahalaga sa aspetong cultural ng sariling atin samantalang manghang-mangha naman tayo sa kung ano ang meron sa ibang mga bansa.

Sana maisayos ang mga ito at ma-maintain. Dahil darating ang panahon na sa history books at internet na lang sila makikita.

Capones Island @ Zambales - Part 2

2010-05-15T18:20:00.002+08:00

Sa aming pagbaba sa kabilang side ng bundok, ibang mukha naman ng bundok ang tumambad sa amin. Kung ang kabilang side ay mabato at di na halos matubuan ng mga damo, dito naman sa kabila ay sobrang kabaligtaran. Malalago ang mga damo dito. Kaya lang since na summer time, halos tuyot na ang mga damo sa paligid ng bundok.

Subalit kahit ganoon ang setting ng paligid, ang ganda pa rin nyang kunan ng picture at pwedeng pwede maging wallpaper. Sa unang tingin ay manghihinayang ka sa mga tuyong damo sa paligid pero habang tumatagal meron pala itong kakaibang taglay na kagandahan. Parang tao din yan. Minsan may nakakasalamuha tayong hindi gaanong kagandahan sa unang tingin pero habang tinitingnan natin at nakakausap ng matagal, doon na nagsisimulang lumabas ang kanyang angking ganda. Naks.

At mga ilang hakbang pa pababa ng bundok, kakaibang setting naman ng baybayin ang naghihintay sa amin. Kung sa kabilang side ay hindi mo pansin ang alon maliban doon sa humahampas sa dalampasigan, dito naman, malayo pa lang ay ilang rolyo na ng alon ang nag-uunahan papuntang dalampasigan. Ang mga alon dito ay patunay na buhay na buhay ang isla ng Capones.

Habang binabaybay namin ang gilid ng dalampasigan, maliban sa mga aktibong alon, nakukuha rin ng aming atensyon ang mababatong daanan at mga higanteng bato sa paligid. Literal mong masasabi sa sarili mo na batong-bato ka na sa paligid mo dahil sa mga batong ito. Hehe

Kung sanay ka sa patag at sementadong daan, tyak, ibayong ingat ang gagawin mo dito. Kailangang magkaroon ka ng firm footing sa kabuuan ng lakaran dahil hindi pantay ang surface na nilalakaran mo at idagdag mo pa dyan ang pagiging madulas ng mga bato every time na nababasa ang mga ito ng alon. Sangkatutak na ingat talaga kung ayaw mong mabato este mabukolan. Hehe

Since na wala namang nakatira dito sa isla, pansinin din ang mga nilalang na nabubuhay dito. Yong iba ay malayang nagsa-sun bathing sa batuhan habang ang iba naman ay nagra-rock climbing. Hehe

At kung ganitong kaganda at kakaiba ang isang lugar na pupuntahan mo, papalagpasin mo ba ang pagkakataon na hindi magpakuha ng picture? Kung oo ang sagot mo, tyak wala kang dalang cam. Hehe. Kaya siguraduhing dala ang camera, fully charged ito, at malaki ang capacity ng sd card dahil tyak magiging trigger happy ka dito. Magiging sayang lang ang pagod mo kung sa memory mo lang naka-store ang mga ito at hindi pwedeng ma-upload o kaya'y ma-share sa iba.

Pero ang the best sa lahat ay ang ma-experience mo ang paghampas ng alon sa katawan mo habang todo emote ka sa harap ng camera. Buti na nga lang at game si Gerard na kunan ko sya sa ganitong set up. Sadyang nakakatuwa talaga. Actually, first time kong maka-encounter ng ganitong lugar na malakas ang hampas ng alon at di sya delikado. Tyak babalik ako dito para sa isang photo shoot project. Gara e. Hehe

At sa uulitin, huwag nating kalimutan ang kaligtasan ng isa't isa habang nag-eenjoy tayo sa mga lakarang katulad nito. Tyantyahin munang maige ang sitwasyon at palaging unahin ang kaligtasan bago ang excitement. Be safe sa pag-eexplore, mapa-high tide o low tide man. :)

Capones Island @ Zambales - Part 1

2010-05-15T02:05:00.017+08:00

Sa baybayin pa lang ng Pundaquit ay abot tanaw na ang isla ng Capones. Halos magkasingtabi lang sila ng isla ng Camara. Nang aming lisanin ang isla ng Camara, medyo malakas na ang alon. May mga sandali na napapakapit ako sa magkabilang gilid ng bangka kasi talaga namang ramdam mo ang taas-baba ng bangka.

Pero talagang ganon kung gusto mong mag-explore, palaging kasama ang risk. Para mawala ang kabang nararamdaman, syempre kailangang manalangin along the way sabay baling ng atensyon sa parte ng isla na iniikutan namin.

Pagdating sa parteng gilid ng isla kung saan nasasalag nito ang hangin, banayad na ang alon at nakahinga na rin kami ng maluwag. Sa hitsura ng tubig-dagat, kita mong malinis ito at nakakaengganyong maligo na.

Pagkatapos ng mahigit kumulang 10 minuto galing sa isla ng Camara papunta dito sa isla ng Capones, abot-tanaw na namin ang parte ng isla kung saan dumadaong ang mga bangka. Merong mga turistang maagang pumunta dito pero hindi ganon karami. At sa malayo pa lang, kakaiba na ang ganda ng isla. Malamang marami pa itong mga magagandang parte na nag-aantay lamang na ma-explore ng mga kagaya namin.

At sadyang nakakatuwa ang litratong nakuha ko. Kung inyong pagmasdang mabuti, ang hugis ng bato sa bandang itaas ay parang isang higanteng lizard samantalang ang sa ibaba naman ay parang isang higanteng palaka. (O baka naman imagination ko lamang ang mga ito. Hehe)

Past 9am na kami nakadaong at sa paglapat ng aming mga paa sa dalampasigan, ramdam mo ang mala-pulburong pino ng buhangin. Bibihira lang ang mga baybaying katulad nito na sobrang pino ang mga buhangin. At the best palagi ang experience kung maglalakad ka dito ng nakapaa lamang.

Subalit sa mas mataas na parte ng dalampasigan, nagkalat na ang mga bato at parte ng mga corals na inanod ng dagat. Hindi na advisable dito ang nakaapak dahil tyak matitibo ka. Hehe

Ang gara ng rock formation na sasalubong agad sa iyo. Kitang-kita talaga ang tibay ng bato dito at malamang centuries na rin ang binilang nito at patuloy pang magbibilang ng mga taon. Ang nakakalungkot nga lang, meron tayong mga kababayan na sadyang nag-iiwan ng palatandaan na galing sila dito. Sana maiwasan natin ang mag-vandal sa mga ganitong klaseng lugar para patuloy itong maging kaaya-aya sa mga turistang dumadalaw dito.

Hindi ba't magandang magpakuha ng souvenir picture dito na malinis at walang nakasulat na kung ano sa mga bato? O di kaya'y kung gusto nyong magsulat, pwede nyong i-blog ang experience nyo sa Capones gaya nito at wag ng dungisan pa ang ganda ng isla.

Anyway, binaybay namin ang daan papuntang lighthouse. Kahit na katirikan ng araw, ang sarap pa ring maglakad sa dalampasigan. Maliban sa excitement kung anong meron doon sa lighthouse na yon, enjoy ang lakad dahil sa sariwa ang hangin at maganda ang view.

Narating namin ang parte ng isla na medyo kakaiba ang hitsura. Sa bandang ibaba, nakausli ang mga bato na parang anomang oras ay pwede itong matibag at mahulog. Sinubukan itong kapitan ni Justin at matibay naman pala. Hehe

At yong inakyat namin na part, masasabi mong walang buhay talaga. Kakaiba ang mga bato dito, kulay itim. At malamang kahit ang mga damong ligaw ay hirap ding tumubo dito. 'Yon nga lang at nakalimutan kong itanong sa bangkero namin kung bakit naging ganon ang hitsura ng lugar na iyon. Next time ko ikukwento kasi may balak akong bumalik dito. Magpalista na ang gustong sumama. Hehe

Magkaiba ang hitsura ng inakyat namin at ng kabilang parte. Ang mga maiitim na bato na dinaanan namin, meron pa rin dito sa tuktok. Pag narating mo na ang tuktok, hanep sa ganda ng view. At dahil sa kakaibang ganda ng lugar, tumigil muna kami sabay picture picture.

At kung ganito kaganda ang isang lugar na mapuntahan mo, tyak mapapatalon ka sa tuwa.

Camara Island @ Zambales

2010-05-12T22:18:00.012+08:00

Ako'y isang dakilang sabit sa grupo ng mga batang ito. Pagkatapos ng kanilang graduation at bago ang kanilang simula sa kanya-kanyang mga trabaho, nag plan sila ng outing at kahit na marami ang hindi sumama, itinuloy pa rin nila.

Nagkita-kita kami sa kanto ng Aurora Blvd. at Anonas sa Quezon City ng madaling araw at ng makumpleto ang grupo, tumulak na kami papuntang Zambales ng bandang 4am.

Bandang 7am ng dumating kami sa bahay nina Gerard. Yong bahay nila sa Subic ang nagsilbing holding area namin. Dito kami nag-iwan ng mga dala-dalahan namin at ang da best sa lahat, maghahanda ang pamilya nila ngayong araw kasi nga graduate na ang kanilang bunso. Hmmm. Tyak isang masaganang hapunan ang babalikan namin mamya.

Anyway, kanya-kanyang pahid na ng sunblock para naman hindi kami matusta sa buong araw naming activities. Dapat hindi talaga ito kinakaligtaan. Maige na yong nag-eenjoy kayo at pagkatapos noon, wala kang mararamdam na hapdi at panunuklap ng balat pagkatapos. Ang hirap kaya gumalaw pag mahapdi ang katawan mo dahil sa sunburn at hindi rin maganda tignan na hindi pantay ang kulay mo. Sige, pahid pa. Hehe

Dumating kami ng Pundaquit beach sa San Antonio, Zambales ng bandang 8am. At wala na kaming inaksayang oras. Tumungo na kami agad sa baybayin ng Pundaquit. Ang saya ng pakiramdam na ang nilalakaran mo ay buhangin at alam mong malapit ka na sa dagat. Definitely, kahit sino man ay magiging excited dahil makakakita na ulit ng dagat at tyak enjoy ito. Naiimagine mo na ang mga pwedeng gawin pati na ang mga kakaibang mangyayari pa along the way.

Dahil nga kilala ang Pundaquit beach, sobrang busy ang beach ng aming datnan. Makikita mong buhay na buhay ang mga kaganapan dito. At syempre pa makikinabang ang local community dito dahil sa pagdayo araw-araw ng mga turista, lokal man o dayuhan.

Isang mahiwagang tanong muna. Bakit nga ba pag nasa isang lugar tayo, hindi nawawala ang jump shot? Bakit ang karamihan sa atin ay hindi pinapalagpas ang pagkakataon na magpakuha ng picture kasama ang kanya-kanyang signature jump shot? Hehe. Hmmm. Sige mai-research nga yan.

At tumulak na nga kami papuntang Camara island. Since na maliliit na bangka lang ang ginamit, naghiwahiwalay kami, maximum ng 5 katao kada bangka. Required kaming magsuot ng life jacket sa kabuuan ng trip para na rin sa aming kaligtasan.

Banayad ang alon ng mga oras na iyon at parang ang sarap na agad magbabad sa dagat. Nakakatuwa ring panoorin ang pagkarera ng aming mga bangka, nag-uunahan makarating sa isla. Sa dalampasigan pa lang ng Pundaquit ay tanaw na ang isla ng Camara at makalipas ang sampung minuto, heto na kami at abot-kamay at abot-paa (hehe) na ang isla.

Kamasmalasan lang at tanghali na kami pumunta dito. Hindi na namin kita ang linya ng buhangin na nagdudugtong sa dalawang isla. Kung anong banayad ng alon sa dalampasigan ng Pundaquit, medyo may kalakasan naman ang hampas ng alon dito sa isla ng Carama at ang sabi ng aming bangkero ay high tide na raw at mapanganib na masyado kung pipilitin pa naming tumuntong sa isla. Waaaa.

Nakakalungkot naman pero ganon talaga. Minsan may mga gusto tayong gawin pero may mga bagay tayong dapat isaalang-alang at sa pagkakataong ito, hindi dapat ipagwalang bahala ang aming pansariling mga kaligtasan. Kayat hindi na kami nagpumilit pa. Hanggang tanaw na lang kami sa isla at tinungo na namin ang pangalawang isla, ang Capones island.

Subic Tree Top Adventure - Superman

2010-05-10T13:00:00.021+08:00

Habang nakalambitin kami sa canopy ride, yong ibang mga kasama namin ay nag-eenjoy naman sa ibang adventures within tree top. Nakasalubong namin sa ere ang dalawa sa kanila habang sumisigaw at inienjoy ang superman ride.

At level up na nga ang nangyari. Pagkatapos namin ng canopy ride, superman naman ang next target.

Kahit na try ko na ang mag zipline sa Ecopark sa Fairview at sa Tagaytay, since heights na naman ang usapan, ang kabog ko kumakatok ulit. Haha. Eto na naman po kami. Dapat siguro araw-arawin ko ang ganitong mga adventure para mawala ng tuluyan ang mga daga ko sa dibdib. Buti na lang at di ako high-blood at wala ding sakit sa puso. Mahirap atang magkikisay habang nakalambitin sa ere. Hehe

Along the way, na-witness namin ang interactive freefall. Maximum of three persons ang pwede dito. Ibababa at itataas kayo kasama ang isang malaking metal frame na tinutuntungan nyo at hinahawakan. Eto yong tipo ng ride na maiiwan sa ere ang sikmura mo kapag biglaang ilalaglag kayo. Hindi ko na pinangahasan na subukin ito kasi one time ng nag anchor's away kami sa star city, muntik na akong magsuka. Partida na yon, nasa gitna pa ako noon. Haha

Sabi ng mga kasama ko, mas exciting daw ung silver surfer ride. Naka 45 degrees ata ung cable tapos hihilain kayo back and forth. In between, gagawin kayong parang pendulum. Hmmmm. Exciting nga pero pass muna ako dito. Sadyang di ko pa kaya. Hehe

Well, just like ng mga past experiences ko sa ganitong rides, sa simula lang naman ang kaba. On the contrary, masarap yong feeling na nakalambitin ka tapos kita mo yong nasa baba. Huwag ka lang papadaig sa kaba mo at tyak maeenjoy mo ang experience na kagaya nito.

Sa grupo, kaming tatlo na lang ang naiiwan. Natapos na nila ang kanilang package ride kaya kami na lang ang inantay. Nauna na sina Regine at Neil sumampa sa superman ride. Syempre naman excited ang dalawa lalo na si Regine. Ayan nga at nakasuperman move na sya agad. Hehe.

Since motorized din ang ride na ito, magugulat ka na lang kasi bigla ka nitong hihilain papunta sa kabilang dulo. Exciting nga. Ayan nga kitang kita sa expression ng mukha ni Regine ang pagkabigla. Hehe

At pinanindigan nga ng dalawa ang superman ride. Di nila ramdam ang ngawit habang nag aala superman sila. Kitang kita naman sa mga mukha nila ang saya.

Sa wakas, ako naman. Buti na lang kamo at hindi nila ako nakunan ng pic habang hinila paatras dahil malamang nabigla rin ako sa biglaang paghila ng motor. Hehe. Oo, ako itong nasa pic. Mukang isang maliit na tuldok sa dulo ng lubid. Haha. Boring pala ang magsolo sa ganitong ride. Wala kang kakwentuhan at wala kang kasama sa tawanan. Mukha tuloy akong ewan. Haha. At ang masama pa nito, dyahe kung magsisigaw akong mag-isa.

Sobrang saya ng pakiramdam na meron kang na-explore tapos nairaos mo ito ng matiwasay. Daig mo pa ang isang champion at again, tumataas ang iyong self esteem at fulfillment na rin. Kahit na minsan meron kang mga limitasyon at takot pero kung magagawan mo ito ng paraan na overcome, you'll eventually grow into a better and stronger person. Nosebleed. Hehe

Kaya't paminsan minsan, ok din yong sumusubok tayo ng bago at kakaiba sa mga nakagawian nating gawin. Huwag tayong makuntento na umupo na lang at manood habang ang iba ay sumusubok, nag-eenjoy, at nag-eexplore. Ipakita rin natin na kaya natin.

At katulad ngayong summer, masarap magbakasyon kasama ang pamilya, mahal sa buhay, o barkada. Palaguin at pagtibayin ang inyong samahan sa pamamagitan ng mga makabuluhang mga activities. Mag-explore, mag-enjoy, at pahalagahan ang bawat isa.

At kung wala kang makakasama, pwede ako lalo na pag out of town at nature trip ang gusto mo. Tara, gala tayo. Explore natin ang Pilipinas.

Subic Tree Top Adventure - Canopy Ride

2010-05-08T23:44:00.017+08:00

Since na hindi ko kakayanin ang thrill ng tree drop, nag settle muna ako sa canopy ride. Sabi ng iba, wala daw itong thrill, walang adrenalin rush. At kung takot ka daw sa heights, it is more of a torture than fun. Eto yong tipong "killing me softly" kind of adventure. Ang sabi ko naman, pang kondisyon muna bago ung mas exciting na ride.

Part ng safety requirements nila ang pagsusuot ng harness at helmet. Syempre nga naman, dapat tayong maging aware lagi sa ating safety bago sumuong sa mga adventures na pwedeng mapahamak tayo.

After na makapagsuot na kami ng harness at helmet, pumila na kami. At since na walang gaanong patrons sa canopy ride, ilang sandali lang game na.

At sa pagsampa namin sa platform, ramdam ko na agad ang kabog. Haha. Eto na naman po kami. At sino nga naman ang hindi kakabugin sa taas na 60 feet at sa pagtingin mo sa baba, kitang kita mo ang babagsakan mo kung sakali. Torture ito. Hehe

Parang gusto kong magback out. Para akong naiihi na ewan. Haha. Pero sayang ang bayad. Wala pa namang refund. Pero sabi ko sa sarili ko, kakayanin ko ito. Marami na rin akong mga thrill rides at adventure na ginawa at tulad ng mga iyon, kaya ko rin itong malampasan. Yon nga lang, ang kaba ko laging unang nagwewelcome tuwing me mga ganitong klaseng adventure akong gagawin. Hay buhay.

At salbahe ang operator ng first station. By the count of three daw, lalarga na kami. Nagbilang nga, three agad. Haha Tapos ayon na, lambitin na kung lambitin ang laban.

Along the ride, makikita mo ang halos kabuuan ng area na occupied ng tree top adventure. Ang mga naglalakihang puno dito ay malamang 100 years old or more na at makikita mo naman ito sa laki at taas nila. Dito natin makikita na kapag inaalagaan natin ang ating natural resources kasama na ang mga gubat natin, malaki ang pakinabang ng lahat. At sana ang pagiging protected area ng subic ay mapanatili para naman ang mga susunod pa nating henerasyon ay ma-witness at ma-enjoy din ito. At sana, magiging ganito din ang set up sa iba pa nating natitirang mga gubat. Nakakalungkot nga lang isipin na unti-unting nauubos na ang mga kagubatan natin dahil na rin sa ating kapabayaan at sa mga interest ng iilan.

Anyway, pagkatapos ng ilang sandali na nakalambitin kami, unti-unti kong na-appreciate ang canopy ride. Parang ang sarap magkaroon ng ganito sa mga lugar kung saan madalas pasyalan ng mga tao. Iba kasi ang ganda at perspective pag nasa taas ka at kidding aside, iba ang fulfillment pag nakalambitin ka na sa ere. Sa wakas, nag gud bye na ang kaba ko. Hehe. Salamat naman.

Ang second station ay 70 feet ang taas. Mas mataas sa una pero composed na ako, relaxed na wika nga. Biruan nga namin, sana merong zoo sa baba kung saan merong gumagalang mga wild animals para naman mas lalong kaigaigaya ang kabuuan ng ride. Yon nga lang, pag mahulog ka, double jeopardy ang aabutin mo. Balibali na ang mga buto mo, lalantakan ka pa ng mga wild animals. Hehe. Brutal.

Ang third station ay may taas na 60 feet, ang fourth station ay 18 feet, at ang pinakahuling station ay 30 feet. Pinapagana ang canopy ride ng mga electric motors per station. Wag lang magkaroon ng power interruption, magiging smooth ang kabuuan ng rides.

Masarap itong maging first experience sa mga taong kagaya ko na takot sa heights. Sa simula ka lang naman kakabahan at habang nagpoprogress ang ride, tyak makakapag-adjust ka rin. Kadalasan minamadali natin ang mga bagay-bagay at gusto nating matapos agad ito. Pero sabi nga nila, it is not about reaching your destination but the experiences you learned along the way. Kaya enjoy the ride and have fun. Kapag matapos mo itong ride, pwede mo ng i-congratulate ang sarili mo dahil naka step one ka na sa pag conquer ng fear mo.

Pagkatapos ng ride, mahabang lakaran naman sa kanilang canopy walk. Actually, isa din sa mga dreams ko ang makapaglakad sa hanging bridge. Yong tipong mahangin tapos medyo umuuga ang bridge. Haha. Di ko rin ma-imagine ang sarili ko pag nagkataon.

Sa wakas natapos na rin kami. Kahit na walang adrenalin rush sa event na ito, this is one experience for the books. Para sa akin, pag maging explorer tayo, kailangan nating i-test ang limits natin paunti-unti. Baka kasi maging traumatic ang experience mo pag nagsimula ka don sa mga extremes. At kung sa tingin mo kaya mong mag level-up, sige lang, explore.

Subic Tree Top Adventure - Tree Drop

2010-05-08T05:47:00.017+08:00

Isa sa mga fears ko sa buhay ay about heights. Hindi ako takot sa mga mas matangkad sa akin. Hehe. Takot ako sa mga matataas na lugar - yon un. Siguro meron din naman ang nakakarelate sa sitwasyon kong ito. Sobrang hirap ng pakiramdam ng merong ganitong phobia, nangangatog ang tuhod mo na naiihi ka na parang hinahalukay ang bituka mo at idagdag mo pa ang mga gamunggong pawis at panlalamig ng iyong buong katawan at ang pinakamalupit sa lahat, bigla ka na lang mangingisay. Blog. Haha

Ngayong summer, kagagaling lang namin sa Tree Top Adventure sa Subic. Marami silang offered activities like treking, slow paced adventure, and fast paced adventure. Naykupo, mapapalaban tayo ng wala sa oras dito.

Bago sumabak sa mga activities, meron munang orientation. Diniscuss yong iba't ibang klaseng activities pati na rin ang mga makalaglag pangang presyo ng bawat activity. Ewan ko ba kung bakit kelangan nating magbayad ng mahal para lang kabugin ang ating mga sarili. Haha

Isa sa mga activities dito ay ang tree drop kung saan sasampa ka sa platform nila sa isang puno (kaya nga tree drop) na me taas na 70 feet tapos bigla kang ihuhulog. Eto yong tipong challenge na hindi ka na makapagdadasal kasi pagpikit pa lang ng mga mata mo, nasa lupa ka na (at don ka naman talaga babagsak kahit anong mangyari, hehe).

Actually, masarap panoorin ang mga lumalahok dito. Iba kasi ang sense of fulfillment pag naconquer mo ang ganitong klaseng challenge at syempre, kulang na lang ipangalandakan mo sa buong mundo na nagawa mo ang isang dreadful challenge na kagaya nito. Pero sa mga kagaya kong kinakabog, nyay, ibang usapan ito.

Iyong isang kasama namin, si Neil, aba'y walang kyeme na sinubukan ito. Haha. Di ko akalain na sa aming lahat, sya lang ang nag-iisang may guts na mag try nito. Kaming lahat, walang panama sa kanya. At para naman mawala ang kanyang unting kaba, nag cheer kami habang naghahanda sya.

At hanep nga naman sa style, trip nya ung naka mission impossible. Ang gara! Pagkatapos ng ilang seconds, nasa baba na sya. Ganon ka bilis ang adventure na to.

Naitanong ko tuloy sa sarili ko na "Ano kaya ang mga papasok sa isip ko habang nagpapatihulog ako kung sakasakali. O baka naman mag-isip na ako ng kung anu-ano pag nasa baba na ako at saka ako mag black out kasi bubuhos ang kaba ko pag nakaapak na ulit ako sa lupa." Haha

Meron din nag try ng inverted position. Pag medyo nasubukan mo na ang magrapel, pasok ka dito. Yon nga lang, medyo nakakangalay sa bandang legs kasi kailangan mong i-steady ang pagclip ng mga paa mo sa lubid para di ka mawalan ng balanse. All in all, cool move din ito at di ito kasing bilis ng mission impossible style.

Ito ang tipo ng challenge na buwis-buhay. Sadyang nakaka-excite kung adventurous type. Nakakasira ng pagkakaibigan (joke lang po, hehe) kung takot ka sa heights. Pero sabi nga nila, kung talagang mapapasubo ka at di ka makaatras, isigaw mo na lang daw ang takot mo. Pero sa dami ng nanonood, ok lng na sumigaw (o tumili) pag babae ka. Pag lalake, ibang usapan na yon considering na di naman aabot ng 5 seconds ang itatagal ng challenge na ito.

Di ko talaga ma-imagine ang sarili ko i-try ito. Wala pa akong enough guts na subukin ang ganitong klaseng challenge. Mag-iipon muna ako ng sangkatutak na lakas ng loob at tapang ng sikmura bago ko maharap ito. Oo, adventurer din ako pero hindi ito ang tipo kong adventure. Next time, baka sakali, bigla ko na lang i-try ito. Pero sa ngayon pass muna. Hanap muna ako ng ibang adventure na kaya ng powers ko. Hehe

Explore muna ako ng moderate na activity bago ang mga tinatawag na buwis-buhay challenge. By that time na makapag-adjust na ako, pwede ko ng sabihing let's rock. Ikaw? Kaya mo kaya ang ganitong klase ng challenge?