extremeharibo

Alacakaranlık, 8.sayısı ile rafları kana bulamaya devam ediyor.

noreply@blogger.com (lord magius) — Sat, 11 Nov 2017 11:54:00 +0300

Korku sineması ve korku konseptine özel ülkemizdeki tek dergi olan Alacakaranlık Dergi, Kasım sayısı ile raflarda yerini aldı. D&R, Remzi, Migros, Dost , Mephisto, Rüzgar Kitapevi (Edirne) ve Gerekli şeyler (Kadıköy), Pandora (Beyoğlu), Dreamers figür (Kadıköy)’den temin edebilirsiniz. Detaylı Dağıtım Noktaları İçin Tıklayınız : https://www.facebook.com/alacakaranlikdergi/

Eski sayılar: https://shop.korkucu.com/

https://www.facebook.com/alacakaranlikdergi/

https://www.instagram.com/alacakaranlikdergi/

https://twitter.com/alacakaranlikd

#alacakaranlıkdergi #alacakaranlık

Bu kapakta Amerikalı çizgi roman sanatçısı Tony Ferro yer alıyor. Arka kapakta ise geçtiğimiz günlerde hayatını kaybeden Umberto Lenzi anısına Yasin Karaya’nın çalışması boy gösteriyor.

Kaya Özkaraca vampir avına devam ediyor

7.sayıda yer verdiği kayıp gay vampir filmlerinin ışığında Oscar adayı bir yönetmen olan Laurence Merrick’ın Guess What Happened to Count Dracula (1970) filmi üzerinden film gibi hayat öyküsünün izlerini sürüyor.

Semra Doll ise “Korkunun Kadınları”nda bu ay, en çekici dişi vampilerden Ingrid Pitt’in hayat hikayesine yer veriyor.

ZOMBİ VE VAMPİR İMGELERİNİN ANATOMİSİ ÜZERİNE denemesiyle ilk kez Alacakaranlık sayfalarında yer alan Andaç Akçakayalı, korku sinemasında zombi ve vampir imgelerinin genel hatlarını çiziyor.

Rafet Arslan ise Guillermo del Toro’nun televizyon dizisi Strain üzerinden faşizmin gen haritasını inceliyor.

Bir Kapital Yamyam Anlatısı

Korku sinemasıyla yemek kültürünü birleştirmeye devam eden Beril Köroğlu, bu ay İNSANIN GIDA ÜRETİM ZİNCERİNE ÜRÜN OLARAK DAHİL OLUŞU’nu Motel Hell (1980) üzerinden okuyucularla buluştururken, Burak Bayülgen Cronenberg filmlerinde vücut ve teknoloji üzerine kuramsal okuma sunuyor.

Ölü Çocuklar ve Millennium’un Kurt Kadınları

It’ın yeni filminin ardından Burçin Yapıcı, Stephen King filmlerinde küçük yaşta üne kavuşup daha sonrasında yitip giden hayatları anlatırken, Deniz Cansever Ginger Snaps üzerinden 2000’li yıllarda korku sinemasında kadının yerini inceliyor.

İçindekiler

Strain: Faşizmin Gen Havuzundaki Sevgi ve Nefret / Rafet Arslan

Oscar Adayı Yönetmen Z-tipi Dracula Filmi/ Kaya Özkaracalar

İnsanın gıda üretim Zincirine Ürün Olarak Dahil Oluşu: Motel Hell/ Beril Köroğlu

Zombi ve Vampir İmgelerinin Anatomisi Üzerine / Andaç Akçakayalı

Dişi Dracula: Ingrid Pitt/ Semra Doll

Stephen King’in Ölü Çocukları/Burçin Yapıcı

Millennium’un Kurt Kadınları: Ginger Snaps/ Deniz Cansever

İğrenç Otomatik Sıvılar: Cronenberg’de Vücüt ve Teknoloji/ Burak Bayülgen

Alacakaranlık 6. Sayısı ile Okurlarının Karşısında

noreply@blogger.com (lord magius) — Mon, 11 Sep 2017 01:09:00 +0300

George A. Romero’nun ardından

İlk uzun metrajlı filmi Night of the Living Dead ile modern korku sinemasının yeniden şekillenmesine öncülük eden George A. Romero’yu yâd etmek için 2014 tarihli bir röportaj Murat Kızılca çevirisi ile yer alıyor.

Kaya Özkaracalar, Eylül ayında ayrıntılı analizlerine Cannibal Holocaust ile devam ediyor ve “Buluntu Görüntü” filmlerin merkezine doğru inerken popüler bir örnek olan The Blair With Project filminden İtalyan yamyam filmlerine kadar örneklemeler veriyor. Eylül ayında da gelenek bozulmuyor ve korkunun kraliçelerinde Semra Doll, “Şeytanın Kontrolsüz Kızı” başlığını layık gördüğü Asia Argento’yu; giallo serisinde ise Ertan Tunç, Umberto Lenzi’nin kanlı giallo’su Seven Blood-Stained Orchids’i inceliyor.

Kurt adamlar ve Cadılar Eylül sayısında bir arada

Gökay Aktan, ayrıntılı ve uzun bir dosya hazırlayarak kurt adam mitini masaya yatırıyor. Korku sinemasının ikonik simgelerinden olan kurt adamları mitos olarak ele alıyor ve erken dönem sinema yansımalarından 80’li yıllarda beyazperdeyi istila ettikleri döneme kadar ilerliyor. Korku sinemasının bir başka simgesi olan ve daha çok canavar kadın figürü olarak karşımıza çıkan cadıları ise Hazal Bayar inceliyor ve The Love Witch filmindeki Elaine üzerinden erkek ve kadın ilişkilerini irdeliyor.

Alacakaranlık yalnızca bir sinema dergisi değil

Alacakaranlık’ın Temmuz ayının sonlarına doğru gerçekleştirdiği Koleksiyoner Festivali Fatih Danacı’nın kaleminden anlatılırken, derginin kuruluşundan bugüne kadar yaptığı etkinlikler mercek altına alınıyor. Böylece Alacakaranlık’ın yalnızca bir sinema dergisi olmadığının altı çiziliyor.

Christopher Lee’nin vampirleri

Alacakaranlık’ın bu ayki kapağı Mehmet Volkan Çomak’a emanet. Christopher Lee’nin vampir kavramını bir kez daha ölümsüzleştirdiği Hammer filmlerine atfen hazırladığı kapak kanlı ve karanlık. Aynı karanlık imajlar, sayfaların arasında da dolaşmaya devam ediyor. Cannibal Holocaust filmini Reha Özdemir ve Graham Humphreys resmederken, Gökay Aktan’ın yazısı Onur Özcan’ın hayal gücünden çıkan kurt adam çizgileriyle tamamlanıyor. Efecan Sezer, her zamanki çizgisinden farklı bir üslupla sayfalara katkı sağlıyor, cadılar ise Ülya Avar ile bir kez daha hayat buluyor. Arka kapak çizimi ise Giovanni Scognamillo’ya ait.

Korku Severlerin Gözdesi Alacakaranlık’ın 5. Sayısı Çıktı

noreply@blogger.com (lord magius) — Thu, 3 Aug 2017 12:20:00 +0300

Ertan Tunç, Aldo Lado’nun 1972 tarihli Who Saw Her Die?filmini görsel mimarisinden işitsel mimarisine kadar inceliyor ve bu İtalyan filminden bazı esintilerin Don’t Look Now’da bulunabileceği sonucuna ulaşıyor.

Semra Doll, daha ilk korku filmiyle zirve yapan Jamie Lee Curtis’i masaya yatırıyor, Halloween ve ardından gelen çığlık kraliçeliği unvanını özetliyor.

Kaya Özkaracalar, film detektifliğine devam ederek uzun bir dönem boyunca gizemli bir film olarak kalan ve snuff filmler hakkındaki ilk film olmasından dolayı dikkat çeken The Last House on Dead End Street’in izini sürüyor. Murat Kirisci, “Korku Filmlerinde Yapay Zekâ ve Robotlar” adlı yazısının ikinci bölümüyle yoluna devam ediyor.

Murat Kızılca, insanlığın doğayla olan ilişkisini incelerken kötülüğün merkezine hayvanları koyan korku filmlerini ele alıyor ve menfaati uğruna doğanın düzenini yönlendiren insanoğlunun karanlık yüzünü ortaya çıkarıyor. Vahşi hayvanların, ehlileştirilmesi ya da insanlığın hâkimiyetine uygun şekilde yok edilmesi gereken varlıklar olarak tasvir eden Anıl Koç da “Derinliğin Dişleri” adlı yazısında köpekbalığı temalı filmleri inceliyor.

80’li yılların vazgeçilmez çizerlerinden Ömer Muz bu sayının konuğu

Afiş koleksiyoncularının yakından tanıdığı bir isim olan Ömer Muz, 80’li yıllardaki afiş tasarım sürecini bütün gerçekliğiyle anlatıyor. Daha çok aksiyon ve korku filmlerine yaptığı afişlerle bilinen Ömer Muz, Alien ve Friday the 13th gibi kült afişlerinin hikâyesini sunarken Fatih Danacı’nın sorularını yanıtlıyor.

Serdar Kökçeoğlu ise ulusal ve uluslararası festivallerin seçkileri arasına girerek dikkat çeken yerli kısa film Siyah Çember hakkında hayali bir röportaj yapıyor.

Geçen ay Freddykenstein, Ağustos ayında ise Frankenstein’ın Gelini!

Alacakaranlık’ın yeni sayısının kapağını 1935 tarihli Bride of Frankenstein filminin efsaneleşen yıldızı Elsa Lanchester süslüyor. Bu efsane çizim ise A. Gökhan Gültekin’e ait. Dergi içinde yer alan illüstrasyonlar ise Yasin Karakaya, Burcu Durdu ve Efecan Sezer’e ait.

Arka kapak illüstrasyonu ise İspanyol sanatçı Luis Sendón’un kalemine ait. Geçtiğimiz ay kaybettiğimiz George A. Romero’nun ardından çizdiği çalışmasıyla ilk kez yabancı bir sanatçı dergimize de konuk olmuş oluyor ve anlamlı bir çalışma ile yer alıyor.

Ölümden geri gelenleri anlatan Romero, anlatılarınla hayal gücümüzü zenginleştirdiğin için saygılarımızı sunarız…

Korku Sineması Dergisi Alacakaranlık’ın 2. Sayısı Çıktı!

noreply@blogger.com (lord magius) — Wed, 10 May 2017 13:58:00 +0300

Video kaset koleksiyoncusu Mehmet Alan, Alacakaranlık ekibinin sorularını yanıtladı. Yıllar içinde sahip olduğu 4.000’i aşkın kaset arasından en değerli olanların isimlerini paylaştı.

İngiltere’de ikamet eden Evrim Ersoy, dünya genelinde bilinen en önemli korku filmi festivallerini sıralarken korku severler için bir “Başlangıç Kılavuzu” hazırladı. Ertan Tunç, giallo serisine Lucio Fulci ile devam etti ve Fulci’nin karanlık filmlerini yönetmenin karanlık geçmişine inerek aydınlatmaya çalıştı. Semra Doll ise kadın karakterlerin biyografik çalışmalarına bir yenisini daha ekleyerek bu sayıda bir başka “Çığlıklar Kraliçesi”ni, Barbara Steele’i derginin künyesine ekledi. Beril Köroğlu, sosyoekonomik düzlemde yemek kültürünü irdeledi, çıkarımlarını ise korku filmleri ekseninde şekillendirdi. Fatih Danacı, kapsamlı bir araştırma dosyası ile Türkiye’de bakir bir alan olarak kabul edilebilecek müzikal sinemanın tarihini korku ile buluşturdu ve “Müzikal” ve “Korku” sinemasının iç içe geçtiği örnekleri kronolojik olarak sıraladı.

Derginin sürpriz ismi Kaya Özkaracalar!

Alacakaranlık’ın doğmasına vesile olan “Geceyarısı Sineması” dergisini çıkaran Özkaracalar, bu yıl 36’ncısı düzenlenen İstanbul Film Festivali’nde gösterilen korku filmlerini irdelediği yazısı ile dergiye değer kattı.

Kapak, 1982 tarihli kült film “Basket Case” uyarlaması.

Bu sayının kapağı, 1982 tarihli kült film “Basket Case”i uyarlayan Erman Akçay’dan geldi. Arka kapak ise yine üstat Giovanni Scognamillo’ya ait. Yasin Karakaya, Barbara Steele’e ait olağanüstü bir çizim ile dergide yer alırken, derginin aynı zamanda grafik tasarımını yapan Murat Özkan yıllar sonra karakalem ile yaptığı çizimleri Alacakaranlık sayfalarına taşıdı. Gelecek vadeden Efecan Sezer tam sayfa bir “Phantom of the Opera” çizimi ile Merve Vural ise karanlık çizgileriyle dergiye katkıda bulundu.

Bir önceki sayıda olduğu gibi derginin lobi kartları ve afişleri ise Fatih Danacı koleksiyonundan seçilerek okurlara sunuldu.

Web Sitesi: www.alacakaranlikdergi.com
Twitter: twitter.com/alacakaranlikd
Instagram: www.instagram.com/alacakaranlikdergi
Facebook: www.facebook.com/alacakaranlikdergi

Alacakaranlık Dergi Geliyor!

noreply@blogger.com (lord magius) — Sun, 5 Mar 2017 13:28:00 +0300

Ülkemizde konsept bir içeriğe sahip olan ve belirlediği ilkelere bağlı kalarak çizgisini koruyan dergilerin sayısı çok az. Özellikle sinema söz konusu olunca da neredeyse imkânsız. Yıllar önce bu açığı, hatta açlığı bastıran bir dergi vardı. Kaya Özkaracalar önderliğinde 1998 yılında çıkmaya başlayan ve 19 sayı yayın hayatına devam eden “Geceyarısı Sineması” dergisi…

İçeriğiyle, yer verdiği yazılarıyla, kullandığı görselleriyle, karanlık temasını yansıttığı kapak tasarımı ile kült bir dergiydi. Ancak çoğu güzel şey gibi bitti, tarihe karıştı.

Alacakaranlık da, aynı yola baş koymuş bir avuç insanın emeğiyle çıkan bir dergi. Giovanni Scognamillo’nun telif eserleriyle korku sineması ile gerçek manada tanışan, rahmetli Metin Demirhan’ın kes-yapıştır fanzinleri ile “fanatik”leşen insanların çıkardığı bir “magazin” yalnızca. Korku kültürüne emeği geçen insanlara, kitaplara, dergilere, filmlere, film karakterlerine, bir başka deyişle tanımlaması hem kolay hem de bir o kadar zor olan yaratılışlarındaki korku duygusuna sahip olup da onunla barışık olmayı başarabilenlere karşı bir saygı duruşu.

Alacakaranlık derginin içeriği tamamen korku sineması ile alakalı. Yazıları kaleme alanlar ise yıllardır korku sinemasına gönül veren ve küçük de olsa katkı yapmaya çalışan isimler. Bu türe gönül verenlerin takip ettiği internet sitelerinde de isimlerini görmek mümkün. İyikötüfilm’den Tolga Demirtaş, korkucu.com’dan Yasin Karakaya ve Murat Özkan, hariboextremeculture'dan Anıl Koç ve Gökay Aktan, Öteki Sinema’dan Murat Kızılca ve Fatih Danacı…

Alacakaranlık, fikrî olarak birkaç yıl öncesine dayanan bir proje. En başta fanzin olmasına karar verildi. Hem dergi çıkarmanın zorluğu ile kaybedilecek zamanı elimine etmek, hem de fanzinlerin sağladığı serbesti ile yarı-profesyonel olarak çıkarılması uygun görüldü. Ancak oluşum aşamasında şartlar değişti ve dergi olarak çıkmasının daha uygun olacağına karar verildi. Fakat bu gelişme yarı-profesyonel “fanzin ruhu”ndan vazgeçileceği anlamına gelmiyor.

Alacakaranlık’ı farklı kılan unsurlardan bir tanesi ise korku filmlerine yönelik illüstrasyonların yer alması. Yasin Karakaya’nın kara kalem çizimleri derginin ilk sayısının sayfalarına şimdiden basılmış durumda. Derginin tasarımı ise yıllara sair olağanüstü işler yapan Murat Özkan’ın elinden çıkma. Kullanılacak görseller de mümkün olduğunca kişisel koleksiyonlardan temin edilecek orijinal ürünler. Böylece özgün yazıların yanı sıra türün meraklıları için daha önce görmedikleri görseller ve illüstrasyonlar da sunulmuş olacak. Tasarlanan her çizimin de muhafaza edildiğini belirtmekte fayda var.

Bilgisayar ekranlarından okumaya alışılan korku sineması yazılarının Alacakaranlık sayfalarına taşınacağı yeni bir dönemde görüşmek dileğiyle…

Web Sitesi: www.alacakaranlikdergi.com

Twitter: twitter.com/alacakaranlikd

Instagram: www.instagram.com/alacakaranlikdergi

Facebook: www.facebook.com/alacakaranlikdergi

Çarpık Modernleşmenin Ehlileştirilmesi, Kinbaku ve Çatalı Terkediş: Dan Oniroku: Nawa-geshô aka. Rope Cosmetology (1978)

noreply@blogger.com (32) — Wed, 9 Nov 2016 08:00:00 +0300

Kapıların açılıp, Batı'nın parlak kırmızı kutulu içeceğinin sofralarda görünmeye başlaması aynı zamanda; "ekonomik mucize" diye tabir edilen yirmi yılın başlamasıydı. 1950'lerden sonraki bu dönem Japon günlük hayatında tüketim malzemelerindeki artış, rock'n'roll, motosiklet, sinema ve boş vakitlerin çoğalmasına delaletti. Bu değişim, beraberinde eski/geleneksel ile yeni/modern olanın çarpışmasını yarattı. Ama bozulan, yıkılan her şey günün sonunda doğal akışa karışacak ya da terbiye edilecekti. Günlük hayatta Amerikan aleyhtarları bunu tamamen gerçekleştiremeseler de, toplum terbiye teşebbüsleri; yükselişteki cinsel istismar sineması ile birlikte bütün fantezi ve sapkınlığıyla beyaz perdeye yansıyacaktı.

Pinku (pembe) filmlerin ünlü yönetmenlerinden Shôgorô Nishimura, Dan Oniroku:Nawa-geshô (1978) aka. Rope Cosmetology'de bu ehlileştirme teşebbüslerini seçebileceği en sert üslupla ve sapkınlıkla anlatmayı başarmıştır. Aralarında cinsel isteksizlik ve iletişimsiz problemi olan çift, filmin başında gerek yaşam tarzları, gerek aralarındaki diyaloglarla tamamen Batılı bir aile modeli çizmektedir. Japon günlük hayatında önemli bir yer teşkil eden geleneksel yemek kültürü, çiftin çatal-bıçak kullanması ve Batılı tarzda yemekler tüketmesiyle tamamen terk edilmiştir. Akşam yemeği sekansları renksiz, neşesiz ve ruhsuz geçmektedir.

Kadının yani Kanako'nun eski bir kadın arkadaşıyla karşılaşması her şeyin başlangıcı niteliğindedir. Karşılaştığı arkadaşı, bir ressamla evlendikten sonra onun Kinbaku konulu tabloları için modellik yapmaktadır. Kinbaku, Japonca "sıkı bağlamak" anlamına gelen, vucudu ipek halatlarla bağlama tekniğidir. Bu teknik sık sık bir fetiş unsuru olarak roman ve sinemada kendine yer bulmuştur. Kinbaku ressamının sergisine giden Kanako, gördüklerinden oldukça etkilenmiştir. Ve içindeki arzulara kulak vererek bunun nasıl bir his olduğunu arkadaşıyla konuşmaya başlar. Arkadaşının davetiyle ressam ile tanışmaya giden Kanako'yu, bu buluşmada bekleyen başka sürprizler de vardır. Ressam, kadını farklı pozisyonlarda bağladıktan sonra boynuna bir tasma takıp ona bir köpek olmasını söyler, kadın da aynen bir köpekmiş gibi eşinin isteklerine itaat eder. Bu olay Kanako'nun kafasında, kendi ilişkisindeki çıkmazın anahtarı niteliğindedir ki akşam eve gittiğinde eşine havlaması; çiftin o gece seks yapmaları için yeterli olacaktır. Geleneksel Japon aile hayatına göre kadının, eşinin isteklerine itaat etmesi ve ona koşulsuz bağlı olması hoş görülmektedir.

Daha sonra ressamın atölyesine eşiyle birlikte giderler ve ressamın yönlendirmeleriyle birlikte sapkın şölen ikiye katlanır. Kanako, boynuna tasma takılarak terbiye edilmeye, köpekmiş gibi davranılmaya başlanır. Ressam, Kanako'nun eşine nasıl bir köpek sahibi olunması gerektiğini öğretir. Bu terbiye yöntemleri o kadar serttir ki, rahatsız edici unsurlar kullanmaktan kaçınılmamıştır. Bunlardan biri; Kanako'nun gerçekten bir köpekmişçesine başka bir köpekle çiftleştirildiği ve eşine izlettirildiği sahnedir. Ehlileştirilme sürecinin tamamlanması, herkesin rollerini bildiği bir grup seks sahnesiyle taçlandırılmıştır. Ehlileşen ailenin bundan sonraki günlük hayatı, geleneksel tarzda donatılmış bir sofrada chopstick kullanarak, şen şakrak muhabbetlerle bezenmiş bir akşam yemeği sahnesiyle gösterilmiştir. Miso çorbası, pilav ve yemek çubuklarına dönüş, geçmişten gelenin kırbacıyla mümkün olabilmiştir.

Filmde terbiye gerektiren aile yapısı ve birey algısı, sado mazoşizm ile terbiye edilmiştir. Kullanılan bu dil, geleneksel Japonya'da bir çok duyguyu ve düşünceyi aktarma yolu olarak sık sık kullanılırdı. Birine acı çektirmek, köle-efendi ilişkisi; bireyin toplumda kendini var etme yöntemlerinden biri olabilir. "Acı" bir çok kültürde sonunda nihai huzurun olacağına inanılan bir yolculuktur. Kor ateşin üzerinde yürümek, dağın tepesinde kendini aç ve susuz bırakmak, acı çekenin yarattığı kültür sembolüne bakarak kendini kırbaçlamak veya bağlanarak karşındakinin emirlerini yerine getirmek bu yolculuğun sürmesini planladığı yollardan biridir. Mazoşizmde tutsaklık ve zevk uyumu, en başta belirlenen oyunun kuralıdır. Bu köle-efendi ilişkisindeki asıl iktidar; bütün arzuları ve tutkularıyla efendi olanın karşısında kendini var etmeye çalışan kölenin kendisidir. Bu yüzden ehlileştirilen ve köpek olan, tasmayı taşıyandan başkası değildir.

32 / Haribo Extreme Culture'a aittir.

Cinsel Hayatın Özgürlüğüne Kavuşması: Pussy Talk (1975)

noreply@blogger.com (lord magius) — Thu, 14 Apr 2016 16:40:00 +0300

1960’lı yılların ortalarından başlayarak tüm dünyaya yayılan özgürlük hareketiyle birlikte sinemada pornografi de yükselişe geçmiştir. Ataerkil düzene başkaldıran gençler, siyahiler, kadınlar, eşcinseller ya da kısaca ötekiler, seslerini yükselttikçe tüm uluslarda çeşitli sosyo-siyasal hareketlilikler gözlemlenmiştir. 1968 gençlik hareketlerinin dünyanın dört bir yanında farklı etkileri olurken, özellikle Avrupa kıtasında ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yeni Fransız düşüncesi ile birlikte parçalı düşünce yapısı yaygınlaşmaya başlamış ve öteki, daha gün yüzüne çıkar hale gelmiştir. Bu dönemki en çok ses getiren eylemliliklerden biri de özgür cinsel yaşam istencidir. Kadınları sadece üreme aracı olarak algılayan ahlak koruyucusu kilise ve kadınları alt varlıklar olarak gören devlet erkânları, kadınların hak savunusu karşısında falluslarını koruma isteğine gitmişlerdir.

II. Dünya savaşı sonrası dünyada barış, eşitlik ve kalkınma arayışları içinde olan Birleşmiş Milletler 1952 ile 1967 yılları arasında İnsan Hakları evrensel Beyannamesi doğrultusunda kadınlara bir takım haklar tanımış olsa da otoriter yapıya karşı çıkan özgürlükçü topluluklar için baştan sona bir fiyaskodur. 1970’lerde kadınlar haklarını kazanırken bir yanda da sinemada pornografik yapımlar artış göstermekteydi. Başta kadının metalaştırılması olarak algılanan pornografik yapımlar daha sonrasında dönemin özgürlük hareketlerinin sembolü halini almıştır. Eylemlilik sürecindeki toplumla birlikte yer altında yeşeren porno filmler, bununla paralel bir şekilde yükselişe geçmiştir.

Amerika ve Avrupa 1970’lerinde günümüz sert pornografisinin ilk tohumları atılmıştır. Tesadüf odur ki Uluslararası Kadınlar yılı olarak ilan edilen 1975 yılı, aynı zamanda dönem seksinin doruk noktasıdır.

Pete Tombs ve Cathal Tohill ‘‘ Avrupa Seks ve Korku Sineması ’’ adlı kitabında dönemi şu cümlelerle anlatmışlardır:

‘‘1975 Kadın Yılı’ydı. Aynı zamanda da seks yılı. Doruk noktasıysa Birinci (ve sonuncu) Paris Pornografik film Festivali’dir. Festivalin organizatörüyse Altın Willy diye adlandırılan, ödülleri Claudine Beccarie gibi yerli yıldızlara ve Jim Buckley’in S.O.S gibi Amerikan yapımlarına görkemli bir törenle taktim eden Micheal Lemoine’ydi. 1968 mayısının ‘olaylar’ından sekiz sene sonra, şimdi basını heyecanlandırabilecek yeni bir olay grubu yükseliyordu. Her yerde özgürlükten söz ediliyordu, ama bu kez politik özgürlükten değil, cinsel özgürlükten. Üstelik ikisinin de aynı şey olduğunu söyleyen hafızası güçlü pek çok kişiye rağmen. Siyasal olan şey, kişisele dönüşmüştü ve kişisel ise seks anlamına geliyordu.’’

Bu festivalden ödülle dönen filmlerden biri ise yerel yapımlardan olan Le Sexe Qui Parle adındaki Denis Diderot’un Les bijoux indiscrets / The Indiscreet Jewels (1748) adlı eserinin parodi uyarlamasıdır. Dünya çapındaki adıyla Pussy Talk olarak bilinen Le Sexe Qui Parle, bedenin Platoncu ruh (tin) yaklaşımından kurtararak, Lacancı bir yaklaşımla arzu nesnesine dönüşerek bedenini tekrardan keşfeden bir kadının hayatını ironiyle anlatmaktadır.

Konu itibariyle toplumda insanların düzen içinde gözden kaçırdıkları bir noktaya değinen Pussy Talk, sevgiye dayalı bir ilişkinin devlet onayı aldıktan sonra (resmi nikâh) ataerkil yapı çerçevesinde, ahlak kuralları altında ne duruma geldiğini resmetmektedir. Dürtülerin önlenemez yükselişi ve cinsel arzuların diğer uzuvlardan farklı olarak ket vurulamayışı, toplumsal yaşantı içinde yol açtığı durumlarla gözler önüne serilmektedir. Pénélope Lamour’un canlandırdığı Joëlle karakterinin iç çatışması olan bu durum, vajinanın dile gelmesi ve kontrolü ele almasıyla bir başkaldırı temsili çizmiştir.

Eşinin ahlakçı tutumu karşısında tatminsiz kalan kadının, bilinçaltı dürtüleri sonucu ortaya çıkan manzara absürd olaylara neden olur. Yönetmen Claude Mulot evlilik öncesi ve sonrası olarak iki farklı cinsel hayat tarif ettiği filmde, kadının evlilik hayatı içindeki toplumsal baskı sonucu cinselliğinin nasıl kısıtlandığını, döneminin anlatı dili olan parodi ve ironiyi kullanarak kusursuzca dile getirmiştir.

Lord magius/ Haribo extreme culture aittir.

Heavy Metal’in Korku Sinemasıyla Buluşması: Deathgasm (2015)

noreply@blogger.com (lord magius) — Sat, 9 Apr 2016 12:15:00 +0300

Yaşadığımız çağın insanlara en büyük hediyesi korku filmleri ve Heavy Metal. Gündelik hayat içinde maruz kaldığım diğer müzik türlerini duydukça İyi ki METAL dinliyorum diye haykırdığım çok oldu. Eğer olmadık bir yerde iyi ki metalciyim diye bağıran birini işitiyorsanız bilin ki o benim.

Post-Modernite’nin getirisi olan bütünlükten kopuk parçalarla bir diğer değişle ötekiyle ilgileme sürecinde Metal dinleyicilerini konu alan belgeseller, makaleler ve filmler son 10 yıl içinde artış göstermektedir. 1980’lerden itibaren toplumlar tarafından öteki konumuna atılan korku sineması, işlediği öğeler ve ele aldığı temalarla Metal’in birçok türüyle denklik içindedir. Ancak bu iki farklı sanat türünün bir diğer denkleştiği özelliği ise şuursuz eğlence anlayışlarıdır. Jason Lie Howden, Deathgasm’da bu şuursuz eğlenceyi beyaz perdeye yansıtmıştır.

Yeni Zelandalı sinemacı Jason Lie Howden, Hollywood filmlerindeki büyük bütçeli fantastik ve süper kahraman filmlerinde görsel efekt geçmişi olan bir isim. Deathgasm, görsel efekt ve geçiş animasyonları bakımından doyurucu bir film. Oyuncu kadrosunda ise Milo Cawthorne, James Blake, Kimberley Crossman gibi Yeni Zelandalı oyuncular yer almakta.

Antipodean Splatter geri mi dönüyor?

Bad Taste, Brain Dead, Dead Alive, Black Sheep, Wyrmwood ve şimdi de Deathgasm, Okyanusya bölgesinden çıkan, Evil Dead etkisindeki splatter yapımlar olarak kara komediyi ve vahşeti bir arada sunmasından dolayı 1980 korku sinemasına ‘‘kötü tat’’ katmışlardır. Özellikle Wyrmwood (2014) ve Deathgasm (2015) gibi iki yeni filmle yeniden bir sıçrayış gösterme ihtimali olduğunu dile getirmek yanlış olmaz. Deathgasm’ı özelinde ele alacak olursak, filmin ikincisinin çekilecek olması Antipodean Splatter filmlerinin tekrar yükselişe geçeceğine dair izler olabilir.

Çelik Kardeşliği

Meth bağımlısı bir annenin çocuğu olan genç metalci Brodie, annesinin akıl hastanesine yatırılması sonucu muhafazakâr akrabalarının yanına taşınmak zorunda kalır. Yeni bir şehir, yeni okul ve insanlar arasında yalnızlık çeken Brodie, kendi gibi metalci olan Zakk ile tanışmasıyla olaylar başlar.

Filmde kullanılan müzikler ise Metal’in ne olduğuna dair alışıla gelmiş klasik grupların dışına çıkarak, gerçek Metal tarzında yeni gruplara yer vermiştir. Bu gruplardan bir kaçı ise Midnight, Skull Fist, Nunslaugther, Beastwars gibi isimler. Detaylı soundtrack listesine ise buradan ulaşabilirsiniz.

Öncelikle şunu söylemeliyim ki eğer metal sizin için bir yaşam biçimi değilse Deathgasm size pek bir şey ifade etmeyecektir. Farklı karakterdeki birçok insanın birbirlerine sadece dinledikleri gruplardan dolayı saygı duyması, giyim kuşamlarıyla toplumun her kesiminden farklı oluşu filmde oldukça iyi yansıtılmıştır.

Heavy Metal’in yükselişi olarak adlandırabileceğim 1980’lerin başında dünyanın dört bir yanına hastalık gibi yayılan liberal muhafazakârlığın cadı avına dönüştürdüğü Heavy Metal ve Korku filmleri, bu filmdeki birliktelikleriyle yıllar sonra yaşlı cadı Margaret Thatcher’ın mezarına zebani gibi çökmüşlerdir.

Lord magius/ Haribo extreme culture aittir.

Oily Maniac (1976)

noreply@blogger.com (lord magius) — Wed, 30 Mar 2016 19:58:00 +0300

Bir süper canavar, süper kahraman ya da anti- kahraman. Oily Maniac belki de Shaw Brothers arşivlerinde yer alan en sıra dışı yapımlardan biri. Büyük gücün, büyük sorumluluk getirdiği, ailesinin kötü adamlarca gözlerinin önünde katledildiği ya da uzayın keşfedilmemiş bir köşesinden kopup gelen batılı kahramanlardan yıllar önce, İngilizlerin tabiriyle uzak doğudan günümüz Holywood sinemasının dinamosu haline gelen süper kahraman filminin nasıl olması gerektiğini 1976 yılında seyirciyle buluşturan Shaw Brothers, hem çekim yöntemleri hem de alt metiniyle adı gibi MANYAKÇA bir film.

Shaw Brothers’ın yüzlerce sıra dışı filminden biri olan Yağlı Manyak, Meng Hau Ho tarafından dünya sinema tarihine kazandırılmış bir yapım. Meng Hau Ho, Hong Kong sinemasında yer alan birçokları gibi yönetmenlik yaptığı dönemde furyaları takip etmiş bir isimdir. Filmin senaryosu ise Malezya hayalet mitlerinden biri olan Orang Minyak’tan esinlenilmiştir. Başrollerde ise dönem Hong-Kong sinemasının önemli iki ismi olan Danny Lee ve Lilly Li yer almaktadır.

Sömürgenin Yeniden Keşfi: İngilizlerin Hong-Kong Sineması Üzerindeki Etkisi

Pete Tombs, ‘‘ Fantastik Filmler – Uzakdoğu’dan Güney Amerika’ya ’’ adlı eserinde konuya dair şunları belirtmektedir:

‘‘ Uzun süredir devam eden, ama artık çaptan düşmeye başlayan Dracula serisine yeni bir soluk vermeyi amaçlayan Hammer’ın patronu Micheal Carreras, Shaw Brothers ile anlaşma yaptı. Anlaşmanın hedefi Hammer tarzı korku filmlerini dönemin popüler türü kung fu ile birleştirmekti.’’

Bu iş birliğinin ilk meyvesi olan The Legend of the 7 Golden Vampires (1974) batılı vampir filmlerinin Uzakdoğu’da geçen bir örneğinden başka bir şey değildir. Ancak beklenenden fazla ilgi gören film Hong-Kong sinemasındaki tür yönetmenlerini, korku filmlerine yönlendirmiştir.

Adaletin Vücut Bulmuş Hali: Yağlı Manyak

Oily Maniac, bir bütün olarak incelendiğinde mevcut adalet sistemine eleştiri olarak karşımıza çıkmaktadır. Film hemen başında bir Hindistan cevizi yağı fabrikasında başlayan hikâye, haksız yollarla mal sahibi olan bir grup çetenin zorbalığına maruz kalan bir ailenin dramıyla süre gelir. Fabrikanın sahibi öldürülür ve ilerleyen dakikalarda yağlı manyağa dönüşecek olan kol değnekli Shen Yuan ise fiziki durumu yüzünden aşağılanır. Bu anlatı gözle görülür bir şekilde hukuk düzenin var ettiği şiddetle örtüşmektedir. Egemenlerin yaratığı sınıf mücadelesi doğrultusunda, hukuksal düzlemde şiddete maruz kalan ve uygulayanı birbirine kırdırmaktadır.

Shen Yuan ise Modernite’nin bu acımasız yapısına geleneksel bir yaklaşımla çözüm bulur.

Yaşlı bir bilgenin yardımıyla unutulmuş bilgeliğin gücüne erişen Shen Yuan, insanüstü güçlere sahip olur. Ancak bu güçleri sadece adalet için kullanmak zorundadır. Form bozumuna uğrayan Shen Yuan insanlığından çıkıp yağlarla kaplı bir zebaniye dönüşerek adalet için savaşmaya başlar. Batının süper ya da anti-kahramanlarına göre formsuz ve göze rahatsız edici gelen yağlı manyak, insan insanın kurdu olan bir anlatıda insanlık bir dışı formla adaleti sağlar. Bu da Spinoza’nın doğal adalet kavramını akla getirmektedir.

Oily Maniac, içerdiği şiddet, çıplaklık ve şaşırtıcı efektleriyle dönemin Amerika ve Avrupa örneklerinden aşağı kalan bir yanı olmadan günümüzde keyifle izleyebileceğiz bir film olarak, bir b kategorisi izleyicisinin aradığı tadı vermektedir.

Lord magius/ Haribo extreme culture aittir.

Death Laid an Egg (1968)

noreply@blogger.com (32) — Fri, 12 Feb 2016 00:33:00 +0200

İtalyan sinemasında korku türü diğer ülkelere göre özel bir durum içermektedir. Çocuksu hayalleri, kan ve gizemle süsleyen senaristler aynı zamanda dönemin sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel problemlerine değinmektedir. 1960’lardaki karanlık gotik akımından hemen sonra ‘‘SARI‘‘olarak nitelendirilen Giallo, fruedyen alt metinleri ve Avrupa Burjuvazi eleştirisiyle tür sineması içinde spagetti westernler kadar özgün işlerdir.1968 yapımı Death Laid an Egg ise ‘‘Sarı’’lar arasında işlediği konu itibariyle en sıra dışı yapımlardan biri olarak dikkat çekmektedir.

İtalyan sinemasının yükselişte olduğu dönemde; Giallo furyasının etkisiyle harmanlanmış, Giulio Questi’nin senaryosunu yazdığı ve yönetmen koltuğuna oturduğu, belki de kayda değer tek filmi olan Death Laid an Egg; kalıplaşmış Giallo öğeleri içermekle birlikte, bilim-kurgu, saykodelik etki dönemin burjuva yaşantısı ve post endüstriyel dönüşüm temaları üzerine de yoğunlaşmaktadır.

Başrolleri paylaşan Ewa Aulin ve Jean-Louis Trintignant’in genellikle ikili halde sıra dışı, kalıp bozan filmlerde oynamayı tercih etmeleri, bu filmin konu çemberinin paydalarını destekler nitelikte.

Endüstriyelleşen Gıda Sektörüne SARI bir Bakış Açısı

Bir endüstriyel tavuk üretimi çiftliğinde gecen filmde, İtalya’daki geleneksel gıda üretim sistemlerini bile hızlıca etkilemiş, gıda biyo-teknolojisinin gelecek nesilleri doyuracak tek yol olduğuna inandırmış fabrikasyon gıda firmalarının mevcut sisteme etkileriyle birlikte ileride yaratacakları komplikasyonlara da değinilmiş. Ele aldığı konu itibariyle sinemada endüstriyel dönüşümün işlenişinin gıda ayağında öncü olduğu söylenebilir.

Fabrikanın ortasındaki büyük laboratuvar, gıdanın form değiştirerek tarımsal ya da hayvansal kaynaklı değil de kimyasal kaynaklı olmaya başladığının en büyük göstergesi. Filmde, üretilmeye çalışılan kemikleri küçük, eti bol, kafasız tavukların onları kurtaracak ‘ekonomik güvenlik’ olduğu algısı hakim.

Ayni dönem içinde gıda endüstrisine bu kimyasalları sağlayan firmanın, eş zamanlı olarak Vietnam Savaşında kullanılan, 3 milyondan fazla insani zehirleyen, yarım milyon insani öldüren ve ileride doğacak olan yarım milyon bebeğin sakat doğmasına neden olacak kimyasal silahları sağlayan firma oluşu, akıllara üzerinde deney yapılan ve hatta bu yolda öldürülen tavukların, Vietnam halkının bir tasviri olduğunu getirtiyor.

Tamamen makineleşen ve insan gücüne gereksinimin kalmadığı fabrikasyon üretim, öfkeli bir işçi topluluğunun koruma tellerinin ardından çiftliği izlediği sahnelerle anlatılmış. İşçi topluluğunun gösterildiği bu sahnelere daima fabrikanın tarafından bakıyoruz, bu da bizi filmde asil merkezîleştirilen sükseli burjuva yaşantısından uzaklaştırmamış oluyor.

Yumurtadan Çıkan Yeni Dalga etkisinde Bunuelvari bir Burjuvazi Eleştirisi

Sergio Martino filmlerinde görmeye alışkın olduğumuz, sert burjuva eleştirisi Death Laid an Egg’te de Bunuelvari bir biçimde sahnelenmektedir. Özellikle çürümüş eğlence anlayışları, gündelik hayat zevkleri ve çarpık ikili ilişkileri mizahtan uzak bir biçimde seyirciye sunulmaktadır. Günümüz Avrupa’sının kurucu sınıfı olarak nitelendirilen burjuvalar; dönem konjonktürü ele alındığında, ekonomik sefalet içinde olan dünyada, meta düşkünlüğünün acizliğiyle alaşağı edilmektedir.

Geleneksel üretimine, toprağının verdiklerine ve alışkın olduğu damak tadına sıkı sıkıyla bağlı olan İtalyanları, gıdadaki bu endüstriyel dönüşüm hiç şüphesiz ki diğer Avrupalıları sarsmadığı kadar sarsmıştır, bu da gıda devrimlerinin öncülerinin neden İtalya’da başladığını destekler niteliktedir.

Tüm bunların bütünlüğünde Death Laid an Egg, tuhaf kurgusu ve anlattıklarıyla ilerleyen yıllarda gerçekleşecek olan Slow Food devriminin sinyallerini vermektedir. Günümüzde bile Amerikan tarzı gıdanın sağlığa zararlarıyla ilgili yeni yeni çalışmalar ve kampanyalar yapılmasına rağmen, 1968 yılında Death Laid an Egg dönem gıda algısının çok üstünde ilerici yaklaşımıyla sektör içi kirli gerçekliği İtalyan usulüyle yüzümüze vurmaktadır.

32/ Haribo Extreme Culture'a aittir.

Blind Dead Serisi ya da Kendi Gerçekliğinden Soyutlanmış Bir Toplumun Hesaplaşması

noreply@blogger.com (lord magius) — Sat, 6 Feb 2016 10:54:00 +0200

Blind Dead serisi kuşkusuz seri korku filmleri arasında bütünlük açısından en etkili yapımların başında gelmektedir. Orta çağın göreceli karanlığını, modernitenin yozlaşmış aydınlığı önünde gözler önüne seren kör ölüler, Amando de Ossorio imzasıyla 1972-1975 yılları arasında Night of the Living Dead‘ın ardından patlayan İspanyol zombi filmlerinin dünya çapında dikkat çekmesine neden olmuştur.

Franco Dönemi ve Kör Ölüler

İkinci dünya muharebesine dâhil olmamasına rağmen İspanya iç savaşının bitiminden bir kaç ay sonra başlayan büyük savaş dönemi İspanyol hükümet planlarını derinden sarsmıştır. Bu süreçte Nazi Almanya’sının yanında yer alan ve benzer politikaları izleyen Franco hükümetini dönem koşullarında ülke içi entelektüel yapısını köktenci bir yaklaşımla çürütmeye mahkûm bırakmış ve birçok İspanyol sanatçı dünyanın farklı yerlerinde sanatlarını icra etmek zorunda kalmışlardır. Hükümete yakınlığıyla tanınan Ernesto Giménez Caballero gibi isimlerse hükümet politikalarının öngördüğü şekilde İspanyol Faşist Sanat teorimi üzerinde çalışmalar gerçekleştirmiştir. 1950’li yıllar da ise faşist Franco politikaları liberalleşmeye başlamıştır. Öncelikli hamleler ekonomide gerçekleştirilmiştir. Sinemada gerçekleşecek olan hamlelerin ise daha zamanı vardır. Diktatör Franco’nun ölümüne kadar olan süreçte her sinema seansı öncesi 10 dakikalık belgesel-haber olarak adlandırılan hükümet propagandaları gösterilmiştir. Aslına bakılırsa günümüzde sinema salonlarında maruz kaldığımız seans öncesi reklamlardan pek te farkı bulunmamaktadır. 1975 yılında Franco’nun ölümüyle bu uygulama kalkmıştır. Blind Dead serisini ise zombilere farklı yaklaşımını bir yana koyarak ele aldığımızda 1972-1975 arasında çekilmiş olan bu dörtleme sıra dışı bakış açısıyla Franco döneminin İspanya üzerinde yarattığı tahribatın anlatısı olarak da yorumlanabilir.

Cathall Tohill ve Pete Tombs ‘‘ Avrupa Seks ve Korku Sineması ‘‘ adlı eserinde İspanyol korku sineması öncesi dönemi şu şekilde tasvir etmektedir:

‘‘ 1950’lerin başında İspanya politik ve kültürel anlamda kendini Avrupa’dan soyutlamış bir ülkeydi. Filmlerin sansürlemesi çok sertti. Politika ve dinle ters düşecek bir şekilde gösterilecek her şeyin yanı sıra seks de tamamen yasaklanmış durumdaydı. İspanya’nın ‘‘ Altın Çağ’’ ı hakkındaki tarihi dramalar veya Rafeal Gil’ın Fatimalı Azize’si gibi dini filmler sürekli kullanılan konulardı. Genç sinemacılar ve ateşli sinema hayranları gazetelerde okudukları çığır açıcı yabancı filmlerin herhangi birini görmeyi ummuyorlardı bile. Bu durum büyük kentlerin çoğunda, altyazılı ithal filmlerin özel bir seyirci kitlesine gösterildiği film kulüplerinin kurulmasına yol açtı. Bu kulüplerin ve bastırdıkları film değerlendirme dergilerinin çevresinde gelişen yeni bir hareket oluştu. Bu İspanyol yeni dalgasının en önemli iki ismi Juan Antonio Bardem ve Luis Garcia Berlanga’ydı.’’

Tohill ve Tombs’un bahsettiği üzere Amando de Ossorio’nun bu dörtlemesi Juan Antonio Bardem’in şu sözleriyle örtüşmektedir:

‘‘ İspanyol sineması bir soyutlama içindedir. Yalnızca dünyadan değil kendi gerçeklerimizden bile soyutlanmış durumdadır.’’

Gerçeküstücü Atlılar ve Çürümeye Terkedilmiş Toplum

Franco diktasının İspanyol toplumu üzerinde yarattığı yozlaşmayı serideki birebir ikili insan ilişkilerinde görebilmekteyiz. Serinin başlangıç filmi olan Tombs of the Blind Dead’te (1972) bu durum göz önüne sunulmuştur. Hikayenin üç baş karakteri olan Virginia, Roger ve Betty arasındaki çarpık kadın-erkek ilişki üçgeni, dönemin Avrupa koşullarında dahi uygunsuz olarak nitelendirilebilir. Serinin başlangıcındaki bu durum sadece kadın-erkek ilişkileriyle de sınırlı kalmamaktadır; daha dikkat çekici olan ise Profesör Candal ve oğlu Pedro arasındaki dönemin hükümet politikalarına aykırı aile ilişkisidir. Pedro, entelektüel seviyesi yüksek ve hükümet politikasına boyun eğmiş bir akademisyenin oğlu olarak yaptığı kaçakçılık mesleğiyle, dönem içi İspanya’sındaki sosyal statü zincirinin bozukluğunun göstergesidir. Bu anlatıların karşısında ise kör ölüler yer almaktadır. İlk film özelinde cezalandırıcı konumunda gördüğümüz kör ölüler; Film boyunca toplum etiğine aykırı davranan bireyleri kendi etik kurallarına göre cezalandıran gerçeküstücü atlılar, özellikle finaldeki kör ölülerin yolcuları katlederek, treni işgal etmesi sahnesiyle akıllara iç savaş döneminde Franco karşıtı anarşist-komünist toplulukları getirmektedir.

Serinin ikinci filmi olan Return of the Evil Dead ya da İspanya’da gösterime giren ismiyle Return of the Blind Dead (1973), başlangıç filmindeki hükümet politikası ve halk çatışmasını 500 yıl önceki bir mit üzerinden aktarmaya devam etmektedir. Yirminci Yüzyılda ikinci karanlık çağını yaşayan İspanya, bu sefer bir aydınlanma dönemi yaşayacak kadar şanslı olmayacaktır. Kör ölülerin tapınağının bulunduğu bir köyde geçen film, tamamıyla iktidar çatışması üzerine kurgulanmıştır. Belediye başkanı Duncan, nişanlısı Vivian ve onun eski aşkı Jack Marlowe arasındaki ilişki bir önceki filmdeki ikili ilişki anlatısını destekler niteliktedir. Fakat burada gücü elinde tutan başkan Duncan ile dönem toplumuna uygun bir yaşantı sürmeyen Jack Marlowe’un erk çatışması görülmektedir. Aynı ilk filmdeki gibi kör ölüler, yozlaşmış olan toplum bireyleri ve ileri gelenlerini cezalandırdıktan sonra geriye sadece idealize edilmiş en küçük toplum birimi olan aileyi bırakarak, dönem İspanya’sında olması gerekeni sunmuştur.

Üçüncü film olan Ghost Ship of the Blind Dead ya da Horror of the Evil Dead ise modernitenin temeli olarak nitelendirilen burjuva tabakasını eleştirmektedir. Bu filmde, halk tabakasını eleştirmeyi bir kenara koyan Amando Ossario, günümüz Avrupa’sının Fransız devrimiyle temellerini atan burjuva tabakasını; açgözlülük, tatminkarsızlık, korkaklık ve çarpık ilişkiler zinciri olarak karşımıza sunmaktadır. İlk iki filme tezat olarak kör ölüler, Buñuelvari at sürüşlerini bir kenara bırakarak Uçan Hollandalı mitiyle bütünleşmişlerdir. Eski kıta havzasında Asya kıtası ayrı tutularak ele alındığında, Avrupa’da at sürmek, soyluluğa özgü bir statüdür. Yeni kıta keşifleri döneminde karada işe yaramaz ya da toplum tarafından kabul edilmemiş bireyler, karada kuramadıkları hayatlarını denizlerde kuralsızca, bütün sapkınlığıyla yaşamışlardır. Buradaki burjuvazi eleştirisiyle kör ölülerin konumu denk düşmektedir.

Night of the Seagulls ismiyle 1975 yılında gösterime giren serinin son filmi, tesadüf odur ki Franco’nun ölümüyle aynı yıla tekabül etmektedir. Serinin bitimi aynı zamanda İspanya için dikta rejiminin düşüşüdür. Diğer üç filme göre Night of the Seagulls’da kör ölülerin hikâyesi ön plandadır. Ossorio bu filmde kör ölülerin tüm geçmişini şiirsel bir dilde gözler önüne sermektedir. Önceki filmlerde karşımıza çıkan toplumsal ve politik eleştiriler dışında bu filmde farklı bir sorunsal sunulmaktadır; hikayenin geçtiği taşralardan birine atanan genç doktor Henry Stein ve eşi Joan Stein ile yerel halk arasındaki iletişimsizlik tasviri, dönem İspanya’sındaki devlet ve halk arasındaki ilişkiyi betimlemektedir. İdealist Doktor Stein, bölge halkını içinde bulunduğu durumdan kurtarmak istese de, halk çoktan kaderine razı olmuştur. İç Savaş döneminde halkın kendi konformist lükslerini bozmamak adına devletin çemberine attıkları sanatçıları, filmdeki kasaba eşrafının kör ölülere sundukları kurbanlar formunda görmekteyiz. Bu durum serinin anlam ve anlatım bütünlüğünü kusursuzlaştırmakla beraber görkemli final sekansına zemin hazırlamıştır.

Tüm film boyunca, izleyiciye sunulan kör ölüler olarak adlandırılan Tapınak şövalyeleri, yaşadıkları dönemde papalığa ve kraliyete sadakatsizlik göstererek, Hristiyanlık dışı davranışlarıyla yaşadıkları dönemki toplum algısı tarafından reddedilmişlerdir, tıpkı Franco hegemonyasında kabul görülmeyen din ve devlet itaatsizliği gibi. Filmin tarihi göz önüne alındığında, Franco’nun düşüşüyle birlikte artık kör ölülere ihtiyaç kalmamıştır. Ossorio da kullandığı anlatımla üç film boyunca izleyiciyi özdeşleştirdiği kör ölülerle olan bağlarını son filmde silahlara veda edercesine koparmıştır.

Son: Putlaşan İktidarın Düşüşü

İspanyol sinemasında Juan Antonio Bardem ve Luis Garcia Berlanga gibi iki isim her ne kadar önemli yer tutsa da, yenilikçi bir cesaretle korku türünü İspanya’da icra etmeye başlayan ilk isimler: Paul Naschy ve Jesus Franco’nun çığır açan yaklaşımlarına nazaran kısa kariyerinde Amando de Ossorio çektiği Blind Dead serisiyle günümüzde dahi izlendiğinde dönem İspanya’sına ayna olmuştur.

32 ve Lord magius/ Haribo extreme culture aittir

DAS CABINET DES DR. CALIGARI (1920) - SAVAŞTAN GERİYE KALANLAR

noreply@blogger.com (Disparition) — Fri, 5 Feb 2016 14:32:00 +0200

‘Büyük savaş’tan sonraki fiziksel ve psikolojik zedelenmeler, ekonominin çöküşü, manevi değerlerin altüst oluşu ve tutkuların bilenmesi hem güçlü hem de umutsuzluk taşan eserlerle dışa vurulmuştu. Bu dönem Alman sessiz sinemasının bütün gücünü büyüleyici bir şiirselliğe verdiği en parlak dönemiydi. Alman dışavurumcu sineması için bir manifesto anlamına gelen bu film hem tasarımı hem de mesajlarıyla dönemine damgasını vurmuştur.

Filmin senaryosu pasifist (barış yanlısı) olan Hans Janowitz ve Carl Mayer tarafından yazılmıştır. Tüm Avrupa’da ekonomik çıkar anlaşmazlıklarının vatanseverlik olarak yutturulduğu bu korkunç dönem insanların kitleler halinde birbirini boğazlamaya gittiği yeni bir çağın başlangıcıydı. Aslında yeni olan savaş değildi, ilk defa ‘savaş’ makineleşmiş şekilde kitle imhasına dönüşmekte ve kayıplar korkunç boyutlara ulaşmaktaydı. Savaş sanayisinin elinde oyuncak olan bilim sayesinde insanlar bambaşka yollarla birbirini öldürmeye başladı: Zehirli kimyasal gazların kullanılması, tank, uçak, makineli tüfek gibi ‘hızlandırılmış ölüm araçlarının kitlesel kullanımı… vs. Böyle bir ortamda savaştan yana olmamak vatan hainliğiyle eşdeğerdi.

Senaryo bu ikilinin hayatlarındaki gerçekleri fazlasıyla barındırmaktadır. 1. Dünya Savaşı’nda Alman ordusunda subay olarak görev yapan Janowitz gün geçtikçe askerliğe ve militarizme daha çok nefret beslemeye başlar. Mayer de askerlikten kaçmak için deli numarası yapar ve kendini kontrol eden psikoloğu, otoritenin sert yüzü olan Dr. Caligari için rol model olarak alır.

Yönetmenlik için önce hem Alman dışavurumculuğunun en önemli temsilcilerinden hem de daha sonra ‘film-noir’ akımında da etkileyici bir yer kaplayacak olan Fritz LANG ile anlaşmaya varılır ancak devam eden filmi nedeniyle yerini Robert WIENE alır. Robert WIENE de Alman dışavurumculuğunun güçlü bir temsilcisidir. İlk filmini 1912’de çeken yönetmen aynı zamanda senaryo yazarıdır. 1934’te ünlü Fransız edebiyatçı ve film yapımcısı olan Jean Cocteau’yu Caligari’yi sesli olarak tekrar çekilmesine ikna etmeye çalışır ama başaramaz. 1938’de Paris’te sürgünde ölene kadar kariyerine aktif olarak devam eder.

Otorite ve militarizm

20. yüzyılın ünlü Alman sosyologlarından Siegfried Kracauer’e göre filmde Dr. Caligari, halkını gözünü kırpmadan savaşa gönderen Alman savaş hükumetini temsil eder. Savaş makinasının öğüttüğü ve sesini çıkarmaktan aciz halk, Dr. Caligari’nin uyurgezer hastası Cesare’de gösterilir. Caligari ve Cesare arasındaki ilişki efendi ve köle arasındaki ilişki gibidir. ‘Ölüm uykusundan’ sadece efendisinin talimatlarıyla kalkan Cesare yaşayan bir ölü gibidir, temel yaşamsal faaliyetlerini sürdürecek besinden fazlasını arayacak ( veya buna cesaret edecek ) niyeti ve gücü yoktur. Cesare otoriteye sorgusuz sualsiz itaat eden Alman halkının vücut bulmuş halidir. Barlow’a göre Cesare temel ihtiyaçlarını sağlayan Caligari’ye o kadar bağımlıdır ki ondan çok uzaklaştığı zaman benzini bitmiş bir araba gibi yığılıp kalır. Burada da aslında herhangi bir kurtuluş umudunun olmadığı görülmektedir. Ekim Devrimi’nin ardından savaşın sonunda mağlup devletlerin bir kısmında dünya devrimi hayalleriyle yükselen devrimci hareketler ( Almanya için 1919’daki başarısız Spartakusbund ayaklanması ve süren hareketler ) bastırılacak ve mevcut durum sonraki yıllarda güçlenip iktidara yerleşecek olan Naziler için gerekli ortamı hazırlayacaktır.

Kracauer’e göre Caligari gücü kutsallaştırarak tüm insani değerleri ve hakları saygısızca gaspeden ve hakimiyet kurma arzusunu şehvetli bir şekilde tatmin etmeye çalışan sınırsız bir ‘otorite’nin yansımasıdır. Hatta Cesare-Caligari ilişkisi, ilerleyen yıllarda Nazilerin iktidarı ele geçirmesinin kehanetini vermektedir. Kuklalaştırılmış insanlar adeta uyurgezer gibidir, böyle bir ortamda Nazilerin güçlenerek iktidara yerleşmesi kaçınılmazdır. Hitler, bu durumdaki halkın bilinçaltındaki ‘tiran’ arzusunu fazlasıyla karşılamakta ve kolektif bir aklı temsil etmektedir.

‘Otorite’ çeşitli sınıflara mensup karakterlerde anlatılmaya devam edilir. Kasaba memuru, polisler davranışlarıyla bunu yansıtırlar. Caligari ve Cesare sıra dışı rollerdedir. Barlow’a göre burjuva sınıfının korkularının yansıması olarak şeytani güçler canlanmakta ve karabasan gibi bir dünya yaratmaktadır. Burjuva sınıfı yüzleşmekten korktuğu gerçekleri, ‘öteki’nin üzerinde kurulan hakimiyetle yani mevcut otoriteyle bastırır. Kracauer’e göre Caligari, kasaba yöneticisi ve diğer devlet memurları sıkı kontrolün ( otorite ), karnaval yerindeki bitmek bilmeyen kalabalık da kaosu ( deliliği ) simgeler. Bireyin özgürlüğü için neredeyse hiçbir alan kalmamıştır. Tiranlıktan kaçmaya çalışan insanlar ya delirmekte ya da öldürülmektedir.

Arkadaşı öldürülen Francis’i mantıklı kararlarıyla otoritenin absürdlüğünü gözler önüne seren biri olarak görebiliriz. Ancak bu dünyadan kurtuluş umudu yoktur. Otorite tekrar galip gelir, deli olduğu iddiasıyla akıl hastanesine kapatılır. Otoritenin dünyası gerçek deliliğin dünyasıdır, akıllıların hapsedildiği, delilerin başa geçtiği!

Görme biçimleri ve gerçeklik algısı

Film delilik ve akıl sağlığının birbirine karıştığı kasaba özelinde savaştan yeni çıkmış, çalkantılarla boğuşan ve geleceğin herhangi bir umut kırıntısı bile barındırmadığı dönem Almanya’sını anlatır. Filmin sonunda ‘deli’ birinin anlatışına geri döndüğümüz için anlatılan hiçbir şey güvenilir değildir. Dahası sıradışı tasarım da bir ‘delinin’ dünyayı algılayışı için mantıksız değildir. Bu adeta yaşanan herşeyin bir kabus gibi görünmesine yol açar. Barlow’a göre böyle bir ortamda gerçekliğin en üst düzeyde algılanışı sağlıklı ve sıradan ruh halinin bozulmasına ve delirmeye yol açmaktadır. Genel yapı itibariyle bu doğal bir sonuçtur. Herman Warm’ın imzasını taşıyan sıradışı ve etkili tasarımları da bu algıyı mükemmel bir şekilde vurgulamaktadır. Gölgelerin, perspektiflerin sadece göründüğü kadar gerçek olduğu bu dünyada sürrealizm baskındır. Ayrıca gene bu kökten hareketle yapay gerçeklik algısını güçlendiren detaylar göze çarpmaktadır. ‘Yapıların ruhu’ veya ‘insanların yapılara kattığı ruh halleri resimlerle’ anlatılmıştır. Işığın kullanımı ve gölgeler, genel olarak sert anlatım kaotik bir dilin ürünüdür. Dönemin Almanya’sı bu şekilde olağanüstü tasvir edilmiştir.

Savaştan sonra Almanya

Anlatılan tüm bu kaotik evrende savaş sonrası Almanya’sını görürüz. Kracauer’e göre insanlar varlıklarını korumak için kendi içlerine dönmüşler ve politik arenadan özellikle kaçınmışlardır. Vincent Lobrutto’ya göre ortalığı kasıp kavuran deli Caligari, Alman toplumunun hem ahlaki hem de fiziksel olarak çöküşünü, bozulmuş imgeler ve yansımalar da kaos içindeki bir ülkeyi anlatmaktadır. Anton Kaes’e göre Francis’in arkadaşı Alan’ın geleceği gören Cesare’ye sorduğu ‘Ne kadar yaşayacağım ?’ sorusu da bundan ayrı düşünülemez. Cepheden dönecek sevdiklerini bekleyen aileler ve cephedeki askerlerin ruh hali bu soruda gizlidir. Alan’ın arkadaşı Francis’te de, hayatta kalan ama silah arkadaşlarının ölümüne şahit olan ve bunu taşımak zorunda kalanların çaresizliğini görürüz. Bu o dönemdeki insanlığın halini de gözler önüne seren can alıcı bir noktadır.

Şu an filmin çekildiği döneme göre bambaşka bir dünyada yaşıyoruz. Ancak anlatılan temel sorunlar hiç değişmedi. Belki de bu nedenle film özgünlüğünü ve güncelliğini korumaya devam edecektir.

Disparition/ Haribo extreme culture aittir.

Bireysel sınırlar üzerine bir deneme American Psycho

noreply@blogger.com (lord magius) — Thu, 21 Jan 2016 20:18:00 +0200

2000 yılında gösterime giren American Psycho; yeni bir yüzyılın başlangıcında, 1900’lü yılların Amerikan seri katillerini yeni bir vücutta birleştirmesi bir yana, toplumsal ve sosyo-ekonomik eleştirisiyle değişen dünyanın habercisi niteliğinde bir korku eseri olarak değerlendirilebilir. Film üzerine yazılmış sosyolojik, psikanalitik ve Marksist okumaları detaylı olarak bulabilirsiniz. Yazı kapsamında sizlere Christian Bale’ın canlandırdığı Patrick Bateman karakteri üzerinden gerçeklik ve insanın sınırları üzerine bir bakış açısı sunacağım.

Gözünü Açık Tut

George Santayana, gerçekliği kuran şeyin şok deneyimi olduğunu söylemiştir. Şok deneyimleri, savunmasız kaldığımız şok anları olarak, yaşadığımız dünyanın gerçekliği ile baş başa kaldığımız anlardır. Böylesi anları, ele aldığımız konu üzerinden örnekleyecek olursak, kişinin kendi gerçekliğini öğrenmesi ya da yüzleşmesi hayal dünyası ya da fiziksel ve ya zihinsel sınırlarını keşfetmesiyle ortaya çıkacaktır. Bunlar doğrultusunda bireylerin deneyimledikleri dünya yaşantısı imgeler aracılığı ile gerçekliği pekiştirir. Bu verilerden yola çıkarak Patrick Bateman karakteri yüksek sosyo-ekonomik sınıf içinden bir birey olarak kendi mükemmelliğini yaşamaktadır. 27 yaşında Wall Street’de başarılı bir kariyer yaşayan Bateman, gösterişi, rekabeti ve marka düşkünlüğünü içinde hayatını sürdürmektedir. Toplum içi davranışlarında ise sosyal statüsünü ortaya koyarak kendini soyutlamaktadır. Kendi deyimiyle davranışlarıyla topluma uyum sağlamaya çalıştığını dile getirir. Meta dünyasında bir insanın sahip olacağı her şeye sahip olan Bateman, ‘‘Özgür‘‘ olduğunu hissederek muazzam unutuşun keyfini sürmektedir. Gerçekliğiyle yüzleşmesi ise kendi sınırları ve dürtüleri doğrultusunda kurduğu hayallerle yüzleşmesiyle gerçekleşir.

Bireyin Sınırları

Crispin Sartwell, ‘‘Edepsizlik, anarşi ve gerçeklik’’ adlı kitabında bireylerin madde bağımlılığı ile bir spor salonu üyeliğiyle egzersiz yapmanın denk olduğunu dile getirmektedir. Sartwell konuyla alakalı şu argümanı ortaya atmaktadır:

‘‘ Jimnastik salonu bu kapasiteleri tan bir kesinlik ve sistematiklik içinde sınamanın bir aracıdır: Kişi böyle bir salonda aletten alete koşar, bir kasının ya da ötekini dener ve her bir kası sonuna kadar zorlar. Artık egzersiz yapmak bağımlılık haline gelmiştir. Ve bağımlılık yapan ağırlığı kendinden öteye iterken iradenin sınanması değil, ağırlık geriye teperken iradenin başarısızlığa uğramasıdır. Beyine endorfin hücumunu sağlayan direniş ve son tahlilde, direniş karşısında başarısızlıktır. Yani, bağımlılık yaratan güç egzersizi değil, güç egzersizine dünyanın verdiği karşılık, kişinin güçsüzlüğünü gösterilmesidir. Gerçekle yüzleşen kendi acizliğiyle yüzleşir ve başarısızlık her zaman durumun ‘‘gerçekliğini bize gösterir ‘‘.

Bir ağırlık aletinde ağırlığı, bedeninden uzağa itmek dünyayı kendinden uzağa itme, kişisel güç eylemiyle gerçeğin yükünden kurtulma gayretidir. Ağırlık kaldırmanın attığı nara, konsantrasyon ve saldırganlığı kişisel gücün ifadeleri, gücün ölçüleridir. Ancak insanın fiilli olarak kaldırabildiği ağırlığı bir kere daha denemeyip kaldırabileceğinden birkaç kilo daha ağırını denediği düşünülürse, insan jimnastik salonuna başarısızlığa uğrayacağını bile bile, aslında başarısızlığını görmek için gider. Ve böylelikle, İnsanın ağırlık kaldırma müptelası yapan şey kas kuvvetinin verdiği güç değil, başarısızlığın verdiği güçsüzlüktür. Aslında, bu dinamik her insani sapkınlıkta ya da bağımlılıkta kendini gösterir ve tekrarlanır.’’

Bu anlatı Patrick Bateman’ın yaşadığı hayatla örtüşmektedir. Kendine bakması gerektiğini hisseden karakterimiz, kullandığı maddeler ve yaptığı düzenli egzersizler ile kendi sınırlarını hem bedensel hem de zihinsel olarak görmeyi amaçlamaktadır. Ancak sapkın dürtülerinin taşmasıyla kurduğu hayaller, Emerson ve Thoreau’nun söylediği gibi, can attığımız sahici deneyim yaşamak arzusundan ileri gelmektedir. Kurduğu hayallerin gerçeklikle yer değiştirmesi ve bastırdığı arzularının patlaması kaotik bir durum yaratır.

Video Kasetlerimi Bırakmaya Gidiyorum

Toplumsal kuralların ötesine geçme arzusu içinde kavrulan Bateman, klasik bir seri katil portresiyle karşımıza çıkmaktadır. Daha doğru ifade etmek gerekirse tarihe geçmiş seri katillerin sıra dışı özelliklerini kendi benliğinde toplamaya çalışmaktadır. Seksüel arzularını öldürme arzusuyla birleştirerek sosyo-ekonomik statüsünün sunduğu egemenlik hissiyatının ötesini zorlamaktadır. Her arzuladığına sahip olan bir bireyin portresi çizilen filmde; kadının kokusu, sesi ya da tenin merak eden bir karakterin ötesinde erkini elektrikli testere olarak kullanmayı düşleyen ve birlikte olduğu karşı cinse şiddet dürtüleri besleyen bir karakteri izlemek bütünüyle kendi hayatlarımızla yüzleşmemize ve gerçekliklerimizi sorgulamamıza neden olmaktadır. Bu doğrultuda artık videocuya geri dönüp zihinlerimizin sınırlarını zorlayacak yeni karelere dalabiliriz.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

NOSFERATU, BİR KORKU SENFONİSİ ( 1922 ) – VAMPİR ve GÖLGESİ

noreply@blogger.com (lord magius) — Mon, 28 Dec 2015 21:43:00 +0200

İnsanlığın gördüğü ilk ‘büyük savaş’ biteli çok olmamıştı. Bu ilk büyük kitlesel savaşın sonrasında savaşın diğer tarafları gibi Almanya da korkunç kayıplar yaşadı. Toplumsal bunalımları açık ve örtülü şekilde uzun süre devam etti. Alman dışavurumculuğunun en çarpıcı ürünlerinden biri olan NOSFERATU da bu bunalıma karşı güçlü bir başkaldırı filmi olarak düşünülebilir.

19. Yy sonlarında siyasi birliğini tamamlayarak sömürgecilik yarışına dahil olan Almanya toplumu hem bu yarışın rekabetinin hem de hızla sanayileşen üretimin dönüştürdüğü toplum yapısı bakımından aslında diğer emperyalist güçler gibi bir sıkışma yaşamaktaydı. Bu sıkışma ve toplumsal bunalıma karşı doğal olarak tepkiler de oluştu. Böylece kendini dayatan modernite'ye ve emperyalizm çağının yarattığı bunalıma karşı yönelen tepkinin incelmiş biçimi olarak 20. Yy’ın başlarında dışavurumculuk akımı Alman sanatında güç kazanmaya başlamıştı. Sanatçıların üretkenliği ve akımın başlangıç noktası olması bakımından Alman dışavurumculuğu olarak da tanımlanmaktadır.

Dışavurumculuk akımı daha kapalı anlatım tekniğiyle diğer akımlardan ayırt edilebilir.

Film hem dönemi hem de dayandığı unsurlar bakımından öncü bir yapımdır. Vampir temasını ilk işleyen filmdir. Böyle ağır bir temayı sessiz sinema döneminde verebilmesi eseri çok güçlü kılar. Aynı zamanda bilinçaltına işlemiş korku öğelerini elindeki en güçlü enstrümanlardan biri olan klasik müzikle uyumlu şekilde hissettirmektedir. Adından da anlaşılacağı üzere genel akışa göre gerilim, mutluluk gibi unsurlar melodiyle alçalıp inmekte ve bize opera kurgusunu çağrıştıran bir estetiği ve uyumu çağrıştıran bir havayı vermektedir. Müziğin parçaları titizce konulmuş ve oyuncuların adeta gölgeleri gibi olarak filmle bütünleşmeyi başarmıştır. NOSFERATU’nun özgün müziğinde Hans ERDMANN’ın imzasını görüyoruz, ama bunun dışında 19. Yy klasik müziğinin usta isimlerinden BIZET ve VERDI’nin çalışmalarına yer verilimiştir. 2006’da restore edilen versiyonunda filmin özgün müzikleri de yeniden icra edilmiştir.

Böylesine özgün bir yapım az önce bahsettiğimiz iklimden yararlanarak kendi tarzını yaratan yetenekli yönetmen Friedrich Wilhelm MURNAU’nun eseridir. Henüz 12 yaşında tiyatro sahnesine çıkan yönetmen, Nietzsche, Ibsen ve Shakespeare gibi yazar ve düşünürleri de o yaşlarda okumaya başlar ve ilk filmini 1919’da çeker. NOSFERATU’yu çektikten bir süre sonra ABD’ye gider ve o yıllarda Alman sinemasının gerisinde olan Hollywood için değerli isimlerden biri haline gelir.

NOSFERATU yönetmenin kariyerinin dönüm noktasıdır. Film stüdyo dışında çekilmesine rağmen dönemine göre oldukça başarılı geçişleri ve sıradışı estetiği ile öncü olmayı başarmıştı. Döneminde telif sorunları nedeniyle vizyondan kaldırıldı, hatta korsan kopyaları dışında tüm kopyaları yokedildi. Ancak yarattığı muazzam etki sonraki yıllardaki yapımlara yansımış ve sonraki kuşakları da derinden etkilemiştir. 1979’da Werner HERZOG yapımcılığında bir tekrar yapımına girişildi. 2006’da Luciano Berritua tarafından, sonraki yıllarda bulunan negatiflerin, filmin aslının ve özgün tipografi tekniğinin restorasyonuyla tekrar kaydedilmiştir.

Avrupa toplumlarının yüzyıllar önce bilinçaltına yerleşen vampir mitinin edebiyata uyarlanmış versiyonu olan DRACULA romanı, NOSFERATU’nun esinlendiği temeli veriyor. Varlığını yaşayanların kanına borçlu ebedi uykuya mahkum vampir kont karanlık gecelerde yani tam olarak ‘ölü’ saydığımız zamanlarda yaşıyor ve çeşitli şekillerde amacına ulaşıyor. Sahnelerde üstü örtülü gerçeğin gölgelerini takip ederek gerçeğe ulaşmaktayız. Örneğin vampirin kendi yerine gölgesinin yaklaştığı sahne bunun gerçek anlamdaki ifadesidir. Bu aslında tam da yönetmenin yapmak istediği şeyi bize göstermektedir. Işık ve gölgeyi ustaca kullanarak dışavurumculuğunu kendine has bir şekilde ifade etmektedir.

NOSFERATU’da kana susamış bir vampirin avının gözünden onun yaşadığı dehşeti ve hissettiği korkuyu görmekteyiz. Bir mülk satışı için kontun yanına gelen ve bir süre sonra kontun gerçek yüzünü gören görevli kurtulmayı başarıyor ve kasabasına dönüyor. Filmin ilerleyen kısmında gemide gördüğümüz tabutlardan çıkan fareler Ortaçağ’da özellikle Avrupa’yı felç eden veba salgınlarını hatırlatıyor ve böylece Avrupa insanının korkularıyla yüzleşmesi için bir adım daha atılıyor. Normal bir seyrüsefer gemisinin adeta hayalet gemiye dönüştüğü bu sürecin sonunda gemi kasabaya varıyor ve anlatı kasaba halkının da bir bir ölmesiyle devam ediyor. Sonu gelmeyen bir kabusa benzeyen bu lanet, vampirin aydınlığa yenik düştüğü sahneyle son buluyor.

Filmdeki genel tema bize insanın varlığını devam ettirmek için kaçındığı veya saklandığı içgüdüsel korkuları karanlık ve imgesel bir şekilde anlatıyor. Dönemin Avrupa’sın da kitlelerin en büyük korkuları arasında savaş, salgın hastalıklar, büyük kıtlıklar ve sonu delirmeye kadar giden ruhsal rahatsızlıklar vardı. Yaşanan ilk büyük savaşın kanayan yaralarından dolayı galipler de mağluplar da fazlasıyla acı çekmişlerdi. Filmde de karakterlerin zaman içindeki değişimi ve korkularının bir şekilde başlarına gelmesi sonunda umut edecek bir şeyin kalmadığı bu sefil hayatın dışavurumudur. İnsanların korkuları gölgeleri gibi kendileriyle beraber gelmektedir ve nereye giderlerse gitsinler onlardan kaçma olasılığ yoktur. Bu korku adeta şizofren bir kişiliğin savaştığı iç benliği gibidir. Ancak yüzleşebilen ve cesurca savaşanların ayakta kalma şansı vardır.

Sinemanın başlangıç döneminde korku türünün bir anlamda Don Kişot’u olan NOSFERATU değerini hiç bir zaman kaybetmemiştir.

Bu Yazı Extremeharibo için Akman Demirkan Tarafından Hazırlanmıştır.

Blood Beat (1983)

noreply@blogger.com (lord magius) — Mon, 14 Dec 2015 10:20:00 +0200

1980’lerin başı video ev sistemlerinin yükselişe geçtiği yıllar olarak, sinema tarihinin hemen hemen tüm eserleri evlerin en yakına açılan ‘‘Videocu ‘‘ dükkânlarla izleyiciye sunulurken, diğer yandan katliamın başladığı yıllar olarak adlandırılabilir.

Katliam yıllarından ise 1970’lerin sonundan 1980’lerin ortalarına kadar altın çağlarını yaşayan slasher filmleri, vhs döneminde en ilgi çeken filmler olarak nitelendirilebilir. Özellikle Beyaz perde de ki daha yüksek bütçeli filmlere göre, vhs filmleri türdeşlerinin izinden giden bu ucuz yapımlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Teknik detaylar açısından standart ölçülerde hatta zaman zaman vasatın altında kalsalar da sinemanın büyüleyici ve sıra dışı atmosferini evlere taşımakta üstlerine yoktur.

Peki, şimdiye kadar izlediğiniz en tuhaf slasher filmi hangisi?

Eğer Blood Beat (1983) izlemediyseniz bu sıra dışı filmi izledikten sonra cevabınızı alabilirim.

Fabrice A. Zaphiratos tarafından yönetilen filmin senaryosu da kendisine ait. Zaphiratos bu filmden sonra başka bir film çekmemiş. Aslına bakılırsa en az 3 farklı film çıkartabileceği bir senaryoyu tek filmde kullanması maddi imkânlarla alakalı bir durum olarak değerlendirilebilir. Filmde yer alan oyuncuların da kariyerlerinin başlangıcı ve bitişi Blood Beat ile gerçekleşmiş.

Kusursuz bir durağanlık içinde seyreden Blood Beat,85 dakika içine kanlı cinayetler dışında, sıra dışı olaylar zincirini de içinde barındırıyor. Wisconsin de doğa ile iç içe yaşan orta yaşlı bir çifti çocukları ziyarete gelir. Evin genç oğlanı Ted ailesine sürpriz olarak yanında kız arkadaşı Sarah’ı da getirir. Ve tüm tuhaflıklar silsilesi de bundan sonra ortaya çıkmaktadır. Evin annesi olan Cathy psişik güçleri olan bir ressamdır. İlginç bir şekilde Ted’in yanında getirdiği kız arkadaşı Sarah’ın da psişik güçleri bulunmaktadır. Burada ilgi çekici olan kısım iki psişik güçlere sahip kadının karşı karşıya geldikten sonra zincirleme bir felaket reaksiyonun ortaya çıkması, ancak final sahnesindeki akıl almaz hesaplaşmayla son bulmaktadır. Slasher filmlerinin gelen yapısına bakacak olduğumuzda Donald Reagan döneminin sosyal sorumluluk iflası, sosyal sınıfların ve sosyal politikaların bir eleştirisi olarak karşımıza çıkarlar. Ancak Blood Beat farklı bir noktadır. Geçmişten gelen bir hesaplaşma olarak nitelendirilebilir. Çünkü bu kanlı filmde karşımıza çıkan gaddar katil devasa bir samuraydır. Filmin final sahnesindeki geçmişle hesaplaşma görüntüleri seyirci de şok yaratması üzerine tasarlanmış.Bu hesaplaşma Birleşik devletlerin, İkinci Dünya savaşında Japonya da yarattığı korkunç yıkımla alakalıdır.

Ne kadar kötü ya da ucuz bir film olarak nitelendirilse de Blood Beat (1983), bir dönem video furyasından çıkmış iyi yapımlardan biri olarak izlemeye değer bir yapım.Özellikle slasher türüne ilgi duyan korku izleyicilerinin göz ardı etmemesi şiddetle öneriyorum.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Bug (1975)

noreply@blogger.com (lord magius) — Tue, 1 Dec 2015 11:19:00 +0200

İnsanlık ile doğa arasındaki savaş sonsuz bir döngü. Yerleşik hayata geçiş süreci ve yüzyıllar sonra gelen sanayi devrimiyle birlikte insanlık, kendi varlığını borçlu olduğu doğayı unutup makineleşme sürecine, ardından da içinde bulunduğumuz sanal gerçekliklere kendini mahkûm etmiştir. Her bir süreç ise kendine özgü sorunlara neden olurken günümüzde hala doğa ile insanlık arasında süren bu sonsuz döngü, kendi türü de dâhil olmak üzere diğer tüm türler üzerinde baskı kuran insanlığı korku ve kaygıya sürüklemektedir.

1970’li yılların sonuna kadar etkisini göstermiş olan ekolojik korku filmlerinden Bug, türünün sıra dışı örneklerinden biri olarak korku sineması tarihinde yerini almaktadır.

Film izleyiciye üç farklı dönemin anlatı biçimlerini sunar. Başka bir değişle 1950’li yılların canavar filmleri, 1960 ve 1970’li yılların doğaüstü korku filmlerini kendi içinde barındırmaktadır. Thomas Page’ın romanından uyarlanan senaryo da kitaba ne kadar bağlı kalındığını bilemesek dahi; giriş, gelişme ve sonuç olarak Bug, tür içindeki farklı tarzları seven izleyicilere hitap etmektedir.

Prodüktörlüğünü ve senaryosunu usta sinemacı William Castle’ın üstlenmesi filmin sıra dışı olmasına yeterli olan bir diğer unsur. Yönetmen koltuğunda ise Jeannot Szwarc yer almakta. Bradford Dillman ise James Parmiter karakteri ile filmin baş rolünde yerini alıyor.

Tanrının gazabı, istilacılar ve kişisel cehennem

Bug, izleyiciyi üç farklı durumla yüz yüze getirmektedir. Doğa olayları ve evrenin tüm kaotik düzeninin teolojik açıklamalar doğrultusunda, insanlığın korku ve endişeye kapıldığı tüm olaylar kutsal bir güç tarafından ceza olarak mı gönderilmektedir? Sorusu filmdeki Parmiter çifti üzerinden anlatılan hikâyede James Parmiter, bilimin zırhıyla kuşanmış bir karakter olarak karşımıza çıkarken, eşi Carrie Parmiter ise klasik bir Amerikan Katolik inancına sahip ideal vatandaş olarak boy göstermektedir. Bu yaklaşımı 1970’ler üzerinden değerlendirecek olursak Amerikan toplumunda artan inanç özgürlüklerini ve güç kaybeden muhafazakâr kesimi gözlemlene bilir.

Toplumda yaşanan ahlak dışı olaylara tanrının tarih süresince müdahale ettiğini ileri süren teolojik düşünceler burada da deprem olarak kendini göstermektedir. Ancak yıkım sadece bir uyarı değil aynı zamanda yeni bir tehlikeyi daha beraberinde getirmektedir. Burada 1950’li yılların soğuk savaş anlatısı karşımıza çıkmaktadır. Ancak istilacılara karşı ideal Amerikan vatandaşı tavrına zıt bir durum gözlemlenmektedir. Richard Gilliland’ın canlandırdığı Gerald Metbaum karakteri ele geçirilen istilacıların yok edilmesi gerektiğini ileri sürerken James Parmiter ise onlar üzerinde araştırma yapılması gerektiğini ileri sürmektedir. Bu durum liberalleşme sürecinin de göstergesi olarak algılana bilir.

Filmin içerdiği tüm sosyolojik anlatılara rağmen final tamamıyla bireysellik içermektedir. Varoluşçu bir yaklaşımla sonlanan film Jean-Paul Sartre’ın gizli oturum adlı eserindeki cehennem tasvirini andırmaktadır.

" Ağzımdan çıkacakları hep tarttım, hep hesapladım. Kırmaktan korktum seni hep. Zaten her şey ters bir de ben karartmak istemedim ortalığı. Şimdi şimdi anlıyorum yanlış yapmışım… Keşke korkmadan söyleseymişim düşündüklerimi. Belki o zaman omuzlarındaki yükü biraz hafifletebilir, bu sıkıcı dünyanın içinde belki uçuk da olsa bir renk olabilirdim… Siyah beyaz bir dünyaya hapsolacağını bilseydim, inan bana yapardım. Kırmaktan da, seni kaçırmaktan da korkmazdım. Bilemiyor işte insan. İyi yaptığını zannediyor hep. Zaten ne olursa hep bu yüzden olmuyor mu? Her şey olup bittiğinde bir bakıyorsun ki; geriye senden eser kalmamış. Başkaları hep senin için en iyisini istiyor, hep senin adına kararlar alıyor; sen de bir başkasının hayatını yaşıyorsun. Ama unutuyorsun; başkaları cehennemdir."

Doğaüstü bir gücün gizeminden, istilacılara ve daha sonrasında çılgın bilim adamı temasına evirilen Bug, insanlık ile doğa arasındaki mücadeleyi süreç kapsamında ortaya koyan sıra dışı bir yapım olarak göz ardı edilmemesi gerek bir film olarak korku sinemasının tuhaf tarihinde yerini almaktadır.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

NIGHT OF THE LIVING DEAD: ZOMBİLEŞEN İNSANLAR, KİTLESELLEŞEN ZOMBİLER

noreply@blogger.com (lord magius) — Fri, 27 Nov 2015 13:22:00 +0200

1968 ve 1990 yılları,20. yüzyılın dönüm noktaları içinde yer alan tarihlerdir. 1968, 2. Dünya Savaşı sonrası yeni yetişen kuşağın kendini ve dünyayı değiştirme çabasının simgeleştiği tarihtir. 1990 ise SSCB’nin dağılmasından bir sene öncesi ama dağılmanın emareleri o an çok açık görülmekteydi. Çekimlerin bu tarihlerde gerçekleştirilmesi tesadüf mü bilinmez, ancak özellikle ilk çekilen filmin dönemine damga vuran yol açıcı bir yapım olduğu kesin. Günümüzde de devam eden muazzam etkisi, bu konu üzerine çekilen filmlerin ve dizilerin yaygınlığıyla ve popüler kültürdeki klişe derecesine gelen kullanımıyla açık seçik görülebiliyor.

İlk filmde zombileşmenin nedeni Venüs’e çok yakın geçen uzay aracının aşırı radyasyon içermesinden ötürü yok edilmesi ve kalıntılarının nükleer serpintiyle dünyaya yayılmasıdır. Bu aslında o dönemde tüm hızıyla devam eden soğuk savaşın sıcak savaşa dönüşmesi ve nükleer bombaların gölgesinde kendini korunaklı gören toplumların sıcak savaşla tanışması korkusunun bir yansımasıdır. İkinci filmde ise zombileşmenin kaynağı olarak mahkûmlarda denenen bazı kimyasal maddelerin aşırı kullanımı ve mutasyon sonrası hızla yayılması gösterilir.

Dönemlere göre toplumun korku öğelerinin ne kadar değiştiğinin canlı kanıtıdır bu: İlk filmin çekildiği dönemde soğuk savaş belli bir yumuşamaya rağmen sert şekilde yaşanıyor ve atom bombası her iki taraf için dehşet dengesini kuran ciddi bir korkutucu güçtür.

İkinci filmin çekildiği dönemde ise tüm dünyada ve özellikle Doğu Bloğu ülkelerinde liberalizm artık zafer kazanmak üzeredir. Ancak aynı dönemde artık soğuk savaşın parçası nükleer silahlar değil, özellikle o dönemde kimyasal silahların kullanıldığı örneklerle ( İran-Irak Savaşı, Halepçe ) kimyasal-biyolojik silahlar artık bir korku öğesi durumuna dönüşmüştür. İkinci film, aynı zamanda ilaçlara ciddi şekilde bağımlılığı artan Amerikan toplumunun durumuna dikkat çekmek istemiş de olabilir.

NIGHT OF THE LIVING DEAD ilk olarak 1968’de çekildi. Yönetmen koltuğunda aynı zamanda özgün senaryonun yazarlarından ( diğer yazar John RUSSO ) George ROMERO oturmaktaydı. Kendine özgü tarzı ve daha önce sinemada hiç bahsedilmeyen zombi temasını dönemin sosyopolitik atmosferiyle ustaca harmanlayarak yeni bir dönemin kapısını araladı.

İlk filmde filmin baş kadın karakteri Barbara zombilerden kurtularak bir köy evine sığınır. Bir süre sonra buraya sığınan Ben’in de yardımıyla zombilere karşı koyarlar. Ancak Barbara korkunç bir bunalım içine düşmüştür. Kardeşini kaybetmiş ve zorluklarla dolu bir dünyada yapayalnızdır. Bunalımı atlatmak için tek bulduğu yol pasifleşmek ve kayıtsız kalmaktır. Burada George ROMERO bize Barbara üzerinden 2. Dünya Savaşı sonrası Amerikan toplumundaki kadınların durumunu tasvir eder. Savaş sırasında işgücüne zorunlu katılım sonrası klasik ev yaşamı döngüsünü kıran ve özgürleşen kadınlar cepheden dönen kocalarının varlığıyla kazandıkları göreli özgürlüğü kaybetmişlerdir. Kapalı bir dünyanın iç bunalımlarını yaşayan Barbara sıkışmışlığını aşamamaktadır.

1990’da NIGHT OF THE LIVING DEAD, Tom SAVINI tarafından yeniden çekildi. Yeni çekilen film eskinin bir kopyası değildi, bir nevi George ROMERO’nun öğrencisi diyebileceğimiz Tom SAVINI dönemin atmosferini kendi üslubuyla değerlendirerek filmi yeniden yorumlamış ve ilk filmin yaratıcı ruhunu devam ettiren bir yapıma imza atmıştır. Vietnam’da bir süre savaş fotoğrafçısı olan SAVINI, tür içinde kendi tarzını yaratabilen isimlerden biridir.

İkinci film gişede istediğini elde edemese de içeriğiyle izleyiciyi tatmin etmeyi başarıyor.

İkinci filmde Barbara’yı farklı bir ruh haline bürünmüş olarak görüyoruz. Korku iz sürse de, Barbara ilk filmden farklı olarak artık kayıtsızlık ve pasiflik yerine mücadeleyi seçiyor ve böylece hayatta kalmayı başarıyor. Mücadeleyi sürekli hale getirerek hem kendisinin hem de yanındakilerin varlığını koruyor. Bu noktada tekrar Amerikan toplumuna bakacak olursak, yaşanan büyük dönüşümlerin ( 1968 Hareketi, Vietnam Savaşı Karşıtı Hareket ) etkisiyle kendini de dönüştüren bireyleri, özellikle kadınları sahnede görüyoruz.İkinci filmin sonuna yaklaştığımızda kurtarma ekipleri ve kurtarma sonrası durum tasvir ediliyor. Burada kurtarma sonrası kontrol altındaki bölgeyi görmekteyiz. Kurtarma ekiplerinin hoyratlığı ve bayağılığını ( buldukları iki zombiyi çit çevirip dövüştürmeleri, ayaklarından ipe astıkları zombileri vurma yarışı gibi ) gören Barbara’nın sözleri dikkat çekicidir: Biz onlarız, onlar da biziz! Aslında bu Barbara’nın o ana kadar fark etmediği veya fark edemediği bir şeyi de ifade etmektedir, içinde zombisi olmayan ‘normal’ hayat, aslında zombi yaşamından daha da anormal. ‘‘Yaşayan ölüler’’in yani sıradan insanların yaşamı aslında zombileri kat kat aşan aşağılık, hoyrat bir yaşam: İlkel vahşi bir düzende sürü halinde hareket eden zombiler, ölümün ardını gördüğü için yaşamı asla doymayacak bir açlıkla arzulamaktadırlar, ancak bunu sadece kendi durumlarını korumak için yapmaktadırlar.

Yaşayanlar ise ( oradakiler kastedilerek aslında toplumun çoğunu kapsadığını düşündüğüm ) bunu tamamıyla bir ‘redneck’ kültürü ile galiplerin yenilenleri iyice aşağıladığı bir sahneye dönüştürüyorlar. Bu dönüşüm aslında Kızılderilileri yok eden, siyahîleri ezen toplumsal dinamiğin devamı ve şaşırtıcı değil. Ancak bu yaşanan sadece ‘redneck’ kültürüyle açıklanabilecek bir olgu da değil. Kızılderilileri yok eden, başta siyahîler olmak üzere ‘öteki, yabancı’ tüm unsurları ezen, dışlayan bu yapının kökleri Amerika’nın ilk koloniler dönemine dek gidiyor. Kolonilerin üretici asli unsuru olarak ‘devşirilen’ ve temelde WASP (White, Anglosaxon, Protestant – Beyaz, Anglosakson, Protestan) olarak tanımlanabilecek bu sosyolojik yapının taşradaki uzantıları dışarıya kapalı kalmalarının ve ezilmelerinin kendinde yarattığı öfkeyi bu gibi ‘zararsız’ şiddet aktiviteleriyle boşaltmaktadırlar. Hatta Barbara’nın sığındığı evde ilk gördüğü objeler olan avlanan hayvanların duvarda sergilenen kafaları bu kültürün estetik anlayışına başka bir örnektir. Duvarda sergilenen aslında bu şiddetin donmuş ve ölü halidir.

Bu Yazı Extremeharibo için Akman Demirkan Tarafından Hazırlanmıştır.

X: The Man with the X-Ray Eyes (1963)

noreply@blogger.com (lord magius) — Wed, 16 Sep 2015 21:26:00 +0300

''Körlerin ülkesinde,tek gözü gören kral olur.''
(H.G.Wells)

''X'' insanlık adına en merak uyandırıcı simgelerden ve bilinmezi çağrıştıran tipografi karakterinden biri olduğunu,bilginin ışığında gördüğümüz bir gerçeklik olarak tarif edebiliriz. İnsan duyularının ya da algılarının çalışma sistemi de X kadar merak uyandırıcı. Peki bu duyuların ve algıların sınırları ne ? Bizler varoluşumuzu çeşitli fikirler,araştırmalar,deneyler ve bulgular üzerinden açıklamaya çalışan varlıklar olarak duyu ve algılarımızın yüzde kaçını kullanıyoruz ? Yoksa gördüğümüzü varsaydığımız tüm imge ve ışıklar dünya üzerinde geçirdiğimiz zaman içinde yaşadığımız bireysel deneyimlerin bir yanılsama mı ?

Roger Corman X: The Man with the X-Ray Eyes adlı filminde bizlere olası ve benzeri soruların cevabını,içinde yaşadığımız dünyanın üzerinden parodi ve melodrama kaymadan,ham üretim değerleri,kanunsuz karakterler ve sürrealist çözümleriyle estetik bir tezatlık içinde sunmakta.

Algılama,Görme ve Bilme

Tony Buzan, Aklını En İyi Şekilde Kullan adlı eserinde algı ve göz ilişkisini şu şekilde tarif etmiştir :

Algılamanın ilk aşaması duyumsamadır. Göz, kulak, dil, deri ve burun organlarıyla duyumsama eylemi gerçekleştirilmektedir.Bu organlardan en önemlisi gözlerdir. Her bir gözümüzün ağ tabakasında 150.000.000 ayrı ışık algılayıcısı vardır.

Bu açıklama ne kadar tatmin edici olsa da , Filmimizin kahramanı asi ve bilinç düzeyi yüksek Doktor James Xavier için bu yeterli değildir. Bunun ötesine geçmeyi arzular.Doktorun içinde bulunduğu durum Aldous Huxley'nin şu satırlarına denk düşmektedir :

İnsanların çoğu, en kötü durumda öylesine acı dolu, en iyi durumda da öylesine tekdüze, mutsuz ve sınırlı bir hayat sürdürüyorlar ki bundan kaçma arzusu ve birkaç anlığına bile olsa kendilerini aşma özlemi ruhun başlıca tutkularından biridir ve bu hep böyle olmuştur.

Kadim düşünür Huxley'nin bu gözlemiyle Dr.Xavier'ın deney süreci ve sonucu benzerlik göstermektedir. Filmin daha başında James Xavier'ın iyi bir pratisyen hekim olduğunu bize belirtir. Ancak üzerinde çalıştığı çok gizli araştırmadan dolayı laboratuvar'dan öteye çıkmaz. Bu sınırlı hayat koşulları ve kendini aşmaya çalışma çabası bir sıkışma durumu yaratır. Filmin ilk bölümü de bu sıkışmışlık ve arayış içinde laboratuvar ve hastane de geçer.

Film,asıl keşfettiği sıvıyı üzerinde test ettikten sonra başlar.Bu bakımdan filmin asıl kısmını ikinci yarısı olarak nitelendirebiliriz.Bir damla sıvı ve değişen algısı, L.S.D'ı keşfeden Albert Hofmann üzerinde yaptığı etkiye benzer bir etki yaparak kainatla bir olma,bilginin ve keşfinin getirdiği erk doğrultusunda Dr.Xavier üzerinde tanrılaşma hissi yaratmıştır.

Karanlık Arzusu

1963 yapımı olan X: The Man with the X-Ray Eyes, II.Dünya savaşı sonrası amerikan toplumunun durumunu farklı toplum kesimleri üzerinde gözler önüne sunuyor. L.S.D'nin keşfi ve Cia'in bu sanrılar gösteren maddeyi ilk önce silah olarak kullanmayı denemesine gönderme olarak projenin adı X olarak adlandırılmış. Dr.Xavier'ın tavırlarından da anlaşılacağı gibi bu keşfi herkesten saklıyor. Bu durum olumlu yönde kullanılabilecek icatların devlet eliyle silah olarak kullanılmasına eleştirel bir yaklaşım.Öte yandan filmin kırılma noktası Dr.Xavier'ın kazara işlediği cinayetten sonra yaşadığı olaylarda yeniden şekillenen amerikan kültürünün,şov dünyası ve din olguları üçgeninde nasıl nesnel bir hale geldiğini tarif etmektedir.Saygın bir amerikan vatandaşının bir anda nasıl ötekileştiğini de gözlemleyebiliriz. Soğuk savaş döneminde amerikan toplumda öteki olmanın küçük bir şablonu filmin bir köşesinde bulunuyor.

Bilginin ışığı doğrultusunda öğrenme isteği ve bu öğrenme arzusunun yaratabileceği olumsuz durumlara dönemi dahilinde ele alan Roger Corman,bilimine sağdık bir bilim insanın dahi totaliter baskının ne duruma getirebileceğini en iyi şekilde gözler önüne serer. Özellikle final sahnesindeki suç ve ceza'nın karşında gühan ve pişmanlık paradoksu filmin görkemini arttırmakta.

Roger Corman'ın olgunluk döneminden olan X: The Man with the X-Ray Eyes, pop art'ın da baskın olduğu yıllara denk gelmesinden dolayı renk tonları bu akımın etkisinde karşımıza çıkmaktadır.

Son olarak tüm bu anlatıların dışında bu film sadece varoluşçu bakış açısı için dahi görülmelidir.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

El Charro de las Calaveras (1965)

noreply@blogger.com (lord magius) — Mon, 7 Sep 2015 16:00:00 +0300

Meksika sineması hiç kuşkusuz gezegendeki en eğlenceli ve gezegene ait olmayan filmlerin bir araya toplandığı yer. Cha cha yapan uzaylılar, vampir ya da benzeri karanlık varlıklar ile güreşen süper kahramanlar, akıllara durgunluk veren kovboylar,sıra dışı bilim adamları ve bunun gibi niceleri. Meksika sinemasının biz yarım akıllıların geriye kalan aklını da alan filmlerinden bir de EL CHARRO DE LAS CALAVERAS (1965)

İster inanın ister inanmayın bu filmi izledikten sonra tüm yaşamımı yeniden sorguladım.

Filmin yönetmeni Alfredo Salazar, insanı kült film yapmaya zorlayan Meksika'nın Ed Wood'u olarak adlandırılan bir isim. Tüm sinema kariyeri boyunca 63 senaryo yazmış olan Salazar, Blue Demon, El Santo,Aztec Mummy,Aztec Robot ve Doctor of Doom gibi bir çoklarının nasıl maceralara yelken açacağını belirlemiş isimdir.

El Charro de las Calaveras, Alfredo Salazar'ın ilk yönetmenlik deneyimi yaşadığı film,bunun dışında 9 film daha var bulunmakta. Bu Meksika dehası sıfır bütçeyle çektiği filmlerle izleyenlerin beyinlerine atom bombası yağdırırken bir yandan da senaryonun içine yerleştirdiği güldürü unsurlarıyla tadında bir seyir keyfi sunan,oyun alanı sınırsız filmler sunmakta.

The Rider of The Skull ismiyle dünyaya sunulan filmi bende Türkçeleştirirken Ölüm Süvarisi olarak çevirmeyi uygun gördüm.(Çevirisi bana ait olan filmin alt yazısını buradan edinebilirsiniz.)

Ölüm Süvarisine gelince film aslında bir üçleme olacakken tek bir filmin içinde birbirini takip eden üç farklı maceraya dönüşmüş. Bu da filmi çizgi roman havasına büründürmüş. Baştan sona İtalyan çizgi romanı halinde karşımıza çıkan film Ölüm Süvarisi adındaki Zorro benzeri kovboyun dünya üzerindeki kötülüğün her haliyle olan mücadelesini anlatmaktadır. Aslında bir nevi kötülük halini alan kahramanımız filmde çok fazla ön planda değildir. Onu sadece kötüleri alt ederken kahramanca tavırlarıyla ön planda görürüz. Film boyunca ise anlatı tuhaf olayları yaşayan mağdurlar üzerinden döner.

Bağlayacak olursak; Olaylar gerçekleşir,kahramanımız sonsuz macerası içinde yardıma ihtiyaç duyan insanlara yardım eder ve kendi yoluna devam eder.

79 dakika boyunca kötülüğün üç farklı halinin temsilini karşımızda görürüz. Bir Kurt adam, bir vampir ve Kafasız süvari karşımıza çıkar. Bu üç kötülük timsalinin de klasik kalıpların biraz dışına taşmış halleri filmde yer almaktadır.

Kötülüğün bu tasvirinde zamanın içindeki sis perdesinin içinde kalmış unutulmuş zamanlardan insan hayatına giren lanetler olduğu tasviri üzerinden ilerleyen anlatı,Kurt adamı alışkın olduğumuz gençlik dürtülerinin insanlar üzerindeki anlatısı yerine ikinci eşiyle evlenmiş ve özellikle dul ve çocuklu bir kadının eşi olan toprak sahibi bir adam üzerinden anlatmak.Kurt adam Don Luis bir şekilde bu hastalığa yakanmış ve eşiyle olan özel hayatı sıkıntılı bir hale düşmüştür. Bu durum kaybedilen cinsel güç olarak yorumlamaya açıktır ve cinsel iktidarını kaybeden Don Luis,Kurt adama dönüştüğünde ise topraklarında çalışan köylüleri ya da civarda yaşayan köylüleri katletmektedir.Bu anlatı cinsel iktidar kaybı ve şiddet eğilimi tahlilimizi doğrulamaktadır. İler ki yıllarda bağımsız Amerikan sineması yapımlarında göreceğimiz Kurt adam üzerinden sınıf çatışması anlatısını Alfredo Salaraz bize yıllar öncesinden vermiştir.Bu maceranın sonuçlanmasından önce Kurt adamın kendi eşini öldürmesi de bu anlatıyı destekleyen unsurlardan biridir.

Birinci macera seyirciyi içine çekmişken burada bir kırılma yaşanır Don Luis'in üvey evladı Perico,hem annesini hem de öz babası gibi sevdiği Don Luis'i kaybeder sadece geriye kahya Cleofas kalmıştır. Burada Ölüm Süvarisi kendine yakışanı yapar ve Küçük Perico ve Şapşal Cleofas'ı kendi macera dolu dünyasına katar. Uzun süredir yalnız olan Ölüm Süvarisi artık dostlara sahiptir. Bu durum yine bir çok İtalyan çizgi romanında karşımıza çıkan bir durumdur.

İkinci maceralarına ise San Andreas şehrine yolculuk yaparlarken yollarının üzerinde bulunan bir kasabadan geçtikleri esnada denk gelirler. Burada karşımıza çıkan İBLİS ise bir Vampirdir. Filmde yer alan vampirin öne çıkan yönü ise Nosferatu kadar çirkin olmasıdır. Vampir ise kasabalıya yaydığı korku dışında Maria adındaki genç kadına olan arzusuyla karşımıza çıkar. Tabi Maria olan aşkı bir Maria'nın babasını öldürdükten sonra oluşur. Burada arzu nesnesi haline dönüşen Maria ve Maria'nın ölen babası üzerinden anlatım ise karşımıza yıkılan bir iktidar temsilinin yerine geçip sahip olma iç güdülerini karşımıza çıkarır.

Üçüncü ve ne yazık ki son maceramızda ise Ölüm Süvarisi,Kafasız Süvari ya da Hayalet süvari nasıl isterseniz öyle adlandırın.Bu serüvende ise geçmişten gelen bir lanetin izlerini taşıyan şansız bir aile bireyinin yardımına yetişen Ölüm Süvarisi, kötülük karşısında zor anlar yaşar. Buradaki öyküde ise Jackal adındaki haydudun huzur bulmamış cesedinin insanlara yaydığı terörü izleriz. Adalet'in gözleri olmayan suratının adaleti ve sonrasındaki ilahi adalet anlatısı böyle bir film için makul bir son.

Son tahlilde El Charro de Las Calaveras (1965) baktığımızda ne kadar 0 bütçe bir yapım olsa da başarılı senaryosu ve kirli atmosferiyle beklentisiz bir film deneyimi sunmakta. Aynı zamanda oldukça eğlenceli bu yapımı Alfredo Salazar'ın müthiş dehasını görmek için dahi izleyebilirsiniz.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Los violadores aka Mad Foxes (1981)

noreply@blogger.com (lord magius) — Thu, 3 Sep 2015 21:55:00 +0300

Kanunsuz motorcu filmleri hiç kuşkusuz Exploitation sinemasının başlangıcında yer alan önemli bir alt tür.Bu alt türü çekici kılan en büyük etken ise motosikletin insan algısına verdiği özgürlük, bağımsızlık ve kural tanımazlık duygusuydu. Motosikletler bir nevi modern atlardı.

1953 Wild One ile başlayan motorcuların beyaz perdedeki macerası karşımıza başka alt türler ile birleşerek çıkan eğlenceli bir tür halini almıştır. Los violadores ya da Mad Foxes'da Nazisploitation ile birleşmiş bir motosiklet filmidir.

Mad Foxes Exploitation filmlerini takip edenlerin belki görüp görebileceği en sıra-dışı (Ucuz olarak adlandırmak ya da Sleazy olarak adlandırmayı manasız bulduğum için sıra-dışı ya da paralel evrene ait olarak nitelendirmeyi tercih ediyorum.) yapımlardan biri.Hatta filmin yönetmeni Paul Grau'nun ilk filmi, daha sonra bir de komedi filmi çekmiş ancak sinema dünyasında kariyeri uzun olmamış.

Tahminimce Paul Grau'u anlayamamışlar.

Baş rolde ise Jose Gras yer almakta. Gras, Hell of the Living Dead ve Conquest gibi kıta Avrupa'sının iki sıra dışı filminde boy göstermiş bir isim.

Benim adıma filmin en keyifli yanlarından birisi müzikleri. Dönemin önemli heavy metal gruplarından Krokus'un iki parçası filmde bangır bangır çalıyor.

Filme şöyle göz attığımızda zengin bir taşra çocuğu olan Hal Walters'ın şehir hayatında yaşadığı zevk dolu anları baltalayan bir grup Nazi motorcuyla olan mücadelesini anlatmaktadır.Bu mücadelede dikkat çekici nokta ise Walters'ın lüks arabası ve Nazilerin motorlarıdır.Olayları araçlar üzerinden dahi ele aldığımızda karşımıza bir çatışma çıkar.

Motorlu taşıtların bir çoğu için silah niteliği taşıdığını söyleyebiliriz.Ancak kişisel arabaların konumu daha farklıdır.Arabalar başlı başına kalkınma gücü olarak devlet tarafından teşvik gören bir araç olmasından mevcut ekonomik düzen içinde oldukça önemli bir yeri vardır.

Kötü adamlara baktığımızda bir avuç punk'tan ibaret olan belalı tiplerin modern dünyanın en tehlikeli örgütü olan Nazilerle bağdaştırılması şaşılacak bir durum değil. Bir diğer dikkat çekici unsur ise filmde işlenen tüm suçlara rağmen herhangi bir güvenlik kuvvetinin filmde yer almamasıdır. Bu da bizi başlı başına düzensiz bir dünya içine sürükler. Adaletin aksadığı yerlerde, kişiler kendi adalet kurallarını koyarlar söylemiyle örtüşen bu durum filmin sonunda ki çarpıcı finalle örtüşmektedir.

Bu aşırı şiddet sahnelerini izlerken bol erotizm ve eğlence sahneleri de bir yandan olayları normal hayat akışı seviyesine çekiyor.Tüm bu çizilen tablo da yabancılaşma sorunu yaşayan toplumlar için garipsenecek bir durum değil.

Son tahlilde Exploitation filmlerini sevenlerin kaçırmaması gereken bir yapım olan Mad Foxes, erotizm,şiddet ve sıra-dışılık üçgeninde fantastik dakikalar yaşayacağınız bir film.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

La coda dello scorpione aka The Case of The Scorpion's Tail (1971)

noreply@blogger.com (lord magius) — Wed, 2 Sep 2015 20:01:00 +0300

''Seni görmek için ölüyorum''-Lisa Baumer-

Sarı filmler,Giallo Filmleri ya da katil kim filmleri ? ne diye adlandırıyorsanız adlandırın bir döneme damgasını vurmuş olan bu filmler,hem anlatı olarak hem de getirdiği anlayış olarak günümüzde hala heyecan yaratmaktadır.

Bu tarzın yarattığı önemli kırılma ise Amerikan sineması ve Angolo-Saxon sınıflandırma sistemlerine göre bir tanıma uymayarak başlı başına bir tarz olması olmuştur. Tabi ki bu duruma rağmen biçimsel ve tematik olarak net bir biçime sahiptir.

1971 yapımı The Case of the Scorpion's Tail, Giallo türününe giriş için ideal yapımlardan biri. Sergio Martino'nun yönetmenliğini yaptığı filmde George Hilton,Anita Strindberg,Luigi Pistilli gibi türün önemli oyuncuları yer almakta. Filmin senaryosunu ise Eduardo Manzanos Brochero üstlenmiş. Sergio Martino ve Eduardo Manzanos Brochero bir çok filmde birlikte çalışmışlar.Tabi senaryosu ve çekim dehası dışında filmi zirveye çıkartan bir diğer önemli nokta ise Bruno Nicolai'nın üstlenmiş olduğu müzikler. Nicolai'nin filmler için yaptığı besteler korku sineması ve müzik kullanımı arasındaki bağı bir üst noktaya taşıdığı inkar edilemez.

''Bir komedi veya trajediye gerçekten çok uygun... Öyle değil mi?''-Lara Flokaris-

Her Giallo kuşkusuz bir puzzle kutusuna benzer. Filmde olaylar bulutu önümüzde bir yığıntı halindedir ve yönetmen tek tek parçaları birleştirirken, izleyiciyi de içine alarak sonunda ortaya çıkacak tabloyu tahmin etmeye zorlar. The Case of the Scorpion's Tial'de tam da böyle bir filmdir. Talihsiz bir uçak kazası, 1 milyon dolarlık bir miras, yabancı bir ülke,ihtiraslı kadınlar,ihtiraslı erkekler,çarpık ilişkiler zinciri ve cinayetler.

Bir çok Giallo filminde mirasın ya da ortada dönen paranın uğruna cinayetler işlendiğini görebiliriz.

Ancak Sergio Martino'nun The Case of The Scorpion's Tail filminde para, ekonomik sınıf çatışmalarını temsil eder. Sorunsuz bir hayat sürmek uğruna ahlaki ve manevi düzenleri çökmüş bir grup insanın hikayesidir.

''Bir canavara göre etkileyici bir gülümseyiş!''-Cleo Dupont-

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Gun Woman (2014)

noreply@blogger.com (lord magius) — Fri, 10 Apr 2015 18:02:00 +0300

Uzak doğu sineması 1970'ler de inanılmaz İntikam kadını filmleri üretmişti. Gun Woman (2014)'de o dönem ki furyadan kopup günümüze gelmiş bir film. Baştan söylemek gerekirse bu film tamamıyla Exploitation tarzı filmleri sevenlerin hoşuna gidecek bir yapım.

Filmin yönetmenliğini Japon Kurando Mitsutake yapıyor. Genç yönetmenin ikinci filmi olan Gun Woman (2014) Texas Frightmare Weekend, Fantasia International Film Festival, Sitges International Fantastic Film Festival ve A Night of Horror and Fantastic Planet Film Festival gibi dünya çapında önemli festivallerde gösterime girmiş aynı zamanda Japonya’da Yubari International Fantastic Film Festival 2014 ‘de özel jüri ödülüne layık görülmüş. Baş rolde ise Asami yer alıyor. 2000 sonrası ultra-gore Japon filmlerinin değişmez aktrislerinden biri olan Asami film boyunca sergilediği oyunculuk performansıyla Exploitation filmlerinin unutulmaz isimlerinden Reiko Ike’nin yolunda bir görüntü çiziyor. Film’in senaryosu da Kurando Mitsutake’nin kaleminden çıkmış. Yol hikâyesi gibi başlayan film,ilerleyiş olarak fazlasıyla Reservoir Dogs (1992)'ı andırıyor, bütünlüğü ise Luc Besson’nun unutulmaz filmlerinden Nikita (1990) ile tamamlamış. Bu iki sıra dışı yapıtın temellendirdiği filmden de şiddet sahnelerinin tavan yaptığı bir Pink Violence resitali ortaya çıkmış.

Filmdeki kötü karakter gayet sapkınca hazırlanmış. Japon sinemasında kötü adamların sınırsız kötü olmasına alışkınız ancak bu karakter sadece cinsel istismar üzerinden yürüyor. Bunun dışında tabi ki uyuşturucu bağımlığı ,yamyamlık ve ölü sevicilik gibi diğer saplantıları da kötülük dozunu artırmasına yardımcı olmuş.

Filmin sürükleyici öyküsünün kadın üzerinden anlatılması da seyir zevkini arttıran bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Vücudunun güzelliğinden öte adım adım bir kadının nasıl bir ölüm makinasına dönüştüğünü izliyoruz. Her anlamda garip intikam hikâyesi anlatısı izlediğimiz Gun Woman da Asami üzerinden yapılan anlatalım hiç kuşkusuz Simone de Beauvoir’ un ikinci cins adlı eserinde sorguladığı kadın nedir? Sorusuyla örtüşmekte. Kadın tüm film boyunca karşımıza ya tüketilebilir bir nesne ya da bir araç olarak çıkıyor. Toplumsal evrimini tamamlaya bilmek için nesneden araca doğru evrim geçiren Muyami / Gun Woman olarak görevini tamamladıktan sonra eğitimini tamamlamış bir halde erkekler dünyasında söz sahibi bir hale geliyor.

Gun Woman 2014 aynı genç bir kadının ilginç olması gibi çekici bir film daha doğrusu İlginçliği ile karşısındakinin hoşuna gitmeye çalışan genç kadının, aslında ancak kendinin hoşuna gitmesiyle de eş değer diyebilirim.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Chikan waisetsu nozoki (1992) aka Under the Carp Banner

noreply@blogger.com (lord magius) — Wed, 18 Mar 2015 20:55:00 +0200

Uzak doğu kültürü, özellikle Japon kültürü hem anlatı olarak, hem de gelenek olarak biz batılıların tuhaf ya da garip olarak adlandırdığımız gelenek anlayışlarına sahipler. Sinema filmlerinde de bunların izleri görülür. Yaptıkları canavar filmleri, dövüş filmleri ve geleneksel korku öyküleri dışında istismar ve erotik filmlerle , batılı insan için akıl almaz işler ortaya koymuşlardır.

Japon pembe filmleri olarak adlandırılan bu seks temalı şiddet şölenleri, cinselliğin her türlüsünü görkemli bir şekilde sunmaktadır.

Bu tarzla alakalı detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Chikan Waisetsu Nozoki ya da Under The Crap Banner türün ilgi çekici filmlerinden biri. 90'ların başında türün sıradan yönetmenlerinden olan Kazuhiro Sano'nun kariyerinin yükselişe geçtiği film.

Bu filmle En iyi Pembe Film ödülünü almıştır.Baş rolde ise türün önemli aktrislerinden Kanako Kishi yer almakta. Filmi ilgi çekici yapan şiddet düzeyi ya da akıl almaz cinsel şöleni değil. 55 dakikalık bir süreye sahip olan film eleştirel senaryosuyla öne çıkmakta.Çekildiği tarihte geçen film çağ ötesinde olan gelişmişlik seviyesine ulaşmış bir Japon şehrindeki iki punk gencin aralarındaki diyalog ile başlar. Anlatı olarak değindiği konu sinema için yabancı değildir. Ancak buradaki anlatı modernizm içinde sıkışıp kalan taşralıyla şehirli arasındaki ilişkiden ötedir.Ahlak anlayışı zinciri üzerinden ilerleyen filmde aslına bakılırsa globalleşen bir toplumun, dışarıdan aldığı ya da evrenselleşmesinin getirileriyle gelenekselciliği arasındaki çatışmayı tarif etmektedir.

Sazan Sancağı Altında

Japon kültüründe sazan balığı önemli bir yer tutmaktadır. Bu balıklar yaşadıkları ortamın genişliğine bağlı olarak büyüme gösterirler. Koi olarak adlandırılan bu balık başarının ve azmin simgesi olarak adlandırlır. Bakıldığında Japon toplumun yakın tarihini de bu balığın hikayesine benzer.Filmdeki anlatıya geri dönecek olduğumuzda taşraya eğlenmek için giden punk çiftin ablalarının küçük otelinde misafir olurlar. Ablasının eşi ve ailesi bir japon efsanesi olan Kappa'a göre yaşamaktadırlar. Kappa aynı zamanda Japon yazar Ryunosuke Akutagawa'nın önemli eseridir. Film içinde bunda da söz edilir.Filmin senaryosu Akutagawa'nın kitabında bahsedilen öğretilere göre şekillendirilmiştir.

Yapıtta toplumsal değerlerin göreceli oluşu, savaşın anlamsızlığı, kapitalizmin acımasızlığı, ekonomik sömürü, işçi kıyımları, kadın-erkek ilişkilerinin çarpıklığı, sanatçıların kibri, aydınların yalnızlığı, sansürlerin saçmalığı, ailevi ilişkilerdeki duygusal sömürü dile getirilmekte; din, edebiyat, parapsikoloji, basın-yayın gibi pek çok konu birbiri ardınca ilginç olaylar silsilesi içinde ele alınmaktadır.

Ahlaksızlık,Tecavüz Ve Röntgen

Film kısa süresi içinde 3 farklı kadın erkek ilişkisini gözler önüne seriyor. Tüketilebilir bir nesne düzeyindeki seks anlayışı gözler önüne serildikten sonra geleneksel yaklaşımlar üzerinden anlatılan ayinsel bir seks sahnesi izleyicide değişik hislere yol açabilecek düzeyde. Ancak bunların ikisini bir yana koyacak olursak. Filmin biz bölümün kan donduran kariyerli çiftin evsizi de aralarına alarak yaptıkları daha da akıllarda soru işareti yaratır durumda. Şehirlilerin taşra insanlarına yaydıkları hastalıklı alışkanlıkları tabi ki bir yerden sonra önlenilemez bir hal alıyor. Tüm sapkınlığı tadan taşralılar nihai bir yok oluşa doğru sürükleniyor. Kapanış sekansında karışımıza çıkan dev soru işareti finali tam anlamıyla özetliyor.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Kabusların Gerçeğe Dönüştüğü Film: Nightmare City (1980)

noreply@blogger.com (lord magius) — Fri, 13 Mar 2015 20:20:00 +0200

Yaşayan ölüler ya da Zombiler ne olarak adlandırsanız adlandırın biz insanlığın unutulmuş bir parçasıdır. George Romero 1968 yılında çektiği Night of The Living Dead filmiyle zombie kavramını yeniden yorumlamıştır. Bu yeniden yorumlaması daha sonraki yıllarda gelecek olan Voodoo temalı zombi filmlerinin dahi açısını değiştirecektir. Romero’nun yeniden şekillendirdiği zombilerin başlangıç noktası olan Night of the Living Dead (1968) ile Day of the Dead (1985) ‘e kadar baktığımızda göreceğimiz tablo sanayi devriminden bulunduğumuz noktaya insanlığın yakın tarihidir. Bu tabloyu bir periyodik cetvel üzerine dökecek olursak eğer bu şablonu oluşturan 3 kemik filmin arasına geriye kalan tüm zombi filmlerini yerleştirebiliriz. Zombi filmlerinin temalarını bir araya topladığımızda tek bir ortak noktada buluşmaları da kaçınılmazdır: Dünyanın sonu.

Medeniyetin ilk günlerinden beri insanlık yok oluşu, kıyameti ve Dünyanın sonunu beklemektedir. Bu anlatıyı ve kurguyu zombi filmleri en vurucu şekilde vermesine rağmen, karşımıza çıkan her toplumun kendi çürümüşlüğüyle yüz yüze kalması ve kendi kendinin sonunu getirmesi üzerinden bir anlatı iletmektedir. Kapitalist eleştiri doğrultusunda yerinde bir eleştiri olsa da, toplumlar arası savaşlar dünya tarihinin kaçınılmazıdır.

Tüm bu anlatılanların ışığında Nightmare City’i sanırım bu vahşi sinema anlatısı içindeki özel filmlerden biri.

Kâbus Şehri, Yürüyen Ölülerin Şehri ya da Atomik Zombilerin İstilası

Umberto Lenzi 1980 yılında çektiği Nightmare City günümüzden bakıldığında diğer zombi filmlerinden ince bir çizgiyle ayrılan bir film. İşleniş olarak Dawn of the Dead (1978) andırsa da. Döneminin ilerisinde bir film olduğunu söylemek gerekir. Soğuk savaşın son dönemine kadar izlediğimiz korku/bilim-kurgu tarzındaki birçok filmle ötüşmeler gösteren Nigtmare City başlangıcındaki hava alanı sahnesiyle bu benzeşmeyi bizlere sunar. Bir diğer önemli nokta ise Nükleer çalışmalardır. Filmin tamamında buna değinilmektedir. Geriye dönüp baktığımızda Invasion of the Body Snatchers gibi 1950’lerin işgal anlatımı, soğuk savaş ideolojisini ve görünmez düşman kavramlarını Nightmare City (1980) ‘de fazlasıyla gözlemleriz. Bu anlamda nerden geldiği ve nereye ait olduğu belli olmayan bir uçaktan inen saldırgan zombiler başka bir toplumun topraklarını istilaya neden olurlar. 1980’lerin ortalarında sinemanın birçok türünde göreceğimiz anti-militarist ve otorite karşıtı yaklaşımlar Nightmare City’de ilk tohumlarını vermiştir. Bu nereden geldiği belli olmayan ve taze kanla beslenerek dehşet saçan zombiler önce bir televizyon kanalına ardından şehir trafosuna ve son olarak da hastaneye saldırırlar ve zaman içinde iletişim ağı kopar. Böyle bir durum toplum içi dinamiklerin canavarlaşmasından daha ürkütücüdür. Yabancılık kavramı Avrupa sinemasında sıklıkla işlenen temalardan biridir. Özellikle İtalyan giallo türündeki yapımlarda farklı anlatımları karşımıza çıkar. Ancak Nightmare City’deki anlatı direk olarak düşmana eş değerdir.

Umberto Lenzi’nin bu dönemin ötesindeki filmi kısaca Kâbusları gerçeğe dönüştürmektedir…

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

Silent Night,Deadly Night (1984)

noreply@blogger.com (lord magius) — Fri, 12 Dec 2014 09:09:00 +0200

Slasher furyası 80'ler de korku anlatı diline ve estetiğine tartışmasız önemli katkılarda bulunmuştur. Her ne kadar tür temelde kesimhaneyi andırsa da cinayetleri işleyen katillerin bir izleyicileri derin bir psikanalitik okuma denize attığı kuşkusuzdur.

Bu yazı 08.12.2014 tarihinde Radiorgasm.net adresinde yaptığım Deli Lordun Günlükleri adlı programdaki konun detaylandırılmış halidir. İsteyenler listeyi yayın akışıyla birlikte takip edebilirler.

''Radyo yayını dinlemek için buraya tıklayınız''

Özne,nesne ve mekan üçgeni bir çok slasher filminde baş şablonlardan biridir.Günümüzde slasher filmlerinde daha çok mekan kavramı üzerinden ilerlenmektedir.

Silent Night,Deadly Night'ta dönem slasher furyasının tavan yaptığı yıllara ait olan çarpıcı bir film.Hatta Wes Craven'in modern miti olan A Nightmare on Elm Street serisinin ilk filmiyle aynı gün Amerika'da gösterime girmiş.

Charles E. Sellier Jr.'ın yönetmenliğini yaptığı filmde oyuncu kadrosundan dikkat çeken isimler ise Linnea Quigley,Charles Dierkop ve Britt Leach.

Senaryo açısından Silent Night,Deadly Night bizlere o döneme kadar pek rastlanmayan bir durumla karşılaştırır. Tüm film boyunca filmi katilin ruh haliyle izleriz. Tüm film boyunca yaşanan bir kırılma ve daha sonrasında olanları an ve an izleyiciye sunmaktadır. Bu durum filmin gerilimini de artırmıştır.

24 Aralık 1971 yılından başlayan film,baş kahramanımız Billy Chapman'ın ailesiyle birlikte akıl hastanesinde bulunan dedesini ziyarete gitmesiyle başlar. Tüm kırılma anıda burada gerçekleşir. Hiç konuşmayan dede doktorlar ve yetişkin aile fertleri odadan çıktıktan sonra Billy'e dönüp noel baba hakkında ne bildiğini sorar ve ardında gerçekleri açıklar. Hastaneden çıktıktan sonra yaşadıkları olaysa tüm Billy'nin kaçınılmaz olanla yüzleşmesidir.

Mit olarak Noel baba çocukları ailelerinin istedikleri gibi davranmaya iten bir yapıdadır. Ancak bu özel mülkiyetlere izinsizce sızan ve hediyeler dağıtan karakterin ödülü hak etmeyene ne yaptığını bilmemekteyiz.Günümüzde Noel baba ve Palyaço figürleri eğlencenin dürtüsel olanla kaynaştığı mekanlarda soyut varlığını hissettirmektedir. Burada cinayet işleyen Noel baba figürü Jung'un trickster arketipi adını verdiği kolektif bilinç dışı imgeyle önemli paralellikler bulundurmaktadır. Yaşlı bilge adam imajı bir anda cezalandırıcı bir kötülük timsaline dönüşmektedir.

Geleneksel bir figür olan Noel Baba'nın modern şehir yaşamının içinde lanet bulaşmış olumsuz bir motif olarak karşımıza çıkmasıysa modernle geleneksel arası çatışmayı vurgulamaktadır. Freudian olarak anal çağrışımlara denk düşen Noel Baba, özel mülkiyet ihlalci tutumu ve teolojik terbiye edici rolüyle bir bağlamda kamu ve özel alan haklarını tehdit eden bir motif olarak da yorumlanabilmektedir.

Billy Noel babaya takıntılı bir çocuktur. Ona olan inanç takıntısı ve daha sonrasında yüzleştiği ailesini katleden noel baba imajı onu derin bir travmaya sürükler.Daha sonrasında küçük kardeşiyle birlikte yetimhanede yaşamaya başlayan Billy buradaki tavırlarıyla da yaşamış olduğu travmanın belirtilerini gösterir.

Filmin bir diğer dehşete kapılmamıza neden olan sahnesiyse Billy'nin , sevişen iki genci dikizlerken yaşadığı flash backlerle bilmecenin çözümünü sağlar. Beden parçalarından bütüne gidiş ve zihindeki kodlar dışında. Burada Noel baba figürünü oedipal dönemin hadım eden baba figürüne daha yakın bir yerde olduğunu gözlemleriz. Akıllarda bir soru işareti yaratsa da daha sonrasında gelen sahnelerle bütünlük sağlanmaktadır.Burada ki tanıklık eylemi ise travmanın kendisinde güç alınan bir enerji yardımıyla özdeşleşme oluşturduğunu sergiler.

Billy olgunlaşır , endişe ve travmalarına ket vurarak hayata adapte olmaya çalışır. 18 yaşında bir oyuncakçı da işe başlar. Böylece bir dönem kahramanı olan Noel Baba karakteriyle bütünleşeme tamamlanır. Daha sonrasında ise Trickster aketip dışa vurumu gerçekleşir. Beyaz huzurlu bir geceyi , kırmızıya boyayarak kendi gerçekliğini bütünleştirmiş olur.

Filmin sonu ne kadar ilahi adaletin yerine bulduğuna dair bir göndermeyle bitse de son kare bizlere sonsuz kötülük döngüsünün bitmeyeceğini tarif etmektedir.

Silen Night,Deadly Night (1984), hem anlatı dili olarak , hemde ele aldığı figürün işlenişi olarak slasher furyasının farklı örneklerinden biridir.Filmin devam serisi ve re-make yapımları olsa da ilk versiyonu kadar sükse yaratmamıştır.

Lord magius/Haribo extreme culture aittir.

extremeharibo

Alacakaranlık, 8.sayısı ile rafları kana bulamaya devam ediyor.

Alacakaranlık 6. Sayısı ile Okurlarının Karşısında

Korku Severlerin Gözdesi Alacakaranlık’ın 5. Sayısı Çıktı

Korku Sineması Dergisi Alacakaranlık’ın 2. Sayısı Çıktı!

Alacakaranlık Dergi Geliyor!

Çarpık Modernleşmenin Ehlileştirilmesi, Kinbaku ve Çatalı Terkediş: Dan Oniroku: Nawa-geshô aka. Rope Cosmetology (1978)

Cinsel Hayatın Özgürlüğüne Kavuşması: Pussy Talk (1975)

Heavy Metal’in Korku Sinemasıyla Buluşması: Deathgasm (2015)

Oily Maniac (1976)

Sömürgenin Yeniden Keşfi: İngilizlerin Hong-Kong Sineması Üzerindeki Etkisi

Adaletin Vücut Bulmuş Hali: Yağlı Manyak

Death Laid an Egg (1968)

Endüstriyelleşen Gıda Sektörüne SARI bir Bakış Açısı

Yumurtadan Çıkan Yeni Dalga etkisinde Bunuelvari bir Burjuvazi Eleştirisi

Blind Dead Serisi ya da Kendi Gerçekliğinden Soyutlanmış Bir Toplumun Hesaplaşması

Franco Dönemi ve Kör Ölüler

Gerçeküstücü Atlılar ve Çürümeye Terkedilmiş Toplum

Son: Putlaşan İktidarın Düşüşü

DAS CABINET DES DR. CALIGARI (1920) - SAVAŞTAN GERİYE KALANLAR

Bireysel sınırlar üzerine bir deneme American Psycho

Gözünü Açık Tut

Bireyin Sınırları

Video Kasetlerimi Bırakmaya Gidiyorum

NOSFERATU, BİR KORKU SENFONİSİ ( 1922 ) – VAMPİR ve GÖLGESİ

Blood Beat (1983)

Bug (1975)

Tanrının gazabı, istilacılar ve kişisel cehennem

NIGHT OF THE LIVING DEAD: ZOMBİLEŞEN İNSANLAR, KİTLESELLEŞEN ZOMBİLER

X: The Man with the X-Ray Eyes (1963)

''Körlerin ülkesinde,tek gözü gören kral olur.'' (H.G.Wells)

Algılama,Görme ve Bilme

Karanlık Arzusu

El Charro de las Calaveras (1965)

Los violadores aka Mad Foxes (1981)

La coda dello scorpione aka The Case of The Scorpion's Tail (1971)

Gun Woman (2014)

Chikan waisetsu nozoki (1992) aka Under the Carp Banner

Sazan Sancağı Altında

Ahlaksızlık,Tecavüz Ve Röntgen

Kabusların Gerçeğe Dönüştüğü Film: Nightmare City (1980)

Kâbus Şehri, Yürüyen Ölülerin Şehri ya da Atomik Zombilerin İstilası

Silent Night,Deadly Night (1984)

''Körlerin ülkesinde,tek gözü gören kral olur.''
(H.G.Wells)