Family Hotrose

TRANEN

2013-05-20T11:50:00.002+02:00

TRANEN

Vanmorgen was de zoveelste dag

dat ik wakker werd

van pijn.

Lag te wachten

op de wekker

Ik durf er niet eerder uit te gaan,

want kom ik er eerder uit,

dan trek ik het weer niet,

tot de volgende gift.

Ik wil me er niet door laten leiden,

want dan hou ik mijn structuur niet.

Hou ik mijn structuur niet,

dan verlies ik mijn afleiding,

mijn humeur,

mijn beweging,

mijn loon,

mijn collega's,

mijn relatie,

nog

veel meer

over

JANKEN.

Ik wil er niet ZUUR van worden, dat tekent mijn gezicht, maar ik wordt er bijna wanhopig van.

Ik heb me vorige week eenmaal geforceerd.

Ik moest eenmaal een stukje rennen,

en daar deed ik goed aan,

in ieder geval

voor mijn gevoel.

De persoon waar ik het voor deed was blij en dankbaar dat ik haar redde,

maar eigenlijk kan ik zoiets niet meer.

Ik herstel niet.

Forceren

geeft definitieve terugslag

KLOTE

30 april 2013 Koninginnedag // Kroningsdag

2013-04-30T12:36:00.000+02:00

Vroeger, en dan bedoel ik vanaf 1966, het jaar dat we in

Defilé Soestdijk 1971

Hilversum kwamen wonen, waren mijn ouders en ik gewoon om op 30 april de verjaardag van Koningin Juliana, vroeg met de fiets naar Soest te fietsen, en dan zo vroeg mogelijk met krukjes, en ik geloof ook met een klein trappetje een goede plek aan de dranghekken te zoeken zodat we een mooi plekje kregen om het Defilé met al zijn pracht en praal en festiviteiten goed te kunnen zien. Dat was hartstikke leuk. Jaren later werd de verkennersclub waar ik lid van was uitverkozen om de bloemen en cadeautjes aan te pakken voor de Koningin, en die werden achter Paleis Soestdijk niet achter de Rododendrons gegooid maar in klaarstaande busjes en vrachtwagens verdeeld om daarna naar tehuizen, weeshuizen en dergelijke gebracht te worden. Ook de enorme hoeveelheden etenswaren, koek, zelfgebakken zaken en vooral ook bloemen werden op die manier verdeeld. Ik

Defilé Soestdijk 1971

vond het in mijn uniformpje een grote eer om daar aan mee te mogen werken. Het was ook spannend. Dicht bij de Koningin, de Prins, Dick Passchier, de Camera's, de muziek en dergelijke te kunnen zijn en ik weet nog wel dat ik me heel belangrijk voelde.

Wij gingen vanuit Hilversum ook heel vaak wandelen naar Lage Vuursche waar Prinses Beatrix Claus en hun kinderen inclusief de vandaag tot koning gekroonde Willem Alexander woonden. Dat kleine kasteel Drakestein is nu ook de plek waar de huidige prinses Beatrix haar oude dag wil gaan doorbrengen. In de weekeinden gingen we vaak de Marechaussees een beetje pesten die daar de wacht hielden. Die mochten niks zeggen en ook niet bewegen, en wij probeerden hen pepermuntjes aan te bieden of te verleiden tot een praatje. Soms lukte dat toch. Ook kreeg je soms met moeite een blik op de bewoners te zien. Vaak gingen we ook een Pannenkoek eten in Lage Vuursche.

Danny Kaye met Koningin Juliana en Prins Bernard 1966

Tussen Hilversum en Soest lag ook een prachtige golfbaan en ik kan me herinneren dat ik daar ooit Danny Kaye en sommige leden van het Koninklijk huis daar tegenkwam die daar aan het golven waren.

Vandaag met de abdicatie van de Koningin en de inhuldiging van Koning Willem Alexander kwamen de gedachten daaraan wel weer een beetje terug. Ik heb helemaal niet zoveel met het Koningshuis maar werd toch wel erg getroffen door het gebeuren van vandaag. De beelden zijn spectaculair en Nederland is weer eens even op een positieve manier een middelpunt van de belangstelling op deze aardkloot.

De gebeurtenissen van vandaag zijn ook werkelijk niet te vergelijken met 1980,

23-2-1981 ontruiming Piersonstraat Nijmegen

toen ook ik betrokken was bij de protesten tegen de krankzinnige bezuinigingen van Lubbers, en ook vlak daarna bij de protesten tegen de sloop van 14 net gerenoveerde woningen in Nijmegen die plaats moesten maken voor een parkeergarage. Die (Pierson)rellen waarbij het echt oorlog was met de politie en de Marechaussee en waarbij ook doden vielen hadden een verschrikkelijke sfeer en maakten de vorige troonsafstand tot een totaal ander soort gebeurtenis. Die Oranje rook maakten de sfeer wel tot een totaal ander gebeuren.

afscheidsdiner Beatrix Rijksmuseum

Hoe ziet mijn werkdag er zo ongeveer uit?

2013-04-27T11:48:00.001+02:00

Iedere werkdag is voor mij van 14.30 tot 23.00u. We beginnen met een overdracht, waarbij hoort dat we de medicatie afteken lijsten controleren op lege vakjes. Een leeg vakje betekent een waarschuwing. Twee of meer waarschuwingen kunnen tot ontslag leiden. Verder bespreken we iedereen. Wij hebben vrijwel altijd 20 patiënten. Soms ook nog een overbed op de roeskamer. Die 20 patiënten zijn verdeeld over twee huiskamers van 10 patiënten. Iedere patiënt heeft een eigen kamer met douche. De patiënten zijn door de weeks verplicht bij de maaltijden te zijn. Daarnaast zijn de therapiebijeenkomsten verplicht. De eerste week dat mensen bij ons zijn moeten ze over het algemeen binnen blijven. Uitzonderingen zijn mogelijk, maar moeten altijd besproken worden met de leiding. Ook krijgen de mensen bij binnenkomst of Librium of Oxazepam als vervanging voor de producten waar ze verslaafd aan zijn. Meestal is dat drank, maar ook cannabis of hash verslaving behandelen we evenals medicatieverslaving. Heroïne en Cokeverslaving doen we niet omdat dit een heel andere patiëntengroep behelst.
Verplichte opnames doen we niet want dan zijn mensen ook niet gemotiveerd. Aangezien wij maximaal met zijn tweeën zijn kunnen wij niets met ongemotiveerde mensen. In het weekend staan we net als in de nacht alleen en dan is het helemaal een stevige klus die je volkomen opslokt. Mensen mogen bij ons wel op verlof via een opbouwschema, maar mogen geen nachten thuis zijn. In het weekend krijgen we vaak ook tussen de twee en de vijf mensen extra bij het eten. Weekenden zijn voor eenzame mensen vaak erg moeilijk en om de kans op terugval te verkleinen zijn ze dan voor een aantal uren bij ons welkom, zowel voor een bak koffie/thee, voor een maaltijd en voor een babbel. Daarnaast komen er op een gemiddelde avond de nodige telefoontjes binnen van meestal ex patiënten die het moeilijk hebben en die we trachten positief te beïnvloeden en voor terugval te behoeden.
Voor de rest is geen enkele dienst hetzelfde. Wij pogen de structuur te handhaven zonder politieagent te zijn. Verder sturen we mensen aan om iets van een vervanging te vinden voor hun normale vaak ingesleten gewoontes. Vaak zijn de inmiddels nuchtere opgenomen hartstikke toffe mensen, en vaak ondersteunen ze ook elkaar. In het rookhok komen veel ervaringen, verliezen, pijn en dergelijke ter sprake, maar ook de manier waarop ieder daar individueel mee omgaat of omgegaan is. We wijzen mensen zo nodig op het feit dat ze geen overlast naar elkaar moeten verzorgen. Niemand is er uiteindelijk voor zijn lol en de meesten zijn al helemaal niet gewent aan het feit dat ze hier met zijn twintigen zijn. Soms maken mensen het elkaar ontzettend lastig en dan moet ik of mijn collega zorgen dat alles weer op zijn pootjes terecht komt.
Vaak zijn er nieuw opgenomenen en die zijn vaak erg insult gevoelig. Ik loop dan ook vrijwel standaard met een zakje stesolid(vloeibare diazepam/valium) op zak voor het geval iemand een insult krijgt.
Als zo'n insult voorkomt dan is dat vaak een enorme schrik voor de anderen. Degene die 'm krijgt weet er meestal niet veel van maar de omstanders des te meer. De rest van zo'n dienst en vaak ook nog de daaropvolgende is dat regelmatig het gesprek van de dag. Zeker als er ook nog familie of bezoek bij aanwezig zijn.
Verder zorgen we zelf voor de therapie bijeenkomsten als thema, of sociale vaardigheden, corvee, dagnabesprekingen, spelletjesavond, dat er een fatsoenlijke maaltijd op tafel komt en dat iedereen genoeg krijgt en dat de sfeer zo goed mogelijk blijft. We hebben veel individuele gesprekken, want na jaren van gevoelens wegstoppen m.b.v. drank, drugs of medicatie komen prompt bij ons ineens al die gevoelens en pijn naar voren. Als je lang geblowd hebt bijvoorbeeld ga je na verloop van tijd weer dromen. Je moet uiteindelijk normaliter 's nachts je gevoelens verwerken. Vaak geef ik daarvoor een kladblok mee naar boven zodat als ze wakker worden of angstig zijn hun gevoelens even van zich af kunnen schrijven. Dan is dat vaak gelijk een mooie ingang voor een volgend gesprek. Verder is iedereen die bij ons werkt ook persoonlijk begeleider van een stuk of vier patiënten en daarvoor maak je een behandelplan, verpleegplan, evaluaties, behandelplanverslagen, je doet de nodige controles, Pols, Tensie, Temperatuur, eventueel vocht en innamelijst, soms hou je bloedsuikerspiegels bij door 5x daags een prikje in de vinger e.d.
Vaak maken we ook nog een wandeling 's avonds met patiënten die daar zin in hebben. Dat zijn vaak net fijne momenten om mensen op een wat meer ontspannen manier te kunnen spreken. Helaas gaan die wandelingen steeds minder vaak door omdat we vaak moeten bijspringen op de gesloten afdeling waar de bezetting ook is teruggebracht tot vrijwel onverantwoordelijk lage bezetting. Aan het einde van de dienst moeten we vanzelfsprekend over iedere aanwezige digitaal rapporteren. Medicatie verstrekken en niet te vergeten aftekenen en overdragen. Pauzeren zit er niet bij dus werken we automatisch een half uur onbetaald.

Ik heb het zojuist even teruggelezen en denk redelijk op papier te hebben gezet wat een dienst bij ons op de afdeling zo'n beetje inhoud.

Tijd voor de zomer, niet voor zomertijd!!

2013-03-29T17:05:00.001+01:00

Ik hoorde vandaag terwijl ik enkele witte vlokken zag vallen en net mijn winterjas uittrok na naar mijn werk gelopen te zijn samen met Rose en Jesse dat dit weekend de zomertijd ingaat. Ik vind dat zo'n raar idee. Het is er mijns inziens nog helemaal de tijd niet voor.

Toch de dagen worden wel langer en de zon, als ie er is dan voel je 'h ook gelijk, dus volgens de tijd klopt het ook wel en het valt mooi samen met het begin van onze minivakantie.
Oh, wat heb ik er een zin in.

Nog een hele dag............................Vakantie

2013-03-28T20:44:00.001+01:00

Droom droom. Oh wat kijk ik uit naar mijn komende minivakantie. Vandaag had ik wat je noemt een echte klote chemo dag. Het viel totaal verkeerd en ik heb er de gehele dag al last van, en uitgerekent vandaag is de derde en laatste donderdag dat de dienstlijstmaker me door een misverstand heeft ingeroosterd op mijn werk. Nou kan afleiding geen kwaad en de dag gaat met misselijkheid sneller voorbij als ik werk dan dat ik niets doe, maar ik was ook duizelig vanmorgen en bepaald onvast op mijn benen. Al het is nu Goede Tijden Slechte Tijden tijd en de misselijkheid is er nog wel maar het slechte evenwicht is weg.
Ook het vooruitzicht om nog maar een dag te werken is erg prettig. Daarna ben ik er negen vrij en dat is heerlijk. En ik moet in gedachten terug naar eind vorig jaar om te bedenken hoe dat was.
De spanning hier op het werk al sinds de 24ste december maakt het er hier ook niet echt gezelliger door. Ook het feit dat ik een baas heb die niet achter me staat maar zich nu al dik drie maanden tegen me verzet brengt ook wel spanningen met zich mee. Er gaat ook energie in zitten die ik eigenlijk niet voorradig heb, en waardoor ik naar mijn gevoel ook moe blijf. Verder is de verkpoudheid van november verleden jaar ook nog steeds niet helemaal weg, en met de nagevolgen van de longontsteking uit februari samen ben ik dus bepaald nog niet in superconditie.
De vakantie zal me dus vast even goed doen.

Rose heeft er ook al ongelooflijke zin in, en we gaan natuurlijk ook haar verjaardag vieren. Leuk want ik heb een buitengewoon leuk cadeau voor haar gekocht. Daarover later meer.
Vanavond kregen mijn collega en ik nog een extra karweitje. We moesten voor vanavond laat een nachtdienst versieren. Ik had vlak voor het avondeten Selena aan de telefoon, de vrouw van een van mijn collega's en die vertelde me dat haar man vanavond niet kon komen omdat hij zo ziek was en koorts had. Nu was ik afgelopen maandagavond al verbaasd dat hij was komen werken want ook toen al zat zijn hoofd verstopt en weas hij zo verkouden dat hij nauwelijks nog kon praten. Gelukkig hebben we de collega die morgen zou komen zover dat ze nu een avond eerder kan komen en dan mogen ze morgen proberen via het flexbureau nog een collega te vinden die haar dan voor 1 nachtje kan opvolgen.
Nu is het verder vrij ontspannen op de afdeling. Het is een groep die veel met elkaar optrekt en elkaar ondersteund. Schaamte hoeven ze naar elkaar niet binnen te houden en dat maakt het ook tot een veilige omgeving. Ik moet nu wel weer gewoon verder met wat er nog ligt en ga mijn stukje van vanavond beëindigen.

######

Waardevol afscheid

2013-03-23T14:06:00.000+01:00

Arminiuskerk Buitenkant

Vanmorgen vroeg Jesse even kort uitgelaten, en daarna snel ontbeten. Ik wilde om 09.45u bij de Arminiuskerk in Rotterdam Centrum zijn waar een bijeenkomst werd gehouden om afscheid te nemen van Cokky. Cokky een collega, maar ook vriendin die 38 jaar bij Joris oftewel GGZ Delfland gewerkt heeft.
Ik was er om 9.30u al, en zag hoe een witte cadillac Cokky bracht. Er werd een stijlvolle kist uitgehaald en naar boven gedragen door 6 zo te zien vrienden. Ik zag de mw. van Matrice de boel lijden. Matrice is een uitvaartonderneming die tegenwoordig gevestigd is in het oude therapiegebouw van GGZ Delfland gelegen aan het Sterrebos in Schiedam en zichtbaar vanaf mijn werk. Wel heel toepasselijk hoor.
Ik heb haar de laatste tijd te vaak gezien. Cokky is vandaag de laatste van een reeks dit jaar van huisgenoten, patiënten, kennissen en vrienden wiers afscheid ik bijwoon.

Cokky was ziek de laatste jaren maar was een moedige en veelzijdige vrouw en dat kon je aan deze herdenking ook merken. Haar agenda was altijd overvol en ze hield zich bezig met van alles en nog wat. Zingen, verplegen, verzorgen, lezen, leren, bemoedigen, genieten, uitwaaien, filosoferen, presenteren enz, enz.
In de bijeenkomst waarbij de kerk helemaal vol was, werden stukken gezongen door een operagroep waarvan ze deel uitmaakte, maar ook door een vrouwelijke A Capellagroep, er was een saxofoniste, een violiste, een pianist, haar pleegdochter zong een prachtig lied van Bette Middler, er waren sprekers, spreeksters, vrienden, vriendinnen, patiënten, collega's, de vrijwel completen Ondernemingsraad en veel oud leden, de voorzittter v d Raad van Bestuur, en natuurlijk haar eigen filosoof en vriend Henk. Het was een warme bijeenkomst waardoor ik meermaals niet droog hield. Ook werd er een stuk harde muziek gedraaid waarvan ik nu even de naam kwijt ben, maar waarvan Cokky enorm hield en waarbij ze lekker kon ontspannen, iedereen klapte op het ritme van de muziek mee. De koude rillingen liepen over mijn lijf. Verder werden er mantra's te gehore gebracht, ik denk Tibetaanse, waarbij Cokky altijd afwaste, en allerlei andere dingen deed. Ja een erg indrukwekkend afscheid.

Arminiuskerk Binnenkant

Ik ben erg blij dat ik haar 11 jaar geleden heb mogen leren kennen en een tijd intensief met haar ben opgetrokken, meegereist, en heb moge genieten van haar erg aangename vrolijke persoonlijkheid. Ik zal haar niet snel vergeten.

Na afloop kreeg ik een lift van een collega die geparkeerd stond in de Blunderput, de duurste parkeergarage van het land, onder het museumpark en ben bij thuiskomst eerst Jesse nu wat langer gaan uitlaten, en zit nu even bij te komen.

22 maart 2013

2013-03-22T20:35:00.003+01:00

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.

BLOG van family hotrose is weer compleet te vinden

2013-03-17T11:35:00.001+01:00

Beste Lezers,

Zoals jullie in de voorgaande stukjes hebben gezien ben ik een tijd bezig geweest om blogjes over te zetten van het oude Family Hotrose, wat eerst bij Type Pad op Web-log.nl zat en een tijd later via Sanoma op weblog.nl te vinden was. Sanoma heeft besloten er per 13 maart helemaal mee te stoppen en ik kreeg Sanoma eerst maar niet te pakken.
Uiteindelijk heb ik op https://familyhotrose.wordpress.com nu toch de complete 1509 vanaf november 2006 geschreven blogjes weer vindbaar op het WWW.
Daar kunnen jullie dus terecht voor de eerste geschiedenis van de Family Hotrose.

Groeten van Hot en Rose

CONFLICT op WERK

2013-03-17T11:25:00.000+01:00

Sinds 24 december 2012 heb ik een conflict met mijn direct leidinggevende in het ziekenhuis.
In de avond van Kerstavond deed ik even mijn postvak open om te kijken of er al een rezctie was op een vraag die ik aan de dienstlijstmaker had gestelt. Dit bleek niet het geval. Wel zag ik een mailtje van mijn direct leidinggevende over een open vakje op de medicatie lijst die ik over het hoofd zou hebben gezien. Het ging over een open vakje waak i.e.b. zou hebben moeten staan, en het ging over een aambeien zalfje wat iemand in eigen beheer heeft. Ik dacht 't zou kunnen, maar had ernstige twijfel omdat ik daar al sinds dat ik aan de medicatie zit zelf heel secuur op ben en medicatie terstond afteken. Toen ik op 30 december in de medicatie map keek bleek dat de direct leidinggevende een fout had gemaakt. Op die betreffende vrijdagavond was er tussen 18.00 en 22.00u een nieuwe medicatie lijst gekomen en er was dus op twee verschillende lijsten afgetekend.
Ik heb hiertegen geprotesteerd, en kreeg op 4 januari toen mijn direct leidinggevende haar verlof erop had zitten zachtjes te horen dat zij verkeerd had gekeken. Een waarschuwing werd zo voorkomen.
Wat schetst mijn verbazing dat op 27 januari, een zondagavond die ik werkte met een vrouwelijke leerling collega dat ik rond overdrachtstijd 's avonds even naar boven moest om iemand die een ongelukje had gehad moest helpen bij het verschonen van haar bed. Ik kwam op de weg naar boven iemand tegen die al enkele avonden vergeten was zijn medicatie te komen halen op het bestemde tijdstip en heb hem daarop gewezen en hem doorgestuurd naar mijn collega beneden. Zij heeft hem zijn Selektine verstrekt, heeft snel overgedragen aan mijn nacht collega, en toen ik om 23.00u beneden kwam om mijn bijzonderheden over te dragen was de overdracht al voorbij en mijn avond collega al naar huis. Ook de medicatie mappen waren al door de nacht collega gecontroleerd en er waren geen lege vakjes geconstateerd. De volgende morgen om 07.00u is mijn leidinggevende komen controleren en die heeft wel een leeg vakje kunnen vinden. nl. bij de door avond collega verstrekte Selektine. De dag hierop, de 29ste januari kregen zowel de avond collega als ik van direct leidinggevende een waarschuwing voor in ons dossier. Zo'n waarschuwing komt in je personeelsdossier en meerdere waarschuwingen kunnen ontslag tot gevolg hebben.
Ik heb direct een gesprek aangevraagd met leidinggevende en gevraagd waarom een individuele verantwoording plotsklaps een gezamenlijke verantwoording blijkt te zijn terwijl mijn avond collega gewoon heeft toegegeven dat zij het pilletje heeft verstrekt en vergeten is af te tekenen. Ook de nacht collega heeft aangegeven te hebben nagekeken en het lege vakje over het hoofd te hebben gezien.
Ik voel me zeer onterecht aangesproken op iets waar ik geen enkele invloed op had en heb dat ook met verhefte stem tegen mijn leidinggevende gezegd, en gevraagd waar dat in het protocol staat, en heb de waarschuwing in boosheid verscheurd. Hierop verliet mijn leidinggevende het kantoor. De volgende dag hadden we werkoverleg en heb ik nogmaals in bijzijn van mijn collega's gevraagd waar in het protocol dat zou staan. Wederom verliet zij de vergadering. Dit was 6 februari.
Ik heb Personeel & Organisatie gevraagd wat ik nu nog kon doen en zij adviseerden een gesprek met de directrice van onze locatie. Die bleek bereid tot een gesprek en daar had ik een goed gesprek mee, maar er kwam geen reactie op mijn vraag over het protocol. Wel kreeg ik te horen dat mijn leidinggevende me als dreigend had ervaren door mijn grote voorkomen en mijn harde stem. Dat er omgekeerd ook sprake was van grote dreiging voor mijn werk veilig- en zekerheid, en dat deze waarschuwing ook een aanslag is op mijn integriteit kwam niet ter sprake. Ze snapte die overigens wel. Kortom de waarschuwing bleef staan. Wel wees ze me op de mogelijkheid om een weerwoord met mijn mening over de waarschuwing toe te voegen tot mijn personeelsdossier, en ze adviseerde me om dit samen te maken met de P&O medewerker op onze locatie. Zo gezegd zo gedaan, en sinds afgelopen donderdag, de 14e maart 2013 is dat weerwoord ook deel van mijn personeelsdossier.
Ook heb ik een cc'tje van dit weerwoord aan mijn direct leidinggevende en de directeur gestuurd.
Het is vandaag de 17de maart en ik ben dus nog in afwachting van hun reactie Ik heb overigens benadrukt in het briefje naar de direct leidinggevende en de directeur dat ik mijn huidige werkrelatie niet in gevaar wil brengen en heb de samenwerking zoals die verloopt zoals afgelopen maand als voorbeeld gesteld. Heb daarin ook gesteld dat je het niet verplicht over alles eens hoeft te zijn om samen te kunnen werken.
Ik heb echter wel het gevoel dat ik op eieren loop en vind dit protest doodeng, zeker in deze tijd, maar ik heb het weloverwogen en zie werkelijk niet in dat ik een waarschuwing verdiend zou hebben en die onrechtvaardigheid zet me aan tot dit protest en deze actie.
Zeker in deze tijd van groeiende werkeloosheid, en ook in mijn positie als chronisch zieke op de werkvloer slokt dit een portie energie op en voel ik me extra kwetsbaar, toch merk ik aan de slapeloze nachten dat ik er iets aan moet doen. Ik voel ook veel steun, en hoor ook bewondering van collega's over het feit dat ik het aan durf om voor mij/onszelf op te komen, maar blijf het doodeng vinden. Stel dat ze dit als reden aanpakken om me er eerder uit te mikken. Ik moet uiteindelijk nog veertien jaar en met mijn chronische ziekte zullen ze me nergens anders aannemen!

TABOE

2013-02-18T20:23:00.000+01:00

Al enkele dagen, als ik eerlijk ben is het mijn hoofd niet uit sinds afgelopen zaterdag, twijfel ik. Gisteren ook, toen ik het stukje schreef over onze eersteklas reis naar Rheden, naar Merlijn, Mireille, Lotte en Owen, was ik van plan het over iets anders te hebben. Die twijfel heeft te maken met het onderwerp, en sommige mensen die vinden dat ik toch al veel te open ben over mijn angsten en gevoelens zullen dit onderwerp misschien weer veel te ver vinden gaan, en toch ga ik er over schrijven. Weer een dilemma voorbij. Het is uiteindelijk een nieuw medium, en misschien werkt het taboe doorbrekend. Ik heb het er vandaag al over gehad met mijn huisarts, en daaropvolgend ook met de medewerkster van onze apotheek (een volstrekt onbekende van oorsprong turkse). Waarom heb ik het er zelf zo moeilijk mee. In de wachtkamer van de huisarts zat ik vreemd genoeg te shaken en te transpireren, en bij de apotheek idem, terwijl ik toch over het algemeen weinig onderwerpen tot taboe verklaar. Toch heb ik het er extreem moeilijk mee. Het onderwerp is dan ook incontinentie. Afgelopen zaterdag zaten Rose en ik lekker in de eersteklas stoelen op weg naar het Oosten des lands, en ik moest naar het toilet. Normaliter vind ik dat in de trein meestal al een vieze bedoening, dus eigenlijk liever thuis, of op een vertrouwd plekje, maar ala, er is er een aan boord, dus oké. Ik haalde het niet, en dus is er weer een spier die niet meer doet zoals het hoort, en aangetast door de cortico steroïden Ik wist de schade gelukkig beperkt te houden en heb m.b.v. toiletpapier een soort inlegkruisje gefabriceerd, waarmee ik de weg tot Arnhem en Rheden gehaald heb, maar oh we, wat voelde ik me belazerd. Aldaar hebben we bij de supermarkt een pakje echte inlegrommel gekocht, maar ook dat is bepaald niet je het. Bovenstaande geeft het een knauw aan je zelfvertrouwen, en wat nu, als er nog meer spieren het begeven? Nu viel het gesprek bij de huisarts mee, en deze heeft me voor de verandering weer een nieuwe ochtend pil verstrekt, waarmee ik hopelijk de controle weer kan terug krijgen, en voor nood, en voor het gevoel heb ik bij de apotheek een aantal proefincontinentiepakketjes gekregen, die ik maar eens moet gaan uitproberen. Daar ben ik alvast maar mee begonnen.

De spanning die dit gebeuren van de afgelopen dagen met zich meebracht was enorm. Geobstipeerd, gepikeerd, aangetast in mijn zelfvertrouwen, en twijfelende aan alles, iedereen, en natuurlijk ook nog eens slecht slapend, liep ik dusdanig op mijn randjes dat gisteren er ook een enorme spanningsontlading kwam, en die richtte zich natuurlijk op diegene die het dichtst bij me is, Rose. Resultaat, een verschrikkelijke klotedag waarbij bij ons beiden nodige traan gevloeid heeft. Allemaal goed verklaarbaar zullen de meeste mensen zeggen, maar niet minder klote. Ook het gevoel dat je achteraf hebt over zo'n uitval, en de kleine dingetjes waar zo'n ruzie dan over lijken te gaan zijn natuurlijk allemaal futiliteiten maar maken het er niet minder ingrijpend van, voor ons beiden. Kortom nog langzaam nashakend van gisteren hebben we wel weer een goede nieuwe start kunnen maken, maar zoiets siddert nog behoorlijk na.

Soms wordt ik helemaal stil van hoe Rose kan reageren. Voordat een van ons een gevoelig stukje definitief opslaan, en openbaar maken, laten we het de ander even lezen, en ik kreeg spontaan een knuffel en een kus. We kunnen gelukkig samen wel het een en ander aan.

Rose kwam ook nog met een goed idee. In Frankrijk hebben we veel foto's gemaakt, waarvan ook diverse van deuren. We gaan nu op zoek naar een van die foto's waarmee we willen uitdrukken "dat waar er een deur sluit, een andere zich opent". De foto is in Rocamadour in juni 2005 genomen. Een bedevaartplaats waar mensen die op weg waren naar Santiago de Compostella penitentie oftewel boetedoening moesten doen. Ooit ergens in de zestiger jaren was ik(Hot) hier ook al eens geweest met mijn ouders. Het is een zeer indrukwekkende plaats in de Pyreneeën waar een enorm hoogteverschil moet worden overbrugt. Voor wie even verder wil kijken hier een linkje http://www.xs4all.nl/~ator0151/Rocamandour.htm

Blog 181 eerder 12/11/2007

Conceptueel Bezig

2013-02-18T20:18:00.002+01:00

vaste lezers weten, wij fotograferen er heel wat op los. Soms om iets vast te leggen, een bloem, een plaats, een kleur, een sfeer, de jaargetijden, wat je maar wil. Wat nog vrij onbekend is dat ik soms ook foto's maak als half fabricaat. Kijk maar naar de kopfoto. Dat is ook een half fabricaat. Daar waar het nu blauw is ben ik nu bezig om daar wat grotere ruimtes te creëren en ik ga daar foto's achter plaatsen. Het is de bedoeling om zo meer diepte te verkrijgen. Het kleurwerk van de foto's en het zwart wit van de tekening. Het is nog een werk in progressie. Er kan nog van alles in veranderen. Soms maak ik ook foto's waar ik later, wanneer ik de techniek machtig ben om daar allerlei figuurtjes, kleuren enz. in te voegen. Ik ben gek op collage's en dit is dus het eerste aanzet hiervan. De foto van de deur is genomen in Frankrijk. Wanneer we naar French sister op bezoek zijn geweest gaan we dan vaak met een auto langs allerlei B en C wegen en rijden langs allerlei gehuchten in het land. Dit is het soort van vakantie waarbij ik heb geleerd van Frankrijk te gaan houden. De foto "De doorgang" is genomen in een plaatsje langs de kust waar "De maagd van Orleans" gevangen heeft gezeten. We reizen dan als zigeuners door het land. In een supermarkt kopen we dan stokbrood, wat kaasjes en paté of i.d. en wat vruchtensap. Later op de dag gaan we dan een zijweg in en zoeken dan een plek om te picknicken. Dat kan van alles wezen, langs een bos, een kasteel. Frankrijk heeft er velen. Wanneer de avond dreigt te vallen zoeken we naar een hotel groot of klein. We reizen dan buiten het seizoen en dan zijn de prijzen wat schappelijker, dat hopen we tenminste. En soms klopt dat en soms niet. De reis waarbij we deze foto's hebben genomen zijn we langs de kust geweest en daar hebben we elke dag vis gegeten die op allerlei manieren waren bereidt. De kosten zijn inclusief ontbijt en na het nuttigen hiervan tuffen we weer verder. We gaan meestal in het voorjaar. Hot en ik houden absoluut niet van heel warm weer. Dan gaan we beslist niet op vakantie. Zo denken we er aan om volgend jaar of het jaar daarna weer eens zo'n trektocht te gaan maken. We hebben dan al 3 slaap adressen, waar we zeker ook naartoe willen. French sister, Marieke, haar oudste dochter en haar lief Ary, en Dick en Marieke, oude vrienden uit Gouda die een huisje in Frankrijk hebben. De volgende foto's zijn voor mijn collage's genomen. Wanneer Hot en ik gaan wandelen met onze hond Jesse en de toestellen bij de hand wil ik wel eens rond kijken en alles wat me leuk lijkt op de foto zetten en ga dan later op de computer kijken wat ik er van kan maken. Soms wordt Hot knettergek van mij. Het is de aard van het beestje en ik weet nooit waar ik het kan gebruiken en de digitale camera is ideaal. Ik kan zoveel maken wat ik wil en weggooien wat ik wil. Geen chemicaliën of moeilijk gedoe. Dit geeft vrijheid en dat bevalt me wel en ik hoef niet eens zo ver buiten de deur. Mijn geest is mijn grens.

Blog 180 eerder 8 november 2007

26 jaar samen

2013-02-18T20:13:00.001+01:00

Vandaag heeft de family Hotrose een feestje. Hot en Rose hebben elkaar 26 jaar geleden en 1 dag geleden ontmoet. Wij beiden waren net in Arnhem komen wonen, en hadden allebei een kamer gehuurd in een pand op de hoek van de Parkstraat en de eerste Spijkerdwarsstraat in de beruchte Spijkerbuurt. Rose had een mooie kamer aan de Parkstraat, en ik had een heel groot slecht onderhouden souterrain van dik 120 vierkante meter gehuurd op de eerste spijkerdwarsstraat, waar de afvoerpijpen dwars door de huiskamer en de keuken liepen. Ik was de vloer aan het schilderen geweest met "op de kop getikte zebrapadenverf", en omdat het arme tijden waren, om allerlei kleden heen, want anders was er niet genoeg verf. Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren, dat ik op een gegeven moment op zoek ging naar iets van een antenne waar ik waar ik mijn mini oranje gold star tv'tje op kon aansluiten. Op die zoektocht door het huis klopte ik dus ook aan bij Rose, die ook pas sinds een aantal dagen op haar kamer aan het intrekken was. Het was er een enorm chaotisch zootje. Veel dozen, en heel veel onuitgepakts. Rose bood me een kop koffie aan, maar daarvoor moest ik wel eerst het koffiezetapparaat aansluiten, en de ijskast, enz, enz aansluiten, daarna werd ik verrast met de door Rose voor de eerste keer met het nieuwe apparaat gezette koffie. Sterk dat deze was, je wil het niet weten. Na de nodige karweitjes, en natuurlijk geen aansluiting voor mijn tv, vertrok ik weer naar mijn souterrain en bij vertrek nodigde ik Rose uit op de thee. De volgende dag kwam ze voor mij toch onverwachts op de thee, en is vervolgens nooit meer vertrokken. We zullen het dan ook maar zien als een zwaar uit de hand gelopen theevisite met verregaande consequenties. Zo beginnen we vandaag dus aan ons 27ste jaar samen. Wie had dit ooit kunnen denken. Vorig jaar vierden we ons jubileum op Texel, en dit jaar doen we maar weinig speciaals, maar het is toch wel een heel speciale dag. Gelukkig voel ik me vandaag ook lekker, en feestelijk. Ik ga haar zo van de Wereldwinkel vandaan halen en neem haar even mee voor een lunch. Vanavond gaan we uit eten bij vrienden, en sluiten daarna de dag weer heerlijk samen af.

Blog 179 eerder 3 november 2007

Het OOG

2013-02-18T20:10:00.001+01:00

Ik zag gisteren deze foto die Rose van mij gemaakt heeft, en was geïntrigeerd door de helderheid, en alles wat je in de spiegeling kunt zien. Vandaag schrijf ik over bespiegelingen die door me heengaan. Het is tot nu toe een klotendag. Alle verschijnselen, die ik eerder beschrijf bij elkaar. Ik had net mijn French Sister aan de telefoon, en vertelde haar dat ik de wanhoop nabij ben. Niet wil gaan zeuren, of veranderen in iemand die niets anders kan dan klagen, want ik haat dat. Toch merk ik dat mijn verschijnselen alles in de weg zitten. Ik kom niet op gang, klachten lijken eerder erger, en mijn spieren voelen eerder pijnlijker, en krakender dan voor mijn kuur, en de hele dagelijkse gang van zaken loopt niet meer. Ik doe wel zo nu en dan een karwei of boodschap, maar ben daarna doodmoe. Rose laat me dan zitten en zegt dan ga diep ademhalen, gronden en ontspannen. De onrust in mijn kop is groot, en daardoor lopen de dagelijkse bezigheden binnenshuis ook niet. In mijn oog met al zijn spiegelingen zie ik niet de onrust die ik ervaar.

Blog 178 eerder op 2 november 2007

Zwijn in Groningen VI

2013-02-18T20:07:00.000+01:00

Nadat Rose gisteren een leuk stukje maakte over het Natuurmuseum, vond ik tussen mijn foto's in datzelfde depot een prachtig zwijn. Aangezien deze beesten de laatste tijd weer zo negatief in het nieuws zijn, omdat ze met zovelen een puinhoop van de Veluwe maken, in dit geval een eerbetoon aan dit beest die in ieder geval zeer indruk maakte op mij.

Blog 177 eerder 2/11/2007

Natuurmuseum Groningen V

2013-02-18T20:04:00.001+01:00

Na al de comotie rond Hot zou ik bijna Groningen vergeten zijn. We zijn daar ook langs allerlei musea geweest. Eerst bezochten we het beroemde en beruchte Groninger museum. Dat is prachtig! Wij beiden zijn dol op moderne kunst, oftewel kunst uit de vorige eeuw. En daar is het Gronings museum het walhalla hiervan. http://www.groningermuseum.nl/ Ook zijn we naar het Gronings stripmuseum geweest. In een woord geweldig! Wij als stripfanaten konden het toch niet laten om hier heen te gaan. http://www.stripmuseumgroningen.nl/ De tweede dag zijn we ook naar het Natuur museum Groningen geweest. Ze hadden daar een tentoonstelling "Mythen en Draken." Dit is een thema dat me altijd aanspreekt. Ik hou enorm van verhalen. Mythen, sprookjes, sf en fantasie. Ze laten me allemaal wegdromen. We vielen met de neus in de boter zodra we het museum binnen traden. We konden met een heel klein groepje begeleid door de conservator archivarus zelf mee gaan naar het depot. Hij vertelde met liefde voor zijn vak over de dieren die we konden zien. Het is toch wel uniek om deze ruimte te betreden. Wat een historie wordt hier bewaard. Ook werd ons verteld dat dit museum gaat sluiten. De gemeente heeft een totaal andere doelstelling voor het geld wat dit instituut ontvangt. Alles gaat nu naar de universiteit van Groningen, maar alle onderwijs kennis die aan de basis scholen werd gegeven wordt afgedankt!! Zo gaat men soms met de spaarzaam opgebouwde historie om. Misschien, zo vertelde hij, komt er later weer een gemeente raad die weer een Natuur Museum wil beginnen. Je weet maar nooit. Er worden door de bevolking van Groningen ook allerlei dode dieren naar het museum gebracht. Zo ook met deze poezenmoeder met kittens en prooi was bovenin een boerderij gevonden. Ze was perfect gemummificeerd. Ook was er een grote bak met een haai op sterk water gezet en er was ook een oude varaan, zijn lijf was plat maar het koppie betoverend. Hij lijkt zelf wel of die naar ons grijnst. Na deze beestjes was er ook een grote pot met een heel klein mensje. Onder die foto heb

ik geschreven : Een mensje dat nooit groot is geworden. Zo zagen we er uit toen we nog in de buik van onze moeder woonden. http://www.natuurmuseumgroningen.nl/site/index.php . Dit is de site en je kunt dus lezen van het hoe en waarom deze plek gesloten wordt. We zijn toch blij dat we een van de laatste bezoekers zijn geweest en nu is het wachten op diegene die als laatste het licht uit doet.

Dagboek 176 eerder 31/10/2007

Wisselingen en Groningen IV

2013-02-18T20:01:00.001+01:00

Vandaag wil er geen kleur in de letters komen, dan doen we het gewoon in zwart. Terugkijkende op vandaag, ben ik behoorlijk tevreden met mezelf. De start was bibberig, maar direct na de wandeling tijdens het ontbijt en het klaarmaken voor de ondernemingsraad leek ik me weer eens wat stabieler te voelen. Na de desillusie van vorige week zag ik behoorlijk op tegen de OR, en ik was dan ook min of meer van plan een time-out te gaan bespreken wat betreft mijn OR werk. Ik heb wel met de voorzitter gesproken over de voor mij nieuwe situatie waarin ik meer ruimte voor mezelf moet nemen. Dit viel in goede aarde, en hierdoor heb ik nu ook de vrijheid om bijvoorbeeld tijdens studiedagen, mijn eigen dag in te delen, en momenten te nemen op momenten als ik die nodig heb. Misschien door dit prettige gesprek, of misschien doordat alle wisselingen in gevoel en gedrag een beetje gaan wennen, heb ik een goede vergadering gehad. Ik was goed voorbereid, de sfeer was goed. We hadden een officiële Overlegvergadering met de Raad van Bestuur. Ik heb in ieder geval geen time-out aangekondigd, en zal er zoals ik me nu voel volgende week gewoon weer zijn. Met diverse individuele OR leden prettig gepraat. Ondertussen hebben Rose en ik alweer lekker gegeten (hier zitten we vorige week te eten bij "de Smederij" in Groningen), ik ben bij de fysiotherapeut geweest voor een genadeloze, maar goede behandeling, en ik ben doodmoe, maar vandaag voelt goed. Ik denk ook dat ik komende nacht goed zal slapen. Vandaag zijn ook de Chlorella en de Spirulina gearriveerd en Rose en ik gaan weliswaar in verschillende hoeveelheden deze producten gebruiken. We zijn begonnen met van elk 1 tablet bij de maaltijd. Ik ga koffie maken en daarna even lekker onderuit voor de TV. Morgen hebben we weer heel wat op het programma, en dan kijk ik wel weer hoe het gaat. Tot op heden is dit in ieder geval een hoopvolle dag voor de toekomst.

Blog 175 eerder op 30/10/2007

Lieve Rose

2013-02-18T19:58:00.000+01:00

Gisterenavond vlak voor mijn avonddienst erop zat was ik even op zoek naar een foto voor mijn collega, en kwam per ongeluk even aan bij het net door Rose geschreven stukje, en zoals de laatste tijd wel vaker gebeurd was ik even sprakeloos. Lezers zullen goed snappen dat ik erg blij ben met deze fantastische vriendin, die nu al bijna 26 jaar geleden bij me op de thee kwam, en sindsdien nooit meer vertrok. Zij is mijn steun en toeverlaat, en inderdaad, zoals ze zo mooi schrijft. Door deze moeilijke periode komen we samen ook wel weer door. Ik vond de foto wel erg serieus, en zelf zie ik er mijn gezwollen gezicht erg duidelijk op. Maar het is tegelijkertijd wel een reeele foto. De foto daarna toont ook weer plezier. We vangen elkaar op op momenten dat dit nodig is, en zijn daar experts in geworden. Rose schreef gisteren dat ik het kloppen van mijn hart vol continue voel, en dat klopt letterlijk, maar het klopt ook door haar, ervaar ik, en dat is maar goed ook. Kortom oude en nieuwe gevoelens door elkaar. Genoeg, genoeg, zei Hot voor hij aan het doordraven begint. Eerst even boodschappen doen, en dan een deel van de teamdag, en een evaluatie met mijn baas.

Blog 174 eerder op 29 okt 2007

Veranderingen en Groningen III

2013-02-18T19:55:00.000+01:00

Door de jaren heen heb ik een aantal veranderingen meegemaakt. Toch blijft het me verbazen hoe snel je soms moet veranderen. Sommige dingen zie je aan komen bv wanneer je moeder wordt of verliefd wordt. Hele mooie en speciale herinneringen brengt dat naar boven. Nu is het weer tijd om te veranderen sinds Hot de diagnose heeft vernomen. De medicijnen die hij nu moet slikken hebben bijwerkingen die niet kinderachtig zijn. Hij heeft last van hartkloppingen door zijn lijf en daardoor voelt hij zich opgejaagd. Heel lastig om dat een plekje te geven en er leren mee om te gaan. Ik heb het ook doorgemaakt en kan hem daardoor enkele nuttige tips geven die hij tot mijn gote verbazing soms nog opvolgt ook. Dus is mijn taak en vreugde om bij hem te zijn, soms met een knuffel en dan pak ik zijn hand en ik leer hem grenzen vast te stellen want vroeger was hij zo'n razende Roeland die alles kon wat hij maar wilde en beslist geen linker handen had. Dit alles komt terug maar toch in een vorm die wij nu nog niet kunnen bevroeden. We komen hier wel uit. We hebben samen toch al het een en ander meegemaakt en samen zijn we sterk. Alles zal anders worden, het is nu al gaande. Van mensen waarvan wij hadden verwacht er steun van te krijgen horen we niets en van anderen waarvan we niets verwachtten krijgen we de meest hartelijke reacties. En sommige vriendschappen blijven. Dit is gewoon bij dit soort radicale veranderingen en je kunt er op wachten tot dat het gebeurt. En ik? Ik heb gelukkig ook mensen waarbij ik lekker kan spuien en Hot en ik kwekken weer als vanouds. Onze kracht ligt erin om dit soort dingen samen te doen, en samen te zijn. We kunnen zo kwekken dat Merlijn tijdens zijn puberen er doodziek van is geweest. Ik heb allerlei foto's van Hot op het web gesmeten en deze heb ik in Groningen genomen. Het was een fijn weekend en we hadden die paar dagen met z'n tweeën hard nodig.

Blog 173 eerder op 28 okt 2007

Groningen II

2013-02-18T19:49:00.000+01:00

ik vorige week even een weekendje weg waren, liepen we vrijdagmiddag richting markt. Het was er een drukte van belang. Wat opviel was dat deze markt er qua uitstraling totaal anders uitziet dan de markt die wij gewend zijn uit Schiedam, of van de markt op de Blaak in Rotterdam. De uitstraling is anders, er zijn veel meer van die speciaal voor markten gemaakte (uittrek)wagens, en er wordt door de marktkoop lieden veel aandacht besteed aan de opbouw en enscenering. Deze foto maakte Rose vorige week vrijdag, en als je deze goed bekijkt dan zie je een prachtig opgezette compilatie. De vriendelijkheid die we zowel op als naast de markt in Groningen ontmoeten was ook opvallend. Je komt zo gemakkelijk met de mensen daar in contact, en het was erg leuk om alle activiteiten, zoals een trouwerij, een dame die gedichten aan het reciteren was vanaf een balkon, de uitstraling van een opvallend trotse biologische kaasboer. Zo zullen zowel Rose als ik de komende tijd wat beelden laten zien van dit opvallende Groningen. Het viel me de laatste 14 dagen op dat ik wel erg saai aan het worden ben, en deze foto ervaringen ga ik me laten helpen om dit log ook voor het oog interessant te houden. Let bij de laatste foto overigens ook even naar de houding, en het positioneren van de rooie pruik, tegenover de prachtige gevels daarachter.

Blog 172 eerder 27/10/2007

Twee weken aan de kuur

2013-02-18T19:25:00.001+01:00

Vandaag ben ik al aan mijn 14e dag. Ik weet dat de Prednison werkt, en dat ik vanaf morgen iets minder Prednison mag gaan gebruiken. Ik weet ook dat mijn klachten eigenlijk alleen maar zijn toegenomen, en dat er daarnaast een heleboel bijverschijnselen zijn die me onzekerder maken dan ooit. Ik ben gewoon aan het werk, en vergaderen gegaan, alleen dat werk en die vergaderingen zijn voor mij niet meer te vergelijken met die van 14 dagen geleden en eerder. Ik heb mijn hele omgeving op de hoogte gebracht van alle veranderingen die er gaande zijn met mij, dat ik er weinig vat op heb, en dat ik ook totaal niet weet waar het naar toe gaat. Ik heb dat mede gedaan om iedereen te vragen met me mee te denken. Op alle gebieden werkt het in de praktijk ook nog zo. Van alle kanten word er meegeleefd. Dit log heeft statistisch gezien meer bezoekers dan ooit, en adviezen over mijn leven, voedingsgewoontes, natuurartsen, weerstandsverhogers, dieÃ«ten, werkomstandigheden, rouwadviezen, raad hoe om te gaan met mijn werk, enz, enz, stromen binnen. Mede door op een lekker open manier erover te praten, te schrijven, verwerk ik momenteel alles wat op me af komt. Ik merk wel, dat ik tegen grenzen oploop momenteel, waardoor ik toch niet alles kan blijven doen op de manier die ik gewend was. Neem nu de ondernemingsraad, als ik met 3 maal zoveel tijdsinvestering zonder me goed te kunnen concentreren, er alleen maar voor mijn gevoel voor spek en bonen bij zit dan moet ik daar gewoon voor zolang de kuur duurt een time-out nemen. Maar dat is zo'n fors besluit, en wat als de kuur niet meer stopt, en dan moet ik ook stoppen met de scholing, de cursusdagen, enz. Toch lijkt dat realistischer dan doortobben, en daar weer extra onzeker van worden. Ik denk dat ik as. dinsdag mijn collega's maar eens ga vragen of ze ook hierin met me mee willen denken. Zo'n zelfde probleem zie ik ook levendig voor me met mijn gewone werk op de afdeling. Ik zie nu al als een huis op tegen de avonddienst morgen, die ik waarschijnlijk gedeeltelijk alleen zal moeten draaien, omdat er nog meer zieken zijn. Ik beschreef mijn dienst van afgelopen woensdag al, en ondanks dat ik reuze trots ben dat ik die dienst met goed gevolg ben doorgekomen. Alles is gewoon niet gewoon meer. Zelfs boodschappen doen, wandelen, afwassen, slapen, tot knuffelen aan toe, alles is anders. Maandag als ik mijn volgende evaluatiegesprek met mijn baas heb, zal ik toch waarschijnlijk andere keuzes moeten maken. Rose bood op dit moment haar lieve schouders aan en zowaar kon ik mijn verdriet even laten gaan. Ik ben niet voor niks al bijna 26 jaar bij haar.

Ik heb samen met Rose zojuist ook besloten om voor een jaar voldoende Chlorella en Spirulina te gaan aanschaffen, om een tegenwicht te gaan bieden aan mijn steeds verslechterende weerstand, en mijn zieke immuunsysteem. http://www.chlorella-alg.com/ Hier kun je precies lezen wat dit doet. Zodoende zal ik m.i.v. volgende week nog een aantal pillen 's morgens en 's avonds erbij ga krijgen. Mijn pillenweekbox bleek toch al veel te klein, en slikken, gaat gelukkig nog goed. Ik word nu even wat zwartgallig, dus stop ik nu maar.

Ik ga mezelf bij elkaar rapen om een overheerlijke en gezonde maaltijd voor Rose en mijzelf te gaan vervaardigen.

Blog 171 eerder 26/10/2007

Goed nieuws en Groningen I

2013-02-18T19:21:00.000+01:00

Eindelijk hebben we goed nieuws. Hot is vanmorgen naar de specialist geweest om de resultaten van het laatste bloed onderzoek te vernemen. Het slaat aan! Hij ging ook verder over het verlagen van de medicatie. Onze dag kan niet meer stuk. Nu gaat het langzame proces beginnen om de juiste dosis te vinden en daar zal ook wel weer een dosis geduld bij komen.

Wij hebben ook samen de etalage van de Wereldwinkel verzorgd. Alleen de medewerkster die ook de etalage medeinricht had mijn thema overgenomen. Ik had met de inkoopster afgesproken dat ze mooie boedha's zou inkopen en zij heeft haar woord gehouden alleen de beelden zijn ingepikt dus moesten we iets anders versieren. Eerst was ik behoorlijk pissig maar je wordt er flexibel van zullen we maar denken. Het is een beestenboel geworden. Allerlei dieren van verscheidene materialen en het ziet er vrolijk uit. In plaats van inkeer is het kakelbont geworden.

Ook ben ik begonnen met het verwerken van de foto's uit Groningen. Zoals gewoonlijk vielen er dingen mee en tegen. Het is een prachtig gebouw waar je de pracht van afleest. Bekijk de foto's maar. De brede marmeren gang, de deftige lounge en de romantische tuin dat je er zelfs in de herfst je kunt fantaseren hoe het in de zomer uit ziet. Het lijkt me heerlijk om hier te eten tijdens de warme dagen. Dit is de mooie kant en op hun website zagen we de suites en dat zag er ook niet slecht uit. Wat ze niet lieten zien waren de kamers waar de gasten verbleven die een weekend aanbieding hadden genomen en dat ziet er heel anders uit. De badkamer was goed ingericht, het bed was prima en daar houdt het ook mee op. Er was een tv in de kamer maar om het vanuit ons bed te zien kregen we toch een nek verrekking en we konden niet tegen de muur leunen tijdens het praten om naar elkaar te kijken want daar waren de licht knopjes. Het was duidelijk een kamer waar je een nacht goed kunt toeven maar het was geen lekker terug trek plekje waar je je eventjes kunt terugtrekken wanneer je eventjes alleen wil zijn. We voelden ons een beetje bekocht. Toch hebben we er het beste van gemaakt, je kunt niet eeuwig boos zijn. Dat verhaal volgt later.

Blog 170 eerder 24/10/2007

Zucht

2013-02-18T18:37:00.000+01:00

Zucht, wat een dag. Niet dat alles mislukte vandaag, want anders zou ik nu niet gaan schrijven, maar zoals vandaag is het nog niet eerder geweest. Vandaag had ik heel behoorlijk geslapen, dus daar lag het niet aan. Waaraan dan wel? Ik ken mezelf al lang als een regelmatig wisselend mens, met veel hoogte en diepte punten, alleen de wisselingen op een dag als vandaag kan ik niet of nauwelijks bijhouden. De dag begon ook goed. Rose is door mij geknipt vanmorgen, en al zeg ik het zelf, dat werken met de tondeuze gaat me steeds beter af. En dat korte koppie staat haar momenteel ook top. Daarna werd ik snel door haar ook weer cool en snel gemaakt(qua uiterlijk dan). Vervolgens gedoucht, geschoren, enz. Daarna mijn door een gepland doktersbezoek morgen versneld inname van dat osteoporose paardemiddel. Omdat je hierna lang niet mag bukken of liggen direct Jesse gaan uitlaten. Onderweg kreeg ik al de nodige rillingen van zowel kou als warmte, maar toen we een dik uur later terug waren was ik kletsnat. Na me verschoond te hebben kon ik toen gelukkig mijn overgebleven 10 tabletten nemen, en was binnen een uurtje de ergste pijn weer onder de knie. Mijn dagboek met verschijnselen even proberen in te vullen na ons ontbijt. Na al dit geklooi was ik angstig en rillig voor de rest van de dag. Ik ben naar het station gelopen, en heb de trein gepakt naar Delft voor de gebruikelijke ondernemingsraad vergadering. Ondanks dat dit altijd de nodige voorbereidingen behoeft, had ik me de afgelopen dagen nauwelijks kunnen concentreren, en ondanks dat ik gezegd heb me niet meer te schamen, voel je je dan door te weinig inzicht in de te behandelen onderwerpen extra onzeker. Op het station in Delft kwam ik onze secretaris tegen, die op weg was naar huis, en tegen me zei dat ze wat grieperig was, en moe, maar later op mijn werkplek hoorde ik dat ze net als de meeste mensen die mijn verhaal horen van de laatste tijd daar behoorlijk van onder de indruk zijn, en ook al de nodigen die er compleet van uit het veld geslagen zijn. Vandaag herken ik dit gevoel heel goed, maar dan hoor ik weer ergens anders uit mijn hoofd het stemmetje dat zelfmedelijden dodelijk kan zijn, en zo flitst mijn hoofd vandaag volcontinue. Ik weet niet of ik hiermee nu omschreven heb hoe ik me voel, maar ook dat is een worsteling.

De telefoon ging. Meermaals achter elkaar. Rose kijkt even naar House, en ik dacht, oh nee hé! Dus schrijf ik nog even verder. Het laatste telefoontje kwam van een goede vriend van ons die vandaag ook een diagnose uitspraak kreeg. Ook zijn diagnose is knap heftig, en we hebben en een afspraak gemaakt voor volgende week en de afspraak gemaakt dat als we moeilijke dagen ervaren, elkaar gaan bellen, en elkaar een schop geven wanneer we de neiging hebben om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik vind het welletjes voor nu. Morgen ga ik eens kijken hoe het is om weer eens een normale avonddienst te gaan draaien. Mijn vakantie zit er voorlopig weer even op.

Blog 169, eerder 23 oktober 2007

Back Home from Groningen

2013-02-18T18:34:00.001+01:00

Na een heerlijk weekend in Groningen(de stad) zijn Rose en ik weer terug op ons honk. Het was een geslaagde onderneming, waarin we veel gedronken, gegeten, gefotografeerd, geknuffeld, gehuild, gelopen, gelachen, geruzied, filmpje gezien, gemarkt, het Groninger museum bezocht, Het stripmuseum, en het Natuurmuseum. De foto's zitten nog niet in de computer, dus ik begin ook niet gelijk met een verslag. Wel heb(ben) we weer wat beter leren kennen wat ik wel en wat ik niet kan, dat ik wat eerder moet stoppen, en dat ik nu helemaal wel een erg wisselend typje geworden ben. Ik heb 2 momenten gehad waarop ik het extreem koud heb gehad. Zelfs de herinneringen aan een keer wadlopen, waarbij we ooit met bevriezings verschijnselen gered moesten worden omdat we de eerste tocht dat jaar (ik geloof 1974) hielden, en het water was te koud, en te hoog, ik zie me nog met mijn geschiedenislerares op mijn rug (zij was 1.55m lang), en zou anders koppie onder gegaan zijn. Gelukkig bleek ik niet bevroren, maar dit is wel een hele nieuwe rare belevenis voor me.

Toen we gisteren in Schiedam aankwamen, zijn we allereerst Jesse bij Lucas wezen ophalen, en deze was ook gelukkig om ons te zien. Maf hé? dat je zo'n viervoeter zo kunt missen, maar dat was eigenlijk al vanaf het vertrek. Lucas had het goed gedaan met haar, en ook de katten zijn door Wendy en Ard weer puik verzorgd Het was ook lekker om weer thuis te zijn. Het nadeel van in een hotel zitten is dat als je je even wil terug trekken dat eigenlijk niet kan.

Vandaag had ik om 10.00u een gesprek mijn baas, maar vlak voor ik hem zag, keek ik even door mijn mails, en ontdekte dat tijdens mijn vakantie, een van mijn collega's besloten heeft om niet terug te keren naar onze afdeling. Ik werd er een tikkie emotioneel van, aangezien ik die collega al van voor het werk op deze afdeling ken, en ik daarnaast zeer op haar gesteld ben geraakt, en we goed bevriend zijn geworden. Ik kan haar besluit wel snappen, maar zal haar ook ernstig missen. Daarna heb ik gelukkig wel een goed gesprek gehad, waarin we overeengekomen zijn dat ik voorlopig gewoon ga kijken hoe het gaat en dat dan hoofdzakelijk middels avonddiensten, zodat snelle wisselingen vermeden kunnen worden. Vervolgens ben ik na een kop koffie met de collega's naar het ziekenhuis gegaan voor bloedcontrole, i.v.m. een bezoekje aan de reumatoloog a.s. woensdag. Eens kijken of de Prednison al wat doet, en hoe het met de dosering is. Aangezien ik nu op 60mg zit, maar mijn lichaamsgewicht boven de 100kg ligt, denk ik dat de dosis nog zal groeien tot 150/165mg (anderhalve mg p/kg). Afwachten maar.

Voor de rest is het vandaag weer thuiskomen, wennen, inkopen doen, ons oude leventje hervinden. Het was goed om even weg te zijn, maar ook lekker weer thuis te zijn.

Blog 168 eerder 22/10/2007

Dag 6

2013-02-18T18:32:00.000+01:00

Ik weet nog geen goede nieuwe titel, dus verval ik nog maar even in de nu al weer oude. Wat gisteren begon als een rotdag, werd toch uiteindelijk wel een goede. Ik was na het veruilen van de kleding wel moe en kortademig, maar toch in staat om een heerlijke Zuid Afrikaanse ovenschotel (Bobotie) te bereiden, en die was verrukkelijk. Gisterenavond kregen we ook een heel warme en meelevende reactie op ons web-log stuk grote schrik. Ik was er gewoon even stil van, en emotioneel. Ook zijn er veel mensen waar mijn verhaal behoorlijk hard aankomt, en velen laten weten in ieder geval aan je te denken. Hierna had ik afgelopen nacht dan ook mijn derde goede nacht. Weliswaar kort, maar diep, en dan gaat de dag van vandaag tot nu toe ook heel redelijk. Vanmorgen had ik met Marga dienst bij de Wereldwinkel, en we hebben misschien iemand die 500 kleine Kerststalletjes wil kopen van ongeveer een tientje, en dat is toch een leuke deal, ook de Peruanen waar deze stalletjes vandaan komen zullen moeten gaan overwerken denk ik. Deze dame reageerde ook op de door ons verzonden brieven over kerstpakketten, en dan hebben we die tenminste ook niet voor niets verstuurd. Vandaag kreeg ik ook het kaartje van onze huisarts waarmee ik vanavond mijn eerste griepvaccinatie moet gaan halen. Hopelijk geeft dat geen vervelende bijverschijnselen, want we willen toch wel graag naar Groningen morgen. Tot zover vandaag.

Blog 167 eerder 18 10 2007

Dag 5

2013-02-18T18:29:00.000+01:00

Dit is eigenlijk geen titel, daar moet ik snel iets op verzinnen, want dit word saai. Ook zonder foto's gaat dit het toch ook niet worden. Maar vergaderingen daar ga je geen foto's maken, en soms moeten de woorden er toch uit. Gelukkig zag ik dat Rose gisteren ook weer een een logje heeft geschreven met daarbij wat kleurrijks. Vanmorgen voelde ik me bij het opstaan net een pompoen, misschien toepasselijk in dit halloween tijdperk van het jaar, maar het voelde klote. Ik moest vanmorgen voor het eerst mijn Alendroninezuur CF 70mg nemen. Ik had al eerder de bijsluiter even doorgenomen, maar deed dit gelukkig nogmaals, want je moet dit spul, wat overigens normaliter alleen wordt voorgeschreven aan vrouwen na de menopauze. Fijn middel ja, zoals gewoonlijk wordt je van de bijsluiter niet echt gelukkig, maar het moet mijn osteoporose, die het gevolg is van de Prednison, remmen. Gevolg van de voorwaarden bij inname, was wel dat ik de rest van mijn pillen niet mocht nemen, en die moesten dus wachten tot na de wandeling met Rose en Jesse. Het plan was de gebruikelijke wandeling bij de Poldervaart bij Vijfsluizen, maar door mijn pijn en het ongelooflijke natte weer hebben we er maar een korte wandeling van gemaakt. Nu, na het ontbijt, zijn gelukkig ook mijn pijnstillers weer aan het werk, en kom ik een beetje tot rust. Wat je noemt een rotnacht en klote morgen, maar nu met een kop cafÃ© au lait gaat het gelukkig alweer een beetje beter.

Ik heb vanmorgen eindelijk ook mijn aankruislijst met lichamelijke+geestelijke symptomen voorlopig afgemaakt. Dan kan ik hierover ook met de dr. over praten. Vanmiddag gaan Rose en ik vervroegd de winterkleding onder ons bed vandaan halen, want ik ben ineens veel grilliger.

Rose, die fijne partner van mij, heeft het er ook maar lastig mee. Ik vind dit hele nieuwe gebeuren al eng, maar wat doet dit Rose. Ik ben wel vaker thuisgeweest, meestal door ziekte/pijn of geweldsincidenten niet bepaald in het beste humeur, dan is zij toch altijd de dichtstbijstaande die veel over haar heen krijgt. Wat dat betreft kan ik altijd op haar rekenen, maar het heeft wel ingrijpende gevolgen voor haar eigen dagelijkse gebeuren. Net op het moment dat zij m.b.v. mij en haar peut weer een nieuwe goede dagstruktuur aan het opbouwen was met flink wat tijd voor haar creativiteit, en zelfontwikkeling zit ik ineens weer hier met alle problemen die nog voor de deur liggen. We zijn beide wat emotioneler, en praten veel, maar overzien dit hele gekloot nog niet, en zullen daar flink de tijd voor moeten nemen. Ik merk wel dat Rose ook nog maar moeilijk woorden kan vinden voor wat dit met haar doet. Alles bij elkaar vind ik dit hele gedoe maar moeilijk te accepteren.

Blog 166 eerder 17 10 2007