Family Jansen goes New York

Jongens, meiden en de liefde

2015-06-29T04:53:00.001-07:00

http://familyjansengoesnewyork.com/2015/06/29/jongens-meiden-en-de-liefde/

Starss and Stripessss

2015-06-16T04:47:00.003-07:00

Nog even en dan vertrekken we naar Nederland. Vier dikke weken zwoele avonden in Zeeland en Zandvoort, biertjes en kroketten in Amsterdam, varen op het IJsselmeer en fietsen door de polder. Familie en vrienden zien, op zomerkamp en struinen door onze oude buurt. Hagelslag, haring, filet Americain en puntzakken met friet. We hadden het er met z'n vijven gisteren over. Doede vroeg ernaar. Hij had er nu toch wel zin in. Twee weken geleden namelijk zei hij nog dat hij eigenlijk niet meer wist wat hij in Nederland zo lang moest doen. Daar schrok ik natuurlijk een beetje van want dat betekent dat we nu toch wel erg lang weg zijn. Dit is ons vijfde jaar alweer, de helft van zijn leventje tot nu toe. Maar gelukkig ziet hij er erg naar uit om Otto, nog steeds zijn beste vriend, te zien en wil hij heel graag een ijsje eten van 2tasty in Aerdenhout, nog steeds het lekkerste ijs..... Maar eerst moet de kleine man nog afstuderen van de lagere school. Tenminste zo noemt hij dat. Volgende week dinsdag heeft hij zijn officiele 'graduation' en gaat hij eindelijk naar de Middelbare school, zijn broers achterna. Een eigen locker, verdwalen in het grote gebouw en zelfstandig je pauze indelen. Niet meer binnen blijven als het regent of sneeuwt, lekker snoep halen bij de Walgreens en fietsen naar school. Allemaal vrijheden die hem als muziek in de oren klinken en hij waarschijnlijk in Nederland allang had gehad. En dat geldt hetzelfde voor mij. Ik ben ook klaar als 'lagere' school moeder en ik moet zeggen dat ik dat heerlijk vind. Ik stort me nog even op alle versieringen voor de Graduation Party donderdag as. en dan gaat ook bij mij de vlag uit. Grappig toch dat je in het begin van je moedercarriere niets begrijpt van die moeders die in de auto blijven zitten of aan de overkant van de straat staan om hun kind op te halen, want het is toch zo fijn om ze persoonlijk op te halen. Klassemoeder, kleien, kerststukjes, heerlijk! Voorlezen, tien-minuten gesprekken en schooluitjes naar het Natuurcentrum om de hoek. Na 13 jaar ben je er toch echt klaar mee. Ach, ik zal het soms best missen maar het levert toch ook een hoop tijd op. Maar zo zie ik Moos weer veel te weinig. Die had ik nog wel wat langer klein willen houden. Mijn puberende oester trekt zijn hele eigen plan en komt af en toe een kus of knuffel halen, of een snier geven, dat kan ook. Hij is verliefd en dan is er gewoon minder ruimte voor die andere vrouw, zijn moeder, in zijn leven. Ik moet er af en toe een beetje aan wennen maar ik begrijp het natuurlijk helemaal. En Ties, die heeft nog twee jaar te gaan en dan vliegt hij uit. Het gesprek van de dag is dan ook, waar gaat hij studeren? Acteur worden, is nog steeds zijn grootste ambitie en dan gelden er toch weer andere gedachten. Broadway, Hollywood, grote sterren, het zit natuurlijk allemaal hier. Maar de wereld is hier ook hard, talent is in grote hoeveelheden aanwezig en de competitie is moordend. Wordt het een college in Amerika? Of gaat hij toch naar Londen of Amsterdam? Grote vragen en heel lastig te beantwoorden. Wil je dat hij nog Europese wortels meekrijgt en ook zijn ambities volgt of gaat het om het najagen van zijn grote American Dream? We gaan deze zomer een aantal colleges bezoeken. Yale, Carnegie Mellon, Juilliard, NYU/Tisch...Het inschrijven voor colleges is namelijk een lang en zwaar proces en begint al volgend jaar voorjaar. En in de winter naar open dagen in Amsterdam en Londen....Stiekem hopen Jim en ik (om meerdere redenen) dat hij kiest met zachte sturing van zijn ouders, voor Londen of Amsterdam, alleen kun je een achttien jarige ook niet helemaal dwingen, zeker niet als hij straks misschien zelfs een beurs krijgt voor 1 van de Amerikaanse supercolleges....

Ondertussen duik ik zondag de Hudson in (www.newamsterdamcityswim.org) ook niet on-spannend aangezien dat nou niet de meest rustige rivier is en ik nou ook niet de meest geoefende zwemmer in open water. New Yorkers denken dat we gek zijn geworden en laten het zwemmen voornamelijk aan de Hollanders over. Zij zien de Hudson nog steeds als afvalbak voor Maffialijken, chemische troep en nucleair materiaal. Allemaal onzin want het water is schoner dan ooit. Toch denk ik dat een slokje wel wat diarree of op zijn minst darmkramp op gaat leveren maar dat zien we dan wel weer.

En daarna? Lekker met de blauwe vogel naar Amsterdam! Met de mannen, inmiddels 11, 13 en 16 jaar oud. Ik herinner me nog hoe we vijf jaar geleden de andere kant op vlogen. Doede met zijn zelfgemaakte Amerikaanse vlag, zwaaiend in het vliegtuig, luid roepend met een slis: "Stars and Stripessss, stars en stripessss". We gaan een nieuwe fase in, das wel duidelijk.

J/M ouders blog

2015-06-02T09:24:00.001-07:00

Ingeborg Jansen-van ’t Pad Bosch

Ingeborg Jansen-van ’t Pad Bosch (43, blogger, schrijfster en psychologe) is moeder van drie zonen (15, 12 en 10 jaar) en getrouwd met Jim (44). Ze woont sinds 2010 in de Verenigde Staten, in de suburbs van New York. Opvoeden is sowieso een kunst maar in een stad als New York gaan de dingen net even anders dan in Nederland. Ze schrijft erover.

Bekijk alle blogs »

Tot nu toe was mijn leven hier in de VS relatief stressloos. Ik heb wel mijn momenten, vooral als ik foutjes maak in ons belachelijke logistieke schema van halen brengen naar sport en toneel. Sta ik ergens in New York State op de verkeerde plek of ben ik weer te laat omdat ik nu eenmaal niet op drie plekken tegelijk kan zijn. Maar dat zijn geen echte hoofdbrekens.

Nee, dan gisterenavond. Ik voelde me weer zoals voor mijn eindexamen of laatste tentamen op de universiteit. Ik was volstrekt verdwaald, verloren en mijn faalangst speelde op tot ongekende hoogte.

Verder lezen, ga naar

http://www.jmouders.nl/blogs/verhuizen-en-emigreren/opvoeden-in-new-york-verdwaald-in-de-testjungle

'We hate Lacrosse...'

2015-06-02T05:39:00.000-07:00

Gisteren was het weer eens zo ver, een telefoontje van de muziekleraar van Morris. Hij had samen met een vriendje de generale repetitie van het Lente concert verstoord door via een app op zijn telefoon een misthoorn te laten schallen door het doodstille schooltheater. En dat niet 1 keertje maar een paar keer. Na wat zoeken in de groep van honderden leerlingen werden ze ontdekt. En tja dan ben je je telefoontje dus kwijt en wordt je moeder gebeld. En als moeder moet je dan natuurlijk serieus blijven, alleen soms kan ik het niet helpen maar dan moet ik zo lachen om dit soort streken. Jongens blijven jongens en ik kan me zo voorstellen dat als het zingen van koorliederen over de Lente je geen zak interesseert, je over stoute dingen na gaat denken. En dan is het natuurlijk heel grappig om in die hele brave atmosfeer (een paar honderd kinderen in zwart witte kleren, gedrild om te staan in een aantal rijen) een heel ander geluid te laten horen. Ik wed dat er een heleboel kiddo's daar in een deuk hebben gelegen. Morris kwam in ieder geval puffend thuis dat hij zooooo blij was dat hij volgend jaar dubbel gym mag kiezen en dat zingen mag laten voor wat het is. Hoe anders is mijn eerste. Ties gaat met een clubje van zes 'The National Anthem' zingen voor de start van de New Amsterdam City Swim. Hij had zijn a capella groep thuis uitgenodigd om te oefenen en tjesus wat klonk dat mooi. Ik kreeg kippenvel en een traan in mijn ogen. Het was bijna zover dat ik me richtte tot de Amerikaanse vlag en mijn hand op mijn hart legde. Maar ik had het te druk met het opzetten van het feest dat we die avond gaven. Ik had me al dagen van te voren te blubber gewerkt en het zag er dan ook uit alsof we gingen trouwen. Ondertussen was Doede wel ergens op het eiland in 'poisened oak' gaan zitten en zat onder de vlekken. Hij kon niet ophouden met krabben. Nu weet ik als moeder van jongens die dit al een paar keer mee heeft gemaakt, echt wel wat ik moest doen dus lauw douchen, icepacks, een paar cremetjes en over de counter pillen en hup naar school. Helaasssss....dat ging niet door want een half uur later hing de 'schoolnurse' betuttelend aan de telefoon met de vraag of ik wel naar de dokter was geweest en of ik wel wist wat het was. Kortom ik moest hem weer op komen halen. Ik kreeg 4 formulieren in mijn handen gedrukt die ondertekend moesten worden en kon samen met Doede tussen de bedrijven door toch even naar de Eerste hulp dokter. Die zei natuurlijk exact hetzelfde wat ik al wist van de voorgaande keren. Maar terug naar ons feest. Wat was het super. De band die we gewonnen hadden op een School Auction, bestaande uit vier schoolvaders van middelbare leeftijd en een bloedmooie zangeres, speelde de sterren van de hemel. Onze lieve Nederlandse vrienden zongen luidkeels voor alle sport minnende Amerikanen 'I hate Lacrosse'. Dit omdat we altijd te laat zijn of te vroeg weg moeten op een feestje vanwege onze twee reizende Lacrossespelers....
Maar er branden fakkels en vuurtjes en de taco's aan het einde waren een hit. Nu is ons ronde huis op het eiland ook wel gemaakt om te feesten. Sterker nog ik denk dat het in de jaren zestig ontworpen is door een playboy met partygenen en een voorliefde voor Feng Shui. We konden eindelijk even de stress van City swim laten voor wat het was en hebben er op ons feest ook een avondje niet over gesproken. Maar eerlijkheidshalve hebben Jim en ik met bijna niemand bijgekletst maar dat hoort ook zo op je eigen feest. Moe, een tikkeltje aangeschoten maar voldaan zijn we ons bed in gerold om de volgende dag weer vroeg naar een Lacrosse wedstrijd te gaan. En heel eventjes haatte ook ik die sport.

PARTY ON THE PIER

2015-06-01T10:57:00.000-07:00

If you don't want or dare to swim in The Hudson than at least party with us and contribute to this great cause. For further info go to www.newamsterdamcityswim.org. I'll see you there after I climb out to the water on the pier after 1 mile of swimming.

The New Amsterdam City Swim!!!

2015-05-19T19:46:00.001-07:00

He Dutchies, New Yorkers and travelers,
Register for the first New Amsterdam City Swim to find a cure for ALS on 21st of June!!! Swim 1 mile in the Hudson or party with us at the finish festival a la Heineken House with Candy Dulfer, DJ Questlove, Dion Flynn and Seth Herzog, Beau van Erven Dorens, Pieter van den Hoogeband and other olympic swimmers and sportsmen and -women. Go to www.newamsterdamcityswim.org and JUMPIN!

De doodstraf en vrijheid van meningsuiting in Amerika

2015-05-19T03:41:00.000-07:00

Dit weekend postte mijn oudste zoon (15,5) zijn mening over de doodstraf op zijn Facebookpagina.

Om hem er na een avondje beledigingen en scheldtirades van leeftijdsgenootjes snel weer af te halen.

Geschrokken van reacties
Hij was zo geschrokken van de reacties van zijn Facebookvrienden dat hij toch dacht dat het beter was er maar helemaal niet meer over te ‘publiceren’. Zie De doodstraf en vrijheid van meningsuiting in Amerika

Liar Liar pants on fire....

2015-05-12T11:32:00.002-07:00

Gisteren ging de telefoon. Nietsvermoedend nam ik op. Na wat geruis hoorde ik aan de andere kant van de lijn...'Mrs. Jansen?' 'Yess, that's me', zei ik nog steeds geen idee hebbend van hetgeen mij te wachten stond. Ineens hoorde ik een aantal stemmen reageren, 'Goodmorning, How are you?, How is your day? Ik wist eventjes niet wie als eerste te antwoorden en dus vroeg ik: "with how many people am I on the phone? and who is this or are this?' Liever gezegd. Hi, This is the principle, the school psychologist, the school social worker and the teacher from Central School, de school waar Doede gelukkig nog maar twee maanden op zit....Geschrokken en verbaasd reageerde ik met: 'Wow that's a heavy delegation, what's the matter?'
Er was een jongetje gepest vorige week. Door het groepje waar Doede altijd bij hoort. Alleen Doede was er nu eigenlijk niet bij geweest. OK dacht ik, maar waarom mij dan bellen met vier vrouwen? Nou, het was iets anders wat Doede verkeerd had gedaan. Het woord waarmee het groepje het jongetje had uitgescholden, kwam van namelijk Doede. Hij had het een keer op een playdate verteld aan zijn maten. En daar had hij herhaaldelijk tegen deze professionele dames over gelogen. En met herhaaldelijk bedoelden ze na vier rondes met gesprekken. En bij de vierde keer was hij in huilen uitgebarsten en had hij het ze verteld. Ze hadden uitgevonden dat Doede het woord van zijn oudere broers had geleerd. Die waren het op internet tegen gekomen en hadden Doede 'het woord' verteld. Doede moest leren dat hij verantwoordelijkheid moest nemen voor zijn daden (ik begreep er inmiddels niets meer van) en hoe dan ook de waarheid moest vertellen en nooit mocht liegen. En daarom was hij nu geschorst. Geschorst??? O, zei ik met bibberende stem geschrokken van het voorval, de Spartaanse ondervragingstechnieken en de straf..... Daarna viel het woord 'liegen' nog honderd keer. O zei ik weer, totaal overrompeld zo veel beledigingen, betutteling en gebrek aan zelfreflectie van het vierkoppige tribunaal. Ik slikte even en herpakte me. Ik vroeg of zij ook wisten waarom hij gelogen had tegen ze. Out of anxiety! zeiden ze, zich volstrekt niet realiserend dat zij daar zelf een grote rol in hadden gespeeld. Hij was bang dat ze hem anders niet zouden laten slagen voor de 'lager school'. Ach gossie, dacht ik. En Ja he he!!! vier ondervragingsrondes met het mes op je keel en dan zeg je wel dat je het gedaan hebt als tienjarig knulletje. Maar natuurlijk was nu toch mijn nieuwsgierigheid naar en bezorgdheid over het woord nogal gegroeid. Dus ik vroeg er maar naar.
'Nigglet', klonk het zacht. Ik vroeg wat het betekende en vroeg mij tegelijkertijd af of Doede wel wist wat het betekende. 'Klein negertje'. Nee he.... nu was ik ineens moeder van een leugenaar en twee racisten. Ik besloot onder druk van het verbale geweld aan de andere kant van de lijn maar mee te buigen (ik heb hier namelijk het motto 'choose your battles' hoog in het vaandel staan) en Doede thuis op te vangen. Ik zei hen dat ik het vreselijk vond voor het gepeste jongetje en dat ik zijn ouders zou bellen om het samen met Doede op te lossen op onze manier. Ik zei ze dat ik kwetsende woorden verschrikkelijk vond en dat ik de ernst van de situatie begreep. Ik sprak me nog wel even uit dat ik me ten zeerste afvroeg of Doede wist wat het woord betekende, en dus misschien niet helemaal begreep waarom hij geschorst was (hij was immers niet de pester) maar dat ik met mijn jongens om de tafel zou gaan zitten om het woord en de belediging die daaruit volgt te bespreken. Maar helaas, de dames wisten van geen ophouden. Wist ik wel dat Doede ook weleens tegen mij loog? en was hij wel open over hoe zijn vriendschappen in het groepje waren? Hij had laatst een keer ruzie gehad en toen had zijn vriendje hem de meest vreselijke woorden getekst. Wist ik dat wel, had ik die teksten gelezen? Ik voelde me steeds incapabeler als moeder worden en kreeg het nu toch echt benauwd. Mijn god, hadden deze vrouwen zelf kinderen, laat staan zonen? en zaten zij ieder uur van de dag naast hun kinderen naar 'Urban Dictionary' te staren? Ik kon me nu ook niet meer inhouden en riep dat ik alles begreep, dat ik het er met mijn mannen over zou hebben, het op zou lossen met het jongetje en zijn ouders maar dat ik u toch echt op wilde hangen. En dat heb ik ook gedaan. Ik nam me voor Doede rustig op te vangen en eerst maar eens te praten over zijn grootste angst en het jongetje natuurlijk. En toen ging de telefoon. Het was de zanglerares van Ties. Ze had er lang over nagedacht maar ze wilde me toch bellen om een compliment maken. Ietwat achterdochtig en niet wetende wat ik moest verwachten zei ik weer, O, en daar achteraan 'How nice of you'. Ze had nog nooit zo'n student gehad, Ijverig, lief, begripvol en tolerant, talentvol en zo gedreven. En toen kwam de postbode met twee brieven voor Morris, die op de lagere school toch ook twee keer geschorst is geweest (zie mijn verhaaltjes uit 2012). Of hij counselor wilde worden op de Middle School om kinderen te leren hoe ze met moeilijke situaties, teleurstellingen en pesterijen om moeten gaan. Pfff, dacht ik, het komt goed.

Seksueel voorlichting voor gevorderden

2015-05-06T13:56:00.005-07:00

J/M ouders Nieuwste Blog

New York, de stad waar je nooit slaapt

2015-05-06T13:39:00.003-07:00

Ik sprak laatst een vriendinnetje die hier een tijdje niet was geweest. Ze zei: ik voelde direct weer wat een energie deze stad geeft en neemt. Wat een heksenketel is het toch. Het tempo ligt hier zo hoog en de tijd gaat hier 100 X sneller. En dat laatste dat herken ik zo. Er is hier zo veel te doen dat je op woensdag alweer vergeten bent wat je het weekend daarvoor hebt gedaan. Zo aten we donderdag met onze lieve vrienden in La Esquina en dronken we een drankje (of meerdere) in Apotheke waar we voor het eerst Absinth, het lievelingsdrankje van Van Gogh, hebben gedronken. Tja enVrijdag...ja daar ga ik al, dat weet ik eigenlijk niet meer maar dat kan ook aan die Absint liggen. O ja helder moment, dat was eigenlijk de meest dierbare avond die je je maar als moeder kunt bedenken. Hoe kan ik dat even vergeten? Met Ties naar Broadway naar 'a curious incident of the dog in the nighttime'. Te gek toneelstuk! Zaterdag was een dag vol Lacrosse toernooien upstate en in Massachussetes waarna we tot twee uur s'nachts hebben staan dansen op een jaren 80 schoolbal met dito rockband in de ubergezellige Orienta Beachclub. Zondag weer vroeg op om de 5 boroughs van New York te fietsen, zo'n 40 km want eerlijkheidshalve moesten we bij de Brooklyn Bridge afhaken om een lunch in het ultieme New Yorkse geweld van Bagatelle op tijd te halen. Fietsen in de achterbak, sportpakje uit en danspak aan. Het dak ging eraf en ik heb inderdaad heerlijk gedanst. Ik voelde niets meer van zadelpijn en andere ongemakken. Dat was de volgende dag wel een beetje anders...
Gesloopt natuurlijk! Maandag en dinsdag moesten we even bijkomen, beetje vroeg naar bed, beetje NOS journaal kijken, niet drinken. Ondertussen moet er nog een New Amsterdam City Swim (btw niet vergeten te sponsoren, klik op mijn profiel) geregeld worden door Jim cs. , geven we eind mei een feest voor 150 man, wil ik mijn halve boek schrijven en moet ik eigenlijk trainen en afvallen. En bovendien viert pubermania hier hoogtij. Morris is zijn bed in de ochtend niet uit te krijgen. Als ik hem wakker maak, is het niet goed en als ik hem niet wakker maak ook niet. En s'avonds tekst hij de godganse avond met zijn vriendinnetje en krijgt een 'fit' als we zijn telefoon bij zijn bed weghalen. Laatst vroeg hij zich af waarom we geen lid werden van een Beachclub want hij voelde zich zo langzamerhand een 'charity case' worden. Gelukkig zag hij al snel in dat dat nou niet bepaald het geval was voor de jongen die alles heeft. Doede vraagt voortdurend om zakgeld (krijgt hij overigens zeker niet altijd wat dan weer hommeles betekent) om rond te hangen in het dorp met zijn vrienden maar eet vervolgens alleen maar junkfood en geen normaal diner meer en Ties' schema kan ik nu al niet meer volgen.
Ik ben zo blij dat we op een eiland wonen. Ik kan zo genieten van de rust, de vogels en de twee ganzennesten die links en rechts in de bosjes zijn gebouwd. Al had ik vandaag wel even de schrik van mijn leven toen ik vanochtend twee vrouwen van de ganzenpolitie (haha dat is echt waar) in de tuin zag lopen. Het leken wel FBI agenten en ik dacht echt even dat ik in een filmscenario terecht was gekomen en dus weer de New Yorkse drukte in werd getrokken. Maar ze bleken slechts aan het tellen te zijn. Ondertussen staan hier alle bomen staan in bloei en zit ik hier totaal beschut, weg van alles en iedereen. New York, 'the city that never sleeps' is voor ons ook de stad waar je nooit slaapt. Maar waar je wel de tijd van je leven hebt! Eigenlijk doe je alles op dubbele snelheid en dat is misschien ook waar de tijd dubbel zo snel gaat.
Vandaag is het woensdag. Vanavond een verjaardagsborrel en dan beginnen we lekker weer van voren af aan. Ben ik in het weekend vast vergeten wat ik vandaag heb gedaan.

J/M Ouders: nieuwste blog

2015-05-06T03:40:00.002-07:00

http://www.jmouders.nl/blogs/verhuizen-en-emigreren/opvoeden-in-new-york-in-je-hangmat-langs-de-lijn

Opvoeden in New York: in je hangmat langs de lijn
Met de lente is ook het buitensportseizoen weer begonnen. De prachtige Amerikaanse sportvelden zijn in volle glorie onder de sneeuw vandaan gekomen.
Onze twee jongste mannen zijn fervente lacrossefans. En daar zijn ze goed in.......

Hanenkam en andere mannelijke ijdelheid

2015-04-20T08:54:00.002-07:00

Jim en ik zaten gezellig zondagavond bij ons houtvuurtje aan de kant van het water een glas wijn te drinken en na te praten over het drukke maar leuke weekend toen Ties de tuin in kwam lopen. Hij had het ons al wel laten weten maar toch, de schok was er niet minder om. Want hoe moet je kijken en wat moet je zeggen als je zoon voor je staat met een Mohawk, en dan ook nog zwart geverfd. 'Staat je leuk?, moet je vaker doen.' of 'Wanneer gaat ie eraf?' en Moest je hem echt zwart verven?' Haha, voor alles moet een eerste keer zijn en dus hebben we deze vuurdoop ook weer gehad. We hebben ons opgesteld als ruimdenkende ouders en hem geprezen voor zijn lef. En we zijn ook echt ruimdenkend hoor maar gelukkig zijn het Ties zijn acteeraspiraties die bij deze haardracht aan de basis staan. Hij stort zich op het moment namelijk op Method-acting. Zijn rol is die van een gemene jongen. Iets dat Ties totaal niet is en die slechtheid moet hij dan ook echt uit zijn tenen halen. Maar die hanenkam doet wonderen. Een paar legerkisten en een grote plakplaat op zijn spierballen en dan wordt het inleven een stuk gemakkelijker. Die spierballen zijn de afgelopen weken ook zorgvuldig gekweekt met grote stukken vlees, veel opdrukken en nog meer pasta. Hij is inmiddels 5 kg aangekomen en ziet er een stuk gevaarlijker uit dan voorheen.
Volgende week scheert hij die kam (hopelijk want zeker weet ik het niet) er na de laatste voorstelling weer af en dan is hij gelukkig kaal....Ook een favoriet kapsel van mij. Maar zo'n buzzcut valt hier in ieder geval minder op aangezien dat voor de 'echte' Amerikaanse (marine)man natuurlijk alleen maar getuigt van kracht. En nog fijner, voordat het zomer wordt en we weer naar Nederland gaan, is alles weer aangegroeid. Gelukkig maakte Moos dit weekend ook goeie sier bij zijn Joodse schoonfamilie in spe. Hij had nogal een mannenweekend met veel Lacrosse (inclusief van die strepen Eyeblack onder zijn ogen en op zijn wangen) sleepovers, niet douchen, geen tanden poetsen etc. achter de rug en ging in zijn pyjama met zijn vrienden naar het dorp om te ontbijten. Moet allemaal kunnen... Maar dan is het natuurlijk wel vervelend als je de moeder van je kersverse vriendinnetje voor het eerst ontmoet bij het bestellen van je croissantje. Dus stinkend naar slaap en puberzweet, in zijn pijama en met gele tanden en een zwart gezicht moest Moos zich van zijn beste kant laten zien. Hij heeft het kennelijk toch nog gered (of juist niet want misschien wilde ze nu juist echt weten wat voor vlees ze in de kuip heeft) want de 'overprotective' moeder zei meteen dat een 'family-lunch' haar een goed idee leek. Een paar jaar geleden toen Ties een Joods vriendinnetje had, was alleen hij het nog die aan een vraaggesprek werd onderworpen door de vader van het meisje. Maar nu moet toch de hele familie op komen draven. Familielunch? Ik dacht meteen aan een auditie of een hospiteersessie.....Moos kennelijk toch ook want die verschoot van kleur en begon te stamelen. Dat moest dan over een paar weken pas gebeuren. Hij probeerde zich met man en macht uit het volgende weekend en het weekend daarna te kletsen. De moeder leek 'over een paar weken' gelukkig ook een goed idee te vinden. Moos heeft immers nu een broer met een hanenkam.

Nieuwste blog in J/M ouders ALCOHOL EN KOP IN HET ZAND

2015-04-09T18:15:00.001-07:00

Mijn oudste, 15 jaar, komt thuis van een feestje. Hij vertelt dat zijn vriend, ook 15 jaar, zo verschrikkelijk dronken is geworden dat hij hangend op de schouders van twee andere vrienden naar huis is gebracht. Nu ken ik mijn pappenheimers, dus vraag ik hem of híj ook gedronken heeft. Aangezien hij niet kan liegen - echt niet, ik zie het direct - geeft hij schoorvoetend toe dat hij weleens een biertje drinkt en ook weleens een shotje tequila heeft genomen. Weleens? LEES VERDER OP ONDERSTAANDE LINK
http://www.jmouders.nl/blogs/verhuizen-en-emigreren/opvoeden-in-new-york-alcohol-en-kop-in-het-zand

De vrouwen in hun leven

2015-04-02T04:47:00.003-07:00

Vrouwen in hun leven

Mijn zonen zijn verliefd, alledrie.

Stiekem moet ik er een beetje aan wennen, ook al ben ik zelf een vrouw en natuurlijk ook een tienermeisje geweest. Bij de een is het natuurlijk wat serieuzer dan bij de ander maar het is wel ‘aan’. Ik zal er toch aan moeten wennen aan het idee dat over een tijdje ons gezin niet alleen maar meer uit mannen bestaat en ik op een gegeven moment toch die schoonmoeder ga zijn.

En die rol past me (gelukkkig) nog totaal niet. Ik moet nog heel veel leren, zeg maar gerust. Regelmatig blijf ik een beetje onzeker en ongemakkelijk rondhangen, loop heen en weer of reageer veel te overdreven. Of de jongens zijn ietwat gegeneerd over mijn Hollandse accent wanneer ik ze iets vraag waar hun vriendinnen bij zijn.....

- See more at:

http://www.pubermagazine.nl/nieuws/vrouwen_in_hun_leven#sthash.ZH1jvkmj.Ts496iPR.dpuf

De bevalling van een boek

2015-03-31T13:48:00.003-07:00

Wat heb ik me nu weer op mijn hals gehaald? Een boek schrijven? Tja, en nu ik me dat eenmaal heb voorgenomen, moet het er ook van komen. En dus verzin ik vandaag allemaal uitvluchten om niet te hoeven schrijven. Vanochtend was mijn dagelijkse yogaklas. En die heb ik even gerekt door in het stoombad te gaan zitten. Ik heb vandaag serieus de ovens (in Amerika heb je er altijd twee) schoongemaakt en zelfs gestreken. Dat doe ik anders nooit want ik heb er een giga hekel aan maar ik vind het vandaag uiterst fijn. En ik heb lekker gekleurd, zie de foto. Gisteren ben ik extra lang boodschappen gaan doen en heb ik alle kapotte lampen in huis vervangen. Ik heb alle was gedaan, ik lees de krant en ik lees een boek. Mijn blogs voor de komende weken zijn ook af dus daar kan ik me ook niet meer achter verschuilen. De enige terechte afleiding die ik heb, zijn mijn zonen die alweer vakantie hebben. Dus breng ik ze nu fluitend naar hun vrienden, feestjes en sportclinics. En vind ik het ook geen probleem om aan een ander tafeltje te lunchen als Doede met zijn vrienden in Auray, een Frans tentje hier in het dorp, crepes met Nutella eet. Heerlijk juist.
Maar schrijven aan mijn eigen boek? Even niet. Ik heb toch een kleine blokkade te pakken en een moment van totale zelftwijfel, dat ook. Want je vraagt je toch af of je nu echt het talent hebt om ook een keer naar het boekenbal te mogen. Tenminste ik wel. Ik weet dat het waarschijnlijk over een aantal dagen over is, deze totale lethargie maar voorlopig blijf ik er nog even in hangen.
En gelukkig doet Moos deze dagen lekker met me mee. Hij gaat donderdag naar Princeton, intern in een hotel om aan zijn leiderschapskwaliteiten te werken. Echt waar, hij gaat naar een "Young Leadership Course". Daar is hij vanwege zijn competenties voor uitgenodigd. En aangezien deze blog ooit als dagboek is begonnen, mag ik daar best even over opscheppen. Is leuk voor later. Maar deze eerste dagen van de vakantie neemt hij het er samen met mij nog even van. Hij loopt de hele dag in pyjama, was pas om 11.30 am wakker, heeft zijn vriendenkring te slapen gehad en geeft morgen een klein feestje. Overigens werden Jim en ik wel verzocht ons huis even te verlaten vanwege de get-together. Van Ties heeft hij geen last, zei hij nog. Doede mag misschien blijven. Maar wij? Nee zeg, wij moeten maar even uit eten. Zou het er ooit nog van komen dat we met Moos en zijn vrienden een biertje aan de bar drinken zonder dat hij zich voor ons geneert? Ties zien we helemaal niet meer of middenin de nacht. En regelmatig val ik in slaap op de bank als Moos nog met zijn vrienden (en tegenwoordig vriendinnetje) zit te facetimen, te chatten of te instagrammen. Gelukkig gaat om middernacht ook de wekker want dan moet Ties ergens opgehaald worden. Nooit verwacht dat ik het ooit zou zeggen maar het lijkt me heerlijk als hij vanaf september (dan is hij 16) zijn rijlessen gaat volgen. Goed, nu heb ik weer een eigen blog geschreven. Nog even een berichtje voor Lindanieuws.nl en dan....richt ik me weer op de groei van mijn roman in wording.

Namaste!

2015-03-18T07:52:00.003-07:00

Ik lig op mijn yogamat en begin opeens onbedaarlijk te grinniken. Middenin Savasana, voor de niet-yogis een toestand van totale ontspanning en stilte, kan ik mezelf niet onder controle houden.
Om mij heen kijken de dames en een heer mij ietwat geïrriteerd aan maar ik kan niet stoppen. Tijdens de les voelde ik mijn hoofd bonken en mijn ademhaling deed pijn in mijn longen. Ik was namelijk eventjes in Nederland. Samen met Jim. Mijn broertje ging trouwen op zaterdag en we hadden besloten de donderdag, vrijdag en zondag daaraan vast te plakken om onze besten te zien. Dat hebben we geweten. Meerdere malen heb ik s'ochtends als de wekker ging (we hadden namelijk ook nog wat zakelijks en moesten wel overal op tijd zijn) mijzelf vervloekt. Waarschijnlijk hebben we wel vijf bekeuringen wegens te hard rijden en is het broodnodig twee weken geheelonthouding aan te houden. Waarom heb ik toch geen mechanisme in mijzelf dat om 2 uur s'nachts zegt dat het echt genoeg en verstandig is als ik ga slapen? En hoezo zijn mijn allerbesten mensen die dat ook niet hebben? En hoe is het mogelijk dat Jim en ik wat dit betreft elkaars gelijken zijn? Hoezo doen hij en ik het licht uit op het huwelijk van mijn broertje? We waren immers zo ongeveer, op ouders, ooms en tantes na, de oudsten....Maar wat een feest was het. Dubbel gelegen met mijn zusje, gegierd met mijn broertje en zijn vrienden, gedanst met mijn nichtjes, genoten van de emotionele incontinentie van beide families. Bij ieder verhaal wat verteld werd, is gehuild. Maar goed, kerstdiners waren en zijn bij ons ook altijd zo.
We hebben in vier dagen 14 uur geslapen, per avond even veel flessen wijn gedronken en twee keer zo veel peuken gerookt. Maar een jetlag hebben we niet. Dat is dan weer het voordeel. We zijn eigenlijk nooit uit de Amerikaanse tijdzone geweest. Alleen steeds middenin de nacht opgestaan.
En wat was het heerlijk! Ik lig niet voor niets te schuddebuiken (geen fraai gezicht trouwens tussen al die strakke amerikaanse yogis) op mijn matje. De jongens hebben het hier ondertussen fantastisch gedaan met hun twee oppassen met slaapkamerogen. Toen we woensdagavond wegreden in die grote zwarte Amerikaanse Uber taxi richting JFK airport was het even slikken aangezien de twee jongsten ons uitzwaaiden en de supervisie nog niet was gearriveerd....Maar na 10 minuten kregen we al een whatsapp van Moos met een foto van Doede bovenop een enorme berg van kussens met de tekst: "This is what we do when you're not at home". Gedurende onze afwezigheid zijn er horrorfilms bekeken, was er twee keer Chinees besteld voor 80 dollar en is alle frisdrank en chips tot de laatste druppel en kruimel opgedronken en opgegeten. Waarschijnlijk is er te weinig geslapen en mag ik ook niet alles weten. Maar ik kan alleen maar trots op ze zijn. En dat ben ik ook wel een beetje op mijzelf. Ik ben namelijk schrijfster. Sinds mijn gesprek vorige week vrijdag met mijn manuscriptbegeleider geloof ik er zelf ook in. Ik verzin vandaag nog uitvluchten, ga ik wandelen met de hond, ga strijken en schrijf wat korte verhaaltjes maar vanaf morgen moet ik verder met mijn roman. Morgen sta ik op mijn hoofd in de yogaklas en ben ik weer serieus. Vandaag nog even nagenieten van die sociale 'boost'. Namaste!

And another snowday....

2015-03-05T09:53:00.005-08:00

Om 5.30 vanochtend gaan alle telefoons in huis en de computers en de tablets af. Beep beep, klinkt het door het hele huis. Het zijn de Robocalls van het schooldistrict.
Ik zit weer rechtop in mijn bed en kijk op de wekker. Super, nog een sneeuwdag. Weer alle kinderen vrij. Dat is welgeteld de vierde sinds eind januari en dan hebben we de twee uur 'delay'-dagen nog niet meegeteld. En het telefoontje een evacuatie over een bommelding op school ook niet. Hoe doen werkende ouders dat hier? Je kunt simpelweg, als je allebei werkt bij een baas, hier niet zonder nanny....Vandaag had ik gepland naar New York te gaan en research te doen voor mijn boek. En dat had ik vanwege andere sneeuwdagen al tig keer uitgesteld. En ik wil graag veel schrijven vandaag, en ik had het plan om even te gaan shoppen. Komt natuurlijk niets van terecht behalve dit verhaaltje om de boel even van me af te schrijven. Serieus, ik heb in de 4,5 jaar dat we hier nu wonen nog nooit zoveel sneeuw gezien. En begrijp me niet verkeerd, het is prachtig, maar ik ben nu wel klaar met de witte wereld, slippende banden en ijsblauwe luchten. En de jongens ook. Ook al wonen we naast de golfbaan met heuvels waar je af kunt sleeen en de hele dag lol zou kunnen hebben, ze zijn niet naar buiten te slaan op deze zoveelste sneeuwdag. Er zijn nu welgeteld zeven puberjongens in huis, drie van mijzelf. En die andere vier werden wel door hun moeders de hut uit geschopt. Het lawaai is navenant. En, ook al is de schoonmaakster net de deur uit, ik kan je vertellen dat er overal sneeuw met zout ligt door heel veel grote natte sneeuwlaarzen. Jassen, mutsen en handschoenen worden in de hoek gesmeten en ik moet bijna oordoppen in vanwege Call of Duty en de uitroepen en scheldtirades F***, Son of a B***, Sh** and worse, die daarbij horen. Alle koekjes, chips, boterhammen, chocolademelk en appelsap is alweer op. Ik kijk de blaadjes dus aan de bomen en trek de krokussen bijna omhoog. Inmiddels is de sneeuw zo hoog dat ik tot aan mijn knieën in de sneeuw wegzak als ik met de hond ga wandelen. En bovendien sneeuwt het nu zo hard dat ik daar nu ook even niet aan begin.
Ik ben blij dat Jim en ik even naar Nederland komen, waar het er nu toch, qua weer, wat vrolijker uitziet. Volgende week zien we vanwege het huwelijk van mijn broertje, de meeste familie en vrienden weer. Het is overigens wel de eerste keer dat wij samen naar Nederland vliegen en de jongens hier laten. Wel met oppassen, maar toch. Ik heb er wel even wakker van gelegen. Ik had namelijk net voordat ik ging slapen even het nieuws gekeken. Verhoogde terreurdreigingen, mogelijke kapingen, vliegtuigongelukken en verschrikkelijke weersomstandigheden vlogen me om de oren en ineens was daar de gedachte: wat als wij samen uit de lucht vallen? Normaal heb ik daar helemaal niet zo'n last van. Maar ineens realiseerde ik me dat we dan drie jongens hier in de USA hebben zitten waarvoor het dan radicaal allemaal anders wordt. De voogden en familieleden wonen in Nederland en we hadden weliswaar wat op papier staan maar echt duidelijk was dat allemaal niet. Want wat wil je eigenlijk voor de toekomst van de jongens? Wil je dat ze hier blijven en tot wanneer dan? Wil je ze direct naar Nederland laten vliegen? Waar moet je lichaam naar toe? Wie moet hier de honneurs waarnemen? Wie is hier het eerste aanspreekpunt? Allemaal zaken die, als je in Nederland woont, soort van vanzelfsprekend zijn maar hier niet. Je moet dus wel een 'noodplan' opstellen voordat je vertrekt. Naïef eigenlijk dat we daar nog nooit over hadden nagedacht...Het rare is dat wel wel met z'n tweeën zonder de jongens door Amerika gevlogen zijn. Daar heb ik geen nacht wakker om gelegen en ik stapte fluitend het vliegtuig in. Heerlijk juist! Maar blijkbaar is het toch anders (tenminste voor mij) als je over de plas naar een ander continent vliegt. Intussen hebben de jongens nergens last van. Gisteren vroeg Doede waar we eigenlijk naar toe gingen??? En dat had ik hem toch al ettelijke malen verteld....Ties trekt zijn eigen plan en Moos denkt waarschijnlijk aan de tientallen vrienden die hij gaat vragen zodra wij onze hielen hebben gelicht. Huiswerk wordt waarschijnlijk even op een laag pitje gezet en hun voedselvoorziening bestaat zeker alleen uit pizza's, dorito's, gebakken eieren en chips. We hebben twee prachtige oppassen Dyenera en Karla met zwoele slaapkamerogen en lang zwart haar dus dat zal ook wel iets doen met de mannen. Ze maken zich in ieder geval geen enkele zorgen over hun vrije leventje voor vijf dagen. En gelukkig maar!

IJdele jongens

2015-02-08T10:59:00.002-08:00

Vroeger toen ik en mijn zusje aan het puberen waren, gingen onze ruzies meestal over kleren. We jatten altijd van elkaar wat we leuker vonden dan onze eigen spullen en de outfit die ik s'avonds klaar had gelegd was altijd de volgende ochtend voor de helft of helemaal door mijn zusje letterlijk als een dief in de nacht weggehaald en aangetrokken. Toen gelukkig (nu wat minder geslaagd...) groeide ik wat harder en was ik wat dikker zodat dat gesodemieter na twee jaar over was. Daarna richtten we ons stiekem op de kast van mijn moeder en was het zaak dat je er snel bij was anders had je zus het alweer aan. En er moesten ook geen ongelukken gebeuren anders kon je dat leuke jasje niet ongemerkt terughangen in de kast. Suf natuurlijk want mijn moeder had donders goed in de gaten dat we met onze tengels aan haar modebewuste outfits zaten. In die tijd wist ik bovendien niet helemaal waar mijn identiteit lag. Ik ben van Oilily meisje met strikjes jas, naar superkakker met plooirok, naar outfits a la de toen nog trendy maar brave 'Cosby show', weer terug naar Oilily en vervolgens in het zwart met puntschoenen om daarna weer gematigd kakker te worden. Mijn kapsel was ook aan veel verandering onderhevig. Kort, lang, rood, bruin met strepen, permanent en weer recht. Ik heb zelfs mijn haren getoupeerd, tulbands gemaakt van sjaals maar ook haarbanden gedragen. Nou dacht ik dat dit vooral een meiden-ding was. Helemaal toen ik een tijdje geleden het gevoel had dat het mijn zonen helemaal niets deed. Ook niet leuk want toen liepen ze, op z'n Amerikaans, alleen nog maar in sportkleren.

Maar ijdelheid blijkt nu toch ook in ons mannengezin een rol te spelen. Elke ochtend wordt de 'look' zorgvuldig gekozen. De Deo-geuren komen je tegemoet en de haargel van hun vader is steeds, op onverklaarbare wijze, op. En kreeg ik ze nog niet zo lang geleden met geen stok onder de douche of in bad, nu loopt de waterrekening in rap tempo op.

En er wordt gejat van elkaar. De middelste vindt de oudste weliswaar te hip, hij heeft meer weg van een New Yorkse hipster (gelukkig nog zonder baard), en de oudste vindt de middelste te kakkerig, meer het Amerikaanse preppy type met fris Amerikaans streepje, toch verdwijnen tegenwoordig steeds meer kledingstukken van de ene in de andere kast. Met name de nieuwere items zijn erg in trek bij de jattende broertjes. Het sokkenmandje van de middelste is bijvoorbeeld altijd leeg. En de ruiten overhemden van de oudste vind ik ook altijd als een vodje achterin de kast van de middelste. De dassen van paps hebben overal vlekken want bij ieder concert wat er op school gegeven moet worden, past weer een ander kleurtje. Nu is dat niet zo erg want dassen zijn bij Google, de werkgever van mijn echtgenoot, toch niet zo in. De stijl van de oudste wordt zorgvuldig afgemeten op dat wat Hollywood acteurs in hun vrije tijd dragen. De 'look' van de jongste is vooral geïnspireerd op skaters en snowboarders en de outfit van de middelste heeft meer met bepaalde merken te maken. Nu is het een een of ander Amerikaans kakmerk, en dat is tien keer erger dan de Society Shop of Lacoste. Iedere maand wordt er door de middelste en jongste driftig op het internet gezocht naar een paar nieuwe sneakers omdat de oude (twee maanden geleden nog 'je van het') echt niet meer kunnen. De sokken van de middelste en de jongste moeten ook bijzonder zijn en van een bepaald merk, maar dat merk vergeet ik steeds, zodat ik altijd met de verkeerde thuis kom.

En dan het haar. Toen we hier vijf jaar gelden kwamen wonen, was dat op z’n Hollands heel erg lang. En dat kon echt niet in de suburbs waar wij neerstreken. Kort amerikaans moest het, tot mijn grote verdriet, worden. Het liefst gemillimeterd, zoals in de Navy. Maar gelukkig zijn we die tijd ook weer voorbij en wordt er nu toch vooral gedaan aan styling.

Het kapsel van de middelste is bijvoorbeeld zo belangrijk dat hij vanochtend niet wilde fietsen want "Dan gaat mijn in de war en zie ik eruit alsof ik door een orkaan ben gereden". Zo legde hij mij uit. Ik zei hem nog dat ik hem alleen naar school zou brengen als het sneeuwt of regent en dat deed het niet. Nou dan ging hij maar lopen. Boos, maar met gekamd haar, dat wel.

De jongste staat ook minimaal een half uur iedere ochtend aan zijn kapsel te prutsen (ik verdenk hem van de verdwijning van de haargel) en neemt steeds stiekem kleren van zijn broers mee in zijn rugzak. In ieder geval ziet hij er, als ik hem ophaal, totaal anders uit dan toen ik hem wegbracht. En meestal wordt alles weer heel snel uitgetrokken en in de kast van een zijn broers gegooid (helemaal niet opvallend) als we thuis komen. Meestal heeft niemand wat in de gaten. Heel anders dan ik en mijn zusje dus. Geen harentrekkerij, geen schreeuwen en gillen in de ochtend. Ik vis gekreukelde weggestopte kleren uit alle hoeken en tassen en hang ze weer op in de kast waar ze horen en stop de sokken in de juiste mandjes. En ik hoor af en toe de man vloeken als hij weer geen sokken kan vinden. Ik moet er wel om lachen, ijdele mannen.

Cabinfever

2015-02-08T10:59:00.001-08:00

Na een heerlijk lang weekend New Orleans met mijn lief, vielen we thuis met onze neus in de boter. Mijn ouders hadden opgepast en de jongens waren allerliefst geweest. Het had lekker veel gesneeuwd en er heerste een wintersportsfeertje. Lekker binnen bij de haard, spelletjes doen, bijkletsen, filmpjes en superbowl kijken. Geen vuiltje aan de lucht dus. Maar wat is dat toch dat als je als ouders je neus om de hoek van de deur steekt, er ineens problemen ontstaan. De jongste bleek met zijn vingers aan de spaarpot van de middelste gezeten te hebben. En had daar op het Lacrosse veld even een pet en een sporttas voor gekocht. De middelste, die echt niet tegen onrechtvaardigheid kan, eiste de sporttas op omdat hij terecht vond dat het met zijn geld betaald was. Niemand kon natuurlijk iets bewijzen maar als ik wat eerdere incidenten op een rij zet, geloofde ik wel dat er een grond van waarheid in zat. Drama alom. Uiteindelijk kregen we bijna de hele waarheid boven tafel....
De volgende dag begon het onbedaarlijk te sneeuwen en te ijzelen en konden we de deur niet uit.
Cabin Fever. Zo noem je dat. Als je door weersomstandigheden gedwongen bent binnen te blijven en de 'shit hits the van'. En met zo veel sneeuw, minder schooluren en sneeuwvrij van school kon dat natuurlijk niet uitblijven. Ook al werd er veel gesleed, sneeuwbal gevochten, film gekeken en bordspelen gedaan, op een gegeven moment kwamen de muren op de jongens af. En dat gebeurt natuurlijk juist als opa en oma er gezellig zijn en je als dochter natuurlijk helemaal niet uit je plaat wil gaan om de boel weer op orde te krijgen. En uit mijn plaat dan bedoel ik 'tot waanzin gedreven'.
In het begin was de sneeuw nog leuk. Sneeuwpoppen, wandelen, haardvuren en warme choco.
Maar na een aantal dagen begonnen, de barstjes in de harmonische sfeer te verschijnen en werd er hier en daar al een stomp gegeven of iemand pootje gehaakt. Maar dat niet alleen.
Jongens gaan rare dingen doen als ze te veel energie hebben.
Zo heeft Doede eergisteren een hele Ghostpepper opgegeten, als experiment. Een soort Jackass maar dan bij de familie Jansen thuis. Even voor jullie begrip, dit zijn speciaal gekweekte Indische pepers van het sterkste soort die je kunt bestellen op Amazon, onder het kopje 'extreme', denk ik. En dat hadden ze gedaan. Met mijn code die ik nu ook eindelijk veranderd heb.
Ik was even niet aan het opletten toen hij de peper in zijn mond stak, kauwde en doorslikte. Zich niet bewust van alle ellende die hij zich op zijn hals had gehaald, leek het de eerste seconde een fluitje van een cent. Hij had melk en roomijs klaarstaan, had blijkbaar met zijn broers op Youtube filmpjes over Ghostpeppers gekeken en vertelde mij rustig dat hij het hele ding maar doorgeslikt had. Maar helaas kwam de rook een seconde later letterlijk uit zijn neus- en oorgaten. Zijn hoofd was knalrood en hij kreeg een witte cirkel rond zijn neus waarna hij onbedaarlijk begon te kotsen en de sterkste peper die er bestaat, dus ook weer terug het kanaal doorging. Trillend als een rietje zat hij met zijn vierde glaasje melk, een bak roomijs en een glas met ijsklontjes weer op de bank. Ik vertelde het verhaal aan de oudste twee en verbood ze (je kunt maar niet zeker genoeg zijn) het experiment te herhalen. Maar wat schetst mijn verbazing, gisteren hebben zij stiekem ook zo'n lekker pepertje gegeten. Gewoon om te weten wat het is. De een klaagt nu over buikpijn en de ander over diarree. Tja...Ondertussen dunken en stuiteren ze met een basketbal waardoor er allemaal bruine plekken op de net gewitte muren zijn verschenen. En toen we een leuk gezelschapspel (dat hoort dus gezellig te zijn) liepen de gemoederen zo hoog op dat de een de ander aanviel. Tegen je verlies kunnen, is nog steeds een puntje van de orde hier. Het was nog net geen vuistgevecht maar het scheelde niet veel en ik heb, met gevaar voor eigen lijf en leden, de een in een houdgreep moeten houden omdat ik anders denk ik naar de eerste hulp had gemoeten. Maar toen ik hem losliet, stormde de een de ander achterna en streepte een grote gymschoen naar zijn hoofd waarop de ander zo woest werd dat hij een trap tegen de gesloten deur gaf. En toen zat er dus een gapend gat in de slaapkamerdeur. Aangezien ik niet zo veel zin had om nog langer tegen die verwoesting aan te kijken, ben ik door de zoveelste sneeuwbui richting winkel gegaan voor een oplossing. In de doe-het-zelf-zaak keek de verkoper mij met een begripvolle blik aan nadat ik hem het verhaal had vertelt. Ook hij had drie zonen. Het blijkt dus wel vaker te gebeuren. De gaten heb ik inmiddels dichtgekit met een soort verbandgaas voor deuren. Iedereen was geschrokken van zijn eigen agressie en de sorry's en excuses waren niet van de lucht. En ze zijn natuurlijk ook heel lief (volgende keer schrijf ik een lief en vrolijk verhaal over ze) maar mijn god wat was ik blij dat ze de volgende dag lekker naar school gingen en ik met mijn ouders naar New York kon. Ja, ook ik had last van Cabin Fever.

Don't blame the weatherman

2015-01-27T05:53:00.003-08:00

Gisteren voor de storm

Het is weer zo ver. Het seizoen van extreme weerwaarschuwingen en sneeuwvrije dagen is weer begonnen. Gisteren was het natuurlijk weer even spannend met 'The most epic blizzard of the century"....Armageddon naderde maar dat blijkt fiks mee te vallen. De nieuwslezeres van Fox zei het zojuist treffend: 'City that never sleeps, get the hack up!" Het is natuurlijk ook nogal wat om zo'n Metropool en suburbs plat te leggen. De scholen en kantoren, ja Google is gesloten, zijn dicht, de schappen in de winkels leeg en het vliegverkeer zit op slot.
Vanochtend werden er midden op 5th avenue sneeuwangels gemaakt en nog steeds rijdt er bijna geen verkeer.
Het nieuws staat nu bol van de kritiek op burgemeester Bill en governor Cuomo. Want was het niet een beetje hysterisch, al die onheilsberichten en maatregelen? Overigens deden alle nieuwslezers daar gisteren graag aan mee...Met grote chocolade letters werden er de meest vreselijke dingen voorspeld. Maar 'better be safe than sorry' en 'don't blame the weatherman' domineren het nieuws.
Hier is het doodstil en zijn we ingesneeuwd op ons eiland. Het ziet er sprookjesachtig uit. De sneeuwschuivers zijn niet te bereiken dus dat blijft ook nog wel even zo. Eerst lekker in pyama ontbijten, haardje maar weer aan, wandelen in de stille sneeuw. Dat vind ik altijd zo prachtig, dat in de sneeuw geluid wordt gedempt.
We wonen middenin een Golfbaan en met de slee heuvels zit het dus ook wel snor. Om zes uur s'ochtends werd Doede wakker en vijf minuten later stond hij in zijn skikleren klaar om te gaan sleeen. Hij stapte dapper in zijn eentje door de sneeuw (de twee pubers liggen nog te maffen) maar kwam na een kwartiertje toch weer thuis. Hij was omgevallen en kon niet meer opstaan. Zo diep is de sneeuw dus op sommige plekken blijkbaar wel. We gaan het zo eens even checken. Het rare is dat het, ondanks dat extreme weersomstandigheden gevaarlijk kunnen zijn en het echt een beetje spannend is, het nu ook een teleurgesteld gevoel opwekt. Bovendien is het zo lastig om de volgende keer, als nuchtere Hollandse, te bepalen wat je nou serieus moet nemen en wat niet. Dat is waarschijnlijk steeds de reden dat ik pas boodschappen ga doen als alle schappen alweer leeg zijn......Maar aan de andere kant, hoe fijn dat het meevalt en nog fijner dat we nog elektriciteit en wifi hebben...Straks maar een filmpje kijken.

Een praktische kerst

2014-12-05T11:27:00.004-08:00

Eigenlijk is de hele aanloop tot kerstmis in de US een grote adventkalender waarbij iedereen op hetzelfde moment de vakjes opent. Heerlijk maar soms moet ik er toch nog om lachen. Mijn Amerikaanse omgeving gaat nogal planmatig en doelgericht met Kerstmis om. De voorbereiding is het halve werk, zeg maar. De kalkoen is op donderdag nauwelijks naar binnen gewerkt of iedereen gaat hier 'en masse' shoppen voor Kerstmis op Black Friday. Overal hoor je Maria Carey haar lied kwelen en staan ineens Salvation Army soldaten op iedere hoek van de straat. En het weekend na Thanksgiving wordt de kerstboom opgetuigd en de versiersels rond het huis aangebracht. Knikkende lichtgevende hertjes en zuurstokken in de tuin en lichtslingers in de bomen. Afgelopen maandag was het cybermonday en worden de electronische gadgets en apparaten voor onder de kerstboom aangeschaft en deze week zijn op school de winter/kerstconcerten. Sinds eergisteren branden ook de lampjes weer in de Rockefeller boom en de winkels hebben weer de allerleukste kerstmisgadgets. Ik heb zojuist, intens tevreden, een zingende kerstmuts en een klappend hertengewei gekocht, en gelukkig rijden er weer auto's rijden rond met rode neuzen. Je kan zeg maar niet niet in de Jingle Bells stemming komen. Morgen gaan we de kerstboom halen en hebben we alvast een Amerikaans kerstfeestje in het verschiet, inclusief vodka/ijsfontijn, tacky sweater en die zingende muts natuurlijk. En ik kan me er nu al op verheugen om even langs het best versierde huis in de hele omtrek te rijden. Tot nu toe heb ik ieder jaar een kiekje geschoten van deze fantastische uitdragerij. En iedere keer vraag ik me af waar de man al die spullen laat als kerstmis weer voorbij is. Ondertussen is het vandaag 5 december maar die laten we hier even voorbij gaan. Dat heeft een reden want toen we een aantal dagen geleden praatten over de plannen voor de feestdagen dit jaar, moest ik toch even gaan bijsturen. Ik had er een stukje over geschreven in Pubermagazine.nl maar dat kon niemand openen. Vandaar even een kopietje hieronder.

'Mijn jongens kijken me verbaasd en ongelovig aan. ‘Wat? Hoezo krijgen we dit jaar praktische cadeaus onder de kerstboom? Vorig jaar was het nog een Playstation en een Ipad en een Kindle Fire en nog veel meer. Toen ging je helemaal los. Iedereen krijgt echt mega veel cadeaus. Jake krijgt een Iphone6 en John krijgt nieuwe Nikes Hyperdunks en.......Er volgt een lijst met de nieuwste Amerikaanse uitvindingen. Ergens begrijp ik het wel. Als je in Amerika woont, is consumeren zo gemakkelijk en gewoon. Met een druk op de knop heb je binnen twee dagen je hele verlanglijst binnen.

‘Nou, mannen’, zeg ik, juist daarom. Jullie hebben zo veel gekregen het afgelopen jaar, Lacrosse spullen, telefoons, tablets, spelletjes, ik vind het een keer genoeg. En bovendien we worden nu alweer dood gegooid met reclameboodschappen, verlichte etalages en kerstcoupons. Het is allemaal zo normaal om je gek te kopen dat ik nu besloten heb om het bij pijamas, onderbroeken en sokken te houden. Wel leuke dan he!’

‘Ja, hallo, dat wordt dan mooi een saaie Kerst.' zegt de jongste.

‘Kijk, dat bedoel ik nou, je bent zo verwend dat je niet eens meer kunt genieten van Kerstmis zoals het bedoeld is. Misschien ga ik ook een afspraak voor ons maken bij The Soup Kitchen, eten uitdelen aan daklozen’. De oudste lijkt dat wel wat, de middelste kijkt me scherp aan en de jongste begint te zuchten..

‘O ja, en nog een ander plan, we koken allemaal een gerecht voor het Kerstdiner. Pap en ik doen het hoofdgerecht en dan mogen jullie kiezen wat je zelf wil maken.

De jongste rolt met zijn ogen. De middelste blijft me scherp aankijken. De oudste begint te glimlachen. Er zijn namelijk twee momenten heel belangrijk voor hem, benadrukte hij een week geleden toen ik voorstelde om bij vrienden Thanksgiving te vieren. Hij vond dat absoluut niet kunnen en sprak me bestraffend toe. Thanksgiving en Kerstmis vier je met familie. Hoe kwam ik er bij om ergens anders te gaan eten. Oke, hem had ik aan boord. Nu de andere twee nog.

‘Het wordt helemaal geen saaie Kerst. We gaan onze eigenboom omhakken bij zo’n treefarm in upstate New York. We gaan naar Rockefeller Center, schaatsen en de boom bekijken. En die film, ‘Into the Woods’ is op IMAX 3D. We kunnen Smores maken in de vuurkorf en opa en oma komen over uit Nederland. Misschien ligt er wel sneeuw….Hoe leuk is dat allemaal?’ Het blijft even stil, ik zie vrolijke gezichten en even denk ik dat ik ze voor de volle 100% heb overtuigd. Het kan ook eigenlijk niet beter. Kerstmis in New York is sprookjesachtig, uit de film.Kastanje-poffers op straathoeken, de meest prachtige etalages, overal lichtjes en kerstmannen.

’Gaan we dan wel Sinterklaas doen?’ vraagt de middelste.‘Dat kan, zeg ik, maar dan doen we alleen gedichten’.

En daar hadden ze natuurlijk niet zo'n zin in....

Chill out

2014-11-18T14:11:00.001-08:00

Non de dieux, wat is het koud. De zon schijnt weliswaar maar de temperatuur is in een paar dagen 15 graden naar beneden gegaan. De Bering-bom, een benaming voor een super koud front uit de Bering zee, woedde vorige week over de US en ik zie daar tekenen van een hele strenge winter in. De meters sneeuw en de ijsschotsen in het 'zoute' water van de Long Island Sound vorig jaar, staan nog op mijn netvlies en we moeten nog Flu-shots halen. Echt zin heb ik er niet in.
En wat doen mijn zonen? In korte broek en zonder jas naar school. Nou had ik daar vorig jaar al gillende ruzie over maar toen had ik nog enig overwicht. Nu kijkt Moos me aan alsof ik gek ben en voegt daar aan toe dat het zijn leven is en dat hij ook een mening heeft. Bovendien heeft hij geen 'leuke' lange broeken. Met de nadruk op 'leuke' want die vijf die in zijn kast hangen, die kunnen echt niet meer. 'If you want me to look as a douchebag…', schreeuwt hij me vanaf zijn fiets nog na. 'In het Nederlands graag…' roep ik. Tsja, wat kan ik daar verder nou nog tegenin brengen? Hij moet het zelf blijkbaar letterlijk aan den lijve ondervinden. Dan maar blauwe lippen, rillende ledematen en een snotneus.
Alleen de jongste had ik vanochtend tuk in de discussie die 5 minuten later volgde doordat ik hem herinnerde aan vorig jaar. Toen ontving ik nog een mailtje van zijn juffen dat ik mijn kinderen winterklaar aan moest kleden. Dat vond Doede gelukkig ook te gortig want stel je nou toch voor dat je moeder beschuldigd wordt van verwaarlozing terwijl je zelf die lange broek stiekem weer hebt uit gedaan.
Ik dacht dat 'kleren' alleen een punt voor meisjes waren. Maar dat heb ik toch mis.
Nu ging het vanochtend om je warm aankleden, maar we kunnen ook vechten over hun stijl. Die verandert in rap tempo en daar vechten we ook nog wel eens over. Ondanks alle leuke broeken, truien, t-shirts en overhemden willen die van mij alleen nog maar sportkleren aan. Grote sportbroeken, gekleurde basketballsokken tot aan je knie, grote sweater en het liefst oude sneakers met gaten omdat ze zo lekker zitten. Lekker 'conveniënt' ook. En lekker Amerikaans. Hier gaan ze ook regelmatig in hun pyjamabroek naar school. Niet iets om je vreselijk druk om te maken maar het geeft toch aan dat 'je leuk c.q. verzorgd aankleden' niet echt iets is voor Amerikanen. Je pikt de Europeanen er in de rij voor de kassa zo uit. Amerikaanse vrouwen lopen hier namelijk meestal de hele dag in het sportpak van de week met yoga-klompen eronder en mannen hebben meestal van die stappers met spekzolen aan of hele grote gymschoenen, wortelspijkerbroeken en zo'n fijne fleece. Niet echt opwindend allemaal…
Ik probeer dat dus enigszins te voorkomen bij mijn kinderen en de enige die zijn stijl nog wel vasthoudt, is Ties. Afgelopen weekend zag hij er op het podium uit als door een ringetje te halen. Hij had naar eigen zeggen en studie gemaakt van Leonardo di C. en dat was blijkbaar goed gelukt. Dat zagen ook zijn grote liefde en een aantal vriendinnen want hij is nogal veel aan de rol geweest in de afgelopen weken. Gelukkig had zijn co-speler in zijn laatste musical een rijbewijs en kan hij af en toe en lift krijgen. Iets dat ik in het begin nog niet zo zag zitten maar ook daar raak je, noodgedwongen, snel aan gewend. En we hebben hem op de fiets gezet. Op z'n Hollands met fietslichten. Totaal onbegrijpelijk waarschijnlijk voor de omgeving maar Ties voelt de vrijheid ook en o wat is dat prettig.
Ondertussen moeten Jim en ik toch even aan ons huwelijk werken want door al die nachtelijke capriolen van mijnheer en het ondoenlijke trainingsschema van nummer 2 en 3 vallen wij steeds naast elkaar op de bank in slaap in plaats van aan enige intimiteit in woord of gebaar toe te komen.
Nee echt, hoe doet iedereen dat? Leuk hoor, die hobby's en dat sociale leven van je kinderen en heel fijn dat het ze zo lekker meedraaien, maar mijn god, wat kan ik moe zijn. Gelukkig komen de feestdagen er aan en zijn de schemas even 'on hold'. Kunnen we eindelijk weer eens samen eten in plaats van die Subway sandwich in de auto. Godzijdank hebben we Thanksgiving, Sinterklaas en Kerstmis, samen koken, samen tafel dekken, samen eten, samen praten. En nu nog wakker blijven.

Paradijsvogels

2014-10-24T08:17:00.004-07:00

Nauwelijks bijgekomen van de trip naar Schotland met mijn vriendinnen en mijn dag met Ploumen bij de United Nations, belde de makelaar. Ze had nu toch iets gezien….Niet dat we vaste plannen hadden om te verkassen maar als er dan toch iets langs zou komen. En ja hoor, diezelfde zaterdag nog was het beklonken. Waarschijnlijk de snelste deal door de makelaar ooit gedaan. Ze keek er in ieder geval heel gelukkig bij. Totaal onverwacht zijn we in twee weken verhuisd naar een rond huis op een eigen eiland in de Long Island Sound. Niet te verhuren aan Amerikanen natuurlijk want die kunnen niets met een woonkamer in de vorm van een cirkel. Maar voor ons was het liefde op het eerste gezicht. Het is alsof James Bond weer even Burt Reynolds tegenkomt en hem een martini 'shaken not stirred' inschenkt. En zijn bondgirl aan een glas met zo'n olijf en een roerstaafje nipt. Zo zou ik me graag willen voelen maar dan moet ik nog even aan de bak in de sportschool of misschien moet ik het maar helemaal niet meer willen. Maar het huis is regelrecht uit de sixties en o zo cool, of Googly zoals bij Google zouden zeggen. Bovendien word ik alsnog vogelaar. Witte en zwarte reigers en kraanvogels, ganzen die langsscheren en bewegende plastic uilen op het dak om de ganzen dan ook weer weg te jagen omdat ze anders het grasveld onderkakken. Zelfs de voordeur heeft een houtsnijwerk in de vorm van een paradijsvogel. Deze plek geeft zoveel inspiratie en voelt zo goed dat ik er nu alweer aan twijfel of we hier ooit weg moeten gaan. De jongens lopen en fietsen naar school en klimmen de rotsen af om naar de buren te kayakken. Doedes beste vriend woont daar namelijk. Alhoewel hij daar deze week minder oog voor heeft wegens een heftige verliefdheid en dito text-gedrag. En dat interfereert dan weer met zijn gevoel voor orde en planning want zojuist was hij zijn hele wiskunde-map weer eens kwijt. Maar vanavond heeft hij weer Ballroom dancing (in jas-das), doet hij alsof hij een keurige jongen is en kan hij zijn hart weer ophalen aan de meisjessss. Morris is gelukkig net bijgekomen van een Oak-poisening (geen idee dat dat ook bestond) waardoor hij onder de rode vlekken zat en Ties heeft eczeem van de stress omdat hij nooit wat kan laten schieten en zo nodig in drie stukken tegelijkertijd wil spelen.
Maar goed wonen aan het water, oesters plukken en iedere dag de hond uitlaten op ons eigen eiland, het moet niet gekker worden. Ik besef me iedere dag als ik wakker word wat een mazzel ik heb.
En dat ik hier de komende jaren eens flink van ga genieten.
Alhoewel dat tot nu toe nog enigszins 'wishful thinking' is aangezien ten eerste in tien dagen verhuizen mij natuurlijk een bursitis opleverde waardoor mijn arm er nog steeds een beetje bij hangt. En ten tweede, ik naar Amerikaans gebruik, mijn tanden fris heb laten bleken en ik nu het gevoel heb dat mijn gebit elektrische schokken uitzendt. Dat is dus ook eens maar nooit meer. Ik moet me toch eens gaan afvragen waarom ik me toch steeds laat verleiden door de tandarts met Mac Cleans glimlach.
En Apple, de hond, heeft inmiddels natuurlijk groot en klein wild geroken en rent blaffend door de buurt en over de golfbaan achter de konijnen, herten en helaas ook 'skunks' aan. Helaas omdat ze midden tussen haar ogen even een spritzer ontvangen had. Apple got 'skunked', zo heet dat hier. Natuurlijk hebben we bij het ontgeuren van ons huisdier werkelijk alles fout gedaan, zo bleek bij navraag, waardoor de penetrante stank dagen overal in ons nieuwe paleisje te ruiken was. Nu draagt ze een halsband met electroden en loopt ze bij het zien van een konijn tegen het onzichtbare hek op….Niet mijn favoriete gadget maar volgens Petsmart, de lokale huisdieren-winkelketen, echt de slimste oplossing.
Maar gelukkig waren mijn zussie en nichtje er vorige week al even. We hebben in deze Indian summer nog nachtelijke uren buiten op het dek wijntjes zitten drinken, zitten staren naar het rode lichtje op de top van de Empire State en zelfs een rondje gekayakked. En vraag me niet waarom, maar ook deze boten hebben we, net als onze zeilboot een aantal jaar geleden, gewoon gekregen van mijn honden-uitlaat vriendin. Het voelt bijna als 7 vette en 7 magere jaren, maar daar gaan wij, als tijdelijke paradijsvogels, maar even niet van uit.

Zomer zotheid

2014-09-16T08:32:00.004-07:00

Na twee maanden ben ik eindelijk thuis neergestreken. Thuis want dat is waar je hart nu ligt. De stapels administratie liggen op me te wachten en ik loop hopeloos achter met de Amerikaanse behoefte alles te registeren wat met de kinderen te maken heeft. De eerste school week van de jongens is volstrekt aan mij voorbij gegaan. Aan de bak dus! Tijd voor wat rust, regelmaat en reinheid voor lijf en leden....Ik graaf me in in een anti-sociaal en supergezond weekje na de sociale 'rollercoaster' van de afgelopen weken.
De maand in Nederland was namelijk nauwelijks voorbij of we zaten alweer in de camper richting Canada en Maine. En die camper hadden we koud ingeleverd toen ik alweer op het vliegtuig stapte om met mijn jaarclub naar Schotland te gaan. Maar wat was het een heerlijke zomer. Zeg maar eentje waar je alles uit gehaald hebt wat er in zit. Iedereen gezien en gesproken, lunches, diners en ontbijtjes. Zomerkampen, familie weekend en excesses met goede vrienden. Totaal doorgedronken met hangende oogleden en blauwe wallen vertrokken we weer naar NYC om vervolgens te vertrekken met een RV van 10 meter, een rammelbak met logo 'cruise America' en een speciale gebruiksaanwijzing voor de riolering.
We hadden er zin in want die trip moest ons de broodnodige rust verschaffen. Dat het vier dagen regende en dat de stink-sneakers en natte zompige kleding van de jongens zo ongeveer onder ons hoofdkussen lagen hadden we natuurlijk niet bedacht. En dat wij, weliswaar in een master bedroom maar dan wel op plastic matras lagen, hadden we ook niet kunnen bevroeden. De pizza courier moest, plassen met water ontwijkend, in de stromende regen aan de deur komen want met zo'n gevaarte kom je natuurlijk niet overal en de bord- en kaartspelletjes kwamen ook onze neus uit. De drank vloeide rijkelijk, want wat moet je anders als je opgesloten zit. En onze medekampeerders werden er ook niet hygiënischer en vrolijker op. Juist toen de depressie toesloeg en we zo snel mogelijk weer naar NYC wilden rijden, brak de zon door en arriveerden wij met ons gevaarte op een camping in Maine die tot de verbeelding sprak. Bussen met uitschuifbare puien, schotelantennes en hele maar dan ook hele dikke mensen vormden onze nieuwe habitat. En als ware 'trailer trash' probeerden we in te 'blenden'. Boodschappen doen werd een belevenis aangezien er ook zo maar jachtgeweren, kogels en berenspray te krijgen waren en ook de steaks op de BBQ waren van een ongekende grootte. Maar wat was het prachtig. Een gigantisch meer voor jezelf om op te kajakken van eilandje naar eilandje. Doodstil want de Hillbillys op de campground keken TV. Vuurtjes stoken tot laat op de avond en zwemmen rond de steiger in superhelder water. Onze route werd vervolgd naar de kust van Maine waar de kreeften zo ons bord op liepen. Acadia parc was prachtig, Bar Barbour het einde en de walvis tocht vooral heel koud. Bovendien lagen er twee jongetjes groen uitgeslagen op het achterdek… Onze reis werd afgesloten met een aantal dagen op Martha's Vineyard. Met onze giga bus hadden we heel wat bekijks op het pondje en het werd helemaal spectaculair toen we al varend begeleid werden door de militaire politie met getrokken mitrailleurs. De dochter van Obama voer blijkbaar met ons mee. Eenmaal thuis gekomen, bleek de plastic matras zijn tol geeist te hebben en het duurde een paar dagen voordat we weer recht konden zitten. We hebben onze algehele lichamelijke gesteldheid nog een duwtje gegeven door een avond uit met vrienden tot diep in de nacht in Williamsburg. Van de Brooklyn Bowling naar Rosarito's naar bruin cafe naar nachtclub 'Verboten' en met de taxi terug naar de Mac Donald's om de hoek want die is toch 24 uur open. Natuurlijk de slappe lach bij de praatpaal en met een vet bekje lekker gaan slapen. Twee dagen later begon na bijna 11 weken eindelijk de school. Doede moet een jaartje afzien wat hij is, vanwege zijn sociale kwaliteiten, in de klas geplaatst waar hij geen vriendjes heeft, 15 meisjes en 7 onbekende jongetjes. 7 jongetjes waarvan er 4 nogal een probleem hebben. En dan heb ik het niet over dyslexie maar meer Gilles de la Tourette (die zit dus naast hem) en syndrome van Down. Zo gaat dat hier op zijn lagere school. Hij was er op zijn zachts gezegd niet blij mee en werd voortdurend door zijn scheldende buurman afgeleid. Maar met wat beloftes van playdates met vrienden, het vooruitzicht op de Middle School, nieuwe sneakers en een waanzinnig cool Lacrosse team is het de eerste week meegevallen. Ik was nog niet gewend aan het school ritme toen het alweer tijd was voor mijn clublustrum naar Schotland. Met 19 vrouwen naar het einde van de wereld. Wat een prachtig landschap en hoe bijzonder om daar na 25 jaar vriendschap onze middelbare leeftijd te bespreken en te vieren. Het is heerlijk om te merken dat met het ouder worden de mildheid en de nuance komt en de competitie en bewijsdrang het onderspit delft. Gesprekken aan kampvuren, gezellige diners, lange hike-tochten, achterlijke disco- en verkleedpartijen en niet te vergeten 'gummende' kokkinnen zorgden voor buikpijn en spierpijn in mijn kaken van het lachen maar ook voor een geborgen gevoel van vriendschap die niet meer stuk kan. Dank lieve allemaal voor een fantastische onvergetelijke zomer!

Even de balans opmaken

2014-07-03T05:00:00.000-07:00

Het is bijna vrijdag, the 4th of July. De meest 'patriotische' feestdag van de USA. Overal wapperen de stars and stripes, de parades vliegen je om de oren en het is in Mamaroneck weer Firemens Carnival, wat betekent dat de kermis is neergestreken op Harbor Island en de sirenes van de rode ladderwagens ons om het half uur herinneren aan alle helden, gevallen voor anderen, in de strijd voor Freedom and Democracy of als beschermer van het volk. Het kan niet Amerikaanser.
En juist op dit moment word ik gevraagd om een stuk te schrijven voor een Engelstalig expatblog over mijn ervaringen hier. En vlak voordat ik maandag met de jongens voor een maand naar Nederland vertrek en we ons vijfde jaar hier ingaan. Is het is alweer vier jaar geleden dat we die grote stap naar de US maakten? Zijn de kinderen echt 15,12 en 10 jaar?
Tijd om de balans op te maken dus.
Ik herinner me nog dat we met tien koffers bij de incheckbalie stonden en bijna het vliegtuig mistten omdat de drie Italianen, die geen woord Engels spraken, niet begrepen dat ze bij moesten betalen voor hun veel te zware koffers. Allevijf hadden we zin in het avontuur en tegelijkertijd huilden we tranen met tuiten terwijl onze lieve famile hun armen uit de kom zwaaiden. We wisten niet wat we konden verwachten, de jongens (10,8 en 6) spraken nauwelijks Engels en ik had mezelf wijs gemaakt dat verhuizen van een Westers land naar een Westers land echt wel mee zou vallen. We gingen per slot van rekening niet naar Afrika en we zouden gaan voor een jaar. Toch?
Allejezus, had ik het even fout....

Als ik aan ons eerste jaar denk en mijn eerste blogs nalees, schiet ik vaak in de lach. Over alle fouten, verrassingen en suffe vergissingen die me overkwamen. Over iedereen die ik niet begreep en die mij niet begrepen.

Het eerste dat fout ging was de inschrijving op de scholen. Ik ben meer dan zes keer terug gegaan naar de dikke mevrouw van het inschrijf bureau en trok haar uit pure wanhoop bijna achter haar tafle vandaan. De inentingen waren niet goed, ik wist niet wat een Affedavit was, laat staan hoe ik er aan moest komen, de verzekeringen waren niet zoals het moest en ik had stapels formulieren in te vullen met informatie en bijlagen die ik echt allemaal niet voorhanden had. Het voelde alsof ik in gevecht was met een gigantische papieren tijger. Zo ook bij de huisarts, de tandarts, de apotheek, het leek een eindeloze strijd. En toen ik daarmee klaar was, was het Custome Clearance over onze meubels in een container ergens in de New Yorkse haven...En daarna kwam de bank, de auto, het huis....Maar mijn zonen kenden 'the Pledge' na een week uit hun hoofd, werden na drie weken uitgenodigd bij nieuwe vriendjes en speelden na een maand American Football in plaats van fieldhockey (want dat is hier voor meisjes). En ik kon mijn ogen niet gelover toen ik de oudste na twee maanden op het podium in vloeiend Engels met Duits accent de rol van Augustus Gloeb zag vertolken.
Wat had ik gedacht? Dat het geen groot verschil zou maken?
Sinds die weken heb ik een hoop geleerd.
Inmiddels weet ik dat
1. Je hier alles kunt kopen, op krediet.
2. sommige onderwerpen zoals religie, sex en politiek geen onderwerpen zijn op een informeel etentje met Amerikanen
3. Amerikanen in het openbaar weinig drinken maar prive des te meer
4. Vrijheid hier het grootste goed is (behalve als je kind, homo of ongewenst zwanger bent)
5. Je hier alles kunt doen wat je wil, als je maar ondernemend, creatief en een harde werker bent
6. de vlag, 'the pledge' en et volkslied heilig zijn
7. kansen pakken en winnen deel uitmaken van de Amerikaanse cultuur
8. wat betreft kinderen alles hier draait om veiligheid en aansprakelijkheid. Regels zijn belangrijk en alle bacterien dodelijk
9. het Kinder Uberraschungs Ei verboden is maar een kinder Bushmaster gewoon onder de kerstboom ligt
10. Er geen stad op aarde zo inspirerend en energiek is als NYC
11. voor alles er een coupon, korting of mogelijkheid bestaat om meer te kopen.
12. gezond eten duur is, fastfood goedkoop
13. als je hier geld hebt het leven je toelacht en als je dat niet hebt, het leven een groot gevecht is
14. het vinden van objectief nieuws op televisie bijna onmogelijk is
15. je toch Amerikaanse vrienden kan maken. Geef het alleen een beetje de tijd
16. Amerikanen geen auto kunnen rijden. Ik ben er ook niet goed in maar zij.....
17. Alles hier groter is. Huizen, autos, eten, boten, tuinen, bomen etc.
18. De natuur in alle seizoenen hier adembenemend mooi is
19. Het elke zomer weer een feest is om naar Nederland te gaan en onze familie en vrienden te zien
20. Dat we hier nu heel gelukkig zijn

Tot over een week lieve allemaal!!