Felietonada

Czym jest dla mnie ten blog?

2022-08-21T14:02:00.004+02:00

Najwyższy czas odpowiedzieć sobie i Wam na to pytanie. Odpowiedzi zmieniały się przez lata, ale nie będę ograniczać się tylko do tego, co było.

Nazwa bloga kołatała mi się w głowie parę lat. Pod koniec moich studiów doszłam do wniosku, że chcę mieć przestrzeń do publikowania tekstów innych niż newsy, które pisałam lub nagrywałam na praktykach dziennikarskich. Miały one mnie rozwijać i poszerzać moje portfolio w celu dostania pracy w mediach. Nie pamiętam, w którym dokładnie momencie porzuciłam ten pomysł. Niby wiedziałam, że w branży medialnej umowa o pracę jest jak Yeti (wszyscy o tym słyszeli, nikt nie widział), ale nie przeszkadzało mi to przez dłuższy czas. Jednak kilkuletnie doświadczenia z kilka lat pracy na umowie zleceniu w innej branży zmieniły moje priorytety: stabilność finansowa stała się dla mnie ważniejsza.

Kolejnym etapem było samodzielnie pochłanianie wiedzy o mediach społecznościowych, SEO copywritingu, blogowaniu i wreszcie - założenie fanpage'a. W tym samym czasie stworzyłam też Pejzażownię. Zastanawiałam się, w jaki sposób zarobić na blogu lub w sposób z nim związany. Zdawałam sobie sprawę z tego, że z AdSense będą grosze (nawet przy dużo większej ilości wyświetleń niż miałam), a do postów sponsorowanych i linków afiliacyjnych tematyka nie za bardzo pasuje. Wiedziałam, że problem był na poprzednim etapie, ponieważ strona nie miała służyć zarabianiu, tylko poszerzaniu portfolio. Zostały jeszcze dwie możliwości: własne produkty (co wymagało zebrania wkładu własnego) lub Patronite. Ale w obu przypadkach musiałam zbudować konkretną społeczność, a to mi wybitnie nie wychodziło. Fanpage porastał kurzem bez względu na to, ile czasu mu poświęcałam. Frustracja rosła z każdym weekendem, który spędzałam na przygotowaniu grafik i harmonogramu publikacji.

Równolegle przepracowywałam się na etacie, a prywatnie bardziej dbałam o rozwój niż o wypoczynek. Gdy pandemia dorzuciła do pieca, poszłam na leczenie psychiatryczne. Zaczęłam odejmować sobie kolejne, ciążące mi zobowiązania (zwłaszcza te, które od dawna mnie nie cieszyły). Gdy dezaktywowałam fanpage Felietonady, poczułam ulgę. Zajmowanie się blogami przeniosłam z listy celów na listę możliwości. Aż w końcu przestałam czuć wyrzuty sumienia z powodu niepisania na blogach.

Między innymi dlatego piszę ten post: żeby obniżyć również Wasze oczekiwania. Bo nie wiem, czy coś tu jeszcze napiszę. Nie wiem, wrzucę jeszcze jakieś zdjęcia na Pejzazownię. Z drugiej strony zostawiam sobie furtkę, czyli kopie zapasowe blogów (tak jak to zrobiłam z fanpage'em). Nadal lubię się dzielić swoimi przemyśleniami (pewnie dlatego, że na pierwszym miejscu w talentach Gallupa mam Intelekt). Istnieje więc szansa, że zechcę tutaj coś napisać od czasu do czasu. Jednak napisanie tekstu oznacza dla mnie sporo pracy: research, konspekt, samo pisanie (zwykle na raty), co najmniej jedna korekta (zwykle więcej) i przygotowanie grafiki. Cały proces od dłuższego czasu postrzegam jako wyczerpujący, przez co trudniej mi się za to zabrać. Muszę zastanowić się nad skróceniem przygotowań, jeśli mam tu coś więcej napisać. Zwłaszcza, że pomysłów mi nie brakuje. Mam w drafcie ok. 10 zaczętych tekstów lub pomysłów na nie (część z nich ma kilka lat). Ten post zaczęłam pisać 30 lipca. Docelowo planuję skręcić z publicystyki w literaturę. Zdaję sobie sprawę, że do napisania opowiadania czy książki potrzebuję więcej czasu i wysiłku, więc nie chcę poświęcać go blogom tyle, co kiedyś. Dlatego proszę potraktować ten post jako pożegnanie: prędzej czy później przestanę tu pisać.

Do czego potrzebne są męskie genitalia?

2021-09-18T18:30:00.000+02:00

Myślicie, że tylko do płodzenia dziecka? O nie, do masy innych spraw. Oto mała ściąga. Nie dziękujcie, nie ma za co (dosłownie i w przenośni).

1. Do wydobycia węgla w kopalniach (praca kobiet pod ziemią jest zakazana).

2. Do prowadzenia auta, bo przecież baba za kierownicą=tragedia.

3. Do zarządzania ludźmi, kierowania firmą i stanowienia prawa, bo inaczej podejmowaliby decyzje pod wpływem progesteronu i estrogenu. Tylko testosteron i kortyzol dają dobre podpowiedzi!

4. Do wszelkiej pracy w delegacjach, bo inaczej dzieci i zwierzęta chodziłyby samopas brudne i zagłodzone.

5. Do posługiwania się narzędziami równie (lub bardziej) skomplikowanymi jak młotek czy śrubokręt.

6. Do naprawiania wszelkiej maści urządzeń z samochodem na czele (bo przecież to się robi genitaliami właśnie).

7. Do służb mundurowych (bo niby czym kobieta ma gwałcić cywilu w czasie przemarszu?).

8. Do programowania i grania (bo chromosomy XX oznaczają, że jest słaba).

9. Do czytania / pisania / oglądania fantastyki i science-fiction, bo bez jąder nie da się tego ani polubić, ani zrozumieć.

10. Do „czytania” czasopism z nagimi kobietami, nawet jeśli czujesz do nich pociąg seksualny. Przecież w każdym saloniku prasowym są wytyczne, jaka prasa dla jakiej jest płci.

Do napisania tego tekstu zainspirował mnie TEN POST.

Do czego jeszcze potrzeba męskich genitaliów? Napisz w komentarzu!

„...A nie przepracujesz ani jednego dnia!”

2021-08-17T21:53:00.004+02:00

...jeżeli Twoja pasja stała się pracą. Piękny cytat, ale chyba za dużo ludzi w niego wierzy. Widać to w stosunku do narzekających „pasjonatów”.

Pani Swojego Czasu po licznych poprawkach jednej ze swoich książek powiedziała, że nie może już na nią patrzeć. Wówczas w jej społeczności odezwały się głosy, że chyba nie powinna brać się za pisanie, bo się do tego nie nadaje. Fakt, że jej poradniki rozchodzą się na pniu, jakimś cudem nie ucisza podobnych opinii.

Moja koleżanka po 5 miesiącach urlopu macierzyńskiego bardzo nie chciała wracać do pracy. Stwierdziłam, że matki często po roku w domu już mają dość. Ona stwierdziła, że nie każda kobieta nadaje się na matkę. A ja nie widzę związku między dwoma zdaniami powyżej. Bo to, że matka potrzebuje kontaktu z dorosłymi ludźmi i różnorodnych zadań, wcale nie oznacza, że nie nadaje się do opieki nad niemowlęciem. Gdyby tak było, to 90% moich znajomych mam nie powinno mieć dzieci.

Bardzo mnie to dziwi, że w naszym wiecznie narzekającym narodzie wyciąga się pochopne wnioski z jednego wyrazu niezadowolenia. Może wynikać to z tego, że nie rozumiemy istoty przeobrażenia pasji w pracę. Gdy marzymy o dziecku lub o wydaniu książki, to wyobrażamy sobie uśmiech dziecka lub flow przy wymyślaniu historii. Gdy marzenia stają się pracą (wychowywanie potomstwa też nią jest!), doświadczamy także jej minusów. Trudno znaleźć zajęcie, które zawsze będzie szło jak z płatka. A czy ktoś ma dziecko, które nigdy nie marudzi? Nie. Czy można stracić pasję? Tak – choćby przez pracoholizm.

Oczekiwania to nie obietnice

2021-07-09T21:45:00.000+02:00

Wyobraźmy sobie sytuację: X chce przekonać Y, żeby coś zrobiła. Y odmawia, X się wkurza i mówi: „Obiecałaś!”. Sęk w tym, że X mija się z prawdą, bo pomylił swoje oczekiwania z cudzymi obietnicami.

Początkowe wytyczne dla administratorów profili w mediach społecznościowych były bardzo wymagające. Codziennie minimum jeden post w „chodliwych” godzinach, nie wolno kasować żadnych (ale to żadnych!) komentarzy, a na pytania należy odpowiadać w ciągu pół godziny (w świątek, piątek i niedzielę). Mam wrażenie, że takie postępowanie zrodziło duże oczekiwania użytkowników. Dziś popularni blogerzy dużo bardziej dbają o work-life balance i spotykają się z pretensjami, gdy w weekend bawią się z dziećmi zamiast wrzucać InstaStory. Administratorzy coraz częściej też nie boją się kasować lub zgłaszać hejterskich komentarzy. W jednej z książek o asertywności przeczytałam, że kiedy klient obraża nas przez słuchawkę, to powinniśmy zakończyć rozmowę zamiast udawać miłych. W relacjach biznesowych nie chodzi o szacunek, a nie służalczość.

Kwestia oczekiwań dotyczy nie tylko obsługi klienta, lecz także relacji międzyludzkich. Weźmy na tapet oczekiwania mężczyzny, żeby kobieta uprawiała z nim seks. Dotyczy to zarówno osób pozostających w związkach (niekoniecznie małżeńskich), jak i tzw. inceli, czyli długotrwale samotnych prawiczków kierujących agresję (słowną lub fizyczną) przeciwko kobietom. Jeżeli mąż zmusza żonę do współżycia, to aż jedna piąta Polaków nie nazywa tego gwałtem. Przecież to tzw. „małżeński obowiązek” kobiety. Zupełnie, jakby podczas przysięgi panna młoda zobowiązywała się do seksu bez względu na okoliczności.

Z jednej strony incelom można współczuć i proponować psychoterapię, dopóki nie zaczną ranić innych. Z drugiej – ich fantazje o gwałtach i aranżowanych małżeństwach (czyli o świecie rodem z „Opowieści Podręcznej”) przypominają histerię dziecka, któremu rodzic od tygodnia nie kupił żadnej zabawki. Takie zachowanie ze strony latorośli denerwuje większość społeczeństwa, które mruczy o „bezstresowym wychowaniu”. Ale gdy dorosły człowiek wymusza realizację swoich oczekiwań wbrew cudzej woli, to może liczyć na taryfę ulgową. Zupełnie jakby pełnoletność zmieniała własne oczekiwania w cudze obietnice.

Czy wiesz, że nic nie wiesz?

2021-06-25T17:51:00.001+02:00

To niby oczywiste, że życie jest nieprzewidywalne, prawda? Jednak gdy komuś przydarzy się nieszczęście, to życzliwi twierdzą, że można było temu zapobiec. Nawet jeśli nie mają wehikułu czasu, by to zrobić.

Na przykład aborcja. Przecież przed ciążą można się świetnie zabezpieczyć. Za to bez szklanej kuli nie masz pojęcia o tym, że:

żaden lekarz Ci nie powie, że Twoje leki zmniejszają skuteczność antykoncepcji,

płód okaże się chory, a na niepełnosprawne dziecko wcale się nie pisałaś,
ginekolog zasłoni się klauzulą sumienia, kiedy poprosić go o receptę,
gwałciciel nie miał prezerwatywy w momencie napaści,
któregoś dnia zmęczona zapomnisz o pigułce, co spowoduje owulację,
Twoja spirala się przesunie lub jego prezerwatywa będzie przeterminowana,
przez kolejną ciążę pogorszy Ci się zdrowie, a na podwiązanie jajowodów za granicą Cię nie stać,
zachorujesz na grypę żołądkową i zwymiotujesz pigułkę,
prezerwatywa pęknie, a Ty nie dostaniesz recepty na EllaOne.

Jeżeli jednak nie dokonasz aborcji, to możesz żałować macierzyństwa, bo nie wiedziałaś:

ile można nie spać, sprzątać na darmo i męczyć się z karmieniem piersią,
że uśmiech dziecka wcale nie musi wynagradzać wszystkiego,
że znajomi rodzice nie powiedzieli Ci o wielu ciemnych stronach wychowywania latorośli, bo nie wypadało straszyć innych,
że niekoniecznie pokochasz swoje dziecko tuż po urodzeniu, jak mówiły Ci wszystkie ciotki,
że Twoje potrzeby wcale nie zniknęły, gdy zostałaś mamą i dlatego poświęcenie się wychowywaniu jest dla Ciebie szczególnie trudne,
że możesz kochać dziecko, ale żałować macierzyństwa, bo nie spełniasz się w swojej roli,
że czeka Cię etap żałoby i tęsknoty za wcześniejszym życiem.

I jeszcze jedna sytuacja: po co Ty za niego wyszłaś? Bo nie wiedziałaś, że:

po ślubie przestanie się starać lub zacznie się znęcać,
nie kiwnie palcem, by pomóc Ci przy sprzątaniu i dzieciach, a będzie oczekiwać idealnego domu,
za 15 lat Cię zdradzi,
na starość stanie się roszczeniowy i zrzędliwy,
będzie miał wstrząs mózgu, po którym zmieni się nie do poznania.

Sądzę, że wielu błędów można by uniknąć, gdyby się miało zdolności Sybilli Trelawney* lub prezenterów z Ezo TV. Ewentualnie Deloreana przyspieszającego do 85 mil na godzinę, co widzieliśmy w „Powrocie do przyszłości”. Jednakże najczęściej nie jesteśmy ani równie zdolni, ani tak lękliwi, żeby nie podejmować w życiu żadnych ryzykownych decyzji. Takich jak wstanie z łóżka i wyjście z domu.

*Nauczycielka wróżbiarstwa, która wypowiedziała przepowiednię o Harrym Potterze.

Co budzi w nas pandemia koronawirusa?

2021-05-07T18:32:00.004+02:00

Hejt i empatia, beztroska i lęk - obecna sytuacja budzi całą paletę uczuć i zachowań w społeczeństwie. Sporo z nich się zmienia lub wyklucza nawzajem.

Oto poszczególne reakcje na pandemię koronawirusa:

1. Hejt przeciwko zarażonym (także dzieciom) i skierowany do personelu medycznego („niech leczy, byleby mieszkał w szpitalu lub hostelu, a nie w moim bloku”).

2. Wiara w teorie spiskowe. Żadnej pandemii nie ma, to tylko spisek Chin, Billa Gatesa i twórców 5G. Przez maseczki wszyscy dostaniemy grzybicy płuc. Wyznawcami są nie tylko antyszczepionkowcy.

3. Beztroska / egoizm / bunt przeciwko maseczkom. Bo nie są potrzebne (przecież nie ma żadnej pandemii) / nie chronią mnie, tylko innych / nie będzie nikt mi mówił, co mam nosić.

4. Lęk – głównie przed zarażeniem lub/i utratą pracy. Wykupywanie papieru toaletowego jest tego objawem.

5. Empatia – dotyczy wolontariuszy zaangażowanych w pomoc osobom starszym lub/i w kwarantannie.

6. Tęsknota – za spotkaniami w kawiarniach i restauracjach, weselami i innymi imprezami, ewentualnie za ośrodkami sportowymi lub kulturalnymi.

7. Zew wolności - o wiele chętniej wychodzimy na spacery. Nawet wyniesienie śmieci po kwarantannie staje się przyjemne :)

8. Refleksję nad związkiem – dotyczy przede wszystkim tych par, które wcześniej nie miały czasu dla siebie.

Coś pominęłam? Dopisz w komentarzu!

Kiedy w końcu wyjdziesz za mąż?

2021-04-04T14:13:00.001+02:00

Tytułowe pytanie należy do najbardziej denerwujących pytań obok kwestii rozmnażania się i napisania pracy magisterskiej. Osobom zestresowanym przed świętami z rodziną podpowiadam, co na to odpowiedzieć.

1. 30 lutego w temperaturze 100 stopni. Globalne ocieplenie przecież postępuje.

2. Kiedy w końcu zalegalizują Kościół Latającego Potwora Spaghetti. Zawsze marzyłam o tym, żeby wziąć ślub w durszlaku.

3. Gdy Kościół zrezygnuje z celibatu, bo mój narzeczony inaczej nie może.

4. (do wujka kawalera) Najpierw Ty, przecież masz pierwszeństwo!

5. (dla humanistów) Gdy dostanę Nobla z fizyki!

6. Jak tylko przeczytam wszystkie książki, które mam w domu*.

7. Kiedy Jerzy Zięba ogłosi, że nie zna się na medycynie.

*ebooki na czytniku też się liczą :)

Zerknij też na odpowiedzi na pytanie „Kiedy dziecko?”.

Co dodał(a)byś do tej listy?

Kiedy przestajesz być kobietą?

2021-03-12T10:40:00.003+01:00

Prawdziwa kobieta spełnia szereg wymagań. Innymi słowy: przestajesz nią być, gdy nie stosujesz się do zasad. Spójrz, jakie proste: żadnych operacji i pigułek nie trzeba! O warunkach zmężnienia przeczytasz poniżej.

1. Nie dbasz o wygląd tak, jak ktoś sobie życzy. I tu nie chodzi o używanie mydła, tylko o brak makijażu, zrobionych paznokci, seksownego ubioru, szpilek, sukienek i te pe.

2. Nie rozmnażasz się i Twoja biedna macica nie spełnia swojego obowiązku. Wówczas miałabyś cel życia, a tak to Ci penis wyrośnie.

3. Przeklinasz, odmawiasz lub żądasz szacunku. Innymi słowy: mówisz jak facet, a nie jak grzeczna dziewczynka.

4. Uprawiasz sport, od którego rosną Ci mięśnie. Wówczas ranisz estetyczne uczucia mężczyzn marzących o drobnej, szczupłej kobiecie.

5. Żywisz się wyłącznie na mieście zamiast codziennie szykować obiad złożony z 3 dań. Ewentualnie, gdy dania spod Twojej ręki mogą służyć jedynie jako broń biologiczna.

6. Twoje mieszkanie nie ma szansy na zdanie Testu Białej Rękawiczki. Dotyczy również sytuacji, gdy nie pucujesz go samodzielnie.

7. Nie opiekujesz się dziećmi wystarczająco troskliwie (na podstawie oceny otoczenia lub internautów) lub nie uważasz macierzyństwa za sielankę. Wówczas na pewno nie masz instynktu macierzyńskiego, a kobieta bez niego to mężczyzna!

8. Zmieniasz mężczyzn nie jak rękawiczki, ale jak skarpetki. Najwyraźniej jesteś gejem!

Sekret marnowania czasu, pieniędzy i zdrowia

2021-02-05T21:08:00.006+01:00

Myśl pozytywnie. Przygotuj mapę marzeń i celów. Nie narzekaj, bo inaczej wszystko zepsujesz. Brzmi pięknie, prawda? Szkoda, że to zwykle nie pomaga.

Tego typu myślenie rozpropagowała książka i film „Sekret”. Zdaniem autorki poradnika, Rhondy Byrne, za pomocą naszych myśli i uczuć przyciągamy dobre lub złe zdarzenia. Żeby więc znaleźć wymarzonego partnera / rkę, mieć dużo pieniędzy lub szczupłe ciało:

1. należy wyobrazić sobie cel,

2. zacząć odczuwać wdzięczność z powodu jego realizacji,

a następnie Wszechświat sam spełni nasze marzenie. Pomaga w tym powtarzanie sobie afirmacji np. „jestem bogata”. Trzeba jednak pamiętać, że sekret (prawo przyciągania) nie odczytuje słowa „nie”. Kiedy myślimy „Nie chcę tych pytań na egzaminie”, to one na pewno się pojawią. Dlatego narzekanie jest surowo wzbronione, a zwrot „na własne życzenie” nabiera nowego znaczenia.

Sądziłam, że prawo przyciągania na pewno nie zaszkodzi, a może pomóc. Tymczasem jego stosowanie niesie również negatywne konsekwencje m. in. zniechęca do działania. Problemem jest wizualizacja, na którą mózg reaguje tak, jakby cel już został zrealizowany. W efekcie brakuje nam energii i przestajemy się starać:

nie wymyślamy planu działania,
nie dzielimy dużych zadań na mniejsze,
nie zastanawiamy się nad przeszkodami i tym, jak sobie z nimi poradzić.

Dlatego przy pierwszych trudnościach pojawia się problem z motywacją. Większość znanych, dobrze zarabiających blogerów nie tworzy tablic marzeń, tylko ciężko pracuje na ich spełnienie. Sekret natomiast wymaga tylko pozytywnego myślenia i czekania, „aż Wszechświat wykona za Ciebie całą robotę”. Tymczasem żaden dietetyk / trener nie zgodzi się z tym, że marzenia o byciu szczupłym zastępują ćwiczenia lub dietę.

Są osoby, dla których brak działań i efektów nie jest wielkim zmartwieniem. Jednak stosowanie recept z poradników Rhondy Byrne może spowodować pogorszenie stanu zdrowia psychicznego:

powtarzanie afirmacji może pomóc najwyżej osobom z wysoką samooceną. Na pozostałe działa odwrotnie: ich samopoczucie pogarsza się z powodu rozdźwięku między tym, co się mówi, a tym, w co się wierzy;
tłumienie negatywnych emocji powoduje wzrost poziomu stresu. W dłuższej perspektywie może to doprowadzić do depresji, zaburzeń lękowych lub chorób fizycznych. Stosowanie afirmacji powoduje, że walczymy nie tylko ze złą kondycją psychiczną, lecz także z negatywnymi myślami.

Recepty Rhondy Byrne mogą mieć też negatywny wpływ na finanse. Życiorysy amerykańskich milionerów przeczą temu, że do bogactwa prowadzi wydawanie pieniędzy, zanim się je zarobiło. To prosty sposób na zwiększenie długów, o czym przekonała się Marianne Power, autorka „Help me”. W książce opisany jest eksperyment: dziennikarka stosowała rady z literatury samopomocowej przez ponad rok (1 miesiąc = 1 poradnik). „Sekret”, warsztaty i inne książki doprowadziły ją do sytuacji, w której za tampony i wino musiała zapłacić kartą kredytową (czytaj: wziąć kredyt od banku na 11 funtów).

Propagowanie prawa przyciągania wśród przyjaciół, nawet w dobrej wierze, może też popsuć nasze relacje:

zniechęca bliskich do dzielenia się uczuciami, bo w odpowiedzi prawdopodobnie usłyszą „nie narzekaj”, „myśl pozytywnie” lub inne banały pozbawione wsparcia i empatii,
w dłuższej perspektywie przyjaciele zaczną się wstydzić negatywnych emocji i izolować od innych.

W „Help me” główna bohaterka odsuwa się od narzekającej przyjaciółki, ponieważ według „Sekretu” negatywne słowa i myśli przyciągają niekorzystne zdarzenia. Takie podejście prowadzi do obwiniania ofiar wszelkich nieszczęść za to, co im się stało. Jeżeli więc zostałaś zgwałcona, to sprowokowałaś nie tylko sprawcę, lecz także Wszechświat. 6 milionów Żydów z powodu własnego pesymizmu zafundowało sobie Holocaust, a dziecko Kai Godek na pewno wymarzyło sobie Zespół Downa.

Publicyści „New York Times” wymieniają liczne triki, które Rhonda Byrne stosuje do przekonania innych: począwszy od cytatów słynnych guru i nawiązań do fizyki kwantowej* tworzących iluzję wiedzy, przez dowody anegdotyczne (jednostkowe historie ilustrujące prawo przyciągania) aż po tzw. efekt potwierdzenia. Polega on na preferowaniu przez mózg informacji, które spełniają wcześniejsze oczekiwania lub hipotezy np. X myślał o znajomym i spotkał go przypadkiem na mieście. Umysł wówczas łączy te dwa fakty w rzekomy związek przyczynowo-skutkowy. Tymczasem współwystępowanie 2 zjawisk wcale nie oznacza, że jedno wpływa na drugie (o czym pisałam TUTAJ). W końcu Y mógł też myśleć o koledze, ale mimo to nie natknął się na niego, a Z widział się ze znajomym, którego nie wspominał od 5 lat. Wybór jedynie pasujących do teorii przypadków bynajmniej jej nie udowadnia. Tak jak stwierdzenie „u Ciebie nie działa, bo w to nie wierzysz” (stosowane w przypadku wielu religii, które przecież nie są nauką). Wspomniane triki były niezbędne, ponieważ Rhonda Byrne dopiero po wydaniu „Sekretu” stała się znana i zamożna. Wcześniej prawo przyciągania nie pomogło jej w wygraniu na loterii. Tak jak 30 milionom jej czytelników.

*Rhonda Byrne nie jest fizyczką, a ta dziedzina nauki w ogóle nie jest potrzebna do opisu relacji międzyludzkich.

Jak zacząć się lenić?

2021-01-09T10:19:00.002+01:00

Tytułowe pytanie zadaję sobie na serio, a w Google trudno znaleźć odpowiedź. Wyskakują głównie wyniki o tym, jak zmusić siebie lub kogoś do roboty. Co ma zrobić osoba, która potrzebuje lenistwa jak powietrza.

Zdiagnozowano u mnie zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane. Od kilku miesięcy leczę się farmakologicznie, a latem byłam na L4 przez 1,5 miesiąca. I choć leki mi pomagają, to przychodzą takie dni, kiedy nie jestem w stanie się zmusić do żadnej rozwojowej aktywności. Przez pół dnia scrolluję Facebooka i gram w gierki na smartfonie, aż zostaną wyłączone przez aplikację, która ma poprawiać moją produktywność. Wówczas umysł chciałby coś zrobić, ale ciało nie ma energii na nic. Postanowiłam więc powymyślać sposoby, które umożliwią mi nicnierobienie. Potrzeba matką wynalazku!

1. Zainwestuj w jakieś malowidło na suficie. Albo przyklej plakat bądź kartkę z jakimś rysunkiem lub / i tekstem. Będziesz miał(a) na co patrzeć.

2. Wypisz wszystkie swoje osiągnięcia z dzisiejszego dnia: zjadłam(em) śniadanie, umyłam(em) zęby, wzięłam(em) leki. Mnie to poprawiało samopoczucie.

3. Nałóż maseczkę na swoją cerę lub pomaluj paznokcie i zapal świeczkę zapachową. Nie musisz się ruszać, ale przy okazji zadbasz o siebie.

4. Wróć do fajnej książki, którą już przeczytałaś(eś)*.

5. Posłuchaj muzyki.

6. Porysuj sobie w notesie lub w kolorowance. Ślaczki na kartce też się liczą.

7. Napij się czegoś bezalkoholowego.

8. Napisz do bliskich na Messengerze.

* rozwiązanie tymczasowe. Po kilku miesiącach i powtórzeniach to już nie zdaje egzaminu.

Uwaga!

I. Stosuj to, o ile jesteś w stanie. Jeśli nie możesz się skupić na czytaniu lub rysowaniu – to nic złego.

II. Powyższe sposoby NIE ZASTĘPUJĄ leczenia farmakologicznego i psychoterapii, od których powinno się zacząć.

Cierpienie uszlachetnia?

2020-12-05T12:58:00.001+01:00

Moja koleżanka skomentowała protesty przeciwko wyrokowi TK stwierdzeniem, że dziecko ma prawo się urodzić, umrzeć i zostać pochowane na cmentarzu, a matka dzięki żałobie może stać się silniejsza. Jeżeli natomiast pierwszą ciążę usunie, a zdrowe dziecko z drugiej ciąży ulegnie wypadkowi, to nie wiadomo, skąd będzie czerpać siły. Co ją nie zabije, to ją wzmocni?

Zdaniem koleżanki życie dziecka zaczyna się w momencie zapłodnienia komórki jajowej. Tymczasem kontrowersje wokół aborcji i eutanazji świadczą o tym, że nie każdy przyjmuje katolicką definicję człowieka, czyli od poczęcia do naturalnej śmierci. Jest bardzo prawdopodobne, że demonstrantki i demonstranci na ulicach niekoniecznie stawiają znak równości między embrionem, który do 24 tygodnia ciąży nie odczuwa bólu, a w pełni świadomym dzieckiem, które co najmniej kilka lat żyje. Aborcja z przyczyn embriopatologicznych może być również wyrazem miłości i chęci uchronienia płodu przed późniejszym cierpieniem. Nie zapominajmy, że wskutek urodzenia się niepełnosprawnego dziecka cierpią nie tylko rodzice.

Śmierć potomstwa tuż po porodzie, żałoba po nim i zdobycie siły psychicznej miałyby ilustrować powiedzenie „co cię nie zabije, to cię wzmocni”. Tymczasem tzw. rezyliencja, czyli umiejętność przystosowania się do niekorzystnych warunków życia, nie jest cechą stałą i przysługującą wszystkim. Nawet wyjątkowo odporne osoby mają granicę wytrzymałości. Co więcej, pozytywna zmiana w psychice po tragedii nie oznacza, że osoba straumatyzowana jest zadowolona z tego, co jej się przytrafiło. Ile zgwałconych kobiet wolałoby cofnąć czas, żeby uniknąć krzywdy, nawet jeśli dobrze sobie z tym radzą? Kto weźmie odpowiedzialność za niedoszłe matki, których stan psychiczny trwale się pogorszył z powodu donoszenia patologicznej ciąży? Nawiązując do początku tekstu: późniejszy wypadek zdrowego dziecka może spowodować spowodować kolejne załamanie psychiczne, które jeszcze trudniej będzie wyleczyć. Stanowisko psychoterapeutów, psychiatrów i psychologów wobec orzeczenia TK opisuje jego konsekwencje dla zdrowia całych rodzin. Dziwnym trafem nie napisano tam, że żałoba kogokolwiek wzmacnia. Pewnie dlatego, że to stwierdzenie byłoby wróżeniem z fusów.

Czy nawet w szczytnym celu można kogoś skazywać na cierpienie? Argument o wzmocnieniu siły przenieśmy na inny grunt i zapytajmy, czy należy bić kobiety, żeby poszły na kurs samoobrony? Jeśli ktoś uważa to porównanie za przesadzone, to niech sobie przypomni, ilu rodziców stosowało przemoc wobec swojej latorośli, żeby wychować ich na „porządnych ludzi”. Wcześniejsze prawo przecież nikomu nie zabraniało urodzić chorego dziecka i pogrzebać je po katolicku.

Koleżanka zarzuciła brak dojrzałości uczestniczkom Strajku Kobiet (bo dały się sprowokować), a unikanie cierpienia (błędnie) nazwała hedonizmem. Moim zdaniem skazywanie innych na cierpienie bez ponoszenia jego konsekwencji niewiele ma wspólnego z dojrzałością, za to sporo z sadyzmem. Synonimem zadawania bólu są przecież tortury. Gdyby oszczędzanie komuś cierpień oznaczałoby hedonizm, to uśpienie starego i chorego psa sprawiłoby nam przyjemność. Nie traktujmy płodów gorzej niż zwierzęta.

Czym zasłużyłaś sobie na pałowanie lub odwiedziny policjanta?

2020-11-27T15:00:00.004+01:00

Po dogłębnej analizie zachowania policji w czasie Strajku Kobiet i Dnia Niepodległości, sporządziłam listę przyczyn brutalnego traktowania manifestantek. Nie ma za co.

1. Jesteś kobietą, a nie umięśnionym narodowcem.

2. Nie należysz ani do elektoratu PiS, ani Konfederacji.

3. Protestujesz pokojowo na Strajku Kobiet.

4. Nie nosisz ostrych narzędzi ani broni.

5. Jesteś nastolatką (-kiem), więc policja może nastraszyć Ciebie i Twoich rodziców.

6. (Współ)organizujesz protesty w swoim mieście.

7. Udostępniasz posty Strajku Kobiet w mediach społecznościowych.

Nie mów tak do mnie!

2020-10-17T10:30:00.001+02:00

„Co złego w nazywaniu Margot Michałem? Dlaczego czarnoskórzy nie życzą sobie nazywania ich Murzynami? To przecież tylko słowa.” Otóż nie. To dużo więcej.

Zebrałam w punktach kilka przyczyn, czemu nie należy używać ani jednego, ani drugiego określenia:

1. Afroamerykanie nie chcą, żeby ich wyróżniano ze względu na pigment skóry, zwłaszcza że w języku polskim brakuje analogicznego określenia na osobę o białej karnacji. Słowo „białas”, co prawda, pojawia się w tłumaczeniach wystąpień niektórych stand-uperów (np. Chrisa Rocka), ale nie weszło do języka potocznego.

2. Gdy Polacy nazywają siebie „Murzynami Europy”, to wcale nie chwalą się swoją pracowitością. Słowo „Murzyn” nie jest kojarzone z wysoką wydajnością, tylko z niewolnictwem. Z kolei określenie „100 lat za Murzynami” nie jest metaforą przywiązania do tradycyjnych wartości, tylko synonimem zacofania. To tylko dwa spośród licznych przykładów na to, że frazeologia dla osób czarnoskórych jest niekorzystna i konserwuje stereotypy.

3. Język ma wpływ na traktowanie innych. Dehumanizacja konkretnej grupy społecznej lub narodowej niejednokrotnie doprowadziła do pogromów. Przypomnę tu tylko Holocaust czy masakrę plemienia Tutsi. Odmawianie człowieczeństwa osobom LGBT+ w czasie kampanii wyborczej zaowocowało licznymi atakami na osoby nieheteronormatywne lub po prostu ubrane na tęczowo.

4. Słowo „Murzyn” utrwala błędny podział ludzkości na rasy biologiczne. Tak, błędny. W przyrodzie różnice między podgatunkami stanowią ok. 25% według kryterium genetycznego, które w przypadku homo sapiens nie jest spełnione. Za pigment skóry odpowiada zaledwie ok. 70 genów spośród ok. 20 tysięcy. Współcześni naukowcy nie znajdują podstaw, by dzielić ludzi na rasy na bazie kryterium biologicznego. Więcej na ten temat dowiesz się z kanałów YouTube Kasi Gandor i Uwaga!Naukowy Bełkot.

5. Osoby transseksualne przed korektą bardzo źle czują się w swoim ciele, ponieważ cierpią na tzw. dysforię płciową. Używanie imienia niezgodnego z ich tożsamością płciową dodatkowo je traumatyzuje. Stare imię jest wręcz dla nich obraźliwe porównywalnie z nazywaniem geja pedałem, zboczeńcem lub innym krzywdzącym określeniem.

6. Bo sobie nie życzy. Tylko tyle i aż tyle. Większość z nas nie ma problemu z tym, żeby nie używać nielubianego zdrobnienia lub przezwiska innej osoby (chyba że chcemy zrobić jej na złość). Ale gdy Afroamerykanka tak samo prosi, żeby nie nazywać jej Murzynką, to wmawiamy sobie, że to nie jest obraźliwe. Zupełnie jakbyśmy (my, biali!) wiedzieli lepiej, jak osoba czarnoskóra się z tym czuje. A raczej: jesteśmy złośliwi, ale nie chcemy się do tego przyznać. Jeszcze oskarżą nas o rasizm lub transfobię.

Rozmnażajcie się jak ideologie!

2020-09-26T20:24:00.001+02:00

Mnożą się te ideologie jak króliki! I strach się bać, co jeszcze nakażą porządnym ludziom, czyli Polakom-katolikom. Oto spis najgorszych bezeceństw, zdemaskowanych przez polityków i kościelnych hierarchów.

1. Ideologia gender już w przedszkolach każe ubierać chłopców w sukienki, a każdemu dziecku pozostawia płeć do wyboru w zależności od nastroju bądź korzyści. Zmianę ułatwiają nowe tabletki od edukatorów seksualnych.

2. Ideologia LGBT prowadzi do zakładania sklepów mięsnych w Las Vegas. Poza tym nie wiadomo, jakie są jej postulaty, ponieważ ani prezydent, ani politycy PiS nie są zbyt rozmowni w tej kwestii. Wiemy tylko, że może doprowadzić do rozpadu rodziny: geje i lesbijki zwiążą się z osobami tej samej płci zamiast płodzić / rodzić dzieci i zdradzać heteroseksualnego małżonka.

3. Ideologia singla zmusza człowieka do życia w samotności i tylko dla siebie. Zabiera Polakom sens życia, który można odnaleźć tylko w pełnej i płodnej rodzinie. Najwyraźniej obejmuje nie tylko samotników, lecz także bezdzietne pary, LGBT i katolickich duchownych.

A czy Ty rozmnażasz się równie chętnie jak wymienione ideologie?

Czy wszyscy zapomnieli o pandemii?

2020-08-06T18:33:00.003+02:00

W autobusach, pociągach i sklepach sporo ludzi nie nosi maseczek, mimo że tam nadal są obowiązkowe. Dystans społeczny nie jest przestrzegany zwłaszcza nad morzem i w górach. Premier niedawno namawiał seniorów do głosowania twierdząc, że wirus jest w odwrocie. Patrząc na wynik wyborów i frekwencję można stwierdzić, że uwierzyli. Czy wszyscy zapomnieli o koronawirusie?

Po raz pierwszy w życiu czytałam posty profrekwencyjne z mieszanymi uczuciami. Nie zjawiłam się w komisji wyborczej 28 czerwca ze względu na epidemię. Doszłam do wniosku, że jeśli mam ryzykować, to tylko raz – w drugiej turze. Kiedy przed 10 maja rozgorzała dyskusja między zwolennikami i przeciwnikami wyborów korespondencyjnych, mówiło się głównie o ich braku tajności. Na moje „nie idę, bo mogę się zarazić” nikt nie miał kontrargumentów.

Najwyraźniej miałam rację. Trzy tygodnie po II turze bijemy rekordy zachorowań, choć o tym wiele osób pewnie nie wie. Prawie nikt już nie śledzi statystyk tak często, jak kilka miesięcy temu. Wygląda na to, że pandemia nam spowszedniała. Może Polacy zapomnieli o COVID-19, ponieważ gospodarka się odmroziła? W końcu co to za pandemia, skoro można wyjść z domu nie tylko na zakupy?

Jestem w stanie zrozumieć to, że w budżecie nie ma pieniędzy. Trzeba było otworzyć firmy na nowo, żeby płaciły podatki oraz składki, zwłaszcza zdrowotne. Szkoda, że przy okazji nasze społeczeństwo nie przestrzega już i tak złagodzonych obostrzeń. Przypomina mi to wydawanie całej wypłaty, branie kilku pożyczek i szastanie kartą kredytową, „bo mogę” i „nic mi nie będzie”. Aż do utraty pracy lub ciężkiej choroby.

Ojcowie nie potrafią wychowywać dzieci?

2020-07-03T21:39:00.002+02:00

Refleksja naszła mnie w Dzień Ojca. Jedni tatusiowie to umieją, drudzy nie – jak w życiu. Ale niezależnie od ich umiejętności i zaangażowania zwykle są oceniani przez społeczeństwo jako gorszy rodzic. Przykłady i symptomy opisuję poniżej.

1. Kto najczęściej dostaje opiekę nad dzieckiem po rozwodzie? Matka. Jest to punkt zapalny w kwestii dyskryminacji mężczyzn.

2. Część mam obawia się oddania odpowiedzialności ojcu swojego dziecka. Chciałyby kontrolować jego poczynania i krytykują, jeśli on podejmuje inną decyzję niż one na jego miejscu. Wówczas partner zniechęca się do współdzielenia obowiązków, a dziecko przyzwyczaja się do matki i uspokaja się tylko w jej ramionach.

3. Jeżeli zaś mama zdecyduje się oddać ojcu kontrolę i wyjedzie na weekend, to osoby postronne pytają się, z kim zostawiła dzieci. W przypadku noworodka to budzi dużą sensację.

4. Podczas dyskusji nad adopcją dzieci przez pary homoseksualne pojawił się argument, że wiele z nich już jest wychowywanych przez osoby jednopłciowe: mamę i babcię. Ojca i dziadka trudniej wyobrazić sobie na ich miejscu, więc geje wychowujący dziecko budzą większą grozę niż lesbijki.

5. W instynkt macierzyński nadal bezkrytycznie wierzy wiele osób, co widać w działach wytaczanych przeciwko bezdzietnym z wyboru. Za jego sprawą rodzicielka powinna od razu poczuć miłość do dziecka i wiedzieć, jak się nim opiekować bez żadnych książek. O instynkcie tacierzyńskim prawie się nie mówi, więc od mężczyzny nie wymaga się wiedzy o wychowywaniu. Za to, kiedy porzuca żonę i niekochane dzieci, nikt go nie nazywa wyrodnym ojcem.

Jest jeszcze jeden plus postrzegania ojców w ten sposób. Od ojców społeczeństwo wymaga mniej, więc zaangażowany tata budzi podziw wśród kobiet mojego i starszego pokolenia. Można mu wybaczyć to, że nic poza tym w domu nic nie robi. Czy słyszałyście jakąkolwiek pochwałę dla matki za to, że opiekuje się swoimi dziećmi? Nie za to, że wychowuje je DOBRZE, tylko za to, że w ogóle raczy się nimi zajmować. Nie też nie, wychowanie latorośli uznaje się to za oczywistość i obowiązek kobiety. Dlatego chciałabym, żeby ojcowie będą traktowali z matkami na równi – w jednym i drugim wymiarze.

Jestem tolerancyjny, ale...

2020-06-26T22:09:00.003+02:00

„Nie mam nic do gejów, ale niech się nie afiszują ani nie walczą o żadne prawa” - tego rodzaju „postępowe” wypowiedzi słyszałam wielokrotnie od znajomych, ale politycy PiS wznieśli je na nowy poziom. „Moje słowa zostały wyjęte z kontekstu”, „Naprawdę wierzę w różnorodność i równość”, „Proszę przestać rozpowszechniać fake newsy” - tak zareagował Andrzej Duda na zagraniczne publikacje, w których przetłumaczono jego wypowiedź o tym, że LGBT to ideologia, a nie ludzie.

Homofobię można stopniować. Początkowe stadium wyraża się w pierwszym zdaniu tego tekstu. Nie będę rzucać kamieniami, ale niech oni się nie pokazują na żadnych Marszach Równości. Przecież to, co robią, nie jest normalne. Politycy w stadium „Nie jestem homofobem, ale...” lubią mówić, że są za równością i nie dyskryminują nikogo. Sęk w tym, że zaraz po „ale” słyszymy, że XY nie podpisze ustawy ani o związkach partnerskich, ani małżeństwach homoseksualnych. A dopiero ich wprowadzenie zrównałoby prawa mniejszości LGBT z osobami heteroseksualnymi. Większość kandydatów na prezydenta nie chce zmienić ustawy o zmianie płci, która pozwala na to dopiero po podaniu rodziców do sądu.

Kolejne stopnie homofobii oznaczają to utożsamianie homoseksualizmu z pedofilią oraz oskarżanie gejów i lesbijek o seksualizowanie / deprawowanie / molestowanie dzieci. Z każdym poziomem rośnie agresja słowna, która niejednokrotnie przeistacza się w fizyczną. Apogeum homofobii osiągnęliśmy w tej kampanii wyborczej (a przynajmniej mam taką nadzieję). Najpierw Poseł Żalek stwierdził, że osoby nieheteronormatywne nie są ludźmi. Następnie przyklasnął mu urzędujący prezydent. Obydwaj użyli zabiegu dehumanizacji, zastosowanego m.in. wobec Żydów w czasach III Rzeszy. Przecież łatwiej wojować z abstrakcyjnymi doktrynami niż wprost ranić ludzi. Jestem niezmiernie ciekawa, czy prezydent potrafi wskazać:

kto konkretnie stworzył tę ideologię? Proszę podać nazwiska.
Jakie są jej założenia, doktryny, wnioski?

Do końca kadencji tego Sejmu społeczność LGBT+ nie ma co marzyć o równościowym prawie. Jedyne, na co może liczyć, to złagodzenie homofobicznej retoryki. Rządzący swoimi wypowiedziami dali przyzwolenie na ataki na osoby nieheteronormatywne (o czym świadczy chociażby pobicie byłego fryzjera Andrzeja Dudy) i docelowo popchną niektórych nastolatków do samobójstwa. A politykom łatwiej mieć krew na rękach niż przeprosić.

Kto nie popełnia błędów?

2020-06-06T20:48:00.002+02:00

Mój kolega uważał siebie za głupiego, ponieważ często gubił bilet miesięczny. „Nie jestem dobrym pracownikiem, przecież popełniam błędy” usłyszałam od niego kiedyś przy okazji. Zapytałam go: „A kto ich nie popełnia?”. Lista osób bezbłędnych poniżej.

1. Lenie – bo błędów nie popełnia tylko ten, kto nic nie robi. Mniejsza o to, że bierność też może mieć negatywne skutki.

2. Perfekcjoniści – boją się, że nie będzie idealnie. Dlatego nieustannie poprawiają pracę lub produkt, którego nigdy nie pokażą. Bo nie jest doskonały i nigdy nie będzie.

To hipokryci wypominają innym błędy, a sami nie są w stanie obyć się bez pomyłek. Czemu? Na przykład dlatego, że wyciągnęli wnioski z własnych i chcieliby uchronić przed nimi inne osoby. W tej sytuacji zarzucanie hipokryzji jest komplementem. Tego typu ludzie rozwijają się szybciej od osób bezbłędnych.

Promowanie

2020-05-22T18:14:00.002+02:00

Tytułowy termin pęcznieje systematycznie. Obejmuje już wzmiankę o czymś, co nie podoba się drugiej osobie. Najczęściej dotyczy to otyłości, bezdzietności i homoseksualizmu.

Jaka jest definicja promowania? Wg Słownika Języka Polskiego to „działania zmierzające do zwiększenia popularności jakiegoś produktu lub przedsięwzięcia; też: każde z tych działań”. Wówczas wzmianka o pogromie osób homoseksualnych w Białymstoku powinna być zachętą do zmiany orientacji. Czy znacie osobiście osobę, która stała się bi-, homo- lub transseksualna wskutek dowiedzenia się istnieniu ludzi nieheteronormatywnych? Uwaga: do tej grupy bynajmniej nie wliczają się geje i lesbijki, którzy założyli nietęczowe rodziny i przez pół życia ukrywali pociąg do tej samej płci. Przybywa osób świadczących o nieskuteczności terapii konwersyjnych, ale wiara w możliwość zmiany orientacji seksualnej trzyma się mocniej niż Chińczyki u Wyspiańskiego.

Zaprzestanie fat-shamingu dla niektórych ludzi jest zachęcaniem do objadania się. Mimo że tematu wagi można nie podejmować lub poruszać go w sposób, których nie stygmatyzuje osoby otyłej. Tymczasem podstawą trwałych zmian na lepsze jest akceptacja siebie. Już pisałam o tym, że słodycze stanowią świetne pocieszenie tuż po zawstydzeniu człowieka z nadwagą.

Natomiast na promotora bezdzietności można awansować pisząc „kto nie chce dzieci, niech ich nie ma”. Zupełnie jakby to stwierdzenie zabraniało innym posiadania własnych. Tymczasem zdanie „nie chcę mieć dzieci” NIE oznacza „Nie powinnaś/powinieneś ich mieć”. Bo mówi o mnie, a nie o Tobie. Interpretacja lub dopisywanie ciągu dalszego nie są częścią tej wypowiedzi. Chciałabym się dowiedzieć, z jakiej racji wąska grupa bezdzietnych z wyboru stała się np. dla Prawdziwych Polaków zagrożeniem dla trwałości narodu i porządku społecznego. Czy dlatego, że ich istnienie sprawia, że założenie rodziny przestaje być oczywiste? Niewątpliwie w grupie podobnych sobie osób łatwiej podjąć niepopularną decyzję. Ale obawy przed powołaniem kolejnego człowieka na świat pojawiają się zanim osoba dołączy do danej społeczności. Wynikają z własnych lęków oraz negatywnych konsekwencji ciąży, porodu i wychowywania dzieci. Do posiadania potomstwa częściej zniechęcają opowieści przemęczonych Matek-Polek, które niejednokrotnie żałują swojej decyzji. Dotyczy to zarówno tych kobiet, które z różnych przyczyn nie odnalazły się w nowej roli, jak i mam dzieci, które się zachowują jak żywa reklama antykoncepcji.

Zgodzę się, że definicja promowania jest dość ogólna i wiele działań można do niej zaliczyć. Popularność i zyski celebrytów, którzy np. wrzucili swoje seks-taśmy do Internetu, rosną w imię zasady „nieważne jak, byleby mówili i nie przekręcali nazwiska”. Ta prawidłowość natomiast nie działa w przypadku dyskryminowanych osób homoseksualnych, otyłych lub bezdzietnych. Jeden gej, kandydujący na prezydenta, nie doprowadził do zniknięcia homofobii w naszym kraju.

Człowiek człowiekowi wi…

2020-04-23T20:10:00.002+02:00

Zagrożenie. Bliski kontakt. Narzędzie. Pandemia koronawirusa ujawniła nowe sposoby definiowania i traktowania człowieka. Instrumentalnego i nie tylko.

1. Osoby pełnoletnie to maszyny do głosowania (czyt. do wyboru jedynego słusznego kandydata). Przecież wyborów przełożyć się nie da, bo nie ma konstytucyjnych przesłanek do wprowadzenia stanu wyjątkowego. Korespondencyjne głosowanie zostanie prawdopodobnie równie dobrze zorganizowane jak dostawa sprzętów i środków ochronnych do polskich szpitali. A przykład Bawarii, która ma najwięcej zarażonych w Niemczech, pokazuje, że wcale nie muszą być superbezpieczne.

2. Człowiek jest narzędziem do robienia biznesu. Zakończmy kwarantannę, bo inaczej więcej ludzi popełni samobójstwa z powodu bankructwa lub bezrobocia. Niech uczniowie idą do szkół na 2 dni w tygodniu, żeby ich rodzice mogli pracować po 12 godzin dziennie. 500 plus do likwidacji, a pracownicy w zamian za to dostaną 13 urlopu rocznie mimo zawieszenia Kodeksu Pracy. W końcu trzeba wytwarzać PKB nie oglądając się na emerytów, którzy drenują kasę z ZUS zamiast go dofinansować.

3. Homo sapiens to zagrożenie, źródło choroby i śmierci – własnej lub bliskich. Bez względu na to, czy jest klientem, drugą osobą w kolejce, współpracownikiem lub przechodniem. Osobą, która wciśnie ten sam guzik w windzie lub ikonę na panelu dotykowym. Dlatego przechodzimy na drugą stronę chodnika, gdy ktoś idzie z naprzeciwka. Nie tylko po to, żeby utrzymać przepisowe 2 m odległości.

4. Człowiek jest również źródłem kontaktu, który chroni przed zdziczeniem. Można oczywiście rozmawiać ze zwierzętami, roślinami i sprzętami kuchennymi, ale kontakt z inną osobą jest potrzebny nawet introwertykowi. Telekonferencja z rodziną na Wielkanoc wywołała u mnie uśmiech na twarzy.

Co dodał(a)byś do tej listy?

Nie musisz być przekonany

2020-02-14T17:54:00.002+01:00

Twoja siostrzenica nie chce dzieci i jakoś to uzasadnia, nieważne. Ona przecież nie spełni się jako kobieta, będzie żałować, a ZUS w międzyczasie padnie. Dlatego na każdym zjeździe rodzinnym próbujesz ją przekonać do zmiany zdania pytając, kto poda jej szklankę wody na starość?

Twój kolega zakłada biznes, który Twoim zdaniem jest ryzykowny. Na każdym spotkaniu namawiasz go do zamknięcia, bo straci pieniądze.

Koleżanka nie chce się z Tobą umówić od kilku miesięcy. Nie ma czasu, nic do Ciebie nie czuje, nie jest gotowa na nowy związek. Ale Ty nie czujesz się przekonany. Wysyłasz do niej wiadomości na Messengerze co kilka dni, żeby się w końcu zgodziła.

Problemem w opisanych sytuacjach może być asertywność odmawiających, ale na ten temat napisano multum poradników. Tutaj chciałabym skupić się na osobach, które roszczą sobie prawo do bycia przekonanymi. Ich ból tyłka dotyczący:
- cudzych decyzji, których konsekwencji nie ponoszą wcale lub w niewielkim stopniu.
- cudzej odmowy,

nijak nie usprawiedliwia nagabywania osoby, która żyje inaczej.

Niby to oczywiste, że nękanie, napad, molestowanie, gwałt czy zabójstwo to przestępstwa. Ale zapominamy o tym, że każde z nich zaczyna się od zignorowania cudzej odmowy i wchodzenia z butami w cudze życie. Nie robisz nikomu łaski, jeśli nie zmuszasz danej osoby do zrobienia czegoś wbrew jej woli. To podstawowy przejaw szacunku.

Żeńskie końcówki

2020-01-31T17:54:00.003+01:00

Nikt ma problemu z pielęgniarką, która jest słabo opłacana. Nauczycielka też nikomu nie przeszkadza, bo ten zawód stracił swój prestiż w oczach uczniów, rodziców i reszty społeczeństwa. Ale prezeska, posłanka czy chirurżka cieszą się takim szacunkiem, że trzeba im zabrać te żeńskie końcówki!

Feminatywy są mylnie uważane za wynalazek współczesnych feministek, choć w tekstach z czasów dwudziestolecia międzywojennego znajdziemy ich sporo. Sytuacja wygląda podobnie jak z niegrzecznymi wersjami baśni braci Grimm, choć tak naprawdę są one powrotem do korzeni. Badacze ocenzurowali m.in. opowieść o Śpiącej Królewnie, która oryginalnie została zgwałcona przez księcia, a dopiero urodzone wskutek tego dzieci wyssały z jej ciała igłę z kołowrotka.

Używanie feminatywów ma znaczenie z historycznego punktu widzenia. Anna Kowalczyk w "Brakującej połowie dziejów" pisze, że jedną z przyczyn powszechnej nieznajomości historii kobiet jest język polski, który unika form żeńskich. Przykładem może być zdanie "lekarze przeprowadzili pionierską operację". Musimy tu użyć męskoosobowej formy podmiotu i czasownika bez względu na to, czy na sali pracował tylko jeden mężczyzna i kilka kobiet, czy sami przedstawiciele płci męskiej. Jeśli część dokumentów zaginie (np. lista osób biorących udział w zabiegu), to nietrudno zapomnieć o zasługach pomijanej w języku połowy ludzkości. Dzięki temu teza z "Seksmisji": "Historia postępu to historia mężczyzn" ma się dobrze.

O potrzebie większej symetrii nazw męskich i żeńskich wspomina Rada Języka Polskiego. Instytucja uznaje większość argumentów przeciwko feminatywom (homonimy, zbitki spółgłosek, wieloznaczność przyrostka) za bezzasadne. Zwróćmy jednak uwagę na to, że opór dotyczy jedynie rzadziej używanych nazw zawodów. Tymczasem 100 lat temu słowo "posłanka" brzmiało dziwnie, więc podejście do chirurżki też się może zmienić. Nie rozumiem oburzenia skierowanego w stronę parlamentarzystek w momencie, gdy ten feminatyw jest powszechnie używany.

RJP podkreśla, że używanie feminatywów jest suwerenną decyzją osoby mówiącej. Natomiast własny opór przed ich stosowaniem nikogo nie upoważnia do hejtowania osób, które czynią inaczej. Inne przekonania zwykle nie robią nikomu krzywdy.

Interes narodowy

2019-12-20T20:48:00.002+01:00

Nie słuchajmy tej Unii, tylko bierzmy z niej pieniądze. Podziękujmy też bohaterskiemu premierowi, któremu udało się uwolnić Polskę od zastosowania neutralności klimatycznej. A Wy, kobiety, rodźcie dzieci, bo Polska wymiera! Jest za mało białych, za dużo muzułmanów. Katastrofa klimatyczna zniechęca Was do macierzyństwa? Dajcie spokój, ta Wasza troska o środowisko to kolejna fanaberia.

Sęk w tym, że nie mamy szansy nadrobić dzietności islamistów, nawet gdyby wszystkie kobiety w wieku rozrodczym urodziły minimum dwoje dzieci. A co zrobimy, gdy za 30 lat do Europy przyjadą 3 miliardy uchodźców, których tereny mieszkalne nie będą zdatne do życia? Jeżeli rozstrzelamy pierwszy miliard, to co nam zrobią w odwecie kolejne?

Nie nazwałabym postawy z pierwszego akapitu dbaniem o interes narodowy, ponieważ świadczy o krótkowzroczności. Gdy cały świat będzie się nadal mocno zaludniać, spalać węgiel i drenować zasoby planety, to nasz kraj również poniesie konsekwencje takiej polityki. W końcu Polska nie jest samotną wyspą na innej planecie.

Jednocześnie nie zamierzam nikogo namawiać do rezygnacji z rozmnażania się dla dobra planety (jak to czyni ruch Birth Strike) wbrew marzeniom o rodzicielstwie. Chodzi mi o niewypominanie bezdzietnym tego, że dziecka nie mają. O niepytanie rodziców jedynaków: „kiedy drugie?”. Bo na rzec kraju można działać również będąc rodzicem np. nie odwożąc dziecka autem, gdy ma 500 m do szkoły. Biorąc na zakupy płócienną torbę zamiast kolejnej reklamówki, które będzie się rozkładać 400 lat. Na tym możliwości się nie kończą.

Bo dbanie o ojczyznę to nie tylko pamięć o historii. Odznaczamy kombatantów, którzy walczyli o przyszłość kraju. A przez przyszłość należy rozumieć nie tylko następne pokolenie, ale i warunki jego życia.

Czym Greta Thurnberg zasłużyła sobie na hejt?

2019-10-03T21:15:00.003+02:00

Jej wystąpienia o katastrofie klimatycznej opierają się na wiedzy naukowej. Reakcja konserwatywnych polityków była do przewidzenia: nie odnoszą się w sposób merytoryczny do tego, co Greta mówi. Twierdzą, że jest sterowanym dzieckiem, które zawierzyło lewicowej ideologii. Oto subiektywna lista przyczyn, które rzekomo dyskredytują jej argumenty.

1. Ma 16 lat. Bez siwych włosów jej słowa nie mają żadnej wartości.

2. Jest dziewczyną. Krytykowanie osób płci żeńskiej jest dużo częstsze, co pokazują doświadczenia osób transpłciowych.

3. Cierpi na zespół Aspergera, który nagminnie i błędnie jest nazywany chorobą psychiczną. Także przez psychologów, którzy diagnozują Gretę w mediach bez jej zbadania.

4. Mówi światowym przywódcom, że ich działania przeciwko globalnemu ociepleniu są niewystarczające.

5. Inspiruje młodzież do protestów.

6. Uświadamia starszym politykom niewygodną prawdę: przez swoją bierność zaprzepaszczają przyszłość swoich dzieci i wnuków. Bo za 30 lat część z nich będzie wąchać kwiatki od spodu.

Ciałozawstydzanie

2019-08-01T21:33:00.003+02:00

70% Polaków (w tym prawie jedna czwarta nastolatków) zmaga się z nadwagą lub otyłością. Nic dziwnego, że Ewa Chodakowska postanowiła walczyć z nabywcami zupek chińskich. Niektórzy nawet utożsamiają trend ciałopozytywności z promocją otyłości. Czy w tym szaleństwie jest metoda? Nie sądzę.

Z jednej strony popieram zakaz chipsów i słodyczy w sklepikach szkolnych. Nadwaga u 22% dzieci nie bierze się z tego, że jedzą niezdrowo „od czasu do czasu”. Za kilkadziesiąt lat będą się leczyć na cukrzycę typu 2 i miażdżycę również za moje składki na NFZ.

Z drugiej strony nie wtrącam się w to, co kto ma na talerzu. Zawstydzanie NIE zmienia złych nawyków żywieniowych. Gdyby Ewa Chodakowska zarzuciłaby mi na zakupach, jak śmiem wkładać do koszyka żelki / cukierki / ciastka, to pewnie byłoby mi głupio. Przez chwilę. Potem w samotności zjadłabym to wszystko, żeby się pocieszyć.

Lepsze efekty daje promowanie dobrych wzorców. Osobiście nie lubię biegania, ale nie wkurzam się z powodu maratonów blokujących pół miasta. Tego typu eventy zachęcają naród do aktywności fizycznej, a ta przekłada się na zdrowie ogółu i krótsze kolejki do lekarzy.

Poza tym między życzliwą troską o cudze zdrowie a fat-shamingiem jest mnóstwo możliwości wpłynięcia na stylu życia drugiej osoby. Parę lat temu miałam anemię i jadłospis przygotowany przez dietetyka. Kilkoro współpracowników wzięło ode mnie przepisy widząc, co mam na talerzu. Sama nikogo nie namawiałam na dietę, a moje dania wcale nie wyglądały tak, jak w programie „Top Chef” . Martwi Cię nadwaga kolegi? Zaproponuj mu wyjście na siłownię, bo potrzebujesz towarzystwa.

Dlaczego to takie ważne, żeby zaproponować coś nowego? W „Sile nawyku” Charlesa Duhigga napisane jest, że raz utrwalonego nawyku nie da się pozbyć. Można go przekształcić w inny zwyczaj, który daje podobne uczucie nagrody. Sama świadomość, że fast foody są niezdrowe, nie wystarczy, by przestać je jeść.

Z tą troską o zdrowe odżywianie się postronnej osoby jest podobnie, jak z przypominaniem znajomym 30-latkom, że ich zegar biologiczny tyka. Troskliwi zwykle nie mają pojęcia, czy koleżanka nie ma za sobą kilku poronień, czy może kilku aborcji. Podobnie osoba może być otyła z powodów medycznych lub ma zdrowe odżywianie w głębokim poważaniu. W pierwszym przypadku uwagi bolą, w drugim - irytują. W obu - nie działają.

Proponuję Ewie Chodakowskiej, żeby odpowiedziała sobie na pytanie, dlaczego ona na nagraniach mówi „dasz radę”, a nie „wstydź się, że jesteś taka gruba” lub „rusz tyłek, bo nie nadążasz”. Niech spróbuje i zobaczy, jakie będą efekty.